அனைவரும்...

பிரியாணி அரசியல் 2

2020-07-12T11:02:00.001-07:00

மோகன் ஏற்கெனவே எதிர் ஹோட்டலில் வேலை செய்திருந்தமையால் அங்கு செய்த பிரியாணியைப் போல அதே தரத்துடனும் ருசியுடனும் விலை குறைவாகக் கொடுக்க முடிந்தது.

எதிர் ஹோட்டலின் ஓனருக்குப் பழைய பிரச்சனையை விட இது பெரும் பிரச்சனையானது. பெரும்பாலானோர் ஒரே ருசியோடு விலைக்குறைவாக இருந்ததால் மோகனின் கடைக்கே சென்றனர். ஹோட்டலின் குளிர்சாதனம், வேலையாட்கள், இடத்திற்கான வாடகை, மின்கட்டணம் மற்றும் வரிகள் போன்றவற்றால் பிரியாணி மற்றும் மற்ற உணவுகளின் விலைகளைக் குறைக்கவே முடியவில்லை. ஆனால் மோகனுக்கு அப்படியல்ல. எண்பது ரூபாயில் முட்டை, பாசுமதி அரிசி, பெரிய அளவில் கோழி பீஸு என வட்டமாய் வெட்டிய வாழை இலையில் வெங்காயத்தயிர், சால்னா மற்றும் கடைசியில் கொஞ்சம் கேசரி எனக் கவரும் வகையில் விற்றான். ஏறக்குறைய ஒரு பிரியாணிக்கு ரூபாய் இருபது இலாபம். ஒரு நாளைக்கு ஐம்பது, அறுபது எண்ணிக்கையில் விற்றுக்கொண்டிருந்த பிரியாணி ஒரே வாரத்தில் எண்ணிக்கையில் நூறையும் தொட ஆரம்பித்தது.

இரண்டாயிரம் ரூபாய் ஒரே நாளில்.. சரியான உழைப்பு, திட்டமிடல், தரம் போன்றவற்றால் பிரபலமாகத் தொடங்கினான்.

ஒருநாள் குடிக்காரன் ஒருவன் மோகன் கடையில் பிரியாணி தின்றுவிட்டு வாந்தியெடுத்து விட்டான். மோகனால் திடீரென சுத்தம் செய்ய முடியவில்லை. வந்தவர்கள் அசிங்கப்பட்டுக்கொண்டு சென்றுவிட்டனர். கூட்டமில்லாத போது மண்ணை அள்ளிப்போட்டு மூடினான். ஆனாலும் குடிக்காரன் அங்கயே உட்கார்ந்துக்கொண்டு திட்டிக்கொண்டிருந்தான். திடீரென தள்ளுவண்டியில் ஓங்கி அடித்தான். இதற்கு மேல் சரிப்பட்டு வராது எனப் போலீசுக்குப் போன் செய்தான் மோகன். பேசி முடித்துத் திரும்பிப் பார்த்ததும் குடிக்காரனைக் காணவில்லை. இதற்கெல்லாம் காரணம் ஹோட்டலின் ஓனர் என அப்போது அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

வீட்டிற்கு சென்றவனுக்கு மனதளவில் வருத்தம். இப்படி நடந்து வியாபாரம் இல்லாமல் போய் விட்டதே என்று மனைவியிடம் சொன்னான். மோகனின் மகன் தமிழரசன் ஓர் உபாயம் சொல்லித்தந்தான்.

மறுநாள் வியாபாரம் செய்ய ஆரம்பித்த மோகனுக்கு அதே குடிக்காரன் வருவது தெரிய ஆரம்பித்தது. போனில் தனது மனைவிக்கு மெசேஜ் செய்தான். பிறகு போனில் கேமராவை ஆன் செய்து நடக்கும் காட்சியினைப் படம் பிடித்தான். குடிக்காரன் வந்து வாந்தியெடுத்துச் சண்டையிட ஆரம்பித்தபோது அதே சமயத்தில் போலீஸ்காரர் ஒருவர் அங்கு வந்தார். மோகனின் மனைவிதான் தகவல் சொல்லியிருந்தாள். போலீஸ்காரரைப் பார்த்ததும் ஓடிப்போனான் அவன். போனில் பார்த்த அவர் இவன் யார் என விசாரிக்க ஆரம்பிக்கிறேன் எனச் சொல்லி பிரியாணி ஒன்றை வாங்கிக்கொண்டுச் சென்றார்.

ஹோட்டல் ஓனருக்குத் தகவல் சென்றது. இனி நீ அங்குச் செல்லாதே எனப் போனில் குடிக்காரன் போல் நடித்தவனிடம் சொன்னார். ஆனாலும் கச்சிதமாகக் காய் நகர்த்திய மோகனின் மீது வெறுப்பு அதிகமானது.

மணிக்கு மோகன் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. "உன் நிலைமையில் நான் இருந்திருந்தால் ஹோட்டல் ஓனர் கூப்பிட்டதற்காக வேலைக்குச் செல்ல மாட்டேன்.. உன் வளர்ச்சியைத் தடுக்கத்தான் அதெல்லாம்".

மணிக்கு அப்போதுதான் ஓர் உண்மையைப் புரிய ஆரம்பித்தது. அவன் நல்ல எண்ணத்தில் சொல்லவில்லை. ஆனாலும் நல்லதைதான் சொல்லியிருக்கிறான். விரோதி என்பதால் அறிவுரையாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல் அலட்சியமாக இருந்துவிட்டோம். அறிவுரைச் சொன்னாலும் கேட்கமாட்டான் என உணர்ந்தே சொல்லியிருக்கிறான்.

தானும் பிரியாணிக் கடையை ஆரம்பிக்கலாமா? என்ற யோசனை அவனுக்குள் வர ஆரம்பித்தது. இருப்பினும் புலியைப் பார்த்துப் பூனை சூடுப்போட்ட கதையாகி விடக்கூடாது என்ற வாசகம் வந்துப்போனது.

மோகனின் வளர்ச்சியைப் பற்றி ஓனரின் காதில் விழும்படியே தன் கூட வேலை செய்யும் பணியாளர்களிடன் கூறினான். ஓனருக்கு கோபம் கூடுதலாகும் என்ற அவன் எண்ணம் நடந்தேறியது. மோகனின் கடையை ஒழிக்க ஓனர் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.

மணியின் வேலையில் அவ்ளோ திருப்தியில்லை என்றும் அவனை எடத்தெரு பிரிவுக்கு மாற்றிவிடுவதாகவும் உன்னை விட சிறந்த உழைப்பாளியைப் பார்த்ததில்லை எனவும் கடைசியில் ஏதோ கோபத்தில் வேலையிலிருந்து நீக்கியதற்காக மன்னிக்க வேண்டும் எனவும் தனக்குத் தானே சொல்லிப் பார்த்தார். நம்புவானா? தெரியவில்லை. ஆனால் தொழில் போட்டியில் வெல்ல அவனை விலைக்கு வாங்குவதுதான் சரி. விலை அதிகமாகவே இருக்கட்டும். அன்றே வாட்சப் ஓனரை வேலைக்கு அமர்த்தியிருந்தால் ஃபேஸ்புக்குக்கு செலவு மிச்சம். வேண்டாம் எனச் சொல்லித் தாமதமாக அவர் உருவாக்கிய வாட்சப்பை வாங்கியதால்தான் விலை அதிகம். ஆனாலும் வாங்கியது ஃபேஸ்புக்தானே. திறமையை இழுப்பதும் வெற்றிதான். ஆனால் நம்பும்படி பேசவேண்டும் என்ற யோசனை அதிகரித்தது.

ஓரிரு நாளில் மழை பெய்யும் வாய்ப்பு உள்ளதாக செய்தி வெளியானது. காலம் கருதினால் ஞாலம் கைக்கூடும் என்பது போல் மழைப்பெய்யும் காலத்திற்காகத்தான் காத்திருந்தார் ஓனர்.

//காலம் கைக்கூடியதா? மணி என்ன செய்தான்? மோகன் வேலைக்குச் சேர்ந்தானா? - பிரியாணி அரசியல் தொடரும்....//

பிரியாணி அரசியல்

2020-07-10T21:01:00.001-07:00

மணியும் மோகனும் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள். இருவரும் பால்யத்தில் ஒன்றாய்ப் பழகிய நண்பர்கள். இருவரும் இப்பொழுது பேசிக்கொள்வது கூட கிடையாது.

பக்கத்து வீடு என்றாலே நாட்டில் பாதிப் பேருக்குப் பேச்சு வார்த்தையே இருக்காது. ஒரு காலத்தில் இருவீட்டுக்காரர்களும் அவ்வளவு அந்நியோன்யமாய்ப் பழகியிருந்திருப்பார்கள். ஒரு வீட்டு சமையல் கூட இரு வீட்டிற்கும் சேர்த்து சமைத்திருப்பார்கள். பிள்ளைகளும் தங்கள் வீட்டை விட பக்கத்து வீட்டிலேயே முக்கால்வாசி நேரங்களைச் செலவிட்டிருப்பர்.

மணிக்கு ஒரு மகன். பெயர் வேலன். ஆறாம் வகுப்பு. மோகனுக்கு இரண்டு பிள்ளைகள். மூத்தவன் தமிழரசன். எட்டாம் வகுப்பு. இளையவள் தேவி. ஆறாம் வகுப்பு. மூவரும் அங்குள்ள அரசுப்பள்ளியில் படிக்கிறார்கள். பள்ளியில் வேலனும் தேவியும் ஒரே வகுப்பு.

இருவரின் மனைவியும் வாரம் ஒருமுறை வாய்ச்சண்டை இழுத்து கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருப்பர். ஒற்றுமையாய் இருந்த மணியும் மோகனும் பேசிக்கொள்ள மாட்டார்களே தவிர இருவருக்கும் நேரடிச் சண்டை இருந்தது இல்லை.

