SİSTEMLİ

Müzik Üzerine Karalamalar

2013-03-26T08:57:00.001+02:00

Ergenken her fırsatta radyoda duyduğum şarkıları 60'lık veya 90'lık kasetlere kaydederdim. Çünkü dinliyorduk. O zamanlar da kalitesiz müzik vardı elbette ama kimimiz o müziklere dilensek de her dilenci gibi biz de yolumuzdan döndük. Kaliteli müzik diye adlandırdığımız şey şarkıların bize bir şey anlatmasıydı önceleri. Büyüdükçe işin teknik boyutuna baktık, müziği icra edenin yaratıcılığı, enstrümanlardaki yetkinliğiydi üzerine eğildiklerimiz. İlk zamanlarda çok yalnız hissettik kendimizi. Dinlediğimiz müzikler bizi ucube gibi hissettiriyordu sanki. Bir bakıma güzeldi aslında bu durum. Farklı olma çabasına girmeden farklı olduğumuzu hissediyorduk. Şimdi bakıyorum da, kalitesiz, hemen tüketilen, 1 ay sonra bile hatırlanmayan şarkılar, gruplar, müzisyenler sunuluyor gençlere. Dolayısıyla bizim zamanımızdan tek farkı gençlerin kötü müziğe de, iyi müziğe de kolay ulaşabilmesi. İnternet yokken plak firmaları vardı ve bu firmalar gerçekten iyi değilseniz size yatırım yapmazdı. Şimdi ise herkes kendi evinden plak şirketi kurup ünlenebiliyor. Youtube'da en çok izlenen kliplere bakınca 35 yıllık eskimeyen şarkılar, kaliteli gruplar günümüz gençlerinin umrunda değil elbette. İsmi lazım değil, 1-2 yıl önce piyasaya çıkmış 13-14 yaşındaki çocukların klipleri 60-70 milyon kez izlenmişken, en basitinden, bir rainbow - temple of the king gibi bir kült 5 milyon kez izlenmiş ki bu rakama da muhtemelen youtube'un yaygınlaştığı son 5-6 yılda ulaşılmıştır. Kötü müzik hala var, kaliteli müzik de öyle. Mesele, taze beyinleri bu kalite farkını ayırt edebilecek düzeyde yönlendirmek olur. Bu konuda mesleğim gereği çocukluktan başlayarak herkesi yönlendiriyorum. Onu bunu bilmem de, müzik önemli arkadaş! Gözlemlerim bana, bugüne kadar gördüğüm karakteri oturmuş insanların güzel müzikler dinlediğini gösterdi. Bazı şeyler değişmez. Bu da değişmeyecek.

Kalplere Şifadır Post Rock

2012-12-03T18:19:00.002+02:00

Günler, aylar geçti. Belki hemen her gün bir ışık yandı zihinlerde. Parlak bir fikirdi, komikti belki veya yaratıcıydı. Gel gör ki o her gün yanan ışıklar günlerce boşa yanan lambalar gibi gereksiz elektrik israfından başka bir şey değildi.

Sebebimiz belliydi elbet, mazeret mi desek? İş, güç, mücadele, koşturmaca, hastalık gibi o kadar çok klişe mazeretlerimiz var ki... İşte yine işten geldim, işte yine çevirinin ortasındayım, işte yine bir şeylere karşı mücadele ediyorum, işte yine uykusuzum, işte yine çok da sağlıklı sayılmam...

Al sana tonla mazeret yazmamak için ama yine yazıyorum.

Haa, neden mi yazıyorum? Tamamen şans eseri post rock'a denk geldim internette dolaşırken. Yine yazmak geldi aklıma, yine düşünmek geldi. Yine "yaşıyorum" ben dedim. Unutulmuş alışkanlıklara, örümcek bağlamış hobilere, karanlık odalara, paslanmış düşüncelere, kalplere şifadır post rock.

Açtım blogu ve yazdım.

Çözümsüzlükler Ülkesi Türkiye

2011-08-16T12:09:00.006+03:00

Bu yazının konusu Adile Naşit'li sahnenin sansürlenmesi ile olacaktı. Yıllardır izlediğimiz film sansürlenmiş; yıllardır rahmetle andığımız, ailemizden biri olarak gördüğümüz Adile Abla günün birinde erotik bir obje olmuştu. Ciddi ciddi buna hayıflanırken, yazıya dökmek isterken düşündüm de her şeyde böyle değil miyiz biz?

İnternet filtresinde, teröre çözüm bulmakta, şike iddialarını yorumlamada, bunların sonuçlarını hukukun gereğince uygulamada, yerel yönetimde, ulusal yönetimde, gençlere iş imkanları yaratmada, gelecek bekleyen insanları sınamada çözüm mü üretmekteyiz, yoksa çözümsüzlüğü derinleştirmekte miyiz?

Devlet dediğimiz olgu milletini yönetirken acaba gerçekten korumacı bir yol mu izliyor; yoksa kural koyucular bir gölge oyununun senaristliğini yapıp milletin oyunculuk yeteneğini mi anlamaya çalışıyor? Farkında mısınız bilmiyorum ama ülke insanı gitgide daralan hayat sahnesinde usta bir dram oyuncusu oluyor. Nasıl dram komediyi ve acıklı olayları içinde barındırıyorsa bizler de aynı durumları yaşıyoruz her gün.

Konunun başına tekrardan dönersek eğer, Adile Naşit bir erotik obje olarak değerlendiriliyorsa, Winnie "çocukların gelişimini olumsuz olarak etkiliyor" yaftası yiyorsa, sorunların çözümlerini çözümsüzlük yanlıları çözüyor gibi görünüyorsa, bizim durumumuz -kısadan söylemek gerekirse- içler acısı. Acaba bunları yazan ben, bir sansüre kurban gider miyim ki? Çünkü ben Adile Naşit'in hamam sahnesinde, Winnie'deki domuzu gördüğümde bugüne kadar hiçbir yanlış görmedim ve görmeyeceğim de...

