دنياي ماريلا

من به چشمان خیال انگیزت معتادم و در این راه تباه عاقبت هستی خود را دادم...

noreply@blogger.com (ماريلا) — Thu, 11 Aug 2011 18:18:00 +0000

چند وقت پيش با دوستي قرار گذاشتم كه از سر كار به ديدنش بروم و بعد هم با هم چرخي در خيابان ها بزنيم .... صبح خواستم خيلي برايش كلاس بگذارم و كفش راحت هر روزم را نپوشيدم ... يك كفش پاشنه 7 سانتي جير مشكي پوشيدم و خودم از ديدن تناسبش با مانتوي طوسي و شلوارم كلي ذوق كردم و احساس خوشتيپي هم داشت خفه ام مي كرد ... هنوز چند قدمي از خانه دور نشده بودم كه دلم خواست برگردم و كفشم را عوض كنم ... اما مقاومت كردم ... تمام مدتي كه پشت ميزم نشسته بودم پاشنه پايم را از كفش درآورده بودم و به هفتاد جد خود فحش مي دادم ... تا به دوستم رسيدم ، چند جاي پايم تاول زده بود و مي سوخت و پس از يك ساعت پياده روي و جدا شدن از دوستم دلم مي خواست وسط خيابان بنشينم و زار بزنم ! هيچ كاري هم از دستم برنمي آمد ... نه مي توانستم كفش را در بياورم و پا برهنه ادامه دهم ... نه رويم مي شد با اين پاهاي تاول زده بروم براي خودم يك كفش راحت بخرم و نه قدرت اين را داشتم كه ادامه بدهم ...
وسط همين شرايط فقط به اين فكر مي كردم كه چقدر از آدمهاي زندگي ما مثل كفش تنگ هستند ؟ نه مي توانی همان جايي كه اذيتت مي كنند از دستشان خلاص شوی و نه مي توانی با آنها ادامه دهی؟همان آدم هايي كه از ديدنشان و تركيبشان با خودت ذوق زده مي شوي و بعدا هم هيچ كاري از دستت بر نمي آيد ....

من می‌ترسم! تمامِ ترسِ من از دانستنِ قيمتِ حقيقتی‌ست که به اين همه شکستنِ گل و در بستنِ سکوتِ بی‌ساحل و ستاره نمی‌ارزد!

noreply@blogger.com (ماريلا) — Sat, 15 Jan 2011 07:15:00 +0000

هميشه همانجاست ... ضلع جنوب غربي ميدان ونك ... كمي پايين تر از بساط دست فروشي كه مجلات انگليسي دارد ، گاهي روي زمين نشسته و اگر زمين خيس باشد يا خيلي سرد ايستاده ... پير زن است حدود 70-80 ساله ... چادر مشكي و صورت مهربان ... گدايي نمي كند يعني ناله و زاري نمي كند و كلا حرفي نمي زند اما نگاهت مي كند و تا عمق دلت را مي سوزاند ... هر بار كه از جلويش رد مي شوم اول ياد مادربزرگم مي افتم كه براي خودش خانه دارد و حقوق مستمري ( حالا نه خيلي زياد اما به حد كفايت) و خيلي چيزهاي ديگر و همه ما هم كه روزي صد دفعه زنگ مي زنيم و مي رويم و قربان صدقه اش مي شويم و باز هم هميشه از جبر زمانه شكايت دارد... فكر مي كنم اين بنده خدا در اين سن و سال ، كنار خيابان ، تنها ... تنها...
كار زيادي از دستم بر نمياد برايش اما خيلي دلم مي خواهد يك روز دستش را بگيرم و ببرمش يك رستوراني جايي( مخصوصا در اين روزهاي سرد) و با هم سوپ بخوريم و چلو كباب و سالاد و دوغ و ... اگر نخواست حرف بزند هم نزند ... همين طور ساكت بنشينيم روبروي هم و ناهارمان بخوريم ... دلم مي خواهد يك روز تنهايي عظيمش را پر كنم ، هنوز كه جراتش را پيدا نكرده ام اما حتما يك روزي ... يك روز نه خيلي دور اين كار را مي كنم براي دل خودم ... فقط براي دل خودم ... خدا كند فقط نگويد نه !

دنیا کوچک‌تر آن است که گم‌شده‌ای در آن یافته باشی هیچ‌کس این‌جا گُم نمی‌شود آدم‌ها به همان خون‌سردی که آمده‌اند چمدان‌شان را می‌بندند و ناپدید می‌شوند

noreply@blogger.com (ماريلا) — Thu, 13 Jan 2011 18:32:00 +0000

از صبح حالم گرفته بود دلم می خواست خانه باشم و درس بخوانم اما مجبور بودم بروم سر کار و ساعت کاری ام را پر کنم ... کار هم نداشتم و این بیشتر کلافه ام کرده بود... نشستم و هی پشت هم چای خوردم و چند تا پروژه را زیر و رو کردم که شنبه بروم به مدیر هایشان گیر بدهم و نشان بدهم که من چقدر مهمم ... اما همین طور حالم گرفته بود ... ناهار گرفته بودم برای ظهر اما از خوردنش پشیمان شدم و از شرکت زدم بیرون ... همه تلفن ها را ریجکت کردم ، اشکم را پاک نکردم و گذاشتم که خودم خشک شود و راه افتادم در کوچه های اطراف شرکت که پر است از مرکز خریدهای لوکس... همه جا حراج بود ... خیلی وقت بود که برای خودم چیزی جز دفتر و کتاب و مداد و خودکار نخریده بودم ... دلم را زدم به دریا ... همیشه انتخاب اولم شال یا روسری است ... کلا خیلی دوست دارم و از رنگ های شادش لذت می برم ... یک شال دو رو شد حاصل لذتم ... یک رو قرمز با طرح های مشکی و طرف دیگر هم برعکس ... یک شنل بافت قرمز بلند هم خریدم ... بدون اینکه حتی بپرسم قیمتش چند است ... دلم شلوار و بوت و هزار چیز دیگر هم می خواست که خودم را از مرکز خرید کشیدم بیرون و به سمت کتاب فروشی رفتم ... همان فروشگاه کتاب بهمن نبش میدان ... اول می خواستم بروم سمت کتابهای دانشگاهی دنبال کتاب تست فلان و بهمان بگردم اما لحظه ای غافل شدن نتیجه اش شد 4 کتاب صادق چوبک و نون نوشتن دولت آبادی و یکی دو کتاب دیگر و لذت و شادی بی نهایت من و دلی که مثل بچه ها روان نویس رنگی و پازل و ماگ چگوارا و تقویم دختر شاه پریا می خواست و عقلی که مثل مادری خشمگین به شندر غاز حقوق ماهیانه اش فکر می کرد و دست دلک کوچکم را می کشید که از فروشگاه بیرون بروند ... توی تاکسی اما من شاد بودم ... به همین بهانه های ساده ...
گاهی فکر می کنم من مستحق بهترین ها هستم پس چرا از خودم دریغ کنم ؟

قطارِ قديمی آن سوتر از ريلِ نور و نقره انگار چشم به راهِ آخرين مسافرِ خود بود.

noreply@blogger.com (ماريلا) — Tue, 28 Dec 2010 09:20:00 +0000

چهارشنبه هفته گذشته براي كاري مجبور شدم يكساعتي را در سرماي خيابان باشم و تقريبا يخ زدم ... از جمعه گوش و گلويم درد مي كرد و من به خاطر تولد پي جي به روي خودم نياوردم و با دو تا هايپ بزرگ تا شب يك نفس كار كردم . شنبه هم صبح اول وقت آمدم سر كار ، اما شبش ديگر از پا در آمدم و تسليم تب و ضعف شدم ... حالم خوش نبود و مهمان هم داشتم براي دوشنبه شام و اين جداي از مهماني جمعه شب بود ... دوشنبه هم مثل يكشنبه خانه بودم، سر و ته قضيه را هم آوردم و شامي دست و پا كردم، جارو زدم و گردگيري و بخارشوي كف و سالاد و دسر و هزار كار ديگر تا مهمان ها آمدند ... خانم مهمان چادري بود و من مي دانستم اما در فكرم بود كه يك خانم چادري (مثل مادرم) حتما براي مهماني با خودش چادر مي آورد كه نياورده بود و وقتي ديدم كه با چادر مشكي نشسته من معذب شدم ... يادم بود كه يك بقچه (؟) چادر در جهيزيه ام بوده است ... تمام كمد ها را زير و رو كردم و پيدا نكردم ... زنگ زدم به مادرم كه ببينم كجاست ... ديدم اي دل غافل از ماجراي اسباب كشي هاي آن دو ماه مانده منزل آنها ... حالا فكر اينكه چه چيزهاي ديگري ممكن است جا مانده باشد يك طرف ، اين كه جواب اين خانم را چه بدهم طرف ديگر ... بگويم پيدا نكردم ؟ خب در يك وجب خانه مگر چيزي گم مي شود ؟ بگويم نداشته ام ؟ خب مرض كه نداشتم همه جا را دنبال نداشته بگردم ... بگويم خانه مادرم است؟ اگر جهيزيه من است آنجا چه غلطي مي كند ؟ خلاصه با مادرم عقل هايمان را روي هم ريختيم و يادمان آمد كه در خانه يك جانماز داريم كه يك چادر آبي خوشرنگ دارد ... گشتم و پيدا كردم و دادم به خانم مهمان ...