வேலைத் தேட ஆரம்பித்த காலத்தில் இருவரும் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்து தேவன் என்ற சமையல் காண்டிராக்டரிடம் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்தனர். ஊரில் எந்த விசேஷம் என்றாலும் தேவன்தான் சமையல். ஊர் எல்லை வரைக்கும் சைவம், அசைவம் இரண்டும் மணக்கும். சமையலில் அடித்துக் கொள்ளவே முடியாத கெட்டிக்காரர். மணி, மோகன், முத்தம்மா, கலா, பாரி, ராஜூ என ஆறு பேரை மட்டும் வேலைக்கு வைத்திருந்தார். சமையல் முதல் பந்தி வரை அந்த ஆறு பேருமே பொறுப்பு. இவர் அரைக்கும் மசாலாக்களின் வாசம் நாவில் எச்சில் வரவைக்கும். அதிலும் ஒருமுறை கடாவெட்டுத் திருவிழாவில் இவர் செய்த ஆட்டுக்கறி குழம்பை வீட்டில் செய்யச் சொல்லி மனைவியிடம் கேட்டுக்கொண்டோர் அதிகமுண்டு. பெண்களே அதுப்போல் செய்ய ஏகப் பிரயத்தனங்கள் செய்ததுண்டு.

ஏறக்குறைய பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக கேட்டரிங் சர்வீஸ் எட்டிப்பார்க்க ஆரம்பித்த பின்னும் இவரது மதிப்புத் துளியும் குறையவில்லை. மோகனும் மணியும் பிரியப்போகும் நேரம் ஆரம்பமாகியது. அன்றொருநாள் மாரடைப்பில் தேவன் இறந்துப்போனார். ஒரிரு வாரங்களுக்குப் பிறகு சமையலை யார் முன்னின்று செய்வது என பேச்சு ஆரம்பித்தது. இருவரும் விட்டுத்தராததால் ஆளுக்கொரு திசையாய்ப் பிரிந்தனர். இருவரும் பிரிந்ததால் ஊர்க்காரர்களும் யூனிஃபார்மில் வேலை செய்யும் உயர்ரக கேட்டரிங் பக்கம் போயினர். மணி மற்ற சிலரைக் கொண்டு சமையல் காண்டிராக்ட் செய்ய ஆரம்பித்தார். இருப்பினும் பழைய பெயர் இல்லாததால் அவ்வப்போது காண்டிராக்ட் கிடைப்பதே அரிதானது. பாரியும் ராஜூவும் சில நாள் கழித்து சென்னைக்குச் செல்வதாகச் சொல்லி வேலையிலிருந்து விலகிக்கொண்டனர். முத்தம்மாவும் கலாவும் ஒரு கேட்டரிங்கில் சம்பளம் அதிகம் என சேர்ந்துக்கொண்டனர். மோகனும் மணியும் பரம எதிரிகளாகினர். "என் பேச்சைக் கேட்ருந்தா... "என இருவரும் தங்களுக்குள்ளே ஆத்திரத்தை வளர்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

இதுபோதாதா.. இருவர் மனைவிக்கும். வீடுகளின் கொல்லைப்புறத்திலும் வாசல் கூட்டும்போதும் கழுத்து சுளிக்கும் அளவுக்கு 'ம்க்கும்..' என ஒருவரையொருவர் பார்த்துத் திரும்பிக்கொள்வர். பிள்ளைகளும் விளையாட்டிற்குக்கூட தெருவில் ஒன்று சேர்ந்து விளையாடுவதை விட்டு விட்டனர். ஆனால் பள்ளிக்கூடத்தில் இருவீட்டுப் பெற்றோருக்கும் தெரியாமல் அவர்களின் நட்பு தொடர்ந்தது.

மணி தள்ளுவண்டியில் பிரியாணி செய்து ஊரின் பேருந்து நிலைய வாயிலில் விற்க ஆரம்பித்தார். மோகன் சில காலம் ஏதேதோ வேலைகள் செய்து பின்பு ஒரு பெயர்ப்பெற்ற அசைவ ஹோட்டலில் சமையல்காரன் ஆனார்.

ஒருநாள் பள்ளியின் உணவு இடைவேளையில்.. "போட்டி எங்கெல்லாம் வருது பாரேன்.. யாரு ஓனருங்றதுலதான் நம்ம அப்பாக்குள்ள சண்டை. சண்டைங்றத விட போட்டி மனப்பான்மை" என்றான் மோகன் மகன் தமிழரசன்.

"ஆமாம்.. இங்கன மட்டும் என்ன உன்னய மாதிரி படிச்சி ஃபர்ஸ்ட் ராங் வரலனு எங்கம்மா திட்றாங்க" என மோகன் மகள் தேவியைப் பார்த்து சொன்னான் மணி மகன் வேலன்.

"போட்டி இல்லாத இடமே இல்ல போல. குப்பை கொஞ்சூண்டு காத்துல வந்ததுக்கே அன்னக்கி ரெண்டு வூட்லயும் சண்டை. இன்னக்கிம் காலைல பாத்திரம் கழுவுன தண்ணீ அந்தாண்ட வந்துட்டுனு சண்டை" என வசனம் பேசிய தேவி உடனே வேலனின் டிபன் பாக்ஸைப் பார்த்து "ஓ.. பிரியாணியா?" என்றாள்.

"ஆமாம். அப்பா மதியம் விக்குறதக்கு செய்வாங்கல. அதை அப்படியே இந்தப் பக்கம் தள்ளிட்டு போறச்ச எனக்கும் கொடுத்துடுவாங்க. இனி நெனச்சப்பலாம் பிரியாணிதான். ஸ்கூல் சாப்பாடுலம் எப்பவாச்சும்தான்" என்றான்.

"எங்கப்பா ஹோட்டல்ல மீந்துப்போகறப்ப வெரைட்டியா எடுத்துட்டு நைட்டு வருவாங்க. நாங்களும் நேத்து நைட்டு பிரியாணி சாப்பிட்டோமே" என்றாள் தேவி.

அதைக்கேட்டு வேலன் சிரித்தப்படியே "சூடா சாப்பிடற விட்டுட்டு மீந்துப்போறதை.." என்றவன் தமிழரசன் முறைப்பதைப் பார்த்ததும் "இந்தா பிரியாணி" என ஒரு கைப்பிடி வைத்தான். "ஆஹா சூடா நல்லாருக்கே என்றான்" தமிழரசன் கூடவே தேவியும்.

மாலை வேளையில் பள்ளியிலிருந்து வந்துக் கொண்டிருந்த இருவரும் இனிமே அப்பா எடுத்துட்டு வரத சூடு செஞ்சி தரச் சொல்லணும் என முடிவெடுத்தனர்.

மணியின் பிரியாணி வியாபாரம் பெரிய அளவில் சோபிக்கவில்லை. ஆனால் நன்றாக இருப்பதாகச் சில வாடிக்கையாளர்கள் கருத்துத் தெரிவித்தனர். அதில் ஒருத்தன் "இங்கிட்டு விற்கிறதுக்கு அந்த முனையில ஒரு ஹோட்டல் இருக்குல. உன் கடை பிரபலமாகனுன்னா அங்கிட்டு எதிர்ல வித்தேனா விலையும் கம்மி. நல்லாவும் இருக்குனு நிறையப் பேர் ஹோட்டல் வர்றவங்க வாங்க ஆரம்பிப்பாங்க" என்றான்.

மணிக்கும் அது நல்ல ஐடியாவாகத் தோன்ற அடுத்தநாள் தள்ளுவண்டியை அந்த ஹோட்டலுக்கு எதிரில் உள்ள மரத்தடியில் நிப்பாட்டி வியாபாரம் செய்தான். ஹோட்டலுக்கு வந்த இளைஞர்கள் சிலர் அங்க ட்ரை செய்யலாமா என ஹோட்டல் வாசலில் பேசிவிட்டு தள்ளுவண்டி கடைக்கு வந்தனர். அது வரையிலும் எதிர் தள்ளுவண்டியைப் போட்டியாக நினைக்காத அந்த ஹோட்டல் காசாளர் விடயத்தை ஓனருக்கு எடுத்துச் சென்றார். அந்த ஹோட்டலில்தான் மோகனும் ஒரு சமையல்காரர்.

ஓனர், மோகன், காசாளர் மூவரும் கண்ணாடியின் அந்த வழியே மணியின் தள்ளுவண்டியைப் பார்த்தனர். "ஓ.. இவனா? அங்க வித்துட்ருந்தவன் இங்க வந்துட்டான்?" என்றான் மோகன்.

"உனக்கு அவனைத் தெரியுமா?" என்றார் ஓனர்.

"ஆரம்பத்துலருந்து ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா சமையல் வேலைக் கத்துக்கிட்டோம். பிறகு பிரிஞ்சிட்டோம். திமிரு புடிச்சவன். என்ன சொன்னாலும் கேட்டுத் தொலைய மாட்டான்"

"அப்போ இங்க கடைப் போடாதனு சொன்னா கேட்க மாட்டான். அப்படிதானே"
பெரிய அளவில் வியாபாரம் பாதிக்கப்படவில்லை என்றாலும் எதிரிலேயே கடை என்பது ஓனருக்குச் சற்றும் பிடிக்கவில்லை.

"நிச்சயமா.. ஆரம்பத்துல வீட்டு வாசல்ல வித்துட்ருந்தான். அப்புறம் பஸ் ஸ்டாண்ட் வாசல்ல. இப்போ இங்க வந்துட்டான். மரத்தோட நிழலு நல்லா வசதியா இருக்க கடைய விரிச்சிட்டான். மூணு கிலோமீட்டர் தள்ளிட்டே வந்துறான் நிழலுக்காவே போல"

அதைக் கேட்ட ஓனர் சற்று யோசித்தபடியே "அப்படின்னா ஒண்ணு செய்.. ஈ.பிக்கு போன் செஞ்சி எதிர்ல உள்ள மரத்தோட கிளையால கரண்ட் அப்பப்ப போகுதுனு சொல்லு"

"நம்புவாங்களா?"

