GREEK-HEALTH

Βακτηριακή μηνιγγίτιδα και εμβόλια…

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Fri, 23 Jan 2015 15:10:00 +0000

Η μηνιγγίτιδα είναι φλεγμονή των μηνίγγων, των προστατευτικών μεμβρανών που καλύπτουν τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό. Διακρίνεται σε δύο βασικές κατηγορίες, την οξεία βακτηριακή και την άσηπτη μηνιγγίτιδα και προκαλείται από διάφορους αιτιολογικούς παράγοντες.

Α. ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΗ ΜΗΝΙΓΓΙΤΙΔΑ (ΜΗΝΙΓΓΙΤΙΔΟΚΟΚΚΙΚΗ ΝΟΣΟΣ)
Γενικά, μηνιγγίτιδα προκαλείται όταν οι παθογόνοι μικροοργανισμοί εισέρχονται μέσω της κυκλοφορίας του αίματος στις μήνιγγες, όπου πολλαπλασιάζονται και παράγουν τοξίνες, προκαλώντας τη φλεγμονή αυτών. Η βακτηριακή μηνιγγίτιδα είναι πιο σπάνια, συγκριτικά με την ιογενή, αλλά πιο επικίνδυνη έως και θανατηφόρα, σε κάποιες μορφές της. Η οξεία βακτηριακή μηνιγγίτιδα έχει ως παθογόνο αίτιο συνήθως κάποιο βακτήριο, όπως μηνιγγιτιδόκοκκος (Neisseria meningitidis), πνευμονιόκοκκος, αιμόφιλος ινφλουέντζας τύπου Β, στρεπτόκοκκος, μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης κ.ά. O μηνιγγιτιδόκοκκος αποτελείται από 13 υποομάδες (οροομάδες), από τις οποίες οι A, B και C προκαλούν το 90% των περιπτώσεων μηνιγγίτιδας.

Κλινική εικόνα
Mεγαλύτερο κίνδυνο λοίμωξης διατρέχουν τα παιδιά και οι έφηβοι, ενώ τα συμπτώματα της νόσου, μοιάζουν αρκετά με αυτά της γρίπης, με αποτέλεσμα συχνά να είναι δύσκολο για τον γιατρό να κάνει ορθή διάγνωση, ειδικά στα πρώιμα στάδιά της. Συνήθως παρουσιάζεται αιφνίδιος πυρετός (όχι απαραίτητα υψηλός), κεφαλαλγία, αυχενική δυσκαμψία και μικρού μεγέθους πετεχειώδες δερματικό εξάνθημα. Μπορεί να συνυπάρχουν συμπτώματα όπως ναυτία, έμετοι, φωτοφοβία, σύγχυση (διαταραχή προσανατολισμού – παράξενη συμπεριφορά).
Ιδιαίτερη προσοχή στα νεογνά και βρέφη, διότι η νόσος μπορεί να εμφανιστεί με άτυπα συμπτώματα, όπως έντονη ανησυχία – ανεξήγητο κλάμα ή ακριβώς το αντίθετο, με νωθρότητα – υποτονία – παρατεταμένη υπνηλία, μειωμένη πρόσληψη τροφής, συνοδευόμενα από πυρετό ή και υποθερμία!
Τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν μέσα σε λίγες ώρες ή ακόμα και λίγες ημέρες από την έκθεση στο βακτήριο. Το γεγονός αυτό καθιστά απαραίτητη την άμεση και λεπτομερή κλινική εξέταση όλων των παιδιών με τα προαναφερθέντα συμπτώματα από τον παιδίατρο γεγονός που δεν αντικαθίσταται από καμία προφορική ή «ιντερνετική» χορήγηση οδηγιών.

Επιπλοκές
Η πιο συχνή επιπλοκή της μηνιγγίτιδας είναι η κώφωση, ιδίως στα παιδιά, ενώ άλλες επιπλοκές είναι η επιληψία, οι μαθησιακές δυσκολίες, τα προβλήματα οράσεως, οι αλλαγές συμπεριφοράς, η κεφαλαλγία, η κόπωση, η απώλεια μνήμης και οι δυσκολίες συγκέντρωσης. Μία από τις βαρύτερες, ακόμη, επιπλοκές είναι η διάχυτη ενδαγγειακή πήξη (DIC), που γίνεται κλινικά εμφανής με την επέκταση υποδόριων αιμορραγιών, γαστρορραγία, αιμορραγίες ούλων ή αιμορραγίες στις θέσεις φλεβοκεντήσεων. Επίσης, η νέκρωση των άκρων και κυρίως των δακτύλων, αποτελεί σημείο κεραυνοβόλου μηνιγγιτιδοκοκκικής λοίμωξης. Άλλες σοβαρές, αλλά σπανιότερες, νευρολογικές βλάβες όπως πάρεση κρανιακών νεύρων, υποσκληρίδια συλλογή, εμπύημα, εγκεφαλικό απόστημα, αταξία, επιληπτικές κρίσεις, τύφλωση και αποφρακτικός υδροκέφαλος ενδέχεται ακόμη να εμφανιστούν.
Στις βιομηχανικές χώρες, η συνολική θνησιμότητα της μηνιγγιτιδοκοκκικής μηνιγγίτιδας κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 5-10%, ενώ ένα 10-20% των επιζώντων από μηνιγγιτιδοκοκκική μηνιγγίτιδα, θα παραμείνει με ισόβια σοβαρά νευρολογικά κατάλοιπα. Σε παγκόσμια κλίμακα περίπου 500.000 κρούσματα μηνιγγίτιδας σημειώνονται ετησίως εκ των οποίων 50.000 καταλήγουν στον θάνατο. Χωρίς θεραπεία το ποσοστό της θνητότητας από μηνιγγιτιδοκοκκική νόσο αγγίζει το 70-90%!

Παθογένεια της νόσου
Για να προκληθεί μηνιγγίτιδα απαιτείται αποικισμός του ρινοφάρυγγα. Η μετάδοση του βακτηρίου Neisseria meningitidis γίνεται από άνθρωπο σε άνθρωπο μέσω της αναπνευστικής οδού, αφού προσκολλάται στο επιθήλιο του ρινοφάρυγγα, προωθείται στον υποκείμενο ιστό και από εκεί στην κυκλοφορία του αίματος. Σε περισσότερο από 50% των περιπτώσεων, τα βακτήρια διαπερνούν τον ειδικό προστατευτικό “φράκτη” του εγκεφάλου, τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και φθάνουν στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό που περικλείει τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό, προκαλώντας μηνιγγίτιδα.

Επιδημιολογία
Ο μηνιγγιτιδόκοκκος προκαλεί τόσο ενδημική νόσο όσο και επιδημίες. Επιδημίες σε ευρεία κλίμακα εξακολουθούν να συμβαίνουν με θανατηφόρο έκβαση εκτός από την Αφρική και σε χώρες της Ασίας, στη Νότια Αμερική και σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η ενδημική νόσος είναι συχνότερη στα παιδιά και κυρίως σε βρέφη 3-12 μηνών και στους έφηβους, ενώ σε φάσεις επιδημίας τα ποσοστά προσβολής μεγαλύτερων παιδιών και νεαρών ενηλίκων αυξάνονται. Υπολογίζεται ότι σχεδόν 50% των περιπτώσεων αφορούν σε παιδιά μικρότερα των 2 ετών. Εκτός από την ηλικία, άλλοι επιμέρους παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο νόσησης είναι: υποκείμενες ανοσολογικές ανεπάρκειες, συγχρωτισμός, διαμονή στο ίδιο σπίτι με άλλο κρούσμα, χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, ενεργητικό ή παθητικό κάπνισμα και πρόσφατη λοίμωξη του αναπνευστικού (ιογενής ή μυκοπλασματική).

Τρόπος μετάδοσης
Ο μηνιγγιτιδόκοκκος είναι ένα μικρόβιο το οποίο υπάρχει φυσιολογικά στον φάρυγγα και μεταδίδεται με τον βήχα, το φτάρνισμα και την άμεση παρατεταμένη επαφή. Eίναι, μάλιστα, ιδιαίτερα ευαίσθητος και δεν επιβιώνει στο περιβάλλον. Η μετάδοση γίνεται με άμεση επαφή από άτομο σε άτομο, με σταγονίδια των αναπνευστικών εκκρίσεων. Πηγή, δηλαδή, εξάπλωσης του μηνιγγιτιδόκοκκου είναι ο ασυμπτωματικός αποικισμός του ανώτερου αναπνευστικού, ο οποίος ποικίλει ανάλογα με την ηλικία. Πρόσφατη μελέτη από την Ελλάδα υπολογίζει τους φορείς του μηνιγγιτιδοκόκκου σε 10,5% στον γενικό πληθυσμό, δηλαδή 1 στα 10 άτομα μεταφέρουν τον επικίνδυνο ιό.

Επώαση – μεταδοτικότητα
Ο χρόνος επώασης της νόσου είναι 2 ως 10 ημέρες (συνήθως 3 ως 4 μέρες). Η περίοδος μεταδοτικότητας του μηνιγγιτιδόκοκκου είναι όλη η περίοδος κατά την οποία ανευρίσκεται στο σάλιο και στις ρινοφαρυγγικές εκκρίσεις, έως και 24 ώρες μετά την έναρξη αποτελεσματικής αντιμικροβιακής αγωγής με αντιβιοτικά. Τα περισσότερα κρούσματα μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου αφορούν υγιή άτομα. Η μετάδοση είναι αρκετά εύκολη καθώς μπορεί να γίνει με τον βήχα, το φτέρνισμα και την άμεση σωματική επαφή, όπως το φιλί. Επίσης, ο συνωστισμός (σε νυχτερινά κέντρα, στρατόπεδα, κοιτώνες ή ταξίδια σε ενδημικές περιοχές) μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες μετάδοσης. Πρέπει να αναφερθεί ότι το κάπνισμα προάγει την πιθανότητα προσβολής του οργανισμού από τη νόσο. Επιπροσθέτως, βρέφη, παιδιά και έφηβοι ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου, διότι μπορεί να μολυνθούν από μέλη της οικογένειάς τους που είναι φορείς του βακτηρίου (στη μύτη ή το φάρυγγα) χωρίς τα τελευταία να έχουν εκδηλώσει συμπτώματα.

Διάγνωση – Θεραπεία
Η διάγνωση της μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου επιβεβαιώνεται με την απομόνωση του βακτηρίου από ένα φυσιολογικά άσηπτο σωματικό υγρό, που συνήθως είναι το αίμα και το εγκεφαλονωτιαίο υγρό και λιγότερο συχνά το αρθρικό, υπεζωκοτικό ή περικαρδιακό υγρό. Η απομόνωση του βακτηρίου γίνεται είτε με τις κλασικές μικροβιολογικές καλλιέργειες ή τεχνικές, είτε με μεθόδους μοριακής βιολογίας (PCR). Στη μικροβιακή μηνιγγίτιδα, η χορήγηση αντιβιοτικών φαρμάκων μπορεί να προλάβει την επιδείνωση της νόσου καθώς και τη μετάδοσή της από άτομο σε άτομο. Πρέπει να τονιστεί ότι είναι σημαντικό να χορηγούνται τα φάρμακα αμέσως μόλις τεθεί η διάγνωση, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση, για την ασφαλέστερη αντιμετώπιση της νόσου.

Προληπτικά μέτρα
Μερικά από τα προληπτικά μέτρα που προτείνονται είναι: α) Ενημέρωση του κοινού για την ανάγκη αποφυγής στενής επαφής και έκθεσης σε σταγονίδια, β) Ελάττωση του συγχρωτισμού σε χώρους εργασίας, εστίασης, διασκέδασης (club), σχολεία, στρατόπεδα και πλοία και γ) Χορήγηση του τετραδύναμου εμβολίου για τις οροομάδες A, C, Y και W135 καθώς και του νέου εμβολίου για την ιδιαίτερα επικίνδυνη οροομάδα Β. Επιπροσθέτως, τα κρούσματα θα πρέπει να δηλώνονται άμεσα στις υγειονομικές αρχές από τους γιατρούς, οι πάσχοντες θα πρέπει να απομονώνονται και να ξεκινά άμεσα αντιμικροβιακή αγωγή, τα αντικείμενα τα οποία ήλθαν σε επαφή με τις ρινοφαρυγγικές εκκρίσεις θα πρέπει να απολυμαίνονται, ενώ χημειοπροφύλαξη (χορήγηση αντιμικροβιακών φαρμάκων) πρέπει να λάβουν το ταχύτερο δυνατό όλα τα άτομα που ήρθαν σε στενή επαφή με κρούσμα διεισδυτικής μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου σε διάστημα μέχρι και 7 ημερών πριν την έναρξη των συμπτωμάτων.
Σε περίπτωση εμφάνισης κρούσματος σε παιδικό σταθμό/νηπιαγωγείο χημειοπροφύλαξη πρέπει να χορηγείται σε όλα τα παιδιά και το προσωπικό που παρακολουθούν το ίδιο τμήμα ή και στις άλλες τάξεις αν υπάρχει συγχρωτισμός διαρκείας. Σε περίπτωση εμφάνισης κρούσματος σε Δημοτικό σχολείο, Γυμνάσιο, Λύκειο κ.λπ., χημειοπροφύλαξη χορηγείται μόνο στα παιδιά που είχαν στενή επαφή με τον ασθενή (π.χ. στενοί φίλοι, παιδιά που κάθονται στο ίδιο θρανίο κ.λπ.) και όχι όλη η τάξη. Χημειοπροφύλαξη πρέπει επίσης να χορηγείται και σε άτομα που ήρθαν σε στενή επαφή με τον ασθενή κατά τη διάρκεια εξωσχολικών δραστηριοτήτων (φροντιστήρια, γυμναστήρια κ.λπ.).

Β. ΑΣΗΠΤΗ (ΙΟΓΕΝΗΣ) ΜΗΝΙΓΓΙΤΙΔΑ
Η άσηπτη μηνιγγίτιδα είναι η φλεγμονή των μηνίγγων που έχει συνήθως λοιμώδη αιτιολογία, οφειλόμενη στις περισσότερες περιπτώσεις σε ιούς και κατά πολύ λιγότερο σε βακτήρια, όπως το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης και σε ορισμένους μύκητες). Η ιογενής μηνιγγίτιδα είναι πολύ συχνή, αλλά σπάνια θανατηφόρα. Παρουσιάζει ήπια συμπτωματολογία, έχει τον εντεροϊό ως κύριο αιτιολογικό παράγοντα και δεν απαιτεί αντιμικροβιακή αγωγή. Η νόσος χαρακτηρίζεται από αιφνίδια έναρξη πυρετού και μπορεί να προκαλέσει εξάνθημα, εμέτους, ανορεξία, διάρροια, βήχα, συμπτώματα από το ανώτερο αναπνευστικό, μυαλγίες, αυχενική δυσκαμψία, σπανιότερα σηψαιμία κ.ά. Τα προληπτικά μέτρα που λαμβάνονται για την ιογενή μηνιγγίτιδα είναι ανάλογα, αλλά ηπιότερα, από αυτά της βακτηριακής μηνιγγίτιδας [Η ιογενής μηνιγγίτιδα παρουσιάζεται συνοπτικά στο παρόν άρθρο, το οποίο επικεντρώνεται στη βακτηριακή μηνιγγίτιδα τύπου Β’ και το νέο εμβόλιό της].

Το νέο εμβόλιο για τη βακτηριακή μηνιγγίτιδα τύπου Β’
Ο εμβολιασμός αποτελεί την αποτελεσματικότερη πρόληψη και προστασία έναντι της νόσου. Ο εμβολιασμός είναι αποδεδειγμένα ένα από τα πιο οικονομικώς αποδοτικά επιστημονικά επιτεύγματα της σύγχρονης εποχής για τη δημόσια υγεία. Είναι μία από τις ελάχιστες υπηρεσίες υγείας που κοστίζει λίγο, συγκριτικά με τα τεράστια οφέλη που προσφέρει στην υγεία και την ευημερία των πληθυσμών.
Το πρώτο και μοναδικό εμβόλιο κατά του μηνιγγιτιδόκοκκου οροομάδας Β, ονομάζεται Bexsero® και διατίθεται πλέον και στην Ελλάδα από την εταιρεία Novartis. Το εμβόλιο αναπτύχθηκε μετά από 20 χρόνια πρωτοποριακής έρευνας με τη χρήση της βραβευμένης τεχνολογίας «Reverse Vaccinology». Το προφίλ ανεκτικότητας και ανοσογονικότητας που διαθέτει έχει τεκμηριωθεί μέσω ενός εκτεταμένου κλινικού προγράμματος, ενώ ενδείκνυται για την προστασία όλων των ηλικιακών ομάδων, από την ηλικία των 2 μηνών και άνω. Το εμβόλιο ήδη κυκλοφορεί στη Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία. Σημειώνεται ότι για τα νεογνά από 2 έως 6 μηνών απαιτούνται 4 δόσεις του εν λόγω εμβολίου, για τα παιδιά από 6 μηνών έως 2 χρονών 3 δόσεις, για τα παιδιά από 2-10 ετών και άνω απαιτούνται δύο δόσεις του εμβολίου, με μεσοδιάστημα 2 μηνών, ενώ από 11 ετών και πάνω απαιτούνται δύο δόσεις, με μεσοδιάστημα 1 μηνός.
Παρά το γεγονός ότι οι παιδίατροι συνιστούν την εφαρμογή του, η Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών στην τελευταία της συνεδρίαση Νοέμβριο του 2014 αποφάσισε να μην εντάξει το εμβόλιο Bexsero® στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμού, γεγονός που σημαίνει ότι για ένα τόσο σημαντικό μέτρο πρόληψης και προάσπισης της υγείας των παιδιών μας καλείται η ελληνική οικογένεια που δοκιμάζεται οικτρά από την οικονομική κρίση, να επωμιστεί το υψηλό κόστος του εμβολίου (105 ευρώ η δόση!). Με ένα δοσολογικό σχήμα που εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού το συνολικό κόστος κυμαίνεται από 210 έως και 420 ευρώ ανά παιδί! Όμως ΟΛΑ τα εμβόλια πρέπει να διατίθεται απολύτως δωρεάν σε όλους και το γιατί είναι πλέον οφθαλμοφανές.

Η πραγματικότητα στα Χανιά
Ο Νομός Χανίων μετράει ήδη ένα θύμα, ένα 4χρονο παιδί από την Κίσαμο, που κατέληξε ένα 12ωρο μετά την προσβολή του, ενώ ένα δεύτερο παιδί 16 μηνών νοσηλεύεται στο ΠΑ.Γ.Ν.Η. προσβεβλημένο από τη νόσο. Αναφέρεται ακόμη, σύμφωνα με τον Συνεταιρισμό Φαρμακείων Χανίων, έχουν ήδη διατεθεί περισσότερα από 1.000 εμβόλια, που προορίζονται κυρίως για παιδιά, ενώ ο ρυθμός παραγγελιών ξεπερνά τα 300 εμβόλια ανά ημέρα. Αν και στη χώρα μας προσβάλλονται περίπου 100 άτομα τον χρόνο, δηλαδή ελάχιστα στο σύνολο των σχεδόν 11 εκατομμυρίων του πληθυσμού, η μηνιγγίτιδα τύπου Β’ παραμένει μια ύπουλη και δυνητικά θανατηφόρος ασθένεια, με επικίνδυνες παρενέργειες, η οποία όμως μπορεί να αντιμετωπιστεί με το κατάλληλο, αλλά ιδιαίτερα ακριβό, εμβόλιο.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, οι γονείς σταθμίζοντας τους κινδύνους και αποφεύγοντας τις μηδενιστικές Κασσάνδρες που στρέφονται γενικά και άκριτα εναντίον κάθε τύπου εμβολίου, οφείλουν να ενημερωθούν κατάλληλα και, σε συνεννόηση με τον παιδίατρό τους, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη, να πράξουν το καλύτερο για την προστασία των παιδιών τους.

Γιάννης Στεφανογιάννης - Χανιώτικα Νέα 22-1-2014

ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΚΟΣ ΠΥΡΕΤΟΣ ΕBOLA: 10 ερωτήσεις για μια σοβαρή παγκόσμια απειλή

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 29 Sep 2014 16:25:00 +0000

Ο αιμορραγικός πυρετός Ebola (Έμπολα) είναι μια σοβαρή, συχνά θανατηφόρος, ιογενής λοίμωξη, που εμφανίστηκε αρχικά στην Αφρική και μπορεί να προσβάλλει ανθρώπους κάθε ηλικίας.

Τι είναι ο πυρετός από τον ιό Έμπολα;

Ο αιμορραγικός πυρετός Ebola είναι μια σπάνια λοίμωξη που πλήττει, εκτός από τον άνθρωπο, και άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά, όπως οι πίθηκοι και οι γορίλες. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1976 σε κατοίκους ενός χωριού κοντά στον ποταμό Ebola στο Κονγκό και προκαλείται από τον ομώνυμο ιό. Αν και η προέλευση του συγκεκριμένου ιού είναι άγνωστη, θεωρείται ότι συνήθως φιλοξενείται από ορισμένα είδη νυχτερίδων της Αφρικής. Το Φεβρουάριο του 2014 ανακοινώθηκε επιδημία από ιό Ebola στη Γουινέα της Δυτικής Αφρικής. Οι περισσότεροι προσβληθέντες είναι ηλικίας 15 - 59 ετών. Η επιδημία, την περίοδο του φθινοπώρου του 2014, είχε εξαπλωθεί σε 4 Κράτη της Δυτικής Αφρικής, τη Γουινέα, τη Λιβερία, τη Σιέρρα Λεόνε και τη Νιγηρία και θεωρείται η μεγαλύτερη στην ιστορία της νόσου.

Πώς μεταδίδεται ο ιός;

Ο ιός Ebola μεταδίδεται με άμεση επαφή από άνθρωπο σε άνθρωπο (μέσω αμυχών του δέρματος ή των βλεννογόνων), με αίμα, εκκρίσεις, ιστούς, όργανα ή άλλα σωματικά υγρά (ούρα, σάλιο, κόπρανα, σπέρμα), επαφή με νεκρά ή ζωντανά μολυσμένα άτομα, καθώς και με αντικείμενα που έχουν χρησιμοποιηθεί από ασθενείς, όπως ρούχα, σεντόνια ή χρησιμοποιημένες βελόνες. Ο ιός μεταδίδεται, ακόμη, και με σεξουαλική επαφή με ασθενείς, έως και 2 μήνες μετά την ανάρρωσή τους, αλλά και σε νοσοκομειακό περιβάλλον, εφόσον δεν λαμβάνονται αυστηρά μέτρα προστασίας. Οι ίδιοι τρόποι μετάδοσης ισχύουν και κατά την επαφή με σωματικά υγρά μολυσμένων άγριων ζώων, όπως είναι οι πίθηκοι, οι αντιλόπες και οι νυχτερίδες. Σημειώνεται ότι ο ιός δεν μεταδίδεται μέσω του αέρα, όπως η γρίπη ή η φυματίωση.

Ποια είναι τα συμπτώματα του αιμορραγικού πυρετού;

Τα συμπτώματα εκδηλώνονται από 2 έως και 21 μέρες μετά την έκθεση του ατόμου στον ιό, με συνηθέστερο διάστημα τις 8-10 μέρες. Η νόσος συνήθως εκδηλώνεται ξαφνικά με πυρετό, αίσθημα αδυναμίας, έντονους μυϊκούς πόνους, πονοκέφαλο ή και πονόλαιμο. Στα επόμενα στάδια της νόσου εμφανίζονται ναυτία, έμετος, ανορεξία, διάρροια, πόνοι στην κοιλιά, δερματικά εξανθήματα, καθώς και νεφρικές και ηπατικές διαταραχές. Ενδέχεται να εμφανιστούν, επίσης, αιμορραγίες στα εσωτερικά η εξωτερικά όργανα (π.χ. από τη μύτη, τα ούλα, κάτω από το δέρμα ή αίμα στα κόπρανα), ενώ ο ασθενής μπορεί να οδηγηθεί ακόμη και σε πολυοργανική ανεπάρκεια. Η θνητότητα κυμαίνεται από 25% έως και 90%, ανάλογα με τον τύπο του ιού Ebola. Εξυπακούεται ότι όταν κάποιο άτομο ταξιδέψει σε χώρα που ενδημεί ο ιός και εμφανίσει κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, θα πρέπει να αναζητήσει άμεσα ιατρική βοήθεια.

Υπάρχει εμβόλιο ή θεραπεία για τον ιό Ebola;

Επί του παρόντος δεν υπάρχει ειδικό εμβόλιο για τον ιό ή θεραπεία για τον αιμορραγικό πυρετό. Η θεραπευτική αντιμετώπιση είναι υποστηρικτική και συμπτωματική, δηλαδή ο ασθενής αντιμετωπίζεται ανάλογα με τα συμπτώματα που παρουσιάζει (χορήγηση υγρών για ενυδάτωση και αντικατάσταση ηλεκτρολυτών, υποστήριξη της αναπνοής και της καρδιακής λειτουργίας, αντιμετώπιση πιθανών λοιμώξεων κ.λ.π.).

Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος μετάδοσης της νόσου;

Ο κίνδυνος μόλυνσης από τον ιό Ebola είναι πολύ μικρός, ακόμη και αν έχει ταξιδέψει κάποιος στις χώρες που έχει εμφανιστεί, εκτός και αν υπάρχει έκθεση σε αίμα ή άλλα σωματικά υγρά νεκρού ή ζωντανού μολυσμένου ανθρώπου ή ζώου. Η συνηθισμένη καθημερινή επαφή με άτομα φαινομενικά υγιή δεν ενέχει κινδύνους προσβολής, ενώ δεν υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης του ιού μέσω ανταλλαγής χρημάτων ή αγαθών ή κολυμπώντας σε πισίνα, ή με το τσίμπημα κουνουπιού.

Πώς εξουδετερώνεται ο ιός;

Ο ιός Ebola απομακρύνεται και εξουδετερώνεται εύκολα με καλό πλύσιμο με σαπούνι, με τα συνήθη αντισηπτικά ή απολυμαντικά, με χλωρίνη (αραίωση 1:10) ή με έκθεση σε στεγνές επιφάνειες κάτω από τον ήλιο, ενώ σε μολυσμένα ρούχα και σεντόνια συνιστάται πλύσιμο σε πλυντήριο με απορρυπαντικό, σε ψηλή θερμοκρασία.

Πώς γίνεται η διάγνωση της λοίμωξης από τον ιό Ebola;

H κλινική διάγνωση της λοίμωξης είναι πολύ δύσκολη στα αρχικά της στάδια, διότι τα συμπτώματά της προσομοιάζουν με αυτά άλλων πολύ συχνότερων παθολογικών καταστάσεων. Για το λόγο αυτό, κύριο ρόλο διαδραματίζει η προέλευση και η πιθανή έκθεση του ατόμου στον ιό, σε συνδυασμό με προσεκτική εκτίμηση των σχετικών συμπτωμάτων. Η τελική διάγνωση τίθεται με ασφάλεια με εξέταση βιολογικού δείγματος με ανοσοϊστοχημικές μεθόδους, έλεγχο αντισωμάτων, απομόνωση ιού, ή με απόλυτη ακρίβεια, με τεχνικές μοριακής βιολογίας (μέθοδος PCR).

Υπάρχουν προληπτικές οδηγίες για τη λοίμωξη από τον ιό;

Κυριότερος τρόπος προστασίας παραμένει η αποφυγή επίσκεψης σε χώρες που ενδημεί ο ιός, καθώς και η λήψη όλων των απαραίτητων υγειονομικών μέτρων άμεσης αναγνώρισης, διάγνωσης, απομόνωσης και θεραπευτικής αντιμετώπισης των ασθενών που προσβάλλονται σε κάθε χώρα, ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος εξάπλωσης του αιμορραγικού πυρετού. Σε περίπτωση που κάποιος επιστρέφει από αυτές τις χώρες, θα πρέπει να παρακολουθείται από γιατρό για τουλάχιστον 21 μέρες, για έγκαιρη αναγνώριση πρώιμων συμπτωμάτων. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίνεται, επίσης, στην αποφυγή επαφής με βιολογικά υγρά, ζωντανών ή νεκρών, μολυσμένων ατόμων ή και ζώων.

Πόσα κρούσματα έχουν καταγραφεί παγκοσμίως;

Τα τελευταία στοιχεία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας δείχνουν ότι στις 7 Σεπτεμβρίου 2014 είχαν καταγραφεί 4.366 κρούσματα στην υποσαχάρια Αφρική, από τα οποία τα 2.218 είχαν θανατηφόρα κατάληξη. Ενδεικτικό της σοβαρότητας της κατάστασης είναι ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC) στην Ατλάντα της Τζόρτζια, δήλωσε ότι ‘’η επιδημία του Ebola στη Δυτική Αφρική βγαίνει εκτός ελέγχου’’.

Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για τη χώρα μας;

Η χώρα μας, όπως και όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, ακολουθούν συγκεκριμένες οδηγίες για την αποφυγή εισόδου στη χώρα ατόμων που έχουν προσβληθεί από τον ιό Έμπολα, ενώ διαθέτουν ολοκληρωμένους μηχανισμούς διαχείρισης ανάλογων περιστατικών, στην περίπτωση που εμφανιστούν στην Ελλάδα, κατά τρόπο ώστε ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία να είναι πρακτικά ανύπαρκτος.

Γιάννης Στεφανογιάννης - Χανιώτικα Νέα 19-9-2014

Κοροναϊός MERS: Ένας (ακόμη) επικίνδυνος ιός στη χώρα μας

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Tue, 06 May 2014 14:52:00 +0000

Οι κοροναϊοί είναι μία μεγάλη οικογένεια ιών, που περιλαμβάνει τόσο τους ιούς που προκαλούν το κοινό κρυολόγημα, όσο και αυτόν που προκαλεί το SARS (Σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο). Στην Ελλάδα ήδη νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου «Σωτηρία», 69χρονος ασθενής που έχει προσβληθεί από τον κοροναϊό ΜERS.

Ένας νέος κοροναϊός

Οι κοροναϊοί έχουν πάρει το όνομά τους από τις πρωτεΐνες του περιβλήματός τους, που διατάσσονται σε σχήμα κορώνας. Ο MERS-CoV (Middle East Respiratory Syndrome Corona Virus, Κοροναϊός Αναπνευστικού Συνδρόμου Μέσης Ανατολής) είναι ένας β-κοροναϊός που εντοπίστηκε για πρώτη φορά στη Σαουδική Αραβία το 2012 και αρχικά ονομάστηκε «νέος κοροναϊός» (nCoV). Παρουσιάζει, μάλιστα, χαρακτηριστικές διαφορές από άλλους κοροναϊούς που έχουν εντοπιστεί κατά καιρούς σε ανθρώπους ή θηλαστικά.

Μια σοβαρή λοίμωξη

Το ΄΄Aναπνευστικό Σύνδρομο της Μέσης Ανατολής΄΄, είναι μια ιογενής αναπνευστική λοίμωξη, που προκαλείται από τον κοροναϊό MERS-CoV. Ο ιός αυτός δεν είναι ίδιος με τον κοροναϊό που προκάλεσε την πανδημία του σοβαρού οξέος αναπνευστικού συνδρόμου (SARS) το 2003, προκαλώντας το θάνατο σε 774 άτομα σε διάφορες χώρες του κόσμου. Ο ιός MERS-CoV έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές στο γεννητικό του υλικό (DNA) και προκαλεί υψηλή θνησιμότητα, οδηγώντας στο θάνατο περίπου το 50% των προσβεβλημένων ασθενών, ενώ ο SARS παλαιότερα παρουσίαζε θνησιμότητα στο επίπεδο του 10%.

Τα συμπτώματα του MERS

Οι περισσότεροι άνθρωποι που προσβάλλονται από τον MERS-CoV εκδηλώνουν σοβαρή αναπνευστική λοίμωξη, με συμπτώματα πυρετού, βήχα και δύσπνοια, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις έχει οδηγήσει σε εμφάνιση επιπλοκών, όπως Οξύ Σύνδρομο Αναπνευστικής Δυσχέρειας - ARDS, νεφρική ανεπάρκεια, διάρροια, διαταραχές της πήξης, περικαρδίτιδα, πολυοργανική ανεπάρκεια ή και θάνατο.

Ορισμένοι, πάντως, ασθενείς έχουν απλώς εκδηλώσει μια ήπιας μορφής αναπνευστική λοίμωξη. Η επικινδυνότητα, πάντως, της λοίμωξης είναι πολύ μεγάλη, αφού κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, όπως δηλώνουν Αμερικανοί επιδημιολόγοι, ‘’ο ρυθμός εξάπλωσης μπορεί να γίνει εκρηκτικός’’.

Η μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο

Ο MERS-CoV έχει διαπιστωθεί ότι μπορεί να μεταδοθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο, εφόσον έχει προηγηθεί στενή επαφή, δηλαδή επαφή μεταξύ του ασθενή και των ατόμων που τον φροντίζουν ή παραμονή στον ίδιο χώρο με τον ασθενή, κατά την φάση της λοίμωξης. Άγνωστο είναι, επίσης, αν μεταδίδεται ο ιός ακριβώς μέσω σταγονιδίων του βήχα ή του φταρνίσματος, ή μέσω άλλης οδού. Αξίζει να σημειωθεί ότι έχουν αναφερθεί περιστατικά μετάδοσης του ιού από ασθενή σε νοσηλευτικό προσωπικό, ενώ σε άτομα στο εξωτερικό που βρέθηκαν θετικά στον ιό, δεν υπήρχε ούτε επαφή με ασθενή, ούτε με ύποπτα ζώα, δηλαδή η μόλυνσή τους έγινε με παντελώς άγνωστο τρόπο.

Η προέλευση του ιού MERS-CoV

Αν και οι επιστήμονες δεν έχουν καταφέρει προς το παρόν να εντοπίσουν την αρχική πηγή του ιού, εικάζουν ότι ενδέχεται να προέρχεται από κάποιο ζώο, αφού εκτός από τους ανθρώπους, ο MERS-CoV έχει εντοπιστεί σε καμήλες στο Κατάρ και σε άλλες χώρες, καθώς και σε νυχτερίδες στην Σαουδική Αραβία. Ο ρόλος, πάντως, των ζώων ως πηγών μετάδοσης του ιού είναι υπό διερεύνηση από την επιστημονική κοινότητα, ενώ μερικοί επιδημιολόγοι υποστηρίζουν ότι πιθανότατα ο ιός προήλθε από νυχτερίδες που μόλυναν καμήλες ή άλλα οικόσιτα ζώα σε υπαίθριους χώρους.

Χώρες με κρούσματα MERS-CoV

Από τον Απρίλιο του 2012 μέχρι και σήμερα, κρούσματα του ιού MERS-CoV σε ανθρώπους έχουν καταγραφεί στην Γαλλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ιορδανία, το Κουβέιτ, την Μαλαισία, το Ομάν, το Κατάρ, την Σαουδική Αραβία, την Τυνησία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Αναλυτικότερα, έως τα μέσα Απριλίου 2014 είχαν δηλωθεί στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) συνολικά 243 εργαστηριακά επιβεβαιωμένα κρούσματα, συμπεριλαμβανομένων 93 θανάτων. Το ελληνικό περιστατικό είναι το 10^ο κρούσμα λοίμωξης από MERS που διαγιγνώσκεται στην Ευρώπη. Οι περισσότεροι προσβεβλημένοι από τη λοίμωξη ασθενείς, πάντως, σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με χώρες της Μέσης Ανατολής.

