Tough Dutch Cookie

Als je een deur sluit gaat er vast wel een raam open;-)

2015-05-28T18:53:00.002+02:00

Dit is hem dan, mijn allerlaatste blog op Tough Dutch cookie. Met een klein beetje pijn in mijn hart schrijf ik dit afscheid. Ik blijf wel schrijven hoor maar dan op mijn website, www.gewoonk.nl. Kicken hè, die naam was nog niet geclaimd klaarblijkelijk. Ook op die website ga ik bloggen en selfies maken tot mijn haar weer reikt tot aan mijn billen, hahaha. Afscheid nemen is niet tof maar het moet. Ken je het gezegde, 'als je een deur sluit gaat er ergens anders een raam open'. Ik hoop eigenlijk meer op een paar schuifdeuren;-)

Een mens neemt wat afscheid in zijn leven. Afscheid van de kleuterklas, afscheid van de basisschool, afscheid van de middelbare school en ga zo maar door. Iedere keer dacht ik, boehoe, het wordt nooit meer leuk maar dat is helemaal niet zo. Na een afscheid komt meestal een nieuw begin. Zo ook hier in huize Deen. Svetlana Kokiakova, de poes is niet meer. We hebben afscheid genomen en gerouwd maar nu is er weer plaats voor iets nieuws. Sinds afgelopen vrijdag hebben we twee nieuwe vrienden in huis, twee katertjes van net acht weken. Phineas en Ferb, je weet wel van die leuke tekenfilmserie op Disney channel of Xd of iets daar in de buurt. Ze zijn om op te vreten. Het is hier in huis voor manlief en de kinderen permanent Sinterklaasavond, zo blij is iedereen. Het blijven natuurlijk nog wel kittens dus donderstralen. Zo tegen de klok van half zes in de ochtend vinden de kittens het wel mooi geweest en komen ze mij wakker maken. Niet man A of de kinderen, nee, mij. Dit gebeurt dan met een sprint trekken via mijn been en dan over mijn buik. en weer terug via mijn haar. Grrr, nu begon ik net wat beter te slapen. Stiekem moet ik er wel om lachen en ach, ik moet een keer mijn bed uit. Een mooi begin weer met deze wezentjes.

Die evenwichtsshizzle is nog niet helemaal weg dus moet ik nu elke dag, drie per dag, oefeningen doen. Dat gaat dan zo, ik zit rechtop in het midden van het bed met mijn voeten op de grond dan moet ik mij plots (dus zo snel dat ik er zelf van schrik) naar rechts laten vallen zodat ik met mijn hoofd plat op het matras komt. Dit om dat evenwichtsorgaan weer in evenwicht te krijgen. Daar moet ik dan een tel of tien blijven liggen en dan weer rechtop en vervolgens op mijn linkerzij vallen. Nu ben ik niet altijd de slimste dus de eerste keer dacht ik, fak, hoe kom ik nu snel van rechts naar links. Dus ging ik eerst naar rechts vallen en dan omdraaien in mijn bed naar mijn linkerzij. Tssss, soms vraag ik mijzelf weleens af waar ze mij hebben gevonden, hahaha. Goed, tijdens die oefeningen komen P & F kijken. Ik moet dan echt oppassen dat ik niet met een rotgang op hun tere lijfjes terecht kom. Gisteren vertelde A mij in de sportschool dat haar man eens op een kitten van een week of vier was gaan staan, tja die kon het niet meer na vertellen. Ieuw, de gedachte alleen al. Ik hoorde ook nog iets over een hamster maar dat laat ik maar achterwege. Hoe dan ook, de oefeningen helpen en de katten genieten er ook van;-)

Hier zijn ze dan, Phineas en Ferb!

Maandag 1 juni komt mijn boek uit. Het loopt mij nu toch wel dun door den broek. De hele week zijn we hier in huis ermee bezig. Manlief is alle selfies aan het overhevelen naar de website. Ik vul die site weer met blogs, niet allemaal hoor maar vanaf mei staan ze erop. Het is keuzes maken en hopen dat het allemaal leuk smoelt. Kijk zelf maar!

Daarnaast heb ik nu ook een heuse Facebookfanpagina opgetuigd met de titel, 'Gewoon K'. Die heb ik gevuld met wat foto's en filmpjes van het boek. Ook is er een twitter account die heet gewoonkc, helaas was gewoonk al vergeven. Já, een mens wil ook wat op social media. Ikzelf ben er dol op dus kon dit niet uitblijven.

Vandaag weer een nieuw beginnetje gemaakt in mijn afweer/luxaflexsysteem. Ik was bij de schoonheidsspecialiste (ja, een vrouw moet wat hè op haar 46e) en we komen toch uit op het onderwerp kanker. Natuurlijk heeft ook deze vrouw haar verhalen. Normaal was ik allang in de stress geschoten en zat ik op de hoogste kast. Zo niet vanmiddag, néé, ik luisterde naar haar verhaal en verdomd dat die luxaflex vanzelf dicht ging. Mooi hè, ik hoefde daar zelf niets aan te doen. Ik had wel een mantra in mijn hoofd, 'niet mijn circus, niet mijn aapjes'. Snap je, niet mijn probleem. Het was overigens een zeer leuk gesprek. De dame in kwestie was haar man zes jaar geleden kwijtgeraakt aan nierkanker maar stond bijzonder positief in het leven. Ondertussen heeft ze ook nog mijn wenkbrauwen geplukt en gekruld (nee hoor, alleen geplukt;-)), ziet mijn gezicht er nu uit alsof ik op de trambaan heb gelegen maar zijn mijn nekspieren zwaar ontspannen.

O.k., het onvermijdelijke is nu toch daar. Ik ga afscheid nemen van dit blog. Ik heb het vaker gezegd maar wil het nog een keer doen. Lieve, lieve lezers, waar jullie ook ter wereld zijn (ja, ik kan bij benadering zien in welk land jullie zijn) bedankt dat jullie mijn bijzondere avonturen hebben willen volgen. Na 185 avonturen is het tijd voor een afscheid. Ik hoop dat ik jullie mee kan nemen naar mijn nieuwe begin. Ik snap het ook als je denkt, nou, ik ben wel klaar met dit verhaal maar bedenk dan dat ik weer nieuwe avonturen ga beleven rondom het boek en uiteraard de rest van mijn leven;-) Het was fijn om mailtjes van jullie te mogen ontvangen en de berichten te lezen op mijn blogs. Ik ga het missen, het koekje, de vorm, het lettertype en eigenlijk alles. Echter, het nieuwe begin is nodig. Het is tijd! Hopelijk tot ziens, het ga jullie goed. Tot aan de andere kant van deze virtuele snelweg. Nog een keer dan, www.gewoonk.nl of op facebook op Gewoon K, zie ik jullie gezichten ook eens een keer;-)

The best time for new beginnings is now!

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Beter een boek in je hand dan tien in je fietstas

2015-05-21T18:51:00.001+02:00

Yeah!!!! Ik heb mijn aller-, aller-, allereerste boek nu echt in mijn handen. Hoe cool is dat?! Ik kan jullie vertellen dat het mega cool, dakpannen gaaf, kiezelsteenleuk en uitermate geweldig is. Ik had dit niet verwacht zo een jaartje geleden. Maar er staat toch echt, auteur: Chantal Deen. Jáhá, een heuse Deen, geen Kluun maar een Deen, hahaha. Hij ruikt ook erg lekker dat boek. Het heeft altijd iets een spiksplinternieuw boek. Vers van de pers, heerlijk.

Als ik de laatste tijd mensen spreek zeggen ze vaak, "Wat gaaf hè, je eigen boek! Alleen de aanleiding is kut of gewoon K, hahaha". Ik weet eigenlijk niet of de aanleiding zo k is? Had ik anders een boek geschreven? Had ik anders fantastische nieuwe mensen leren kennen? Had ik anders geweten hoeveel lieve mensen er zijn? Had ik anders geweten hoe goed A en ik eigenlijk bij elkaar passen. Had ik dan geweten hoe veerkrachtig mijn kinderen zijn? Had ik anders kunnen zeggen dat ik nu alweer door het AD ben geïnterviewd? (Ja, echt, alleen mogen ze de publicatie van het artikel uitstellen tot zeker 29 of 30 mei;-)) Ik denk dat alle bovenstaande dingen of ervaringen niet plaats hadden gevonden. Ja, dan was ik bijvoorbeeld wel voor mijn werk naar Curaçao geweest, dat dan weer wel.

Ach Curaçao, daar kom ik vast wel een keer. Een boek is weer iets heel anders. Daarom zeg ik ook tegen een ieder die over mijn boek spreek, ik had dat jaar niet willen missen. Kijk, die kanker had ik natuurlijk liever overgeslagen. Een gebroken been of zo was ook o.k. geweest. Maar daar zit 'm juist de crux, je kunt niet kiezen of het je overkomt of niet. Dan zou niemand meer kanker krijgen wat mij betreft. Want dan kun je altijd zeggen, "Nee, dank je, ik hoef geen kanker." Helaas worden zoete broodjes niet gebakken, alhoewel speltbrood daar verdacht veel in de buurt komt. Nee, alle gekheid op een stokje, ik kan kanker niet genezen maar ik hoop wel dat mijn verhalen jullie wat meer inzicht in het ziekteproces hebben gegeven. Ook hoop ik dat jullie begrijpen waar je een kankerpatiënt niet blij mee maakt, opmerkingen als, "hoe voelt dat nu om een tikkende tijdbom te zijn" zijn niet tof. Jullie weten nu ook hoe het gaat tijdens een chemobehandeling. Over een port a cath maakt niemand jullie meer iets wijs;-) Laat staan over bestralingen. Mijn angsten, overpeinzingen en filosofisch geneuzel heb ik met jullie gedeeld maar ook de lachmomenten want die waren er, gelukkig, genoeg.

Ik hoop, dat ik met al mijn avonturen een beetje begrip heb gekweekt voor mensen met kanker of voor mensen met andere nare of minder nare ziektes. Je kunt niet voor iemand denken (er zijn mensen die dat wel kunnen en dat is echt kei knap), aannames is ook een oppassertje en weten hoe iemand zich voelt is ook tricky. Er gewoon zijn voor die persoon is al meer dan genoeg. Zo nu en dan een knuffel, néé niet voor mij, of een lieve kaart is zeer fijn. Nogmaals ieder mens is anders en wil ook anders behandeld worden. Mijn manier is niet die van een ander. Er zijn ook mensen die er gewoonweg niet over willen praten. Doe gewoon wat je hart je ingeeft dat is namelijk altijd goed.

Nu is de tijd bijna gekomen dat mijn verhalen ook beschikbaar staan voor anderen. Vanaf 1 juni kan een ieder die het wil mijn boek kopen en lezen. Zoals iemand halverwege mijn blog al treffend verwoordde, "Ik weet nu bijna alles van jou maar jij weet niet eens iets van mij?!" Van die persoon ontving ik kort daarna een heuse, handgeschreven brief waarin zij mij wat vertelde over wat haar angsten waren en ook wat haar bezig hield. Mooi vond ik dat en dat vind ik nog steeds. Natuurlijk vind ik het ook een spannend gedachte dat straks nog meer mensen mijn diepste gevoelens weten. Maar ik laat het over mij heenkomen en zie wel waar het schip strandt. Zoals ik al in den beginne van het blog heb verteld ben ik een open boek. Wat je ziet is wat je krijgt er zit niets achter. Ik heb niets te verbergen dus dat scheelt een hoop.