چيزي كه در ذهنم مانده از ديشب اين است كه اگر چادر الزام است پس مثل ساير لباس هاست و براي مهماني بايد همراه داشت و اگر نيست با چادر مشكي نشستن چه صيغه اي است ؟ مثلا مي شود من بروم مهماني و بلوز نپوشم و با مانتو باشم ؟

به هر حال گذشت من هنوز مريضم البته تب و ضعفم رفته و يك صداي خروسكي براي من جا گذاشته ... اما خانه ام زير و رو است

هی با ماه‌رفته‌ی بی‌آفتاب نيامده، بيا! ديگر نه ماه را برای شبِ گريه می‌خواهم نه آفتاب را که روزِ قرار.

noreply@blogger.com (ماريلا) — Sat, 25 Dec 2010 11:22:00 +0000

راستش را بخواهيد مغز من فيلتر چي موفقي است ! خاطرات بد را خودش سانسور مي كند اين است كه من خيلي آن دو ماه را به ياد ندارم ... اينكه چرا برگشتم هم هيچ دليل منطقي و عاقلانه اي ندارد ... مطلقه بودن را دوست نداشتم ... همين

از آن دو ماه هم خاطرات پررنگم مربوط به بيماري پدرم و آنژيوگرافي قلبش است كه همه متفق القول فرمودند كه من مقصرم و من هم بر گناه خويش گردن نهادم ... سر كار آمدنم را يادم هست و انتخاب رشته ي دانشگاه كه آخرش هم قبول نشدم ... پس از برگشت من هم پي جي سه ماه تابستان را ماموريت بود ! يعني هفته اي يكي دو روز خانه بود كلا ! اين بود كه تابستان من مساوي شد با خوردن انبوهي ميوه و سالاد و خواندن كتابهاي دوست داشتني ام ! بعدش هم كه فهميدم قبول نشدم و يكي دو روزي افسرده بودم و بعد دوباره شروع كردم به درس .... البته امسال مي خواهم صنايع بخوانم ( يعني دارم مي خوانم ) همين ديگه ... زندگي به همين لوسي و بي مزگي ادامه داره !

پنج شنبه باز دكتر بودم ... قرص جديدي داد براي افزايش تمركز و البته كاستن از حجم خوابم ... و البته پيشنهاد كرد كه اگر قرص كافئين پيدا كردم هم بگيرم كه كمتر بخوابم ! از خرس قطبي بدترم من ! اين خواب آلودگي هم از عوارض افسردگي است ... قهوه و هايپ و ردبول هم ديگر جواب نمي دهد... يعني من دو تا هايپ بزرگ مي خوردم و بعد عين خرس مي خوابم ! اصلا انگار نه انگار ...

امروز خيلي خسته ام ، ديشب تولد پي جي بود و مهمان داشتيم ... فردا اگر بهتر بودم حتما از كلاس كنكورهايم مي نويسم ...

هی دختر دانا نگو در بندرگاهِ باد و بنفشه چه ديده‌ای کسی باورش نمی‌شود.

noreply@blogger.com (ماريلا) — Thu, 23 Dec 2010 07:33:00 +0000

خوبم ... روز و روزگار خوب است ... همه چيز آرام و معمولي است ... اصلا انگار كه نه خاني آمده و نه خاني رفته ...جدايي ما تنها دو ماه عمر داشت ... شايد به اندازه كثيف شدن شناسنامه هايمان هم ارزش ... به هر حال تجربه اي بود كه گذشت ... كنكور كه قبول نشدم البته با كمال تعجب ! مشغول درس خواندنم براي كنكور امسال... نيمه وقت هم كار مي كنم ... دكتر همچنان مي روم و دارو هايم را هم همچنان مي خورم ... بقيه زندگي هم به همين روال است ... يكي از شرايط دوباره نوشتنم اين است كه از زندگي ننويسم ... خب نمي نويسم

اين چند خط را هم نوشتم براي همه انسانهاي مهرباني كه لطف كردند و مرا به خاطر داشتند و فراموش نكردند و احوال پرسيدند

فعلا تمام برنامه ام دانشگاه است ... هفته اي سه روز مي روم كتابخانه و دو روز هم كلاس (البته از اين هفته) كه درس ها را جمع بندي كنم ... راستش دست نوشتنم كمي خشك شده اما اميدوارم كه بتوانم باز هم به شيوه گذشته باشم و بنويسم

دريا و دشنام و کلمه کدام است من خودم اين حروفِ مُرده را به مزاميرِ زندگی باز خواهم گرداند.

noreply@blogger.com (ماريلا) — Wed, 22 Dec 2010 12:21:00 +0000

تا 18 سالگي همه به من مي گفتن كه بزرگتر از سنم هستم اما رفتارهايم كاملا بچه گانه و نپخته بود و من اينو حس مي كردم ... طي چند سال گذشته به اندازه همه عمرم بزرگ شدم ... به اندازه همه عمرم آدم هاي مختلف و متفاوت ديده ام ... گاهي دلم مي خواهد كه هيچ كدام از اينهايي كه ديده ام و مي دانم و تجربه كرده ام واقعي نباشد ... چهار ساله بودم كه هر وقت يك اتفاق خيلي بدي برايم مي افتاد (مثل اينكه مامان ذخيره آب نبات هايم را كه مورچه گذاشته بود پيدا كرد ) به خودم مي گفتم كه ماريلا! تو الان خوابي ! تو هنوز يك بچه يك ساله اي كه داري تمام اينها را در خواب مي بيني و وقتي بيدار شوي چقدر به اين اتفاقات خواهي خنديد و شايد هم اصلا فراموش كني ... الان كه فكر مي كنم مي بينم براي چهار سالگي ام فكر بزرگي بوده ... راستش الان هم دلم مي خواهد به همان سادگي چهار سالگي به خودم دلداري بدهم كه وقتي بيدار مي شوم هيچ كدام از اينها را نخواهم ديد و من فقط يك بچه يك ساله ام ...

پ.ن: زنده ام ... خوبم ... باز مي نويسم اما نه از زندگي ... گاهي يادداشتي چيزي از اين همه خزعبلات انباشته در مغزم... زندگي ام به همان شكل گذشته است ... زير يك سقف ... دو تايي ... اما بهتريم

من اين مرگ را ،مرگِ مثلِ هميشه را ،بارها دور زده‌ام تا به اين بازدَمِ دانا از دلالتِ زندگی رسيده‌ام.

noreply@blogger.com (ماريلا) — Wed, 14 Apr 2010 09:44:00 +0000

شايد تقاضاي عجيب و غريبي باشد
اما خواهش مي كنم
فردا حوالي ساعت 10 تا 11 صبح
به يادم باشيد
حالا اسمش را هر چه مي گذاريد مهم نيست
دعا يا انرژي مثبت يا ...
فقط به يادم باشيد تا بتوانم سر پا بمانم
همين

جهان ،پيرتر از آن است که بگويم دوستت می‌دارم، من اين راز را به گور خواهم برد.