"சொன்னதை செய்" என்றவர் காசாளரிடம் "இருநூறு ரூபா குடுத்திட்டு மரத்தோட கிளைய வெட்டச் சொல்லிச் சொல்லிடு. அதால இல்லனு சொன்னா ஐநூறு கொடு.. வேற பேச்சு இருக்காது" என்றார்.

மறுநாள் வந்த மணிக்குப் பேரதிர்ச்சி. மரக்கிளைகள் நன்கு வெட்டப்பட்டிருந்தது. விசாரித்ததில் ஈ.பிக்காக என்றார் அவ்வழியே சென்ற ஒருவர். "வெயில்ல எப்படி?.. நாம நின்னாலும் சாப்பிட வர்றவங்க? " இருந்தாலும் வேறு வழியின்றி வியாபாரம் ஆரம்பித்தார். வழக்கமாய் வருபவர்கள் கூட வெயில்ல எங்கிட்டு நின்னுட்டுச் சாப்பிடுறது எனத் திரும்பி போயினர்.

ஹோட்டலில் நின்று அனைத்து ஊழியர்களும் சுவாரசியமாய்ப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர்.

வெயிலில் நின்று யோசித்ததில் ஒன்றும் புரியவில்லை. மன வருத்ததோடு திரும்பினார் மணி.

அடுத்தநாள் வரமாட்டான் என மோகன் நினைத்தான். ஆனால் பிரியாணி செய்வதையும் தள்ளுவண்டி புறப்படுவதையும் மோகனுக்குத் தெரிவித்தாள் அவன் மனைவி. அவ்வப்போது வரும் அப்டேடுக்களை ஓனரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் மோகன்.

தள்ளுவண்டி தள்ளி வந்த மணி தார்ப்பாய் போன்ற பெரிய துணியைத் தள்ளுவண்டியின் பின்னாலும் பின்னாலும் ஊன்றுகோலால் நிப்பாட்டி விசாலமாகக் காற்றில் விழாதப்படி மரத்தோடு இறுக்கிக் கட்டினான். அவன் மனசுக்கு அப்போதுதான் நிழல் வந்தது. ஆனால் மோகனுக்கும் ஓனருக்கும் கோபம் தலைக்கேறியது.

"நீங்க போயி.. நம்ம எடத்தெருவுல ஆரம்பிக்கப்போற கடைக்கு சமையல்காரரா வர்றானானு அவண்ட்ட கேளு. சம்பளம் பதினைந்தாயிரம்னு சொல்லு"

அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் மோகனுக்கு வாய்த் திக்குமுக்காடியது. நமக்குப் போட்டியா இவனா? வேற வேற இடம்னாலும் சரிவராது என யோசித்தான். "தான் கேட்டுச் சொல்லட்டுமா?" என்றான்.

"என்ன திடீர்னு?"

"நம்ம ஹோட்டல்லருந்து கேட்டா நம்மளவிட நல்லா சமைக்கிறோம்ங்ற எண்ணம் அவனுக்கு வந்துடும். அப்பறம் திமிரா ஒத்துக்க மாட்டான். அதான்"

"இல்ல வேணாம். நானே கேட்கிறேன்" என்ற ஓனர் அங்கிருந்து எதிர் தள்ளுவண்டி கடைக்குச் சென்று மணியிடம் புதிதான கிளைக்குச் சமையல் காரரைத் தேடுவதாகவும் சம்பள விவரத்தையும் அவன் பிரியாணியை ஒருமுறை தன் ஊழியர்களால் வாங்கி வரச் செய்து ருசிப் பார்த்ததையும் சொன்னார்.

"சார் வீட்ல கேட்டுட்டு நாளைக்குச் சொல்லட்டுமா?" என்ற மணிக்கு உள்ளுக்குள் சந்தோஷம் இருந்தது. இப்படி தள்ளுவண்டியில் பொழப்பு நடத்துவதை விட ஹோட்டலில் அதுவும் வியாபாரம் ஆனாலும் ஆகாட்டாலும் மாதம் சம்பளம் என்ற நினைப்பே வந்தது.

"உன் விருப்பம்" எனச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார். இருப்பினும் வழிக்கு வந்திடுவான் என்ற எதிர்ப்பார்ப்பு அவரிடம் முழுவதும் இருந்தது.

இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மோகனுக்கு ஆத்திரம் சூழ்ந்தது. அன்றிரவு வீட்டு வாசலில் நின்ற மணியிடம் சென்றான் மோகன்.

"உண்ட்ட இவ்ளோ வருசம் கழிச்சிப் பேசறேன். நமக்குள்ள என்னதான் விரிசல் இருந்தாலும் ஓர் உண்மைய சொல்லணும்னுதான் சொல்றேன்" என்றான் மோகன்.

"என்ன? தானா வந்து பேசுறான்? எதையோ கெடுக்க வந்திருக்கானோ"னு அவனைப் பார்த்து "என்ன?" என்றான் மணி.

"உன் வளர்ச்சிப் பொறுக்காமதான் என் ஓனரு இப்படி உன்னைக் கூப்பிடுறார். மரக்கிளைய வெட்டுனதே அவருதான். உன்னைக் கூப்டுக்கிட்டாதான் நல்லதுனு கேட்குறாரு. உன் நிலைல நான் இருந்தா ஒத்துக்கவே மாட்டேன்" எனச் சொல்லிவிட்டு கிளம்பினான்.

அவன் சொல்லி கிளம்பியதும் மணிக்கு ஏக சந்தோஷம்.

மறுநாள் ஓனருக்குத் தொலை பேசியில் அழைத்தவன் தன் வியாபாரத்தை வீணாக்க மரக்கிளையை வெட்ட சொன்னதை மோகன் சொன்னதாகவும் இப்போது அழைப்பதும் தங்கள் ஹோட்டல் நல்லதுக்காகதான் எனச் சொன்னதையும் சொல்லி இருப்பினும் தங்கள் வார்த்தையை நம்புவதாகவும் சமையல்காரராகச் சேர்வதாகவும் மோகன் தந்திரக்காரன் எனவும் சொல்லி வைத்தான்.

"ஆஹா.. வேலையும் கிடைச்சுட்டு. அவனுக்கு வேட்டும் வச்சாச்சு" என மகிழ்ந்தான் மணி.

போன் வைத்த மாத்திரத்தில் மோகனுக்கு அழைத்த ஓனர் தன்னைப் பற்றிய உண்மையைச் சொன்னதற்காகவும் இனி ஹோட்டலில் வேலையில்லை என்பதையும் சொல்லிவிட்டு வைத்தார். மோகன் மணியால் வேலையிழந்ததை தன் மனைவியிடம் சொன்னான். மோகன் மனைவி பக்கத்து வீட்டோடு சண்டையிட ஆயத்தமானாள்.

அதற்குள்ளாக மணிக்கு அழைத்த ஓனர் புதுக்கிளை துவங்கும் வரை தற்போதைய ஹோட்டலில் இன்றுமுதல் வேலை செய்ய சொல்லிவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தார். மணி சந்தோஷத்தில் குதித்தான்.

மோகன் தன் மனைவியிடம் "தோற்றுவிட்டோம் ஆனாலும் ஜெயிப்போம்.. சண்டையிடாதே!" என்றான்.

மணி அன்றைய தினம் ஹோட்டலுக்கு வேலைக்குச் சென்றான்.

அதற்கடுத்த நாள் பள்ளிக்கூடத்தில் தேவி வேலனிடம் "இனி சூடான பிரியாணிதான் எங்களுக்கு.. உனக்கு
இனிமே ஆறிப்போன வெரைட்டிதான்" என்றாள்.

மோகன் தள்ளுவண்டியோடு ஹோட்டலின் எதிர்முனையில் பிரியாணி விற்க ஆரம்பித்திருந்தான்...

(பிரியாணி அரசியல் தொடரும்)

நல்லவேளை வேலை போகலை - சிறுகதை

2020-05-23T09:45:00.001-07:00

"கொரானா ஆரம்பிச்சாலும் ஆரம்பிச்சுச்சி இருக்குற வேலை போய்டும் போல" தனக்குள்ளே நொந்துக்கொண்டார் துணிக்கடையில் சேல்ஸ்மேனாகப் பணிபுரியும் தங்கசாமி.

கிட்டத்தட்ட இருபத்தஞ்சு வயசு இருக்கும்போது செய்யாத தொழில் இல்லை. மாடு மேய்ப்பது, பொருட்கள் வாங்கிட்டு வர்றதுனு ஒரு மாடி வீட்டுக்கு வேலையாளா இல்ல மாட்டுக்கு வேலையாளானு தெரியாம வேலை செஞ்சிட்ருந்த சமயத்துலயே காமாட்சியைத் தங்கசாமிக்குக் கட்டிக் கொடுத்திருந்தாங்க.

காமாட்சி நல்ல குணவதி. தங்கசாமி தரும் இருபது முப்பது ரூபாயில் மணவாழ்வின் ஆரம்பத்தில் குடும்பம் நடத்தியவள் இப்போது நாளொன்றுக்குத் தரும் இருநூற்றைம்பைதையும் அதே சிக்கனத்தோடு குடும்பம் நடத்தும் அதிசயப்பிறவி. கணவனின் குடிப்பழக்கத்தை விடுவதற்கு தற்கொலை செஞ்சிக்கற விளிம்புநிலை வரை சென்றவள். சிக்கனமும் அதிகம் ஆசையுமில்லாத கிராமத்துக் கிழவி. ஆம்.. இப்போது அறுபது வயதைத் தொட்டிருக்கும். ஊர் எல்லையில் உள்ள ஆலமரத்தின் பின்புறம் ஒரு குடிசை வீட்டில் வாழ்ந்து வந்திருந்தனர்.

தற்போது ஊரின் ஆலமரம் வெட்டப்பட்டு பாலம் கட்டப்பட்டு சாலைகள் போடப்பட்டு என ஏகப்பட்ட மாற்றங்கள். ஊரில் உள்ளவர்கள் கூட ஓட்டு வீடு, மாடி வீடு என அவரவர் பொருளாதாரத்திற்கு ஏற்ப கட்டியிருந்தனர். ஆனால் இன்றும் தங்கசாமி வீடு இருவரும் தங்க போதுமான வசதி உள்ள வீடுதான்.