Het was nog even een dingetje of het boek mij vandaag wel zou bereiken. Het zou namelijk vandaag worden afgegeven bij boekhandel Huyser in Delft. Bij de bestelling van Huyser zouden er ook een aantal voor mij bij zitten. De uitgever appte vanochtend een foto met daarop mijn boek en de tekst, "Ik heb hem binnen!". Ik heb tot half zes moeten wachten, chauffeur had 1,5 uur in de file gestaan. Maar toen was het moment dan eindelijk daar. Ik heb als een malle foto's gemaakt van de pallet, van de man en de pallet en weer van de pallet. Ik mocht achter de schermen van de boekhandel en boekenmevrouw A gaf mij het stanleymes om de pallet te ontmantelen. Nu ben ik geen giller dat kunnen mijn stembanden niet aan en daarnaast ben ik heel nuchter. Dus er gebeurde met mij weinig, ja, een, goh wat gaaf en wat ruikt het heerlijk en dat was dat. Boekenvrouw A was zichtbaar meer opgewonden dan ondergetekende. Nu pas land het bij mij. Ik heb net een hele kleine huilie, huilie gedaan. Van puur geluk;-) Eenmaal thuisgekomen was Manlief's reactie, "Leuk, die kleur, dat zit al jaren in ons interieur."

What you see is what you get and sometimes just a little bit more

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Zeg nooit, nooit.

2015-05-16T23:34:00.001+02:00

Vroeger, toen ik nog een klein Brabants meiske was, vond ik het zo saai dat wij nooit verhuisden. Vanaf mijn 16e ben ik inmiddels 15 keer van woning gewisseld en dan heb ik mijn buitenlandse adressen niet eens meegerekend. Voordat ik S en B kreeg had ik nog nooit in een ziekenhuis gelegen. Nu heb ik er vaker gelegen dan mij lief was. Voor mijn diagnose was ik eigenlijk nooit ziek. Ja, soms een pakte ik eens een griepje mee maar die sloeg ik ook weleens een jaar over. Nu heb ik zoveel kwaaltjes onder of op de leden gehad die alle andere jaren overtreft. Dus, zeg nooit, nooit!

Ik ben een maagd in hoofdpijnen, holtepijnen en alles wat in die omgeving pijn kan doen. De afgelopen dagen heb ik de holtes goed waargenomen kan ik jullie vertellen. Jemig, dat is echt niet tof. Pijn in je dak is echt zóóó ondergewaardeerd. Ik dacht dat ik nu echt kniftig ging worden. Man, wat een toezzzztand blijft dit toch. Ik zei al, maagd hè dus bij alles schiet ik in de stress. Als ik mij voorover buig (waarom zou je dat doen nu?) dan voel ik mijn hoofd nog zwaarder worden. Weer overeind komen is een uitdaging op zich want dat evenwicht is nog niet helemaal intact. Dus kom ik omhoog en moet ik de boel weer recht en op scherp stellen. Ondertussen slik ik de antibiotica vrolijk door. Ik blijf binnenshuis om echt de rust te nemen en te hopen dat de ontsteking de pleiterik gaat maken.

Vriendin S gaf mij de tip om veel te stomen met kamille. Ik heb vandaag al vier stoomsessies achter de rug, ik heb inmiddels een huid waar een baby jaloers op zou zijn. Het blijft wel een gestuntel van jewelste, want ik en stoom is niet echt een goeie combi. Snappen jullie? Warmte! Een saunabezoek is een kwelling voor mij. Ik vind het veel te warm en vochtig. Ik snap werkelijk niet wat je daar voor je lol nu gaat doen. In je blote reet tussen allemaal vreemde mensen zitten. Ieuw, dat trek ik echt niet. Ik moet dan namelijk kijken. Met kijken bedoel ik dan naar de geslachtsdelen, of het een man of vrouw is dat maakt niet uit. Ik kan niet niét kijken. Laatst zei iemand tegen mij dat je twee soorten types hebt in een sauna, zij die oogcontact maken en zij die het oogcontact vermijden. De persoon in kwestie was een oogcontact mijdende. Ze zei, "Ja, Chant, mijn vriendin heeft altijd aanspraak maar ik maak gewoon geen oogcontact dus dan komen ze niet of ze durven niet." Hahaha, snap je, dan zou ik allerlei types achter mij aan krijgen omdat ik blijf kijken.

Goed, ik dwaal weer af, ik heb dus moeite met warmte in allerlei gedaantes. Stel je dit voor, ik heb het water gekookt en scheur een zakje kamille open en strooi dat in een wasteiltje. So far, so good. Dan als de wiedeweerga breng ik de teil naar de tafel (manlief zegt dat er geen tijd te verliezen valt bij dit klusje;-)) en ga zitten met een theedoek over mijn hoofd en dan,.. ruk ik die theedoek weer eraf omdat ik het zo warm heb. Tegelijkertijd denk ik, "Kom op Chant, niet zo zeiken, hop, doe dat ding weer over je hoofd." Hopla, die doek weer over mijn hoofd en ik adem door mijn neus (gelezen op het internet) die kamilleshizzle in. Pfffff, wat is het warm. Ik ruk weer die doek van mijn hoofd. Ja, snappen jullie het een beetje?! Dat verklaart ook de vier sessies.

Preutse maagd die ik ben ging ik toch vandaag eens googlen wat een holteontsteking nu is en vooral wat je eraan kunt doen.

Ik heb een bijholteontsteking
In het kort:

De bijholten zitten links en rechts van uw neus in het bot van uw bovenkaak en voorhoofd.

U heeft een bijholteontsteking wanneer u bij verkoudheidsklachten (lopende, snotterige of verstopte neus) extra klachten heeft, zoals pijn/druk voelt in uw gezicht of minder ruiken.

Kauwen of bukken kan de pijn opwekken of verergeren.

Een bijholteontsteking gaat meestal binnen 1 tot 3 weken vanzelf over.

Neusdruppels en paracetamol kunnen de klachten verminderen.

Antibiotica hebben geen invloed op de klachten of op het herstel.

Nou, dat is weer zeer prettige en nuttige informatie, toch?! Zit ik hier aan de, misschien wel vijfde antibioticakeur in een jaar tijd en maakt het geen fluit uit?! Aan het eind van de pagina stonden ook nog tips om dit soort ontstekingen te voorkomen. De belangrijkste tip wilde ik jullie niet onthouden, zorg voor een goede weerstand! Ja, duh! Die heb ik nog niet, tsssss. Oh ja en geen stress wil ook nog weleens goed zijn, whahahaha. O.k., ik snap heus wel hoor dat ik tot de minderheid behoor maar toch dit soort opmerkingen zijn toch inkoppertjes. Als ik een goede weerstand had dan zat ik niet met mijn kop boven een kom met kokend heet water. Goed, het is wat het is. Dus ram ik er zo nog een paracetamolletje of twee in, spray Otrivin in mijn neus en ga proberen te slapen. Op naar het zoveelste herstel.

Before you give up, think about why you held on so long.

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

En we zijn nog lang niet fit, nog lange niet, nog lange niet.

2015-05-14T14:50:00.003+02:00

Nu zou je toch zo langzamerhand gaan denken dat de meeste kwalen en andere ongein wel verdwenen zou zijn, NOT. Nee hoor, het keutelt gewoon vrolijk verder. Ik begin steeds beter te snappen dat bij mij een virusje, tandpijn, een krom getrokken nagel langer duurt dan bij mijn gezonde medemens. Pjieuw, weer iets geaccepteerd. Maar ik baal er wel stevig van. In mijn hoofd ben ik allang weer beter en daar passen lichamelijke ongemakken echt niet meer bij.

Afgelopen maandag mocht ik, voor het laatst aanschuiven bij oncoloog dokter D. Bijna precies op de afgesproken tijd nam ik plaats in zijn kamer. "Goh", vroeg dokter D, "is je man er niet bij?" "Nee", zei ik, "nu vindt hij het niet meer interessant." Dokter D moest lachen. Hij liep mijn dossier nog eens door en zei dat de uitslagen van de cardioloog zeer goed waren. Ook bevestigde hij nogmaals dat mijn uitslag na alle behandelingen het beste scenario is. We babbelden nog wat over mijn uit te komen boek en dat hij (helaas) niet bij de presentatie kan zijn omdat hij voor zijn werk in Amerika zit. Als laatste vroeg hij of ik nog klachten heb. "Ja", zei ik, "ik heb last van afbrokkelende nagels, vermoeidheid, vocht vasthouden enne oh ja sinds bijna twee weken heb ik last van mijn evenwichtsorgaan." "Als ik vanuit lig stand omhoog kom draait het even voor mijn ogen, dan moet ik de boel weer op scherp zetten." Dokter D begint driftig te typen en zegt, " Als je daar last van blijft houden moet je terugkomen dan kunnen we alles uitsluiten." Arghhhhhhhh, jasses daar had ik nu helemaal niet over nagedacht. Ik neem afscheid met de belofte dat ik bel als dat nodig is en sowieso om het boek te komen brengen voorzien van mijn handtekening.

Eenmaal op de fiets kon ik wel janken, nu ga ik toch dood maar dan aan kanker in mijn hoofd! Ja, jullie weten hè, hypochonder. In de loop van die dag kreeg ik barstende koppijn waarschijnlijk van de stress maar toch. Manlief zei, "tuurlijk Chant, het zit nu in je hoofd." "Mens, je hebt waarschijnlijk een virusje opgepikt links of rechts plus een narcose erbij." "Je weet inmiddels toch wel dat alles net iets langer duurt." "Dokter D kent jou nog niet goed genoeg", zegt manlief er nog bij, "hahaha, anders had hij je niet zo bang gemaakt." Hmmm, daar had hij een punt. Met een niet zo gerust hart ging ik slapen. De volgende dag was die hoofdpijn er nog maar er stond een opleidingsdag voor de deur dus paracetamol plus ibuprofen erin en gaan met die banaan. Gek genoeg was het die dag te doen dus dacht ik, nah ik hoef mijn huisarts niet te bellen. In de avond kwam de hoofdpijn weer in alle hevigheid terug en daarmee ook de paniek en ongerustheid. Toch maar even de volgende dag de huisarts bellen.

Gisteren dus de huisarts gebeld, die is op vakantie. Dan de vervangend arts, ja hoor die heeft een plekje voor mij vrij. Als ik daar s' middags binnenkom steek ik van wal met mijn voorgeschiedenis en mijn angsten. Ze kijk eerst in mijn oren, mond en voelt aan mijn klieren rondom mijn nek. Als ik mijn klachten beschrijf zegt ze, " als je uitzaaiingen zou hebben dan word je daar niet duizelig van." O.k., denk ik, dat is beter om te horen. "Ik vermoed", zegt huisarts O, "dat jij een ontsteking in je holtes hebt waarschijnlijk in je voorhoofd." "Ik schrijf een antibioticakuurtje voor dan moet het verdwijnen." " Die oncoloog van jou heeft het heel goed bedoeld maar niet zo tactisch gebracht", zegt huisarts O. Een stuk lichter, qua zorgen dan, stap ik naar buiten.

Vandaag voel ik mij nog steeds niet fit. Ik ben vandaag pas gestart met de antibiotica dus het heeft even tijd nodig. Mijn evenwicht is nog niet in balans, hahaha. Ja, ik lach wel maar ik ben niet blij. Tjonge, ik ben zo klaar met dat gemier in de marge. Voor nu kruip ik weer onder de wol en hoop dat die ontsteking al bezig is met inpakken want van mij mag hij wel vertrekken.

Trots wil ik jullie het filmpje laten zien waarin je kunt zien hoe en dat mijn boek wordt gedrukt. Het duurt slecht 1 minuutje. Vanaf 1 juni verkrijgbaar bij de boekhandel en natuurlijk ook online te bestellen.

Feelings are just visitors, let them come and go.