Yeni Hafta Şarkıları

2011-08-08T15:47:00.002+03:00

Uzun zamandır paylaşmadığımız yeni hafta şarkıları köşesinde bu hafta 2003 yılında kaybettiğimiz bir efsaneyi ağırlamak istiyorum. Onun müziği için "heavenly sound" benzetmesi yapılırdı. Bu şarkı da bu benzetmeyi haklı çıkaran başyaptıların başında geliyor kanımca. Ayrıca yeni haftaya başlarken de daha iyi bir şarkı olamazdı herhalde.

Midnight Shuttle

2011-07-21T23:56:00.004+03:00

"Bir insanı neyin yiyip bitirdiğini asla bilemezsiniz. Belli bir kafa durumuna gelmişseniz en basit şeyler bile korkunç problemlere dönüşebilirler." -Charles Bukowski-

Tarifi imkansız çıkmazlar...

Kimlik Karmaşası

2011-07-06T12:54:00.002+03:00

Ne zaman bir hava alanına, bankaya veya herhangi bir devlet dairesine gitsem nüfus cüzdanımdaki 8.sınıf fotoğrafıma bakıp bir de şimdiki halimi gören yetkililer şüpheye düşüyorlar. Ben olsam ben de kıllanırdım, nitekim kimliğime bakınca ben de şüpheye düşmüyor değilim. Hatta bir keresinde iş bankasındaki bir memur kimliğimin sahteliği konusunda epey ısrarcı olmuştu.

Nüfus cüzdanıyla işim olan her yerde görevli kimselerin bir kimliğe bir bana sırayla ve defalarca bakmasından ve hafta sonu gireceğim sınava yeni bir kimlikle girme arzusundan mütevellit (nedense artık) uzun zamandır yenilemeyi düşündüğüm nüfus cüzdanım konusunda bugün nihai karara vardım ve değiştirmek için neler gerektiği konusunda internette küçük çaplı bir araştırma yaptım. Ayrıca yakın çevremde daha önce nüfus cüzdanını yenileyen insanlardan bilgi topladım. Genel olarak nüfus müdürlüğüne 2 adet fotoğrafla giderek 5 tl yenileme ücreti ödedikten sonra 5 dakika içinde yeni kimliğinizin basılarak size teslim edildiğini öğrendim diyebilirim. Evden çıkıp nüfus müdürlüğüne gittiğimde, görevli memure muhtarlıktan yenileme talep belgesi almam gerektiğini söyledi. Kadına "internette öyle yazmıyordu" deyince alaycı bir gülümsemeyle suratıma bakarak "2003'ten sonra yenilenenler için gerekmiyor" dedi. Başta da söylediğim gibi nüfus cüzdanımın son yenilemesi 8.sınıfa (1998) tekabül ettiğinden muhtarlığa gitmem gerekti.

Devlet dairelerinin öğle yemeği saati olan 12.30'a kalmadan tekrar nüfus müdürlüğüne dönebilmek adına aceleyle saat 11.45'te muhtarlığa gittiğimde muhtar amca dükkanı kapatmıştı. Yaklaşık 10 dakika kadar muhtarlığın önündeki bankta oturup hiç gelmeyecek olan muhtarı bekledikten sonra nüfus cüzdanımı yenileme fikrini bir başka bahara erteleyerek marketten içecek bir şeyler alıp evime döndüm. Ve sanırım tekrar başıma iş açana kadar kimlik yenilemeyi düşünmeyeceğim.

Saygılar...

Bilimsel Kıskanma

2011-05-10T22:27:00.009+03:00

Geçtiğimiz günlerde, bir önceki yazıda bahsettiğimiz "schadenfreude" kavramını öğrencilerime anlatmış ve bu konuda ne düşündüklerini kendi aralarında konuşarak tartışmalarını istemiştim. Gözlemlediğim kadarıyla insanlar bu kavramı kıskançlık kavramıyla karıştırmaya çok meyilliler. Kimisi bunu bilimsel bir gerçek olmasından kaynaklı olarak kavramaya çalışsa da; verdikleri örnekler nedense sürekli kıskançlık kavramını işaret ediyordu. Bir önceki yazıda gerekli açıklama oldukça net bir şekilde açıklandığı için schadenfreude olayına tekrar girmeye elbette gerek yok. Hatta bunu anlamış olup olmanız çok da önemli değil benim için. Bu durumda ne halt etmeye bu yazıyı yazdığımı soracak olursanız; ona cevabım da asıl konunun kıskançlığın bilimsel yönü olduğu olacaktır. Bu konunun schadenfreude yazısının hemen arkasına gelmesi ise sadece ama sadece tesadüf.

İnternette dolaşırken kıskançlık üzerine bilimsel araştırmalardan bahseden bir bilim adamının röportajına denk geldim. Röportajı okurken bilim adamının yer yer schadenfreude'den bahsettiğini ve bu kavramın kıskançlıktan farkını ortaya koymaya çalıştığını gördüm. Bilimsel bir kaynak ortaya sürüldüğünde iki kavram arasındaki farkın -ayırt etmekte zorlananlar için- daha net anlaşılacağını düşünüyorum.