Οι ανησυχίες της διεθνούς κοινότητας

Στη διεθνή κοινότητα επικρατεί ανησυχία, δεδομένου ότι όσοι ασθενείς έχει επιβεβαιωθεί εργαστηριακά ότι έχουν προσβληθεί από τον ιό MERS-CoV, έχουν εκδηλώσει οξεία αναπνευστική λοίμωξη, με επακόλουθο μεγάλο αριθμό θανάτων. Επίσης, ανησυχία προξενεί το γεγονός ότι η λοίμωξη έχει μεταδοθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο, ξεπερνώντας τα όρια της Σαουδικής Αραβίας όπου εντοπίστηκε αρχικά, ενώ οι ειδικοί λοιμωξιολόγοι δεν μπορούν να αποκλείσουν την πιθανότητα περαιτέρω εξάπλωσης.

Τα ταξίδια στην Αραβική Χερσόνησο και τις γειτονικές χώρες

Τόσο οι ευρωπαϊκές όσο και οι αμερικανικές υγειονομικές αρχές δεν έχουν εκδώσει ειδικές ταξιδιωτικές οδηγίες εξαιτίας του ιού MERS. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι ταξιδιώτες θα πρέπει να ακολουθούν τις βασικές προφυλάξεις, όπως καλό πλύσιμο των χεριών και αποφυγή επαφής με άτομα που βήχουν ή φταρνίζονται. Επισημαίνεται, ακόμη, ότι αν κάποιος ταξιδιώτης εκδηλώσει πυρετό και άλλα συμπτώματα του κατώτερου αναπνευστικού, όπως βήχα ή δύσπνοια, εντός 14 ημερών από ταξίδι στην Αραβική Χερσόνησο ή κάποια γειτονική χώρα, θα πρέπει να αναζητήσει επειγόντως ιατρική βοήθεια. Το Υπουργείο Υγείας της Σαουδικής Αραβίας προτείνει λήψη ιδιαίτερων μέτρων προστασίας σε συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού όπως άτομα άνω των 65 ετών ή πάσχοντες από χρόνια νοσήματα, παιδιά κάτω των 12 ετών, έγκυες, καθώς και ασθενείς με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα και καρκινοπαθείς.

Τρόποι προστασίας

Οι διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας για την πρόληψη των αναπνευστικών λοιμώξεων είναι οι παρακάτω:

Α) Πλένετε τα χέρια σας με σαπούνι και νερό για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα και καθοδηγήστε τα παιδιά να κάνουν το ίδιο. Αν δεν είναι διαθέσιμα νερό και σαπούνι, τότε χρησιμοποιήστε απολυμαντικό χεριών με βάση το αλκοόλ.

Β) Όταν βήχετε ή φτερνίζεστε, καλύψτε την μύτη και το στόμα σας με χαρτομάντιλο και στη συνέχεια πετάξτε το σε καλάθι απορριμμάτων.

Γ) Αποφύγετε να αγγίξετε τα μάτια, την μύτη και το στόμα σας με ακάθαρτα χέρια.

Δ) Αποφύγετε τη στενή επαφή, καθώς και την κοινή χρήση μαχαιροπίρουνων, ποτηριών ή άλλων οικιακών σκευών, με άτομα που παρουσιάζουν ύποπτα συμπτώματα.

Ε) Καθαρίζετε και απολυμαίνετε τακτικά επιφάνειες όπως ο πάγκος της κουζίνας, τα πόμολα, οι πόρτες και τα παιχνίδια των παιδιών.

Θεραπευτική αντιμετώπιση

Αν και έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται προσπάθειες για την παρασκευή του, προς το παρόν δεν υπάρχει διαθέσιμο εμβόλιο κατά του MERS-CoV. Επίσης, επειδή δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο θεραπευτικό πρωτόκολλο για την αντιμετώπιση των επιπλοκών που προκαλεί ο ιός, η αγωγή προς το παρόν εστιάζεται στην ανακούφιση της ειδικής συμπτωματολογίας που εμφανίζει ο κάθε ασθενής.

Η διάγνωσης της λοίμωξης από τον ιό

Η διάγνωση γίνεται από τα συμπτώματα και τη ανίχνευση γενετικού υλικού του ιού από δείγματα του αναπνευστικού συστήματος. O ιός MERS-CoV ανιχνεύεται εργαστηριακά με ειδικά τεστ μοριακής βιολογίας (αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης - PCR), τα οποία πραγματοποιούνται σε εξειδικευμένα ιδιωτικά και κρατικά εργαστήρια νοσοκομείων, καθώς και στο Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ. Σημειώνεται, ακόμη, ότι δεν διατίθενται για την ανίχνευση του ιού ταχέα και αξιόπιστα διαγνωστικά τεστ.

Επειδή, πάντως, τα συμπτώματα της λοίμωξης από τον ιό MERS-CoV προσομοιάζουν με αυτά άλλων ηπιότερων λοιμώξεων του αναπνευστικού, θα πρέπει, στην περίπτωση που εμφανιστούν οι προαναφερόμενες ενδείξεις, να τηρούνται όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα προστασίας από το υγειονομικό προσωπικό (μάσκες, γάντια κλπ), ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος διασποράς της λοίμωξης.

Μια δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση

Η επιστημονική κοινότητα σήμερα δεν έχει καταφέρει να αποκαλύψει πλήρως τα μυστικά του νέου κοροναϊού, αφού παραμένει άγνωστος τόσο ο ακριβής τρόπος μετάδοσής του, όσο και η θεραπεία του. Η λοίμωξη πάντως από τον ιό MERS-CoV, αν και η πιθανότερη οδός μετάδοσης σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας είναι τα σταγονίδια από το βήχα ή το φτάρνισμα, δεν θεωρείται ότι μεταδίδεται εύκολα στον άνθρωπο. Παρά το γεγονός, όμως, ότι στη συγκεκριμένη χρονική φάση δεν διαφαίνεται τάση εξέλιξης της λοίμωξης σε πανδημία, οι ειδικοί συνιστούν εγρήγορση και λήψη μέτρων ατομικής προστασίας, ανάλογων με αυτά που εφαρμόζονται για την προφύλαξη από αερογενώς μεταδιδόμενα νοσήματα.

Γιάννης Στεφανογιάννης, Χανιώτικα Νέα 25-4-2014

Ήλιος και καρκίνος του δέρματος

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Tue, 06 May 2014 14:46:00 +0000

Κάθε χρόνο, καθώς πλησιάζει το καλοκαίρι στη χώρα μας, η ιατρική κοινότητα και τα μέσα ενημέρωσης αναφέρονται εκτενώς στην επικινδυνότητα της ηλιακής ακτινοβολίας και στην αύξηση των περιστατικών καρκίνων του δέρματος, όπως είναι το μελάνωμα. Με ποιο μηχανισμό, όμως, οι ακτινοβολίες αυτές ενεργοποιούν τη διαδικασία της καρκινογένεσης;

Ήλιος και εγκαύματα

Είναι γνωστό σε όλους πλέον, ότι η αραίωση του στρώματος όζοντος της ατμόσφαιρας και η επακόλουθη αύξηση της ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει στη γη, έχει δυσμενείς επιπτώσεις στο ανθρώπινο δέρμα, με την πρόκληση κυμαινόμενης βαρύτητας εγκαυμάτων. Τα ηλιακά εγκαύματα προκαλούνται περισσότερο από την υπεριώδη ακτινοβολία του ήλιου, παρά από τη θερμότητά του. Στην πράξη δεν παρουσιάζουν διαφορές από τα εγκαύματα που προέρχονται από άλλες αιτίες, ενώ προκαλούν καταστροφή του δέρματος, το οποίο μας προστατεύει από μολύνσεις, συγκρατεί τα υγρά του οργανισμού, αλλά και ελέγχει τη θερμότητα που αποβάλλει ή διατηρεί το σώμα μας.

Τα ηλιακά εγκαύματα είναι συνήθως πρώτου βαθμού, όπου το δέρμα γίνεται κόκκινο και ο ασθενής αισθάνεται πόνο στην περιοχή του εγκαύματος. Τα εγκαύματα δευτέρου βαθμού είναι σοβαρότερα, με βαθύτερη ζημιά και δημιουργία φυσαλίδων στο δέρμα, ενώ σπανιότερα η βλάβη μπορεί να είναι και τρίτου βαθμού, όπου παρατηρείται διάβρωση ακόμη και των εσωτερικών στιβάδων του δέρματος. Αξίζει να σημειωθεί, ότι τα παιδιά είναι πολύ πιο ευαίσθητα και παθαίνουν εγκαύματα ακόμη και μετά από έκθεση 15-30 λεπτών στον ήλιο. Αρχικά το έγκαυμα δεν γίνεται αντιληπτό, αλλά μετά από μερικές ώρες τα συμπτώματα εκδηλώνονται με πόνο, κοκκίνισμα δέρματος με ή χωρίς φυσαλίδες, οίδημα και σπανιότερα πυρετό. Στις περιπτώσεις σοβαρών εγκαυμάτων με φυσαλίδες, οίδημα και πυρετό και ειδικά όταν καλύπτουν μεγάλη επιφάνεια δέρματος, είναι αναγκαία η αναζήτηση ιατρική βοήθειας.

Ήλιος και καρκινογένεση

Το γεγονός ότι ο ήλιος προκαλεί καρκίνο στον άνθρωπο έχει αποδειχθεί πλήρως από ειδικούς επιστήμονες, τόσο σε πειραματόζωα, όσο και σε επιδημιολογικές μελέτες σε χώρες με αυξημένη ηλιοφάνεια. Όταν κάποιος εκτίθεται συχνά στον ήλιο, αυξάνεται κατακόρυφα η πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου τα επόμενα χρόνια της ζωής του. Το ανοσοποιητικό σύστημα του δέρματος εξασθενεί από την ισχυρή ηλιακή ακτινοβολία, η οποία καταστρέφει τα κύτταρά του και τροποποιεί το γενετικό τους υλικό, ενώ το σύστημα αναδόμησής του δεν μπορεί να εξαλείψει τις σοβαρές αυτές βλάβες, οι οποίες σχετίζονται με την έκθεση στην υπεριώδη (UV) ακτινοβολία.

Το κακόηθες μελάνωμα

Υπάρχουν τρεις κύριες κατηγορίες δερματικών καρκίνων: το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα (BCC), το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα (SCC) και το κακόηθες μελάνωμα, που είναι και το πιο επικίνδυνο. Το κακόηθες μελάνωμα είναι όγκος των μελανοκυττάρων, μιας ομάδας κυττάρων που παράγουν μελανίνη, την ουσία που μας δίνει το σκουρόχρωμο δέρμα και η παραγωγή της αυξάνεται μετά την έκθεση στον ήλιο. Θεωρείται ο πιο επικίνδυνος καρκίνος του δέρματος, που χαρακτηρίζεται από ταχεία εξέλιξη και πολλαπλές μεταστάσεις. Αποτελεί όχι μόνο τον πλέον κακοήθη δερματικό όγκο αλλά και έναν από τους πλέον επικίνδυνουτς καρκίνους γενικώς. Μπορεί να κάνει μετάσταση σχεδόν σε κάθε όργανο ή ιστό του σώματος και να οδηγήσει στο θάνατο σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μετά την υποτροπή του. Μπορεί να εμφανιστεί σαν εξέλιξη προϋπαρχόντων σπίλων (ελιών, στο 30% των περιπτώσεων), ή και να αναπτυχθεί αυτόνομα σε κάποιο φαινομενικά υγιές σημείο του σώματος (70%).

Είναι δυνατόν να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος, συχνότερα όμως παρουσιάζεται στο πρόσωπο και στα κάτω άκρα. Το μελάνωμα εμφανίζεται γενικά σα μία κηλίδα ή πλάκα ή οζίδιο με ποικίλα χρώματα και ασαφή όρια, εκδηλώνεται με μια φάση επιφανειακής εξάπλωσης και στη συνέχεια ακολουθείται από μια φάση επιθετικής κάθετης διείσδυσης προς τα βαθύτερα στρώματα του δέρματος. Η συχνότητά του αυξάνεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι τη δεκαετία του 1930 στην Αμερική προσβάλλονταν 1 στους 1.500 κατοίκους, ενώ σήμερα προσβάλλεται περίπου 1 στους 70.

Το μελάνωμα δεν είναι κληρονομική νόσος, όμως οι κοντινοί συγγενείς ενός ασθενούς διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο προσβολής. Όποιος έχει οικογενειακό ιστορικό μελανώματος και τύπο δέρματος υψηλού κινδύνου, καλό είναι να λαμβάνει πρόνοια και να υποβάλλεται σε τακτικό έλεγχο. Ένα μελάνωμα συχνά δεν αναγνωρίζεται με γυμνό οφθαλμό και εκ πρώτης όψεως μπορεί να μη διαφέρει από ένα σπίλο ή μια συγγενή βλάβη. Αλλαγές στο χρώμα, το σχήμα, το μέγεθος, τη διήθηση, την επιφάνεια του δέρματος και ορισμένα συμπτώματα, όπως επίμονος κνησμός ή αιμορραγία μιας βλάβης, συνιστούν πιθανά χαρακτηριστικά γνωρίσματα κακοήθειας. Επιπλέον, η εμφάνιση οποιασδήποτε νέας βλάβης με αυξανόμενο μέγεθος σε προηγούμενα φυσιολογικό δέρμα σε άτομο ηλικίας μεγαλύτερης των 40 ετών, θεωρείται ύποπτη και πρέπει να οδηγήσει τον ασθενή σε δερματολόγο. Μετά από την κλινική εξέταση, η τελική διάγνωση του μελανώματος τίθεται με βιοψία από την πάσχουσα περιοχή.

Η αντιμετώπιση του μελανώματος

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του μελανώματος συνίσταται σε ευρεία χειρουργική εξαίρεση της ύποπτης περιοχής, με ή χωρίς την αφαίρεση λεμφαδένων. Επιπλέον, η θεραπευτική αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει τη χορήγηση ειδικών ανοσολογικών ή χημειοθεραπευτικών σχημάτων, καθώς και την ακτινοβόληση της περιοχής (ακτινοθεραπεία). Το μελάνωμα, ακόμη, δίνει μεταστάσεις τόσο μέσω λεμφαδένων, όσο και μέσω του αίματος. Ανάλογα με την ύπαρξη απομακρυσμένων μεταστάσεων υπολογίζεται η πρόγνωση (υπολογισμός ποσοστού επιβίωσης) των ασθενών. Σε πολλές περιπτώσεις, με έγκαιρη διάγνωση, η πρόγνωση είναι καλή και ποσοστό ασθενών άνω του 75% επιβιώνει με καλές συνθήκες για περισσότερα από 5-10 χρόνια.

Η Αλφαβήτα του μελανώματος (ABCDE)

Τα 5 πρώτα γράμματα της αλφαβήτου αποτελούν ένα απλό και χρήσιμο οδηγό για τα πρώιμα προειδοποιητικά σημεία του μελανώματος. Ειδικότερα, όσον αφορά στη δερματική βλάβη:

Α: εκφράζει την παρουσία ασυμμετρίας (ASYMMETRY)

Β: εκφράζει τα ασαφή και ανώμαλα όρια (BORDER)

C: εκφράζει την ανομοιογένεια χρώματος ή την παρουσία περισσότερων του ενός χρωμάτων (COLOR)

D: εκφράζει την αύξηση της διαμέτρου, συνήθως πάνω από 6 χιλιοστά, καθώς και του πάχους της βλάβης (DIAMETER)

E: εκφράζει την εξέλιξη ή την αλλαγή (EVOLVING)

Τελευταία έχει προστεθεί και το γράμμα F (FAMILY) που δείχνει το οικογενειακό ιστορικό

Με απλά λόγια, αν μια ελιά έχει αλλάξει σχήμα, μέγεθος, χρώμα, προκαλεί φαγούρα, πόνο, είναι πρησμένη ή έχει ματώσει ή εκκρίνει υγρό, θα πρέπει οπωσδήποτε να ελεγχθεί από ειδικό δερματολόγο. Πρέπει να διευκρινιστεί ότι η παρουσία κάποιων από τα 5 αυτά σημεία δεν αποτελεί απαραίτητα απόδειξη παρουσίας μελανώματος, αλλά πρέπει να οδηγήσει σε εγρήγορση και δερματολογικό έλεγχο.

Τα πιο ευάλωτα σημεία του σώματος

Ο καρκίνος του δέρματος αναπτύσσεται μετά από πολύχρονη αθροιστική επίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας, γι’ αυτό προσβάλλει περισσότερο άτομα που εκτίθενται καθημερινά για πολλές ώρες στον ήλιο, όπως είναι οι αγρότες, οι ναυτικοί ή οι οικοδόμοι. Στα άτομα αυτά, η κακοήθεια εμφανίζεται σε περιοχές του δέρματος που εκτίθενται στον ήλιο, όπως το πρόσωπο, τα αυτιά, τα μάτια, η ραχιαία επιφάνεια των άκρων χειρών, οι μασχάλες και στους άνδρες σε περιοχές της κεφαλής που δεν καλύπτονται από μαλλιά. Επίσης, το μελάνωμα έχει την τάση να εμφανίζεται και σε άτομα που εργάζονται σε κλειστούς χώρους, τα οποία, όμως, εκτίθενται σε έντονη ηλιακή ακτινοβολία σε περιοδικά διαστήματα, όπως είναι τα Σαββατοκύριακα και οι διακοπές.

Γενικότερα, σε ομάδα υψηλού κινδύνου για ανάπτυξη μελανώματος ανήκουν τα άτομα της λευκής φυλής με κόκκινα μαλλιά και ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, τα ξανθά άτομα με γαλανά μάτια και ύπαρξη φακίδων, καθώς και άτομα με πολλούς μελαγχρωματικούς σπίλους (ελιές). Επίσης, ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δείχνουν άτομα με ατομικό και οικογενειακό ιστορικό ηλιακών εγκαυμάτων, συνδρόμου οικογενών δυσπλαστικών σπίλων ή μελανώματος, καθώς και ασθενείς με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα, μικρά παιδιά και ηλικιωμένους.

Οι βλάβες στο γενετικό υλικό (DNA)

Η υπεριώδης ακτινοβολία (UV) του ήλιου διαιρείται σε τρεις τύπους: τη UVA, τη UVBκαι τη UVC. Από αυτούς, η UVC δεν φτάνει ποτέ στην επιφάνεια της γης, αφού απορροφάται από το στρώμα όζοντος της ατμόσφαιρας, ενώ τόσο η ακτινοβολία UVA, όσο και η UVB, έχει αποδειχθεί ότι μπορούν να προκαλέσουν, με διαφορετικούς όμως μηχανισμούς, καρκίνο στο δέρμα του ανθρώπου. Είναι πλέον από όλους τους ειδικούς επιστήμονες αποδεκτό το γεγονός ότι οι βλάβες στο γενετικό υλικό των κυττάρων (DNA), είναι η βάση για την ανάπτυξη του καρκίνου σε ένα οργανισμό. Η ηλιακή, δηλαδή, ακτινοβολία, ειδικά η UVB που συνδέεται άμεσα με την καρκινογένεση, θεωρείται ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου για ανάπτυξη μελανώματος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όχι μόνο η ηλιακή ακτινοβολία, αλλά και η έκθεση στην τεχνητή υπεριώδη ακτινοβολία (solarium) προκαλεί την εμφάνιση κακοήθειας στο δέρμα.

Ο μηχανισμός δράσης

Ο τρόπος που επιδρούν οι υπεριώδεις ακτίνες στο κύτταρο σε μοριακό επίπεδο είναι αρκετά περίπλοκος. Με απλά λόγια θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ακτινοβολία του ήλιου μεταφέρει μεγάλα ποσά ενέργειας στον πυρήνα των κυττάρων, όπου βρίσκεται το γενετικό τους υλικό και αντιδρά μαζί του, σχηματίζοντας νέες ενώσεις που ονομάζονται φωτοπροϊόντα. Τα φωτοπροϊόντα παρεμβαίνουν ανάμεσα στις αλυσίδες του DNA (γενετικού υλικού), διαταράσσοντας ανεπανόρθωτα τη σταθερότητά τους και εμποδίζοντας το φυσιολογικό διπλασιασμό τους. Αποτέλεσμα της διαταραχής της λειτουργικότητας του DNAείναι ο λανθασμένος πολλαπλασιασμός του, η δημιουργία μεταλλάξεων και τελικά η αλλαγή της βιολογικής του συμπεριφοράς, που οδηγεί στην καρκινογένεση.

Μύθοι για το μαύρισμα

Η διαδικασία του μαυρίσματος περικλείεται από συγκεκριμένους μύθους, οι οποίοι διευκολύνουν και επιτείνουν το πρόβλημα της καρκινογένεσης:

Μύθος 1: Το μαύρισμα είναι υγιεινή συνήθεια. Αλήθεια: Το μαύρισμα είναι η προσπάθεια του οργανισμού να αμυνθεί απέναντι στη βλαπτική επίδραση της UV ακτινοβολίας.

Μύθος 2: Δεν παθαίνεις ηλιακό έγκαυμα όταν έχει συννεφιά. Αλήθεια: Μέχρι το 80% της UV ακτινοβολίας μπορεί να διαπεράσει ένα λεπτό νεφελώδες στρώμα.

Μύθος 3: Το μαύρισμα προστατεύει από τον ήλιο. Αλήθεια: Ένα βαθύ μαύρισμα σε λευκό δέρμα παρέχει προστασία αντίστοιχη με αντηλιακό δείκτη προστασίας (SPF) περίπου 4.

Μύθος 4. Δεν παθαίνουμε ηλιακό έγκαυμα μέσα στο νερό. Αλήθεια: Το νερό παρέχει μικρή μόνο προστασία και η ανάκλαση του φωτός στην επιφάνεια του νερού μπορεί να αυξήσει την έκθεση στη UV ακτινοβολία.

Μύθος 5: Η υπεριώδης (UV) ακτινοβολία το χειμώνα δεν είναι επικίνδυνη. Αλήθεια: Η έκθεση στη UV ακτινοβολία είναι γενικά μικρότερη, αλλά όχι αμελητέα, τους χειμερινούς μήνες, αλλά ειδικά στο χιόνι η ανάκλαση μπορεί να διπλασιάσει τη συνολική έκθεση, ιδίως σε μεγάλα υψόμετρα.

Μύθος 6: Αν κάνουμε διαλείμματα σε τακτά διαστήματα κατά τη διάρκεια της ηλιοθεραπείας, δε θα πάθουμε ηλιακό έγκαυμα. Αλήθεια: Η έκθεση στην υπεριώδη (UV) ακτινοβολία είναι αθροιστική κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Μύθος 7. Αν δεν αισθανόμαστε τις καυτές ακτίνες του ήλιου δεν θα πάθουμε ηλιακό έγκαυμα. Αλήθεια:

Το ηλιακό έγκαυμα προκαλείται από την υπεριώδη (UV) ακτινοβολία που δε γίνεται αισθητή, ενώ η θέρμανση του δέρματος προκαλείται από το ορατό και υπέρυθρο φάσμα της ηλιακής ακτινοβολίας.

Η προστασία από τις ηλιακές ακτίνες

Η ανάπτυξη καρκίνου του δέρματος είναι μια σύνθετη διαδικασία, η οποία ενεργοποιείται μετά από αλληλεπιδράσεις μεταξύ της υπεριώδους ηλιακής ακτινοβολίας και των κυττάρων του δέρματος και εμφανίζεται, με ύπουλο τρόπο, αρκετά χρόνια μετά την έκθεση στον ήλιο. Όταν ο καρκίνος εμφανιστεί, είναι πλέον αργά για λήψη οποιουδήποτε προστατευτικού μέτρου. Όταν, όμως, η διάγνωση τίθεται σε πρώιμο στάδιο, η ίαση είναι πιθανή και παρέχεται από τη χειρουργική αφαίρεση του μελανώματος. Αντιθέτως, η καθυστερημένη διάγνωση μπορεί να επιτρέψει τη διασπορά σε εσωτερικά όργανα και συνδέεται με δυσμενή πρόγνωση. Για το λόγο αυτό, είναι περισσότερο από αναγκαία η προστασία από τις βλαβερές ακτίνες του ήλιου, ιδίως σε χώρες με αυξημένη ηλιοφάνεια, όπως είναι η Ελλάδα.

Μερικές χρήσιμες συμβουλές-προτάσεις:

· Η χρήση αντιηλιακών προϊόντων είναι επιβεβλημένη χειμώνα και καλοκαίρι, εφόσον δραστηριοποιούμαστε στην ύπαιθρο. Προϊόντα με SPF κάτω του 10 δεν είναι αποτελεσματικά και άνω του 50 δεν έχουν νόημα.

· Τα προϊόντα πρέπει οπωσδήποτε να προστατεύουν και από τη UVA και από τη UVB.

· Άτομα με ανοιχτόχρωμο δέρμα χρειάζεται να χρησιμοποιούν υψηλότερο δείκτη προστασίας (SPF).

· Πρέπει να εφαρμόζονται σε στεγνό δέρμα 20΄ - 30΄ πριν από την έκθεση στον ήλιο, σε ποσότητα 35 - 50 gr για κανονικής ανάπτυξης σώμα.

· Χρειάζεται να ανανεώνονται τακτικά, κάθε μία ώρα και συχνότερα εάν ιδρώνουμε, βρεχόμαστε ή τριβόμαστε στην άμμο ή με την πετσέτα.

· Τα παιδιά χρειάζονται υψηλότερους δείκτες και συχνότερη ανανέωση.

· Υπάρχουν άλλα προϊόντα για το σώμα και άλλα για το πρόσωπο.

· Όχι ηλιοθεραπεία το μεσημέρι, να προτιμάμε τη σκιά και να φοράμε σκούρα γυαλιά, καπέλο και ανοιχτόχρωμα μπλουζάκια

· Κανένα αντιηλιακό δεν παρέχει απόλυτη προστασία

· Η έκθεση στον ήλιο πρέπει να είναι προοδευτική, για να μπορέσει το σώμα μας να παράγει μελανίνη που αποτελεί φυσική προστασία

Η σημασία της πρόληψης

Οι βασικές προληπτικές οδηγίες, επιπλέον, πρέπει να περιλαμβάνουν τακτικό έλεγχο από δερματολόγο στην περίπτωση που παρατηρηθεί αξιοσημείωτη αλλαγή στο δέρμα σε οποιαδήποτε ηλικία, καθώς και προγραμματισμένα κάθε 2 χρόνια σε άτομα πάνω από 50 ετών και κάθε χρόνο σε άτομα με ανοιχτόχρωμο δέρμα, μετά την ηλικία των 40 ετών. Αξίζει, άραγε, να κινδυνεύει κάποιος να προσβληθεί από μια τόσο σοβαρή ασθένεια και να χάσει ακόμη και τη ζωή του, μόνο και μόνο για να βελτιώσει ελαφρά την εξωτερική του εμφάνιση; Δεν υπάρχει, πια, αμφιβολία ότι οι κίνδυνοι που κρύβουν οι ηλιακές ακτίνες είναι μεγάλοι και δύσκολα αντιμετωπίσιμοι, γι’ αυτό η σύνεση και η πρόληψη παραμένουν ως οι μόνοι και αδιαμφισβήτητοι παράγοντες προστασίας, απέναντι σε ένα αόρατο, αλλά πραγματικά επικίνδυνο, εχθρό.

Γιάννης Στεφανογιάννης, Χανιώτικα Νέα 9-4-2014

Γρίπη Η1Ν1: Στο ίδιο έργο θεατές…

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Wed, 19 Feb 2014 13:46:00 +0000

Ο ιός της γρίπης Η1Ν1 που (ξανα)εμφανίστηκε πρόσφατα στη χώρα μας, απομονώθηκε για πρώτη φορά την άνοιξη του 2009 και προκάλεσε την πρώτη πανδημία γρίπης του 21^ουαιώνα, προκαλώντας χιλιάδες θανάτους σε όλον τον κόσμο.

Η σημερινή κατάσταση

Στην Ελλάδα, στα μέσα του Φεβρουαρίου (2014), σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), είχαν χάσει τη ζωή τους 43 άτομα από την εξάπλωση της γρίπης Η1Ν1, ενώ 61 άνθρωποι νοσηλεύονταν σε σοβαρή κατάσταση σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας των κρατικών και ιδιωτικών νοσοκομείων, ανεβάζοντας τον αριθμό όσων έχουν νοσηλευθεί σε ΜΕΘ στους 156 συνολικά.

Η επανεμφάνιση ενός επικίνδυνου ιού

Ο ιός Η1Ν1 περιέχει γονίδια από ιό της γρίπης των χοίρων, των πτηνών και των ανθρώπων σε ένα συνδυασμό που, πριν το έτος 2009,δεν είχε εμφανιστεί ποτέ στο παρελθόν. Ο ιός μεταδίδεται εύκολα από άνθρωπο σε άνθρωπο και η νόσος, αν και συνήθως είναι ήπια, έχει περιγραφεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, ως ιδιαίτερα σοβαρή.

Η γρίπη H1N1

Η γρίπη H1N1 είναι μία οξεία ιογενής λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος, που προκαλείται από ιό γρίπης τύπου Α. Ο ιός μεταδίδεται σε άγρια πτηνά, πουλερικά, άλογα και ανθρώπους, αλλά η μετάδοση από το ένα ζωικό είδος στο άλλο είναι σπάνια. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 είχαν αναφερθεί μεμονωμένα κρούσματα γρίπης των χοίρων σε ανθρώπους που είχαν άμεση επαφή με τα ζώα (π.χ. εργαζόμενοι σε φάρμες με χοίρους). Επιπλέον, το στέλεχος Η1Ν1 προσβάλλει περισσότερο νέα και υγιή άτομα, σε σύγκριση με την κοινή εποχική γρίπη. Η λοίμωξη από το στέλεχος αυτό του ιού της γρίπης αποτελεί αυτόνομη οντότητα και μπορεί να παρουσιάσει σε μικρό ποσοστό των περιπτώσεων σοβαρά συμπτώματα, οδηγώντας ορισμένους ασθενείς ακόμη και το θάνατο.

Οι πανδημίες γρίπης του τελευταίου αιώνα

Ως πανδημία γρίπης χαρακτηρίζεται μία επιδημία με παγκόσμια εξάπλωση, η οποία προκαλείται από ένα καινούριο ή παλαιότερο ιό της γρίπης, που προσβάλλει ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού που δεν έχει ανοσία στον ιό. Κατά τον εικοστό αιώνα, υπήρξαν 3 πανδημίες (το 1918, το 1957 και το 1968). Στην τελευταία πανδημία του 2009 αναφέρθηκαν πάνω από 18.000 θάνατοι παγκοσμίως. Αξίζει να σημειωθεί ότι τη φετινή χρονιά, παρά τα εμφανιζόμενα κρούσματα, δεν υπάρχουν ενδείξεις ύπαρξης και εξάπλωσης γενικής πανδημίας γρίπης.

Τα συμπτώματα της γρίπης Η1Ν1 στους ανθρώπους

Τα συμπτώματα της νόσου είναι παρόμοια με αυτά της εποχικής γρίπης και μπορεί να περιλαμβάνουν αιφνίδια έναρξη υψηλού πυρετού και εκδηλώσεις από άλλα συστήματα (όπως βήχας, καταρροή, πονόλαιμος, πόνος στους μυς και τις αρθρώσεις, πονοκέφαλος, ρίγος, αίσθημα κόπωσης, διάρροια και έμετοι. Σε ορισμένες, πάντως, περιπτώσεις, παρατηρείται σοβαρή νόσηση, ακόμη και σε άτομα που δεν ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου.

Τρόποι μόλυνσης

Οι άνθρωποι μολύνονται με τον ιό με τον ίδιο τρόπο όπως και στην εποχική γρίπη, δηλαδή μέσω σταγονιδίων από ασθενή που βήχει ή φτερνίζεται. Ο ιός μπορεί να μεταδοθεί και έμμεσα, όταν τα μολυσμένα σταγονίδια που προέρχονται από ασθενή παραμένουν στα χέρια του ή σε άλλες επιφάνειες, που μπορεί να μεταδώσουν τον ιό σε ανθρώπους που τις αγγίζουν και, στη συνέχεια, ακουμπούν τη μύτη ή το στόμα τους.

Το εμβόλιο της γρίπης

Για το στέλεχος Η1Ν1 της γρίπης υπάρχει αποτελεσματικό και ασφαλές εμβόλιο, που χορηγείται σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο κάθε χρονιά. Πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το τριδύναμο αντιγριππικό εμβόλιο περιόδου 2013-14 που κυκλοφορεί στα φαρμακεία, περιέχει ενσωματωμένο και το στέλεχος Η1Ν1 του ιού της γρίπης. Αξίζει, επίσης, να τονιστεί ότι το περσινό εμβόλιο για τον Η1Ν1 δεν προστατεύει τη φετινή χρονιά από πιθανή λοίμωξη από τον ιό της γρίπης.

Ομάδες υψηλού κινδύνου

Για τις παρακάτω ομάδες πληθυσμού συστήνεται ο αντιγριπικός εμβολιασμός με το εποχικό εμβόλιο της γρίπης σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ.):

1. Άτομα ηλικίας 60 ετών και άνω.

2. Εργαζόμενοι σε χώρους παροχής υπηρεσιών υγείας (ιατρονοσηλευτικό προσωπικό

και λοιποί εργαζόμενοι).

3. Παιδιά και ενήλικες που παρουσιάζουν έναν ή περισσότερους από τους παρακάτω

επιβαρυντικούς παράγοντες ή χρόνια νοσήματα:

• Άσθμα ή άλλες χρόνιες πνευμονοπάθειες

• Καρδιακή νόσο με σοβαρές αιμοδυναμικές διαταραχές

• Ανοσοκαταστολή (κληρονομική ή επίκτητη εξαιτίας νοσήματος ή θεραπείας)

• Μεταμόσχευση οργάνων

• Δρεπανοκυτταρική νόσο (και άλλες αιμοσφαιρινοπάθειες)

• Σακχαρώδη διαβήτη ή άλλο χρόνιο μεταβολικό νόσημα

• Χρόνια νεφροπάθεια

• Νευρομυϊκά νοσήματα

4. Έγκυες γυναίκες β΄ και γ΄ τριμήνου

5. Παιδιά που παίρνουν ασπιρίνη μακροχρόνια (π.χ. νόσος Kawasaki, ρευματοειδή

αρθρίτιδα και άλλα) για τον πιθανό ο κίνδυνο εμφάνισης συνδρόμου Reye μετά από γρίπη

6. Άτομα που βρίσκονται σε στενή επαφή με παιδιά <6 o:p="">

υποκείμενο νόσημα, τα οποία διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών από τη

γρίπη

7. Οι κλειστοί πληθυσμοί (προσωπικό και εσωτερικοί σπουδαστές γυμνασίων, λυκείων, στρατιωτικών και αστυνομικών σχολών, ειδικών σχολείων ή σχολών, τρόφιμοι και προσωπικό ιδρυμάτων κ.ά.)