noreply@blogger.com (ماريلا) — Tue, 13 Apr 2010 17:18:00 +0000

هي مي آييد اينجا و مي پرسيد خوبي؟ شما جاي من بوديد خوب بوديد؟ اصلا حوصله داشتيد حرف بزنيد؟ خوب نيستم اما خب بد هم نيستم
خانه مان كلا شخم زده است ... يك سري از وسايل برده ام و يك سري را هم جمع كرده ام كه ببرم ... مامان و بابا اسباب كشي كرده اند به اتاق كوچك خانه شان و اتاق بزرگتر را گذاشته اند براي من ... پنج شنبه صبح هم وقت محضر گرفته ايم ... فقط هنوز شاهد به اندازه كافي نداريم ... يعني نخواستم مامان و بابا بيان و به خواهرم و شوهرش گفتم و حالا هنوز دو نفر كم دارم ...
چند وقت پيشتر ها كتابي خوانده بودم كه در مورد دايره تاثير گذاري انسانها صحبت مي كرد ، درمورد اينكه چند نفر را مي شناسيد كه اگر امروز شمارا دستگير كنند ، حاضر باشند به جاي شما به زندان بروند يا هر كاري كه مي توانند براي آزادي شما انجام دهند! حتما الان با خودت مي شمري فلاني و فلاني و فلاني و يك ليست ده پانزده تايي براي خودت رديف مي كني ! اما بايد بگويم كه در اين دوره و زمانه كسي برايت تره هم خرد نمي كند و ممكن است فقط پدر و مادرت و اعضاي درجه يك فاميلت همراهي ات كنند ، همين !
خب من هم در اين چند وقت فهميدم كه دايره تاثيرگذاري يك گوجه فرنگي حدودا ده برابر من است ! اول اينكه براي يك كاري گرفتار شده بودم و حدود دو ميليون پول لازم داشتم كه خدا رو شكر بعضي ها كلا آلزايمر گرفتند و آدمي به اسم ماريلا را به كل از ياد بردند و بعضي ها هم خيلي محترمانه پيچاندند ... اما از آنجا كه خدا بزرگ است جور شد و مشكل ما حل شد ... شما فكر كن من براي حدود 100 نفر از دوستانم ايميل زدم ، براي 80 نفر اس ام اس فرستادم و براي بيست سي نفر هم يا كامنت گذاشتم و يا زنگ زدم و ... از اين حدود 200 نفر ، 3-4 نفر جواب مرا دادند ... يعني كلا سه چهار نفر فرض را بر اين گذاشتند كه من آدمم و احتمالا منتظر جوابم(اينهايي كه برايشان ايميل زدم و ... جدا از آن دوستان وبلاگي هستند كه برايشان ايميل زدم ! دوستاني هستند كه هر كدام حداقل دو سه سالي است كه مرا مي شناسند و بعضا به 10 سال و 15 سال هم مي رسد!!!!) ... حالا بگذريم
يك هفته اي هم هست كه به زمين و زمان رو انداخته ام براي شهادت طلاق ! حالا شما فكر كن اصلا لازم نيست طرف كار خاصي انجام دهد و حتي به همه گفتم كه مي روم دنبالشان ... فقط بايد كارت ملي يا شناسنامه اش را بردارد و بيايد يك جايي را امضا كند ... همين ! اما ظاهرا من حتي ارزش همين يك قدم را هم ندارم ... يك جوري برخورد مي كنند انگار كه مي گويم بياييد برويد جاي من طلاق بگيريد ! خلاصه فكر مي كنم اگر اون گوجه فرنگي مي خواست طلاق بگيره حداقل ده نفر همراهيش مي كردن !
حالا شما هي بيا بپرس خوبي ؟ خوبم به نظرت ؟ خود تو بودي چه حسي بهت دست مي داد اگر هيچ كس آدم حسابت نمي كرد ؟ اگر براي هر كس هر كاري مي توانستي كرده بودي و هيچ كس حاضر نبود يك قدم برايت بردارد ؟ حالا درد طلاق و حجم عجيب و غريب كارهاي خانه و استارت كارم در هفته آينده و ... به كنار ...
بعدا نوشت : من اصلا منظورم اين نبود كه چرا شماها برام كاري نمي كنيد ! شما كه منو نميشناسيد و خب حق داريد كه خودتون رو درگير من و مشكلات من نكنين ... دلگيرم از دوستانم و اينها رو فقط محض درددل نوشتم ... همين

گاه خيال می‌کنم پشتِ خواب هر پروانه‌ای عنکبوتِ پاپوش‌دوزِ دروغگويی پنهان است که در تبانیِ خود با تاريکی تنها به غارتِ پاييزی‌ترين پيله‌ها می‌انديشد

noreply@blogger.com (ماريلا) — Sat, 03 Apr 2010 08:33:00 +0000

بعضي واقعيت ها تو زندگي هست كه دلت نمي خواد باورش كني ... هر چي هم بهش نزديك مي شي باز خودت رو مي زني به اون راه و فكرت رو مي بري سمت روياهاي دور و درازت ... اما اون واقعيت سر جاشه .... بي كم و كاست ... بعد يه روزي چشمت رو باز مي كني مي بيني سالها گذشته ، تو هنوز داري رويا مي بافي و واقعيت هم هر روز مهيب تر و بزرگ تر شده ... مي توني باز هم فرار كني ، مي توني تا آخر عمرت انكارش كني و تو رويا بموني ... اما چيزي عوض نمي شه ... اون هست ... با همه ترسناكي و بزرگيش ... مي توني هم به خودت جرات بدي ، بري جلو و بگي قبول ... درسته كه همه روياهاي دور و درازت يك دفعه و با هم نابود مي شن و مي رن به اعماق تاريخ ... درسته كه شرايط جديد برات عجيبه و دلت مي خواد هر روز بشيني يه گوشه و به حال خودت و زندگي خاكستر شده ات گريه كني اما حداقل اينه كه يك قدم جلو گذاشتي ... اينكه بعدش شرايط بهتر بشه يا بدتر با خداست ... ولي تو كارت رو كردي ...
اينا رو به خودم مي گم ... به خودم كه هنوز گاهي دلم براي روياهام تنگ مي شه ... براي بچه كوچولويي كه تو روياهام داشتم ، براي خونه كوچولوم ، براي كيك هام ، براي بوي چاي تازه دم ، بوي عود ... خواسته هاي من از زندگي بزرگ نبود ... همين حداقل هاي دم دستي براي من انتهاي رويا بود ... اما راهم را اشتباه رفتم ، انتخابم اشتباه بود و چند سالي خودم را با روياهاي رنگ و وارنگ سرگرم كردم تا آن واقعيت بزرگ و مهيب را نبينم ... شايد حالا وقتش شده باشد كه بگويم قبول !
دوباره شروع كردن سخت است ... تنهايي سخت است ... اينكه خودت را مقاوم نشان بدهي سخت است و وقتي مجبوري تمام اين سختي ها را با هم داشته باشي ، گاهي كم مي آوري ! دلت مي خواهد مثل ديگران باشي ... مثل همه اي كه سال جديد را با خوشحالي شروع كرده اند ... مثل همه اي كه امروز رفته اند سر كار و روزمره زندگي مي كنند ... زندگي من هميشه آبستن است و هي پشت هم بچه هاي ناقص پس مي اندازد ... هيچوقت روال ندارد ... يعني تا حالا كه حداقل نداشته ... منتظر يك روز عادي ام ... همين

حالا سال‌هاست که شناسنامه‌های ما را موش خورده است فرهاد مُرده است و جمعه نامِ مستعارِ همه‌ی هفته‌های ماست

noreply@blogger.com (ماريلا) — Fri, 02 Apr 2010 20:15:00 +0000

خب حوصله ندارم كه بنويسم ... هر روز مي آيم و اين صفحه سفيد را باز مي كنم و زل مي زنم به سفيدي اش و دلم براي پاك بودنش مي تپد ... چه بگويم ؟ ها ؟ عيد شما هم مبارك باشد ... من هم همه آروزهاي خوبم را بدرقه راهتان مي كنم ... ديگر چه ؟ كجا بودم ؟ آهان اين شد يك چيزي ... روز اول عيد يك اتفاق بدي افتاد كه كمي درگير شدم البته ذهني ... روز دوم خانه بودم و ساعت 1 بامداد روز سوم راهي شمال شديم و دهم هم برگشتيم ... آنجا هم به علت سرماي هوا و ميل شديد به آب بازي و ماشين شويي و خيس كردن سرتا پايم و ... سرما خوردم نا فرم و الان هم هنوز مريضم ...چند باري هم زديم به تيپ هم بدجور و يك ذره آبروي نداشته مان هم جلوي شوهر خواهرمان رفت ... چند جايي هم ديد و بازديد رفتيم و خدا بخواهد از يكشنبه هم قرار است جمع كنيم برگرديم خانه پدرمان ...
راستش اصلا نفهميدم عيد چي به چي شد ! خيلي شبيه عيد نبود ... براي اون مشكل روز اول عيد هنوز هم درگيرم ... خدا كند كه درست شود ... شما هم دعا بفرماييد لطفا

هنوز هم شنيدنِ آوازِ مرغ سَحَر شوق عجيبی دارد باد پُر از غصه‌ی چيزهای درگذشته است ...اشتباه نکن!

noreply@blogger.com (ماريلا) — Mon, 22 Mar 2010 08:51:00 +0000

بعضي وقت ها اتفاقاتي در زندگي مي افتد كه يقين مي كني در مورد روزهاي گذشته ات چقدر ناشكر بوده اي ... يعني دهانت آنقدر مورد عنايت واقع مي شود كه دعا ميكني روزهاي گذشته ات با همه سختي هايش برگردد ... اين است ديگر ... رسم زندگي است ... بجنگ تا بجنگيم زندگي ... ماريلا با اين چيزها از پا نمي افتد ... حالا هي بزن ...