இவர்களது ஒரே மகள் சீதாவைத் தள்ளுவண்டியில் காய்கறி விற்கும் முருகனுக்குக் கட்டிக் கொடுத்திருந்தனர். அவளுக்கு இரு பிள்ளைகள். ஏறக்குறைய எண்பது மைல் தொலைவில் இருக்கும் நகரமொன்றில் இருக்கிறாள். வருடத்திற்கு ஒருமுறை வந்துவிட்டுச் செல்வாள். தங்கப் போதுமான இடமில்லை என முருகன் வருவதேயில்லை. பேரப்பிள்ளைகளை மூன்று மாதத்திற்கொருமுறை போய் இருவரும் பார்த்துவிட்டு வருவர். கடைசியாகப் பொங்கலுக்குப் போய் சீர் தந்தப்பிறகு இன்னமும் போகவில்லை. போனிருந்தாலும் பேலன்ஸ் இருப்பதேயில்லை. இன்கமிங் ஒன்லி. எப்பவாவது பேசத் தோன்றினால் துணிக்கடையின் ஓனரிடம் நம்பர் போடச் சொல்லிப் பேசி மகிழ்வார். ஓனர் ரவியும் இவரது ஏழ்மையைக் கருத்தில் கொண்டு வேலையில் வைத்திருந்தார்.

முதல் லாக்டவுனில் சேமித்திருந்த ஆயிரத்து எழுநூறையும் இருப்பத்தோரு நாளைக்கு செலவு செஞ்சாச்சி. இனி அடுத்த பத்தொன்பது நாளை எப்படி சமாளிக்கிறதுனு தெரில. ஒரு எட்டுப் போய் பார்த்துட்டு வாரேன் என ஓனரிடம் சென்றவரிடம் "எனக்கும் உன் நிலைமைதான் சாமி. எல்லாம் சரியானதும் பார்ப்போம்" எனச் சொல்லி ஐநூறு தந்திருந்தார் ரவி.

போன வாரம் அழைத்த சீதா தன்னால் சமாளிக்கமுடியல ஏதாச்சும் செய்ப்பானு சொன்னதும் தன்னால முடியாத வருத்தத்தில் ஓனரிடம் கேட்டுச் சொல்வதாகச் சொல்லியிருந்தார்.

மிளகளவு இருந்த தங்கமும் அடமானத்தில் இருக்கிறது. கடன் என்று கேட்டால் இந்தச் சூழ்நிலையில் யாரும் தரமாட்டார்கள் என்ற நிஜம் கடன் கேட்கும் எண்ணத்தைத் தடை செய்திருந்தது.

எப்போது மே3 முடியும். வேலைக்குச் செல்வோம் என்ற மனநிலையில் இருந்தவருக்கு அடுத்தப் பேரிடியாக மூன்றாவது லாக்டவுன் அறிவிப்பு.

இனிமேல் தாங்காது என்ற விரக்தியில் இருந்தவருக்குத் தனிக்கடைகள் திறக்க அனுமதி என்ற செய்தி சற்று நிம்மதியைத் தந்தது.

திங்கட்கிழமை கடைத் திறந்துடுவாரு ஓனருனு சொல்லி காமாட்சியைப் பார்த்துச் சிரித்தார். காமாட்சியும் பதிலுக்குச் சிரிக்க தங்கசாமி சாமியிடம் நன்றி சொல்லிமுடித்தார்.

திங்கட்கிழமை எழுந்ததும் பள்ளி மணி ஒலித்ததும் மாணவர்கள் வெளியில் ஓடுவது போல அவசர அவசரமாக சீக்கிரமாகவே கிளம்பினார்.

கடை திறந்தபாடில்லை. கடையில் வேலை செய்யும் ஒருத்தரும் வரவில்லை. தங்கசாமியையும் ஓனரையும் சேர்த்து எட்டுப்பேர் வேலை செய்யும் கடை அது. பண்டிகை காலங்களில் விற்பனை அள்ளும்.

"ஏன் யாரும் வரவில்லை. ஒருவேளை நாளை திறக்கலாம்னு நெனச்சிருக்காரா? ஊழியர்களுக்கு வேலை இல்லாத நாட்களுக்கும் சம்பளம் தரணும்னு சொல்லிருக்காங்க. அதால பேங்குக்குப் போயிருப்பாரா? போய் வீட்டுல பார்ப்போம்" என நினைத்தவாறு ஓனர் ரவி வீட்டிற்கு சென்றார்.

ரவி வாசலில் அமர்ந்திருந்தார். "வாங்க தங்கசாமி.. நானே சொல்லணும் நெனச்சிட்ருந்தேன். எல்லோருக்கும் சம்பளம் தர பணம் இல்ல. பணம் தந்துட்டா துணி சரக்கு வாங்க முடியாது. பாதி தர்லாம்னா ஒண்ணுமே விக்காம எங்கிட்டுத் தர்றது? அதான் கடையில் உள்ளதை மொத்தவியாபாரிகள்ட்ட பாதிவிலைல கொடுத்துட்டு கடைய மூடிட்டு உங்க எல்லோருக்கும் இதுவரையிலான தொகைய கொடுத்துடலாம்னு" சொல்லி முடிப்பதற்குள் தங்கசாமி சட்டென்று "வேலை இல்லாத நாட்களுக்கு உங்களுக்கு மாத்திரம் எப்படிங்க பணம் வரும்? சம்பளம் இல்லாட்டியும் கடைய மூடிடாதீங்க. நான் என்னக்கினு வரணும்னு சொன்னிங்கனா அன்னக்கி கடைக்கு வாரேன்" என்றார்.

"சரிதான் தங்கசாமி. ஆனா மனசாட்சி உறுத்துதே. பாதி சம்பளம் தரக்கூட காசு கிடையாது.. அதான் வேற வழி இல்லாம.."

"நீங்க தரணும்னு நெனச்சாலும் நான் வாங்கலீங்க. வேலை போய்ட்டா இன்னும் என் பொழப்பு மோசமாயிடும். அதுக்காச்சுமாவுது..." சற்று குரல் தழும்பியது.

"சரி யோசனை பண்றேன். கடைல உள்ள எல்லோரும் உன்னையப் போலதான் சொல்றாங்க. திரும்ப கடை திறந்தாலும் சேல்ஸ் ஆகுமானு தெரியல. ஒரு வாரம் கழிச்சுக் கூப்டுறேன்" என்றார்.

"சரிங்க.. வாரேன்" என்றப்படி நடையில் சற்று வேகத்தைக் குறைத்தப்படி நடந்தார். இன்னும் ஒரு வாரத்தை எப்படி ஓட்றதுனு தெரியல. அடுத்த திங்கட்கிழமையாவுது நல்லப்படியா கடை திறக்கணும் என்ற நெனைப்பு வந்துப்போனது.

காமாட்சிதான் பாவம். இன்றிலிருந்து ஏதேனும் கிடைத்தால் வைத்த நகையை மீட்டுவிடலாம் என நினைத்திருந்தாள். என்னச் சொல்லித் தேற்றுவதெனப் புரியாமல் குழம்பியிருந்தார் தங்க சாமி.

தங்கசாமி சென்றதும் ரவியின் மனைவி "ஏங்க.. எப்படிங்க இப்டிலாம்.. சான்ஸே இல்லீங்க. சம்பளமும் தரவேணாம். எப்போவும் இனி கேட்கவும் மாட்டாங்க. சமத்தோ சமத்து" என்றாள்.

"முதலாளின்னா சும்மாவா.. இலாபம் பார்க்கணும். எல்லா விஷயத்திலையும். அப்பதான் ஜெயிக்கமுடியும். தீபாவளி, பொங்கல்னு ஓடுன ஓட்டத்துக்கே எல்லோருக்கும் சம்பளத்தோட ஒரு சட்டை பேண்டுதான் எக்ஸ்ட்ரா கொடுத்தேன். அப்போ கூட போனஸ்னு கேட்டாரு தங்கசாமி. ரொம்ப வருசமா செய்றவர்னு கொடுத்தா மத்தவங்களுக்கும் தரணும். அப்பவே அவர்ட்ட வேலைய விட்டு நின்னுடுங்க தங்கசாமி. இவ்ளோ வயசுல பொறுமையா வேலை செய்ற உங்க சம்பளத்துக்குச் சமமா சம்பளம் கேட்குறாங்க மத்தவங்களாம். வேலையும் அதிகம் நாங்கதா செய்றோம்ங்றாங்க. இப்ப போனஸும் தந்தானு சொன்னப்பவே வேலைக்கு வாரேன் போனஸ்லாம்கூட வேணாம்ங்கன்னாரு. அதை சொல்லியே யாருக்கும் தரல " என்ற தாரக மந்திரத்தைத் தாரத்திடம் சொன்னார் ரவி.

வீட்டிற்கு சென்ற தங்கசாமி காமாட்சியிடம் "ஓனருக்கு மட்டும் காசு ஏது? அதால வேலை ஆரம்பிக்கிற அன்னிலருந்துதான் சம்பளம் தர நிலைல இருக்கேனு சொல்லி கண்கலங்குனாரு.. பாவம்" என்றார்.

பிரபல தனியார் நிறுவனம் தன் ஊழியர்களில் பாதிப்பேரை வேலை விட்டு நீக்கியச் செய்தி தொலைக்காட்சியில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

"பாரு காமாட்சி.. நான் பரவால்ல.. சம்பளம் இல்லாட்டியும் வேலையாவுது இருக்குது" என்ற பெருமிதத்துடன் தொலைக்காட்சியின் சத்தத்தை அதிகரித்தார் தங்கசாமி.

.....