Η θεραπεία της γρίπης από τον ιό Η1Ν1

Αν και υπάρχουν ορισμένα φάρμακα που μπορούν να αντιμετωπίσουν τον ιό Η1Ν1, η καταπολέμηση της λοίμωξης είναι συνήθως συμπτωματική, δηλαδή ανάλογα με το σύμπτωμα που εμφανίζεται, χορηγείται και η αντίστοιχη θεραπεία. Πρέπει, πάντως, να γίνει κατανοητό ότι τα αντιιικά φάρμακα δεν θα πρέπει να χορηγούνται αυτοβούλως, αλλά μόνο με ιατρική συνταγή και παρακολούθηση.

Τρόποι προστασίας

Ο εμβολιασμός αποτελεί προτεραιότητα στις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού και το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, ενώ η τήρηση των μέτρων υγιεινής και υγιεινής των χεριών είναι απαραίτητη. Επιβάλλεται, ακόμη, η σωστή χρήση των αντι-ιικών φαρμάκων, κατά την κρίση των θεραπόντων ιατρών, η οποία θα πρέπει να ξεκινά το ταχύτερο δυνατό και χωρίς να προηγείται απαραίτητα εργαστηριακή επιβεβαίωση. Επίσης:

Αποφεύγετε στενές επαφές με άτομα που έχουν ασθενήσει. Εάν αρρωστήσετε, κρατείστε απόσταση από τους άλλους για να μην τους μεταδώσετε τη νόσο
Μην πηγαίνετε στη δουλειά ή στο σχολείο εάν αρρωστήσετε, αλλά μείνετε στο σπίτι σας για να μην μεταδώσετε την ασθένεια και στους άλλους
Καλύψτε το στόμα και τη μύτη σας με μαντήλι όταν βήχετε ή φτερνίζεστε. Πετάξτε το μαντήλι στα σκουπίδια μετά τη χρήση του. Με αυτόν τον τρόπο, προστατεύετε τους άλλους
Το συχνό πλύσιμο χεριών θα σας προστατέψει από τα μικρόβια. Πλύνετε τα χέρια σας συχνά, ειδικά μετά το βήχα ή το φτέρνισμα. Τα καθαριστικά χεριών που περιέχουν αλκοόλ είναι επίσης αποτελεσματικά. Αποφύγετε να ακουμπάτε τα μάτια σας, τη μύτη ή το στόμα σας, γιατί με αυτόν τον τρόπο εξαπλώνεται η μόλυνση.
Επικοινωνήστε με τον ιατρό σας αν παρουσιάσετε συμπτώματα γρίπης και αποφύγετε το νοσοκομείο, στο οποίο θα πάτε με υπόδειξη ιατρού ή όταν έχετε σοβαρή νόσηση ή ανήκετε στις ομάδες υψηλού κινδύνου.

Ένας γνωστός κίνδυνος

Κατά την περίοδο 2013-14 ήταν αναμενόμενο να κυκλοφορήσει εκ νέου ο ιός της πανδημικής γρίπης Α(Η1Ν1), αφού είναι γνωστό ότι οι πανδημίες αυτού του τύπου συνεχίζονται και τα επόμενα χρόνια από την αρχική εμφάνισή τους. Το καλύτερο προληπτικό μέτρο έναντι της γρίπης συνεχίζει να αποτελεί το εποχικό εμβόλιο που έχει εξαιρετική ασφάλεια και αποτελεσματικότητα, ενώ το ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ τονίζει την ανάγκη συνεχιζόμενου εμβολιασμού των ευπαθών ομάδων, καθ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα.

Επίσης, ο εμβολιασμός του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού είναι εξαιρετικής σημασία,ς όχι μόνο για λόγους ατομικής προστασίας, αλλά κυρίως για την προστασία των ευαίσθητων ομάδων του πληθυσμού που νοσηλεύεται στα νοσοκομεία.

Ο πόλεμος του εμβολίου

Τα προηγούμενα χρόνια, το αντιγριπικό εμβόλιο δέχθηκε μεγάλο πόλεμο από περιορισμένη ομάδα ειδικών και μη ατόμων, που ούτε λίγο ούτε πολύ προεξοφλούσαν τον αφανισμό, μέσω αδιόρατων παρενεργειών, όσων τολμούσαν να το κάνουν. Τα εκατομμύρια των (άσκοπων) παραγγελιών, ο σκοτεινός ρόλος των φαρμακευτικών εταιρειών και η συνήθης καχυποψία και αντίδραση πολλών συνανθρώπων μας, άφησε απροστάτευτο μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, ένα μέρος του οποίου βιώνει τα βαριά και επικίνδυνα συμπτώματα της γρίπης από το στέλεχος του ιού Η1Ν1.

Οι Κασσάνδρες κάθε χρόνο διαψεύδονται, αφού οι παρενέργειες του εμβολίου Η1Ν1 είναι αμελητέες, δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις αντίστοιχες του εποχικού εμβολίου και η κηρυσσόμενη καταστροφή της (εμβολιασμένης) ανθρωπότητας αποδεικνύεται, για άλλη μια φορά, μύθος. Τη φετινή χρονιά, ενώ έχουμε ήδη μπει στο δεύτερο μήνα του 2013, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού δεν έχει ενημερωθεί ή αποφασίσει να κάνει το εμβόλιο και μένει στο έλεος ενός ιού, που ενώ συνήθως προκαλεί ήπια λοίμωξη, είναι ικανός να προκαλέσει το θάνατο ακόμη και εντελώς υγιών ατόμων.

Η καθυστερημένη αντίδραση

Η γρίπη Η1Ν1 όχι μόνο δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά και η πιθανότητα μετάλλαξής της σε πιο επικίνδυνη μορφή παραμένει υπαρκτή. Οι αρμόδιες υγειονομικές αρχές, όμως, αφού εδώ και μήνες δεν έκαναν το παραμικρό για να αποτρέψουν την εξάπλωση της γρίπης και να ενημερώσουν τον κόσμο ώστε να εμβολιαστεί και αφού είδαν ότι ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία αρχίζει να γίνεται σοβαρός, άρχισαν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, φοβούμενοι το κόστος που θα επιφέρει ο πιθανός θάνατος αθώων ανθρώπων.

Η γρίπη Η1Ν1, όμως, συνεχίζει να εξαπλώνεται και να προκαλεί είτε μεγάλη ταλαιπωρία των πολιτών στα νοσοκομεία, ιδίως αν απαιτηθεί νοσηλεία σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, είτε ακόμη και αθώα θύματα, αφού τόσο η αμέλεια των κρατικών αρχών και των πολιτών, όσο και η συνεχιζόμενη παραπληροφόρηση, εμπόδισε τον κόσμο να εμβολιαστεί και να προστατευθεί από ένα ιό, που μπορεί να αποδειχθεί πολύ επικίνδυνος για την υγεία του. Οι ειδικοί επιστήμονες του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) τονίζουν την αναγκαιότητα του εμβολιασμού, έστω και την ύστατη ώρα, ανθρώπων που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου, καθώς όπως έχει αποδειχθεί τα θανατηφόρα κρούσματα και οι εισαγωγές σε ΜΕΘ, αφορούν κυρίως ανθρώπους που στην πλειονότητά τους δεν έχουν εμβολιαστεί…

Γιάννης Στεφανογιάννης, Χανιώτικα Νέα 19-2-2014

Τα μαγκάλια του θανάτου

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Sun, 29 Dec 2013 09:21:00 +0000

Μόλις τον περασμένο χειμώνα δύο φοιτητές άφησαν την τελευταία τους πνοή από τις αναθυμιάσεις μαγκαλιού, ενώ πρόσφατα άλλο ένα κοριτσάκι 13 ετών έχασε τη ζωή του από εισπνοή μονοξειδίου του άνθρακα.

Μια ιστορία από τα παλιά

Το μονοξείδιο του άνθρακα είναι ένα άχρωμο, άοσμο, άγευστο και τοξικό αέριο, του οποίου η εισπνοή μπορεί να προκαλέσει στον άνθρωπο σοβαρές βλάβες, κώμα ή ακόμη και θάνατο. Όταν γίνεται ατελής καύση οποιουδήποτε υλικού περιέχει άνθρακα (ξύλου, βενζίνης, κάρβουνου, φυσικού αερίου, προπανίου, πετρελαίου, καπνού του τσιγάρου, μεθανίου, πλαστικού κ.λπ.), σε συσκευές όπως μαγκάλια (σκεύη χάλκινα, σιδερένια, συχνά αυτοσχέδια, στα οποία καιγόντουσαν κάρβουνα για να θερμάνουν τον χώρο), σόμπες πετρελαίου χωρίς σωλήνες ή σόμπες υγραερίου, παράγεται το αέριο μονοξείδιο του άνθρακα (CO). Κανονικά όταν καίγεται κάποιο υλικό που περιέχει άνθρακα, σχηματίζεται η ένωση διοξείδιο του άνθρακα (CO₂) που δεν είναι βλαπτική. Αν όμως το οξυγόνο του περιβάλλοντος δεν επαρκεί (κλειστοί χώροι που δεν αερίζονται επαρκώς), η καύση δεν γίνεται σωστά (ατελής) με αποτέλεσμα να δημιουργείται το τοξικό και δυνητικά θανατηφόρο μονοξείδιο του άνθρακα.

Τα συνηθέστερα ατυχήματα αφορούν σε ανθρακωρύχους, οδηγούς οχημάτων που κοιμούνται μέσα σε αυτά με αναμμένη μηχανή, επισκευές οχημάτων σε κλειστά γκαράζ και κυρίως συσκευές θέρμανσης (συνηθέστερα μαγκάλια) σε χώρους που δεν αερίζονται επαρκώς.

Ένα επικίνδυνο αέριο

Οι θανατηφόρες ιδιότητες του μονοξειδίου του άνθρακα (CO) είναι γνωστές από την αρχαιότητα. Ο Γαληνός, διάσημος γιατρός του 2^ου μ.Χ. αιώνα, είχε σωστά υποθέσει ότι οι δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις από μισοαναμμένες φωτιές προκαλούσαν επικίνδυνες αλλαγές στη σύσταση του αέρα. Στην αρχαιότητα, επίσης, χρησιμοποιούσαν τον εγκλεισμό σε μικρά κλειστά δωμάτια με μισοαναμμένα κάρβουνα, για την εκτέλεση ληστών. Σε πιο πρόσφατη εποχή, το 1940, το μονοξείδιο του άνθρακα των καυσαερίων ειδικά διασκευασμένων αυτοκινήτων (των περίφημων 'Gaswagen') χρησιμοποιήθηκε από το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας στο πλαίσιο της ευγονικής εκστρατείας για την ομαδική 'ευθανασία' χιλιάδων εκ γενετής ανάπηρων, πνευματικά καθυστερημένων και ψυχασθενών ατόμων.

Η εισπνοή μονοξειδίου του άνθρακα απετέλεσε, επίσης, προσφιλή μέθοδο αυτοκτονίας, με τη σκόπιμη εισπνοή καυσαερίων από την εξάτμιση αυτοκινήτου που λειτουργεί, μέσω σωλήνα που εισέρχεται στον χώρο των επιβατών. Η δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα έχει ακόμη θεωρηθεί ως η εξήγηση για σπίτια που περιγράφησαν ως 'στοιχειωμένα'. Συμπτώματα, όπως παραισθήσεις και παραλήρημα, έχουν οδηγήσει τους ανθρώπους που πάσχουν από τέτοιου είδους δηλητηρίαση να νομίζουν ότι έχουν δει φαντάσματα ή να πιστεύουν ότι το σπίτι τους είναι στοιχειωμένο.
Επιπροσθέτως, το μονοξείδιο του άνθρακα είναι αέριο που διαχέεται πολύ εύκολα στην ατμόσφαιρα, ενώ δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό, όπως ο κοινός καπνός, αφού είναι άοσμο και άχρωμο. Η δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα συμβαίνει μετά από εισπνοή της ουσίας σε ατμοσφαιρικές συγκεντρώσεις συνήθως μεγαλύτερες από 0,01%, ενώ όταν η συγκέντρωση ξεπεράσει το 1,2%, ο θάνατος μπορεί να επέλθει ακόμη και σε λιγότερο από 3 λεπτά.

Τρόπος δράσης του μονοξειδίου του άνθρακα

Η αιμοσφαιρίνη που βρίσκεται μέσα στα ερυθρά αιμοσφαίρια και μεταφέρει το οξυγόνο, συνδέεται πιο γρήγορα και αποτελεσματικά με το CO, παρά με το ίδιο το οξυγόνο, δημιουργώντας την ένωση καρβοξυαιμοσφαιρίνη. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι η αιμοσφαιρίνη του αίματος έχει την τάση να ενώνεται παραπάνω από 200 φορές πιο εύκολα με το μονοξείδιο του άνθρακα, απ? ό,τι με το οξυγόνο. Αν υπάρχει αυξημένη συγκέντρωση CO στην ατμόσφαιρα, τότε μεγάλο ποσοστό των ερυθρών αιμοσφαιρίων θα μεταφέρει CO αντί για το οξυγόνο, που χρειάζονται όλοι οι ανθρώπινοι ιστοί για να λειτουργήσουν. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή βλάβη των ιστών και να προκαλέσει ακόμη και τον θάνατο.
Η αιμοσφαιρίνη, όταν μετατρέπεται σε καρβοξυαιμοσφαιρίνη, αποκτά έντονο κόκκινο χρώμα και έτσι οι δηλητηριασθέντες νεκροί δεν είναι χλωμοί, αλλά παρουσιάζουν μια αφύσικη κόκκινη απόχρωση (σαν κεράσι). [Δεν μπορεί να αποτελεί παρά τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι η ιδιότητα αυτή χρησιμοποιείται από τη βιομηχανία κρέατος, για να δίνεται εντονότερο χρώμα και να είναι περισσότερο ευπαρουσίαστα και εμπορεύσιμα τα κόκκινα κρέατα].

Πρόκληση οξείας δηλητηρίασης

Οι σημαντικότερες εκδηλώσεις της δηλητηρίασης εμφανίζονται στο κεντρικό νευρικό σύστημα και στην καρδιά. Τα αρχικά συμπτώματα της οξείας δηλητηρίασης από μονοξείδιο του άνθρακα περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, ναυτία και αίσθημα κόπωσης. Αυτά τα συμπτώματα συχνά συγχέονται με αυτά μιας κοινής ίωσης, όπως η γρίπη, ή άλλων ασθενειών, όπως τροφική δηλητηρίαση ή γαστρεντερίτιδα. Ο πονοκέφαλος είναι το πιο κοινό σύμπτωμα της οξείας δηλητηρίασης από μονοξείδιο του άνθρακα, ενώ η αύξηση της έκθεσης προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες όπως ταχυπαλμία, χαμηλή πίεση του αίματος, καρδιακή αρρυθμία καθώς και βλάβες στο κεντρικό νευρικό σύστημα, όπως παραλήρημα, ψευδαισθήσεις, ζάλη, αστάθεια στο βάδισμα, σύγχυση, σπασμούς, απώλεια των αισθήσεων, διακοπή της αναπνοής ή ακόμη και θάνατο.

Πρόκληση χρόνιας δηλητηρίασης

H μακροχρόνια έκθεση σε σχετικά χαμηλά επίπεδα μονοξειδίου του άνθρακα (π.χ. από μια χαλασμένη ηλεκτρική συσκευή που εκπέμπει καθημερινά πολύ μικρές ποσότητες αερίου), μπορεί να προκαλέσει επίμονους πονοκεφάλους, ζάλη, κατάθλιψη, σύγχυση, απώλεια μνήμης, ναυτία και εμετό. Είναι άγνωστο εάν μακροχρόνια έκθεση σε χαμηλές συγκεντρώσεις μπορεί να προκαλέσει μόνιμες νευρολογικές βλάβες. Συνήθως, μετά την απομάκρυνση από την έκθεση σε μονοξείδιο του άνθρακα, τα συμπτώματα υποχωρούν από μόνα τους. Η μακροχρόνια έκθεση επηρεάζει περισσότερο τα άτομα με στεφανιαία νόσο και τις έγκυες γυναίκες, στις οποίες, αν και οι ίδιες μπορούν να υποστούν ήπια δηλητηρίαση, το έμβρυο που κυοφορούν μπορεί να οδηγηθεί ακόμη και στο θάνατο.

Αντιμετώπιση δηλητηρίασης

Εάν παρουσιαστούν ύποπτα συμπτώματα ή υπάρχει η παραμικρή υποψία για έκθεση στο αέριο, πρέπει να απομακρυνόμαστε αμέσως από τον ύποπτο χώρο και να βγαίνουμε στον καθαρό αέρα. Το άνοιγμα πορτών και παραθύρων μόνο του δεν αρκεί για την αποφυγή του κινδύνου, διότι μπορεί να παραμένει άθικτη η πηγή του θανατηφόρου αερίου. Όταν πρόκειται να διασωθεί ένα θύμα που έχει καταρρεύσει σε έναν περιορισμένο χώρο ή δεξαμενή, πάντοτε ο διασώστης πρέπει να φορά αναπνευστήρα με δική του παροχή αέρα, για να μη δηλητηριαστεί και ο ίδιος. Το θύμα πρέπει να μεταφέρεται αμέσως σε καθαρό αέρα και να του χορηγείται οξυγόνο συγκέντρωσης 100%, ώστε να διασπαστεί γρηγορότερα η ανθακυλαιμοσφαιρίνη (4 φορές ταχύτερη διάσπαση, σε σχέση με το κανονικό οξυγόνο), ενώ έχει προταθεί και η χορήγηση υπερβαρικού οξυγόνου (με πίεση τριπλάσια της ατμοσφαιρικής).

Το οξυγόνο, δηλαδή, λειτουργεί ως αντίδοτο, καθώς αυξάνει την απομάκρυνση του μονοξειδίου του άνθρακα από την αιμοσφαιρίνη, με αποτέλεσμα το επίπεδο του οξυγόνου στο σώμα να επανέρχεται στα φυσιολογικά επίπεδα. Επίσης, εάν έχει σταματήσει η αναπνοή του ατόμου, πρέπει γίνεται αμέσως τεχνητή αναπνοή, ενώ εάν δεν έχει σφυγμό, πρέπει να γίνονται καρδιακές μαλάξεις. Ακόμη, το συντομότερο το θύμα πρέπει να λάβει ιατρική φροντίδα σε οργανωμένο νοσοκομείο, αφού ενδεχομένως να απαιτηθεί η διασωλήνωσή του και η εισαγωγή του σε μονάδα εντατικής θεραπείας.

Τα συμπτώματα της δηλητηρίασης

Η έκθεση σε μεγαλύτερες ποσότητες μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική τοξικότητα του κεντρικού νευρικού συστήματος και της καρδιάς, ακόμη και στον θάνατο. Υψηλές, δηλαδή, συγκεντρώσεις μπορεί να οδηγήσουν σύντομα στον θάνατο, χωρίς σημαντικά προειδοποιητικά συμπτώματα. Οι ηλικιωμένοι, τα παιδιά και οι πάσχοντες από καρδιοαναπνευστικά προβλήματα, αποτελούν τις πιο ευάλωτες ομάδες. Επιπλέον, η κατανάλωση αλκοόλ και βαρβιτουρικών μπορεί να αυξήσει την επίδραση του αερίου στην υγεία, ενώ οι καπνιστές έχουν μεγαλύτερα ποσοστά ανθρακυλαιμοσφαιρίνης στο αίμα τους από τους μη καπνιστές και επομένως αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο δηλητηρίασης από εκθέσεις σε μονοξείδιο του άνθρακα.

Οδηγίες πρόληψης

Η πρόληψη της δηλητηρίασης είναι σημαντικό θέμα για την δημόσια υγεία και απαιτεί την εκπαίδευση για την ασφαλή λειτουργία διαφόρων συσκευών θέρμανσης και κινητήρων εσωτερικής καύσης. Οικιακή δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα μπορεί να προληφθεί με την έγκαιρη ανίχνευση από ειδικούς οικιακούς ανιχνευτές μονοξειδίου του άνθρακα, οι οποίοι σημαίνουν συναγερμό όταν αυξηθεί η συγκέντρωση του αερίου.
Μερικές απλές οδηγίες πρόληψης είναι οι παρακάτω: χρησιμοποιείτε τις ψησταριές με κάρβουνα μόνο σε εξωτερικούς χώρους. Ποτέ μη τις χρησιμοποιείτε ή αποθηκεύετε κάρβουνα (ακόμη και αν φαίνονται σβησμένα) μέσα στο σπίτι ή σε γκαράζ ή σε κλειστό χώρο, αφού τα κάρβουνα παράγουν πολύ υψηλά επίπεδα CO.

Ο κίνδυνος παραμονεύει και τους θερινούς μήνες από την χρήση φορητών συσκευών όπως ψησταριές, φωτιστικά σε σκηνές κάμπινγκ, τροχόσπιτα, κλειστές καρότσες οχημάτων κλπ. Ποτέ μη χρησιμοποιείτε μικρές βενζινοκίνητες μηχανές και εργαλεία σε κλειστούς χώρους, εκτός αν η κινητήρια μονάδα μπορεί να τοποθετηθεί σε εξωτερικό χώρο και μακριά από εισόδους εξαερισμού. Βρείτε εναλλακτικές λύσεις, όπως συσκευές που λειτουργούν με ηλεκτρισμό ή πεπιεσμένο αέρα. Επίσης, σε ορισμένα επαγγέλματα σε βιομηχανικούς χώρους με αυξημένες εκπομπές μονοξειδίου του άνθρακα, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να εξετάζονται τακτικά από γιατρούς, ενώ οι χώροι υψηλού κινδύνου θα πρέπει να ελέγχονται συχνά με ειδικά μηχανήματα για τις συγκεντρώσεις του αερίου.

Επίλογος

Η εισπνοή μονοξειδίου του άνθρακα, αποτελεί την πιο κοινή αιτία τραυματισμού και θανάτου από δηλητηρίαση σε ολόκληρο τον κόσμο. Αν και οι πηγές μονοξειδίου του άνθρακα είναι πολλές, στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες παρατηρούνται θάνατοι από τα αυτοσχέδια μαγκάλια, που περιέχουν κάρβουνα και χρησιμοποιούνται για φθηνή θέρμανση εσωτερικών χώρων. Ο πρόσφατος θάνατος ενός κοριτσιού 13 ετών που ζούσε σε σπίτι χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα απέδειξε για μια ακόμη φορά, ότι ο κίνδυνος δηλητηρίασης από μονοξείδιο του άνθρακα παραμένει υπαρκτός, αλλά και ότι πρωταρχικός στόχος της κοινωνίας θα πρέπει να είναι τόσο η καλύτερη δυνατή ενημέρωση του πληθυσμού, όσο και η εξάλειψη των αιτίων που οδηγούν τον κόσμο σε αναχρονιστικές και επικίνδυνες πρακτικές, που μπορεί να έχουν ως τίμημα ακόμη και την ίδια τους τη ζωή.

Τι θα έκαναν άραγε όσοι παίρνουν τις αποφάσεις που γυρίζουν τον κόσμο σε προηγούμενες δεκαετίες και τριτοκοσμικές συνήθειες, αν γύριζαν στο σπίτι και έβρισκαν νεκρό από αναθυμιάσεις το δικό τους παιδί;;;

Γιάννης Στεφανογιάννης, Χανιώτικα Νέα 10-12-2013

Σαρίν, το θανατηφόρο τοξικό αέριο

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Fri, 20 Sep 2013 14:42:00 +0000

Το σαρίν, μία από τις πιο θανατηφόρες ουσίες που χρησιμοποίησε ποτέ ο άνθρωπος με σκοπό να χρησιμοποιηθεί για μαζικές εξοντώσεις πληθυσμών, ήλθε πρόσφατα και πάλι στην επικαιρότητα, μετά τη ρίψη χημικών αερίων στην εμφύλια διαμάχη της Συρίας.

Τι ακριβώς είναι το σαρίν;

Toσαρίν (χημικός τύπος: C₄H₁₀FO₂P, ) είναι μια χημική ένωση που ανήκει στην κατηγορία των νευροπαραλυτικών παραγόντων, στην οποία κατατάσσονται οι ουσίες με την ταχύτερη δράση και την μεγαλύτερη τοξικότητα στον άνθρωπο. Η δράση του, αν και προσομοιάζει με αυτήν των οργανοφωσφορικών εντομοκτόνων, είναι πολύ εντονότερη και τα αποτελέσματα που επιφέρει ασύγκριτα καταστρεπτικότερα. Η ουσία δεν υπάρχει στη φύση, αλλά ανακαλύφθηκε το 1938 στη ναζιστική Γερμανία για να χρησιμοποιηθεί αρχικά ως εντομοκτόνο. Αν και υιοθετήθηκε από τη Γερμανική Υπηρεσία Στρατιωτικών Όπλων ως αέριο χημικού πολέμου και παρασκευάστηκε σε μεγάλες ποσότητες, για άγνωστους λόγους δεν χρησιμοποιήθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο . Αν και στην καθαρή του μορφή είναι ένα άχρωμο, άγευστο και άοσμο υγρό, μπορεί εύκολα να αεριοποιηθεί (να γίνει ατμός) και να διαχυθεί στο περιβάλλον. Hθανατηφόρος δόση, η ποσότητα δηλαδή που μπορεί να σκοτώσει ένα ενήλικο άτομο, είναι μόλις 0.5 mg (χιλιοστά του γραμμαρίου).

Πώς εκτίθενται οι άνθρωποι στο σαρίν;

Το σαρίν απελευθερώνεται συνήθως σε αέριο μορφή στο περιβάλλον και προσβάλλει τους ανθρώπους μέσω του δέρματος, των ματιών ή της αναπνοής μολυσμένου αέρα. Η ουσία, επίσης, είναι εύκολα υδατοδιαλυτή, με αποτέλεσμα να έχει τη δυνατότητα να μολύνει όσους έλθουν σε επαφή ή καταναλώσουν ποσότητα επιμολυσμένου νερού ή κάθε είδους τροφίμου. Επιπροσθέτως, κάποιος μπορεί να μολυνθεί ακόμη αν φορέσει ρούχα που έχουν εκτεθεί στο αέριο. Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο που εντείνει την καταστρεπτική δράση του, είναι ότι στην αέριο μορφή είναι βαρύτερο από τον ατμοσφαιρικό αέρα και έτσι παραμένει κοντά στο έδαφος που κινούνται οι άνθρωποι. Γενικά, το σαρίν μπορεί να μολύνει εσωτερικούς χώρους, νερά και υδροφόρους ορίζοντες, κάθε είδους τροφή, εξωτερικούς χώρους ή και αγροτικά προϊόντα.

Πώς δρα το σαρίν;

Οι βλάβες που προκαλεί εξαρτώνται από το ποσό του σαρίν στο οποίο εκτίθεται κάποιο άτομο, αλλά και από τον τύπο και τη διάρκεια της έκθεσης. Τα πρώτα συμπτώματα εμφανίζονται λίγα δευτερόλεπτα μετά την έκθεση στο αέριο και λίγα λεπτά ή και ώρες μετά την επαφή με την υγρή μορφή. Όπως, όλοι οι νευροτοξικοί παράγοντες, επηρεάζει καίρια τη λειτουργία των μυών και των αδένων, προκαλώντας την υπερδιέγερσή τους, που εκδηλώνεται με αίσθημα κόπωσης και δυσκολία στην αναπνοή, αλλά και προκαλεί την επακόλουθη καταστροφή των ζωτικών οργάνων. Το σαρίν είναι ο πιο πτητικός νευροτοξικός παράγοντας, γεγονός που σημαίνει ότι γίνεται πολύ εύκολα ατμός και διαχέεται ακόμη πιο εύκολα στο περιβάλλον, ενώ είναι εκατοντάδες φορές τοξικότερο από το κυάνιο. Ακόμη, όταν το αέριο θερμανθεί δημιουργεί εκρηκτικά μείγματα, ενώ για να απενεργοποιηθεί απαιτούνται από λίγες ημέρες, ως αρκετές εβδομάδες ή και μήνες.

Ποια είναι τα άμεσα σημάδια και συμπτώματα στον άνθρωπο;

Επειδή το σαρίν είναι άοσμο, άχρωμο και άγευστο, όσοι προσβάλλονται από αυτό δεν μπορούν να το αντιληφθούν εύκολα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επαφή ακόμη και με μια μικρή σταγόνα της ουσίας μπορεί να προκαλέσει πρήξιμο και έντονες μυικές συσπάσεις, ενώ η έκθεση σε θανατηφόρα δόση μπορεί να σκοτώσει ένα ενήλικα σε λιγότερο από ένα λεπτό.

Τα άτομα που εκτίθενται σε μικρή ή μεσαία δόση αναπνέοντας μολυσμένο αέρα, τρώγοντας μολυσμένη τροφή, πίνοντας μολυσμένο νερό ή αγγίζοντας μολυσμένες επιφάνειες, ενδέχεται να παρουσιάσουν ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω συμπτώματα, από μερικά δευτερόλεπτα έως και λίγες ώρες μετά την έκθεσή τους:

o άφθονα δάκρυα στα μάτια

o ρινική καταρροή

o πόνος και διογκωμένες κόρες ματιών

o θολή όραση

o αυξημένη έκκριση σάλιου και ιδρώτα

o σφίξιμο στο στήθος και γρήγορη αναπνοή

o διάρροια

o ναυτία, εμετός ή και κοιλιακός πόνος

o αυξημένη διούρηση

o αδυναμία και πονοκέφαλος

o διανοητική σύγχυση

o διαταραχή καρδιακού ρυθμού

o μείωση ή αύξηση της αρτηριακής πίεσης

Η έκθεση σε μεγάλες δόσεις του σαρίν σε οποιαδήποτε μορφή μπορεί να έχει καταστρεπτικές συνέπειες, όπως:

o πλήρη απώλεια συνείδησης

o παράλυση

o σπασμούς

o παράλυση των αναπνευστικών μυών και αναπνευστική ανεπάρκεια (ασφυξία) που οδηγεί συχνά στο θάνατο

Πώς μπορεί να προστατευτεί κάποιος από την έκθεση στο σαρίν;

Τα αντίδοτα που προστατεύουν από το σαρίν θα πρέπει να χορηγούνται το συντομότερο δυνατό. Αν η χορήγηση αντιδότου δεν είναι εφικτή, τα άτομα που αντιλαμβάνονται την απελευθέρωση του αερίου σε κλειστό χώρο, θα πρέπει να απομακρύνονται αμέσως από το χώρο που βρίσκονται και να αναζητούν καθαρό αέρα. Αν βρίσκονται σε εξωτερικό χώρο, θα πρέπει να μετακινούνται ταχύτατα σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση και κατά προτίμηση στο ψηλότερο δυνατό σημείο, επειδή το αέριο είναι βαρύτερο από τον ατμοσφαιρικό αέρα και κατακάθεται στο έδαφος.

Αν κάποιος πιστεύει ότι εκτέθηκε στο αέριο, πρέπει να βγάλει αμέσως τα ρούχα του και να πλυθεί καλά σε όλο το σώμα με άφθονο νερό και σαπούνι, αλλά και να αναζητήσει το συντομότερο ιατρική βοήθεια. Κανονικά τα ρούχα δεν θα πρέπει να βγαίνουν τραβώντας τα, αλλά κόβοντάς τα με ψαλίδι ή μαχαίρι για να μειωθεί η επαφή με το δέρμα, καθώς και να τοποθετούνται σε δύο πλαστικές σακούλες, η μία μέσα στην άλλη, προκειμένου να μην εξαπλωθεί η ουσία. Αν υπάρχει υποψία ότι το σαρίν έχει καταποθεί μέσω τροφίμων, δεν θα πρέπει να προκαλείται εμετός ή να δίνεται οποιοδήποτε υγρό στο προσβληθέν άτομο, ενώ τα μάτια δεν πρέπει να καλύπτονται με επιδέσμους.

Πώς γίνεται η ιατρική αντιμετώπιση;

Η βασική αντιμετώπιση περιλαμβάνει απομάκρυνση της ουσίας από το σώμα και άμεση χορήγηση ειδικών αντιδότων (ατροπίνης, πραλιδοξίμης, βιπεριδίνης κ.α.). Η ατροπίνη έχει ακριβώς αντίθετη δράση στους μύες ώστε να εξουδετερωθεί η δράση του σαρίν, ενώ τα υπόλοιπα αντίδοτα προσπαθούν να αναστρέψουν τις βιολογικές βλάβες που προκαλεί η ουσία. Η επείγουσα αντιμετώπιση περιλαμβάνει και άλλες ιατρικές παρεμβάσεις, που εξαρτώνται τόσο από την ηλικία, όσο και από τη διάρκεια και ένταση της έκθεσης κάθε ατόμου στο σαρίν.

Πού έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά το σαρίν;

Υπάρχουν ενδείξεις ότι το σαρίν έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και δεκαετίες σε πολλά μέρη του κόσμου για την εξόντωση ολόκληρων πληθυσμών. Ο πρώην ηγέτης του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν κατηγορήθηκε ότι πραγματοποίησε εκατοντάδες επιθέσεις σε Κούρδους και άλλες μειονότητες, οδηγώντας στο θάνατο ή τη μόνιμη παραμόρφωση χιλιάδες άτομα. Επίσης, σαρίν (μικρής τοξικότητας) χρησιμοποιήθηκε από Ιάπωνες τρομοκράτες το 1995, όπου η επίθεση στο μετρό του Τόκυο προκάλεσε το θάνατο 12 ατόμων και τον τραυματισμό τουλάχιστον 5.000 άλλων. Τον Αύγουστο του 2013, για άλλη μια φορά, η ρίψη χημικών αερίων όπως το σαρίν από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις, χρησιμοποιείται ως πρόσχημα από τις μεγάλες δυνάμεις για την εισβολή, την καταπάτηση και την ισοπέδωση μιας ακόμη χώρας με άμοιρους πολίτες, της Συρίας…

Πόσο επικίνδυνο είναι τελικά το σαρίν;

Το σαρίν είναι μια από τις πιο επικίνδυνες ουσίες χημικού πολέμου που κατασκεύασε ποτέ ανθρώπινος νους, όχι μόνο εξαιτίας της τεράστιας τοξικότητάς του, αλλά κυρίως λόγω του ύπουλου τρόπου δράσης του, που δεν γίνεται αντιληπτός παρά μόνο όταν προκαλέσει καταστρεπτικά ή και θανατηφόρα αποτελέσματα. Η ουσία αυτή, απαγορευμένη από κάθε διεθνή οργανισμό και συνθήκη, συνεχίζει ακόμη και σήμερα να παρασκευάζεται σε κάποιες χώρες και να χρησιμοποιείται, άγνωστο πόσο συχνά, για την εξόντωση ανθρώπινων πληθυσμών, αλλά και ως πρόσχημα για την επιβολή, με τον τραγικότερο τρόπο, κεκαλυμμένων ή φανερών, ολοκληρωτικών ιδεολογιών, πρακτικών ή ακόμη και καθεστώτων…

Γιάννης Στεφανογιάννης, Χανιώτικα Νέα 17-9-2013

Γυνή και θάλασσα: 9+1 κίνδυνοι και προφυλάξεις

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Tue, 10 Sep 2013 14:54:00 +0000

Το καλοκαίρι στην Ελλαδίτσα μας είναι για όλους μια εποχή ανάπαυσης και χαλάρωσης. Το γυναικείο, πάντως, φύλο που συχνά αποκαλείται (από τους άνδρες) ασθενές, απειλείται από ορισμένους κρυφούς κινδύνους, που μπορούν να αναστατώσουν ή και να ανατρέψουν εντελώς ένα ονειρικά σχεδιασμένο πρόγραμμα καλοκαιρινών διακοπών!