درست ... همان‌جا که ديگر راهی نيست رهايی آغاز می‌شود.

noreply@blogger.com (ماريلا) — Sat, 20 Mar 2010 20:06:00 +0000

به اين سال اميدوارم ... به اين سالي كه با هق هق گريه من شروع شد اميدوارم ... منتظرم كه روزگار روي خوشش را به من نشان دهد ... عشق را مهمان خانه دلم كند و اين حس بد بي اعتمادي و نگراني و ترس از تنهايي را از من دور كند ...
من اميدوارم به روزهاي بهار 89 ... به كار جديدم و زندگي تازه ام ... مطمئنم كه خدا هست ... خدايي كه اجازه نخواهد داد روح من بازيچه خلق ا... شود ... خدايي كه كمكم مي كند قوي باشم ... خدايي كه كمكم مي كند باشم ... بي نياز به آدمها و محبت هاي زود گذرشان ...
حالم خوب نيست ... جدي نگيريد ... دعا مي كنم شما خوب باشيد ... دعا مي كنم امسال براي همه سال عشق باشد ... سال عاشقي باشد ... چرا كه عشق خوب است

نمی‌شود تو اندکی آرامتر، اندکی نزديکتر،اصلا اندکی روشنتر از آن اسامی آشنا ترانه بخوانی؟!

noreply@blogger.com (ماريلا) — Wed, 17 Mar 2010 15:28:00 +0000

هنوز باورم نمي شود كه سال 88 به روزهاي پاياني اش رسيده ... سال اشك ... سال شك ... سال روزهاي دراز و استقامت هاي كم ... سال بد ... سال بد ... سال بد ...

نوروز 88 به قدري بد بود كه صبح روز پنجم ساعت 8 شركت بودم ... من بودم و يك ساختمان پنج طبقه خالي ... تا 5 هم ماندم ... روزهاي بعد هم رفتم ... فروردين 88 ، بدترين خاطره ها رو برام داره ... گريه ... اشك ... روزي كه پي جي رو از خونه بيرون كردم ... شب هايي كه تنها نشستم وسط تخت دو نفره مون و اشك ريختم ... كلاس زبان تنها قسمت خوب بود ... تنها روز سبكي و بي خيالي ...

ارديبهشت ... مشاور ... حرف مفت و نصيحت هاي مسخره ... اتاق گرم و كم نور مشاور ... شور انتخابات ... دستبند سبز ...

خرداد ... دكتر زنان صد بار ... داروهاي هورموني ... باشگاه ... ورزش ... ولي عصر .... زنجير سبز ... انتخابات ... درد ... اشك ... بهت ... خون ... باتوم ... اشك آور ... فرار ... تولدم ...

تير ... خس و خاشاك ... گرد و غبار ... خريد عروسي خواهرم ... عروسي ... استعفا ...

مرداد ... دعوا ... گريه ... خونه مامان و بابا ... حرف هاي مادرش ... برگشتن به اميد ساختن

شهريور ... رمضان ... مشهد ... شب قدر ... گريه ... اشك ... تا صبح توي حرم ... روانپزشك ... دارو ...

مهر ... درس ... آشنايي با مشاور جان ... اميد

آبان و آذر و دي و بهمن و اسفند فقط درس و مشاوره و روانپزشك و البته اين اواخر دادگاه ...

تمام شد ... گفته بودم سال 88 سال پاياني است ... مي خواستيم فردا برويم محضر ... گفتيم شب عيد كسي را خراب نكنيم ... سال بدي را گذراندم اما حالم مثل پارسال خراب نيست ... قوي تر شده ام ... به جاي يك سال ، چندين سال بزرگتر شده ام ... نميدانم خدا براي بقيه راهم چه نقشه اي كشيده اما براي امسال ازش ممنونم ... ممنونم كه اگر درد داد ، غصه داد و سختي داد ، دوستان خوبي را همراهم كرد ... انسان هاي بزرگي كه امروز كنارم هستند و هر كدام به اندازه يك كوه قابل اتكاء ... تنها چيزي كه از خدا مي خواستم را امروز دارم ... آرامش ... عجيب است نه ؟ با اين همه تلاطم اما من آرومم ... خدا خواست كه بفهمم آرامش ظاهر مضحك يك زندگي دو نفره نيست ... آرامش بچه نيست ... شوهر نيست ... دلت بايد آرام باشد حتي اگر زندگي ات را بسته اند به دم خر و ولش كرده اند در صحرا ، دلت كه آرام باشد باز مي خندي ، شوخي مي كني و بالا و پايين ميپري ... وقتي منشي دادگاه دارد حكم طلاقت را تايپ مي كند به در و ديوار و زمين و آسمان الكي مي خندي ... اين همان آرامشي است كه كنار خانه اش خواستم و امروز دارم ... حالا با پي جي يا بدون او ... من هستم ... هر چند كه درياي من هم گاهي طوفاني مي شود اما واقعا خوشحالم كه كنارم آدم هاي بزرگواري هستند كه مي توانم سرشان غر بزنم يا حتي گريه كنم و آنها با خونسردي ، ابرهاي تيره را كنار بزنند و خورشيد را نشان بدهند و بگويند ببين ماريلا ، خورشيد هميشه هست ... حالا اگر تو نمي بيني معني اش اين نيست كه خورشيد رفته ...

...

اميدوارم همه سال خيلي خوبي پيش رو داشته باشيد و تعطيلات به همه خيلي خوش بگذرد ...

تا سال بعد

گاهی وقتِ ملايم يادها
کسی از عمق آينه آهسته آوازم می‌دهد:
نمی‌شود تو اندکی آرامتر، اندکی نزديکتر،
اصلا اندکی روشنتر از آن اسامی آشنا ترانه بخوانی؟!
می‌خواهم به خاطر روشنايی راه
دست و روی ستارگان را در شب چشمه بشويم!
می‌گويم اگر عيبِ اين علاقه از دوری راه و
دوریِ ستاره و دوریِ دريا نيست،
پس چرا هميشه اهلِ قناعت به ديدارِ گريه‌ايم؟
من که علاقه دارم به شما
به آب، آينه، انار، هاشورِ نورِ ماه بر پرده‌های سپيد،
حتی خشنودی عابران خسته از فهمِ سايه از فهمِ بيد.
پس چرا از چينه‌های دور، آواز هيچ چکاوکی نمی‌آيد؟
به خدا من علاقه دارم به شما
من از قبول همين علاقه، به آواز آينه رسيده‌ام.
حالا اندکی آرامتر، اندکی نزديکتر
حتی اندکی روشنتر از آن اسامی آشنا ترانه خواهم خواند.
ديگر از دوریِ راه و دوریِ ستاره و دوریِ دريا نمی‌ترسم،
ديگر به هيچ وجهِ گريه از اين همه همخانه، دور نخواهم شد.
ديگر می‌دانم از حنابستنِ برگ بابونه
پاييز نمی‌آيد، پروانه می‌آيد، ماه می‌آيد،
وقتِ ملايم روشن، وقت ملايم نزديک،
وقتِ ملايم بوسه، باران، بارانِ بوسه و بعد ...
که وقت ملايم يادها
از يادمان نمی‌رود.

اقرار به رازِ سَر به مُهرِ اين قصه غير ممکن است.

noreply@blogger.com (ماريلا) — Tue, 16 Mar 2010 15:26:00 +0000

بالاخره هاي لايت كرديم ... اين شما و اين هم هاي لايت ما ... اين هم يكي ديگر ... ديگر قضاوت به عهده شماست ... البته از راهنمايي هاي همه دوستان به خصوص سارا جون و سايه عزيزم بسيار متشكرم ... موهاي خواهرم را هم هاي لايت كردم كه البته از مال من بهتر شد چون خب به هر حال تنهايي كمي سخت تر است اما خودم راضي ام و صورتم روشن تر شده و خوشم مي آيد ...
ديروز از صبح تا شب پروژه هاي لايت كنون داشتيم ... امروز هم از صبح كمي اتاق خواب را مرتب كردم اما هنوز سرما خورده ام و خيلي اذيتم مي كند ... يك جورهايي بي حالم و حوصله كار كردن ندارم ... فردا هم بايد بروم بيرون دنبال چند تا كار ... روز آخر است و خدا مي داند چقدرشلوغ است ... همت كنم زودتر بروم كه زودتر برگردم ...
فعلا همين

من اين همه عمری‌ست که زيرِ طاقهای شکسته خوابيده‌ام ری‌را ..

noreply@blogger.com (ماريلا) — Sat, 13 Mar 2010 18:55:00 +0000

به علت اينكه هنوز به شدت سرماخورده ام و انگار سرماخوردگي قصد ترك ما را ندارد هنوز هيچ اقدامي در جهت شستمان هيچ چيز نكرديم ... عيد كه در هر صورت نيستيم اگر بعد از عيد در اين خانه بوديم كه احتمالش پنج درصد هم نيست آن وقت يك فكري براي شستمان خواهيم كرد ... البته تمام كمد ها و كشو ها و بوفه ها و كابينت ها را مرتب كردم ... بيشتر هم به اين خاطر كه بدانم چي به چي است و چي كجاست ...