Heel veel liefs,
Tough Dutch cookie

Ander loket

2015-05-10T20:53:00.000+02:00

Soms gebeuren er dingen die even de tijd nodig hebben om in te zinken. Althans, ik heb daar wel vaak last van. Een soort van achteraf precies weten wat je had moeten zeggen verhaal. Snappen jullie? Chantal, wat praat je weer in raadsels. Stel je maakt iets mee en je vindt er op dat moment wel iets van maar je kunt het (nog) niet onder woorden brengen. Het is dan niet zo belangrijk om er meteen iets van te vinden of je twijfelt aan je eigen oordeel. Toch blijft het door je hoofd spoken als iets dat je niet af hebt kunnen maken. Nou, dat dus. Daar heb ik mijn hoofd vol van zitten. Toch wil ik er een eentje met jullie delen. Gewoon om even te kijken of jullie dit ook zo ervaren of weleens hebben ervaren. Huh, Chant, zit er nog een verhaal vandaag? Ik zal jullie niet langer in spanning houden.

Tijdens mijn laatste ingreep, het verwijderen van de port a cath, zijn mij een aantal zaken opgevallen waar ik mee worstel. In die zin of het normaal is om deze gedachten te hebben of dat ik een enorme zeikerd ben (geworden;-)). Het begon die ochtend van de operatie toen ik naar de verkoeverkamer werd gereden. Er was al een bed binnen gebracht met een patiënt. Ik werd keurig naast die meneer geparkeerd en toen begon de witte jas van de meneer tegen mijn witte jas te steggelen over wie er het eerst aan de beurt was. Mijn witte jas zei, "mevrouw hier staat als eerste op de lijst." De witte jas van de meneer zei, "Ja, hoor eens wij zijn enorm onder bezetting vandaag en ik moet nu echt naar beneden." "Ja, en," zei mijn witte jas, "deze mevrouw was eerst. O.k., dacht ik, het is overal hetzelfde liedje;-) Doordat ik die chille pil (nog) niet had gehad was ik zo nuchter als het maar zijn kon en dus ook oplettender, denk ik. "Joh", zei ik tegen mij witte jas, "laat die meneer maar eerst worden aangeprikt, ik heb geen haast vandaag." Witte onderbezette jas blij en zo ging de anesthesist bij meneer aan de slag.

Ondertussen kreeg ik het groene licht dat ik die dormicum ook wel bekend als chille pil toch mocht nemen. De anesthesist kwam naar mijn bed toe en ik schoot vol in de verbale diarree. Zo van, "ja, ik vind het toch wel een beetje spannend weer". Tot aan, "bij mij laatste keizersnee kwam ik toch wat kniftig bij." "Ja, mevrouw," zei de anesthesist, "dit is een ingreep van niets dusse niet zo simmen dat gaat wel goedkomen." De toon waarmee hij het zei loog er niet om. Ik ben wel klein maar zeker niet dom. Hij vond duidelijk dat ik mij aanstelde en liet dit ook merken. Wel potverdrie dubbeltjes waar was nu die empathie die ik het hele jaar had ervaren van mijn witte jassen vrienden? Daar heb ik dus even op moeten knagen, kauwen en nog eens overdenken. Ik denk dat ik het snap maar of het zo is durf ik niet te zeggen.

Toen ik in de ziekenhuismolen kwam had ik een levensbedreigende ziekte. De service die ik kreeg was boven mijn verwachting. Daar heb ik op dit platform regelmatig de loftrompet over gestoken. Maar ik vermoed dat ik nu bij een ander loket ben aangekomen, die van de routine ingrepen en behandelingen. Rats, mevrouw D, u bent niet levensbedreigend ziek dan hebben we weinig tijd, nog minder begrip en empathie is niet onze middelste naam. Raar, toch? Alsof je in een musical bent belandt, zonder het zingen dan, met i.p.v. de A cast nu dan de B cast. Snappen jullie? Ik heb daadwerkelijk verschil ervaren in benadering en aandacht en dat vind ik kei jammer. Want het zou toch geen ruk uit mogen maken wat je klacht is. Nu ja, uitzonderingen daargelaten. Iedereen heeft toch recht op dezelfde benadering, op het menselijke vlak dan? Ben ik nu te lang in dat circuit of is er echt verschil?

Mijn motto is dat je als klant, client of patiënt nooit mag merken of een afdeling onderbemand is of dat de witte jas een kutnacht heeft gehad. Dat wil ik allemaal niet weten laat staan horen. Ik wil gewoon netjes worden behandeld. Dus als ik in mijn broek kak van angst wil ik, op zijn minst een bemoedigend woordje. Maar mag ik dat wel vragen? Ben ik, omdat ik kankerpatiënt af ben, bij het loket van de B cast te veeleisend geworden? Ik ben het even kwijt. Toen ik uiteindelijk op de o.k. lag en vroeg wie de vaatchirurg was kwam de beste man met tegenzin, althans zo ervoer ik dat (de pil was nog niet in werking), mij de hand schudden. Ik heb hem daarna niet meer gezien. Wil ik teveel? Kan het tijd technisch wel?

Toen ik in mijn duistere verleden voor een grote verzekeraar werkte gingen cijfer meneren kijken of wij nog sneller polissen konden invoeren, in de computer. Ze hadden uitgerekend dat je x tijd bezig was met een polis opmaken en dat maal Y, nou dan kon je best een tandje harder. Dit betekende wel dat je vaak geen tijd had voor andere zaken. Zou dit dan ook zo werken in het ziekenhuis? Dat je op een dag zo'n twintig mensen kunt verstouwen als vaatchirurg? Van spataderen tot aan een port a cathtje verwijderen? Ik hoop het niet. Stiekem wil ik denken dat ik een zeur ben en teveel tijd heb doorgebracht in dat ziekenhuis. Of dat ik tot op het bot verwend ben geweest met gemotiveerde en liefdevolle witte jassen. Wie zal het zeggen. Toch weiger ik te accepteren dat dit de manier is. Misschien heb ik die dag wel gewoon pech gehad en was (bijna) iedereen met zijn/haar verkeerde been uit bed gestapt. Zou hou ik in ieder geval de hoop dat de mensen de dag na mij wel alle aandacht hebben gekregen die ze verdienen ook al kwamen ze maar voor het verwijderen van een spatader (wat overigens nog een fikse ingreep is, beste lezers).

Tja, klant is koning is mijn motto. Ik probeer dit in mijn werk dagelijks na te streven. Toch zijn er mensen die het niet eens proberen. Zo hadden wij , manlief en ik, pas geleden een gesprek met de mentor van onze dochter. Wij hadden aangegeven dat dochterlief had verteld dat de wiskunde lerares geen orde kon houden in de klas. Dit had als resultaat bij dochter S dat ze vaak de uitleg maar voor de helft meekreeg of niet had verstaan wat het huiswerk was. "Tja", zei de mentor, "we weten dat ze het nog niet kan maar ja wat kunnen we daar nu aan veranderen?" " Ze moet het toch ergens leren, hè?!" "Volgend jaar zal het vast beter gaan met die lerares", zei de mentor. Dat wil je als ouder natuurlijk niet horen. Onze dochter heeft daar nu last van. De mentor pleurt zo hop de vuile was buiten en biedt ook nog eens geen oplossing. Te triest voor woorden vind ik dit. Dat iemand het moet leren vind ik een ding maar dat je de klacht van ouders wegwuift met dat excuus is iets heel anders. Dochterlief gaat volgend jaar naar een andere klas dus zal waarschijnlijk een andere wiskunde leraar of lerares krijgen maar toch is ons vertrouwen beschaamd. Jammer, gemiste kans.

Moraal van het verhaal. Wat u wil dat u niet geschiedt doe dat ook een ander niet. Of Chant, zannik niet zo. De keuze is aan jullie;-)

No one has ever become poor by giving - Anne Frank

Heel veel liefs,
Tough Dutch cookie

Stop de tijd

2015-05-08T17:56:00.002+02:00

Stop de tijd. Dat is wat ik soms gewoon wil doen. Weet je wat?! Het kan ook, die tijd even stop zetten. Ik heb het gedaan afgelopen week. Ha, dat hadden jullie natuurlijk allang gemerkt. Ik kreeg verontrustende berichten van mensen of alles wel goed met mij ging en gaat.;-) Het was zo stil hier online. Dat komt omdat ik met mijn gezin een weekje naar de Ardennen in België ben geweest. De wifi was daar niet of nauwelijks aanwezig. Het was even afkicken in het begin maar daarna een zegen voor tout la familie. Een vakantie vieren zoals vakantie hoort te zijn. Samen zijn, spelletjes doen, ruzie maken, vervelen, lezen, ondersteboven op een bank hangen en weer spelletjes doen.

Ik doe er hierboven wel zo luchtig over maar poeh hé, die wifi is toch wel een dingetje. We zaten in de buurt van Dinant in een leuk park met houten huisjes en voor de rest was er geen moer te doen. Prima toeven dus. Echter merkte ik daar dat ik mijn dagen thuis wel veel online doorbreng. Ideeën genoeg voor een nieuwe blog daar maar ja, geen wifi. In het restaurant dat hoorde bij het park was er wel wifi maar ik vond het te ver gaan om daar nu eens uitgebreid met mijn laptop te gaan tikken. Nee, als een stelletje debielen dook iedereen daar zijn of haar telefoon, iPad of tablet in om de broodnodige vaak onzinnige informatie op te zuigen. Zoonlief zat daar in stil protest want geen smartphone en zijn tablet had ie laten vallen dus kapot. Dat hebben we dan ook beperkt tot die keer, in dat restaurant dan;-)

Terug in het huisje was het vrij van gepiep en getril van berichten die stonden te popelen om gelezen te worden. We hebben daar de tijd even gestopt en vele uren doorgebracht aan tafel met het spel Risk. Uren hebben we gespeeld zonder op de klok te kijken. Zalig toch! We hebben het zelfs zo bont gemaakt dat we na het ontbijt gewoon in onze pyjama's het spel hebben opgezet en tot twee uur in de middag hebben aangevallen, verdedigd, tactische moves hebben gemaakt, elkaar verraden en pacten gesloten. Wat een heerlijke ochtend/middag was dat. Gewoon even los komen van de tijd. In ons dagelijks leven is er altijd wel een reden om op die klok de kijken. In de vakantie mag je dan gewoon roepen, "Stop de tijd". Om dan vervolgens te doen waar je zin in hebt en niet aan tijd gebonden bent. Ik heb het als zeer bevrijdend ervaren. Het weer was echt vier seizoenen in een dag daar. Dus van zon naar storm naar regen en weer terug. Top weer om lekker binnen te blijven. We hebben ook nog wat bezocht hoor, het stadje Dinant en de Grotten van Han (A zei tegen zoon B, we gaan naar de grotten van Hannibal, B ligt nu nog in een deuk. Een kinderhand is snel gevuld;-))

Helaas moest vanochtend de wekker weer worden gezet want naar huis. Het is dan net of iemand knipt met zijn vingers en weg is die tijdloze tijd. Bepakt en bezakt moesten we weer terug naar de dagelijkse realiteit. In totale ontspannen toestand reisden wij af naar de lage landen. Na drie kwartier kwam ik erachter dat ik één kastje was vergeten in te pakken, arghhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh. De eerst volgende afslag konden wij rechtsomkeer maken en de tocht de bergen in weer starten. A nam het sportief op en zei, "ach, laat dit dan een les zijn voor de volgende keer."" Persoonlijk kijk ik zelf altijd even in alle kastjes maar ja, jij zei dat jij dat al had gedaan." Grrr, ja dat dacht ik gedaan te hebben. Weg was de ontspannen Chantal, enter gestreste Chantal. Gelukkig verliep de reis terug naar het huisje voorspoedig en kon ik de achtergebleven kleding in de achterbak zwiepen en startte we de reis opnieuw in, bestemming thuis.