Bilim adamları MRI taraması diye bir teknik geliştirmişler. Bu teknik sayesinde, komplike duygular esnasında beyinin aktivite alanları gözlemlenebiliyor. Beyin esasında schadenfreude ve kıskançlık için ortak bir alanı harekete geçiriyor; lakin schadenfreude'de beyin farklı bir bölgeyi daha harekete geçiriyor. Tesadüf müdür bilinmez ama bu bölge de kişinin bir ödül veya hediye aldığında yaşadığı mutluluk hislerinde beyinin kullandığı bölgeyle aynı.

Kıskanmak ise, bireyin kıskandığı kişinin acısından duyduğu mutluluk olarak tanımlanıyor. Bunun sevilen birini kıskanmakla uzaktan yakından bir alakası yok. Ona bilim adamları da henüz bir açıklama getirebilmiş değil. Ben bir bilim adamı değilim elbet ama bana kalırsa insanlar sevdiklerine karşı aidiyet duygusunu hissettiği zaman kıskanıyorlar. Diğer türlüsü (nasıl olur bilmem) bir çeşit ego tatminidir kanımca.

Yazıda bahsi geçen röportaj için buraya tıklayın.

Kınalar Yakılsın: Schadenfreude

2011-04-24T09:53:00.008+03:00

Almanca’nın kelime yaratma konusunda birçok dile oranla daha esnek olması dolayısıyla bu dilde doğan, zamanla diğer dillere de aynı şekilde aktarılan bu kavramın “schaden” (zorluk, kötülük, zarar) ve “freude” (sevinç) kelimelerinden oluştuğunu düşünürsek, en yüzeysel ve anlaşılabilir tanımı “Başkalarının üzüntüsüne sevinme” şeklinde yapılabilecektir. Bu tanımı ilk kez duyan kişinin aklında muhtelemen “sadizm” olgusu hasıl olacaktır (hatta ilk tepkisi “mazoşizm işte yeaa” olanlar bile var, gerçekten), ancak bu iki kavramın birbirinden ne kadar farklı olduğunu schadenfreude hakkında örnekler vererek ve daha derin açıklamalar yaparak somut bir şekilde anlayabilmemiz mümkün olabilir.

Bu kavramla henüz karşılaşmamışken, yıllar önce Suç ve Ceza’daki şu küçük kısmı okuduğumda, belki de kimsenin yüzleşemeyeceği bir duyguyu edebi gücünün yardımıyla ne kadar sade ve anlaşılabilir yazdığını düşünmüştüm Dostoyevski’nin, bunu yazmak büyük cesaret ister gibi gelmişti biraz da:

“..Hepsinin halinde, en yakınlarının beklenmedik bir felaketi karşısında bile insanlarda her zaman görülen tuhaf bir sevinç duygusu vardı. En samimi acıma, acısını paylaşma duygularına rağmen, istisnasız olarak hiçkimse, böyle bir duyguya kapılmaktan kendisini alamamıştır.”

Cesaret istediğini düşündüm, çünkü bence kimsenin insanlığ(ın)a yakıştıramayacağı türden bir duyguydu bahsedilen, kimse kendine bile itiraf etmezdi zaman zaman bu tür hislere kapıldığını. Zira kendim de bunları okumadan önce bu durumu yaşadığımın farkında değildim. Sanırım yazarın 12 yaşındaki okuruna hatırlattığı, arkadaşımla beraber okulun bahçesinde oyun oynarken, ikimizin de kaygan zemin üzerinde kayıp yere düştükten sonra, ilk şoku atlatmanın akabinde bende hasar olmadığını, ancak onun dizinin kanadığını fark etmem karşısında hissettiğim mutluluk olmuştu. Burda söz konusu arkadaşımın her konuda “rakip” olan arkadaşlardan olduğunu söylememde fayda var sanırım. Derslerde, okuldaki “popülerlik” yarışında, bando takımında, annelerimizin güzelliğinde.. her konuda rakibimdi evet. Çok sevdiğim bir arkadaşım değildi tabi ki, sadece rakibim olması, kalitelerimizin denk olduğuna işaretti, zaten bu da arkadaşlığımıza nedendi ki bu da ayrı bir konu.

Morrissey de bu açıdan bakmış olmalı ki, “We hate it when our friends become succesful.” şeklinde anlatmış durumu. Oyuncu Groucho Marx da, “No one is completely unhappy at the failure of their best friend.” şeklindeki sözleriyle Morrissey’le aynı fikirde olduğunu gösterir bize adeta.

Türkiye’de bu duygunun en güzel örneği bence, kişilerin taraftarı oldukları futbol takımının bir başka takım karşısında galip olmalarından çok, karşı tarafın mağlup olmalarına sevinmeleridir bence. Bir maç sonrasında yenen takımın taraftarının yenilen takımın taraftarı olan bir arkadaşını arayıp “Nası yendik ama?” seremonisini yapması, karşı takımın mutsuzluğunu pekiştirerek (ve buna tanık olarak) kendi sevincini artırmanın en somut örneği olsa gerek.

Kıskançlıkla farklı olarak schadenfreude, karşı tarafın mutluluğundan mutsuz olmak değil, mutsuzluğundan mutlu olmaktır bir bakıma. Örneğin çalışma arkadaşlarımdan biri, yöneticimin bana daha yüksek puan vermesi nedeniyle mutsuzsa kıskançtır, daha düşük puan vermesi dolayısıyla mutluysa “schadenfreudian”dır. Güzel filozof Arthur Schopenhauer bu farkı şöyle açıklamış: “Kıskançlık hissetmek insancıldır, zarar sevincinin tadını çıkarmak ise seytancıl.”