1. Κολπίτιδες

Το καλοκαιράκι, παρά αναμφισβήτητα τα πλεονεκτήματά του, είναι ο καλύτερος φίλος των λοιμώξεων του γυναικείου γεννητικού συστήματος, με κυριότερες τις κολπίτιδες, που οφείλονται σε ύπουλους και κακόβουλους μικροοργανισμούς, όπως ο αιμόφιλος, το μυκόπλασμα, οι τριχομονάδες και τα χλαμύδια. Αν νιώσετε ξαφνικά τσούξιμο στα εξωτερικά γεννητικά σας όργανα, μάλλον θα πρέπει να αρχίσετε να υποψιάζεστε όχι μόνο ουρολοίμωξη, αλλά την εμφάνιση κάποιας κολπίτιδας και να τρέξετε, μαζί με τον σύντροφό σας (που παραδοσιακά δεν θα δεχθεί) στο γυναικολόγο σας για θεραπεία. Αν υποφέρετε συχνά από κολπίτιδες, θα πρέπει να τηρείτε σχολαστικά τους κανόνες υγιεινής, να μη χρησιμοποιείτε αντιβιοτικά χωρίς εντολή γιατρού, να σιδερώνετε σχολαστικά τα εσώρουχά σας, να αποφεύγετε το κολύμπι σε πισίνες ή μολυσμένα, αλλά και να αλλάζετε το βρεγμένο μαγιό και να κάθεστε σε στεγνή και καθαρή πετσέτα, αφού η υγρασία και τα μικρόβια αρέσκονται να κάνουν πάρτυ στις ευαίσθητες περιοχές σας.

2. Ουρολοιμώξεις

Ένας άλλος συνηθισμένος κίνδυνος για τις γυναίκες είναι οι ουρολοιμώξεις από διάφορα πονηρά μικρόβια του περιβάλλοντος, οι οποίες εντείνονται τους καλοκαιρινούς μήνες από την έντονη αφυδάτωση, την κατάχρηση αλκοόλ με ταυτόχρονη αποφυγή της ούρησης, την εξασθένηση του ανοσοποιητικού λόγω κόπωσης και την ασύστολη σεξουαλική δραστηριότητα. Μερικές απλές ιδέες για την αποφυγή της εμφάνισης λοιμώξεων είναι η επαρκής λήψη υγρών,η ορθολογική χρήση αντισηπτικών προϊόντων που φονεύουν τα φυσιολογικά προστατευτικά βακτήρια στην ευαίσθητη περιοχή, η διατήρηση καλών συνθηκών υγιεινής, η πλήρης κένωση της κύστης, ιδίως μετά τη σεξουαλική επαφή, το σκούπισμα από μπροστά προς τα πίσω, αλλά και η χρήση άνετων βαμβακερών εσωρούχων.

3. Μυκητιάσεις

Οι λοιμώξεις αυτές οφείλονται κυρίως στον πανταχού παρόντα και μολύνοντα μύκητα του ηρωικού γένους ‘’κάντιντα’’. Γενικά οι μύκητες διασκεδάζουν και περνούν ανεπανάληπτες στιγμές δόξας, όταν αυξάνεται η υγρασία και η θερμοκρασία στο περιβάλλον, μέσα στις πισίνες, στα υγρά πατώματα των κοινόχρηστων χώρων, στη βρεγμένη άμμο και στις βρεγμένες πετσέτες. Πρέπει να σημειωθεί ότι η μυκητιασική λοίμωξη από το θαλασσινό νερό είναι πολύ σπάνια, εκτός και αν η θάλασσα είναι πολύ μολυσμένη, γι’ αυτό είναι καλύτερα να μαζέψετε τα κουβαδάκια σας και να αλλάξετε παραλία, όταν υπάρχουν πινακίδες απαγόρευσης της κολύμβησης. Όταν εμφανιστεί φαγούρα ή ερυθρότητα στα έξω γεννητικά όργανα και έκκριση παχύρρευστων λευκωπών εκκριμάτων από τον κόλπο, τότε είναι πλέον αργά. Οι μύκητες έχουν ήδη πλήξει το καλλίγραμμο κορμί σας, οπότε τρέξτε μαζί με το σύντροφό σας σε κάποιο γυναικολόγο και ετοιμαστείτε (με μαθηματική ακρίβεια) για προμήθεια μερικών κουτιών αντιμυκητιασικών φαρμάκων (κρέμες, χάπια, κολπικά υπόθετα κλπ.).

4. Σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα

Αν νιώσετε ακατανίκητη ερωτική επιθυμία όταν περνά από δίπλα σας ένας καλογυμνασμένος νεανίας, τότε έχετε κολλήσει το ατίθασο μικρόβιο της, νόμιμης ή παράνομης, ερωτοπεριπέτειας. Η γενικότερη χαλαρότητα, η ξεγνοιασιά, η διάθεση υπέρβασης των συμβατικών κανόνων (!) της περασμένης (μίζερης) χρονιάς και η αναζήτηση νέων εμπειριών, οδηγούν μερικές γυναίκες στην αναζήτηση καινούριων ερωτικών συντρόφων, με καθόλου απίθανο αποτέλεσμα την προσβολή τους από κάποιο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα. Τα νοσήματα αυτά (έρπητας γεννητικών οργάνων, κονδυλώματα, χλαμύδια, βλενόρροια, AIDS, σύφιλη, ηπατίδιδα Bκαι C κ.α.) δεν είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να σας τύχει. Οι παρενέργειες αυτής της προσβολής ενδέχεται να είναι πολύ σοβαρές και κυμαίνονται από βασανιστική φαγούρα (έρπητας), ελάττωση της γονιμότητας (χλαμύδια), πιθανή μελλοντική ανάπτυξη καρκίνου στον τράχηλο της μήτρας (κονδυλώματα - ιός HPV), τραχηλίτιδα ή ουρηθρίτιδα (βλενόρροια), ακόμη και απειλή της ίδιας της ανθρώπινης ζωής (ΑΙDS). Αν τελικά αποφασίσετε να κάνετε την παρασπονδία, μην παραλείψετε τη χρήση προφυλακτικού, που είναι το μόνο που μπορεί να σας προστατέψει σε σημαντικό βαθμό από τους άπονους μικροοργανισμούς που προκαλούν τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.

5. Καρκίνος του δέρματος

Επειδή ο καρκίνος του δέρματος, στον οποίο δεν αρέσουν τα αστεία, παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια μεγάλη εξάπλωση, είναι προτιμότερο να λάβετε κάποια μέτρα προστασίας, προτού πάθετε τη ζημιά. Εκτός από την περιοχή του προσώπου, θα πρέπει να προσέξετε ιδιαίτερα και το στήθος σας, που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στον ήλιο. Το κυνήγι του τέλειου μαυρίσματος με την πολύωρη ηλιοθεραπεία (ακόμη και με τεχνητές μεθόδους, όπως το σολάριουμ) και η ανάγκη πολλών γυναικών να δείξουν στις φίλες τους ότι παρέλασαν αγέρωχες στις κοσμοπολίτικες παραλίες, αυξάνουν κατακόρυφα την πιθανότητα μελλοντικής εμφάνισης καρκίνου του δέρματος. Πρέπει να σημειωθεί, ακόμη, ότι η επίδραση της ακτινοβολίας είναι αθροιστική, δηλαδή η ποσότητα που λαμβάνουμε προστίθεται σε αυτήν που είχαμε λάβει στο παρελθόν, οπότε τα ευφυολογήματα του τύπου ΄΄κάηκα, αλλά μετά έβαλα κρέμα΄΄, ή ΄΄το παιδί έγινε σαν παϊδάκι μόνο 3 φορές φέτος΄΄, δεν έχουν ιδιαίτερη βάση. Αφήστε που η υπερβολική έκθεση στον ήλιο επιδεινώνει, συνήθως, και μια σειρά από υπάρχοντα δερματολογικά προβλήματα, όπως είναι η ψωρίαση, το έκζεμα και η ακμή, κάνοντάς σας να φαίνεστε 1-2 δεκαετίες μεγαλύτερη.

Μερικές χρήσιμες προτάσεις, είναι η αποφυγή της έκθεσης στον ήλιο τις ώρες 11-16.00, η χρήση καπέλου και η επάλειψη με αντιηλιακό υψηλού δείκτη προστασίας, που θα ανανεώνεται σε τακτά διαστήματα. Για καλύτερη προστασία, είναι προτιμότερη η κάλυψη ολόκληρης της επιφάνειας του σώματος με φρέσκο αντιηλιακό, ενώ οι τσιγκουνιές στην ποσότητα και η χρήση αντιηλιακού περασμένων ετών, είναι πιθανό να βλάψει το θεσπέσιο κορμί σας και επομένως την εικόνα σας στην κοινωνία.

6. Αντισύλληψη - Εγκυμοσύνη

Η καλοκαιρινή χαλάρωση των ηθών, εκτός από τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, είναι δυνατό να οδηγήσει σε απρόβλεπτο φούσκωμα της κοιλιακής περιοχής, το οποίο θα οφείλεται σε μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Μην ανησυχείτε, όμως, καθόλου. Η χρήση προφυλακτικού από τον άνδρα (η καλύτερη και φθηνότερη, λόγω κρίσης, μέθοδος) ή αντισυλληπτικών χαπιών από τη γυναίκα, μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή. Έχουν κυκλοφορήσει, επίσης, και κάποια μοντέρνα χάπια για ΄΄επείγουσα αντισύλληψη΄΄, τα οποία λαμβάνονται λίγες ώρες μετά την ερωτική επαφή και έχουν τη δυνατότητα να εμποδίσουν (;) την εγκυμοσύνη. Μια άλλη χρήσιμη λειτουργία των αντισυλληπτικών, είναι η δυνατότητα μετάθεσης της έμμηνης ρύσης κατά μερικές μέρες, ώστε η γυναίκα να μπορεί εύκολα να απολαύσει την κολύμβηση ή άλλες (παράνομες συνήθως) καλοκαιρινές δραστηριότητες έντονου ξεφαντώματος. Επίσης, ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στο γεγονός ότι μερικές φορές το καλοκαίρι αλλάζει ο κύκλος της γυναίκας, όχι λόγω του ‘’δροσερού νερού’’ όπως πιστεύεται, αλλά λόγω της αλλαγής του τρόπου ζωής. Επομένως, η αντισύλληψη που βασίζεται στις μέρες του κύκλου είναι καλύτερο να αποφεύγεται.

Είναι γνωστό, επίσης, ακόμη και στους άνδρες που ασχολούνται μόνο με το ποδόσφαιρο, ότι οι εγκυμονούσες περνάνε δύσκολες μέρες όταν κάνει πολύ ζέστη το καλοκαίρι. Έτσι, πολλές φορές, ιδίως όταν υπάρχει αυξημένη εφίδρωση και απώλεια υγρών, παρατηρείται οι γυναίκες σε ενδιαφέρουσα να λιποθυμούν στα στιβαρά μπράτσα των συντρόφων τους. Η λύση, και σε αυτήν την περίπτωση, είναι απλή: λήψη αυξημένων ποσοτήτων υγρών, ελαφρά και ανοιχτόχρωμα ρούχα, παραμονή σε δροσερό περιβάλλον και αποφυγή βαριάς σωματικής δραστηριότητας. Επιπλέον, οι εγκυμονούσες θα πρέπει να αποφεύγουν τις βουτιές, τις καταδύσεις, την έντονη κολύμβηση και την ατελείωτη ηλιοθεραπεία, ιδίως τις μεσημεριανές ώρες, αφού το έμβρυο που έχουν στην κοιλιά τους δε φταίει σε τίποτα να πληρώνει τις γυμναστικές επιδείξεις και την αυταρέσκεια της μητέρας του.

7. Περιττά κιλά

Η ρήση ‘’τα πάχη μου τα κάλλη μου΄΄ έχει περάσει προ πολλού στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Οι σύγχρονες γυναίκες πιέζονται από τις επιταγές της μόδας και τον σύγχρονο τρόπο ζωής, ώστε να διατηρούνται αδύνατες, ακόμη και ανορεξικές. Έτσι, πολλές εκπρόσωποι του ασθενούς φύλου, καταφεύγουν είτε σε ινστιντούτα αδυνατίσματος, είτε σε ατομικές δίαιτες, για να χάσουν τα περιττά κιλά τους και να δείξουν ομορφότερες και ελκυστικότερες στις πασαρέλες της παραλίας. Προσοχή, όμως: Η απώλεια βάρους δεν πρέπει να είναι απότομη, αλλά σταδιακή, και να μην υπερβαίνει τα 2-3 κιλά το μήνα.

Αν η ζυγαριά σας παρουσιάζει διακυμάνσεις πιο μεγάλες και από αυτές του δείκτη του χρηματιστηρίου, είναι ώρα να πάρετε δραστικά μέτρα. Ο περιορισμός των γλυκών και των παγωτών και η αποφυγή του βραδυνού γεύματος, είναι το ελάχιστο που μπορείτε να κάνετε για να μην τσιμπήσετε μερικά περιττά κιλάκια το καλοκαίρι. Δεν θα ήταν άσχημα, ακόμη, να κάνετε και λίγη γυμναστική, με τρέξιμο ή κολύμπι, όχι μόνο για να εξανεμιστούν γρηγορότερα τα παχάκια, αλλά και για να σας μπαίνει το (πανάκριβο) περσινό μαγιό σας.

8. Ποδηλασία

Το ποδήλατο είναι ένα πολύ χρήσιμο μέσο που γυμνάζει το σώμα και βοηθά τον άνθρωπο να απολαύσει τη φύση. Όταν πρόκειται, όμως, για μικρά κορίτσια εγκυμονεί κινδύνους, αφού σε περίπτωση ατυχημάτων, που δεν είναι σπάνια στην εξοχή, ενδέχεται να προκληθούν σοβαρά αιματώματα στα έξω γεννητικά τους όργανα. Επειδή, όπως είναι φυσικό, η περιοχή αυτή τυγχάνει ιδιαίτερης σωματικής (και ψυχολογικής) ευαισθησίας, είναι απαραίτητη η χρήση κοριτσίστικων ποδηλάτων, αλλά και η επίδειξη προσοχής κατά τις εξορμήσεις στη φύση, αφού μια πιθανή βλάβη μπορεί να δημιουργήσει ποικίλα προβλήματα στο μέλλον, στο σημείο που αποτελεί την κορωνίδα της γυναικείας θηλυκότητας.

9. Η καλοκαιρινή κατάθλιψη

Αν νιώθετε ότι τίποτα δεν είναι ενδιαφέρον πια στη ζωή, ότι είστε μόνη στον κόσμο, ότι κανείς δεν θέλει να παίξει ή να πάει διακοπές μαζί σας, είναι πολύ πιθανό να πάσχετε από την κατάθλιψη του καλοκαιριού. Η κατάθλιψη αυτή εμφανίζεται και εντείνεται τους καλοκαιρινούς μήνες και εμφανίζεται κυρίως σε όσες γυναίκες αντιμετωπίζουν προσωπικά ή οικογενειακά συναισθηματικά κενά. Η προσφυγή σε ειδικούς ψυχολόγους πρέπει να είναι το έσχατο μέσο για την αντιμετώπισή της, αφού η έξοδος από το σπίτι για βόλτα, η επαφή με φίλους και συγγενείς και η γενικότερη αύξηση της εξωστρέφειας και της κοινωνικότητας, μπορεί να λύσει το πρόβλημα, να σας βγάλει οριστικά από το καβούκι σας και να σας αποδώσει ελεύθερες και ωραίες στο κοινωνικό σύνολο.

10. Τσιγάρα, ποτά και ξενύχτια

Αν το πρόσωπό σας δείχνει σαν κομμένη μαγιονέζα ή φαίνεστε σαν να έχετε περάσει με τα πόδια τη Σαχάρα, τότε σημαίνει ότι άρχισαν να φαίνονται τα σημάδια της κόπωσης από τις καλοκαιρινές ρεμούλες που ακούν στα γνωστά, και μη εξαιρετέα, ονόματα τσιγάρα, ποτά και ξενύχτια. Αυτά, θα μου πείτε, υπάρχουν όλο το χρόνο και στα δύο φύλα. Το καλοκαίρι, όμως, εντείνονται και εμφανίζονται σε καθημερινή βάση, διαταράσσοντας τις οργανικές ισορροπίες και εξασθενώντας ακόμη περισσότερο τον ευαίσθητο, αλλά διψασμένο για διασκέδαση, γυναικείο οργανισμό.

Επίλογος

Το καλοκαίρι είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για χαλάρωση, ανανέωση ή και αναζήτηση νέων εμπειριών από τις γυναίκες, που ενδέχεται να οδηγήσει σε βελτίωση της υγείας και της ψυχολογικής τους κατάστασης. Για να γίνουν, όμως, όλα αυτά τα ειδυλλιακά λόγια πραγματικότητα, είναι απαραίτητο οι γυναίκες να ευαισθητοποιηθούν και να ενδιαφερθούν περισσότερο για την υγεία τους, αντιμετωπίζοντας θαρραλέα όλους τους κινδύνους που απειλούν να κάνουν τις διακοπές τους άνω κάτω και τα νεύρα τους κουρέλια!

Γιάννης Στεφανογιάννης, Χανιώτικα Νέα 23-8-2013

Καλοκαίρι στην Ελλάδα: οδηγός επιβίωσης

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Thu, 18 Jul 2013 14:45:00 +0000

Eίμαστε ήδη στα μέσα του καλοκαιριού και oι κίνδυνοι των διακοπών στην ηλιόλουστη Ελλαδίτσα μας καραδοκούν στη γωνία… Όπως πάντα, η πρόληψη ο μόνος τρόπος να τους αποφύγουμε!

Καλοκαιράκι στην Ελλάδα

Η εποχή των διακοπών, τo καλοκαίρι, έχει μπει ήδη για τα καλά και οι επιλογές για αναψυχή και διασκέδαση είναι πολλές, είτε στη θάλασσα είτε στο βουνό. Επειδή, όμως, οι κακές στιγμές που μπορούν να μετατρέψουν τις ξένοιαστες ώρες σε δυσάρεστη εμπειρία δεν είναι απίθανες, θα πρέπει να λαμβάνεται μια σειρά από προληπτικά μέτρα που θα αποτρέψουν την (πιθανή) καταστροφή!

Ας δούμε μερικά απλά πραγματάκια που θα πρέπει να προσεχθούν ιδιαιτέρως:

Η αύξηση της θερμοκρασίας που προκαλεί αίσθημα κόπωσης και επιβραδύνει τις σωματικές λειτουργίες, οδηγώντας ακόμη και σε θερμοπληξία ή αφυδάτωση
Το δυνατό φως που μπορεί να προκαλέσει προβλήματα όρασης, ειδικά όταν από κλειστό χώρο βγούμε σε κάποιο σημείο με ηλιοφάνεια ή όταν δεν φοράμε γυαλιά ηλίου, κάνοντάς μας να τα βλέπουμε όλα διπλά (ή και τριπλά)
Η υπερβολική αυτοπεποίθηση και επιδειξιομανία στα θαλάσσια σπορ και τις βουτιές έχουν συχνά ως συνέπειες τόσο τη γελοιοποίηση, όσο τραυματισμούς
Η πολύωρη παραμονή των παιδιών στο σπίτι και οι επισκέψεις στην εξοχή και τις παιδικές χαρές, ίσως γίνουν αιτίες πρόκλησης μικροτραυματισμών των μικρών διαβολακίων
Οι μετακινήσεις με το αυτοκίνητο, ιδίως τα σαββατοκύριακα, αυξάνουν τον κίνδυνο ατυχήματος, αφού ο ατίθασος νεοέλληνας κάπου πρέπει να εκφράσει το οδηγικό του και λεκτικό του ταλέντο
Η αύξηση της κυκλοφορίας των ηλικιωμένων ατόμων στους δρόμους ή σε πάρκα με τη ζέστη, οδηγεί σε συχνές επισκέψεις στα νοσοκομεία
Η αυξημένη κατανάλωση αλκοολούχων ποτών εξαιτίας των συχνών βραδινών εξόδων, ιδίως από νεαρότερα άτομα με ελαττωμένο αίσθημα κινδύνου
Οι κίνδυνοι από τη χρήση πισίνας, είτε λόγω γλιστρήματος, είτε λόγω ανεπαρκών συνθηκών υγιεινής
Οι ενοικιάσεις αυτοκινήτων και δικύκλων σε τουριστικά μέρη με κακοσυντηρημένους δρόμους και η οδήγηση σε κατάσταση μέθης μπορεί να προκαλέσουν άδοξο τέλος των διακοπών μας

Ταξίδι με αυτοκίνητο
Το ταξίδι με αυτοκίνητο είναι μια ανεπανάληπτη εμπειρία που προσφέρει απόλυτη αυτονομία στις μετακινήσεις και ευελιξία στο καθημερινό ταξιδιωτικό πρόγραμμα. Πίσω, όμως, από τη λάμψη της (συνήθως κακοσυντηρημένης) λιμουζίνας του νεοέλληνα, ενδέχεται να κρύβονται μερικά, ανεπαίσθητα, προβληματάκια. Γι’ αυτό…

Πριν από οποιαδήποτε ταξίδι μας, θα πρέπει προληπτικά να ελέγξουμε το αυτοκίνητό μας (υγρά, ελαστικά, ηλεκτρολογικά), για να μην ψάχνουμε συνεργείο στην άκρη του κόσμου
Οι ζώνες των αυτοκινήτων δεν είναι για διακόσμηση. Τις φοράμε πάντοτε όταν οδηγούμε και εμείς και οι συνεπιβάτες μας
Εφαρμόζουμε, πιστά, τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ.) όχι μόνο για να μην ξεσπιτωθούμε από τα πρόστιμα, αλλά και για τη δική μας ασφάλεια
Τα πίσω καθίσματα των αυτοκινήτων δεν είναι παιδική χαρά. Τα παιδιά θα πρέπει πάντα είναι καθιστά, αν είναι μικρά στο ειδικό καθισματάκι, δεμένα με τις ζώνες ασφαλείας. Είναι κρίμα, επίσης, το παιδί να παίζει το ρόλο του αερόσακου στην αγκαλιά του συνοδηγού
Όταν ταξιδεύουμε με το αυτοκίνητό μας σε άγνωστα μέρη, δεν πρέπει να αναπτύσσουμε μεγάλες ταχύτητες, για να μη φουντάρουμε αναίτια σε κάποια απότομη στροφή
Αν οδηγούμε πολλές ώρες, πρέπει να κάνουμε συχνές στάσεις (τουλάχιστον κάθε δύο ώρες) και να καταναλώνουμε άφθονα υγρά, διότι αν κοιμηθούμε την ώρα της οδήγησης, το ξύπνημα ίσως είναι ιδιαίτερα απότομο…
Αν και ο κλιματισμός μπορεί να μας βοηθήσει να κάνουμε πιο ξεκούραστο ταξίδι, θα πρέπει να προσέξουμε τη διαφορά θερμοκρασίας με το εξωτερικό περιβάλλον, που μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε, μόλις βγούμε έξω, ως κοτόπουλα που ξεπόρτισαν

Η ενοικίαση αυτοκινήτου

Στην περίπτωση που επιλέξουμε να ενοικιάσουμε αυτοκίνητο πρέπει να κάνουμε αρχικά μια έρευνα αγοράς, για να μάθουμε τιμές, όρους και τυχόν προσφορές, για να μην μας κοστίσει η ενοικίαση σχεδόν όσο και η αγορά του αυτοκινήτου. Όταν υπογράφουμε τη σύμβαση ενοικίασης, προσέχουμε:

Τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε σε περίπτωση ατυχήματος, για να μην φορτωθεί η πλάτη μας όλα τα έξοδα, δηλαδή να διευκρινιστεί επακριβώς τι θα καλύψει η ασφαλιστική εταιρία και τι θα πληρώσουμε εμείς
Πώς παραλαμβάνουμε και πώς παραδίδουμε το όχημα, για να μην ξεμείνουμε ανήμποροι στην άκρη του κόσμου
Πώς ακριβώς γίνεται η χρέωση (με τη μέρα, με τα χιλιόμετρα, με το φεγγάρι κ.λ.π.).
Αν παραλάβουμε ή αν πρέπει να επιστρέψουμε το αυτοκίνητο με γεμάτο τεπόζιτο, μια που το φουλάρισμα κοστίζει πλέον μια μικρή περιουσία

Στάση για φαγητό

Αν μας πιάσει λιγούρα και σταματήσουμε σε υπαίθριο φαγάδικο, για να «τσιμπήσουμε» κάτι, πρέπει να προσέξουμε μερικές μικρές λεπτομέρειες, ώστε να μην ξεπουπουλιαστεί η τσέπη μας ή, ακόμη χειρότερα, μην ψάχνουμε νυχτιάτικα εφημερεύον νοσοκομείο.

Οι σαλάτες πρέπει να διατηρούνται, σε ειδικές βιτρίνες – ψυγεία, όχι για καλλωπιστικούς, αλλά για λόγους υγιεινής
Τα κρύα σάντουιτς πρέπει να διατηρούνται σε σκιερό μέρος μέσα σε ψυγεία, ειδάλλως γίνονται χώρος για πάρτυ διαφόρων εντόμων
Τα ψυγεία δεν πρέπει να είναι εκτεθειμένα στον ήλιο, όχι για να μην πάθουν ηλίαση, αλλά για να μην αλλοιωθούν τα περιεχόμενα τρόφιμα
Τα ζεστά σάντουιτς ή μικρογεύματα (τυρόπιτες κ.λπ.) πρέπει να διατηρούνται σε θερμοκρασίες, πάνω από 60^o C, για να μπορούν να αποδώσουν στο μέγιστο της γεύσης τους
Τα κρέατα πρέπει να είναι καλοψημένα, διότι αλλιώς μπορούν ανενδοίαστα, και χωρίς άλλη προειδοποίηση, να μας δηλητηριάσουν
Να μην ξεχνάμε ότι πρέπει να υπάρχουν κατάλογοι στο χώρο του καταστήματος, μπας και δούμε τι περιέχει αυτό το πανάκριβο πράγμα με το γαλλικό όνομα και την περίεργη γεύση …

Ατυχήματα και ασθένειες σε διακοπές
Ατυχήματα και διακοπές, συνήθως, είναι έννοιες αλληλένδετες, αφού η γενικότερη χαλάρωση, έως και αδράνεια, του καλοκαιριού, οδηγεί στην παραμέληση πολλών κανόνων ασφαλείας:

Στις διακοπές δεν είναι απαραίτητα μόνο τα καλλυντικά, αλλά και ένα μικρό ταξιδιωτικό φαρμακείο, που είναι χρήσιμο να περιέχει:

Φυτικό εντομοαπωθητικό, ώστε να διώξουμε τα ενοχλητικά έντομα
Τζελ ή stick για τσιμπήματα από κουνούπια, μέλισσες ή επαφή με τσούχτρες, φυτά, ή άλλα ζουζούνια της φύσης
Αντιηλιακό γαλάκτωμα σώματος, πριν μοιάσουμε με τους Αφρικανούς γείτονές μας
Καταπραϋντική κρέμα για τα ηλιακά εγκαύματα,αφού ήδη έχουμε γίνει ψητοί (well done)
Βαμβάκι, οξυζενέ, ιώδιο και αποστειρωμένες γάζες, γιατί οι γλίστρες και οι τούμπες δεν είναι σπάνιες στις διακοπές
Αντιβιοτική σκόνη και αλοιφή, διότι τα μικρόβια καραδοκούν γύρω από κάθε μικρή ή μεγάλη πληγή

Σε περίπτωση τραυματισμού στην εξοχή, δεν είναι απαραίτητος ο αντιτετανικός ορός, εφόσον έχουμε κάνει το αντιτετανικό εμβόλιο και η τελευταία δόση έχει γίνει τα τελευταία 5 χρόνια. Όποιος, βέβαια, δεν έχει κάνει το εμβόλιο, είναι ώρα να τρέξει να το κάνει

Οδηγίες προς (ταλαίπωρους) εκδρομείς
Μερικές από τις (χρήσιμες ίσως) οδηγίες που μπορούν να ενστερνιστούν τα υποψήφια θύματα ατυχήματος των διακοπών είναι:

Για ενοχλήματα, όπως διάρροια, δυσκοιλιότητα, εμετό, δυσπεψία, αλλεργία, πόνο και πυρετό, ζητάμε τη συμβουλή κάποιου γιατρού, μπας και αποφύγουμε τα χειρότερα
Δε χαϊδεύουμε άγνωστα ζώα, για να αποφύγουμε σοβαρά νοσήματα (λύσσα, πανώλη) και δαγκώματα. Το αίσθημα φιλοζωίας θα μπορούσε απρόσκοπτα να εφαρμοστεί σε κάποιο δικό μας ζωντανό
Αποφεύγουμε τις σεξουαλικές σχέσεις με άγνωστα άτομα, και σε αντίθετη περίπτωση, χρησιμοποιούμε πάντοτε προφυλακτικά, για να μην πάμε για μαλλί και βγούμε κουρεμένοι
Μεγάλη προσοχή απαιτείται, για τυχόν αλλεργίες. Ένα απλό τσίμπημα μέλισσας μπορεί να προκαλέσει ακόμα και θάνατο (όσων είναι αλλεργικοί και δεν έχουν στην τσέπη τους την ειδική ένεση)

Διακοπές και κολύμπι
Το κολύμπι, για τους περισσότερους, αποτελεί ευχάριστη εμπειρία, ενώ η μετατροπή του σε δυσάρεστη κατάσταση απέχει μονάχα μια στιγμή:

Είμαστε, πάντοτε, κοντά στα παιδιά, όταν κολυμπούν, τα οποία, αν δεν αισθάνονται ως γοργόνες, θα πρέπει να φορούν τα κατάλληλα μπρατσάκια
Η καλύτερη προστασία που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας, είναι να τους μάθουμε να κολυμπάνε, ώστε να μας αφήνουν να πίνουμε ανενόχλητοι τον καφέ μας στην παραλία και τις πισίνες
Πριν κάνουμε βουτιές, ελέγχουμε το βάθος του νερού, βουτώντας ήπια και όχι απότομα με το κεφάλι, αφού σίγουρα δεν φοράμε κράνος
Δεν κολυμπάμε σε περιοχές που οι νεόπλουτοι τριγυρίζουν με κότερα και τζετ σκι, αν θέλουμε να έχουμε τα χέρια και τα πόδια μας μαζί μας
Δεν κολυμπάμε, αν δεν έχουν περάσει 3-4 ώρες από το προηγούμενο γεύμα, για να μη βρεθούμε ξαφνικά παρέα με τα ψάρια στον πάτο του βυθού
Δεν κολυμπάμε σε θάλασσες που δε γνωρίζουμε και δεν απομακρυνόμαστε από τις ακτές, για να μη μας χάσουν οι δικοί μας για πάντα
Δεν επιτρέπουμε σε παιδιά που δεν ξέρουν κολύμπι, να παίζουν μόνα τους σε νεροτσουλήθρες ή να βουτούν σε πισίνες μεγάλου βάθους
Δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τις νεροτσουλήθρες, έχοντας, στην αγκαλιά μας, μικρά παιδιά, διότι έτσι τα χρησιμοποιούμε ως αερόσακους
Για να κάνουμε θαλάσσιο σκι, πρέπει να γνωρίζουμε το σπορ, ώστε να μην χτυπήσουμε εμείς ή κάποιος άμοιρος κολυμβητής
Δεν αφήνουμε μικρά παιδιά να ανεβαίνουν σε ρυμουλκούμενα φουσκωτά, για να αποφύγουμε τυχόν απογείωσή τους
Το windsurfing (ιστιοσανίδα) απαιτεί μεγάλη εξάσκηση. Δεν είναι μόνο επικίνδυνο για ένα αναβάτη χωρίς εμπειρία, αλλά και για τους λουόμενους, που δεν φταίνε σε τίποτα να γυρίσουν σακατεμένοι στο σπίτι τους
Αν οδηγούμε μηχανοκίνητο πλοιάριο, τζετ σκι κ.λπ., φοράμε πάντοτε και εμείς και οι συνεπιβάτες μας σωσίβιο, δεν οδηγούμε υπό την επήρεια αλκοόλ και δεν αναπτύσσουμε ταχύτητα για να μην εμβολίσουμε τους λουόμενους
Όλα τα θαλάσσια αθλήματα (καταδύσεις, κολύμπι με αναπνευστήρα, κανό, υποβρύχιο ψάρεμα κ.α.) απαιτούν εξάσκηση και τήρηση συγκεκριμένων κανόνων ασφαλείας για να μην λήξουν άδοξα οι διακοπές μας
Δεν καθόμαστε, με τις ώρες, στον ήλιο, όχι μόνο για να μη ζαλιστούμε, αλλά κυρίως για να μην ψηθούμε ως μπριζόλες στα κάρβουνα

Η πρόληψη πάνω απ’ όλα
Η λίστα με τα πιθανά προβλήματα και τους κινδύνους που ελλοχεύουν το καλοκαίρι στη χώρα μας είναι ατελείωτη. Παρά το γεγονός, όμως, ότι οι προληπτικές οδηγίες μοιράζονται απλόχερα από όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι περισσότεροι νεοέλληνες επιμένουν να τις περιφρονούν. Έτσι, δυστυχώς, τα ατυχήματα δεν είναι σπάνια και τα τμήματα επειγόντων των νοσοκομείων στενάζουν από κάθε λογής ταλαιπωρημένους νεοέλληνες, που για ασήμαντο (συνήθως) ή σημαντικό (σπανιότερα) λόγο αναζητούν εναγωνίως ιατρική βοήθεια.

Το καλοκαίρι είναι μια καλή ευκαιρία να ξεκουραστείτε, να αφιερώσετε χρόνο στην οικογένειά σας και να ξεφύγετε από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Φροντίστε, λοιπόν οι διακοπές σας να είναι ασφαλείς, τόσο για σας όσο και για τους δικούς σας ανθρώπους, ώστε να αποτελέσουν και φέτος μια ευχάριστη και αναζωογονητική εμπειρία, χωρίς απρόβλεπτα (και κυρίως περιττά) παρατράγουδα…

Xανιώτικα Νέα - 18/7/2013

Μονοξείδιο του άνθρακα: ο σιωπηλός δολοφόνος

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Wed, 06 Mar 2013 07:00:00 +0000

Το μονοξείδιο του άνθρακα είναι ένα άχρωμο, άοσμο, άγευστο και τοξικό αέριο, του οποίου η εισπνοή μπορεί να προκαλέσει στον άνθρωπο σοβαρές βλάβες, κώμα ή ακόμη και θάνατο.