مامان برايم ماش سبز كرده ، ماهي كه كلا نمي خرم و تخم مرغ هم خودم رنگ كردم (البته پولك چسباندم و روبان ) يك هفت سين فسقلي خواهم چيد چون مامانم اينها نيستند و منم دلم نمي خواهد پاي هفت سين مادر پي جي ( مثل دو سال گذشته) باشم و ترجيح مي دهم براي خودم هفت سين داشته باشم ...

الان هم دارم مي روم بيرون براي كمي خريد ، عصري هم وقت آرايشگاه گرفتم كه كمي سر و وضعمان را آدم واري كند ... البته همچنان موهايم را خودم هاي لايت خواهم كرد ( اعتماد به نفس است ديگر ، تازه مي خواهم براي خواهرم هم هاي لايت كنم ! بله ... ) ناخن هايم را هم خودم مانيكور كردم و به جاي فرنچ هم آمريكايي كردم ( يعني به جاي سفيدش طلايي زدم ! )حالا يه كم دهاتي شده اما براي من كه عاشق زرق و برقم دوست داشتني است ...

از 6 اسفند كه آخرين ويزيت دكترم بود و باز نسخه ام را تمديد كرد ، قرص هايم رو نخريدم و نخوردم ... به تجويز خودم و يك دفعه قطعش كردم ... حالا بيداري هاي شبانه و خواب تا ظهر ، گريه و گريه و گريه ، خنده هاي زوركي ، بي حواسي و تازگي ها فراموش كردن ديكته كلمات فارسي ( انگليسي كه كلا مرخص شده) و فراموش كردن تلفظ درست كلمات و استفاده اشتباه و نا بجا از لغات آنقدر زياد شده كه به دكترم زنگ ( همين الان زنگ را نوشتم زينگ و كلي هم فكر كردم كه اين كلمه يك چيزيش هست ها) زدم و جناب دكتر هم بعد از اينكه مرا شستند و آويزان كردند كه خشك شوم فرمودند كه تازه خيلي سگ جاني كه تا الان دوام آوردي و جان مادرت برو آن نسخه را بگير و ديگر هم سر خود قطعش نكن كه يك كاري دست من مي دهي و من را هم از نان خوردن مي اندازي دختر ! ( اين دخترش خيلي مهم بود ها ... چون جناب دكتر خيلي احساس بزرگي مي كند ) حالا امروز كه مي روم بيرون نسخه را هم مي گيرم ... البته از نگاه داروخانه چي موقع پيچيدن نسخه و سوال مسخره اش كه براي خودت مي خواهي متنفرم ... انگار كه من ديوانه ام ... خب براي همه هم كه نمي شود توضيح داد كه من فقط كمي تا قسمتي قاطي ام و ديوانه هم خودتي و هفت جدت ...

پ.ن : بعد از نوشتن پست دقت كردم و ديدم ناخن هام خيلي دهاتي شده ، همه رو پاك كردم و ديگه هم لاك نزدم ... سفيد فرنچم تموم شده و امروز هم يادم رفت بخرم ... فردا ، فردا بهش فكر مي كنم

چقدر سخت است چيزی که به اشتباه زندگانی‌اش خوانده‌ايم.

noreply@blogger.com (ماريلا) — Fri, 12 Mar 2010 19:28:00 +0000

از صبح سرگرم تر و تميز كردن كشوها و كمد هاي اتاق بودم ... حالا كه تمام شده به اين نتيجه رسيده ام كه من هر چه دارم و ندارم را براي خريد چيزهاي به درد نخور خرج مي كنم ... همين است كه هيچ وقت و براي هيچ جاي زندگي ام نه تنها پس اندازي ندارم كه هميشه هشتم گرو نهم كه چه عرض كنم گرو ده و يازده و دوازدهم است ... آنقدر گل سر و لاك و مداد چشم و خط لب و ماتيك و كرم و بدليجات توي كشوهايم انبار كرده ام كه همين حالا مي توانم يك مغازه باز كنم ... البته انبار كردن خصوصيت من است چرا كه من متولد سال موشم و اگر انبار نكنم جاي تعجب اما واقعا چقدر ؟ مخصوصا لاك و لوازم آريش كه تاريخ مصرفش مي گذرد ... حالا تمام اينها يك طرف دپرس هم شدم شديد ... وسط اين همه خرت و پرت يك اشانتيون عطر شانل ان 5 پيدا كردم كه عجيب خوشبو بود ... زنگ زدم به دوستم كه شوهرش در بازار مغازه عطر و لوازم آرايش دارد ... مي گويد 130 تومان !! بي انصاف ها ... حالا باز من دلم يك چيزي خواست ها ... مثل همان ساعت سي كي كه هنوز دلم پر پرش را مي زند ... طبق اصول جي تي دي اين را هم نوشتم در ليست خريد كه به محض پولدار شدن بخرم ... همين است ديگر ... وقتي استعفا مي دهي و خانه نشين مي شوي فكر اينجايش را هم بايد بكني ...
خلاصه كه اتاق ها را مرتب كردم و فردا هم مي خواهم كمي شيشه و ديوار بشويم و آشپزخانه را سر و سامان بدهم ... سرما خوردگي هم كه ديگر امانم را بريده و كلافه ام كرده است و براي خودش قوز بالا قوزي شده ...
روزي دو سه بار هم با پي جي مي زنيم به تيپ هم و من گريه مي كنم كه طلاقم بده و او هم داد مي كشد كه همين فردا طلاقت مي دهم و فردا هم مي آيد و طلاق نمي آيد ... من كه تصميمم را گرفته ام و بر سر حرفم هستم ... خدا كند در سال جديد پي جي هم بالاخره بتواند تصميم بگيرد و اين قائله ختم شود ...
همين

ما مشغولِ گفتگویِ گُل و سلام آينه بوديم که شبی آب آمد و از سرِ گريه گذشت.

noreply@blogger.com (ماريلا) — Wed, 10 Mar 2010 15:49:00 +0000

امروز از صبح بيرون بودم ... شركتي كه قراره اونجا كار كنم همايش سالانه داشت و منو هم دعوت كرده بود ( مهم بودم حتما ) ا ز دوشنبه شب هم كه از تجريش برگشتم گلودرد و تب داشتم و دلم مي خواست بخوابم ... اما به هر حال رفتم ... برنامه بدي نبود ... تا سه و نيم طول كشيد و بعدش پي جي آمد دنبالم و پيشنهاد داد كه برويم خريد ... چون معمولا از اين گونه پيشنهادات سالي يك بار مي دهد با وجود خستگي و مريضي قبول كردم و رفتيم ... يك شال بنفش ، يك كيف مشكي سماق ، سنجد و يك بسته كش گيس رنگي ( چه چيزهاي مهمي واقعا) خريديم و توي مغازه مردانه فروشي هم دعوايمان شد و با اوقات تلخ برگشتيم خانه ! ...
از اين بلاتكليفي خيلي خسته شده ام ... ديشب به پي جي مي گفتم محض رضاي خدا يك بار تو تصميم بگير و عواقبش را هم بپذير ... بگذار يا رفتني باشيم و يا ماندني ... اين طور پا در هوا كه نمي شود ...
دلم پر است از حرف هاي نگفتني ... يك روز بالاخره همه را خواهم گفت