Her ne kadar “şeytancıl” bir hissiyatı söz konusu etmiş bulunsak da, aslında hepimiz bu duyguyu, sevdiğimiz insanlar hariç herhangi birine karşı, nadiren veya sık sık yaşamışızdır. Yapılan bir araştırma “Schadenfreude’nin yoğunluğu, özgüvensizlikle doğru orantılıdır.” der, ancak bu his belki çocukluktan yaşlılığa kadar içine sürüklendiğimiz “rekabet ortamı”ndan kaynaklıdır, belki de schadenfreude bizde, “Gülme komşuna gelir başına.” yasağının hissettirdiği baskının ters tepmesiyle veya her yasak gibi bu yasağın da cazip gelmesiyle oluşan bir durumdur- kim bilir?
DİPNOT: Blog yazılarımızın artık rutini olan,anlatılan mevhumu bir şarkıyla bağlama olayından yine vazgeçmiyoruz.Schadenfreude kavramını en güzel açıklayan şarkı "I need to watch things die" diyen Tools - Vicarious olurdu sanırım.

Albüm: Foo Fighters - Wasting Light

2011-04-19T13:55:00.007+03:00

Foo Fighters, 11 nisanda uzun zamandır sabırsızlıkla beklediğimiz albümü Wasting Light 'ı piyasaya sürdü. Albümden çıkan ilk single olan "Rope" albümün efsane bir FF albümü olacağını müjdelemişti aslında. İlk dinlediğimde şarkıya nötr bakmıştım açıkçası. Lakin 3. veya 4. dinleyişimde "Dave Grohl kafası" diye bir kavram oluşturdum kafamda. Bu şarkıdan yola çıkarak albümün daha çok söz ağırlıklı olacağını ve müzikal açıdan hafif deneysel geçebileceği tahmininde bulunmuştum kendimce. Derken yayınlanan "White Limo" klibinde bu şarkıyı da dinlemiş olduk. White Limo beni açıkçası fena dumurlara uğrattı. FF'den beklediğim tarzda bir şarkı olmamakla birlikte, sert riffleri ve distortion vokalleriyle beni benden aldı resmen. Aslında pek de beklenmedik değildi zira FF'nin bu tarz şarkılar yapabilecek kapasitede olduğundan emindim ve gerilere giderek albümlerini hızlı bir şekilde dinlemeye başladım. Bunu kanıtlamak çok da uzun sürmedi çünkü ilk albümleri olan 1995 albümündeki "Weenie Beenie" şarkısı da en azından vokal olarak "White Limo"yu andırıyordu. Bu arada şarkının klibinde Limo'nun şoförünün Lemmy, torbacının da Pat Smear olduğunu söylemekte fayda var. Oldukça eğlenceli bir klip.

Albüme şöyle bir bakacak olursak son 2 ayda "Rope" hastası olmuş birisi olarak beklentilerim acayip yüksekti. Hatta bana göre albümün en iyi şarkısı "Rope" olacak; geriye kalan şarkılardan belki 1 tanesi "ehh" dedirtecekti. Albümün yayın tarihi olan 11 nisan benim için daha önemli bir durumun tarihi olduğu için o tarihte albüm veya FF aklıma bile gelmedi işin aslı. Wasting Light iki gündür listemde ve dinlemekten kendimi alamıyorum. Albüm hakkında her şarkıyı tek tek ele almak gerektiğine inanıyorum. Nitekim albüm beni resmen ters köşeye yatırdı. Sadece Rope hit olur derken, o şarkıyı resmen bir köşeye ittim ve diğer şarkıların etkisindeyim hala. "Rope, Dear Rosemary, White Limo, Walk, A Matter of Time, Back & Forth, These Days" gibi şarkıların hepsi ama hepsi büyük hit olacak kapasitede şarkılar. Benim favorim albümün 3.şarkısı olan "Dear Rosemary".

FF çıktığı günden bu yana yapmak istediği asıl büyük patlamayı bu albümle yapacaktır kanımca. Son 2 albüm zaten FF'deki değişimi ve kalitenin artışını ortaya koymuştu. 2011 yılına damgasını vurarak yıllar sonra bile gelmiş geçmiş en iyi albümler arasında da yerini alacaktır. Benden söylemesi; dinleyin, dinletin.

Bu kadar bahsettikten sonra White Limo klibini koymadan olmaz.

Retro: Yetenek Evrimi

2011-04-19T12:13:00.007+03:00

Sosyal medyanın ilerlemesi, televizyon kanallarının artması, uydular, dijital platformlar, internet vs. gibi dünyada olan bitene hiç zahmete girmeden ulaşabileceğimiz bir çuval dolusu alternatifimiz mevcut. Bunun yazıyla ne ilgisi var ben de bilmiyorum ama bazen böyle eski ve yeni şeyleri karşılaştıran retro yazıları hep hoşuma gitmiştir. Bu yüzden bu tarz bir giriş hoş olur diye düşündüm.

Bu yazının burada olmasının sebebi dün evden çıkmak zorunda kalmam ve devamında yolda giderken karşılaştığım olaylar. Eskiden, yani biz çocukken insanlar için televizyonda gördüklerini anlatmak kolaydı. Bunun için ekstra zahmete girmeye veya yeteneğe gerek yoktu. Zaten tv kanalı sayısı topu toplamı 2-3 tane olduğu için herkes muhtemelen aynı şeyi izliyordu. TV 'de görülen komik bir şeyi gelip anlatmak için ekstra bir yeteneğe veya olayın kahramanının karakterine bürünmek gibi atraksiyonlara gerek kalmıyordu. Dün karşılaştığım olayda ise ergen genç, olayı arkadaşına anlatırken garip bir şekilde sınırlarını zorladığı yeteneğiyle anlatmaya çalıştığı olayın kahramanını yaşatma savaşı veriyordu otobüste. Muntazaman, bu konuda yeteneksiz olduğunun farkına varmış olacak ki "olm izlemedin mi, nasıl izlemezsin ya?" diyerek çektiği acıdan kurtulmak istiyordu. Neyse ki bir şekilde anlattı olayı ergen ve kimse gülmedi, herkes hayatına kaldığı yerden devam etti.