Stop de tijd gaat ook bijna gelden voor dit blog. Ik heb lang nagedacht over wat nu wijsheid is maar binnenkort gaat dit blog de lucht uit. Vanaf 1 juni is mijn boek, 'Gewoon K', verkrijgbaar bij de betere boekenwinkel ook in België. Als je nu googled op de titel van het boek en mijn naam, Chantal Deen dan zie je waar het te koop is. De reden van het sluiten van het blog is dat anders het boek geen toegevoegde waarde heeft. Bovendien is het boek keurig geredigeerd en gecorrigeerd. Dan zouden mensen hier alleen maar schrikken. Ik ga echter gewoon door met schrijven en hou jullie dan ook absoluut op de hoogte op welk platform dat zal zijn. Voorlopig blijf ik nog even hier en zullen we de berichten van voor 23 maart langzaamaan verwijderen. A.s. maandag wordt mijn eerste boek gedrukt, spannend! Ik kijk ernaar uit.

Laughter is timeless- Walt Disney

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Evenwichtsstoornisje

2015-04-30T23:02:00.000+02:00

Vandaag is er een einde gekomen aan de port a karma, hij/zij is niet langer aanwezig in mijn ranke lijfje. Hiermee is hopelijk, voor een hele lange tijd, een eind gekomen aan mijn witte jassen operatiedagen.

Gisteren begon ik aan mijn witte jassen sessie van twee dagen. Eerst kreeg ik gisterenochtend een hart echo. Dit alles nog in het kader van het onderzoek waar ik aan mee heb gedaan. De nieuwe combinatie van de medicijnen die ik heb gekregen naast de chemo zou hartklachten kunnen veroorzaken op langere termijn. Na mijn echo mocht ik naar de vampieren van de bloedafname. Ik ben het laatste jaar super verwend geweest om altijd voorrang te krijgen en ook dat dit prikken plaats vond in een afgesloten ruimte. Deze keer werd ik geprikt in een ruimte waar nog drie andere stoelen stonden en die ook helaas bezet waren. De witte jassen mevrouw vroeg de hele tijd, "gaat het mevrouw." Hahaha, ik maakte niet echt een frisse indruk. Na deze bloedzuigerij nam ik plaats in de wachtkamer van de cardioloog. Altijd fijn om ook ergens de jongste bezoeker te zijn of toch niet;-)

Als ik aan mag schuiven bij dokter Z, de cardioloog, vraagt hij gelijk of ik meer ben gaan sporten. Ik knik van ja en vraag hem waarom hij dat wil weten. "Nou", zegt hij, "je knijpkracht of zoiets dergelijks is omhoog gegaan t.o.v. de vorige echo." Nou, kan ik dat mooi in mijn zak steken. Nu dacht ik, ik ben nu toch hier laat ik vragen of mijn evenwichtsstoornisje nog roet in het eten kan gooien voor de operatie. "Welnee", zegt dokter Z, "je hebt dat virusje waarschijnlijk ergens opgelopen bij de bakker of zo en dat maakt voor de narcose geen zak uit." Tja, dan zal het wel o.k. zijn, toch?!

Vanochtend kreeg ik het toch weer Spaans benauwd. Ik moet toch weer onder narcose en dat is niet echt mijn favoriete onderdeel. Er zijn mensen, J en S, die vinden dat heerlijk, zo'n narcose. Zij kunnen er zelfs naar uitkijken;-) Ik ben een niet, ik kijk er dus niet naar uit. Goed, om kwart voor zeven verlaten man A en ik het huis om naar mijn witte jassen vrienden te gaan. Als wij ons gemeld hebben dan mogen we plaats nemen op de gang. Niet veel later komt een witte jas mij inchecken voor de operatie. Ze leest mijn hele biografie op van voornamen tot lengte en bij het gewicht vraag ik haar of ze dit niet hardop wil zeggen, hahaha. Als ze vraagt of ik ergens allergisch voor ben roept manlief, "schat, je bent toch allergisch voor mij!" Whahaha, wat een humeur die man van mij. De witte jas deed er het zwijgen toe en gelijk heeft ze. Bij overige vertel ik haar van mijn mogelijke virus op mijn evenwichtsorgaan. Hmmm, ze geeft aan dat ze dan wel eerst even overleg wil plegen met de anesthesist over het geven van de dormicum (chill pil). Daar had ik nu niet op gerekend. Ze brengt mij naar mijn bed voor vandaag en vraagt of ik mij alvast wil uitkleden omdat ze verwacht dat ik elk moment naar de operatiekamer gereden kan worden.

Als ik in mijn operatieschortje onder het synthetische dekentje lig komt die huil de la tourette weer opzetten. Boehoe, wat een gedoe. Manlief vraagt waarom ik nu moet huilen. ""Je hebt het toch vaker gedaan", zegt man A. "Ik vind het toch iedere keer spannend", zeg ik. "Hahaha", lacht A, "vond je mij nog maar iedere keer spannend". Lachen met A. Dan komt witte jas sportvriendin I binnen verkleedt als een dokter die Ebola komt bestrijden. Ze zorgt er voor dat de spanning wat naar de achtergrond verdwijnt. De andere witte jas komt terug met de mededeling dat ze nog geen contact heeft gehad met de anesthesist en dat ik nu alleen twee paracetamol krijg. Samen met I brengt ze mij vast naar de verkoeverkamer. Daar neemt I afscheid van mij in de vorm van een knuffel met de opmerking, "ha, nu kun je niet weglopen." Dan komt een andere witte jas die aangeeft dat ik de dormicum wel mag hebben en die krijg ik dan. Alleen is er geen beker om water in te doen want op de verkoeverkamer mag niemand wat drinken;-( Lig ik daar met die pil op mijn tong omdat ik zo'n muts ben die dat alleen kan doorslikken met water. Uiteindelijk komt er toch ergens een beker vandaan en kan ik het pilletje doorslikken. Als de anesthesist erbij komt moppert hij dat het toch helemaal geen zin meer heeft om dat pilletje te slikken. Dus!!! Hij werd ook niet vrolijker door mijn verbale diarree van angst. "Mevrouw", dit is slechts een kleine ingreep." Ja, huh huh dat snap ik ook wel. Je kunt het ook wat gezelliger brengen maar bang blijf ik toch wel.

De assistent van de anesthesist grijpt in en stelt mij gerust terwijl hij in mijn hand prikt en het infuus aanbrengt. Ik word daarna gelijk naar de ok gereden. Ik had het al koud maar bij binnenkomst op de ok lig ik te klappertanden en ben ik nog niet echt gerust gesteld op wat komen gaat. Ik mag zelf me op de operatietafel hijsen en wordt dan vastgebonden bij mijn benen. Dan krijg ik allerlei dekens om mij heen en wordt er via een stofzuiger (ja, echt!) warme lucht binnen gebracht. Als ik een eindelijk een beetje ben opgewarmd krijg ik dan het, door mij gevreesde, kapje op mijn mond en moet een paar keer in- en uitademen. De rest snappen jullie wel, ik was vlot onder zeil.

Als ik wakker word op de verkoeverkamer is de pijn te doen. Ik word dan ook vlot naar zaal gereden waar ik een trammedinges (een pilletje) krijg en gelijk weer in slaap pleur. Manlief is ondertussen al gebeld en is al snel weer in het ziekenhuis. Ik word wakker van een lichte drang in mijn urinebuis en ik bel op het witte jassenknopje. Ik doe een plas en eet een beschuitje, niet tegelijk natuurlijk, en dan mag ik naar huis.

Ik blijf de rest van de dag een beetje suf en duf maar dat kan ook aan die trammelant dinges liggen. Ik ben blij dat het erop zit al is dat idee nog niet helemaal geland. Ik hoop op een heerlijke nachtrust zonder die port a karma.

The only time you should ever look back, is to see how far you have come.

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Huilie, huilie en de terugkeer van huil de la tourette

2015-04-28T22:35:00.004+02:00

Gisteren was het Koningsdag, hoezeé! Ik vond er geen reet aan, serieus niet. Vorig jaar mocht ik niet naar buiten, nu wilde ik niet naar buiten. Pffftttt, ik dacht echt dat ik al verder was. NOT. Gisteren ben ik héél hard van mijn eigen voetstuk gevallen. Ik trek het even niet. Angst is wat gisteren regeerde en niet Willem Alexander;-)

Ik ben al een paar weken flink uit de buurt gebleven van het zwarte gat. Ik had geen reden tot sip zijn immers komt mijn boek binnenkort uit. Afleiding genoeg dus. Maar dit hoort helaas bij het proces, tien stapjes naar voren en vijf weer terug. Het is iets waarmee ik nog een poos mee moet dealen. De angst, de constante staat van onzekerheid en alles wat daarmee te maken heeft. Het is niet iets waar ik nu op zit te wachten, maar wie wel?

Ik denk dat het zwarte gat weer getriggerd is door o.a. mijn ontmoeting met mevrouw zappuccino van afgelopen zaterdag. In het begin van mijn chemobehandelingen heb ik weleens geschreven over dat lieve echtpaar van achter in de zeventig waarvan de man kanker had. Zij was zó lief voor hem en hij voor haar. Ze waren al zestig jaar bij elkaar. Ik wist dat ze bij mij in de buurt woonden maar ik had ze nog nooit gezien. Ik zag haar alleen en ik toen wist ik het eigenlijk al. Ik moest wel duidelijk aan haar vertellen wie ik was want ze herkende mij helemaal niet. Toen ik vroeg naar haar man vertelde ze dat hij vorig jaar oktober was overleden. Toen startte bij mij die huilie, huilie al oftewel de huil de la tourette was weer in alle glorie aanwezig. Toen ze ook nog vertelde dat zij zelf absoluut geen zin meer had om te leven brak ik. Daar op de hoek van een straat op klaarlichte dag moest ik zo hard huilen dat mijn nepwimpers spontaan gingen samenklonteren. "Ja", zei mevrouw zappuccinno, "ik wil zo graag dood maar dan zal je net zien dat ik het nog heel lang volhou." "Bah", en het ergste is dat ik denk dat ik ook al aan het dementeren ben want ik vergeet steeds dingen van J (haar man)." Ik heb haar een dikke knuffel gegeven, geheel tegen mijn natuur in. Ik wist niet wat ik anders moest doen en dit voelde goed. Ik heb haar adres gevraagd en beloofd dat ik snel een kop koffie of thee kom doen. Ze moest zich haasten want ze ging naar een kerk in Den Haag. " Mijn man zei tegen mij toen hij doodging", zei ze, " ik ga naar de Heere Jezus." " Daarom ga ik, zodat ik toch een beetje bij hem ben."

Vorig jaar op Koningsdag kwam lotgenoot S zoonlief nog halen in alle vroegte voor de vrijmarkt. S is niet meer en daar had ik gisteren ook moeite mee. Plus het feit dat ik stiekem toch wel een angst of een, twee of vier heb weggestopt. Ik spring er maar weer in, in dat zwarte gat en kom vast een deze dagen er weer uitgekropen. Zoonlief zei gisteren, "Mam", denk jij dat S kan zien hoe het gaat met haar kinderen en met C?" Poeh, ik blijf dat listig vinden. Ik heb gezegd dat ik dat niet weet. Daar schiet zo'n kind niets mee op dat weet ik ook wel maar ik weet het écht niet. B kwam zelf met het antwoord. "Ik denk", zei hij, "dat de mensen die dood zijn een soort kijkrecht hebben om zo nu en dan een kijkje te mogen nemen bij hun geliefden. " Tja, wat moet ik daar nu nog op zeggen?!