Μια παλιά ιστορία…

Οι τοξικές και θανατηφόρες ιδιότητες του μονοξειδίου του άνθρακα (CO) είναι γνωστές από την αρχαιότητα. Ο Γαληνός, διάσημος γιατρός του 2^ουμ.Χ. αιώνα, είχε σωστά υποθέσει ότι οι δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις από μισοαναμμένες φωτιές προκαλούσαν επικίνδυνες αλλαγές στη σύσταση του αέρα. Στην αρχαιότητα, επίσης, χρησιμοποιούσαν τον εγκλεισμό σε μικρά κλειστά δωμάτια με μισοαναμμένα κάρβουνα, για την εκτέλεση ληστών. Σε πιο πρόσφατη εποχή, το 1940, το μονοξείδιο του άνθρακα των καυσαερίων ειδικά διασκευασμένων αυτοκινήτων (των περίφημων "Gaswagen") χρησιμοποιήθηκε από το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας στα πλαίσια της ευγονικής εκστρατείας για την ομαδική "ευθανασία" χιλιάδων εκ γενετής ανάπηρων, πνευματικά καθυστερημένων και ψυχασθενών ατόμων.

Η εισπνοή μονοξειδίου του άνθρακα απετέλεσε, επίσης, προσφιλή μέθοδο αυτοκτονίας, με την σκόπιμη εισπνοή καυσαερίων από την εξάτμιση αυτοκινήτου που λειτουργεί, μέσω σωλήνα που εισέρχεται στο χώρο των επιβατών. Η δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα έχει ακόμη θεωρηθεί ως η εξήγηση για σπίτια που περιγράφησαν ως ΄΄στοιχειωμένα΄΄. Συμπτώματα, όπως παραισθήσεις και παραλήρημα, έχουν οδηγήσει τους ανθρώπους που πάσχουν από τέτοιου είδους δηλητηρίαση να νομίζουν ότι έχουν δει φαντάσματα ή να πιστεύουν ότι το σπίτι τους είναι στοιχειωμένο.

Ένα επικίνδυνο αέριο

Μονοξείδιο του άνθρακα παράγεται όταν γίνεται ατελής καύση οποιουδήποτε υλικού περιέχει άνθρακα (ξύλου, βενζίνης, κάρβουνου, φυσικού αερίου, προπανίου, πετρελαίου, καπνού του τσιγάρου, μεθανίου, πλαστικού κλπ.), σε συσκευές όπως μαγκάλια (σκεύη χάλκινα, σιδερένια, συχνά αυτοσχέδια, στα οποία καιγόντουσαν κάρβουνα για να θερμάνουν τον χώρο), σόμπες πετρελαίου χωρίς σωλήνες ή σόμπες υγραερίου. Κανονικά όταν καίγεται κάποιο υλικό που περιέχει άνθρακα, σχηματίζεται η ένωση διοξείδιο του άνθρακα (CO2) που δεν είναι βλαπτική. Αν όμως το οξυγόνο του περιβάλλοντος δεν επαρκεί (κλειστοί χώροι που δεν αερίζονται επαρκώς), η καύση δεν γίνεται σωστά (ατελής) με αποτέλεσμα να δημιουργείται το τοξικό και δυνητικά θανατηφόρο μονοξείδιο του άνθρακα. Τα συνηθέστερα ατυχήματα αφορούν σε ανθρακωρύχους, οδηγούς οχημάτων που κοιμούνται μέσα σε αυτά με αναμμένη μηχανή, επισκευές οχημάτων σε κλειστά γκαράζ και κυρίως συσκευές θέρμανσης (συνηθέστερα μαγκάλια) σε χώρους που δεν αερίζονται επαρκώς.

Επιπροσθέτως, το μονοξείδιο του άνθρακα είναι αέριο που διαχέεταιπολύ εύκολα στην ατμόσφαιρα, ενώ δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό, όπως ο κοινός καπνός, αφού είναι άοσμο και άχρωμο. Η δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα συμβαίνει μετά από εισπνοή της ουσίας σε ατμοσφαιρικές συγκεντρώσεις συνήθως μεγαλύτερες από 0,01%, ενώ όταν η συγκέντρωση ξεπεράσει το 1,2%, ο θάνατος μπορεί να επέλθει ακόμη και σε λιγότερο από 3 λεπτά.

Τρόπος δράσης

Η αιμοσφαιρίνη, όταν μετατρέπεται σε καρβοξυαιμοσφαιρίνη, αποκτά έντονο κόκκινο χρώμα και έτσι οι δηλητηριασθέντες νεκροί δεν είναι χλωμοί, αλλά παρουσιάζουν μια αφύσικη κόκκινη απόχρωση (σαν κεράσι). [Δεν μπορεί να αποτελεί παρά τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι η ιδιότητα αυτή χρησιμοποιείται από τη βιομηχανία κρέατος, για να δίνεται εντονότερο χρώμα και να είναι περισσότερο ευπαρουσίαστα και εμπορεύσιμα τα κόκκινα κρέατα.]

Συμπτώματα δηλητηρίασης

Το μονοξείδιο του άνθρακα είναι όχι μόνο ισχυρό, αλλά και ύπουλο δηλητήριο διότι δεν προδίδει την παρουσία του. Μπορεί εύκολα να απορροφηθεί μέσω της αναπνευστικής οδού, ενώ η εισπνοή ακόμη και σχετικά μικρών ποσοτήτων μπορεί να οδηγήσει σε υποξικές και νευρολογικές βλάβες, ακόμη και στο θάνατο. Το αέριο στην αρχή διαχέεται χωρίς το παραμικρό σημάδι, προκαλώντας ελαφρά ζάλη, πονοκέφαλο, αδυναμία και στη συνέχεια το άτομο, χωρίς να αντιληφθεί το παραμικρό, χάνει τις αισθήσεις του και πέφτει σε κώμα. Τα συμπτώματα της ήπιας οξείας δηλητηρίασης περιλαμβάνουν ζάλη, σύγχυση, πονοκέφαλο, ίλιγγο και προσομοιάζουν με εκείνα της κοινής γρίπης. Η σύγχυση και η αδυναμία μπορούν να εμποδίσουν τα θύματα να διαφύγουν από το επικίνδυνο περιβάλλον, ενώ η κατάρρευση του θύματος μπορεί να συμβεί μέσα σε λίγα λεπτά. Η έκθεση σε μεγαλύτερες ποσότητες μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική τοξικότητα του κεντρικού νευρικού συστήματος και της καρδιάς, ακόμη και στο θάνατο. Υψηλές , δηλαδή, συγκεντρώσεις μπορεί να οδηγήσουν σύντομα στο θάνατο, χωρίς σημαντικά προειδοποιητικά συμπτώματα.
Οι ηλικιωμένοι, τα παιδιά και οι πάσχοντες από καρδιοαναπνευστικά προβλήματα, αποτελούν τις πιο ευάλωτες ομάδες. Επιπλέον, η κατανάλωση αλκοόλ και βαρβιτουρικών μπορεί να αυξήσει την επίδραση του αερίου στην υγεία, ενώ οι καπνιστές έχουν μεγαλύτερα ποσοστά ανθρακυλαιμοσφαιρίνης στο αίμα τους από τους μη καπνιστές και επομένως αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο δηλητηρίασης από εκθέσεις σε μονοξείδιο του άνθρακα.

Οξεία δηλητηρίαση

Οι κύριες εκδηλώσεις της δηλητηρίασης εμφανίζονται στο κεντρικό νευρικό σύστημα και στην καρδιά. Τα αρχικά συμπτώματα της οξείας δηλητηρίασης από μονοξείδιο του άνθρακα περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, ναυτία και αίσθημα κόπωσης. Αυτά τα συμπτώματα συχνά συγχέονται με αυτά μιας κοινής ίωσης, όπως η γρίπη, ή άλλων ασθενειών, όπως τροφική δηλητηρίαση ή γαστρεντερίτιδα. Ο πονοκέφαλος είναι το πιο κοινό σύμπτωμα της οξείας δηλητηρίασης από μονοξείδιο του άνθρακα, ενώ η αύξηση της έκθεσης προκαλεί καρδιακές ανωμαλίες όπως ταχυπαλμία, χαμηλή πίεση του αίματος, καρδιακή αρρυθμία, καθώς και βλάβες στο κεντρικό νευρικό σύστημα, όπως παραλήρημα, ψευδαισθήσεις, ζάλη, αστάθεια στο βάδισμα, σύγχυση, σπασμούς, απώλεια των αισθήσεων, διακοπή της αναπνοής ή ακόμη και θάνατο.

Χρόνια δηλητηρίαση

H χρόνια έκθεση σε σχετικά χαμηλά επίπεδα μονοξειδίου του άνθρακα (π.χ. από μια χαλασμένη ηλεκτρική συσκευή που εκπέμπει καθημερινά πολύ μικρές ποσότητες αερίου), μπορεί να προκαλέσει επίμονους πονοκεφάλους, ζάλη, κατάθλιψη, σύγχυση, απώλεια μνήμης, ναυτία και εμετό. Είναι άγνωστο εάν μακροχρόνια έκθεση σε χαμηλές συγκεντρώσεις μπορεί να προκαλέσει μόνιμες νευρολογικές βλάβες. Συνήθως, μετά την απομάκρυνση από την έκθεση σε μονοξείδιο του άνθρακα, τα συμπτώματα υποχωρούν από μόνα τους. Η μακροχρόνια έκθεση επηρεάζει περισσότερο τα άτομα με στεφανιαία νόσο και τις έγκυες γυναίκες, στις οποίες, αν και οι ίδιες μπορούν να υποστούν ήπια δηλητηρίαση, το έμβρυο που κυοφορούν μπορεί να οδηγηθεί ακόμη και στο θάνατο.

Αντιμετώπιση δηλητηρίασης

Εάν υπάρχει η παραμικρή υποψία για έκθεση σε CO ή παρουσιαστούν ύποπτα συμπτώματα, πρέπει να απομακρυνόμαστε αμέσως από τον ύποπτο χώρο και να βγαίνουμε στον καθαρό αέρα. Το άνοιγμα πορτών και παραθύρων μόνο του δεν αρκεί για την αποφυγή του κινδύνου, διότι μπορεί να παραμένει άθικτη η πηγή του θανατηφόρου αερίου. Όταν πρόκειται να διασωθεί ένα θύμα που έχει καταρρεύσει σε έναν περιορισμένο χώρο ή δεξαμενή, πάντοτε ο διασώστης πρέπει να φορά αναπνευστήρα με δική του παροχή αέρα, για να μη δηλητηριαστεί και ο ίδιος. Το θύμα πρέπει να μεταφέρεται αμέσως σε καθαρό αέρα και να του χορηγείται οξυγόνο συγκέντρωσης 100%, ώστε να διασπαστεί γρηγορότερα η ανθακυλαιμοσφαιρίνη (4 φορές ταχύτερη διάσπαση, σε σχέση με το κανονικό οξυγόνο), ενώ έχει προταθεί και η χορήγηση υπερβαρικού οξυγόνου (με πίεση τριπλάσια της ατμοσφαιρικής).

Πρόληψη

Μερικές απλές οδηγίες πρόληψης είναι οι παρακάτω: χρησιμοποιείτε τις ψησταριές με κάρβουνα μόνο σε εξωτερικούς χώρους. Ποτέ μη τις χρησιμοποιείτε ή αποθηκεύετε κάρβουνα (ακόμη και αν φαίνονται σβησμένα) μέσα στο σπίτι ή σε γκαράζ ή σε κλειστό χώρο, αφού τα κάρβουνα παράγουν πολύ υψηλά επίπεδα CO. Ο κίνδυνος παραμονεύει και τους θερινούς μήνες από την χρήση φορητών συσκευών όπως ψησταριές, φωτιστικά σε σκηνές κάμπιγκ, τροχόσπιτα, κλειστές καρότσες οχημάτων κλπ. Ποτέ μη χρησιμοποιείτε μικρές βενζινοκίνητες μηχανές και εργαλεία σε κλειστούς χώρους, εκτός αν η κινητήρια μονάδα μπορεί να τοποθετηθεί σε εξωτερικό χώρο και μακριά από εισόδους εξαερισμού. Βρείτε εναλλακτικές λύσεις, όπως συσκευές που λειτουργούν με ηλεκτρισμό ή πεπιεσμένο αέρα.

Επίσης, σε ορισμένα επαγγέλματα σε βιομηχανικούς χώρους με αυξημένες εκπομπές μονοξειδίου του άνθρακα, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να εξετάζονται τακτικά από γιατρούς, ενώ οι χώροι υψηλού κινδύνου θα πρέπει να ελέγχονται συχνά με ειδικά μηχανήματα για τις συγκεντρώσεις του αερίου.

Επίλογος

Αν και ο πραγματικός αριθμός των περιστατικών είναι άγνωστος, αφού πολλές μη θανατηφόρες εκθέσεις περνούν απαρατήρητες, η δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα παραμένει η πιο κοινή αιτία τραυματισμού και θανάτου από δηλητηρίαση, σε ολόκληρο τον κόσμο. Αν και οι πηγές μονοξειδίου του άνθρακα είναι πολλές, στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες παρατηρούνται θάνατοι από τα αυτοσχέδια συνήθως μαγκάλια, που περιέχουν κάρβουνα και χρησιμοποιούνται για φθηνή θέρμανση εσωτερικών χώρων. Ο πρόσφατος θάνατος δύο φοιτητών και ο βαρύς τραυματισμός άλλων τριών στη Λάρισα απέδειξε τραγικά, για μια ακόμη φορά, ότι ο κίνδυνος δηλητηρίασης από μονοξείδιο του άνθρακα παραμένει υπαρκτός, αλλά και ότι πρωταρχικός στόχος της κοινωνίας θα πρέπει να είναι τόσο η καλύτερη δυνατή ενημέρωση του πληθυσμού, όσο και η εξάλειψη των αιτίων που οδηγούν τον κόσμο σε αναχρονιστικές και επικίνδυνες πρακτικές, που μπορεί να έχουν ως τίμημα ακόμη και την ίδια τους τη ζωή…

Όσκαρ Πιστόριους: ο υπεραθλητής χωρίς πόδια γκρεμίζεται από το θρόνο του...

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Wed, 20 Feb 2013 14:44:00 +0000

Ο Όσκαρ Πιστόριους, ο ταχύτερος αθλητής στον κόσμο με μηχανικά μέλη, συνελήφθη στις 14 Φεβρουαρίου 2013, με την κατηγορία ότι πυροβόλησε και σκότωσε τη σύντροφό του, περνώντας την, όπως ισχυρίζεται, για διαρρήκτη.

Ένα αθλητής φαινόμενο

Ο Όσκαρ Πιστόριους γεννήθηκε το 1986 στη Νότια Αφρική και έγινε γνωστός ως ο ΄΄γρηγορότερος άνθρωπος του κόσμου χωρίς πόδια΄΄. Από τη στιγμή της γέννησής του παρουσίαζε σοβαρό ανατομικό πρόβλημα και στα δύο του πόδια, καθώς δεν είχε περόνη, και έτσι στην ηλικία του ενός έτους οι γιατροί ακρωτηρίασαν και τα δυο του πόδια λίγο κάτω από το γόνατο. Το γεγονός, όμως, αυτό δεν τον πτόησε, αλλά αντίθετα τον δυνάμωσε και τον οδήγησε στη χρήση, από μικρή ηλικία, τεχνητών μελών και στην ενασχόληση με διάφορα αθλήματα.

Οι πρώτες αγωνιστικές προσπάθειες

Μετά από σύντομο πέρασμα από το τένις, το πόλο και το ράγκμπι, ο Πιστόριους δεν άργησε να καταλάβει ότι ήταν γεννημένος για τους δρόμους ταχύτητας, αφού οι επιδόσεις του στους αγώνες μικρών αποστάσεων ήταν εντυπωσιακές. Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, σε ηλικία 18 ετών και άγνωστος ακόμη στο ευρύ κοινό, πήρε χρυσό μετάλλιο, κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ στα 200μ, ενώ κέρδισε και το χάλκινο μετάλλιο στα 100μ. Επίσης, στην Παραολυμπιάδα του Πεκίνου κατέκτησε το χρυσό και στα τρία αγωνίσματα που έλαβε μέρος (100μ.-200μ.- 400μ.).

Ο Πιστόριους σήμερα κατέχει τα παγκόσμια ρεκόρ στα 100μ, στα 200μ. και στα 400μ στην κατηγορία του (Τ43), τρέχοντας με την βοήθεια τεχνητών μελών τύπου Cheetah Flex-Foot, τα οποία αποτελούνται από ανθρακονήματα που μοιάζουν με δρεπάνια. O Πιστόριους πήρε για πρώτη φορά μέρος το 2007 σε διεθνείς αγώνες που συμμετείχαν αθλητές χωρίς αναπηρία, πραγματοποιώντας εντυπωσιακούς χρόνους.

Οι δικαστικοί αγώνες

Από τη στιγμή, πάντως, που οι επιδόσεις του, μετά από σκληρή προπόνηση, συνεχώς βελτιώνονταν, ο Νοτιοαφρικανός αθλητής ζήτησε επίσημα από τη διεθνή ομοσπονδία στίβου (IAAF) την ισότιμη συμμετοχή του σε αγώνες με αρτιμελείς αθλητές. Οι αντιδράσεις από την IAAF άρχισαν να γίνονται έντονες, αφού ορισμένα μέλη σας υποστήριξαν ότι τα εύκαμπτα τεχνητά μέλη του αθλητή του δίνουν μεγαλύτερη ελαστικότητα και επομένως θεωρούνται ως ένα είδος ΄΄ντοπαρίσματος΄΄. Έτσι, ζητήθηκε από ειδική επιστημονική ομάδα στη Γερμανία να διερευνήσει αν υπάρχει συγκριτικό πλεονέκτημα του Πιστόριους, σε σχέση με τους αρτιμελείς αθλητές.

Το πόρισμα ήταν μονόπλευρο και επομένως αρνητικό για τον ανάπηρο αθλητή, αφού δεν υπολογίστηκε η επίδραση του αέρα και της βροχής στα τεχνητά μέλη, καθώς και η μεγαλύτερη δυσκολία κατά την εκκίνηση, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως υπερασπιστικά επιχειρήματα από την πλευρά του Πιστόριους. Ο αθλητής, όμως, πεισμώνοντας από την αδικία, προσέφυγε στο Διεθνές Αθλητικό Δικαστήριο της Λωζάνης (CAS), όπου και δικαιώθηκε για την επιμονή του. Έτσι, από τις 16 Μαΐου 2008 ο Όσκαρ Πιστόριους μπορούσε να διεκδικήσει την πρόκρισή του στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου, ενώ ο πρόεδρος σας IAAF πλέον δήλωνε: ΄΄

Η IAAF αποδέχεται την απόφαση του CAS και ο Όσκαρ είναι ευπρόσδεκτος, οπουδήποτε και αν αγωνισθεί το καλοκαίρι. Είναι ένας άνθρωπος που διαθέτει θάρρος και έμπνευση και περιμένουμε στο μέλλον να θαυμάσουμε τα κατορθώματά του΄΄.

Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν ήταν η πρώτη περίπτωση ανάπηρου αθλητή που θα αγωνιζόταν σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αφού στο παρελθόν είχε επιτραπεί η συμμετοχή διαφόρων αθλητών και σε άλλα αγωνίσματα, σας η σκοποβολή, η τοξοβολία, το πόλο και η ιππασία. Ήταν, όμως, η πρώτη φορά που ένας ανάπηρος αθλητής κερδίζει στα διεθνή δικαστήρια το δικαίωμα να αγωνίζεται χωρίς διακρίσεις δίπλα σε ΄΄φυσιολογικούς΄΄ αθλητές. Επίσης, ο Έρικ Βειχενμάιερ ο πρώτος τυφλός ορειβάτης που ανέβηκε στο Έβερεστ, ανέφερε ότι: ΄΄Ο Όσκαρ είναι το παράδειγμα στο οποίο η ανικανότητα μετατρέπεται σε ικανότητα και το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα. Η υπεροχή του δεν οφείλεται στη βοήθεια σας τεχνολογίας, αλλά στην απίστευτη επιμονή του, στις πολύωρες προπονήσεις του, καθώς και στην ασίγαστη επιθυμία του να γίνει πρωταθλητής΄΄.

Η ηθική δικαίωση

Ο Νοτιοαφρικανός αθλητής, εμφανώς ικανοποιημένος από την απόφαση του δικαστηρίου, είπε σε συνέντευξη τύπου: ΄΄Τώρα μπορώ να πω οριστικά ότι αναδείχθηκε η αλήθεια. Έχω την ευκαιρία να πραγματοποιήσω το όνειρό μου μετέχοντας σε Ολυμπιακούς αγώνες, αν όχι το 2008 στο Πεκίνο, το 2012, αλλά μπροστά μου έχω και τους Παραολυμπιακούς. Για να προκριθώ για το Πεκίνο θα πρέπει να προσπαθήσω πολύ σκληρά. Έχω δύο μήνες για να πετύχω την πρόκριση και αυτοί θα είναι οι πιο δύσκολοι σας ζωής μου. Θα πρέπει να είμαι πιο γρήγορος κατά ένα δευτερόλεπτο, από τον καλύτερό μου χρόνο.΄΄.

Τελικά ο Όσκαρ, λόγω ελλιπούς προετοιμασίας, δεν κατάφερε να καλύψει τα όρια συμμετοχής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου ούτε στα 400 μ., αλλά ούτε και στα 4Χ400 μ. με την ομάδα της Νότιας Αφρικής, αφού δεν επελέγη για την ομάδα από τους υπευθύνους αθλητισμού της χώρας του. Συμμετείχε, όμως, κανονικά στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, όπου και κατέκτησε 3 χρυσά μετάλλια στα 100μ. (11.16 δευτ.), στα 200μ. (21.67 δευτ.) και στα 400μ. (47.49 δευτ.). Μετά από σκληρή και επίπονη προπόνηση, ο Όσκαρ κατόρθωσε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου το 2012, όπου έφτασε μέχρι τον ημιτελικό των 200 μ. και αγωνίστηκε στον τελικό της σκυταλοδρομίας με την ομάδα της Νότιας Αφρικής. Επιπλέον, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2012, ο Πιστόριους σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στα προκριματικά των 200μ., στην κατηγορίας Τ43. Στον τελικό, ωστόσο, ηττήθηκε από τον Βραζιλιάνο Άλαν Ολιβέιρα.

Αμέτρητες οι διακρίσεις…

Ο Πιστόριους έχει κατακτήσει δεκάδες μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις, ενώ το 2007 τιμήθηκε από το Βρετανικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο BBC με τον τίτλο σας ΄΄αθλητικής προσωπικότητας σας χρονιάς΄΄ για την εξαιρετική επιμονή του και τον καθημερινό του αγώνα απέναντι στη δυσπιστία των συναθλητών και συνανθρώπων του. Το Μάιο του 2007 το περιοδικό TIME, καταρτίζοντας τη λίστα με σας ανθρώπους με τη μεγαλύτερη διεθνή επιρροή, τοποθετεί τον Όσκαρ Πιστόριους στην 3^η θέση της κατηγορίας ΄΄Ήρωες και Πρωτοπόροι΄΄.

Ο αγωνιστής σας ζωής

Ο Όσκαρ με τον αγώνα του γκρέμισε ένα τείχος. Το τείχος της ανθρώπινης σκληρότητας και αδιαφορίας απέναντι στα άτομα που η φύση δεν στάθηκε γενναιόδωρη, αλλά και στέρησε ορισμένες από τις δυνατότητες που συνηθίζονται να αναφέρονται ως ΄΄φυσιολογικές΄΄ για τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ο δικαστικός αγώνας του αθλητή και η νίκη του απέναντι στην πανίσχυρη Διεθνή Ομοσπονδία Στίβου, αφήνει αναμμένη τη φλόγα της ελπίδας για όλα τα άτομα με αναπηρία, αφού αποδεικνύει περίτρανα ότι οι σύγχρονες κοινωνίες μπορούν, αν το θελήσουν, να εμφανίσουν ανθρώπινο πρόσωπο και να κάνουν πράξη την ισότητα μεταξύ όλων των πολιτών, ανεξάρτητα από σας σωματικές ή πνευματικές σας ιδιαιτερότητες.

Ο ίδιος ο Πιστόριους είχε δηλώσει στην ΙΑΑF, στηριζόμενος στα μεταλλικά πόδια του και υψώνοντας περήφανος το ανάστημά του: ΄΄ Δεν θέλω χάρες. Αλλά, συγχρόνως, δεν δέχομαι να με θεωρείτε παρακατιανό, επειδή είμαι ανάπηρος. Είμαι αθλητής. Δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου αφαιρέσει το δικαίωμα να συναγωνιστώ τους μεγάλους αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων, εάν και εφ’ όσον η επίδοσή μου καλύψει το προβλεπόμενο όριο συμμετοχής. Στέκομαι εδώ μπροστά σας και δεν μπορεί κανένας να μου απαγορέψει να δείξω – στα ίσια – τι μπορώ να κάνω, να δείξω την αξία μου΄΄. ]Η αυτοβιογραφία του Πιστόριους εκδόθηκε το 2008 και έχει τίτλο ΄΄Ο Δρομέας του Ονείρου΄΄ (Dream Runner)].

To γκρέμισμα ενός ειδώλου…

Στις 14 Φεβρουαρίου 2013, τις πρώτες πρωινές ώρες της ημέρας των ερωτευμένων, ο Όσκαρ Πιστόριους, στο σπίτι του στο Silver Lake στην Νότιο Αφρική, πυροβολεί και σκοτώνει τη φίλη του Ρίβα Στίνκαμπ , περνώντας την, όπως ισχυρίζεται, για διαρρήκτη, ενώ οι κατηγορίες που του απαγγέλλονται από τις αρχές αναφέρονται σε φόνο εκ προμελέτης. Αν και κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει αν ο Πιστόριους είχε πρόθεση φόνου, ο ΄΄γρηγορότερος άνθρωπος του κόσμου χωρίς πόδια΄΄, καλείται να δώσει πλέον τον σημαντικότερο και κρισιμότερο αγώνα της ζωής του…

Χανιώτικα Νέα - 20-2-2013

15 μύθοι για τον καρκίνο

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Wed, 06 Feb 2013 13:33:00 +0000

Ο όρος «καρκίνος» δεν αναφέρεται σε μία και μόνη ασθένεια, αλλά σε μια ομάδα ασθενειών, που χαρακτηρίζονται από τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κυττάρων.

Eισαγωγή

Η Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Καρκίνου καθιερώθηκε να τιμάται κάθε χρόνο στις 4 Φεβρουαρίου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης κατά του Καρκίνου (UICC), που εκπροσωπεί 280 οργανώσεις σε 90 χώρες του κόσμου. Η ημέρα αυτή φέτος είναι αφιερωμένη στις λανθασμένες αντιλήψεις που επικρατούν για μία από τις μεγαλύτερες απειλές της υγείας μας.

Μύθος. Ο καρκίνος είναι ΄΄επάρατη΄΄ και θανατηφόρα νόσος.

Κάθε άνθρωπος έχει 40% πιθανότητες να εμφανίσει καρκίνο κάποια στιγμή στη ζωή του, αλλά και 20% πιθανότητες να πεθάνει εξαιτίας του, κάτι που σημαίνει ότι δεν είναι πλέον η ΄΄επάρατη΄΄ (καταραμένη) νόσος. Πολλοί καρκίνοι που κάποτε θεωρούνταν θανατηφόροι, μπορεί πλέον να θεραπευτούν και η νόσος μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Σήμερα θεωρείται ότι με την εξέλιξη της πρόληψης, καθώς και της έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας, περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς ξεπερνούν τον καρκίνο και συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους.

Μύθος. Ο καρκίνος είναι κολλητικός

Ο καρκίνος έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι κολλητικός. Δεν τον μεταδίδουμε σε φίλους, συγγενείς ή σε άλλα άτομα που συναναστρεφόμαστε, όπως δεν μπορεί να μεταδοθεί, για παράδειγμα, ένα σπάσιμο στο χέρι.

Μύθος. Ο καρκίνος είναι η μοίρα κάθε ασθενή και η εμφάνισή του είναι αναπόφευκτη.

Η πρόληψη του καρκίνου είναι σήμερα εφικτή, ακόμη και αν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό. Η αλήθεια είναι ότι τουλάχιστον ο ένας στους τρεις καρκίνους δεν θα εμφανιζόταν αν ο κόσμος εγκατέλειπε καρκινογόνες συνήθειες ή καταστάσεις, όπως το κάπνισμα, η κακή διατροφή, η καθιστική ζωή και η παχυσαρκία. Ένας, δηλαδή, στους τρεις καρκίνους μπορεί να προληφθεί και να αποφευχθεί.

Μύθος. Ο καρκίνος είναι κληρονομικός.

Αυτό δεν ισχύει στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Μόλις το 5%-10% όλων των καρκίνων έχει συγκεκριμένη γονιδιακή βάση και επομένως στοιχεία κληρονομικότητας, ενώ όλοι οι άλλοι εμφανίζονται σε ανθρώπους χωρίς κανένα οικογενειακό ιστορικό. Ειδικότερα, κληρονομούμενοι θεωρούνται το 10% των καρκίνων των ωοθηκών, το 5-10% των καρκίνων του μαστού, 5-10% των καρκίνων του προστάτη, το 5% των καρκίνων του παχέος εντέρου και μόλις το 1,7% των καρκίνων του πνεύμονα.

Μύθος: Αν κάποιος καπνίζει πολλά χρόνια, το να κόψει το κάπνισμα δεν μειώνει τον κίνδυνο καρκινογένεσης.

Αυτό είναι λάθος, διότι γνωρίζουμε ότι αν και ο κίνδυνος δεν εξαλείφεται παντελώς, οι πιθανότητες να αποκτήσει κάποιος καρκίνο μειώνονται όταν σταματήσει το κάπνισμα. Το κάπνισμα προκαλεί το 87% των καρκίνων του πνεύμονα και το 30% όλων των θανάτων από καρκινογένεση. Επομένως, όταν ένα άτομο σταματήσει να καπνίζει, έως ένα βαθμόμειώνει τον κίνδυνο προσβολής από διάφορες μορφές καρκίνου, με κυριότερο αυτόν του πνεύμονα.

Μύθος: Ο καρκίνος είναι ένα πρόβλημα υγείας, όπως όλα τα άλλα.

Ο καρκίνος δεν είναι ένα συνηθισμένο πρόβλημα υγείας, αφού έχει ευρύτατες κοινωνικές, επαγγελματικές και οικονομικές προεκτάσεις , αγγίζοντας ακόμη και ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Μύθος. Κάποια τρόφιμα, όπως το μπρόκολο, προστατεύουν από τον καρκίνο.

Δεν υπάρχει επαρκής επιστημονική τεκμηρίωση για οποιοδήποτε συγκεκριμένο τρόφιμο, ότι μπορεί να προλάβει την εμφάνιση της νόσου. Αντίθετα, υπάρχουν ισχυρά επιδημιολογικά δεδομένα ότι η καθημερινή κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, η προσήλωση στην παραδοσιακή μεσογειακή διατροφή και η αποφυγή της παχυσαρκίας, μπορεί να αποτρέψει την εκδήλωση ακόμη και του 10% των καρκίνων.

Μύθος: Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια που προσβάλλει ηλικιωμένους και κατοίκους αναπτυγμένων χωρών.

Ο καρκίνος είναι μια παγκόσμια επιδημία. Επηρεάζει όλες τις ηλικίες, τις κοινωνικοοικονομικές ομάδες και τις χώρες, χωρίς να κάνει διακρίσεις.

Μύθος. Οι ηλεκτρονικές συσκευές (π.χ. κινητά τηλέφωνα) και ορισμένα προϊόντα ατομικής υγιεινής (π.χ. αποσμητικά) προκαλούν καρκίνο.

Τα έως τώρα επιστημονικά δεδομένα δεν έχουν επιβεβαιώσει κανένα από τα δύο. Η χρήση των κινητών και η πιθανή συσχέτισή της με τον καρκίνο (του εγκεφάλου, αλλά και άλλων οργάνων) έχει διερευνηθεί σε μεγάλες πληθυσμιακές μελέτες (κυρίως στις σκανδιναβικές χώρες που έχουν τα καλύτερα μητρώα υγείας στον κόσμο) επί σχεδόν δύο δεκαετίες, χωρίς να βρεθεί ουσιαστική συσχέτιση. Επίσης, για τα προϊόντα υγιεινής, και ειδικότερα για τα αποσμητικά μασχάλης, μεγάλες ιατρικές μελέτες δεν έχουν βρει να σχετίζονται με τον καρκίνο του μαστού, όπως πολλοί λανθασμένα πιστεύουν.

Μύθος. Η θεραπεία του καρκίνου δεν μπορεί, ή κάποιοι δεν θέλουν, να βρεθεί.

Θεραπείες έχουν βρεθεί για διάφορες μορφές καρκίνου, γι’ αυτό και έχουν βελτιωθεί εντυπωσιακά τα ποσοστά ιάσεως και αποκατάστασης, αλλά και το επίπεδο ζωής των ασθενών, όπως, για παράδειγμα, σε ορισμένες λευχαιμίες, σε καρκίνους των όρχεων, του μαστού κ.α. Ένα και μοναδικό θαυματουργό φάρμακο για τον καρκίνο, έτσι όπως θα το ήθελε ο πολύς κόσμος, είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί, διότι ο καρκίνος δεν είναι μία ενιαία οντότητα, αλλά περιλαμβάνει περισσότερους από 200 διαφορετικούς τύπους νόσου.

Μύθος. Ο καρκίνος δεν έχει σχέση με τον τρόπο ζωής μας.

Το 1/3 των θανατηφόρων κρουσμάτων καρκίνου οφείλονται σε τροποποιήσιμους παράγοντες του τρόπου ζωής, αφού είναι επιστημονικά διαπιστωμένο ότι το 20% των συνολικών κρουσμάτων καρκίνου οφείλονται στο κάπνισμα, το 10% των κρουσμάτων καρκίνου οφείλονται σε χρόνιες λοιμώξεις (ηπατίτιδες Β και C, HPV, ελικοβακτηρίδιο πυλωρού)το 8% στην κακή διατροφή, το 5% στην παχυσαρκία, το 4% στην κατάχρηση αλκοόλ, το 4% σε έκθεση σε χημικές ουσίες στον χώρο εργασίας (κυρίως αμίαντο), το 3% στην έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία του ηλίου, το 2% στην ιονίζουσα ακτινοβολία και το 2% στην καθιστική ζωή.

Μύθος. Οι χρόνιες λοιμώξεις δεν σχετίζονται με τον καρκίνο.

Οι χρόνιες λοιμώξεις από ιούς ή άλλα μικρόβια είναι αποδεδειγμένο ότι προκαλούν πάνω από 95% των καρκίνων του τραχήλου της μήτρας (ιός HPV), το

60% των καρκίνων του ήπατος (ιοί ηπατίτιδας Β και C) και το 70% των καρκίνων του στομάχου (ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού).

Μύθος. Το κάπνισμα δεν έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί καρκίνο.