Diyeceğim o ki, evvelce yetenek bu kadar değerli bir şey değilmiş.Yetenek yarışmalarının sadece son yıllarda revaçta olduğunu düşünürsek, bu önermeyi doğrulayamasam da destekleyebilirim sanırım.

"Esnemek Bulaşıcıdır"

2011-03-09T20:00:00.003+02:00

Uykumu iyi almış olsam da,olmasam da gün içinde defalarca esnediğim zamanlar olduğunu fark ettim. Esnemek konusunda "kandaki oksijen ve karbondioksit oranını dengelemenin fizyolojik olarak dışa aktarılması" gibi açıklamalar var. Bana göre bu çok basit bir deskriptif yaklaşım olurdu. İşin aslı bunun üzerinde çok uzun zaman önce de düşünmüştüm ama ne zaman olduğunu bile hatırlamıyorum. Bu konuda bir şeyler yazmak içinse daha önce hiç düşünmedim diyebilirim. Daha da doğru konuşmak gerekirse son zamanlarda bu tarz şeyleri düşünecek durumda değilim. Ancak blogspot'un engellenmesinin ardından bir süredir yazamamak canımı hayli sıkmaya başladı ve "dns,tunnel vs ne gerekiyorsa yapıp bir şeyler karalamalıyım" dedim kendi kendime.

Her neyse, insanlar -bebekler, çocuklar, yetişkinler- esner ancak gerçek şu ki kimse bunun nedenini tam olarak bilmez. Çoğu insan sıkıldığında ve yorulduğunda esnediğini düşünür. Neden esnediğimiz konusunda benim de kendi çapımda -herhangi bir bilimsel veriye dayanmadan- yaptığım çıkarımlar/varsayımlar olmuştu elbette. Bunlara girmenin yersiz olduğunu düşünüyorum. Bütün bunların gölgesinde -yine kendi çapımda- yaptığım araştırmalar sonucunda ulaştığım nacizane veriler oldu.

Buna göre; 1987'de Maryland Üniversitesi profesörlerinden Robert Provine,bu fikir üzerinde araştırmalar yapmaya karar vermiş. Bir grup öğrencinin 30 dakika boyunca farklı tür oksijen solumalarını sağlamış ve kaç kez esnediklerini saymış. Sonuç mu? Tüm öğrenciler aynı sayıda esnemiş. Kısacası geleneksel teorimiz kendisini bu araştırmayla çürütmüş oldu. Bu teorinin ayrıca diğer bir çok soruyu da cevaplamakta noksan kaldığını söylemek yersiz olmaz. Mesela, neden bazı hastalıklar insanı daha çok esnetir? Yani ben nezle olduğumda neden daha fazla esnediğimi fark ediyorum veya ne bileyim işte atletizm izlerken yarıştan önce atletlerin ya da bazı futbol maçlarından önce futbolcuların esnediklerine neden şahit oluyoruz? Bunların asıl sebebi nedir? Bütün bunları da geçtim, neden insanlar esneyen birini görünce esnemeye başlar? Grup esnemesi denilen bir mevzu gerçekten var mı acaba? "Yawning is contagious" teorisi ne kadar doğrudur? Herneyse çok soru sordum. Bunların cevaplarını ben çok düşündüm, şimdi oturup da size düşündüklerimi yazacağımı sanmıyorum. Biraz da siz düşünün.

Bir başka araştırma da,"beynimiz çok sıcak olduğu zaman esneriz" argümanıyla karşıma çıktı. Teoriye göre esnemek beyni serinletmenin en basit yollarından biriymiş ki bu sayede beyine oksijen ve serin hava sirkülasyonu sağlanabilirmiş. Ayrıca öğrencilerden, esneyen insanların videolarını izlemeleri istenmiş ve öğrencilerin tepkisel olarak kaç kez esnedikleri hesaplanmış. İşin ilginç olan tarafı ise öğrencilerden, başlarında nispeten soğuk bir şeyler olanlar daha az esnemişler. Beyni serinletmenin diğer bir yolu olarak burnundan nefes alan insanlar ise hiç ama hiç esnememiş.

Kısacası esnemek konusunda bugüne kadar aklıma gelen lakin geldiği gibi giden soruları nispeten gidermiş sayılırım. Şimdi size "bakın araştırdım, öğrendim, nasıl örnek bir adamım" falan edebiyatı yapmıcam elbette. Ancak bu durum beni bir şekilde mutlu etti. Yine de arada "okuyun" derim evlatlarım.

DİPNOT: Videoda heriflerdeki "the dude" havası beni benden aldı.

3.Boyut: Çevre Bilincim

2011-02-12T11:52:00.006+02:00

İnsanı yaşadığı çevre anlatır sözüne pek katılmam. Sonuçta bir muhitte sadece siz yaşamıyorsunuz. Yaşadığınız bölgede temizlik adına solo takılıyorsanız boşa kürek çekiyorsunuz demektir. Bunun tabi başka bir boyutu da var. Bulunduğun muhitten sorumlu olan belediye, muhtarlık vs. görevini yapmıyor da olabilir.