Last but not least mag ik overmorgen om 7.00 uur sharp mij voor, hopelijk dan nu echt, de allerlaatste keer melden op de vierde verdieping van het B-gebouw. Dan gaat de port a cath er uit! Maar wat ik dan vannacht weer krijg, tssssss daar komt ze weer Carice, "Houdt het dan nooit op!" Lig ik zo te draaien in mijn bed dat ik mijn bed vast moet houden. Waarschijnlijk iets mis op of aan mijn evenwichtsorgaan, niet tof dus. Vanochtend had ik hier en daar nog wel een klein wegtrekkertje maar dat klaarde in de loop van de ochtend op. Toen ik na het eten even mijn hoofd op tafel legde en mijn ogen toen sloot ( Ja, kom op joh dat doen jullie ook weleens, toch?) werd ik weer niet bien. P zei, "je moet even je hoofd laten hangen en met een ruk weer omhoog brengen zodat je weer in balans komt." Nou, dat is nog niet helemaal gelukt. Ik ga het morgen maar even melden, ik heb namelijk een witte jassen dag. Ik zou het niet tof vinden om al draaiend en tollend die narcose in te gaan. Hopelijk gaat het rap over en hebben we alles straks achter de rug.

Dear Past, thank you for all the lessons.
Dear Future, I am ready!

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Gewoon K

2015-04-25T12:23:00.000+02:00

Tam, tam, tááááá! Dit is de titel van mijn allereerste boek. 'Gewoon K' dat staat voor gewoon kut, gewoon klote, gewoon kanker of iets anders gewoon k-erigs. Niet bijster origineel maar wel passend bij mij. Het is echt ongelofelijk moeilijk geweest om dé titel te vinden. Ik ben er content mee. Ongetwijfeld zullen er andere meningen zijn, geloof mij, ik heb er al vele gehoord, maar het is toch zeer persoonlijk en ik kan het niet iedereen naar de zin maken (zou wel leuk zijn, dat dan weer wel) Nu weten jullie het en op 31 mei weet de rest het ook.

Ik heb jullie al verteld dat de 88 verhalen zijn bijgeschaafd door een redactrice. Ze heeft mijn verhaal goed intact gelaten alleen de buikigheid (van links naar rechts schieten in een verhaal) waar ik, zeker in het begin, aan leed eruit gehaald. Daarnaast heeft ze verleden, heden en toekomst meer naar een moment gebracht. Enne, er zal ongetwijfeld ook een dtje of een ttje zijn aangepast. De redactrice heeft het in twee delen weer naar mij teruggestuurd en zo kon ik dan weer kijken of het allemaal nog klopte. De redactrice heeft die aanpassingen weer opgepakt en haar werk is klaar.

Afgelopen week kreeg ik de opdracht om mijn teksten aan te passen daar waar in mijn blog ik verwees naar een foto of meerdere foto's. Er komen geen foto's in het boek. Dat is wel raar hoor, zo herleef ik weer een boel momenten ook mindere gezellige. Het is ook belangrijk dat juist doordat ik er 'maar' 88 uit heb gehaald het verhaal nog wel klopt. In chronologische volgorde ook hè. De uitgever heeft daar ook nog naar gekeken. Momenteel is de vormgever bezig met de cover, voor-, eind- en achterflap. Het idee is dat er een verzameling van mijn selfies komt en daaroverheen de titel en op de flappen stukjes tekst. Ik vind het rete spannend want ja, je kop ergens op is niet niks en ik sta er vaak echt niet florissant op maar wat boeit het.

Manlief is dol op de moderne technologie en hij riep gisteren, "Chant, je staat op het literatuurplein!" "Huh, wat voor plein?", vroeg ik. Het blijkt dat de uitgever mijn ISBN nummer heeft aangemaakt en dan verschijn je al direct op die website. Gewoon K, auteur, Chantal Deen 0-79287-57-4, 2015, prijs €15,00, nog niet verschenen. Zo staat het daar op de site, gaaf hè?! Nu weten jullie ook de prijs!

Auteur, whahahahaha, wat een leuke nieuwe functie erbij. Tja, de volgende stap is dan het boekenbal;-) Dat zou toch machtig zijn. Manlief ziet zichzelf wel een wijntje drinken met Connie Palmen. Ik waag wel een dansje met Herman Koch. Wie zal het zeggen, ik heb geen idee aan wat voor criteria je dan moet voldoen. Moet je er 100.000 verkopen? Of maak je bij 50 stuks ook al een kansje? Voorlopig heeft boekhandel Huyser in Delft er al 300 besteld, hoe vinden jullie dat dan?! Ik sta elke dag op met een glimlach van oor tot oor. Dat neemt niemand van mij af. Al verkoop ik er 1, het zal de pret niet bederven. Zodra de cover af is zal ik hem jullie zeker laten zien, ik kan zelf ook niet wachten.

Met mijzelf gaat het best goed. De vermoeidheid wordt echt minder. Er is nog geen pijl op te trekken maar ik kan er goed mee leven. Mijn nagels willen nog niet meewerken en trekken zich verder terug. Buiten dat gaat het goed. Nog een hobbel de komende week en dat is de port a cath eruit en dan mag ik nog een keer aanschuiven bij dokter D en dan hoop ik even witte jas vrij te zijn.

When life brings you lemons make lemonade

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Mijn normen, jouw waarden

2015-04-22T17:07:00.001+02:00

Normen en waarden horen bij het dagelijkse leven maar iedereen geeft hier een andere invulling aan. Het is ook maar net hoe je het bekijkt en van welke kant.

Hoe zit het ook alweer met die normen en waarden? Wat betekent het nu eigenlijk?

Betekenis normen (bron: Wikipedia/Chantal)

Normen zijn zaken die jij normaal vindt. Bijvoorbeeld dat je afstand houdt als iemand staat te pinnen. Je gaat die persoon niet in zijn nek staan hijgen dat is dan weer niet normaal. Normen zijn richtlijnen hoe je sociaal gewenst met elkaar omgaat. Hoe gedraag je je in bepaalde omstandigheden. Het zijn dus ongeschreven regels van goed fatsoen waar de meeste mensen zich min of meer aanhouden. Já, de meeste mensen;-) Als je je anders gedraagt dan de norm kan dat ongemakkelijke gevoelens oproepen zoals schaamte of schuld. Chant, wat ben je weer filosofisch! Ik pak er een voorbeeld bij, ok?!
Iedereen peutert weleens in zijn neus. Niets zo heerlijk als het schoon baggeren van die neusgaten. Maar dat doe je niet in het openbaar want dat heurt niet. Het ergste is nog als iemand je betrapt, dan krijgen de meeste mensen een gevoel van schaamte (er zijn er ook die gewoon verder gaan met het sturen van kaartjes naar boven). Nog een voorbeeld dan, mensen die in je aura gaan staan. Huh? Dat is als mensen de ruimte tussen jou en hun zelf kleiner maken. Oftwel ze staan in je levensruimte, geen afstand houden, zij kunnen de haren op je bovenlip tellen, zeg maar. Mijn aura verkleurt daar altijd zo van, jakkes.

Betekenis waarden (bron: Wikipedia/Chantal)

Waarden zijn zaken die waardevol zijn voor/door iemand, een groep of door de samenleving. Zoals eerlijkheid, respect en gelijkheid. Normen gaan over het sociaal wenselijk gedrag en waarden gaan om de motivatie erachter. Dus waarom vinden we dat gedrag goed. Bij mijn voorbeeld van de pinner is de waarde dat je elkaars privacy respecteert. Of dat je zuinig bent op andermans spullen. Echter heeft iedereen andere idealen, andere dingen die men belangrijk vindt. Dus je snapt dat het nog weleens willen botsen met deze normen en daardoor ook de waarden.

Waarom vertel ik dit? Nou, ik heb weleens moeite met andere normen en waarden in de praktijk en hoe hiermee om te gaan. Wat is nu juist, jouw normen of die van mij? Hoe leg ik uit aan mijn kinderen hoe het werkt. Dit zwerft vaak door mijn hoofd. Vorige week had ik weer een gevalletje van een verschil van dit gegeven.

Ik liep met dochter S in de stad op zaterdagmiddag. Het was echt kei druk, je kon bij wijze van spreken over de hoofden lopen. We liepen op een gracht met aan de waterkant kramen van de, altijd spetterende, antiek- en curiosamarkt. Het was er dus smal. Van rechts werden wij ingehaald door een vrouwelijke fietser met enorme fietstassen. Zij bleef op de fiets zitten en probeerde door het verkeer te manoeuvreren. Ik zei hardop dat het nu niet heul slim was om te gaan fietsen. Nou, dat schoot in het verkeerde keelgat."Tutwijf", zei de oudere dame. O.k., ik tolereer best veel maar ik laat mij niet uitschelden. Ik draaide me naar haar toe en vroeg wat de reden was van deze, in mijn ogen, onterechte benaming van mijn persoon. Woest was ze dat ik tegen haar had gezegd dat ze hier niet mocht fietsen. Ik vertelde haar heel rustig dat het gezien de drukte wellicht een beter idee was om de fiets aan de hand te nemen en rustig door het verkeer te gaan totdat er ruimte was om weer te gaan fietsen. Ook vertelde ik haar dat er anders misschien mensen gewond gingen raken waaronder mogelijk zij zelf. Ze werd me daar toen een partij kwader en onredelijker dat mijn dochter mij toe siste dat deze dame een draadje miste in haar bovenkamer. Toen ze bijna aan het eind van de gracht was liep ze nog te tieren en te vloeken. Op dat moment kwam ons in de tegengestelde richting een andere fietser tegemoet die, in tegenstelling tot mevrouw draadjelos wel met zijn fiets aan de hand liep. Dame draadjelos riep "Moet je niet tegen deze meneer zeggen dat hij niet mag fietsen?". Pfffft, jullie snappen het toch wel nu hè?!

Moraal van het verhaal, mijn normen waren niet die van haar en het maakt niet uit wat voor een argumenten ik aandroeg, zij was overtuigd van haar gelijk en ik van het mijne. Had ik dan toch mijn smoel moeten houden toen ze langs kwam scheuren? Of was mijn reactie juist? Het was overigens, op het eerste gezicht, een hele keurige dame dus dat zegt ook weer niets.

Toen ik samen met dochterlief daarna een winkel inliep brieste ik nog wel even na. Waarop zij zei, "Mam, die vrouw heeft toch gewoon geen leven?!" "Kom op, het was toch volkomen suf van dat mens." "Ik vind dat je het goed hebt afgehandeld, ik was allang boos geworden." Hmmmm, dat is wel fijn om te horen. In mijn hoofd had ik die vrouw natuurlijk allang flink op d'r smoel geslagen. Maar dat heb ik niet gedaan, ik wilde wel, héél graag;-)

Tegen mijn kinderen zeg ik altijd, iedereen heeft andere normen en waarden. Het is aan jou hoe je hiermee omgaat maar je hoeft niet alles voor zoete koek te slikken. Zolang ze zich maar bewust zijn van die andere normen en daaruit vloeiende waarden. Ik wil graag een ander respecteren maar dan werkt het ook de andere kant op en daar ontbreekt het nog weleens aan. Leven en laten leven. Je weet nooit hoe iemand die ochtend uit zijn vlooienbunker is uitgekomen. Misschien had draadjelos wel ruzie met haar man of vrouw en heeft ze zich volledig leeg laten lopen richting mij? Wie zal het zeggen?!

Dus lieve lezers heb u naaste lief maar houdt gepaste aura afstand en laat je ook weer niet alles aanleunen.

Oost, west, eigen mening vaak het best- Chantal

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Buiten de lijntjes kleuren

2015-04-18T18:41:00.001+02:00

Wie kent niet het gezegde, na zeven magere komen zeven vette jaren. Ik vermoed dat ze dan bij mij een keer zijn vergeten om die schakelaar om te zetten naar die zeven vette jaren, hahahaha. Als ik over mijn schouder kijk dan zie ik veel jaren van hard werken, ploeteren, nog harder werken en overleven. Ik ben daar nu wel even klaar mee. Zo komt het dat ik heb besloten dat die zeven vette jaren zijn intrede mogen doen in huisje D. Ik heb het huis speciaal ervoor gesopt van boven tot onderen, laat maar komen die jaren van jolijt, warmte, voorspoed en ander moois.