چقدر اين دوست‌ داشتن‌های بی ‌دليل خوب است ...مثل همين باران بی‌سوال که هی می‌بارد که هی اتفاقا آرام و شمرده‌ شمرده می‌بارد

noreply@blogger.com (ماريلا) — Mon, 08 Mar 2010 19:29:00 +0000

يك جورهايي هي سر خودم را گرم مي كنم كه اسفند پارسال را فراموش كنم ... كه پياده روي كنار ولي عصر و زار زدن با صداي بلند و نگاه عابران را فراموش كنم ... كه يادم برود هر كتابي كه توي كتاب خانه چيدم چقدر گريه كردم ... چقدر خودم را لعنت كردم بابت هر كارتني كه باز كردم ... چقدر ... چقدر ... چقدر ... همه اين گذشته ها ، مرا تا سر حد مرگ آزار مي دهد ... هي با خودم تكرار مي كنم : ماريلا ،‌گذشته گذشته ! آروم باش دختر ... اما دلم آرام نمي شود ...
چهارشنبه گذشته آخرين جلسه دادگاه بود ... 12/12... حكم را گرفتيم و حالا دو ماه وقت داريم براي اجرا ! پي جي همچنان فكر مي كند يا شايد هم فقط اداي فكر كردن در مي آورد و من باز هم صبورانه به فكرش يا ادايش احترام مي گذارم و اجازه مي دهم كه عيد براي همه خوش باشد ... من كه پارسال هم عيد خوبي نداشتم ... چرا راضي باشم به خراب شدن عيد ديگران ... بگذار بگذرد ...
خواستم از زير خانه تكاني در بروم ، ديدم كار بيهوده اي است ... به هر حال چه رفتني و چه ماندني بايد تميز و مرتب شود ... چه بهانه اي بهتر از بهار ... دو تا چمدان لباس جمع كرده ام كه بدهم بيرون ... بعضي ها را خيلي دوست داشتم و خيلي هم خاطره انگيز بودند اما خواستم كه ديگر جلوي چشمم نباشند ...
خواستم از زير خريد عيد هم در بروم كه باز نشد ... البته خيلي چيزي نخريدم ... يك جفت كفش و يك بلوز ياسي و يك لاك صورتي كل خريدم بود ... البته به همراه دو تا پازل و چند تايي كتاب كه خوراك عيدم باشد ... پازل ها يكي دو هزار تكه اي است و شروع كردم و به جاهاي خوبي رسيده و ديگري هزار تايي است و گذاشته ام براي مسافرت عيد ...
امروز صبح رفته بودم تجريش ... قيامتي بود اما مغازه دارها شاكي بودند كه امسال خريد كم است ... ده قدم مانده به بيمارستان شهدا ، روبروي كيوسك روزنامه فروشي ، يك آقايي با كت و شلوار و سامسونت و عينك افتاده بود روي زمين ... دراز به دراز ... هيچ حالت بدي نداشت .... انگار كه خودش دراز كشيده باشد توي پياده رو... چشمهايش باز بود و خيره ... مردم هم دورش جمع شده بودند ... به نگهبان هاي بيمارستان و اورژانس هر چه گفتيم كه بياييد اين بنده خدا را ببريد گفتند فقط اورژانس تهران بايد بيايد و ما نمي توانيم پذيرش كنيم ... مردم هم دست نمي زدند از ترسشان و همه با موبايل هي شماره اورژانس را مي گرفتند ... دست و پايم شل شده بود ... جوان بود بنده خدا ... خيلي جوان ... دوستم مرا جمع و جور كرد و برد تا تنديس و نشستيم و برايم قهوه گرفت و شكلات تا حالم جا آمد و نفهميدم آن بنده خدا چه شد ...
فكر كنم اين دوستم ديگر با من نيايد بيرون ... از ماجراي آن مرد جوان گذشته ، يك پيرزني بود كه گدايي مي كرد ... اول پاساژ بعثت ... پول كه مي دادي دعا مي كرد براي مادرت ... مي گفت خدا مادرت را برايت نگه دارد ... خدا مادرت را سلامت نگه دارد ... حال مي كردم با اين دعايش ... سه بار از جلويش رد شديم و سه بار بهش پول دادم و دوستم رسما كم آورده بود ... تازه هر بار باهاش درددل هم مي كردم كه مادر جان ، خدا خيرت دهد كه دعاي به اين خوبي مي كني و خدا تو را هم حفظ كند و سلامت باشي و دوستم هم آستين مرا مي كشيد كه بريم ... هر بچه اي هم كه توي كالسكه مي ديدم كلي برايش ادا و اطوار در مي آوردم و تازه توي يك مغازه هم قلاده سگ يك خانم را گرفتم كه با خيال راحت كفش بخرد ... دوستم هم 3 متر آن طرف تر ايستاده بود و خط و نشان مي كشيد و سگه هم كفش هاي مرا مي ليسيد ... دو تا خانم هم ديديم كه با ويلچر برقي و تنها آمده بودند خريد ... توي آن شلوغي واقعا خيلي سخت بود اما لبخند مي زدند و كلي هم خريد كرده بودند و مردم هم هر جا كه لازم بود وارد صحنه مي شدند و كمك مي كردند ... اين بود خاطره خريد من از تجريش ... البته فقط يك لاك صورتي خريدم و يك جفت از اين جوراب هاي كف پايي ( اسمش چيه؟) چهار ساعت هم راه رفتم ...

پ.ن : خياط كه معرفي نكرديد ... دستتان درست ... ما مانديم بي سارافون ... تازه بلوز زيرش را هم خريديم ... حالا از آنجايي كه آرايشگاه خودم وقت نداد براي رنگ مو و جاي ديگر هم اصلا حوصله ندارم كه برم ، در اقدامي انتحاري تصميم گرفتم خودم موهام رو با فويل هاي لايت كنم ... هر كس بلده با كليه مراحل و البته مواد لازمي كه بايد بخرم بياد توضيح بده ! خيلي هم نمي خوام روشن بشه ها ... دودي بشه خوبه .... مرسي

به هر که گفت تعبير زندگی شکل صبور همين شقايق است شک خواهم کرد

noreply@blogger.com (ماريلا) — Mon, 01 Mar 2010 18:53:00 +0000

روزهاي آخر سال ، اسفند سال گذشته را مدام تكرار مي كند ... مخصوصا وقتي چشمم به كارتن خالي هاي كنار پذيرايي مي افتد كه مامان چند روز پيش برايم آورد ... راستش را بگويم دلم مي خواهد همه چيز را بگذارم و بروم ... حوصله جمع كردن اين همه بند و بساطي كه هنوز و از پارسال تا به حال درست باز نشده در من نيست ... دلم هم نمي آيد همه چيز را بريزم روي دوش مامان و بابا و ول كنم و بروم كه آنها كارها را رديف كنند ... هر چند كه مي دانم مامان توانايي انجام هر كاري را دارد و بر عكس من در شرايط بحراني پنچر نمي شود ...

يادم نيست كجا خوانده بودم كه وقتي از خودت تنهايي ساطع مي كني ديگران امواج تو را مي گيرند و به سمت تو جذب مي شوند ... هر چند كه به نظرم استدلال احمقانه اي است اما رفتارهاي مردم خيابان به نظرم خيلي عجيب و غريب شده ... چند روز پيش ساعت عروسي شوهر خواهرم را بردم تجريش كه به مغازه اي كه خريده بوديم نشان بدهم (ساعت اكودرايو بود و هر كاري مي كرديم بيشتر از شش ساعت شارژش دوام نمي آورد و چون فقط من يادم بود كه مغازه كجاست من بردم ) همين طور كه مغازه دار داشت رسيد مي نوشت از يك ساعت النگويي سي كي خوشم آمد و قيمتش را از مغازه دار پرسيدم ... ساعت را از ويترين بيرون آورد و اصرار كرد كه دستم كنم ... توي دست قشنگتر هم بود و حسابي دلم را برده بود ... بعد از تعارفات معمول قابلي نداره و ... فرمودند كه 280 تومان ... اخم كردم و گفتم چه گرون ، برم يكي رو پيدا كنم اينو برام عيدي بخره ... يك دفعه ورقش برگشت و اصرار پشت اصرار كه اجازه بدين من تقديمتون كنم و عيدي از طرف من و به دست شما برازنده است و از اين حرف ها ... ساعت را گذاشتم روي ميزش و اون همين طور اصرار مي كرد و رفت جعبه آورد كه ساعت را ببرم ... بعد كه من هي گفتم نه و خواهش مي كنم و حالا مزاحم مي شم و اينها گفت پس شماره تون رو بفرمايين براي رسيد ... منم شماره شوهر خواهرم را دادم و رسيد را گرفتم و اون هم تا در مغازه اومد و اصرار كه بعد از تعمير ساعت زنگ مي زنم آدرس بفرمايين خودم ميارم خدمتتون و شما زحمت نكشين و اين حرف ها ... بعد كه اومدم بيرون به خواهرم زنگ زدم و گفتم كه شماره شوهرش را دادم به آقاي ساعت فروش و جريان را هم تعريف كردم كه اگر طرف زنگ زد در جريان باشند ... بعد از اينكه نيم ساعتي خنديده ، برگشته مي گه به آدم هديه مي دهند ، مي گيره و تشكر مي كنه نه كه شماره يه سبيل رو بده به طرف ... چي بگم :-|... حالا اين تازه يك نمونه اش بود ...

پارچه اي كه خجسته وار خريده بودم كه سارافون بدوزم را هم بردم خياطي ... جناب خياط هم خجسته تر فرمودند كه تا عيد كار جديد نمي گيرند و خلاصه رخت بعد از عيد هم كه براي سر منار خوب است و ... اگر خياطي مي شناسيد كه دم عيدي براي من يك سارافون بدوزد دريغ نكنيد كه دعايتان مي كنم ... خيلي هم گران نگيرد لطفا ... چرخش هم صنعتي باشد و دستش هم سكه داشته باشد ... :-)

دارم كتاب" زنان خوب به آسمان مي روند زنان بد به همه جا "را بازخواني مي كنم ... همين

بعدا نوشت : كسي تا حالا تخت خواب بادي خريده ؟ خوبه ؟ من بايد به زودي يك تخت خواب يك نفره براي خودم بخرم ... مي خواستم بدونم اگر اين بادي ها خوبه از اين ها بخرم ...