Ben temizlik konusunda aslında "temiz" ve "pis" insanlar gibi bir ayrımı daha farklı bir açıdan değerlendiriyorum. Mesela bir insanda çevre bilinci varsa, sokakta yürürken elindeki çöpü mümkün mertebe bir çöp bulana kadar elinde taşıyorsa, bu insan çevre bilincine sahiptir kanımca. Öte yandan aynı durumda elindeki çöpü direkt yere atan ve hatta atarken şov yaparcasına envai çeşit şekillerle fırlatanları da görmüş birisi olarak bu ayrımı yapabileceğimi düşünüyorum. Bugün sabah uyanıp ekmek almak için markete giderken yolda önümde bir adam yürüyordu. Cebinden hani şu "draje" denilen şekerlerden çıkardı ve ambalajından çıkarıp şekeri ağzına götürdü.Yolda yürürken genelde 3-5 adım önümdeki insanları geçmeye çalışmak gibi bir eğilimim olmadığından adamla bir süre daha ardışık yürüdük. Bu sırada ambalajı işaret parmağı ve baş parmağıyla iyice yuvarlayan adam bir süre etrafına baktı. Gözleri çöp kutusu aradı ama civarda göremedi. Tam kavşağa geldiğimizde karşıdan karşıya geçerken bir anda ambalajı elinden düşürür gibi attı yere attı. Bana kalırsa adamı diğer "pis adamlardan" ayıran tarafı zekice davranması. Daha da dürüst olmam gerekirse, aynı şeyleri ben de sürekli yaptığımdan, adamı kendine yakın hissetmiş olabilirim.

İşte benim temiz ve pis insan klişesine eklemek istediğim üçüncü bir kategori daha var. Bunun adı da olsa olsa Pis pasif-kreatif olurdu heralde...

NOT: Paylaşacağım şarkının çevreyle vs. ilgisi yok ama o kadar temizlikten bahsettikten sonra aklıma ilk gelen şey "everclear" kelimesi oldu. O halde Everclear 'dan biraz toz pembe bir şarkı paylaşmak en doğrusu...

Keeping The Faith

2011-02-11T02:40:00.004+02:00

Kısa zamanlara ihtiyaç duyar bazen insan. Sadece uzaklaşmak için. Kalabalığın, koşturmanın, sistemin, gürültünün, belirsizliklerin ortasında; kalabalıktan, koşturmadan, sistemden, gürültüden, belirsizlikten uzak durmanın en sistemli yoludur, kendinle baş başa kalmak.

"say goodbye to everyone
you have ever known
you are not gonna see them ever again"

Gaipten Sesler Korosu

2011-02-09T02:31:00.006+02:00

Karşına hikayeler çıkar, okursun. 1 günde hatta 1 dakikada hayatı değişen insanların hikayeleri... Okurken "vay be" dersin ama mevzu kendi hayatına gelince; "yok canım"/"ne alakası var"/"olur mu hiç" dersin, korkarsın adım atmaya düşmemek için. Nihayetinde 1 adım bile öteye gidemeden gelip geçersin bu dünyadan.

Yeni Hafta Şarkıları

2011-01-03T17:27:00.005+02:00

Yeni Hafta Şarkıları

2010-12-20T15:20:00.004+02:00

Yeni haftaya girerken içimde taşıdığım çekip gitme ve kendimi bir süre izole etme duygusunu bana yaşatan bir şarkıyı sizlerle paylaşmak istiyorum. Tatil deyince çoğu insanın aklına gelen deniz, kum, güneş, lüks oteller vs gibi unsurların aksine benim için en iyi tatil yazının resmindeki gibi bir yer olurdu herhalde...

Vakit Askerlik Vakti

2010-12-10T20:47:00.004+02:00

Günlerdir beklediğim; gidince nasıl olacak,neler göreceğim diye merak ettiğim konu sonunda nihayetlendi.Askerlik vakti geldi ve bundan sonraki 5 aylık durak Bolu olacak büyük ihtimalle hem de jandarma olarak.

5 ay boyunca da yazı yazamayacağım doğal olarak ama döndüğümde en farklı askerlik anılarını buradan paylaşacağıma eminim.Çünkü en az konuşan erkeklerin bile mevzu askerlik olduğunda saatlerce konuşabileceği hepimizin malumu.Şafak saymalar,manalı askerlik lafları da bana hep uzak gelmiştir.Onları da yaparsam bu işin bir sihri varmış diyeceğim.Ama yinede Bolu Beyine atıp tutmalar,şafak attırmalar,tankların üstünde sert bakışlarla çekilmiş fotolarımı görürseniz anlayış gösterin ve askerlik psikoljisine verin.

Dönüşüm de gidişim gibi hareketli olur umarım.Şimdilik herkese elveda...

Yeni Hafta Şarkıları

2010-12-07T11:47:00.004+02:00

Yeni bir haftayı bir kenara bırakalım, bazen yeni bir gün, hatta yeni bir saat bile çok şeyi değiştirebiliyor. Bu yeni haftanın bizlere getireceği şeyleri az çok tahmin ediyorum. Bu hafta blogun kurucusu Erdem kardeşimi askere yolcu edeceğimiz haftanın başlangıcı... Yeni hafta için huzur veren, dinlendirici, "Garden State" filminin soundtrack albümünden "Iron & Wine - Such Great Heights" parçasını seçtim. Eminim bu haftayı ve bu şarkıyı asla unutmayacaktır. Bir an evvel git ve gel... Yolun açık olsun kardeşim...

500 Days Of Summer

2010-11-26T13:44:00.005+02:00

"Yılın birçok günü aleladedir.Başlar ve biter.Hakkında hiçbir şey hatırlanmaz.Birçok günün,hayatın akışına etkisi yoktur.Tom'un öğrendiği bir şey varsa,o da basit bir günlük olayın üstüne olağanüstü kozmik anlamlar yüklenmemesi gerektiğiydi"

Bu filmden benim aldığım mesajlar bunlardı.Filmin sonunda belki "hemen herkesin hayatında en azından 1 defa yaşamış veya yaşayacak olduğu,aslında sıradan göründüğünü düşünebileceğimiz bir hikayeydi" diyebilirsiniz.Ancak film henüz başlarken tedbirini alıyor ve girişteki notla sizi buna karşı uyarıyor: "This is not a love story,this is a story about love/Bu bir aşk hikayesi değil,aşk hakkında bir hikaye."