Gisteren kwam een schot voor de boeg van die vette jaren. Ik mocht examen doen, in het kader van mijn werk. Nu ben ik iemand die altijd graag buiten de lijntjes kleurt en is examen doen niet echt mijn fort. Ik ben meer een type van, "Ja, maar als je het anders bekijkt kan er ook een andere oplossing uitkomen". Ik ben het levende voorbeeld van buiten de doos denken. In mijn vakgebied verzekeren zijn die buiten de doosdenkers zwaar in de minderheid. Verzekeren is zoals het is, ik kan wel ergens een punt of komma anders zetten maar daar houdt het dan wel bij op. Dagen heb ik zitten blokken en stampen om de materie puur in mijn kop te krijgen. Iedere keer als dat stemmetje in mijn hoofd van zich liet horen, "ja, dat is wel niet gedekt maar wat als etc etc", moest ik die vakkundig weer de kop indrukken. Als ik die stemmetjes een zitplaats moet geven zit mijn huis de hele dag vol;-) In het verleden heb ik al vaker examen mogen doen in de assurantiehoek en daar zakte ik gerust vier keer voor exact hetzelfde examen. Niet echt representatief dus voor deze ronde. Het is nu ook niet zo dat ik niet slaagde met een twee of een drie, nee, ik kwam altijd een punt of driekwart punt tekort. Aan mijn inzet lag het niet meer aan de bedrading in mijn hoofd.

Dit keer, had ik bedacht, gaat het anders. Ik ga het gewoon in één keer halen. Gisterochtend vroeg ging ik eerst een paar van collega's ophalen om gezamenlijk naar de plek des onheils te rijden. In de auto waren collega P en ik druk de examenstof aan het bespreken, collega S werd er horentjes dol van. Of we daarmee op wilden houden, het liep haar namelijk al dun door de broek. Eenmaal bij het opleidingsinstituut aangekomen mocht ik samen met nog meer andere collega's plaatsnemen in een klaslokaal. Daar kregen we in drie uur tijd uitleg over het hoe en wat bij het examen met veel voorbeelden van vragen. Ik vond het wel erg prettig maar was nog steeds erg zenuwachtig. Nadat we aan een broodje hadden geknaagd mochten we onze identiteitsbewijzen laten zien en plaatsnemen in de examenruimte.

Briessssss in en briessssss uit, zo heb ik mijzelf vermanend toegesproken. Ik heb alle vragen rustig gelezen en alle tijd genomen. Toen ik echt niets anders meer kon doen dan afsluiten heb ik dat gedaan en mijn spullen gepakt en ben ik naar buiten gelopen. Daar stonden al collega's nerveus te zuigen aan een sigaret of te ijsberen, de uitslag zou namelijk naar je werkmail worden gestuurd binnen een uur. Nu verkeer ik in de (gelukkige) omstandigheid dat ik mijn mail van werk op mijn telefoon kan lezen dus dacht ik, ik ga kijken of het er al opstaat. Dit was echter niet het geval. Toen mijn twee collega's die met mij mee terug zouden rijden ook klaar waren zijn op kantoor aangegaan. Het eerste kwartier heeft collega S de hele tijd mijn mail ververst op mijn telefoon en eindelijk was daar de verlossende mail, GESLAAGD!!!!! YEAH!!! Als kind zo blij was ik. Ik wist niet eens wat dat was, gelijk in een keer slagen;-) Ik heb er gisterenavond maar een glaasje op gedronken met manlief. Pfffffttttt, nog een examen en dan ben ik er weer voor drie jaar vanaf.

De vette jaren zijn mooi begonnen, diploma in de pocket. Ik zeg op naar de volgende vette ervaring als het maar niet op mijn heupen gaat zitten. Daar zit wel genoeg;-)

The grass is green where you water it.

Heel veel liefs,

Toug Dutch cookie

Oordeel nooit een boek op zijn titel

2015-04-14T17:58:00.000+02:00

Vandaag had ik voor de broodnodige variatie weer een witte jassen middag. Mijn port a cath moet er nog uit en wel op 30 april. Om ervoor te zorgen dat alles naar wens gaat mocht ik mij melden bij de vaatchirurg (hoofd port a cath) en de anesthesist (hoofd van de party drugs;-)). Maar eerst stond een gesprek met de uitgever op het programma. Kortom een drukke dag.

In een etablissement in Delft tref ik de uitgever. Het is noodzakelijk dat we nog wat puntjes op de i zetten. Bijvoorbeeld de titel van het boek. Dit blijkt toch moeilijker dan gedacht. Als je even op bol.com kijkt en het trefwoord kanker intypt krijg je een hele waslijst met boeken en daarbij behorende titels. Een aantal wil ik jullie niet onthouden:

Kanker, een weg naar het licht
Haaien krijgen geen kanker
Kijk op kanker
Geef kanker geen kans
Kanker .... en dan?
Overgewicht, kanker , depressie. Je bent niet ziek, je hebt gewoon dorst?!
Ik en kanker
Goede kanker bestaat niet
Kanker'wijf', ziek zijn heeft mij beter gemaakt
Van kanker naar kanjer
Kanker heb je niet alleen
Kanker, jij had mij niet maar ik jou wel
Een regenboog in de woestijn
Een kikker in mijn buik
De juiste trein vanaf het verkeerde perron

Zo kan ik nog wel even doorgaan, er komen namelijk 444 resultaten naar boven bij het woord 'kanker'. Dit geeft wel een beeld, toch?! Tja, nou, wat moet mijn titel dan worden?

Deze zijn het in ieder geval niet geworden:

De chemo of de gladiolen
Verbale diarree
Heb ik dat?!
Stoer koekje
Als lullen pudding is dan ben ik dokter Oetker
Witte jassen, MRI's en een wijnarrangement
Pruikje, pruikje aan de wand
Huildelatourette en andere chemo ongemakken
Tough Dutch cookie
Bitterkoek
Het kleine kankerboek
Het grote kankerboek

Wat het dan wel is geworden dat hou ik nog even geheim. Geheimen hebben is niet echt mijn sterkste kant maar voor het effect wel zo leuk, hoop ik dan;-)

Nu gaat het echte werk beginnen, het maken van de cover, voorflap, achterflap en binnenflap. Oh ja, voorwoord, voorstuk, dankwoord, colofon en ga zo maar door. Ja, jullie dachten zeker dat ik al klaar was! Last but not least gaan we de publiciteitsmachine starten. Werk in uitvoering dus. Wordt vervolgd!

Vanmiddag had ik twee afspraken in het ziekenhuis. De eerste is bij dokter S, vaatchirurg. Ik ben, zoals altijd, ruim op tijd als ik me meld bij de vaatchirurgie balie. Het is, voor de verandering, lekker druk in de wachtkamer. Ik vermoed dat het spataderen spreekuur is, hahaha. Als ik verdiept in mijn studiestof zit (vrijdag examen, allemaal duimen s.v.p) wordt mijn naam geroepen. Ik mag binnenkomen bij de assistent van dokter S. Nu moeten jullie weten dat ik dokter S nog niet in nuchtere toestand heb gezien. De laatste en de enige keer dat ik hem heb gezien was op de operatiekamer. Ik was beneveld van de chill pil en wist jolig te vertellen dat ie véél leuker was in het echt dan op de foto;-) Mooi, dacht ik dan kan ik hem vandaag gelijk even mijn excuus aanbieden voor mijn frivoliteit op de ok. Helaas ging die kans niet door, ik moest het met de assistent doen. "Goh", zei de assistent, "het zullen wel een vijftal spannende jaren voor je zijn." Hmmm, weer iemand die de memo 'hoe heurt het eigenlijk' niet heeft ontvangen. "Nou", antwoorde ik monter, "ik leef en ik ben niet bezig met de komende vijf jaar meer met de rest van mijn leven." Hij vroeg een paar keer of de oncoloog akkoord gaat met het verwijderen van de port a cath. "Jáhá", zei ik geïrriteerd na de derde keer." Hij is nog jong, het zal vast wel goedkomen;-) "O.k.", zei de assistent, "dan ziet u dokter S weer op de o.k., doei!" Binnen vier minuten stond ik weer buiten. Op naar de 2e afspraak, anesthesie here I come.

Bij de balie post operatieshizzle ben ik wederom een half uur te vroeg. Gelukkig zit hier het tempo erin vandaag en vrij vlot mag ik binnenkomen bij anesthesist T. "Zo", zegt hij, "je vierde operatie binnen één jaar." Pjieuw, ja, dat is waar ook, was het bijna vergeten. Al babbelend fietsen we er het hele vragenformulier doorheen. Ik krijg weer fijn narcose, YEAH en ook de chill pil Dormicum. "Oh", zegt T ineens, "jij bent die van de port a cath verplaatsing?!" "Ja", zeg ik, "hoezo"? "Nou", zegt T, "dat komt niet zo vaak voor". Hahahaha, toch beroemd maar dan in eigen ziekenhuis. Als mijn bloeddruk is opgenomen en mijn lengte en jawel ,daar is ie weer, mijn gewicht is gewogen (nee, niets eraf;-() nemen we afscheid. Kans van een op de dertig dat hij mij de partydrugs gaat toedienen. Ik hoop het maar!

You can't buy happiness, but you can buy books and that's kind of the same thing

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Een beetje klassieke muziek naar de mens toe

2015-04-12T00:38:00.004+02:00

Mijn kennismaking met klassieke muziek is al vroeg begonnen. Als jonge hinde ging ik met 5 jaar al op ballet. Zo heet dat hè, je gaat op iets;-) Tijdens de balletlessen begeleidde I ons altijd op de piano. Meesterlijk toch alleen jammer dat ik het toen niet genoeg heb gewaardeerd. Ik vond het volkomen normaal en ik chasseezde en pas de chatte (voor de leken onder ons, dit zijn balletpassen) vrolijk door de zaal op mijn roze balletschoenen. Hoe vaak heb ik niet gedanst op Peter en de wolf. Sterker nog, ik mocht Peter spelen in een voorstelling, hoe cool. Ik had alleen geen weet van de schrijver van dit stuk, Prokofjev. Mooi vond ik het wel, mijn publiek was echter meer afgeleid door mijn mond. Nee, dit keer niet omdat ik aan het praten was, duh! Ik was vergeten mijn kauwgum uit mijn mond te halen en zodoende kauwde ik heerlijk de hele voorstelling weg, hahaha. Je begrijpt dat mijn ballet carrière dan ook niet verder van de grond is gekomen.

Ik ballette heerlijk verder tot de puberteit mij kwam halen. Toen heb ik mijn spitzen aan de wilgen gehangen en daarmee kwam een eind aan het luisteren naar klassieke muziek. Ja, de Bolero van Ravél wilde ik nog weleens beluisteren maar dan meer op latere leeftijd en op andere momenten;-)

Rond mijn 17e ging ik als au pair in Zwitserland werken. Het gezin daar bestond uit Jean Francois (vader), Marie Claude (moeder), Elise (dochter en inderdaad vernoemd naar het stuk van Beethoven Für Elise) en Antoine (zoon van Jean Claude uit eerder huwelijk). Jean Francois was en is (geloof ik) nog steeds een Franstalige Zwitser en dirigent van beroep. Zie hier mijn tweede kans om de klassieke muziek weer in mijn hart te sluiten. Jean Francois was bijzonder muzikaal. In de kelder van het huis stonden bijna alle instrumenten die je maar kunt bedenken en hij speelde alles. Menig avondje heb ik daar doorgebracht met hem, als hij weer eens ruzie had met Marie Claude. (Frans/Engels accent aan) "Chantal, Marie Claude is a crazy horse. Let's drink to that and to life!"(Frans/Engels accent mag weer uit). We paften er lustig op los en dronken menig glaasje wijn en zo leerde ik weer een nieuwe kant van de klassieke muziek kennen namelijk de opera. Jean Francois was vaak op tournee in Frankrijk om te dirigeren bij opera voorstellingen. Toen ik voor het eerst een operavoorstelling ging bijwonen zei hij, " of je vindt het geweldig of je vindt het ruk." Nou, ik vond het fantastisch, echt waar. De eerste keer heb ik gewoon zitten janken van de ontroering ondanks mijn prille leeftijd. Vele voorstellingen zijn toen de revue gepasseerd. Maar aan mijn jaar in Zwitserland kwam een eind en de klassieke muziek ging weer achter slot en grendel.