செ.ஆனந்த ராஜா

கணினியில் ஒரு விஷயம்

2013-03-02T09:05:00.001-08:00

இன்று கணினி வைத்திருப்பவர்கள் என்று இல்லாமல் அனைவருக்கும் இருக்கும் ஒரு பெரிய சிக்கல் என்ன வென்றால் சி.டி தாங்க சி.டி யில் நாம் நம்முடைய போடோக்களிலிருந்து, பிறந்தநாள் நிகழ்சிகள், திருமண நிகழ்சிகள், நமது தனிப்பட்ட விஷயங்கள் அவரைக்கும் பதிவு பண்ணி பாதுகாத்து வருகிறோம். ஆனால், இதிலும் ஒரு பெரிய சிக்கல் வந்து விடும்.
அதுதான் சி.டி.கள் மோசமாகி போவது அதாவது சி.டி களில் சிக்கல் ஏற்பட்டு விடும் உராய்வு, தூசு படித்தல் போன்ற பல காரணங்களால் சி.டியில் இருக்கும் தகவல்களை நாம் பெற முடியாத சூழல் ஏற்படும் போது தான் நாம் அதிகமாக பாதிக்கப்படிகிறோம். நாம் ஆசை ஆசையாக சேமித்து வைத்த வீடியோக்கள். அனைத்தும் வீணாகி போகும் பொது அதனால் நாம் அடையும் பாதிப்பு மிக மிக அதிகம்.
இப்படி பட்ட சிக்கல் சி.டி.க்களில் இருந்து தகவல்களை பெறும் வழிமுறைகளைப் பற்றி இன்றைக்கு பார்க்க போகிறோம்.வேறொருசி.டி.யில் இருந்து தகவல்களை, வீடியோக்களை காப்பி செய்து கொண்டு வந்து நமது கணினியில் போட்டு பார்த்தல்,அல்லது நமது சி.டி.க்களை போட்டு பார்த்தால் cannot read from the source destination என்று கணினியில் பதில் வரும்.சி.டி.யில் நமக்கு தெரியாமல் ஏற்பட்டிருக்கும் கீறல்கள், பதிந்திருக்கும்தூசுக்களால் இது போன்ற பிரச்சனைகள் ஏற்படலாம்.
எனவே, முதலில் மெல்லிய துணி கொண்டு சி.டி.க்களை உள்ளே இருந்து வெளிப்புறமாக துடைக்க வேண்டும். சோப்பு கலந்த நீரில் போட்டு கழுவவும் செய்யலாம். அதன் பிறகும் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டால் கீழே இருக்கும் வழிமுறைகளை கையாளலாம்.
நீங்கள் இந்த(http://isobuster.com/) இணையத்தளம் வழங்கும் மென்பொருளை பதிவிறக்கம் செய்து கொள்ளவும். பிறகு பிறகு மென்பொருளின் ஆய்வுக்கு சி.டி.யை உட்படுத்த வேண்டும். அப்போது இந்த மென்பொருள் பாதிக்கப்பட்ட சி.டி.யிலுள்ள தகவல்களை பெற்று தரும். அல்லது அதிகமாக பாதிக்கப்பட்டிருப்பின் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளை மட்டும் விட்டுவிட்டு மற்ற பகுதிகளில் உள்ள தகவல்களை நமக்கு பெற்று தரும்.
இதன் மூலம் நாம் சிக்கல் சி.டி.களில் இருந்தும் தகவல்களை பெறலாம். நண்பர்களே இன்னும் சிக்கல் விழுந்த சி.டி.க்களை தூக்கி வீசாமல் தகவல்களை பெற இந்த வழியில் முயற்சித்து பாருங்கள். — withSelva Kumar
(இன்று ஒரு தகவல் பக்கம்)

விடைத்தெரியாமலே… (சிறுகதை)