Aslında ana konu dışardan bakılınca gayet klişe duruyor ancak filmi çoğu Hollywood romantik-komedi-dram vs türlerinden ayıran yani ise bu klişe üzerine farklı şeyler söylemesi ve hayatın gerçeklerini tokat gibi suratımıza vurması.Filmin sonunda veya ortasında herhangi bir yerinde esas oğlan veya esas kızın sürekli mükemmel bir ilişki yaşadıkları falan yok.Zaten film başlarken aslında hikayenin ne kadar boktan olacağını size sürekli söylüyor film.Baştaki yüzük mevzusuna aldanmayan yoktu heralde.

Filmin kurgusuna da değinmeden edemem.Şahsen bu tarz bir filmde bu kadar iyi bir kurgu gördüğümü hatırlamıyorum.Kurgu,500 gün içerisinde farklı günler seçerek hikayenin hatlarını çok iyi bağlayan bir santral niteliğindeydi.Bu arada filmdeki "expactations and reality" kısmı beni benden aldı.

Son olarak filmin esas kızı Zooey Deschanel (Summer) hakkında bir çift laf söylemezsem rahat edemem.Aradığı adamı bulana kadar birlikte olduğu adamı hacamat eden ve çoğu erkeğin filmin sonunda gıcık yediği bir karakter olmayı başarmıştır.Ben de onlardan biriyim.Her neyse çok konuştum,en kısa zamanda bulup izleyin derim...

Yeni Hafta Şarkıları

2010-11-22T13:54:00.004+02:00

Yeni bir haftaya başlarken temponun içindeki durağanlığın ete kemiğe bürünmüş halidir bu şarkı.

Mutlu musun Türkiye?

2010-11-12T15:56:00.005+02:00

Kpss'de yaşanan skandaldan,skandala adı karışan insanlardan,skandal sonucu hayalleri yıkılan;emekleri çalınan binlerce insanın içine düştüğü durumdan mutlu musunuz...?

Ümraniye Davası(Medyatik adı ile Ergenekon Davası)'nın henüz belli bir yola girememesinden,cezaevine konulan insanların uzun süreler sonunda suçsuz olduğu anlaşılıp ; sen suçsuzsun diyerek serbest bırakılmasından mutlu musunuz...?

Referandum sonunda darbeci zihniyet yargılanacak mesajı verilmesine rağmen ;henüz herhangi bir girişimde bulunulmamasından mutlu musunuz...?

Salı günleri grup toplantılarında siyaset üretmek yerine birbirlerine atıp tutan liderlerden ;ve de onların her dediğine kafa sallayan vekillerden mutlu musunuz...?

Üniversitelerde baş örtüsünü milli mesele haline getiren kitlelerden mutlu musunuz...?

İlkokullara baş örtüsünü sokmaya çalışan bölücülerden mutlu musunuz...?

105 yaşındaki bir insanın üzerinden popülistlik,takımdaşlık yapmaya çalışan Türk spor basınından mutlu musunuz...?

Aynı basının içinde olan sakatlanan bir milli oyuncunun sakatlığını sevgilisi ile yaşamış olabileceği sekse bağlayan;ve onu televiyonlarda konuşturmaya devam eden yöneticilerinden mutlu musunuz...?

Hrant Dink cinayetinde katil zanlısının seneler sonra çocuk olarak yargılanacak olmasından;ve bu boşlukları doğuran Türk Hukuk Sistemi'nden mutlu musunuz...?

Milyonlarca genci kara kara düşündüren ÖSS sisteminden mutlu musunuz...?

Tv dizilerindeki yozlaşmadan,mesaj vermekten uzak dizilerden mutlu musunuz...?

Hayvancılığın önemli bir geçim kaynağı olduğu Türkiye'de kurbanlıkların bile yurtdışından geliyor olmasından mutlu musunuz...?

Tarım ülkesi olan Türkiye'de en temel sebzelerden biri olan domatesin bile artık alınamıyor olmasından mutlu musunuz...?

Aylardan beri askere gidecek ve askerde olan binlerce gencin kafasını karıştıran askerlik meselesinde mevzunun bir türlü çözülememesinden;işin adeta sulandırılmasından mutlu musunuz...?

Kandil'den ,İmralı'dan mesajlar verilirken bunlara çözüm üretemeyen devlet yapısından mutlu musunuz...?

İnsanların adalete ,siyasete güveninin azalmasından mutlu musunuz...?

Etik değerlerin günden güne yok olmasından mutlu musunuz...?

Tüm bunların sonunda bunların düzelebileceğinden,daha huzurlu bir toplum yapısına kavuşabileceğimizden,sosyal ve adil bir hukuk devleti olabileceğimizden UMUTLU MUSUNUZ...?

Aşkın Hayatımıza Kattıkları

2010-11-06T15:16:00.004+02:00

Aşk... Varlığı ve yokluğunun hayatlarımıza kattıkları ve götürdükleri saymakla bitmeyen bir mevhum.Belki birçok insan daha önce de izlemiştir ama benim her zaman izlemekten keyif aldığım bir kısa film...

"Sometimes all you need is signs"

Etik Duygularımız Köreltilirken

2010-10-18T14:55:00.012+03:00

Nedir etik duygusu?Neden çok önemlidir?Eskisi kadar önemli mi bu değerli yargı?