Toen ontmoette ik A en hij is dol op klassieke muziek. Hij is ook dol op andere muziek maar hij heeft de klassieke muziek teruggebracht bij mij. Vaak hoeft manlief maar iets te horen en hij weet al welke componist het is. Ik doe het altijd wel leuk als ik Tsjaikovski raad maar daar blijft het dan wel bij. We luisteren niet elke dag naar klassieke muziek meer zo af en toe bij een speciale gelegenheid. Zoals met Pasen zalig luisteren naar de Matthaüs Passion. Dit jaar riep dochterlief dat ze deze muziek wel lekker relaxt vond?! O.k., er is een begin gemaakt.

Nu heb ik een hele lieve collega en vriendin R, zij is violiste bij het Nederlands Kamerorkest. Já, hebben jullie niet hè;-) Toen zoonlief nog klein was ben ik al eens naar een klassieke voorstelling gegaan van haar maar dan gericht op kinderen. Geweldig vond B dat. Afgelopen januari speelde R mee in concerten voor de leden van de Bank Giro loterij en toen ben ik voor het eerst in het Concertgebouw in Amsterdam geweest. Machtig mooi is het daar. Het thema was die avond niet klassiek maar niet minder mooi. Nu speelt R uiteraard ook veel klassieke stukken en vroeg ik haar mij op de hoogte te houden van voorstellingen. Zo gezegd, zo gedaan. Voor gisterenavond had zij kaartjes geregeld voor een voorstelling wederom in het Concertgebouw in Amsterdam. De voorstelling bestond uit dartelende piano's en plokkende strijkers. Ik verzin dit niet, het was een heerlijke voorstelling. In ruim twee uur tijd heb ik mijzelf in een veld met bloemen gewaand maar ook racend op een paard door het bos als een soort Robin Hood. Heerlijk wat die muziek allemaal met je kan doen. Manlief zei, "Je kunt dit wel op een cd op elpee horen maar je voelt het pas als je het live hoort." Zo is het!
Vriendin R zei na afloop dat ze extra mooi heeft gespeeld omdat ze wist dat wij er waren, ahhhhhhhh.

Wat is de moraal van dit verhaal. Luister eens een stukje Hayden, Bach, Mozart, Beethoven of Tsjaikovski. Het is goed voor je ziel en je huid gaat er zo lekker van open. Nee, zonder grappen of grollen. Zodra R gaat violeren gebeurt er iets in mijn lijf en krijgt de emotie de overhand. Tegenwoordig is emotie niet meer overal welkom maar we hebben het echt nodig. Dus zet aan die klassieke zender of koop eens een kaartje voor een zondagochtendconcert. Je zult zien dat de wereld er een stukje mooier uit ziet. Je portemonnee echter niet want na dit heerlijke avondje mochten wij 34,- euro afrekenen in de parkeergarage van het Museumplein.

You are what you listen to.

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Niets gebroken

2015-04-08T22:26:00.002+02:00

Als kind viel je wat af op een dag. Ik heb het dan over de leeftijd vanaf leren lopen tot een jaar of twaalf. Een schrammetje hier of schaafwond daar alles heb ik gehad maar nooit iets gebroken (gelukkig). Je jankte wat en dat was dat, of kwam het door die reep chocolade die ik kreeg na zo'n valpartij?! Het verdriet was altijd van korte duur en het spel was snel hervat. Tegen mijn kinderen riep en roep ik ook regelmatig als ze vallen, "niets gebroken?". Ik doe dat vaak om zo niet de nadruk te leggen op de valpartij. De schrik is vaak erger dan de pijn. Waarom vertel ik jullie dit? Nou, ik denk dat ik het zwarte gat zie. Huh, zwarte gat?

Hiermee bedoelen ze dat alles er nu erop zit, ik heb niets meer gebroken, zeg maar. Koekje gehad, pleister erop en nu hop weer verder spelen maar oei, wat blijk dat moeilijk te zijn. Witte jas Y waarschuwde mij hier al voor, "Chantal, het kan gebeuren dat je er zomaar ineens invalt, in dat zwarte gat." Ik krijg geen behandelingen meer, mijn agenda wordt niet meer gedicteerd door de witte jassen en de stroom van berichten, kaarten, telefoontjes en what's appjes droogt ook op. Begrijp mij niet verkeerd, zo hoort het te gaan. Ik heb dan wel niets gebroken maar verder spelen gaat nog wat moeilijk. Dat is het zwarte gat, daar waar er praktisch niets gebeurt. Het leven begint weer te kabbelen echter zie ik nog hoge golven voor me. Jeetje Chant, wat ga je weer diep! Soms moet dat om het proces te kunnen volgen, denk ik maar;-) Maanden terug sprak ik iemand die op dat moment al aan het einde van haar behandelingen zat. Zij vertelde mij haar angst voor dat zwarte gat. Toen lachte ik dat weg, het zou mij niet overkomen. Wel. Dus.

O.k. nog een voorbeeldje dan. Een paar jaar geleden was ik op de Parade in Den Haag. Ik had mijn nieuwe flitsende hoge hakken aan. Op een terrein met gras en zand natuurlijk geen bijster intelligente keuze. Stuntelend liep ik daar samen met mijn vriendinnen. Eén vriendin riep, "Chant, kijk uit voor die kuil daar, die is best diep. Straks val je erin." "Hahahaha", lachte ik, "tuurlijk val ik daar niet in, ik ben niet gek. Wat denk je? Ik moest toch een keer naar de wc en de route was via de kuil. Ik liep zo charmant als ik kon en toen.... BAF pleurde ik zo met mijn witte jurk en hoge hakken voorover die kuil in. Niemand maar dan ook niemand komt even kijken of het goed met je gaat. Ik viel echt pal voor een terras vol met mensen. Dus raapte ik mijzelf bij elkaar en riep zo hard als ik kon, "Nee, hoor, niets gebroken. Ik ben ok!" Ik bedoel maar hè. Op de Parade kwam niemand mij redden maar het afgelopen jaar ben ik wel gered. Snap je, er is niets meer aan mij te zien maar het verdriet zit er nog wel. De tumor is de tempel uit maar ik ben er nog niet. Lichamelijk gaat het beter maar tussen mijn oren gaat de kermis nog even door. Van de buitenkant zie je niet dat ik kanker heb gehad. Maar ach, die tumor is toch weg dus wat zeur je nou. Precies dat dus, ik weet dat ie weg is maar ik heb het nog niet helemaal verwerkt. Die afgelopen twaalf maanden zijn bepaald geen picknick geweest. Ik duik het zwarte gat in, ik kan er niet langer omheen (om die kuil had dat wel gekund;-)). Ik zie jullie weer aan de andere kant van het gat.

Het leven is als muziek soms zit er een kutnummer tussen- Chantal

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Een ei is geen ei

2015-04-04T20:00:00.001+02:00

Are you who you were a year ago?! Deze quote kwam ik tegen op Pinterest en het zetten mij even aan het denken. Ben ik nog de persoon die ik een jaar geleden was? Nee, maar wie is dit wel? Je loopt toch allemaal rond met een rugzakje. De een is meer gevuld dan de andere maar toch. Ik ben een aantal illusies armer en veel ervaringen rijker. Ik sta anders in dit leven maar toch ook niet. Ik ben nog net zo ongeduldig als voorheen. De verbale diarree is ook niet gestaakt eigenlijk is alles hetzelfde of toch niet? Vorig jaar had ik borstkanker en nu niet!

Het is stille zaterdag (zo wordt de zaterdag voor Pasen genoemd) vandaag maar daar merkte ik in de supermarkt helemaal niets van. Het leek in de winkel wel een soort bootcamp voor de winkelaars. De opdracht vandaag was om je boodschappen te kunnen halen en het op de band bij de kassa te krijgen, tijd was niet belangrijk. De weg was bezaaid met allerlei uitdagingen. Mensen die hun winkelkar gewoon, hoppa, in een gangpad zetten en vervolgens zelf nergens te bekennen zijn. Dus slalomde ik daar omheen. Een opstopping bij de broodafdeling zorgde ervoor dat ik het juiste moment moest afwachten om mijn slag te gaan. Je duikt wat links en rechts om dat fel begeerde broodje te pakken te krijgen. Ik had eigenlijk mijn helm moeten meenemen. Bij de kaasafdeling stonden mensen nog net niet elkaar de hersenpan in te slaan met een camembert maar het scheelde weinig.Enfin, jullie krijgen hier toch wel een beeld bij hè?!Wat nou stille zaterdag, er waren mensen uit alle hoeken en spelonken gekomen om hun Paas inkopen te doen. Dan ook nog eens allemaal op hetzelfde moment. Van gezellig druk kon je niet meer spreken. De wagens puilden uit met allerlei Paasparafernalia zoals: paashagelslag, paasboter in de vorm van een kip, een paastoetje in de vorm van, jawel een ei, een paasstol voor reuzen en een paasstol voor kabouters kortom voor elk wat wils.

Waar is de tijd gebleven dat we zelf onze eieren verfden en dat dit zulke ongelofelijke chemische troep was dat de kleur ook tevoorschijn kwam als je de schil eraf pelde. Dan had ik een rood of een groen ei. Geen gezeur van dat lust ik niet, eten dat ei. Ik kan mij ook niet heugen dat ik of mijn broers werden volgestopt met chocolade eieren?! Pasen is de nieuwe kerst las ik eens in een reclameblad en ze hebben gelijk. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben dol op de feestdagen maar ik hoef geen twee dagen aan een uitgebreide dis te zitten. Wij houden het vandaag bij gehaktballen en morgen A's zelf gemaakte patatten en saté.

Vorig jaar met Pasen, die viel toen wat later namelijk op 20 april, had ik net mijn eerste chemo gehad. Ik kan nu niet eens meer het gevoel oproepen hoe dat voelde, gelukkig maar. Tja, dat was een heel andere Pasen. Daar stond ik nog aan het begin van het proces en nu ben ik met vlag en wimpel geslaagd. Hoe rete hard zo'n jaar dan toch gaat besef ik nu pas. Nu kan ik bij veel dingen pas zeggen, weet je nog vorig jaar? Dat ik hoorde dat ik borstkanker had, 20 maart. Dat ik hoorde dat er geen uitzaaiingen waren op 25 maart. Zo kan ik daar nu een heel jaar mee vullen. Ik denk wel dat het ergens stopt hoor maar ik wil er soms wel even bij stilstaan. Gewoon omdat ik het niet wil vergeten. Ik hoef het niet opnieuw te beleven maar wegstoppen is nu ook niet nodig. Die periode hoort bij mij en daar mag je dan af en toe best even naar kijken.

Gisteren ontving ik de eerste ruwe geredigeerde versie van mijn boek. Pjieuw, dat was even een dingetje om dat document te openen. Ik was natuurlijk doodsbang dat er misschien niets meer van mijn verhaal over zou blijven. Dit is gelukkig niet het geval. De redactrice heeft mijn stijl in tact gehouden. Wel zijn de stijl- en eventuele schrijffouten eruit gehaald en heeft ze zaken weggelaten waar het kon. Ik ben blij met dit resultaat tot nu toe. Ik vind het een goed boek, ik zou het zo kopen, hahaha. Alle gekheid op een stokje, het is een leuk proces om mee te maken. Ik geniet van elke stap. Over de titel wordt nog getwist, het blijf moeilijk maar het zal gaan lukken.