می‌دانی؟ این جور وقت‌هاست که مرگ، زلّه، در نهایتِ نفرت از پوچیِ وظیفه‌ی شرم‌آورش ملال احساس می‌کند

noreply@blogger.com (ماريلا) — Wed, 24 Feb 2010 14:03:00 +0000

از فروردين گذشته كه در اين حيص و بيص بودم كه آيا استعفا بدهم و آيا اصلا كار كنم يا نه و .... براي پيدا كردن كار خيلي اين در و آن در زدم و چند جا هم درست شد كه من دوست نداشتم و چند جا هم دوست داشتم كه درست نشدو بعد هم كه من كلا تصميم گرفتم كه كار نكنم يا بهتر بگويم براي خودم كار كنم و دنبال كار گشتن را رها كردم ... طي يك ماه گذشته قريب به شش تا پيشنهاد كار خيلي خوب داشتم كه با مشاوره با دوستان يكي را انتخاب كردم و قرارداد بستم ... قبل از بستن قرارداد با خودم فكر مي كردم كه من وقتي كارم زياد مي شود يك دفعه وحشي مي شوم و لگد مي زنم زير همه چيز ... نكند حالا و در گير و دار جدايي و جمع كردن وسايل و عيد و كار جديد و ... باز برگردم به وحشي بودن و كارم را از دست بدهم ... كه خوشبختانه بعد از امضاي قرارداد گفتند كه معمولا در اسفند ماه استخدام ندارند و فروردين هم كه تعطيل است و شما اول ارديبهشت تشريف بياوريد سر كار .... اين شد كه من خوشحال و خجسته و بي دغدغه مشغول رتق و فتق امور مي باشم ...

القصه ، چند روز پيش آقايي كه قرار است مدير مستقيم من باشد تماس گرفتند و گفتند كه اگر تمايل دارم براي آشنايي بيشتر با محيط كار و همكاران يك روز سري به شركت بزنم و من هم ديروز رفتم ...شركت شلوغي است و همه تقريبا جوان هستند ... اتاق ما ، كه جاي نشستن من و آقاي مدير و يك خانم ديگر بود، اتاقي كوچك بود با سه ميز ... ميز من كنار پنجره بود و من ذوق كردم ... كمي شرايط كار را برايم توضيح داد و چندين مقاله و سه چهار تا اي بوك هم برايم ريخت روي فلش كه مطالعه كنم و گفت هر وقت سوالي داشتي بيا يا زنگ بزن ... از شركت كه آمدم بيرون كلي با خودم سبك و سنگين كردم و ديدم در شرايط فعلي وقت بغل گرفتن لپ تاپ و خواندن اي بوك آن هم به زبان انگليسي و مطالب تخصصي را ندارم ... راه افتادم و رفتم انقلاب و بعد از كلي جستجو ، ترجمه يكي از اي بوك ها را پيدا كردم و خريدم و از امروز مشغول شدم ... محيط كار شركت قبلي هم در ابتدا همينقدر به دلم نشسته بود و همه ترس من اين است كه آخرش باز همان شود ... البته اين شركت فعلي ، بسيار بزرگ و معتبر است و واقعا دوست دارم كه بتوانم چند سالي آنجا كار كنم تا چه شود ...

از انقلاب ، بسيار خجسته وار رفتم بازار و براي خودم پارچه خريدم كه براي عيد سارافون بدوزم ... شنبه هم با خياط قرار گذاشته ام ... يك شال بنفش ياسي هم چشمم را گرفت و خريدم و وقتي رسيدم خانه يادم افتاد كه خواهر جانم از كيش يك شال همين رنگي با كمي تفاوت طرح برايم آورده بود و من كلا فراموشي گرفته ام ...

چند روز پيش موهايم را با روبان بافتم ... تقريبا 10 تا گيس ريز بود و خوب شده بود ... ديروز با مقنعه رفتم شركت اما چهار تا از گيس ها پيدا بود ... نگاه هاي آنجا خيلي متفاوت نبود اما انقلاب و بازار تقريبا چشمم را درآوردند ... ديشب قبل از حمام گيس ها را باز كردم ... شايد وقتي ديگر باز بافتم ...

پ.ن : براي مورد پست قبلي هم بايد بگويم كه آنقدر تكراري شده كه نياز به دكتر رفتن نيست ... خودم ديروز كپسول گرفتم و پماد و ژل و ... و الان هم خيلي بهترم ... ديگر خودم يك پا دكتر زنان شده ام ... تازه مشاوره هم مي دهم ... بله

اکنون شبِ خسته از پناهِ شمشادها می‌گذرد

noreply@blogger.com (ماريلا) — Tue, 23 Feb 2010 04:47:00 +0000

هوا هنوز تاريك است و ساعت را نمي بينم ... دردي كه زير دلم مي پيچد و گاهي پاي چپم را درگير مي كند يك هشدار است ... روي پهلوي راست مي غلتم ،‌مچاله مي شوم و پتو را محكم تر دورم مي پيچم و سعي مي كنم تقويم را مرور كنم ... يك هفته ؟ نه دو هفته اي گذشته ... به هر حال هنوز وقتش نرسيده ... پس درد چه مي گويد؟ ... جرقه اي در ذهنم مي زند ... عفونت ... نه خداي من خواهش مي كنم عفونت نه ... زير دلم تير مي كشد و ناخودآگاه ناله مي كنم ... چندين بار مسير اتاق خواب تا دستشويي را در ذهنم اندازه مي گيرم ... بيشتر از شش هفت قدم نيست ... اما من سردم است ... شايد هم گرمم ... روي پيشاني ام عرق خنكي نشسته اما پاهايم مثل گلوله يخ و بي حس مانده ... روي پهلوي چپ مي غلتم و درد نفسم را مي گيرد ... آخ كوتاهي مي گويم و با دست دنبال گوشي موبايلم مي گردم ... نيست ... چند روز گذشته را مرور مي كنم و سعي مي كنم تميزي همه دستشويي ها را به خاطر بياورم ... سه شنبه درراه برگشت از شمال ، امام زاده هاشم ... بد نبود ... چهارشنبه ، بيمارستان تهران كلنيك ... خوب بود ... پنج شنبه حوزه كنكور ... تقريبا افتضاح بود ... جمعه كه خانه بودم ... شنبه ، كلاس خودشناسي ... خوب بود ... يادم مي افتد كه امام زاده هاشم كه پياده شدم ، سوز سردي مي آمد و دستمال بهداشتي *ام را در ماشين جا گذاشتم و تنبلي كردم و دلم نيامد در آن سوز و سرما برگردم و ... خودش است ... هر بار كه اين لعنتي را جا گذاشته اي همين بلا سرت آمده ... خودم را به زور از زير پتو بيرون مي كشم و قدمهايم را تا دستشويي مي شمرم ... هشت قدم ... در را كه باز مي كنم برمي گردم سمت يخچال ... پماد هيدروكورتيزون برمي دارم و باز دستشويي ... قطرات خون را كه مي بينم يقين مي كنم كه عفونت است ... با خودم مي گويم خدايا چرا مرا اينقدر زپرتي آفريدي ؟ ... حالا زپرتي هم آفريدي ، حداقل حجم مثانه ام را كمي بيشتر مي كردي كه مجبور نباشم هر جا رسيدم اول سراغ دستشويي را بگيرم ... پي جي از پشت در مي گويد : با كي حرف مي زني ؟ مي خندم و مي گم : و مي فرمايد : نحن خلقناكن زبرتيا و انتن لا تعلمن **... زير لب غر مي زند : خل شدي نصفه شبي و مي رود كه بخوابد ... خنده روي لب من هم از درد مي ماسد