Bana kalırsa bir toplumun en olmazsa olmaz öğesidir etik duygusu.Yazılı değildir.Birileri kafasına göre değiştiremez ,etik duygusunu veya toplumdan topluma kalın çizgiler ile farklılıklar göstermez, etik duygusu .Ve de en önemlisi etik duygusu kişinin ahlakına göre gerçek ile yanlışı ayırt edebilme yetisini sağlar ve toplumun temel ahlak düzeyini oluşturur.

Böyle temel misyonlara sahip etik duygusu bana kalırsa.Ama farkındamısınız veya sizde aynı şeyleri hissediyormusunuz bilmiyorum , gittikçe manevi duygulardan,ahlaki ve etik değerlerden kopartılıyoruz.Bu da hayatımızın en önemli parçası konumuna gelen televizyonda verilmek istenenler ile yapılıyor her gün ,her saat.Televizyon olgusu elbette her zaman değer yargılarına hizmet etme misyonu gütmez,tıpkı kar amacı güden diğer türevleri gibi.Ama özellikle ülkemizin son zaman televizyon yayıncılığı sanki duyarsızlaştırma,etik duygusunu köreltme operasyonuna girmiş gibi.

Şiddet,cinsel istismar,bozuk aile yaşamları konulu dizilerin,programların bol olduğu bir televizyon yayıncılığı ile karşı karşıyayız.Elbette ki şiddet eğilimli bir kimseler,bozuk aile yaşamları bu ülkede mevcut değil diyemeyiz.Ancak toplumun aynası da onlar değil.Devamlı bu türden diziler yapmak,bozuk örnekleri her hafta en az 2 saat bir terapi tarzında insanların içine işlemek,maalesef ki etik ve insani değerleri kaybetme noktasına gelmiş bir toplum oluşturmakta.

Bir dizi de evlendiği insanın ailesinden biri ile yasak aşk yaşayan bir insan,diğer dizisinde tecavüzü ile konuşuluyorsa;bir spor programında bir insan seks sözcüğünü defalarca kez tekrarlamaktan çekinmiyorsa,defalarca kez insanların kimliğine,inancına laf etmiş bir insan hala program yapabiliyorsa,henüz lisedeki gençlerin okulda yaşadıkları cinsellikler bir diziye konu oluyorsa ve bu yaşananlar çok ilgi görüyor,bunları yapanlar adeta ödüllendiriliyorsa etik duygularımız köreltiliyor demektir.

Son olarak bir kez daha tekrarlamak istiyorum.Televizyon salt eğitim aracı değildir,ve televizyona günümüz koşullarında zaten böyle bir misyon yüklenemez.Ancak insanların değer yargısını korumak,kollamak kimi kurumların görevi ise bu kurumlarda görevlerini yapmalıdırlar.Çocuklara akşamın belli saatinde bulutların üzerinde hadi yatın mesajı vererek bu olmaz.Gerçek mesaj bu türden yayınlara prim vermemekle olur.Etik duygusunu kaybetmek önce çevre ile başlar sonra da aileye kadar sıçrar.Bu yüzden bireysel olarak da daha duyarlı olmak şart...

Yanlızlık Mevsimi

2010-10-11T13:49:00.003+03:00

Sonbaharın en kıvamında olduğu günler...Kış gelecek yavaştan bir hüzün hali...Eee, bu şartlar mevcutken şarkıda bu olur artık...Melankolik bünyelere...

Soldu bütün çiçekler
Kuşlar göç etti
Sen gittin gideli
Yalnızlık mevsimi

Yıldılzar yok artık
Güneş çoktan battı
Sen gittin gideli
Yalnızlık mevsimi

Ağlıyorum (senin için)
Ağlıyorum (sana doğru)
Sevgilim (bile bile)
Ağlıyorum ne zaman geleceksin
Sevgilim ağlıyorum

Gözümde kanlı yaşlar
Kalbimde aşk acısı
Yine geldi
Yalnızlık mevsimi

Dexter Geliyor...

2010-09-21T13:06:00.008+03:00

UYARI: Aşağıdaki yazı fena halde spoiler içermektedir.

Dexter 5.sezonun başlamasına yaklaşık 1 hafta kaldı. Sezon finali olarak piyasadaki dizilere göre bence en ilginç finali de Dexter yaptı. 4.sezonda seri katil olarak farklı bir karakteri kendisine örnek alan ve hem aile babası hem de seri katil olabileceğine inanan Dex, Harry'nin uyarılarına kulak asmadan dürtülerinin peşine düşmüştü. Dexter, sezon finalinde bunun bedelini eşi Rita'yı kaybederek ağır bir şekilde ödedi ki bu da sezon finalinde biz Dexter fanlarına soğuk duş etkisi yaptı. Rita'nın ölmesi bazı erkek hayranları da üzdü diyebiliriz. Zira Rita'yı beğenenlerin ortak görüşü, 3 sezondur dizide olan Rita'nın 4.sezonda ayrı bir güzelleşmeye başladığıydı. Tam güzelleşti derken o da gitti. 3.sezondaki Fransız hatun Lila da kahramanımız Dexter tarafından öldürüldüğünde de, erkek fanlar bir hayli iç çekmişti.

Bu sezonda Dexter'ın, mutlu evliliği olan bir babadan, suç dürtülü bekar bir babaya dönüşümünü izlemek nasıl olur bilinmez ama izlediğimiz trailer'lara bakacak olursak 5.sezonda Rita ihalesi Dexter'ın üstüne kalacak gibi duruyor. İhale kalmasa da en azından şüpheli konumunda olacak Dex. Yapımcılar ve senaristler "sürprizlere açık olun,herşey olabilir" diyorlar. Hal böyle olunca "Rita acaba ölmedi mi?" sorusu geliyor akıllara. Çok az kaldı, umarım beklediğimize değer.