2013-02-13T09:16:00.001-08:00

“பார்த்துப் போயிட்டு வாப்பா... போனவுடனே போன் பண்ணு...”
“சரிய்யா... இதையே எத்தன வாட்டி சொல்லுவ. நான் என்ன சின்னப் பையனா?
சொன்னதையே திரும்ப திரும்ப சொல்லிக்கிட்டு. வேலைல சேர்ந்துட்டு
சாயங்காலமா போன் பண்றேன். பெரிய ஐயாவையும் பார்த்துட்டு எப்படி
இருக்கார்னு சொல்லுறேன். அவர்ட்ட நான் யாருன்றத சொல்லல. போதுமா?
அப்புறம்...”
“வேற ஒண்ணும் இல்லப்பா?”
“சரி. பஸ்ஸு கிளம்ப போகுது. நீ வீட்டுக்குப் போ. அம்மாட்ட சண்ட
வச்சிக்காத. நான் போயிட்டு மத்ததை போன்ல சொல்லுறன்” குமரேசன்
சொல்லிமுடிக்க பேருந்தும் கிளம்பியது.
குமரேசனுக்குத் தனியார் வங்கியில் காசியராக வேலை கிடைத்துள்ளது. இன்று
பணியில் சேருவதற்காகதான் பயணம். அவன் ஐயா (தந்தையை அப்படிதான் அழைப்பான்)
ராமலிங்கத்தின் சொந்த ஊரில்தான் வேலையும்கூட. அவனுக்கும் அந்த ஊர்
எட்டுவயது வரை பரிட்சயம்தான். இப்போது அவனுக்கு அவ்வளவாக அந்த ஊர்
ஞாபகத்தில் இல்லை. அவனது பெரிய ஐயா முத்துவேலின் முகம் மட்டும் இன்னமும்
அவனது நினைவில். அவரது பெரிய மீசையும் கனீரென்ற குரலும் கருப்பான
மிடுக்குத்தோற்றமும் இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகளானாலும் அவனது நினைவில்
இருக்கும்.
அவன் பட்டணத்துக்கு வந்த நாள் முதல், அவன் ஐயா வாரம் ஒருமுறையாவது சொந்த
ஊர் பெருமையையும் தன் அண்ணனின் பெருமையும் இதுவரை பலமுறை
சொல்லியிருக்கிறார். பிறகு, எப்படி மறக்க முடியும்? அவர் சொன்ன
ஒவ்வொன்றையும் நினைத்துக்கொண்டே அவனது பயணம் போய்க்கொண்டிருந்தது.
“இங்கலாம் எங்கேயா சந்தோஷம் இருக்கு. எங்க ஊரு வயக்காட்டப் பார்த்தாலே
சந்தோஷம் தானா வந்துடும். பகல்ல குருவி சத்தம், ராவுல தவளை சத்தம்னுட்டு
எவ்வளவு ரம்மியமா இருக்கும். பட்டணத்துல பஸ்ஸும் லாரியுமா சத்தம் கேட்டு
கேட்டு காதே அடச்சிப் போச்சி. அடுத்தவங்களுக்கு ஒண்ணுனா உசிரயே
கொடுப்பாங்க. இங்க உசிரே போனாலும் கண்டுக்க மாட்டாறாங்க. உலகத்த
சுருக்கிக்கிட்டு கம்ப்யூட்டரே கதினு இருக்காங்க. அப்படி என்னத்ததான்
சாதிக்கப் போறாய்ங்களோ?” அவ்ர் சொன்னதில் அர்த்தம் இல்லாமல் இல்லை என்பது
அவனுக்குத் தெரியும்.
அவர் இதோடு விடாமல் அவர் அண்ணனைப் பற்றி இவனிடம் புலம்பியதுதான் அவனுக்கு
இன்னும் நினைவில் வருகிறது. “நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்யா. என் அண்ணன்ட்ட
சண்டயிட்டுட்டு பட்டணத்திற்கு வந்திருக்கக் கூடாது. எல்லாம் இவளாலதான்.
இல்ல இல்ல இவ அப்பனாலதான். பட்டணத்துல கடை வச்சுத்தாரேன் நிலத்தை
வித்துட்டு வரச்சொல்லுன்னு இவமூலமா என்னய செய்யவச்சிட்டான். அப்பவந்த
தகராறுலதான் தான் சாவுற வரைக்கும் உங்குடும்ப சவகாசமே வேணாம்ட்டாரு.
அவருக்கு நிலம்தான்யா உசுரு. காணி நிலம் போதும் என் காலம் அதுல போகும்னு
அடிக்கடிச் சொல்லுவாரு.” அவன் பக்கத்தில் அவன் ஐயா உட்கார்ந்து
சொல்லிக்கொண்டே வருவது போலவே இருந்தது அவனுக்கு.
கொஞ்ச நேரம் போயிருக்கும். அவன் அம்மா போனில் அழைத்தாள்.
“என்னம்மா?”
“அங்க இவரு சொல்றாரேனு உன் பெரியப்பாரப் போயிலாம் பாக்காத! ஏதாவது
தொல்லைக் கொடுத்துட போRaறாங்க. வேலைய பாத்தோமா வீட்டுக்கு வந்தோமானு
இருக்கனும். அவங்க சவகாசம்லாம் உனக்கு வேணாம்பா.”
“சரிம்மா. எத்தனவாட்டிதான் நீயும் சொல்லுவ. முதல போன வை. சிக்னலு சரியா
கிடக்கல” அழைப்பைத் துண்டித்தவன் ஐயாவும் இன்னும் மாறல அம்மாவும் இன்னும்
மாறல என வாய்விட்டே சொன்னான்.
இருந்தாலும், அவன் ஐயா சொன்னதே அவனுக்கு நினைவில் வந்தது. “இப்பலாம் எவன்
நேர்மையா, தன்னம்பிக்கையா இருக்கான். தொழில்ல கொஞ்சம் நஷ்டம்னாலும்
அடுத்தவன ஏமாத்தித் திருடுறான். இல்ல தற்கொலை செஞ்சிக்கிறான். நேர்மை,
தன்னம்பிக்கைனா அது என் அண்ணன் தான்யா. என்ன உழைப்பு! உரம் வாங்குறதும்
உழுவறதும் விதைக்கிறதும் அறுக்கறதுமா எவ்ளோ அலைச்சலா இருந்தாலும் ஒண்டியா
செய்வாரு. அலைச்சலில்லாம விளைச்சலில்லம்பாரு. யாருகிட்டயும் கைக்
கட்டிகூட நின்னதில்ல. முததடவையா நிலத்தைப் பங்குப் போடனும் சொன்னப்ப
இவக்கிட்ட கையெடுத்துக் கேட்டாரு. என்ன பண்றது? எல்லாம் விதி. அவர
எதிர்த்துட்டு வரவேண்டியதாப் போச்சு. எனக்கு ஒரே வருத்தம் என்னனா சாவுற
வரைக்கு எங்குடும்ப சவகாசமே வேணாமுனுட்டாரு. ரோசக்கார ஆளு. அதான்
இதுவரைக்கும் நான் அந்த ஊர்ப்பக்கமே போனதில்ல. நீ பார்த்தாலும் யாருனு
சொல்லிப்புடாத” அவர் சொன்ன வார்த்தைகளை அசைப் போட்டுக்கொண்டே ஊரை
வந்தடைந்தான் அவன்.
ஊர் அவனுக்கு பரிட்சயமானதாய் இல்லாவிட்டாலும் அவன் ஐயா சொன்ன வழியிலே
பாங்கைத் தேடினான். பாங்கைக் காட்டிலும் அவனது பெரிய ஐயாவைத் தேடுவதில்
அவன் மனம் இருந்தது. வழியில் தென்பட்டோரை எல்லாம் தமக்கு தெரிந்தவர்களாக
இருக்கிறார்களா? பெரிய ஐயா எங்கேயாவது வழியில் செல்கிறாரா? எனப்
பார்த்தபடியே நடையிட்டவன் கொஞ்சம் நேரத்தில் பாங்கை அடைந்தான். மணி
சரியாய் 10.00 ஆக ஆகியிருந்தது.
மேனேஜரிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட
வேலைக்குரிய சீட்டில் போய் அமர்ந்தான். பாங்கு முடிந்ததும் பெரிய ஐயாவைப்
போய்ப்பார்க்கலாம் என முடிவெடுத்தவன் அப்படியே வேலையில் மூழ்கிப்போனான்.
சிறிது நேரம் சென்றது.
“ஐயா சாமி! நகை கடனு வக்கனும்ங்க. பாரத்தலாம் எழுதி வாங்கிட்டு
வந்துட்டேங்க. அப்புறம் என்னயா செய்யனும்?” குரல் வந்த திசையில்
நிமிர்ந்து பார்த்தான். யாரைப் பார்க்க ஆவல் பட்டானோ அவர்தான். குரலிலும்
சரி உடலிலும் சரி கம்பீரம் குறைந்துதான் போயிருந்தது.
“அவரா இப்படி?” நம்ப முடியாமல் கேட்டான், “ஐயா பெரியவரே! உங்க பேருங்க”
“முத்துவேலுங்க சாமி!”
“ஐயோ! பெரிய ஐயான்னு கூப்பிட வேண்டியவரை ஐயா பெரியவரேனு
கூப்பிட்டுட்டோமே” மனம் கலங்கியது. வார்த்தைகளும்தான். மீண்டும்
தழுதழுத்தக்குரலில், “ஏங்க எதனால?” என்ன கேட்க வேண்டும் எனத் தெரியாமலே
கேட்டான்.
“விவசாயம் ரொம்ப செத்துடுச்சிங்க. பருவத்துக்குப் பொய்ய வேண்டிய மழையும்
பொய்லீங்க. கடனுக்கு வாங்குன உரம், விதை, ஆள் உழைப்பு எல்லாம்
வீணாப்போச்சுங்க. கொடுத்த நிவாரணலாம் யானைப் பசிக்கு சோளப்பொறி
மாதிரிங்க. வாங்குன கடன கொடுக்கதான் இருந்த நகைய வக்க வந்தேங்க. இங்கதான்
நகைக்கடனு கிராமுக்கு அதிகம்னாங்க. அதனாலதான் சாமி...”
அவன் கண்களில் கண்ணீர் வரத்துடித்துக் கொண்டிருந்தது. என்ன செய்வது
தெரியாமல் முதலில் நகைக்கான கடனைத் தர ஏற்பாடு செய்தான்.
“ஐயா சாமி ரொம்ப நன்றிங்க. உங்க ஐயன் ரொம்ப புண்ணியம் பண்ணிருக்கனும்ங்க.”
“உங்க புள்ள?”
“அவனா சாமி. எழுதப்படிக்க தெரிஞ்சா போதும்னு எட்டாவகுப்போட
நிப்பாட்டிட்டு ஒத்தாசைக்கு அழச்சிக்கிட்டேனுங்க. பக்கத்து ஊர்ல காவாய்
போடுறதுக்கு கூலிக்கு போயிருக்காப்புல”
எல்லாமும் முடிந்து பணமும் கொடுத்தான் அடிமனதில் கலக்கத்தோடு.
“இந்த முறைதான் ஏமாந்திட்டேன் சாமி. அடுத்தவாட்டி எஞ்சாமி மழைக்
கொடுப்பாப்புல. அப்ப சாகுபடி செஞ்சி வச்ச நகைய வாங்கிடுவேனுங்க.
வரட்டுங்கலா..” கலங்கிய கண்களுடன் தன்னம்பிக்கையோடு சொல்லிவிட்டு
சென்றார்.
“ஐயா சொன்னது சரிதான். எவ்வளவு தன்னம்பிக்கை அவருக்கு” மனதுக்குள்
நினைத்தவனுக்கு முதல்நாள் வேலைக்குச் சென்ற மகிழ்ச்சி சிறிதுமில்லை.
பெரிய ஐயாவை நினைத்து மதியம் அவன் சாப்பிடவும் இல்லை. சாயங்காலம் பாங்கு
கணக்கு முடித்துவிட்டு வெளியில் வந்தான். அவனது ஐயாவிடம் என்ன சொல்லுவது
என யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது சிலர் அவ்வழியே கூட்டமாய் ஓடுவதைக்
கண்டான். காரணம் என்னவென்று ஒருவரிடம் விசாரித்தான்.
“மீசை முத்துவேலு தூக்குப்போட்டுக்கிட்டாருங்க. தன்னம்பிக்கையான ஆளுங்க
எப்படித்தான் இப்படி ஒரு முடிவு எடுத்தாரோ? நகைய வச்சி வாங்குன கடன
கொடுத்துட்டு நேர்மையாப் போய் சேர்ந்துட்டாரு. சாகுபடிய
நம்பிக்கிட்டிருந்தா சாகும்படி செஞ்சிட்டாங்க. யாரைக் குறை சொல்ல?”
சொல்லிவிட்டு அவன் ஓடினான்.
“இனி ஐயாவிடம் என்ன சொல்லுவேன். ஏன் இப்படி? விவசாயிகளின் நிலை இதுதானா?”
விடைத்தெரியாமலே குமரேசனும் ஓடினான் அக்கூட்டத்தோடு. இம்முறை குமரேசனின்
கண்கள் நிச்சயம் குளமாகியிருக்கும்.

எழுத்தும் கருத்தும்...
செ.ஆனந்தராஜா

பிள்ளையார் (ஒருபக்க கதை)

2012-09-19T01:02:00.001-07:00

"விநாயகனே வினைத்தீர்ப்பவனே..." கணேசனின் செல்போன் ஒலித்தது. தன் வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வருவதைக் கண்டவன் அழைப்பைப் பதட்டத்துடன் ஏற்றான்.

"என்னம்மா?..." குரல் தழுதழுத்தது.

"எங்கப்பா இருக்க?..." மெல்லிய குரலில் அவன் தாய்.

"பக்கத்துத்தெரு பிள்ளையார்க் கோயில்ல இருக்கேம்மா. ஏம்மா கேக்குற?"

"உனக்கு ரிஜிஸ்டர் தபால் வந்திருக்குப்பா. நீதான் வாங்கனுமாம். உடனே வாப்பா..."

"சரி! இதோ வர்றேன்."
அழைப்பைத் துண்டித்தவன் பிள்ளையாரிடம்
"இதோ பாரு பிள்ளையாரே! கோர்ட்லேருந்துதான் தபால் வந்திருக்கும். எங்களுக்குச் சாதகமாதான் இருக்கனும்." வேண்டிக்கொண்டே ஒருவித பயத்துடன் வீட்டிற்கு கிளம்பினான்.

வீட்டிற்கு விரைவாய் வந்தவனுக்குப் பிள்ளையார் தன்னை ஏமாற்றி விடமாட்டார் என்ற எண்ணத்தோடேயே தபாலை வாங்கிப் படித்தான்.

படித்தவனுக்கு அதிர்ச்சி. அதில் "கோர்ட் உத்தரவுப்படி தாங்கள் வசிக்கும் இடம் அரசு புறம்போக்கு இடம் என்பதால் இந்தத் தபால் கிடைத்த 15 நாட்களுக்குள் இடத்தைக் காலி செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறது" என்று எழுதியிருந்தது.

அவன் கண்களில் கண்ணீர் பொங்கியது. ஆத்திரத்தோடு தன்னை ஏமாற்றிய பிள்ளையாரை நோக்கி விரைந்தான்.

அங்கே அவன் கண்ட காட்சி அவனைச் சற்று அமைதியாக்கியது.

சாலை விரிவாக்கப் பணிக்காக நடுத்தெருவிலிருந்த அந்தப் பிள்ளையார்க் கோயிலை அதிகாரிகள் சில ஆட்களோடு இடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

"உனக்காவது நோட்டீஸ் கொடுத்தார்கள். எனக்கு அதுவும் இல்லை" என பிள்ளையார் தன் நிலைமையை அவனுக்குச் சொல்வதுபோல் இருந்தது.

கருத்தும் எழுத்தும்
செ.ஆனந்தராஜா.