Μεγάλος αριθμός ιατρικών μελετών έχουν αποδείξει, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι το κάπνισμα είναι ο σημαντικότερος καρκινογόνος παράγοντας για τον άνθρωπο. Εκτός από τον καρκίνο του πνεύμονα, είναι η σημαντικότερη αιτία για τουλάχιστον άλλες 10 μορφές καρκίνου (στόματος, λάρυγγα, φάρυγγα, οισοφάγου, ήπατος, παγκρέατος, στομάχου, νεφρού, ουροδόχου κύστεως και παχέος εντέρου), ενώ εμπλέκεται και σε πολλούς άλλους.

Μύθος: Τα τσιγάρα προκαλούν καρκίνο. Άλλα είδη, όμως, καπνού δεν είναι και τόσο βλαπτικά
Ο καπνός σε όλους τους τύπους είναι επιβλαβής. Όταν κάποιος τον εισπνέει, τότε εξαπλώνεται πολύ περισσότερο μέσα στους πνεύμονες και προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά. Το ένα τρίτο όλων των καρκίνων προκαλούνται από τον καπνό. Στα στατιστικά αυτά στοιχεία περιλαμβάνονται και οι καρκίνοι του στόματος που προκαλούνται από το μάσημα ταμπάκου και διάφοροι εσωτερικοί καρκίνοι. όπως στο πάγκρεας και την ουροδόχο κύστη.

Μύθος: Χρειάζομαι αντηλιακή κρέμα μόνο όταν εκτίθεμαι στον ήλιο πολλές ώρες.
Εάν είστε εκτεθειμένος στον ήλιο αρκετές μέρες την εβδομάδα και για τουλάχιστον 30 λεπτά κάθε φορά, είναι απαραίτητο να χρησιμοποιείτε αντηλιακή κρέμα ώστε να ελαττώσετε τις πιθανότητες προσβολής από καρκίνο του δέρματος. Η χρήση, επομένως, αντηλιακού είναι επιβεβλημένη όχι μόνο όταν κάποιος δουλεύει για ώρες στον ήλιο, αλλά και όταν οδηγεί κάποιο όχημα για αρκετές ώρες κλπ.

Bασικές αρχές πρόληψης του καρκίνου

Ο καρκίνος δεν είναι ούτε επάρατη, ούτε ανίκητη ασθένεια. Μερικά βασικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να αποτρέψετε την εμφάνισή του είναι:

1. Μην καπνίζετε και αποφύγετε να εισπνέετε τους καπνούς των άλλων.

2. Προσπαθήστε να γυμνάζεστε καθημερινά ή αρχίστε να περπατάτε τουλάχιστον 30 λεπτά την ημέρα.

3. Διατηρήστε το βάρος σας στα κανονικά για το ανάστημά σας επίπεδα.

4. Να ακολουθείτε την παραδοσιακή ελληνική διατροφή.

5. Να αποφεύγετε την υπερκατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών, κυρίως αν είστε καπνιστές ή γυναίκες (μην υπερβαίνετε τα 1-2 ποτά ημερησίως οι γυναίκες και τα 2-3 οι άνδρες).

6. Αποφύγετε τις υπερβολές στην ηλιοθεραπεία και χρησιμοποιείτε πάντα αντηλιακά σκευάσματα, όταν εκτίθεστε για ώρες στον ήλιο

7. Χρησιμοποιείτε προφυλακτικό στις σποραδικές επαφές.

8. Μην αμελείτε τις προληπτικές εξετάσεις (λ.χ. τεστ Παπανικολάου, μαστογραφία, κολονοσκόπηση κ.λ.π.), σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού σας.

9. Να κάνετε τα εμβόλια για την ηπατίτιδα Β και τους ιούς HPV, σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού σας.

10. Διδάξτε στα παιδιά σας έναν υγιεινό τρόπο ζωής, που μπορεί να αποτελέσει ΄΄ασπίδα΄΄ στον καρκίνο.

Επίσης, πρέπει πάντα να γνωρίζουμε ότι όσο νωρίτερα ανακαλύψουμε τον καρκίνο, τόσο ευνοϊκότερες είναι οι προοπτικές αντιμετώπισής του!

Γιάννης Στεφανογιάννης - Χανιώτικα Νέα 6-2-2013

[Το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε θα το βρείτε εδώ.]

Η αιθαλομίχλη στο Λονδίνο του 1952

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Sun, 27 Jan 2013 15:44:00 +0000

Με τη ραγδαία εξάπλωση της καύσης ξύλου στη χώρα μας, τελευταία ακούγεται όλο και συχνότερα το ‘’τρομακτικό’’ παράδειγμα του ‘’Λονδίνου του 1952’’. Τι έγινε, όμως, πραγματικά εκείνη τη χρονιά στην πρωτεύουσα της Μεγάλης Βρετανίας και πώς σχετίζεται με τη σημερινή περιβαλλοντική μόλυνση στην Ελλάδα;

Η μεγάλη αιθαλομίχλη του 1952 (Great smog of 1952)

H αιθαλομίχλη είναι ένα είδος ατμοσφαιρικής ρύπανσης που δημιουργείται από μείγμα καπνού και ομίχλης στον αέρα. Το συγκεκριμένο μείγμα περιέχει επιβλαβή σωματίδια, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στον ανθρώπινο οργανισμό, ιδίως σε ευπαθή άτομα.

To Λονδίνο, από τη Ρωμαϊκή κιόλας εποχή, ήταν γνωστό για την ομίχλη του, η οποία όμως έγινε πολύ εντονότερη με την έλευση της βιομηχανικής εποχής το 18^ο αιώνα, οπότε τα εργοστάσια απελευθέρωναν αέρια και τεράστιες ποσότητες επιβλαβών σωματιδίων στην ατμόσφαιρα. Η αιθαλομίχλη, όμως, που εμφανίστηκε το 1952 είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αφού γινόταν αντιληπτή από την δυσάρεστη οσμή της και την κιτρινοκαφέ χροιά της, που διέφερε πολύ από την καθαρή λευκή ομίχλη των αγροτικών περιοχών και ονομάστηκε Smog, από συνδυασμό των λέξεων smoke (καπνός) και fog (ομίχλη).

Ο Δεκέμβριος του 1952

Ο Δεκέμβριος του 1952 ήταν πολύ βαρύς για το Λονδίνο. Λόγω του κρύου και των έντονων χιονοπτώσεων, οι Λονδρέζοι, προκειμένου να ζεσταθούν, έκαιγαν μεγάλες ποσότητες κάρβουνου (ορυκτού άνθρακα), με αποτέλεσμα τη δημιουργία πυκνού νέφους καπνού σε όλη την πόλη και τις γύρω περιοχές.

Υπό κανονικές συνθήκες, αυτό δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα, καθώς ο καπνός θα διασκορπιζόταν στην ατμόσφαιρα. Ωστόσο, τις συγκεκριμένες μέρες, σχηματίστηκε στην ατμόσφαιρα ένας αντικυκλώνας που έσπρωχνε τον αέρα προς τα κάτω, αυξάνοντας κατά πολύ τη θερμοκρασία του. Ο αέρας, δηλαδή, κοντά στο έδαφος ήταν ζεστότερος από εκείνον στα ψηλότερα στρώματα της ατμόσφαιρας και έτσι δημιουργήθηκε η λεγόμενη ‘θερμοκρασιακή αναστροφή’’, δημιουργώντας ένα είδος φυσικού ‘’θερμοκηπίου’’, με αποτέλεσμα να παγιδευτεί ο ζεστός καπνός που έβγαινε από τις καμινάδες, δημιουργώντας τελικά μια θανάσιμη τοξική παγίδα. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με την αυξημένη εκπομπή διαφόρων επιβλαβών ρύπων και την απόλυτη άπνοια, δημιούργησε ένα δηλητηριώδες νέφος αιθαλομίχλης, που κράτησε από τις 5 ως τις 9 Δεκεμβρίου του 1952.

Ένα σπάνιο φαινόμενο

Εκτός, πάντως, από τον καπνό των τζακιών, το φαινόμενο της αναστροφής είχε ως αποτέλεσμα να παγιδευτούν μικροσωματίδια και άλλοι ρύποι από βιομηχανίες και πετρελαιοκίνητα οχήματα, που οι άνεμοι είχαν μεταφέρει στο κέντρο από την ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου. Το κάρβουνο που καιγόταν, όμως, στα τζάκια, περιείχε μεγάλη ποσότητα θείου, το οποίο με την καύση του εκλύει διοξείδιο του θείου, πρόδρομο μόριο για το σχηματισμό θειϊκού οξέος, μιας πολύ επικίνδυνης ένωσης για τον άνθρωπο. Έτσι, σε συνδυασμό και με άλλες μετεωρολογικές παραμέτρους, δημιουργήθηκε ένα στρώμα αιθαλομίχλης ύψους 100-200 μέτρων, ενώ απελευθερώνονταν στην ατμόσφαιρα τόνοι αιωρούμενων σωματιδίων, διοξειδίου του άνθρακα, υδροχλωρικού οξέος και άλλων βλαπτικών συστατικών.

Το στρώμα αυτό αιθαλομίχλης κάλυψε για τέσσερις ολόκληρες ημέρες το Λονδίνο και προκάλεσε το θάνατο τουλάχιστον 4.000 ανθρώπων (κατ’ άλλους τα θύματα ξεπέρασαν τις 8.000), καθώς και σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα σε τουλάχιστον 100.000 άτομα. Η ορατότητα περιοριζόταν σε περίπου 5 μέτρα, οι πολίτες κυκλοφορούσαν την ημέρα με φανάρια, φορούσαν μαντήλια και ιατρικές μάσκες στα πρόσωπά τους, όλες οι επίγειες και εναέριες συγκοινωνίες σταμάτησαν, ενώ ακυρώθηκαν ακόμη και κινηματογραφικές προβολές και θεατρικές παραστάσεις, λόγω της αιθαλομίχλης που είχε διεισδύσει μέσα στις αίθουσες.

Οι επιστήμονες της εποχής υπολόγισαν ότι κάθε μία από τις συγκεκριμένες μέρες εκλύονταν περίπου 1.000 τόνοι σωματιδίων καπνού, 2.000 τόνοι διοξειδίου του θείου, 140 τόνοι υδροχλωρικού οξέος και, το πιο επικίνδυνο, 800 τόνοι θειϊκού οξέος. Tελικά, μετά από 4 μέρες αποπνικτικών φαινομένων, οι συνθήκες που δημιούργησαν το πρόβλημα άλλαξαν, ο άνεμος απομάκρυνε μέρος του νέφους, ενώ η δυνατή βροχή καθάρισε σε μεγάλο βαθμό την ατμόσφαιρα.

Oι επιδράσεις στην υγεία

Οι περισσότεροι από τους θανάτους προήλθαν από λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος και υποξία (έλλειψη οξυγόνου), ως αποτέλεσμα της απόφραξης των αεραγωγών από το πύο, που δημιούργησαν οι τοξικές ενώσεις της αιθαλομίχλης. Οι κυριότερες λοιμώξεις που προκλήθηκαν είναι η βρογχοπνευμονία και η οξεία πυώδης βρογχίτιδα, ενώ τα περισσότερα από τα θύματα της θανατηφόρας ρύπανσης ήταν παιδιά και ηλικιωμένα ή ευπαθή άτομα. Επίσης, η μόλυνση προκάλεσε σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού ερεθισμούς στα μάτια, δυσφορία ή λιποθυμικές τάσεις.

Η λήψη μέτρων

Το γεγονός ότι εξαιτίας του φαινομένου βρήκαν το θάνατο τουλάχιστον 4.000 άτομα, οδήγησε την βρετανική κυβέρνηση στην προσωρινή απαγόρευση λειτουργίας τζακιών μέσα στην πόλη. Επίσης, τα επόμενα χρόνια, το 1956 και 1968, οι κυβερνήσεις θέσπισαν νέους νόμους για τον περιορισμό των ρύπων κάθε είδους, που εκπέμπονταν τόσο από τα νοικοκυριά, όσο και τα οχήματα και τις βιομηχανίες. Ειδικότερα, η σχετική νομοθεσία απαγόρευσε στους κατοίκους αστικών περιοχών και καίνε κάρβουνο στα τζάκια των σπιτιών τους, ενώ δόθηκαν κίνητρα ώστε τα νοικοκυριά, αλλά και οι βιομηχανίες να χρησιμοποιούν εναλλακτικά, λιγότερο ρυπογόνα, καύσιμα.

Η αιθαλομίχλη του 1952 (΄΄Great Smog of London΄΄) ήταν η μεγαλύτερη μόλυνση στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και μία από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές καταστροφές της ανθρωπότητας.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα

Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι οι συνθήκες που επικράτησαν στο Λονδίνο τις συγκεκριμένες μέρες του Δεκεμβρίου του 1952, απέχουν πολύ από την πραγματικότητα της χώρας μας το χειμώνα του 2013. Η καύση του ξύλου δεν προκαλεί το σχηματισμό τόσο επικίνδυνων ενώσεων, όπως συμβαίνει με το κάρβουνο (ορυκτό άνθρακα), αλλά την απελευθέρωση αιωρούμενων σωματιδίων, που μπορεί μακροπρόθεσμα να προκαλούν διάφορα προβλήματα στην ανθρώπινη υγεία, αλλά δεν σχετίζονται με άμεσους και μαζικούς θανάτους. Στο Λονδίνο του 1952, δηλαδή, η κύρια αιτία των θανάτων ήταν η αθρόα εισπνοή οξέων από τον πληθυσμό που προήλθε από την καύση του κάρβουνου και όχι η ύπαρξη αιωρούμενων σωματιδίων, που απασχολεί τελευταία τη χώρα μας.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων (ΚΕΕΛΠΝΟ) η ατμοσφαιρική ρύπανση και ειδικότερα η αύξηση της συγκέντρωσης των αιωρούμενων σωματιδίων στη χώρα μας δεν είναι αμελητέα, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε αναπνευστικά προβλήματα, να επιδεινώσει αλλεργίες και να προκαλέσει νευρολογικά, αναπαραγωγικά, και αναπτυξιακά προβλήματα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τον ευάλωτο πληθυσμό, όπως τα παιδιά, τους ηλικιωμένους, τις έγκυες γυναίκες, καθώς και για αυτούς που πάσχουν από αναπνευστικά ή καρδιαγγειακά προβλήματα.

Ένα ιστορικό παράδειγμα

Η μεγάλη αιθαλομίχλη του Λονδίνου 60 χρόνια πριν, το 1952, δεν ήταν η μοναδική περίπτωση εμφάνισης καταστροφικών περιβαλλοντικών φαινομένων, αφού λίγα χρόνια αργότερα, το 1962, σε σύντομο διάστημα πέθαναν 750 Λονδρέζοι από τη μόλυνση της ατμόσφαιρας, ενώ αντίστοιχα περιστατικά παρατηρήθηκαν και σε άλλα μέρη του κόσμου. Η κατάσταση, όμως, αυτή έδειξε τα ολέθρια αποτελέσματα που μπορεί να έχουν οι ασυλλόγιστες παρεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία και πρέπει να αποτελεί δίδαγμα, ως παράδειγμα προς αποφυγή, για κάθε είδους επίδοξους μαθητευόμενους μάγους που προγραμματίζουν αψήφιστα τις τύχες των (άτυχων) συμπολιτών τους, οδηγώντας τους ολοταχώς στην απόγνωση...

Xανιώτικα Νέα 16-1-2013

Ανεύρυσμα: απειλή για την υγεία

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Sun, 27 Jan 2013 15:37:00 +0000

Το ανεύρυσμα είναι μία μόνιμη παθολογική διόγκωση σ’ ένα σημείο του τοιχώματος ενός αγγείου, που μπορεί να απειλήσει ακόμη και τη ζωή του ανθρώπου.
Γενικά στοιχεία
Το ανεύρυσμα προκαλείται λόγω βλάβης ή αδυναμίας στο τοίχωμα κάποιου αγγείου, το οποίο στο συγκεκριμένο σημείο διαπλατύνεται και "χαλαρώνει", επιτρέποντας να σχηματιστεί αυτή η διόγκωση, που μοιάζει με ρόγα από σταφύλι. Αν και μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε αγγείο του κυκλοφορικού συστήματος, στις περισσότερες περιπτώσεις τα ανευρύσματα εμφανίζονται σε μια αρτηρία. Σήμερα θεωρείται ότι ένα καθόλου ασήμαντο ποσοστό του πληθυσμού, που μπορεί να προσεγγίσει ακόμη και το 5%, εμφανίζει ανεύρυσμα σε κάποια αρτηρία, το οποίο κινδυνεύει να πάθει ρήξη βάζοντας έτσι τη ζωή του σε κίνδυνο. Τα ανευρύσματα εντοπίζονται συχνότερα στην κοιλιακή αορτή και τις αρτηρίες του εγκεφάλου και σπανιότερα στη θωρακική αορτή και στις μεγάλες περιφερικές αρτηρίες που βρίσκονται στα πόδια και πίσω από τα γόνατα. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ασθενείς δεν αντιλαμβάνονται ότι πάσχουν από ανεύρυσμα, διότι δεν υπάρχουν συμπτώματα.

ΑΝΕΥΡΥΣΜΑ ΚΟΙΛΙΑΚΗΣ ΑΟΡΤΗΣ

Το ανεύρυσμα της κοιλιακής αορτής δεν είναι σπάνια πάθηση και παρουσιάζεται συνήθως σε άτομα μεγάλης ηλικίας, 60 ετών και άνω, γι’ αυτό και τις περισσότερες φορές συνοδεύεται και από άλλες παθήσεις, κυρίως καρδιακές, νεφρικές και των κάτω άκρων, αλλά και αναπνευστικές, ή ακόμη συνυπάρχει με κάποια κακοήθη νεοπλασία.
Η κοιλιακή αορτή είναι το κύριο αγγείο που μεταφέρει αίμα από την καρδιά στο υπόλοιπο σώμα. Οταν το αίμα διαρρέει την αορτή ασκείται πίεση στα τοιχώματά της, με αποτέλεσμα η τελευταία να διευρύνεται και να μοιάζει με φουσκωμένο μπαλόνι.

Ένα σοβαρό πρόβλημα
Εάν οι διαστάσεις του ανευρύσματος αυξηθούν σημαντικά (συνήθως όταν ξεπεράσουν τα 5εκ.), τότε υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ρήξης του αγγείου, οπότε απαιτείται ταχεία αντιμετώπιση, διότι έχει πολύ αυξημένες πιθανότητες να 'σπάσει'.
Σε περίπτωση ρήξεως ανευρύσματος, η πιθανότητα επιβίωσης του ασθενούς είναι χαμηλή (80-90% των ρήξεων καταλήγουν σε θάνατο).
Αυτοί οι θάνατοι, όμως, μπορούν να αποφευχθούν, με την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση αυτών των ανευρυσμάτων.
Σημειώνεται ότι ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής ανευρίσκεται σε περίπου 8% των ατόμων ηλικίας άνω των 65 ετών. Τα άτομα με τον μεγαλύτερο κίνδυνο, είναι κυρίως καπνιστές άνδρες, ηλικίας άνω των 60 ετών, οι οποίοι έχουν ιστορικό αθηρωματικής νόσου, ενώ σημαντικός επιβαρυντικός παράγοντας είναι η ύπαρξη οικογενειακού ιστορικού (ιδίως η ύπαρξη γυναικών στην οικογένεια με ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής).

Αίτια ανάπτυξης ανευρύσματος κοιλιακής αορτής
Αν και τα ακριβή αίτια που προκαλούν την ανάπτυξη κάποιου ανευρύσματος κοιλιακής αορτής δεν είναι γνωστά, θεωρείται ότι οι παρακάτω παράγοντες είναι επιβαρυντικοί: υψηλή αρτηριακή πίεση, εμφύσημα, υψηλή χοληστερόλη αίματος, παχυσαρκία, ανδρικό φύλο, κάπνισμα και συγκεκριμένοι γενετικοί παράγοντες.

Συμπτώματα ανευρύσματος κοιλιακής αορτής
Το ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής καλείται και 'σιωπηλός δολοφόνος', διότι συχνά δεν δίνει εύκολα αναγνωρίσιμα συμπτώματα στους ασθενείς. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι 3 στα 4 ανευρύσματα δεν έχουν δώσει κανένα σύμπτωμα, μέχρι τη στιγμή της διάγνωσης. Μερικά πιθανά συμπτώματα είναι τα ακόλουθα:
•Συνεχής ή περιοδικός πόνος στην κοιλιά
•Πόνος στην πλάτη, με αντανάκλαση σε πόδια, γλουτούς και βουβωνική περιοχή
•Ψηλαφητή 'σκληρή' διόγκωση και αίσθηση ύπαρξης 'παλμού' στην κοιλιά
Όταν το ανεύρυσμα σπάσει, τότε η συμπτωματολογία τροποποιείται ως εξής:
•Έντονος πόνος στην πλάτη ή την κοιλιακή χώρα
•Ωχρότητα, ξηροστομία ή υπερβολική δίψα
•Εικόνα σοκ, με ρίγη, ναυτία, εμετό ιλίγγους, λιποθυμία, ιδρώτες, έντονη ταχυκαρδία και ξαφνική αδυναμία.

Διάγνωση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής
Επειδή συχνά δεν υπάρχουν συμπτώματα, η διάγνωση γίνεται τυχαία, κυρίως όταν ο ασθενής υποβάλλεται σε εξετάσεις για μια άλλη πάθηση. Θεωρητικά η αύξηση της διαμέτρου του ανευρύσματος είναι σταθερά αυξητική και η τελική κατάληξη είναι η ρήξη του, μια επιπλοκή η οποία τις περισσότερες φορές είναι θανατηφόρος. Σε μερικές περιπτώσεις το ανεύρυσμα διαγιγνώσκεται με μία απλή φυσική εξέταση του ασθενούς, κατά την οποίο ο ιατρός 'αισθάνεται' το ανεύρυσμα σαν μία μαλακή, παλλόμενη μάζα στην κοιλιακή χώρα του ασθενούς.
Συνήθως, η διάγνωση επιβεβαιώνεται με υπερηχογράφημα στην περιοχή του ανευρύσματος ενώ άλλες διαγνωστικές μέθοδοι είναι η αξονική και η μαγνητική τομογραφία και η αρτηριογραφία.

Αντιμετώπιση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής
1) Τακτική παρακολούθηση
Μικρού μεγέθους ανευρύσματα, κάτω των 5 εκατοστών, τα οποία δεν αυξάνονται ταχέως σε μέγεθος, ή που δεν προκαλούν κάποιο σύμπτωμα, έχουν μειωμένη πιθανότητα ρήξεως και συχνά δεν απαιτούν άλλη θεραπεία, παρά την τακτική παρακολούθησή τους με υπερηχογραφήματα.
2) Χειρουργικές ή επεμβατικές τεχνικές
Η πιο διαδεδομένη θεραπεία που εφαρμόζεται σε μεγάλα ανευρύσματα κοιλιακής αορτής που δεν έχουν διαρραγεί, είναι η ανοικτή χειρουργική επέμβαση, που διενεργείται από αγγειοχειρουργό. Η διαδικασία περιλαμβάνει μία τομή ακριβώς κάτω από το στέρνο, έως την ηβική σύμφυση. Ο χειρουργός συσφίγγει με λαβίδα την αορτή, διανοίγει το ανεύρυσμα και τοποθετεί ένα τεχνητό μόσχευμα, με το οποίο τελικά αποκαθίσταται η ροή του αίματος.
Αν και το ανοιχτό χειρουργείο ήταν παραδοσιακά η μέθοδος αποκατάστασης του κοιλιακού αορτικού ανευρύσματος, το 1999 ο Αμερικάνικος Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ενέκρινε τη χρήση επικαλυμμένων ενδοπροθέσεων ('στεντ' - stent graft) για τα κοιλιακά αορτικά ανευρύσματα, που δεν απαιτούν χειρουργική τομή, παρέχοντας ως εναλλακτική μέθοδο μια ελάχιστα επεμβατική τεχνική με μικρότερη περίοδο ανάρρωσης και πολύ καλά αποτελέσματα.

ΑΝΕΥΡΥΣΜΑ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ
Πρόκειται για μια παθολογική διόγκωση ενός αγγείου του εγκεφάλου, που εντοπίζεται συνήθως σε σημεία όπου τα αγγεία διακλαδίζονται. Αν και μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, είναι συνηθέστερο σε ηλικιωμένους.
Η φθορά που υφίσταται με το πέρασμα του χρόνου μια αρτηρία είναι από τις κυριότερες αιτίες που οδηγούν στον αθόρυβο και σταδιακό σχηματικό ανευρυσμάτων στον εγκέφαλο. Πολλοί παράγοντες έχουν συσχετισθεί με την πρόκληση ανευρύσματος, όπως το κάπνισμα, η υψηλή αρτηριακή πίεση, οι όγκοι του εγκεφάλου, η αρτηριοσκλήρωση, η χρήση ναρκωτικών (και ιδίως κοκαΐνης), διάφορες μολύνσεις ή τραύματα της κεφαλής, το οικογενειακό ιστορικό, καθώς και συγκεκριμένων εκ γενετής δυσπλασιών του αρτηριακού συστήματος.
Το κάπνισμα, πάντως, και η ψηλή πίεση συμβάλλουν στην ταχύτερη ρήξη των εγκεφαλικών ανευρυσμάτων.

Συμπτώματα εγκεφαλικού ανευρύσματος
Μερικά πιθανά συμπτώματα που ενδέχεται να προκαλέσει ένα ανεύρυσμα εγκεφάλου είναι η παράλυση του κρανιακού νεύρου με αδυναμία ή μούδιασμα της μιας πλευράς του προσώπου, η αφύσικη διάταση της κόρης των ματιών, η πτώση του βλεφάρου, 'διπλή' όραση, ο πόνος πάνω ή πίσω από το μάτι και ο εντοπισμένος πονοκέφαλος.
ΔιΑγνωση εγκεφαλικοΥ ανευρΥσματος
Η διάγνωση ενός ανευρύσματος γίνεται μερικές φορές τυχαία, για παράδειγμα σε απεικονιστικό έλεγχο που έγινε με αφορμή ένα επεισόδιο εγκεφαλικής αιμορραγίας ή και σε απλή διερεύνηση αιτίων πονοκεφάλου ή άλλου νευρολογικού προβλήματος, συνήθως με τη βοήθεια αξονικής ή μαγνητικής τομογραφίας.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως, η διάγνωση γίνεται όταν υπάρξει ρήξη αυτού, με αποτέλεσμα να προκληθεί είτε υπαραχνοειδής αιμορραγία (διάχυτη αιμορραγία έξω από τον εγκέφαλο), είτε ενδοεγκεφαλικό αιμάτωμα (αιμορραγία μέσα στον εγκέφαλο), είτε τέλος ενδοκοιλιακή αιμορραγία (μέσα στο κοιλιακό σύστημα του εγκεφάλου). Οι συνέπειες της ρήξης είναι συνήθως δραματικές, αφού η θνητότητα ξεπερνάει το 50% των περιπτώσεων.
Η πιο ειδική, πάντως, εξέταση θεωρείται ότι είναι η ψηφιακή αγγειογραφία (DSA - Digital Substraction Angiography). H εξέταση αυτή γίνεται με τρόπο που μοιάζει με τη στεφανιαιογραφία: εισάγεται ένας λεπτός καθετήρας στην κυκλοφορία του αίματος, από μία μεγάλη αρτηρία του ποδιού και προωθείται μέχρι τη βάση του εγκεφάλου, όπου εγχέεται σκιαγραφική ουσία και απεικονίζονται τα αγγεία του εγκεφάλου.
Η εξέταση αυτή έχει κινδύνους (είναι επεμβατική ιατρική πράξη) και γίνεται μόνο όταν υπάρχει έντονη υποψία ύπαρξης ανευρύσματος εγκεφάλου.

Αντιμετώπιση ανευρύσματος εγκεφάλου
Η αντιμετώπιση εξαρτάται από το αν η διάγνωση έγινε λόγω αιμορραγίας ή τυχαία (τυχαίο εύρημα σε μια διαγνωστική εξέταση):
1) αν έγινε λόγω αιμορραγίας, χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση (μέσα στις επόμενες ώρες ή μέρες) είτε με εμβολισμό (εισαγωγή μικροκαθετήρα από τη μηριαία φλέβα στο σημείο του ανευρύσματος) είτε με νευροχειρουργική επέμβαση
2) αν έγινε τυχαία, δηλαδή αν το ανεύρυσμα δεν έχει ραγεί (σπάσει) και είναι μικρό σε μέγεθος (συνήθως κάτω από 7 χιλιοστά) αποφασίζεται η τακτική παρακολούθησή του
3) αν έγινε τυχαία και το ανεύρυσμα είναι μέσου ή μεγάλου μεγέθους (συνήθως πάνω από 7 χιλιοστά) προγραμματίζεται ο εμβολισμός ή η νευροχειρουργική επέμβαση
Σημειώνεται ότι η ρήξη ενός ανευρύσματος προκαλεί έξοδο αίματος στη βάση του εγκεφάλου (λίγο κάτω από το επίπεδο των ματιών). Αυτό αποτελεί έναν επικίνδυνο τύπο εγκεφαλικής αιμορραγίας που ονομάζεται υπαραχνοειδής.

Ρήξη ανευρύσματος εγκεφάλου
Τα πιθανά συμπτώματα μιας ρήξης ανευρύσματος εγκεφάλου μπορεί να είναι ο ξαφνικός και εξαιρετικά έντονος πονοκέφαλος, η ναυτία και οι εμετοί, η 'διπλή' ή θολή όραση, η δυσκαμψία του αυχένα, η φωτοφοβία ή και η απώλεια των αισθήσεων

Εξέλιξη ανευρύσματος εγκεφάλου
Αν ένα ανεύρυσμα εγκεφάλου αφεθεί χωρίς την παραμικρή θεραπευτική αντιμετώπιση, μπορεί:
• να μεγαλώνει σε μέγεθος μέχρι κάποια στιγμή να ραγεί και να προκληθεί υπαραχνοειδής αιμορραγία (το πιθανότερο σενάριο)
• να μεγαλώνει σε μέγεθος και ν’ αρχίσει να προκαλεί συμπτώματα χωρίς να έχει ραγεί, π.χ. πονοκεφάλους ή προβλήματα στην όραση κ.α.
• να παραμείνει σταθερό σε μέγεθος με την πάροδο των ετών, χωρίς να προκαλέσει κάποιο σύμπτωμα, κατάσταση που είναι σχετικά σπάνια
Πρέπει να αναφερθεί, επίσης, ότι αν σε έναν ασθενή ανευρεθεί ένα ανεύρυσμα εγκεφάλου, καλό είναι να ελεγχθούν με μαγνητική αγγειογραφία οι πρώτου βαθμού συγγενείς του.

Πρόληψη ανευρυσμάτων
Τα ανευρύσματα των αρτηριών, γενικά, αποτελούν ένα μεγάλο διαχρονικό πρόβλημα που απασχολεί τον άνθρωπο, με κύρια χαρακτηριστικά τη δύσκολη διάγνωση και τη δυσμενή, συχνά, πρόγνωση και κατάληξη.
Αν και οι περισσότερες περιπτώσεις ανευρυσμάτων δεν είναι κληρονομικές, υπάρχουν περιπτώσεις όπου περισσότερα από ένα μέλη της οικογένειας, παρουσιάζουν το συγκεκριμένο πρόβλημα.
Για το λόγο αυτό, σε οικογένειες που ένα μέλος της παρουσίασε ανεύρυσμα, είναι σημαντικό να ελέγχονται και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας για πιθανή ύπαρξή του.
Η πρόληψη των ανευρυσμάτων γενικά δεν είναι εύκολη, διότι οι αιτίες που τα προκαλούν δεν είναι πλήρως ξεκαθαρισμένες. Μπορεί, όμως, να επιτευχθεί με βελτίωση στον τρόπο ζωής του κάθε ατόμου, που έχει αποδειχθεί ότι δρα ευεργετικά στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Απλές οδηγίες, όπως η αποφυγή του καπνίσματος, η τακτική σωματική άσκηση και η υγιεινή διατροφή χαμηλής περιεκτικότητας σε λίπη, μπορούν να βοηθήσουν στην καλή κατάσταση του αρτηριακού συστήματος και να απομακρύνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης ανευρύσματος.

Χανιώτικα Νέα 3-1-2013

Θυρεοειδής αδένας: οι σπουδαιότερες παθήσεις του

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Sun, 04 Nov 2012 10:47:00 +0000

Το ενδοκρινικό σύστημα του ανθρώπου αποτελείται από ένα σύνολο ενδοκρινών αδένων, οι οποίοι παράγουν και εκκρίνουν τις ορμόνες. Ένας από τους σημαντικότερους αδένες, με σημαντική δράση στη σωματική και πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου, είναι και ο θυρεοειδής.

Γενικά στοιχεία

Ο θυρεοειδής αδένας βρίσκεται στο μέσο της βάσης του λαιμού, λίγο πιο κάτω από το λάρυγγα. Θυρεοειδής ονομάστηκε το 17^οαιώνα εξαιτίας του σχήματός του, που μοιάζει με ασπίδα (θυρεός = ασπίδα). Αποτελείται από δύο τμήματα, τους λοβούς, που ενώνονται με μια γέφυρα, τον ισθμό και συνήθως ζυγίζει 18-20 γραμμάρια. Άλλοι αδένες του ενδοκρινικού συστήματος είναι η υπόφυση, το πάγκρεας, τα επινεφρίδια, οι παραθυρεοειδείς, οι ωοθήκες και οι όρχεις. Τα προβλήματα του θυρεοειδή αδένα, μπορούν να προκαλούν μικρές διαταραχές ή και να απειλούν ακόμη και την ανθρώπινη ζωή.

Ένας σημαντικός ρόλος

Ο ρόλος του είναι να παράγει ορμόνες που ρυθμίζουν διάφορες φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού, με κυριότερο τον έλεγχο της λειτουργίας του μεταβολισμού. Οι βασικές ορμόνες που παράγει είναι η θυροξίνη (Τ4), η τριιωδοθυρονίνη (Τ3) και η καλσιτονίνη. Η έλλειψη των ορμονών αυτών στην παιδική ηλικία, μπορεί να προκαλέσει σωματική ή και πνευματική καθυστέρηση, γι’ αυτό και σε όλα τα νεογνά πρέπει να γίνεται έλεγχος της πιθανής απουσίας τους. Γενικότερα, οι διαταραχές στην παραγωγή και την έκκριση των ορμονών Τ3 και Τ4 δημιουργούν συχνά προβλήματα, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να πάσχουν από ΄΄θυρεοειδή΄΄. Οι συγκεκριμένες ορμόνες ρυθμίζουν τις καύσεις του οξυγόνου και άλλων ουσιών στον οργανισμό και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην παραγωγή και την εκμετάλλευση της ενέργειας στον ανθρώπινο οργανισμό.

Η σύνθεση των ορμονών

Για τη σύνθεση των ορμονών του ο θυρεοειδής χρειάζεται ιώδιο, το οποίο περιέχεται σε διάφορες τροφές, και κυρίως τα θαλασσινά, και στο νερό. Όταν υπάρχει έλλειψη ιωδίου στον οργανισμό (κυρίως σε ορεινές περιοχές, που λείπουν τα θαλασσινά, ή όπου αποφεύγονται στη διατροφή), τότε υπάρχει μειωμένη παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών. Στις μέρες μας, πάντως, που καταναλώνεται απ’ όλους ιωδιωμένο μαγειρικό αλάτι, δεν παρατηρείται συχνά έλλειψη ιωδίου.