Maak er een heerlijke Pasen van en vergeet niet te genieten. Ik duw nog een paaseitje in mijn giechel zonder dat ik er misselijk van wordt;-)

Trek iets positiefs aan met de Pasen, dat staat altijd.

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie

Vermoord je lievelingen

2015-04-01T15:22:00.004+02:00

Kill your darlings heet dat zo mooi in het Engels. Ik maak er van "Vermoord je lievelingen." Want dat zijn mijn blogberichten voor mij, lievelingen of beter nog dierbaren. In al mijn verhalen staat een overpeinzing, een ervaring, een grapje of een aanval van huil de la tourette van het afgelopen jaar. Ga daar maar eens een keuze uitmaken. Van de nu 170 geschreven stukken mogen er maar tachtig overblijven. Dit is de opdracht van de uitgever. Hij zei, "Chantal, je kunt die keuze beter zelf maken." Hmmm, makkelijk gezegd, ga er maar aanstaan. Ik vergelijk het met het hebben van kinderen en dan moeten uitspreken wie je het liefste vindt! Dat kan natuurlijk niet want mijn beide kinderen zijn mij even lief, ieder op zijn of haar eigen manier. Dit geldt ook voor al mijn stukjes, ze beschrijven misschien wel het heftigste jaar van mijn leven tot nu toe. Uiteindelijk is het mij toch gelukt, vraag niet hoe maar de kopij heb ik ruim voor de deadline ingeleverd.

Afgelopen zaterdagavond ben ik gaan zitten aan tafel met mijn koptelefoon op, met klanken van muziek die volgens Spotify mij kunnen helpen bij het nadenken. Met pen en papier bij de hand ben ik begonnen met het lezen van mijn blog van het begin tot aan stuk nummer 170. Pjieuw, wat een verhaal zeg. Ik word er zelf een beetje stil van. Dit kun je niet eens verzinnen. Ik zou er nu al een film in zien, echt waar! Weer eens wat anders dan een kotsende Carice in de film van het gelijknamige boek, "Komt een vrouw bij de dokter". Maar eerst het boek uitbrengen, alles op zijn tijd. Drie uur later hou ik 88 stukjes over waarin ik ook een titel tegenkom die ik maar liefst twee keer heb gebruikt. Wil je weten welke??? "Verbale diarree". Hahahaha, ja dat verbaast jullie natuurlijk ook niet.

De uitgever heeft mij ook op de klus gegeven om een stuk tekst te schrijven voor de achterflap. Je weet wel aan de achterzijde van het boek vertellen waar het omgaat. Poeh, ja, hoe vat ik dit achtbaanjaar nu samen in een honderdtal woorden? Wie wil ik aanspreken en zo ja, waarom?

Ik wil met het boek een aantal dingen bereiken. Ten eerste hoop ik dat mensen wat meer te weten komen over wat er achter de schermen gebeurt als je de diagnose kanker krijgt. Bijvoorbeeld, wat is chemo en hoe gaat dat je lijf in of moet je nou veel overgeven of helemaal niet. Ik wens dat door mijn manier van schrijven mensen beter begrijpen wat er allemaal gebeurt als je de diagnose kanker krijgt. Ik hoop dat ze de angst, de onzekerheid, de hoop, het verdriet maar ook de ,soms wat zwartgallige, humor beter kunnen begrijpen. Er heerst vandaag de dag nog steeds een tikkeltje taboe op kanker en ik zou het mooi vinden als dat stukje bij beetje verdwijnt. Natuurlijk streelt het ook mijn bescheiden (ahum) ego dat er wellicht een markt bestaat voor mijn verhaal. Oh ja, en die vijf minuten van faam daar doe ik het toch voor;-) Ach, ik gebruik hem nog een keer, dat ik maar fijn mag aanschuiven bij Humerto Tan en wellicht als afsluiter een dansje;-)

Nou, de achterflap tekst heb ik zo goed als klaar. Zal ik vast een tipje van de sluier oplichten voor jullie. Ik doe het gewoon. Het volgende heb ik naar de uitgever gestuurd;

Ik zeg het maar hardop, ik ben een hypochonder en een angsthaas. In maart 2014 kreeg ik de diagnose borstkanker, hoe wrang?! De vraag, "waarom ik" is nooit bij mij opgekomen. Ik heb gewoon pech gehad. Mooier kan ik het niet maken, wel ontroerend, grappig en oprecht. Kom een kijkje nemen in mijn wereld van fotoshoots, chemo's, cavia's, geheime genootschappen, verbale diarree, kankergym, huil de la tourette, port a karma's, figuurpoepen, dokter mc Dreamy, gouden crocs en plafonddiensten?! Na een pittig maar ook mooi jaar kan ik hier zeggen dat ik borstkanker heb gehad. Ik mag de gevangenis uit en weer langs start. Op naar de rest van mijn leven!

Of deze tekst ook zo wordt overgenomen weet je maar nooit. Het begin is er. Dus kill your darlings, check. Schrijf tekst achterflap, check. Dan komen nog de inleiding, het dankwoord, de voorkant en natuurlijk de titel. De inleiding geef ik zelf al in mijn eerste blog ever dat is dan ook alvast geregeld. Het dankwoord wordt een leuke uitdaging maar gaat goedkomen. De voorkant maar ook de achterkant van het boek is nog werk in uitvoering. Rest mij nog de titel.

Ik dacht eerst aan de titel "Vette pech" met als onderschrift tussen haakjes " Het kleine kankerboekje". De uitgever zei daarover dat die vlieger niet opgaat omdat mijn boek waarschijnlijk rond de 260 pagina's dik wordt dus dan is klein niet conform de waarheid. Vette pech klinkt ook weer negatief en dat wil ik zeker niet overbrengen. Ik zei tegen de uitgever, "Wat dacht je van het grote kankerboek"? Jullie snappen dat hij daar niet warm voor loopt;-) Al brainstormende kwamen we gisteren op de voorlopige titel "Verbale diarree" met als onderschrift "Als lullen pudding is dan ben ik dokter Oetker". Tja, we moeten wel even navraag doen in Duitsland bij de firma Oetker of dat zomaar mag?! Geintje, dat zetten we niet op de voorkant hoor misschien wel op de achterkant. Wie zal het zeggen. De titel is belangrijk en ik wil niet dat het mensen afschrikt maar juist mensen triggert om verder te lezen. Dan ben ik, verkoop technisch, weer fijn bezig. Wordt vervolgd!

Gelukkig heeft de uitgever niet moeilijk gedaan over de 88 i.p.v 80 dus dat zit wel snor. Opleverdatum is gepland op eind mei. Afgelopen zaterdag heb ik met A gesproken van de boekhandel en zij willen mij graag een podium geven voor het presenteren van mijn boek. A vroeg wel hoeveel mensen ik wilde uitnodigen. Hmmm, de witte jassen, mijn familie, vrienden, kennissen, de meisjes van de sportschool, mijn collega's van de verzekeringstak, een aantal van mijn facebook vrienden en uiteraard iedereen die ik vergeten ben;-) "Nou", had A gezegd, "dan moeten we het verplaatsen naar een grotere zaal." "Anders staan mensen ook maar lafjes tegen een tafel met boeken aan te staan en kunnen ze geen kant op". Yeah! Ik krijg een eigen zaal! Wordt ook vervolgd!

Het gaat echt gebeuren! IK vind het machtig mooi en interessant. Al verkoop ik maar één boek, het zal mij rectaal oxideren (aan mijn reet roesten). De reis er naartoe is gaaf en wie kan er nu zeggen dat ie een boek van zichzelf in de kast heeft staan?!

I do believe something very magical can happen when you read a good book. ~J.K. Rowling

Heel veel liefs,

Tough Ducth cookie

Haarbal

2015-03-28T17:34:00.000+01:00

Afgelopen maandag heb ik, geloof ik, wel honderd keer aan manlief gevraagd of ik het goed had gehoord. Dat er niets meer was te zien. Pffff, het duurt gewoon even voor mij om het echt, maar dan ook écht te geloven. Toch voelde ik mij die dag erna teneergeslagen oftewel diep in put. Tjonge, tjonge Chant, wanneer houdt het eens op?! Tja, het zit er in en moet er ook uit. Gelukkig kwam die verlossing in de vorm van een soort haarbal eruit. Huh, haarbal? Ja joh, je weet wel als een kat een haarbal spuugt zie je hem of haar even heel erg worstelen om dat projectiel eruit te krijgen. Nou, zo was het ook een beetje met mij op die dag. Maar, hij is eruit hoor, die haarbal. Wat er daarna komt is machtig mooi, voor mij dan.

Ik roep altijd dat zaken door mijn lijf moeten. Niet dat ik nou graag kanker had willen krijgen dat is niet het soort ellende dat door mijn lichaam moet. Nee, het is meer emotie. Dat moet je voelen, ervaren, bijna proeven of ruiken. Als het door mijn mollig lijfje heen is gegaan heb ik het verwerkt. Snappen jullie? Zo ging het dus ook afgelopen dinsdag. Al die weggestopte emotie mocht nu eindelijk naar buiten, hup de vrije natuur in. Nadat ik de spreekwoordelijke haarbal had uitgespuugd ging de zon feller schijnen, floten de vogels harder en werd mijn hart een stuk lichter. Poeh, poeh, Chant, je wordt toch niet een gevulde koek hè? Nee joh, ik blijf dezelfde hoor. Het voelde echt heel fijn en bevrijdend. Nu meer dan ooit tevoren viel er een last van mijn schouders. Hup, weg met die ellende. Ik heb weer vertrouwen in de toekomst, durf weer verder te kijken dan 12 maanden vooruit. Voorheen dacht ik hier niet over na maar nu des te meer. Ik heb gehoord dat dit soort gedachten en gevoelens wel zullen slijten in de loop der jaren maar helemaal weg gaan ze niet.

De hele week word ik overspoeld met gelukwensen, bloemen en ander soortige cadeautjes. Zo ook afgelopen woensdagavond. Van mijn twee nieuwe vriendinnen voor het leven A en S krijg ik een prachtige ketting met een hart eraan. Dit hart stond volgens A voor het feit dat mijn hart gelukkig nog even blijft voort kloppen. Het symboliseert ook houden van, zei A. Wow, wat mooi hè. Nu heb ik het afgelopen jaar gejankt bij alles wat er werd gezegd of bij wat er gebeurde. Wat denk je? Ik kreeg er geen traan uitgeperst, niets, nul nada. Ik was erg blij met dit mooie geschenk maar die huil de la tourette is vermoedelijk in die haarbal terecht gekomen. Stond ik daar met gort droge ogen mijn bedankje uit te stamelen. Ik ben er heus heel erg blij mee misschien was het de blijdschap die de tranen overwon, wie zal het zeggen.

Vanaf die woensdag ben ik blij in mijn hartje zoals ik een boer op televisie hoorde zeggen. Ik ben terug en hoe! Ik besef met de dag steeds meer dat het ook héél anders had kunnen aflopen. Gelukkig ben ik aan de goede kant van de streep uitgekomen. Wat een mazzel!

Dan ga ik me nu wederom verdiepen in mijn geschreven stukjes en de keuze maken van wat er wel en wat er niet in mijn boek terecht komt. Jullie keuzes neem ik zeker mee in de overweging. Morgen moet ik het inleveren bij de uitgever, het is een keiharde deadline. Zeker omdat we het boek uiterlijk eind mei in de winkel willen hebben. Mocht je nog een suggestie hebben dan weet je mij te vinden. Zo krijg ik bezoek van een dame van de boekhandel uit Delft. Ik heb haar gevraagd of ik mijn boek mag lanceren bij haar in de winkel. Ik ben benieuwd of dit gaat lukken! Wordt vervolgd!

Het is nooit te laat om te worden wat je had kunnen zijn. George Elliot

Heel veel liefs,

Tough Dutch cookie