Published with Blogger-droid v2.0.9

பிச்சைக்காரன் (சிறுகதை)

2012-08-29T01:02:00.001-07:00

ஓயாது ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வண்டிகள். நகரம் என்பதற்கு சான்றாக எங்கும் ஹாரன் ஒலிகள். இரு மூத்திர சுவற்றிற்கு இடையில் பளபளப்பான தார் ரோடுகள். ரோட்டின் ஒரு பக்கத்தில் மின்விளக்குக் கம்பத்தின் கீழே படுத்திருந்தான் அந்தப் பிச்சைக்காரன். அவனைப் பார்த்தாலே ஏதேனும் கொடுக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தும் அவனின் மெல்லிய வயிறு. எலும்புகள் எட்டிப்பார்ப்பதைத் தடுக்கும் தோல். தலைக்கும் தாடைக்கும் நீண்ட செம்பட்டை நிற முடிகள். கறையோடு கிழிந்த வேட்டி. அதை கீழே விழாதபடி பிடித்திருக்கும் அரைஞான் கயிறு. தோளில் நீண்ட பை. கையில் தட்டும் கைத்தடியும். இவையே அவனது சொத்துகள்.நீண்ட பையில் நிறைய பிளாஸ்டிக் குப்பைகள். தன்னால் உலகிற்கு நன்மை செய்யமுடியும் என நினைத்து நினைத்துப் பொறுக்கியவை அவைகள். பல சமயத்துல அவன் தனக்குத்தனே பேசிப்பான். அதனால் சில பேர் அவனைப் பைத்தியம்னு சொல்லுவாங்க.

தனக்கு மிஞ்சி தானம்னு கொடுக்கிறவங்க சில பேர் இருக்கிறாங்கங்கிறது என்பது அவன் தட்டில் சிதறியுள்ள சில்லரையைப் பார்த்தாலே தெரியும். இரண்டு ரூபாதான் அதிகபட்ச காசு, பணம் எல்லாம். தட்டைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் தான் வறுமைக்குக் கீழ இல்லங்கிற மமதை அவனுக்கு .நமட்டுச் சிரிப்பு வேற.

பின்னே இருக்காதா.

நகரத்துல இருபத்தெட்டு ரூபாக்கு கீழ சம்பாதிக்கிறவன்தான் வறுமையில இருக்கானாம். அரசாங்கம் சொல்லுது. அவனுக்கு அது தெரியும். அதான் அந்த நமட்டுச் சிரிப்பு.

ஒருமுறை ஒருத்தன் ஏசுனது அவனுக்கு ஒருமாதியாதான் போச்சு.

"உழச்சி தின்னாம பிச்சை எடுக்குது"னு பேசிட்டான். வந்துச்சே அவனுக்குக் கோபம்

"நீ எவ்ளவுடா சம்பாதிக்கிற? எவ்ளவு சம்பாதிச்சப்புறம் பிச்சைப்போடுவ? நீயெல்லாம் எவ்ளவு சம்பாதிச்சாலும் உனக்குப் பத்தாதடா! நீ என்னவிட பெரிய பிச்சைக்காரன்டா"னு எதிர்த்துப் பேசினதிக்கப்புறம்தான் அவனுக்குத் திருப்தியாச்சு.

"நானென்ன கொலைகாரனா? கொள்ளைக்காரனா?" தனக்குத்தானே பேச ஆரம்பித்தான்.

நேத்திக்கு அவனுக்கு இதைவிட பெரிய கோபம். பள்ளிக்கூடப் பக்கம் பிச்சை எடுக்கும்போது ஒரு வாத்தியாரு பாடம் நடத்துறத கேட்டிருக்கான். " அறம் செய்ய விரும்பு"னு சொல்லித்தராறேனு அவர்ட்ட கேட்ருக்கான்.

"சில்லறை இல்ல"ன்னு சொல்லிட்டான்.

"வேணும்னா சில்லறய என் தட்டிலருந்து பொறுக்கிக்கோ!"னு காட்டமாகவே கத்திவிட்டான் பிச்சைக்காரன்.

"யாரும் சொல்லிக்கொடுப்பது போல வாழறதில்ல.

வாழறதுக்கு ஏத்தாமாதிரி சொல்லித் தரதும் இல்ல"

அவன் வாயிலிருந்து தத்துவங்கள் உதிர்ந்தன.

உச்சி வெயில். அவன் கால்கள் நிழலைத் தேடியது. செருப்பும் இல்லியே.

" ஒருவேள எங்களுக்கெல்லாம் ஓட்டுரிமை இருந்திருந்தா, செருப்பு, தட்டெல்லாம் இலவசமா கிடச்சிருக்கும்" புலம்பல் அரசியல் பக்கம் திரும்பியதில் ஆச்சரியமில்லை.

"ஒதுங்கி நிற்க மரமும் இல்ல. இந்தக் கால்த்து அசோகரெலாம் மரத்த வெட்டுறதுலயே குறிக்கோளா இருக்கானுங்க. என்னமாதிரி அவனவன் புள்ளக்குட்டியெல்லாம் மரம், காத்து இல்லாம கஷ்டப்படப் போகுது. அப்ப நான் உசுரோட இருக்கமாட்டேன். ஆமா..மாம்.. இந்த மரணம்தான் எல்லாருக்கும் பொதுவா இருக்கு. இது இல்லாட்டி.. அய்யயோ.. நினச்சிப்பாரு. வெயில் இன்னும் கொளுத்திருக்கும்"

புலம்பிக்கொண்டே மேலே பார்த்தான். வெயில் சற்று உள்வாங்கியது.

கருத்தும் எழுத்தும் செ.ஆனந்தராஜா, மயிலாடுதுறை .

மரங்களே தெய்வம்...

2012-04-25T07:15:00.000-07:00

வெப்பமயமாதல்

ஓர் இடத்தின் தட்ப வெப்பநிலை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு நாம் அனுபவிக்கும் சராசரியான கால நிலையைக் குறிப்பது. பூமியில் பலவிதமான தட்பவெப்ப மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. அனைத்து வகையான உயிரினங்களும் அவற்றுக்கேற்ப இயல்பாகத் தம்மைத் தக்கவைத்து கொண்டிருக்கின்றன. இருந்தாலும் கடந்த 150-200 ஆண்டுகளில் தட்பவெப்பநிலை மாற்றங்கள் மிகக் குறுகிய காலத்தில் ஏற்பட்டுவருகின்றன. சில குறிப்பிட்ட தாவர மற்றும் விலங்கினங்கள் இப்படிப்பட்ட மாற்றங்களுக்கேற்பத் தகவமைத்துக்கொள்ள முடிவதில்லை. மனிதனுடைய நடவடிக்கைகளே இப்படிப்பட்ட மாற்றங்கள் இவ்வளவு வேகமாக நடைபெறுவதற்கான காரணம் என்று கருதப்படுகிறது.

பசுமை இல்ல விளைவு

பூமி, சூரியனிடமிருந்து ஆற்றலைப் பெறுகிறது. இது பூமியின் நிலப்பரப்பை வெப்பமாக்குகிறது. இந்த ஆற்றல் வாயு மண்டலத்தினூடே கடந்து செல்கையில், இதன் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு (சுமார் 30%) சிதறுண்டுபோகிறது. பூமியிலிருந்தும், கடல் பரப்பிலிருந்தும் இந்த ஆற்றலின் ஒரு பகுதி, வாயு மண்டலத்திற்குள் பிரதிபலிக்கப்படுகிறது. வாயுமண்டலத்தில் இருக்கும் சில குறிப்பிட்ட வாயுக்கள் பூமியைச் சுற்றி ஒரு விதமான போர்வை போர்த்தியது போன்று பரவியுள்ளன. அவை, கார்பன்-டை- ஆக்ஸைடு, மீத்தேன் மற்றும் நைட்ரஸ் ஆக்ஸைடு. இவைதான் ‘பசுமை இல்ல வாயுக்கள்’ (கிரீன்- ஹவுஸ் வாயுக்கள்) என்று அழைக்கப்படுகின்றன. பசுமை இல்ல (கிரீன்- ஹவுஸ்) வாயுக்கள், நீராவியுடன் சேர்ந்து வாயு மண்டலத்தில் ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே உள்ளன. இவை வாயு மண்டலத்தில் பிரதிபலிக்கப்படுகிற ஆற்றலிருந்து சிறிதளவைக் கிரகித்துக்கொள்கிறது. எப்படிப் பசுமை இல்லத்தின் கண்ணாடி சூரியக் கதிரியக்கத்தின் அதிகப்படியான ஆற்றலைத் தடுக்கிறதோ, அப்படியே இந்த ‘வாயுப் போர்வை’ பூமியில் வெளிப்படுத்தப்படும் சக்தியை கிரகித்துக்கொண்டு வெப்பநிலை அளவுகளைத் தக்க வைத்துக்கொள்கிறது. இதனால் இது ‘பசுமை இல்ல விளைவு’ என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது.

ஜீன் - பாப்டிஸ்ட் ஃபோரியர் என்ற பிரஞ்சு நாட்டு விஞ்ஞானி இந்த பசுமை இல்ல விளைவை (கிரீன்- ஹவுஸ் விளைவு) முதன் முதலாக அடையாளம் கண்டவர். அவர் வாயுமண்டலத்தின் நிகழ்வு மற்றும் கிரீன்ஹவுஸ் நிகழ்வின் ஒற்றுமையைச் சுட்டிக் காட்டினார்.

கிரீன் ஹவுஸ் வாயுக்களாளான போர்வை, உலகம் உருவானதிலிருந்தே உள்ளன. ஆனால் மனித குலத்தின் நடவடிக்கைகள் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, இந்தக் கிரீன் ஹவுஸ் வாயுக்கள் அதிகமதிகமாக வாயு மண்டலத்திற்குள் விடப்படுகின்றன. இதன் விளைவாக, இந்தப் போர்வை தடிமனாகிக்கொண்டிருக்கிறது. இது ‘இயற்கையான கிரீன்ஹவுஸ் விளைவை’ பாதிக்கிறது.