Η σύνθεση και έκκριση των θυρεοειδικών ορμονών ρυθμίζεται από τη θυρεοειδοτρόπο ορμόνη (TSH), που παράγεται στην υπόφυση.

Η εμφάνιση διόγκωσης

Συνήθως ο ασθενής οδηγείται στο γιατρό του μετά την εμφάνιση διόγκωσης στο λαιμό του, λόγω της υπερανάπτυξης του θυρεοειδή. Οι ασθένειες του θυρεοειδή αδένα είναι συχνές και προσβάλλουν με μεγαλύτερη συχνότητα τις γυναίκες. Φυσιολογικά, ο αδένας δεν ψηλαφάται, οπότε κάθε διόγκωσή του αναφέρεται κλινικά ως βρογχοκήλη. Στο θυρεοειδή, επίσης, δεν είναι σπάνια η γρήγορη ή σταδιακή δημιουργία μαζών που ονομάζονται όζοι. Οι όζοι είναι συνήθως στρογγυλοί και σκληρότεροι από τον θυρεοειδικό ιστό και αποτελούν αποτέλεσμα τοπικής υπερπλασίας του αδένα λόγω ίνωσης, κύστης ή (καλοήθους ή σπάνια κακοήθους) όγκου.

Οι όζοι χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τους ψυχρούς (85%) και τους θερμούς (15%). Οι ψυχροί όζοι δεν είναι λειτουργικοί, δηλαδή δεν παράγουν θυρεοειδικές ορμόνες, δεν προσλαμβάνουν ιώδιο και έτσι δεν σκιαγραφούνται στο σπινθηρογράφημα. Έχουν περίπου 20% πιθανότητα να είναι κακοήθεις. Οι θερμοί όζοι, παράγουν θυρεοειδικές ορμόνες, προσλαμβάνουν ιώδιο και σκιαγραφούνται στο σπινθηρογράφημα, ενώ σχεδόν είναι πάντοτε καλοήθεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις προκαλούν την αίσθηση μάζας στο λαιμό, δυσκολία στην κατάποση, βραχνάδα στη φωνή ή και βήχα. Ο όζος μπορεί να παράγει μεγάλες ποσότητες θυρεοειδικών ορμονών (τοξικό αδένωμα), προκαλώντας συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού.

Οι ασθένειες του θυρεοειδή

Οι πιο γνωστές ασθένειες είναι ο υπερθυρεοειδισμός που προκαλείται από αυξημένη δραστηριότητα του αδένα, ο υποθυρεοειδισμός, που προκύπτει ως αποτέλεσμα της μειωμένης βιολογικής του δραστηριότητας, οι ανωμαλίες στην ανάπτυξή του, οι θυρεοειδίτιδες (φλεγμονές) και οι καλοήθεις ή κακοήθεις όγκοι.

Από τις φλεγμονές του αδένα, η πιο συχνή είναι η θυρεοειδίτιδα Ηashimoto, που αποτελεί την η πιο συχνή αιτία υποθυρεοειδισμού (υπολειτουργία του θυρεοειδή). Είναι αυτοάνοση νόσος, στην οποία παρατηρείται καταστροφή του θυρεοειδικού ιστού. Η επίπτωσή της αυξάνεται με την πάροδο της ηλικίας και είναι επτά φορές πιο συχνή στις γυναίκες απ΄ ό,τι στους άνδρες. Μπορεί να εμφανιστεί ως ανώδυνη διόγκωση του θυρεοειδούς (βρογχοκήλη) ή ως ατροφία του αδένα.

Επίσης, υπάρχουν τέσσερα διαφορετικά καρκινώματα που προέρχονται από τον θυρεοειδή και είναι το θυλακιώδες (10-15%), το θηλώδες (80%), το μυελοειδές 5-10%) και το αναπλαστικό, που είναι πολύ σπάνιο. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι πιο συχνοί καρκίνοι του θυρεοειδούς (θυλακιώδες και θηλώδες) δεν είναι θανατηφόροι εφόσον γίνει έγκαιρη θεραπεία.

Υπερθυρεοειδισμός

Υπερθυρεοειδισμός ονομάζεται η παθολογική κατάσταση που οφείλεται σε υπερβολική παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών. Οι κυριότερες μορφές υπερθυρεοειδισμού είναι:

1. Η τοξική διάχυτος βρογχοκήλη (νόσος του Graves ή νόσος του Basedow), στην οποία όλος ο θυρεοειδής αδένας υπερλειτουργεί

2. Η τοξική οζώδης βρογχοκήλη, όπου στο θυρεοειδή αναπτύσσεται ένας ή περισσότεροι όζοι, οι οποίοι παράγουν υπερβολικές ποσότητες θυρεοειδικών ορμονών. Ανάλογα με τον αριθμό των όζων, διακρίνεται σε πολυοζώδη (πολλοί όζοι) και στο μονήρες τοξικό αδένωμα (ένας μόνο όζος στο θυρεοειδή).

Ο υπερθυρεοειδισμός προσβάλλει συχνότερα γυναίκες και οι κλινικές του εκδηλώσεις ποικίλουν ανάλογα με τη βαρύτητα και τη διάρκεια της νόσου. Ο υπερθυρεοειδισμός μπορεί για χρόνια να μην εμφανίζει κανένα σύμπτωμα ή να προκαλεί ελαφρά συμπτώματα, τα οποία τις περισσότερες φορές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά από τον ασθενή ή και το γιατρό.

Στις πιο σοβαρές μορφές του υπερθυρεοειδισμού, το άτομο παραπονείται για νευρικότητα, μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση, αϋπνίες, ταχυκαρδία ή καρδιακές αρρυθμίες, που περιγράφονται και σαν ΄΄σταμάτημα΄΄ της ανάσας. Παράλληλα, ο ασθενής έχει εξάψεις, δεν ανέχεται τη ζέστη, παρουσιάζει διάρροιες, η όρεξή του είναι αυξημένη και ενώ τρώει κανονικά χάνει βάρος και αδυνατίζει. Υπάρχει, ακόμη, τρεμούλιασμα των χεριών και ιδιαίτερα των δακτύλων,ενώ οι παλάμες τους συνήθως είναι ζεστές και μόνιμα ιδρωμένες.

Σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν πόνοι στα οστά, λόγω της προκαλούμενης οστεαρθροπάθειας, και προπέτεια των οφθαλμών (ο γνωστός εξόφθαλμος) που εμφανίζεται συχνότερα σε νεαρά άτομα. Η διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται εύκολα με ειδικές εξετάσεις αίματος (μέτρηση θυρεοειδικών ορμονών), οι οποίες και μας δίνουν πληροφορίες για τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα. Ως επιπλέον διαγνωστικές εξετάσεις χρησιμοποιούνται το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς (μικρότερης διαγνωστικής αξίας), τα οποία μας παρέχουν χρήσιμες πληροφορίες για την ανατομική κατάσταση του αδένα.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων, είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να ΄΄καίει΄΄ τον θυρεοειδή που υπερλειτουργεί, είτε τέλος με χειρουργική αφαίρεση τμήματος ή και ολόκληρου του θυρεοειδούς. Στις περιπτώσεις που αναγκαζόμαστε να καταστρέψουμε το θυρεοειδή με ραδιενεργό Ιώδιο είτε να τον αφαιρέσουμε ολόκληρο, τότε είναι αναγκαίο ο ασθενής να λαμβάνει εφ’όρου ζωής θεραπεία υποκατάστασης, που γίνεται με τη χορήγηση των θυρεοειδικών ορμονών (χάπια από το στόμα).

Υποθυρεοειδισμός

Υποθυρεοειδισμός είναι η παθολογική κατάσταση κατά την οποία έχουμε μειωμένη έκκριση θυρεοειδικών ορμονών. Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να είναι είτε πρωτοπαθής, να οφείλεται σε βλάβη του ίδιου του θυρεοειδούς, είτε δευτεροπαθής, να οφείλεται σε βλάβη της υπόφυσης, που παράγει τη θυρεοειδοτρόπο ορμόνη (TSH), η οποία ωθεί φυσιολογικά το θυρεοειδή στην παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών.

Αίτια πρωτοπαθούς υποθυρεοειδισμού μπορεί να είναι η ατελής ανάπτυξη του θυρεοειδούς, που προκαλεί σοβαρά προβλήματα από τη γέννηση του παιδιού, οι εκ γενετής, συνήθως, διαταραχές στη σύνθεση των ορμονών, η ελλιπής πρόσληψη Ιωδίου με τις τροφές μας, η καταστροφή του θυρεοειδούς με ραδιενεργό Ιώδιο ή η αφαίρεσή του για ιατρικούς λόγους, διάφορες φλεγμονές που προσβάλλουν το θυρεοειδή, καθώς επίσης και η λήψη μερικών φαρμάκων που παραβλάπτουν το θυρεοειδή. Τα συμπτώματα και οι κλινικές εκδηλώσεις του υποθυρεοειδισμού είναι συνάρτηση της βαρύτητάς του, αλλά και της ηλικίας του ασθενούς.

Στους ενήλικες η νόσος εμφανίζεται πιο συχνά στις γυναίκες (6 φορές πιο συχνή στις γυναίκες απ' ότι στους άνδρες). Εκδηλώνεται με σωματική και πνευματική νωθρότητα, με μεγάλη ευαισθησία στο κρύο, με δυσκοιλιότητα, με αύξηση του βάρους και με δέρμα ξηρό και άγριο. Η εμφάνιση του ασθενούς ιδιαίτερα σε προχωρημένα στάδια, παίρνει μια χαρακτηριστική όψη, με πρόσωπο ωχρό, με πρήξιμο των βλεφάρων, με ξερά μαλλιά και αραιά φρύδια, με γλώσσα παχειά και μεγάλη, καθώς και με βραχνή και αργή φωνή. Σε σοβαρότερες καταστάσεις ενδέχεται να συγκεντρωθεί υγρό μέσα στην κοιλιά (ασκίτης) ή γύρω από την καρδιά (περικαρδίτιδα) και τέλος ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει προοδευτική υποθερμία και κώμα.

Στα παιδιά η νόσος συχνά δεν διαγιγνώσκεται έγκαιρα, με πιθανό αποτέλεσμα τη σωματική και πνευματική καθυστέρηση του παιδιού. Τα βρέφη που γεννιούνται με υποθυρεοειδισμό στην αρχή φαίνονται να είναι φυσιολογικά. Προοδευτικά, όμως, γίνεται αντιληπτό ότι το παιδί είναι υπερβολικά ήσυχο, κοιμάται πολύ, είναι δυσκοίλιο, έχει μεγάλη γλώσσα που βγαίνει έξω από το στόμα, έχει δέρμα παχύ και κρύο, το κλάμα του είναι βραχνό και οι κινήσεις του γενικά είναι πολύ αργές ενώ όχι σπάνια ο αφαλός του προεξέχει (ομφαλοκήλη).

Για να γίνει διάγνωση του υποθυρεοειδισμού, συνήθως αρκεί ο προσδιορισμός των θυρεοειδικών ορμονών και της θυρεοτρόπου ορμόνης, σε συνδυασμό με το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς.

Η θεραπεία του υποθυρεοειδισμού συνίσταται στη χορήγηση από το στόμα υπό μορφή χαπιού της ορμόνης που λείπει. Εκείνο που έχει πολύ μεγάλη σημασία για τη θεραπεία του υποθυρεοειδισμού είναι η λήψη των χαπιών δεν θα πρέπει να σταματά και ότι το χάπι που παίρνει δεν είναι φάρμακο με την έννοια που ο κόσμος το θεωρεί, αλλά απαραίτητο συστατικό που δεν έχει την ικανότητα να παράγει ο οργανισμός.

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς αποτελεί γενικά μια σπάνια μορφή καρκίνου, καθώς συνιστά μόλις το 1% του συνόλου των καρκίνων. Η μέση ηλικία εμφάνισης είναι τα 40-50 έτη και προσβάλλεται συχνότερα το γυναικείο φύλο σε σχέση με το αντρικό. Οι αιτίες του καρκίνου του θυρεοειδούς δεν είναι απολύτως διευκρινισμένες, φαίνεται όμως ότι οπωσδήποτε ενέχεται γονιδιακός παράγοντας, καθώς άτομα με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του θυρεοειδούς παρουσιάζουν μεγαλύτερες πιθανότητες να τον αναπτύξουν μελλοντικά.

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς δε δίνει ιδιαίτερα συμπτώματα, αλλά εκδηλώνεται συνήθως σαν ένα οζίδιο στην περιοχή του θυρεοειδούς, χωρίς άλλες εκδηλώσεις. Μόνο όταν μεγαλώσει πολύ σε μέγεθος είναι δυνατό να προκαλεί διαταραχές στην αναπνοή και στην κατάποση ή βραχνάδα στη φωνή. Πόνος συνήθως δεν υπάρχει. Βέβαια, τονίζεται ότι κάθε οζίδιο στην περιοχή του θυρεοειδούς δε σημαίνει απαραίτητα ότι πρόκειται για καρκίνωμα και μάλιστα στις περισσότερες περιπτώσεις, μέχρι και σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90%, πρόκειται για καλοήθη ογκίδια, που δεν εμπνέουν ιδιαίτερη ανησυχία. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, εάν το άτομο διαπιστώσει κάποια διόγκωση στην περιοχή του θυρεοειδούς του, πρέπει οπωσδήποτε να αναζητήσει εξειδικευμένη ιατρική βοήθεια.

Η θεραπεία του καρκίνου του θυρεοειδούς είναι κατεξοχήν χειρουργική και συνίσταται είτε σε εξαίρεση μέρους ή συνηθέστερα ολόκληρου του θυρεοειδούς αδένα. Μετά από τη χειρουργική επέμβαση, ακολουθεί συχνά χορήγηση ραδιενεργού ιωδίου, με σκοπό την καταστροφή του θυρεοειδικού ιστού που παραμένει μετά την επέμβαση.

Η διάγνωση του προβλήματος

Οι διαταραχές του θυρεοειδή χρειάζονται άμεση διερεύνηση και αντιμετώπιση. Οι ενδοκρινολόγοι γιατροί χρησιμοποιούν τόσο την κλινική εξέταση και το οικογενειακό ιστορικό του ασθενή, όσο και τις εξετάσεις αίματος. Οι κατάλληλες διαγνωστικές εξετάσεις που γίνονται στο αίμα για τη διερεύνηση του θυρεοειδή είναι οι ορμονικές εξετάσεις (Τ3, Τ4, FT3, FT4, TSH, αντιθυρεοειδικά αντισώματα, καλστιτονίνη), το υπερηχογράφημα, η ακτινογραφία θώρακα, η κυτταρολογική εξέταση μετά από αναρρόφηση με λεπτή βελόνα, το σπινθηρογράφημα με ιώδιο, καθώς και η αξονική ή μαγνητική τομογραφία.

Πρέπει να σημειωθεί ότι αν και οι περισσότερες διογκώσεις του θυρεοειδή είναι καλοήθεις, θα πρέπει να πραγματοποιηθούν κάποιες από τις παραπάνω εξετάσεις, ώστε να αποκλειστεί η κακοήθεια και να τεθεί η κατάλληλη διάγνωση του κάθε προβλήματος.

Η θεραπεία των προβλημάτων

Η θεραπευτική αντιμετώπιση των προβλημάτων που απορρέουν από την απορρύθμιση του θυρεοειδή αδένα, είναι η ορμονική υποκατάσταση (σε υποθυρεοειδισμό), ο περιορισμός της λειτουργίας του (σε περιπτώσεις υπερλειτουργίας), η χειρουργική αφαίρεση (θυρεοειδεκτομή) και η χορήγηση ραδιενεργού ιωδίου. Σε κάποιες περιπτώσεις η θεραπεία με λήψη θυροξίνης (Τ4) μπορεί να μειώσει το μέγεθος του αδένα και να μειώσει τις υπάρχουσες μάζες. Εάν, όμως, παρά τη θεραπεία ή λόγω υποψίας ύπαρξης κακοήθειας, ο θυρεοειδής δεν λειτουργεί σωστά ή συνεχίζει να διογκώνεται, είναι πιθανό να προταθεί από τον ενδοκρινολόγο η χειρουργική αφαίρεσή του. Σημειώνεται ότι μετά την επέμβαση οι ασθενείς συνεχίζουν να ζουν εντελώς φυσιολογικά, παίρνοντας μόνο ένα χάπι με την ορμόνη που χρειάζονται.

Επίλογος

Η σημασία του θυρεοειδή αδένα για την ομαλή λειτουργία του οργανισμού είναι πολύ μεγάλη, γι’ αυτό και επιβάλλεται ο σχολαστικός κλινικοεργαστηριακός του έλεγχος, στην περίπτωση που εμφανιστεί οποιοδήποτε σύμπτωμα ή σημείο που να υποδηλώνει διαταραχή της λειτουργίας ή της μορφολογίας του. Έτσι, η άμεση προσφυγή σε ειδικό ενδοκρινολόγο αποτελεί μονόδρομο για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση οποιουδήποτε προβλήματος στο συγκεκριμένο ενδοκρινή αδένα, καθώς και για την εξασφάλιση της ομαλής ψυχοσωματικής λειτουργικότητας του ανθρώπου.

Πηγή: Γιάννης Στεφανογιάννης - Χανιώτικα Νέα 30-10-2012

Ο ιός του Δυτικού Νείλου - μια διαρκής απειλή

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Thu, 02 Aug 2012 14:07:00 +0000

Ο ιός εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ουγκάντα το 1937, σε μία επαρχία του Δυτικού Νείλου, απ’ όπου πήρε και το όνομά του.

Η εμφάνιση του ιού

Ο συγκεκριμένος ιός (West Nile virus, WNV) μεταδίδεται κυρίως με τσιμπήματα κουνουπιών και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές λοιμώξεις στον άνθρωπο. Αν και αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στην Ουγκάντα της Αφρικής, κρούσματα και επιδημίες έχουν παρουσιαστεί κατά καιρούς σε όλες τις ηπείρους. Ειδικότερα, όσον αφορά στην Ευρώπη, η νόσος έχει προσβάλει άτομα σε πολλές χώρες, όπου και σημειώνονται περιστατικά σε ετήσια βάση.

Στο παρελθόν σημαντικές επιδημίες εμφανίστηκαν στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 1960, καθώς και στη Ρουμανία το 1996. Από τις τελευταίες χώρες που παρατηρήθηκαν προσβολές από τον ιό ήταν η Πορτογαλία και η Ισπανία το 2009, ενώ το 2010, και πρόσφατα το 2012, ήρθε η σειρά της Ελλάδας, όπου εντοπίστηκαν αρκετά κρούσματα, ακόμη και σοβαρής μορφής, κυρίως σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ή επιβαρυμένου ιατρικού ιστορικού. Επίσης, κάθε χρόνο σε διάφορες χώρες εμφανίζονται επιβεβαιωμένα κρούσματα σε άλογα, σκυλιά, κουνέλια και άγρια πτηνά.

Τρόποι μετάδοσης

Ο κύριος τρόπος μετάδοσης του ιού του Δυτικού Νείλου, είναι μέσω τσιμπήματος από μολυσμένα κοινά κουνούπια. Τα κουνούπια αυτά συνήθως μολύνονται όταν τσιμπήσουν άρρωστα πτηνά, ενώ δεν είναι σπάνια και η μετάδοση από μεγάλα ζώα, όπως είναι τα άλογα. Οι κύριοι, δηλαδή, ξενιστές είναι τα πτηνά, οι ενδιάμεσοι τα κουνούπια και οι περιστασιακοί ο άνθρωπος και τα υπόλοιπα θηλαστικά.

Επίσης, έχουν καταγραφεί περιπτώσεις μεταφοράς του ιού από τη μητέρα στο έμβρυο με το θηλασμό, μέσω μετάγγισης αίματος, μεταμόσχευσης οργάνων, εργαστηριακής έκθεσης νοσοκομειακού προσωπικού και σπανιότερα με σταγονίδια. Ο ιός, γενικά, δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, ούτε με καθημερινή επαφή (π.χ. χειραψία), αλλά ούτε και με το φιλί ή τη σεξουαλική επαφή. Σημειώνεται ότι η ανάπτυξη του ιού ευνοείται από την αυξημένη θερμοκρασία και την υγρασία, ενώ εμφανίζεται συχνότερα τους καλοκαιρινούς μήνες.

Τα συμπτώματα της λοίμωξης

Το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών, δηλαδή 4 στους 5 (80%), δεν παρουσιάζουν κανένα απολύτως σύμπτωμα και δεν αντιλαμβάνονται τη μόλυνση από τον ιό. Το 20% εμφανίζει ήπια συμπτώματα ίωσης, όπως πυρετό, αδυναμία, πονοκέφαλο, πόνους στους μυς και τις αρθρώσεις, έμετο και διόγκωση λεμφαδένων. Σπανιότερα μπορούν να εμφανιστούν δερματικά εξανθήματα ή ήπια νευρολογικά συμπτώματα.

Από τους ασθενείς, τώρα, που μολύνονται από τον ιό, μόνο το 1% (και ιδίως άτομα άνω των 70 ετών και οι ανοσοκατεσταλμένοι), εμφανίζουν σοβαρά συμπτώματα, με κυριότερο την προσβολή του κεντρικού νευρικού συστήματος (εγκεφαλίτιδα ή μηνιγγίτιδα). Σε αυτές τις περιπτώσεις οι ασθενείς παρουσιάζουν υψηλό πυρετό, πονοκέφαλο, δυσκαμψία αυχένα, απάθεια σε εξωτερικά οπτικά ή ηχητικά ερεθίσματα, έλλειψη προσανατολισμού στο χώρο, τρέμουλο, μυικούς σπασμούς ή αδυναμία, ενώ τα σοβαρότερα συμπτώματα περιλαμβάνουν ακόμη και παράλυση ή κώμα, που μπορεί να οδηγήσει τα προσβεβλημένα άτομα ακόμη και στο θάνατο. Σημειώνεται ότι τα πιθανά συμπτώματα εμφανίζονται 3-14 ημέρες μετά το τσίμπημα από μολυσμένο κουνούπι και μπορούν, στις σοβαρές περιπτώσεις, να διαρκέσουν ακόμη και αρκετές εβδομάδες.

Μερικές από τις πιθανές επιπλοκές της προσβολής από τον ιό του Δυτικού Νείλου, είναι η πνευμονία, οι μόνιμες νευρολογικές βλάβες, οι λοιμώξεις του ουροποιητικού, το σύνδρομο κόπωσης, τα δερματικά έλκη κ.ά.

Η εγκεφαλίτιδα

Η εγκεφαλίτιδα είναι φλεγμονή του εγκεφάλου και αποτελεί τη σοβαρότερη επιπλοκή της λοίμωξης από τον ιό του Δυτικού Νείλου. Είναι μια σοβαρή κατάσταση που προκαλείται από την είσοδο του ιού στο κεντρικό νευρικό σύστημα και την επακόλουθη προσβολή του εγκεφαλικού ιστού. Τα κυριότερα συμπτώματά της είναι η εγκεφαλική δυσλειτουργία, το αλλοιωμένο επίπεδο συνείδησης, ο υψηλός πυρετός, ο έντονος πονοκέφαλος, το αίσθημα κόπωσης, η μυαλγία, οι σπασμοί, η φωτοφοβία, η δυσκαμψία του αυχένα, οι αναπνευστικές και γαστρεντερικές διαταραχές, ο λήθαργος ή και το κώμα.

Η σοβαρή εγκεφαλίτιδα μπορεί να προκαλέσει μόνιμες εγκεφαλικές βλάβες, ανακοπή, κώμα ή και θάνατο (περίπου 1/1.000 λοιμώξεις) και γι’ αυτό το λόγο, όταν υπάρχουν ύποπτα συμπτώματα θα πρέπει να ζητείται άμεσα βοήθεια από γιατρό, τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους ενήλικες.

Η διάγνωση

Η διάγνωση της προσβολής από τον ιό του Δυτικού Νείλου, γίνεται με ειδική εξέταση αντισωμάτων σε υγρά του σώματος, με κυριότερα το αίμα και το εγκεφαλονωτιαίο υγρό, σε συνδυασμό πάντοτε με την κλινική εξέταση του ασθενή και τη λήψη λεπτομερούς ιστορικού.

Η θεραπεία

Ειδική θεραπεία, με κάποιο συγκεκριμένο φάρμακο ή θεραπευτική τεχνική, δεν έχει βρεθεί. Στις ήπιες περιπτώσεις τα συμπτώματα υποχωρούν από μόνα τους, ενώ στις σοβαρές λοιμώξεις οι ασθενείς είναι αναγκαίο να νοσηλευτούν σε νοσοκομείο για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της νόσου (ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, εισαγωγή σε μονάδα εντατικής θεραπείας για μηχανική υποστήριξη της αναπνοής κ.λ.π). Ειδικά οι έγκυες και θηλάζουσες μητέρες, θα πρέπει να μιλήσουν με τον γιατρό τους εάν αναπτύξουν συμπτώματα που θα μπορούσαν να εγείρουν υποψίες για προσβολή από τον ιό. Πρέπει, ακόμη, να τονιστεί ότι δεν υπάρχει προς το παρόν διαθέσιμο εμβόλιο για προστασία από τη λοίμωξη με τον ιό του Δυτικού Νείλου.

Μέτρα προστασίας

Οι κυριότερες οδηγίες προστασίας, αφορούν στην προσπάθεια αποφυγής των τσιμπημάτων των κουνουπιών, τα οποία και μολύνουν στις περισσότερες περιπτώσεις τον άνθρωπο. Ειδικότερα συνιστάται:

Χρήση εντομοαπωθητικών σκευασμάτων στο ακάλυπτο δέρμα, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες χρήσης τους
Χρήση ανοιχτόχρωμων και άνετων ρούχων, που καλύπτουν μεγάλο μέρος του δέρματος, ιδίως τις ώρες που επιτίθενται τα κουνούπια, δηλαδή από το σούρουπο μέχρι το χάραμα
Χρήση αντικουνουπικών πλεγμάτων (σίτες) σε παράθυρα και πόρτες
Συχνά ντους για την απομάκρυνση του ιδρώτα από το σώμα
Χρήση κουνουπιέρας κατά τον νυκτερινό ύπνο, όπου τα υπόλοιπα μέτρα προστασίας δεν αποδίδουν ή δεν είναι εφικτό να εφαρμοστούν
Απομάκρυνση όλων, εάν είναι δυνατό, των στάσιμων υδάτων γύρω από τα σπίτια, διότι αποτελούν σημεία συγκέντρωσης κουνουπιών
Συχνοί ψεκασμοί με εντομοκτόνα, σε στάσιμα νερά, υπονόμους και σε σημεία συγκέντρωσης υδάτων
Χρήση ανεμιστήρων και κλιματιστικών, που δυσχεραίνουν το πέταγμα των κουνουπιών και τα απομακρύνουν
Καλό κούρεμα θάμνων και γρασιδιού, για να μη βρίσκουν καταφύγιο τα έντομα, καθώς και χρήση λαμπτήρων κίτρινου χρώματος έξω από το σπίτι, διότι προσελκύουν λιγότερο τα κουνούπια

Οδηγίες επάλειψης εντομοαπωθητικών

Μερικές χρήσιμες οδηγίες για την επάλειψη των εντονοαπωθητικών είναι οι παρακάτω:

· Το σκεύασμα θα πρέπει να τοποθετείται μόνο σε ακάλυπτο δέρμα και κανονικά θα πρέπει να απομακρύνεται με καλό πλύσιμο μετά την είσοδο σε ασφαλή από κουνούπια εσωτερικό χώρο

· Τα εντονοαπωθητικά θα πρέπει να επαλείφονται στο δέρμα μετά τα αντηλιακά

· Μην τοποθετείτε τα σκευάσματα σε πληγές, αμυχές, στο στόμα ή στα μάτια

· Μην παραλείπετε να πλένετε καλά τα χέρια σας, μετά από κάθε επάλειψη

· Αν παρατηρήσετε οποιοδήποτε ερεθισμό στο δέρμα σας, σταματήστε να χρησιμοποιείτε το συγκεκριμένο προϊόν και αν τα συμπτώματα επιμένουν, επικοινωνήστε με κάποιο γιατρό

Επίλογος

Η λοίμωξη από τον ιό του Δυτικού Νείλου δεν είναι μια καινούρια νόσος, αφού μας απασχολεί από τη δεκαετία του 1930, αλλά μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις, να απειλήσει ακόμη και την ανθρώπινη ζωή, εφόσον δεν ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα προστασίας, ιδίως από όσους ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου. Τα κρούσματα τον τελευταίο καιρό όλο και αυξάνονται στην Ελλάδα, ενώ πέρα από τα προαναφερόμενα μέτρα, έχει προταθεί ακόμη και ο περιορισμός ή και η αναστολή της αιμοδοσίας, δηλαδή της εθελοντικής προσφοράς φιαλών αίματος, σε περιοχές που έχει εμφανιστεί μεγάλος αριθμός κρουσμάτων.

Το υπουργείο Υγείας της χώρας μας συστήνει τη λήψη ατομικών μέτρων προστασίας από τα κουνούπια, τη διενέργεια, όπου υπάρχουν περιστατικά, προγραμμάτων ψεκασμών από τις περιφέρειες, αλλά και χτυπάει το καμπανάκι της εγρήγορσης των υγειονομικών αρχών, ώστε τα αναγνωρίζονται και να αντιμετωπίζονται άμεσα τα κρούσματα, αλλά και να εξουδετερώνονται χωρίς καθυστέρηση οι εστίες μόλυνσης, για την αποτελεσματικότερη προστασία του γενικού πληθυσμού.

Γιάννης Στεφανογιάννης - Χανιώτικα Νέα 30-7-2012

Η πρόληψη του καρκίνου παχέος εντέρου

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Sat, 30 Jun 2012 14:27:00 +0000

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου αποτελεί την δεύτερη αιτία θανάτου από κακοήθη νεοπλασία στη χώρα μας, μετά τον καρκίνο του πνεύμονα.

Ένα σημαντικό πρόβλημα

Στις ανεπτυγμένες χώρες, ο καρκίνος του παχέος εντέρου αποτελεί ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα για τη δημόσια υγεία, ιδίως για τις ηλικίες άνω των 50 ετών, στις οποίες γίνεται το 90% των διαγνώσεων. Παρά τη γνώση ότι η πρώιμη διάγνωση βελτιώνει πολύ την επιβίωση των ασθενών, μόλις 35% των συγκεκριμένων καρκίνων ανευρίσκονται πρώιμα, ενώ στο 22% υπάρχουν ήδη απομακρυσμένες μεταστάσεις κατά τον εντοπισμό του προβλήματος.

Το πεπτικό σύστημα

Για να τραφεί το σώμα, ο άνθρωπος λαμβάνει από το στόμα διάφορες τροφές, οι οποίες καταλήγουν μέσω του οισοφάγου στο πεπτικό σύστημα, το οποίο διασπά αυτές τις τροφές που καταναλώνουμε σε μικρότερα συστατικά, τους δίνει τη δυνατότητα να απορροφηθούν από τα κύτταρα του σώματος και αποβάλλει τα περιττά συστατικά που απομένουν. Το παχύ έντερο είναι το τελικό τμήμα του πεπτικού συστήματος που αποθηκεύει τα κατάλοιπα της τροφής και τα οδηγεί εκτός του σώματος. Τα παχύ έντερο αποτελείται από το τυφλό, το ανιόν, το εγκάρσιο, το κατιόν και το σιγμοειδές κόλον, ενώ καταλήγει στο ορθό.

Πώς προκαλείται ο καρκίνος του παχέος εντέρου;

Πριν την εκδήλωση ενός καρκίνου, συχνά παρατηρούνται αλλαγές στο εσωτερικό τοίχωμα του παχέος εντέρου, όπως είναι, για παράδειγμα, η ανάπτυξη ενός πολύποδα. Η έγκαιρη αφαίρεση του πολύποδα μπορεί να προλάβει την εξέλιξή του σε καρκίνο. Αν και τα αίτια του καρκίνου του παχέος εντέρου δεν είναι ακόμα πλήρως γνωστά, μεγάλες διεθνείς μελέτες έχουν δείξει ότι συγκεκριμένοι παράγοντες κινδύνου αυξάνουν τις πιθανότητες νόσησης ενός ατόμου από αυτόν τον κακοήθη όγκο. Κάποιοι από αυτούς τους παράγοντες μπορούν να τροποποιηθούν (όπως π.χ. αλλαγή διατροφής ή διακοπή του καπνίσματος) ενώ άλλοι δεν μπορούν να αλλάξουν (π.χ. φυσιολογική αύξηση της ηλικίας).

Ποιοι παράγοντες ενοχοποιούνται για ανάπτυξη καρκίνου του παχέος εντέρου;

Μερικοί από τους ΄΄ ύποπτους΄΄ παράγοντες είναι οι παρακάτω:

Διατροφή. Οι λιπαρές τροφές, τα τηγανητά, τα καπνιστά, τα παστά, οι τροφές με συντηρητικά και το κόκκινο κρέας, ευνοούν την ανάπτυξη καρκίνου του παχέος εντέρου. Ο όγκος αυτός είναι σπάνιος σε χώρες με χαμηλή κατανάλωση κόκκινου κρέατος ή σε χορτοφάγους.

Ηλικία. Η πιθανότητα εμφάνισης αυτού του καρκίνου αυξάνει με την ηλικία. Στην πράξη εμφανίζεται σπάνια σε νέα άτομα, αφού οι περισσότεροι ασθενείς είναι άνω των 50 ετών.

Πολύποδες. Είναι καλοήθεις εξεργασίες στο τοίχωμα του παχέος εντέρου, που εμφανίζονται αρκετά συχνά σε ηλικίες άνω των 50 ετών. Ορισμένοι τύποι πολυπόδων ενέχουν κίνδυνο μετατροπής τους σε κακοήθεις όγκους.

Κάπνισμα. Σε πολλές ιατρικές μελέτες έχει δειχθεί η άμεση σχέση του καπνίσματος με τον καρκίνο του παχέος εντέρου, ιδίως στις μικρές ηλικίες, Υπολογίζεται ότι ο κίνδυνος προσβολής τετραπλασιάζεται σε καπνιστές. Σημειώνεται, επίσης, ότι η διακοπή του καπνίσματος προφυλάσσει και από πλήθος άλλων καρκίνων (πνεύμονα, λάρυγγα, οισοφάγου, στόματος, ουροδόχου κύστης, νεφρών και παγκρέατος).

Προσωπικό ιατρικό ιστορικό. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι γυναίκες με ιστορικό καρκίνου των ωοθηκών, μήτρας ή μαστού έχουν αυξημένη πιθανότητα να αναπτύξουν καρκίνο του παχέος εντέρου. Επίσης, ασθενής που ήδη παρουσίασε πολύποδες ή καρκίνο ενδέχεται να ξαναπαρουσιάσει στο μέλλον. Επίσης, η ελκώδης κολίτιδα, μια φλεγμονώδης νόσος του παχέος εντέρου, ενέχει μεγάλο κίνδυνο να εξελιχθεί σε τοπικό καρκίνο.