*: دستمال بهداشتي بانوان

**: و ما شما زنان را زپرتي آفريديم و شما بر آن آگاه نيستيد

زمان از نیم‌روزِ موعود گذشته است و شبِ جاودانه دیگر، چندان دور نیست

noreply@blogger.com (ماريلا) — Sun, 21 Feb 2010 17:07:00 +0000

پارسال اسفند ماه بود كه به اين خونه اسباب كشي كرديم ... خونه اي كه از روز اول خوش يمن نبود و جز دعوا چيزي از ما نديد ... از فردا جمع كردن وسايلم رو شروع مي كنم ... تا قبل از عيد اين ماجرا بالاخره و بعد از چهار سال كش و قوس تموم مي شه ... همه تلاشم اينه كه به هيچ كس بي احترامي نشه و اگر بشه انسان وار از هم جدا بشيم ... در تمام مدتي كه درگير دادگاه يا دكتر و روانپزشك بوديم همه تلاشم اين بود كه مثل يك انسان بالغ رفتار كنم و انگشت اتهام را به جاي گرفتن به سمت پي جي به سمت مشكلاتمان بگيرم ... براي همين هم در همه ميهماني ها در كنارش بودم و ميهماني دادم و مسافرت رفتيم و تلاش كردم كه به همه ثابت كنم با داشتن هزار و يك مشكل ريز و درشت هم مي شود انسان بود ... حتي همين الان با همه ماجراهاي صبح تا به حال كه هر فيلي را از پا در مي آورد ، شام باقالي پلو با مرغ درست كرده ام و دسر موزي و ماست و لبو ... نمي دونم شايد من خيلي پوستم كلفت شده و به قول دوستي كرگدن شده ام ... شايد هم دارم به چيزي كه آرزو داشتم يعني رفتار بالغانه مي رسم ... اما مي دانم كه خيلي آسيب ديده ام ... تمام روانم بهم ريخته و انگار همه اعصابم با هم كش آمده ... هر چند كه هنوز هم صبور و سنگينم ... هنوز اشك هايم پنهاني است و هنوز سر پايم ... آخرين ضربه رو محكم تر بزن ...

دیگر نه این هوای بارانی و نه سیگار کشیدن های طولانی ،هیچ چیز آرامم نمی کند ...

noreply@blogger.com (ماريلا) — Fri, 19 Feb 2010 18:30:00 +0000

شب كنكور خوب نخوابيدم ... نمي دونم چرا ... با اينكه چيزي نخونده بودم كه بخوام استرس داشته باشم اما ده بار تا صبح بلند شدم و دور خونه گشتم و الكي آب خوردم و دستشويي رفتم و به دبليو سر زدم و يكي دو ساعتي هم خوابيدم ... پنج و نيم بيدار شدم و شش و نيم با پي جي از خونه رفتيم بيرون ... شش و چهل و پنج دقيقه رسيديم ... آدرس سر راست بود و راحت پيدا كرديم ... دانشگاه ته يك كوچه بن بست بود و چهل پنجاه تا دختر بيرون در ايستاده بودن ... فهميديم كه هنوز در باز نشده و رفتيم كوچه جلويي پارك كرديم و نشستيم ... تا هفت تو ماشين بودم و بعد پياده شدم و خداحافظي كردم و رفتم ... هنوز در بسته بود و تعداد منتظران بيشتر شده بود ... با خودم لباس گرم نبرده بودم و مانتوم هم جيب نداشت و دستام يخ كرده بود ... قدم مي زدم و نگاه مي كردم ... يك تعدادي با مادر و يك تعدادي با پدراشون و بعضي هم با شوهر يا برادرشون اومده بودن ... بعضي ها هم تنها بودن ... مثل من ... بعضي سرشون تو كتاب بود و تند تند مي خوندن و بعضي هم كتاب جي مت رو تو بغلشون گرفته بودن و راه مي رفتن ... حوصله ام سر رفته بود و نه كتاب داشتم و نه حتي ام پي تري پليرم رو برده بودم ... موبايلم رو هم خاموش كرده بودم و سيم كارتش رو درآورده بودم كه دم در تحويل بدم و دستام يخ بود و حال نداشتم سيم كارت بذارم و روشنش كنم و هي با خودم مي گفتم الان ديگه ميريم تو ... اما ساعت شد هفت و نيم و هنوز در بسته بود ... گفته بودن ساعت هفت و نيم دربهاي حوزه بسته خواهد شد و اينجا هنوز باز هم نشده بود ... كوچه رو به سمت خيابون رفتم ... تو خيابون آفتاب بود ... همون سر كوچه زيرآفتاب ايستادم ... گرم شدم و بالاخره يك ربع به هشت درب حوزه باز شد ... داخل رفتن از رد شدن از گمرك هم سخت تر بود ... گفتن كيف رو تحويل بدين و منم كه جيب نداشتم وسايلم رو به دندونم گرفتم و كيفم رو تحويل دادم و بعد هم بازرسي بدني كه براي من قلقلكي حكم مرگ داشت... بالاخره رفتيم تو ساختمون ... جايم طبقه سوم بود ... پله ها رو دو تا يكي رفتم بالا و صندلي ام رو پيدا كردم ... جامدادي و كارت و كارت ملي و شكلات و ... رو گذاشتم و پريدم پايين دنبال دستشويي ... ساختمون به اون عظمت فقط يك دستشويي داشت ... سه نفر جلوي من تو صف بودن و يك بنده خدايي هم اون تو حالش بد بود ... منم كه كلا با سرما مشكل دارم ... كلي التماس نفرات جلويي كردم كه بذارن من زودتر برم و رفتم ... بعدش كه مشكل حل شد برگشتم سر جايم نشستم و تا نه منتظر بوديم و بالاخره كنكور شروع شد ... كيك هم ندادند ... يك بيسكوييت بد مزه دادند ... منم شكلات خودم رو خوردم و از آقايي كه آب مي آورد پرسيدم كه نمي شه يه چايي برام بياره كه يه جوري نگام كرد و منم سرم رو كردم تو پاسخنامه كه يعني من نبودم و بغل دستي و جلويي ام هم هي مي خنديدن ... خلاصه كه گذشت ... بد نبود اما از چيزي كه فكر مي كردم سخت تر بود ... با اينكه صبح قرصام رو خورده بودم اما باز هم تمركز نداشتم و بايد هر جمله رو دو بار مي خوندم كه كلي ازم وقت گرفت و سوالاي آخر دفترچه اول رو هول هولكي زدم ... ديگه هر چي بايد مي شده شده و گذشته ......

روز كنكور براي من يك مرز بود ... شش ماهي هست كه مي گم تا كنكور و حالا كنكور گذشته ... احساس يك بي خانمان رو دارم كه بايد زودتر دست و پاش رو جمع كنه و دنبال جاي تازه اي براي بيتوته باشه ... حس خوبي نيست ... همين

از اين همه اهلِ شب يعنی يکی نيست که بپرسد چه بر لانه‌های لرزانِ چلچله‌ها رفته است؟

noreply@blogger.com (ماريلا) — Wed, 17 Feb 2010 17:09:00 +0000

فردا صبح كنكور دارم ... امروز از صبح بيرون بودم ... كار داشتم و هنوز كارتم رو نگرفته بودم ... هر كاري كردم نشد به فرمت پي دي اف سيوش كنم و ببرم پرينت بگيرم ... پرينترم هم يك سالي هست كه خرابه و هيچ كس به دادش نمي رسه ... از خونه كه رفتم بيرون با چند نفر تماس گرفتم يا اس ام اس زدم تا ببينم يك كافي نت پرينتر دار اطراف ولي عصر يا هفت تير مي شناسند كه جوابي نگرفتم ... رفتم دنبال كارم و همين طور كه مشغول بودم يكي از همكارام از شركت قبلي زنگ زد و من به صورت ناخوآگاه پرسيدم كه آيا كافي نت پرينتر دار بلد است يا نه ؟ كه علت را پرسيد و منم توضيح دادم و بنده خدا دوستي را در حقم تمام كرد ... كارت را خودش از سايت سنجش گرفت و پرينت كرد و با پيك برام فرستاد ... تازه در سه نسخه (اين روزها همه مي دانند كه من حواس پرتم ،‌شما چطور ؟) و يكي را هم برايم پرس و لمينيت كرده !!! يعني خودم موندم كه چطوري تشكر كنم ...

پارسال براي خواهرم كه كنكور داشت ، خودم كارتش رو پرينت گرفتم و براش يك مداد گاج هم خريدم كه باهاش تست بزنه ... يكي هم براي خودم خريدم ... بعداز ظهر تقريبا سه ساعتي داشتم مي گشتم تا يادم بياد كجا قايمش كردم براي كنكور ... فكر كنم حافظه ام داره اسباب كشي مي كنه يه كم قاطي پاتي كرده ...

عصري رفتم كتاب تستهاي سال هاي قبل رو آوردم و يك ورقي زدم ديدم نه فايده نداره من الان مغزم تعطيله ، گذاشتمش كنار ... حالا مي خوام برم تو كار قانون جذب ... هر چند كه خيلي هم مهم نيست كه قبول بشم يا نه ... برنامه هاي بزرگتري دارم اما مي تونه يك سكوي پرواز باشه ... پس اميدوارم

پ.ن : اطراف خونه ما سه چهار تا دانشگاه هست بعد حوزه من خيابون انقلابه ، اول لاله زار نو ... چي بگم .......