நிலக்கரி, எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயு போன்ற எரிபொருட்களை நாம் எரிக்கும்போது, கார்பன் - டை - ஆக்ஸைடு (கரிம வாயு) வெளியேற்றப்படுகிறது. மற்றும் நாம் காடுகளை அழிக்கும்போது, மரங்களில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் கார்பன் வாயு மண்டலத்தில் கார்பன் - டை - ஆக்ஸைடாகக் கலக்கிறது. அதிகரித்துவரும் விவசாய நடவடிக்கைகள், நிலத்தைப் பயன்படுத்தும் முறையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், மற்றும் வேறுசில நடவடிக்கைகள் இவை அனைத்தும் மீத்தேன் மற்றும் நைட்ரஸ் ஆக்ஸைடு வாயுக்களின் அளவுகளை அதிகரிக்கச் செய்கின்றன. தொழிற்சாலைகளின் நடவடிக்கைகளும் செயற்கையான மற்றும் புதிய கிரீன்ஹவுஸ் வாயுக்கள் அதாவது CFCக்கள் (க்ளோரோஃபுளூரோ கார்பன்கள் (Chlorofluorocarbons) போன்றவற்றை வெளியேற்றுகின்றன. மோட்டார் வாகனங்கள் வெளியேற்றும் புகை ஓஸோனை அதிகரிக்கச் செய்கின்றன. அதிகரிக்கப்பட்ட வரும் கிரீன் ஹவுஸ் வாயுக்கள் பூமியின் வெப்ப நிலையை அதிகரிக்கிறது.

இவ்வெப்பநிலை மாற்றத்தினால் பூமியில் பல்வேறு பதிப்புகள் ஏற்படும். குறிப்பாக கடல் மட்டம் அதிகரிக்கும். பல நாடுகள் கடலில் மூழ்கும் அபாயம் ஏற்படும். நாட்டில் மழை வளம் குறையும். இதனால் உணவு சார்ந்த உற்பத்திகள் குறைந்து, உயிரிழப்புகள் ஏற்படும்.

இவ்விளைவினைக் கட்டுப்படுத்த, மரங்களை வளர்ப்பதே ஒரே தீர்வாக இருக்கும் என விஞ்ஞானிகள் கருத்து தெரிவித்துள்ளனர். எரிபொருட்களின் அளவை குறைக்க முடியுமே தவிர அதற்கு ஒரு மாற்று உருவாக்கப்படும் வரை அதனை முற்றிலும் தவிர்க்க முடியாது. எனவே மரம் வளர்ப்பதே சிறந்தது.

மரம் வளர்ப்போம்... மழை பெறுவோம்...

மரங்களே தெய்வம்... (தொடரும்...)

என் வலைப்பாயுதே...

2012-04-24T10:06:00.001-07:00

பகவத் கீதைக்கு பணிந்து பொய் சொல்ல மாட்டான் என்றால் அவன் கடவுளுக்கு பயந்து அந்த குற்றத்தை செய்திருக்கவே மாட்டான்.#நீதிமன்ற சத்தியம்.

ஓவ்வொரு முறை என் தாயுடன் கோயிலுக்கு செல்லும் போதும், கோயில் சிலையிடம் காட்டிவிட்டு வருகிறேன் என் கடவுளை..

உண்மையில் சிறுபிள்ளைத்தனமானவர் கடவுள்; கடவுள்தனமானவர்கள் சிறுபிள்ளைகள்.!

பிறந்ததிலிருந்து கடவுள் பக்தியும், பள்ளியிலிருந்து தேச பக்தியும் நாம் விரும்பாவிட்டாலும் நம் மீது திணிக்கப்படுகிறது

தட்டிக் கேட்கத் திராணியற்ற, Multiple personality disorder உள்ள யாரோ ஒருவர் தான் கடவுளைப் படைத்திருக்க வேண்டும்.

பாவத்தின் சம்பளமே மரனம் எனில், என்னை பாவம் செய்ய படைத்த கடவுளை கொல்லுங்கள் முதலில்....

தண்டவாளத்தில் தலைசாய்த்துப் பூத்திருக்கும் ஒற்றைப்பூ என் காதல். நீ நடந்து வருகிறாயா.. ரயிலில் வருகிறாயா? -பழனிபாரதி

விருந்தாளிகளிடம் குழந்தைகள் எதிர்பார்ப்பது சாக்லேட் மட்டுமே, ரைம்ஸ் சொல்லு என்ற கேள்வியை அல்ல .

உண்மையான காதல் தோற்பதில்லை,உண்மையானவர்களை தேர்ந்தெடுப்பதில்தான் தோற்கிறோம்.

‘மெய்’யாலுமே உன்னை விரும்புகிறேன் என்பது காதலைச் சொல்வதற்கு மிக மோசமான வார்த்தைத் தேர்வு

எனது கவிதைகளால்தான் அவள் என்னைக் காதலிக்கிறாள் என்றாள்.. அவளுக்கு நான் இரண்டாவது காதலனாக இருக்கவே ஆசைப்படுகிறேன்.

பேச்சில் மயங்கி காதலிப்பது பெண்கள், அழகில் மயங்கி காதலிப்பது ஆண்கள்! அதனால்தான் பெண்கள் மேக்கப்பையும் ஆண்கள் பொய்பேசுவதையும் விடமுடிவதில்லை

'கொஞ்சம் மனசு விட்டு பேசணும்' னு ஆரம்பிச்சு... இறுதியில் நிறைய பேர் 'மனசு விட்டு போச்சு'னு திரியறாங்க:-) #காதல்

ஒருவனை பிடித்து காதலிக்கும் பெண்கள் பாதி, இன்னொருவனை வெறுப்பேத்த காதலிக்கும் பெண்கள் மீதி.

சரியான சில்லறை தரும் கடைக்காரரின் நேர்மை, சாக்லேட்டை எதிர்பார்த்த என் பையனை ஏமாற்றுகிறது .

Thanks to my twitterers

Published with Blogger-droid v2.0.4

என் வலைப்பாயுதே...

2012-04-22T07:22:00.001-07:00

ஈழத்தின் வாழ்வுதனைச் சிங்களம் கவ்வும்.

இறுதியில் ஈழமே வெல்லும்.

முக்தியடைய போதி மரத்தை தேடி போகவேண்டுமா இல்லை புத்தரை தேடி போகவேண்டுமா??

RT @Ramutamilan கழுதையை விடுங்கள்!!கடவுளுக்குத் தெரியுமா கற்பூர வாசனை??

RT @karna_sakthi எழுதுகோலைவிட உலகத்தில் உயர்ந்தது ஒன்று உண்டென்றால் அது உழவனின் கலப்பை மட்டுமே via @kalasal

ஃபோட்டோ எடுக்கையில் என்னையே பார்த்தார்கள்; ஃபோட்டோ வந்ததும் தன்னையே பார்த்தார்கள்.! #ஒரு ஃபோட்டோகிராபரின் புலம்பல்

யார் கண்டது? `மரணம்`...நாம் நினைப்பதைவிட,மகிழ்வான ஒரு அனுபவமாக இருந்திருக்கலாம்...மரணித்தவர்களுக்கு!

சில ரகசியங்களை மனத்திற்குள் பூட்டிவைப்பதே சிறந்தது! அதுதான் நம் வலிமையை அவ்வப்போது நமக்கே உணர்த்தும்!

ஒரு வேலையை நீ ஆரம்பித்தாலே அது 60% முடிந்துவிட்டதாக அர்த்தம்..# சோ ஆரம்பி.

இறந்த பிறகே தரிசனம் தரும் கடவுளுக்கு எதற்கு நிகழ்கால பூஜை??

புற்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்க மானையும் மானிற்கு புலியையும் புலிக்கு மனிதனையும் மனிதனுக்கு மனிதனையுமே படைத்தது கடவுளின் சிறப்பு.#வன்முறை.

RT @Balu_SV சாதிபேதம் பாராமல் தன்னலமன்றி உழைத்த தலைவர்களை சாதிக்கட்சி பேனர்களில் பார்க்கும்போதெல்லாம்,வேதனையில் வேகிறேன்

RT @Butter_cutter இந்த அனுபவம் கொண்டு திரும்பவும் தவறு செய்யாமல் குழந்தை பருவத்தில் இருந்து இன்னொரு வாழ்க்கை வாழ ஆசை !

RT @mayakannan: நூலகத்தின் அடர்ந்த அமைதியை கிழித்துப்பார்த்தேன், ஓங்கி ஒலித்தது எழுத்தாளனின் உரத்த சிந்தனை

Thanks to my twitterers

Published with Blogger-droid v2.0.4

கனவுகள்

2011-11-13T03:47:00.001-08:00

கனவுகள் மனதின் உள்ள ஆசைகளின் வெளிப்பாடுகளென அறிவியலும் எதிர் காலத்தைக் கூறுகின்றன என அறிவியலற்ற கருத்துகளும் கூறுகின்றன. உண்மையில் கனவைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி இன்னமும் முழுமை பெறவில்லை. கனவைப் பற்றி ஆராயந்த ஸிகமண்ட் ஃப்ராய்ட், மனம் வலிமை பெற்ற ஆசைகளை அடைய மேற்கொள்ளும் ஊடகமே கனவு என்கிறார். சில நிஜமாகின்ற்ன. காரணம் மனம் அதன் வழியைக் கூறுவதே. அறிவியலில் பென்சீன் குறியீடு உருவானது இப்படியே. எல்லாக் கனவுகளும் நினைவில் இருப்பதில்லை. உலகில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு பறப்பது போலவே கனவு ஏற்படுகிறது. சிறு வயதில் குழந்தைகளைத் தூக்கி மேலே போட்டு விளையாடுவதால் அக்குழந்தை மனதில் பதியும் ஆசையே வளரும்போது இதுபோன்ற கனவினை உண்டாக்குகிறது. கனவுகள் கருப்பு, வெள்ளை நிறத்தில்தான் ஏற்படுகிறது. பாம்பைக் கனவில் கண்டால் பயம்கொள்ள தேவையில்லை. பாம்பு பிரச்சினையின் சின்னம். அது நம்மைக் கடித்தால் பிரச்சினை முடிவு பெறும். நாம் அதை அடித்தால் புது பிரச்சினை உண்டாகும் என அறியப் படுகிறது.