Βεβαρυμένο οικογενειακό ιστορικό (γενετικοί παράγοντες). Οι συγγενείς πρώτου βαθμού (γονείς, αδέλφια, παιδιά) ατόμου με καρκίνο του παχέος εντέρου έχουν αυξημένο κίνδυνο, ιδίως αν ο συγγενής νόσησε σε νεαρή ηλικία. Υπολογίζεται ότι 1 στους 4 ασθενείς έχει οικογενειακό ιστορικό της νόσου, δηλαδή εμπλέκονται στη νόσο συγκεκριμένοι γενετικοί παράγοντες.

Παχυσαρκία. Η παχυσαρκία συνδέεται (συχνότερα στους άνδρες) με τον καρκίνο του παχέος εντέρου. Άνδρες με βάρος μεγαλύτερο του ιδανικού άνω του 40%, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν καρκίνο.

Προστατευτικοί παράγοντες

Σειρά μελετών έχει καταδείξει ότι υπάρχουν ελέγξιμοι παράγοντες που μπορούν να έχουν προστατευτική δράση έναντι του καρκίνου του παχέος εντέρου. Έχει, δηλαδή, παρατηρηθεί μια προστατευτική ιδιότητα των φυτικών ινών, των λαχανικών και των φρούτων, ενώ η μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ επιβαρύνει την προδιάθεση.

Επίσης, σημαντικός είναι και ο ρόλος της διατροφής. Μερικές χρήσιμες διατροφικές οδηγίες είναι: τρώτε κόκκινο κρέας το πολύ μια φορά την εβδομάδα (η υψηλή κατανάλωσή του διπλασιάζει τον κίνδυνο καρκίνου), καταναλώνετε ποικιλία τροφών με 4-5 γεύματα πράσινων λαχανικών και φρούτων την ημέρα, μην ψήνετε υπερβολικά τα κρεατικά και μην κάνετε κατάχρηση στο αλκοόλ.

Επιπλέον, οι τελευταίες έρευνες έδειξαν ότι η τακτική άσκηση (30΄την ημέρα) δρα προστατευτικά στον καρκίνο του παχέος εντέρου. Σημαντικό όφελος, πάντως, προκύπτει και από την μέτρια γυμναστική, όπως το έντονο βάδισμα 2-3 ώρες την εβδομάδα. Σημειώνεται ότι η έλλειψη άσκησης συνδέεται με περίπου διπλάσιο κίνδυνο ανάπτυξης αυτού του καρκίνου.

Τα συμπτώματα

Τα συμπτώματα που οδηγούν συνήθως τους ασθενείς στο γιατρό είναι:

Ανεξήγητη διάρροια ή δυσκοιλιότητα ή αίσθηση ότι το έντερο δεν αδειάζει πλήρως
Η αλλαγή των καθημερινών συνηθειών του εντέρου
Αίμα στα κόπρανα, ανοιχτόχρωμο ή σκούρο. (ΠΡΟΣΟΧΗ: συχνά αποδίδονται μικρές ή μεγαλύτερες αιμορραγίες σε αιμορροΐδες! Μην εφησυχάζετε αν δείτε αίμα και απευθυνθείτε αμέσως σε ειδικό γιατρό!!!)
Αδυναμία και εύκολη κόπωση
Κόπρανα στενότερα απ’ ότι συνήθως (σαν ΄΄οδοντόκρεμα΄΄)
Γενικά κοιλιακά συμπτώματα, όπως πόνος, πολλά αέρια, ΄΄φουσκώματα΄΄, ΄΄κράμπες΄΄ του εντέρου.
Απώλεια βάρους αγνώστου αιτιολογίας, με ή χωρίς ανορεξία
Αναιμία ή και σιδηροπενία (δηλ. χαμηλός αιματοκρίτης ή χαμηλός σίδηρος)
Εμετοί
Ικτερος (κίτρινισμα στα μάτια και στο δέρμα)

Τα παραπάνω συμπτώματα μπορεί να είναι ενδεικτικά καρκίνου του παχέος εντέρου, αλλά και μιας σειράς άλλων νοσημάτων. Συμβουλευτείτε το γιατρό σας και μην κάνετε μόνοι σας ή με τους οικείους σας ΄΄διαγνώσεις καφενείου΄΄!!!

Προδιαθεσικοί παράγοντες κινδύνου καρκίνου παχέος εντέρου

Πρέπει να διευκρινιστεί ότι το να έχει κάποιος έναν ή περισσότερους από τους προδιαθεσικούς παράγοντες κινδύνου, δεν σημαίνει ότι θα αναπτύξει απαραιτήτως καρκίνο. Απλά σημαίνει ότι έχει αυξημένες πιθανότητες νόσησης και έτσι πρέπει να είναι περισσότερο ευαισθητοποιημένος σε θέματα πρόληψης και εκτέλεσης τακτικών διαγνωστικών εξετάσεων, έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί έγκαιρα οποιοδήποτε πρόβλημα παρουσιαστεί.

Η πρώιμη διάγνωση

Στον καρκίνο του παχέος εντέρου, ο προληπτικός έλεγχος είναι πολύ σημαντικός, καθώς μπορεί να ανιχνεύσει προκαρκινικούς πολύποδες και να σταματήσει την εξέλιξη της νόσου. Άτομα με τους παράγοντες κινδύνου που προαναφέρθηκαν, θα πρέπει να συμβουλευθούν ειδικό γιατρό (γαστρεντερολόγο, ογκολόγο κ.α.) για το χρόνο που θα πρέπει να ξεκινήσουν προληπτικούς ελέγχους.

Ο ειδικός γιατρός θα συστήσει μια ή περισσότερες από τις παρακάτω εξετάσεις, ανάλογα με την ηλικία, τους επιβαρυντικούς παράγοντες ή πιθανά συμπτώματα που έχουν ήδη αναφερθεί από τον ασθενή.

Εξέταση κοπράνων για ίχνη αίματος (Mayer κοπράνων), που δε φαίνονται με γυμνό μάτι και μπορεί να προέρχονται από πολύποδες ή μικρούς όγκους.
Δακτυλική εξέταση από γιατρό, ο οποίος μπορεί να αισθανθεί τυχόν ανώμαλους σχηματισμούς, ή να δει αίμα που κρύβονταν εσωτερικά, στο τελευταίο τμήμα του παχέος εντέρου.
Σιγμοειδοσκόπιση ή κολονοσκόπηση, όπου με εύκαμπτο μακρύ όργανο με οπτικές ίνες ελέγχεται όλο ή μέρος του παχέος εντέρου απευθείας από τον γαστρεντερολόγο.
Βαριούχος υποκλυσμός διπλής αντίθεσης, δηλαδή ειδική ακτινογραφία του παχέος εντέρου, με χρήση σκιαγραφικού υγρού.

Αν τα αποτελέσματα είναι ύποπτα, ενδέχεται να απαιτηθεί περαιτέρω διερεύνηση και άλλες συμπληρωματικές εξετάσεις, όπως αξονική και μαγνητική τομογραφία, σπιθηρογράφημα κ.ά.

Οι προληπτικές κολονοσκοπήσεις

Σε όλες τις χώρες που εφαρμόστηκε η προληπτική κολονοσκόπηση, μειώθηκε σημαντικά η θνησιμότητα από καρκίνο του παχέος εντέρου. Ειδικότερα, παρατηρήθηκε ότι ο κίνδυνος εμφάνισης αδενοκαρκινώματος μετά από ενδοσκοπική εκτομή πολυπόδων (πολυπεκτομή) μειώνεται κατά 75-90%! Για το λόγο αυτό, τα τελευταία 50 χρόνια αναπτύσσονται πολλά εθνικά προγράμματα προληπτικής κολονοσκόπησης για το σύνολο του πληθυσμού άνω των 50 ετών.

Έτσι, σύμφωνα με τις τελευταίες οδηγίες διεθνών επιστημονικών ενώσεων για την πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου:

Για το γενικό πληθυσμό, χωρίς γνωστούς παράγοντες κινδύνου, η κολονοσκόπηση θα πρέπει να ξεκινά στην ηλικία των 50 ετών και, εφόσον δεν υπάρχουν ευρήματα, να επαναλαμβάνεται ανά 10ετία
Άτομα με συγγενείς πρώτου βαθμού που εμφάνισαν καρκίνο του παχέος εντέρου ή αδένωμα πριν την ηλικία των 60 ετών, γενικά θα πρέπει να ξεκινούν την κολονοσκόπηση στην ηλικία των 40 ετών και να την επαναλαμβάνουν κάθε 5 χρόνια
Σε περιπτώσεις εμφάνισης στην οικογένεια οικογενούς πολυποδίασης, ελκώδους κολίτιδας ή νόσου Crohn, καθώς και μετά από εκτομή πολυπόδων, οι έλεγχοι θα πρέπει να γίνονται τακτικότερα και να επαναλαμβάνονται σύμφωνα με τις οδηγίες ειδικού γαστρεντερολόγου.

Τα στάδια του καρκίνου του παχέος εντέρου

Αν διαγνωσθεί καρκίνος σε κάποιον ασθενή, τότε είναι απαραίτητη η σταδιοποίηση της νόσου, ώστε να γνωρίζουμε την έκτασή της, την προσβολή των λεμφαδένων ή τις πιθανές μεταστάσεις του αρχικού όγκου. Μετά την εκτίμηση των κλινικοεργαστηριακών ευρημάτων, η νόσος κατατάσσεται σε ένα από τα ακόλουθα στάδια:

Στάδιο 0. Ο καρκίνος είναι σε αρχική μορφή και εντοπίζεται μόνο στο εσωτερικό του επιθηλίου του εντέρου.
Στάδιο Ι. Ο καρκίνος περιλαμβάνει περισσότερα στρώματα του επιθηλίου του εντέρου
Στάδιο ΙΙ. Ο καρκίνος έχει επεκταθεί έξω από το τοίχωμα του εντέρου, αλλά δεν έχει προσβάλλει τους λεμφαδένες.
Στάδιο ΙΙΙ. Ο όγκος έχει επεκταθεί, υπάρχουν προσβεβλημένοι λεμφαδένες, αλλά δεν υπάρχουν απομεμακρυσμένες καρκινικές εστίες.
Στάδιο ΙV. Ο καρκίνος έχει ξεφύγει από την αρχική εστία και παρουσιάζει απομεμακρυσμένες μεταστάσεις.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του καρκίνου του παχέος εντέρου;

Η θεραπεία εξαρτάται από το μέγεθος, την εντόπιση και την έκταση του όγκου, από τις τυχόν επιπλοκές που έχει προκαλέσει και από τη γενική κατάσταση της υγείας του ασθενούς. Επιπλέον απαιτείται η συνεργασία ομάδας ιατρών (όπως χειρουργού, γαστρεντερολόγου, ογκολόγου ή και ακτινοθεραπευτή), ώστε να ακολουθηθεί μια ή συνδυασμός περισσοτέρων θεραπευτικών επιλογών. Η χειρουργική θεραπεία, η πιο συχνή αντιμετώπιση για καρκίνο παχέος εντέρου, εφαρμόζεται συνήθως με την αφαίρεση του όγκου και τμήματος του κοντινού υγιούς εντέρου (κολεκτομή), καθώς και των λεμφαδένων της περιοχής. Στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει η δυνατότητα να ξαναενωθούν τα αποκομμένα τμήματα του εντέρου (αναστόμωση). Η χημειοθεραπεία είναι η ενδοφλέβια, συνήθως, χρήση φαρμάκων που σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα, όπου και αν βρίσκονται στον οργανισμό. Η ακτινοθεραπεία περιλαμβάνει χορήγηση υψηλής δόσης ακτινοβολίας, με στόχο την τοπική καταστροφή καρκινικών κυττάρων στην περιοχή που εφαρμόζεται.

Όλες οι μορφές αντιμετώπισης ενδέχεται να έχουν και ανεπιθύμητες ενέργειες στον ανθρώπινο οργανισμό, που εξαρτώνται τόσο από τη μορφή και ένταση της αγωγής, όσο και από την κατάσταση του ίδιου του οργανισμού του ασθενή. Επιπροσθέτως, ιδιαίτερα σημαντική είναι η πιστή τήρηση των οδηγιών του θεράποντος ιατρού, καθώς και η συνεχής παρακολούθηση μετά την αγωγή για τυχόν υποτροπές ή μεταστάσεις του καρκίνου.

Ένας καρκίνος που μπορεί να προληφθεί

Ο καρκίνος του εντέρου, λόγω της φύσης του, προσφέρεται ιδιαίτερα για πρόληψη. Πολύ συχνά ξεκινάει ως καλοήθης πολύποδας, μια προκαρκινική κατάσταση που αν αφαιρεθεί διακόπτεται η εξέλιξη σε κακοήθη όγκο, ενώ απαιτείται αρκετό διάστημα πριν γίνει καρκίνος. Ο κακοήθης αυτός όγκος είναι δυνατό στις μέρες μας να προληφθεί, αφού είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αρκετούς παράγοντες που επηρεάζουν την ανάπτυξή του. Υπολογίζεται ότι 2 στους 3 καρκίνους αυτού του τύπου θα μπορούσαν να προληφθούν με την αποφυγή της υπερβολικής λήψης θερμίδων, της παχυσαρκίας, του καπνίσματος, της κατάχρησης οινοπνευματωδών ποτών, καθώς και την υιοθέτηση συνήθειας κατανάλωσης τροφών πλούσιων σε φυτικές ίνες, σε συνδυασμό με καθημερινή φυσική άσκηση.

Επίσης, υπάρχουν αρκετά αποτελεσματικά εργαλεία πρώιμης ανίχνευσής του, γι’ αυτό και οι πολίτες αφενός θα πρέπει να είναι επαρκώς ενημερωμένοι και ευαισθητοποιημένοι και αφετέρου να μην αμελούν τους ενδεδειγμένους ελέγχους, οι οποίοι αποτελούν το καλύτερο όπλο απέναντι σε μια σοβαρή νόσο, όπως είναι ο καρκίνος του παχέος εντέρου.

Γιάννης Στεφανογιάννης - Χανιώτικα Νέα 30-6-2012

Το AIDS είναι (ακόμη) εδώ...

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Tue, 08 May 2012 15:01:00 +0000

Το AIDS είναι ένα σύμπλεγμα νοσημάτων, που προκαλείται από την καταστροφή της φυσικής άμυνας του οργανισμού, μετά από λοίμωξη με τον ιό HIV.

Γενικά στοιχεία

O όρος ΑΙDS (Acquired Immune Deficiency Syndrome - Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσοανεπάρκειας) αναφέρεται στο τελευταίο στάδιο της λοίμωξης από τον ιό HIV, κατά το οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα έχει αποδυναμωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο ασθενής να είναι επιρρεπής σε διάφορα νοσήματα, αλλά και συγκεκριμένους τύπους καρκίνου. Σύμφωνα με το παγκοσμίου φήμης ιατρικό περιοδικό Lancet, το AIDS πρωτοεμφανίστηκε στον πλανήτη το 1954, αφού ανιχνεύθηκε στα συντηρημένα όργανα ενός ναύτη που πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, από μια ΄΄μυστηριώδη΄΄ ανοσοκατασταλτική ασθένεια. Έπρεπε, όμως, να φτάσουμε μέχρι το 1981 για να αναγνωριστεί ως ασθένεια, ενώ μόλις το 1983 απομονώθηκε εργαστηριακά ο ιός ΗΙV στη Γαλλία.

AIDS και HIV

Η επιστήμη είναι σε θέση να γνωρίζει ότι ο ιός ΗΙV προκαλεί τη νόσο, διότι αφενός τα άτομα που μολύνθηκαν με τον ιό αναπτύσσουν AIDS και αφετέρου τα φάρμακα που δρουν εναντίον του ιού μπορούν να καθυστερήσουν την εκδήλωση της ασθένειας. Οι ονομασίες HIV και AIDS μπορεί να συγχέονται, γιατί και οι δύο αυτοί όροι περιγράφουν την ίδια νόσο. Αν και συνήθως οι ιοί, όπως αυτοί που προκαλούν το κοινό κρυολόγημα ή την γρίπη, παραμένουν στο σώμα μόνο για μερικές μέρες, ο ιός HIV, ενσωματώνεται στο γονιδίωμα του ανθρώπου και δεν φεύγει ποτέ από τον οργανισμό του. Ένα χαρακτηριστικό του ιού HIV, που τον κάνει ιδιαίτερα επικίνδυνο, είναι η πολύ μεγάλη μεταλλακτικότητά του, δηλαδή το γεγονός ότι αλλάζει ταχύτατα βιολογικά χαρακτηριστικά, περίπου δύο εκατομμύρια φορές συχνότερα από τα υπόλοιπα γονίδια των κυττάρων. Υπάρχουν δύο τύποι τέτοιων ιών, ο HIV I και ο HIV II με πολλούς υπότυπους, ενώ ο πιο συνηθισμένος τύπος θεωρείται ο HIV I - υπότυπος C.

Όταν κάποιος μολύνεται με τον HIV, γίνεται ΄΄φορέας΄΄ ή ΄΄HIV οροθετικός΄΄ και θα παραμείνει για όλη του τη ζωή οροθετικός. Με την πάροδο του χρόνου, η νόσος μολύνει και καταστρέφει τα λευκά αιμοσφαίρια (αμυντικά κύτταρα) που λέγονται CD4 λεμφοκύτταρα (ή ΄΄Τ βοηθητικά κύτταρα΄΄) και τα χρησιμοποιεί σαν εργοστάσια παραγωγής νέων ιών. Όταν συμβεί αυτό, ο ασθενής γίνεται ευάλωτος σε πολλές ΄΄ευκαιριακές΄΄ λοιμώξεις, όπως η πνευμονία, ή συγκεκριμένους καρκίνους, που επωφελούνται από τη εξασθενημένη άμυνα του οργανισμού και μπορούν να προκαλέσουν ακόμη και το θάνατό του.

Τα συμπτώματα της HIV λοίμωξης

Τα πρώτα συμπτώματα, που εμφανίζονται περίπου σε 9 στα 10 άτομα που μολύνονται από τον ιό HIV, εκδηλώνονται 2-4 εβδομάδες μετά την αρχική μόλυνση και μοιάζουν με τα συμπτώματα του κοινού κρυολογήματος ή της γρίπης (πυρετός, αίσθημα κόπωσης, πονόλαιμος, πονοκέφαλος, υπνηλία και εξάντληση). Τα συμπτώματα αυτά της αρχικής λοίμωξης (πρωτολοίμωξης) μπορεί να είναι παρόμοια και με συμπτώματα άλλων σεξουαλικών μεταδιδόμενων νοσημάτων ή άλλων λοιμώξεων, όπως η λοιμώδης μονοπυρήνωση ή η ηπατίτιδα, που είναι πιο διαδεδομένες και μεταδίδονται ευκολότερα. Μερικοί, πάντως, ασθενείς παρουσιάζουν πολύ έντονα συμπτώματα, ενώ άλλοι δεν αισθάνονται τίποτα απολύτως για μεγάλο χρονικό διάστημα (μήνες ή και χρόνια).

Όταν τελειώσει η πρωτολοίμωξη, δεν εμφανίζεται κανένα ορατό σύμπτωμα για τα επόμενα χρόνια και συνήθως τα άτομα παραμένουν αδιάγνωστα, μη γνωρίζοντας ούτε και τα ίδια ότι είναι φορείς του ιού. Αν παραμείνουν, πάντως, χωρίς θεραπεία, το ανοσοποιητικό σύστημα εξασθενεί σημαντικά με το πέρασμα των ετών και η λοίμωξη από τον HIV εξελίσσεται σε AIDS.

Όσο η νόσος εξελίσσεται, αρχίζουν να εμφανίζονται συμπτώματα σε όλα τα συστήματα, συμπεριλαμβανομένου και του κεντρικού νευρικού συστήματος (προβλήματα στη μνήμη, αλλαγή συμπεριφοράς, άνοια ή και σχιζοφρένεια). Η πτώση της άμυνας του οργανισμού έχει ως συνέπεια την εμφάνιση διαφόρων καρκινωμάτων, χαρακτηριστικότερο των οποίων είναι το σάρκωμα Κaposi. Επίσης, δεν είναι σπάνιες οι λοιμώξεις από μύκητες, από έρπητα, από ιούς του αναπνευστικού συστήματος, οι πληγές σε διάφορα σημεία που δεν επουλώνονται, οι πονοκέφαλοι, η δυσκολία στην κατάποση, οι δερματικές βλάβες καθώς και μια ποικιλία συμπτωμάτων που αντιμετωπίζονται δύσκολα και ενδέχεται να έχουν μοιραία κατάληξη για τον ασθενή.

Θεραπευτική αντιμετώπιση

Mε την επιτυχή θεραπεία κατά του AIDS (“αντιρετροϊκή θεραπεία – ART”), το σώμα μπορεί να παραμένει σε καλή κατάσταση και να αντιμετωπίζει τους περισσότερους ιούς και τα βακτηρίδια. Ένα υγιές άτομο έχει συνήθως από 600 εώς 1200 CD4 λεμφοκύτταρα. Όταν τα CD4 λεμφοκύτταρα πέσουν κάτω από τα 200/μικρόλιτρο, το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου αποδυναμώνεται σοβαρά και αυτό το άτομο διαγνώσκεται με AIDS, ακόμα και αν δεν έχει εμφανίσει ακόμη μολύνσεις ή άλλα προβλήματα υγείας.

Ένα άτομο με AIDS έχει ένα ανοσοποιητικό σύστημα τόσο αποδυναμωμένο από τη δράση του HIV, που συνήθως αρρωσταίνει από μία ή περισσότερες ευκαιριακές λοιμώξεις όπως η πνευμονία, ή προσβάλλεται από συγκεκριμένους καρκίνους. Αν κάποιο άτομο με HIV διαγνωσθεί με κάποιες από αυτές τις ευκαιριακές λοιμώξεις (ακόμα και αν τα CD4 είναι πάνω από 200/μl), τότε λέμε ότι έχει AIDS. Από την στιγμή που το άτομο μολυνθεί με HIV, η νόσος εκδηλώνεται μετά από μια περίοδο επώασης που μπορεί να κυμαίνεται από 3 μήνες έως και 10 χρόνια ή και περισσότερο, ενώ ο ιός δεν απομακρύνεται ποτέ από τον οργανισμό του ασθενή, ανεξάρτητα από την πορεία της θεραπείας.

Πώς μπορώ να διαπιστώσω αν κάποιος έχει HIV;

Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να διαπιστώσετε, από την εμφάνισή του, αν κάποιο άτομο έχει HIV. Πολλοί άνθρωποι με HIV δείχνουν απόλυτα υγιείς, ενώ άλλοι ενδέχεται να έχουν κάποια συμπτώματα ίδια με αυτά κοινών παθήσεων. Πρέπει να σημειωθεί ότι τα συμπτώματα δεν είναι αξιόπιστος τρόπος για την διάγνωση της HIV λοίμωξης. Ο μόνος τρόπος για να διαπιστωθεί αν κάποιος έχει μολυνθεί, είναι να κάνει ένα τεστ αντισωμάτων HIV, αν και το τεστ αυτό αποδίδει αποτελέσματα μόνο όταν το ανοσοποιητικό σύστημα του μολυσμένου ατόμου αναπτύξει αντισώματα στον HIV, δηλαδή περίπου 3 μήνες μετά την αρχική λοίμωξη. Κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ της αρχικής μόλυνσης και της ανάπτυξης αντισωμάτων, τα τεστ ανίχνευσης του ιού δεν είναι ασφαλή.

Αν ανησυχεί κάποιος για την πιθανότητα να έχει μολυνθεί με τον ιό HIV, μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο, που παρέχει δωρεάν την εξέταση ανίχνευσής του. Πρέπει να σημειωθεί ότι εκτός του κλασικό τεστ ανίχνευσης αντισωμάτων, υπάρχουν και τα γρήγορα τεστ (rapid tests), με μικρότερη αξιοπιστία, ενώ γενικά συντομότερη και ακριβέστερη διάγνωση επιτυγχάνεται με την ανίχνευση των γονιδίων του ιού HIV (μοριακή εξέταση PCR-Polymerase Chain Reaction).

Η μετάδοση του HIV

Ο HIV μεταδίδεται κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, μέσω της απευθείας επαφής με μολυσμένο αίμα και από την μητέρα προς το έμβρυο. Τα σωματικά υγρά που περιέχουν HIV είναι το αίμα (δεν εξαιρείται το αίμα της περιόδου), το σπέρμα, τα κολπικά υγρά και το μητρικό γάλα. Για να μεταδοθεί ο HIV πρέπει να είναι παρόν σε κάποιο από αυτά τα υγρά και να βρει τρόπο να εισχωρήσει μέσα σε ξένο σώμα.

Οι σεξουαλικές συμπεριφορές που μπορούν να μεταδώσουν τον HIV είναι

Κολπικό σεξ (πέος μέσα σε αιδοίο)
Πρωκτικό σεξ (πέος μέσα σε πρωκτό)
Στοματικό σεξ (στόμα σε πέος ή αιδοίο)

Άλλοι τρόποι μετάδοσης του HIV είναι:

Κοινή χρήση συριγγών από χρήστες ναρκωτικών ουσιών
Μη επαγγελματικό τατουάζ ή τρύπημα αυτιών (με επαναχρησιμοποιημένα υλικά)
Τυχαίες διατρήσεις με σύριγγες που περιέχουν αίμα οροθετικού ατόμου
Μεταγγίσεις μολυσμένου αίματος
Τοκετός και θηλασμός

Είναι σημαντικό, ακόμη, να ξέρουμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι με HIV μόλυνση είτε δεν δείχνουν άρρωστοι, είτε δεν έχουν κάνει την ειδική εξέταση και κατά συνέπεια δεν γνωρίζουν ότι έχουν μολυνθεί. Επίσης, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με μελέτες, αρκεί μία και μόνη απροφύλακτη σεξουαλική επαφή με οροθετικό άτομο, για να ΄΄κολλήσει΄΄ ένα υγιές άτομο τον ιό HIVκαι να νοσήσει μελλοντικά από ΑΙDS.

Η μη μετάδοση του HIV

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο HIV ΔΕΝ μεταδίδεται με:

Σάλιο, δάκρυα, ιδρώτα, κόπρανα ή ούρα
Αγκαλιές, χειραψίες
Φιλιά, όταν δεν υπάρχουν πληγές στο στόμα
Μασάζ
Πετσέτες και κρεβάτια
Τσιμπήματα κουνουπιών ή άλλων εντόμων
Συγκατοίκηση με κάποιον οροθετικό
Κοινή χρήση τουαλέτας ή ντους ή τηλεφώνου
Δια μέσου του νερού ή του αέρα

Οι επικίνδυνες συμπεριφορές

Ο HIV είναι ένας ιός που μολύνει τους ανθρώπους όταν εισέρχεται στα κύτταρα του αίματος. Για να αποφύγετε τη μόλυνση με HIV, πρέπει να εμποδίσετε το αίμα, σπέρμα, κολπικό υγρό, η μητρικό γάλα κάποιου μολυσμένου ατόμου να μπει στο σώμα σας μέσω του στόματος, αιδοίου, πρωκτού, πέους ή πληγών του δέρματος. Πρέπει να τονιστεί, ακόμη, ότι η μετάδοση από τον άνδρα στη γυναίκα είναι ευκολότερη, παρά το αντίθετο, ενώ ευκολότερα φαίνεται να μεταδίδεται η νόσος και σε περιπτώσεις που συνυπάρχουν και άλλα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, όπως η σύφιλη, τα χλαμύδια, η βλενόρροια κ.α.

Κάποιες συμπεριφορές είναι περισσότερο επικίνδυνες από άλλες. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο παράγοντας επικινδυνότητα δεν είναι το άμεσο αίτιο της ασθένειας. Ο HIV μπορεί να προσβάλλει οποιονδήποτε άνθρωπο, χωρίς διακρίσεις, εφόσον δεν τηρεί τη ενδεικνυόμενες προφυλάξεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και άτομα ΄΄υψηλού κινδύνου΄΄ δεν μολύνονται ποτέ από τον ιό, εφόσον λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα προστασίας.

Μερικές από τις πιο επικίνδυνες συμπεριφορές που θα πρέπει να αποφευχθούν, προκειμένου να μην μολυνθεί κάποιο άτομο, μπορεί να είναι:

Σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικό (κολπική ή πρωκτική) με οροθετικό άτομο ή με άτομο που δεν γνωρίζει αν είναι HIV θετικό ή αρνητικό.
Συχνή αλλαγή ερωτικών συντρόφων
Σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικό με επαγγελματίες
Σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικό με χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών
Κοινή χρήση συριγγών σε ναρκομανείς
Χρήση μη αποστειρωμένων βελονών για τρύπημα αυτιών και τατουάζ

Άλλοι σπανιότεροι παράγοντες επικινδυνότητας, επίσης, μπορεί να είναι:

Παρουσία κάποιας άλλης σεξουαλικώς μεταδιδόμενης νόσου όπως χλαμύδια, βλενόρροια, τριχομονάδες ή ηπατίτιδα
Να έχετε πέσει θύμα βιασμού
Να έχετε κάνει έρωτα υπό την επήρρεια ναρκωτικών ή αλκοόλ
Να έχετε γεννηθεί από μητέρα που έχει μολυνθεί με τον ιό HIV

Τρόποι προστασίας

Μπορείτε να προστατεύσετε τον εαυτό σας από τον HIV μόνο με την γνώση, κατανοώντας πώς μεταδίδεται ο HIV και γνωρίζοντας καλά τον εαυτό σας και τους συντρόφους σας. Πολλοί άνθρωποι εμπλέκονται σε μη ελεγχόμενες καταστάσεις, μερικές φορές για λόγους που φαίνονται φυσιολογικοί: μπορεί να φοβούνται να επιμείνουν ο σύντροφός τους να χρησιμοποιήσει προφυλακτικό, μπορούν να κάνουν λανθασμένες εκτιμήσεις για τους συντρόφους τους (φαίνονται τόσο νέοι, τόσο υγιείς ή είναι πολύ καλοί για να είναι HIV θετικοί), μπορούν να καταναλώνουν αλκοόλ ή να κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών και να κάνουν κάτω από την επήρειά τους πράγματα που διαφορετικά δεν θα έκαναν.

Το πιο δύσκολο κομμάτι της προστασίας είναι να μάθει κάποιος να εφαρμόζει αυτά που ξέρει στη ζωή του και στη συμπεριφορά του. Μειώστε τον κίνδυνο μόλυνσης HIV αποφεύγοντας ενέργειες που μπορεί να σας βάλουν σε κίνδυνο και κάνετε πάντα ασφαλές σεξ. Μην φοβάστε να εξετασθείτε ή να επιμείνετε να εξετασθεί και ο σύντροφός σας. Γνωρίζοντας αν έχετε HIV εσείς ή ο συντροφός σας θα σας βοηθήσει να παίρνετε καλύτερες αποφάσεις και να προστατέψετε τους εαυτούς σας και όσους νοιάζονται για σας.

Ειδικές περιπτώσεις μετάδοσης

Αν δουλεύετε σε χώρους παροχής υγείας ή σε χώρους με πιθανή έκθεση στον HIV, θα πρέπει να ζητήσετε ξεκάθαρες οδηγίες γενικής προστασίας, τις οποίες θα πρέπει να εφαρμόζετε χωρίς εξαιρέσεις. Αν εκτεθείτε στον ιό HIV, απευθυνθείτε αμέσως στα επείγοντα περιστατικά ή στην Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων του νοσοκομείου σας. Πρέπει να θυμάστε, πάντως, ότι στατιστικά μόνο 1 στους 300 επαγγελματίες υγείας που τρυπιούνται τυχαία μπορεί να νοσήσουν από AIDS. Επίσης, αν πέσατε θύμα βιασμού ή είχατε κάποιο ατύχημα (όπως σπάσιμο προφυλακτικού) και πιστεύετε ότι έχετε εκτεθεί στον ιό HIV, τότε θα πρέπει επειγόντως να απευθυνθείτε σε νοσοκομείο για τις απαραίτητες εξετάσεις.

Η χρήση του προφυλακτικού

Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η χρήση του προφυλακτικού εμποδίζει την ερωτική απόλαυση, όμως τα προφυλακτικά μπορούν στην πραγματικότητα να είναι ευχάριστα και άνετα και ταυτόχρονα να παρέχουν προστασία από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, HIV και άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Έχει αποδειχθεί ότι ο κίνδυνος της μετάδοσης του HIV με τη σεξουαλική επαφή μειώνεται πάρα πολύ με τη χρήση προφυλακτικού.

Μερικές χρήσιμες οδηγίες για τη σωστή χρήση των προφυλακτικών:

Σιγουρευτείτε ότι τα προφυλακτικά είναι καινούργια, ελέγχοντας την ημερομηνία λήξης τους. Πετάξτε τα προφυλακτικά που έχουν λήξει, που είναι εκτεθειμένα σε θερμότητα ή τον ήλιο, ή που έχουν μείνει στην τσέπη σας για πολύ καιρό. Αν πιστεύετε ότι κάποιο προφυλακτικό είναι ελαττωματικό, χρησιμοποιείστε ένα καινούργιο, για την προστασία τη δική σας και των συντρόφων σας.
Ανοίξτε τη συσκευασία προσεκτικά, χωρίς να σκίσετε το προφυλακτικό και μην ανοίγετε ποτέ τη συσκευασία με τα δόντια.
Φορέστε το προφυλακτικό όταν το πέος βρίσκεται σε στύση, τραβώντας το δέρμα προς τα πίσω και πριν ακουμπήσει κάποιο μέρος του σώματος του συντρόφου σας.
Βεβαιωθείτε ότι φορέσατε το προφυλακτικό από την σωστή πλευρά. Πρώτα ξετυλίξτε ένα εκατοστό για να δείτε από ποια πλευρά ξεδιπλώνεται και μετά κρατήστε την άκρη του προφυλακτικού με τα δύο σας δάχτυλα, καθώς το εφαρμόζετε από την κορυφή έως την βάση του πέους. Έτσι παραμένουν εκτός οι φυσαλίδες αέρα, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν το σπάσιμο του προφυλακτικού και μένει χώρος στο σπέρμα για να συγκεντρωθεί κατά την εκσπερμάτιση.
Βάλτε έξτρα λιπαντικό αφού φορέσετε το προφυλακτικό, διότι αν το βάλετε πριν μπορεί να γλιστρήσει. Προσθέτετε συχνά λιπαντικό, διότι τα στεγνά προφυλακτικά σπάνε πιο εύκολα.
Αποσύρετε το πέος αμέσως μετά την εκσπερμάτιση, όταν ακόμα είναι σε στύση, πιάστε την βάση του προφυλακτικού και τραβήξτε έξω το πέος σιγά-σιγά (με το προφυλακτικό), έτσι ώστε το σπέρμα να μην χυθεί.
Πετάξτε το χρησιμοποιημένο προφυλακτικό αμέσως. Χρησιμοποιήστε τα προφυλακτικά μόνο για μία χρήση. Ποτέ μην χρησιμοποιείτε το ίδιο προφυλακτικό και για κολπική και για πρωκτική επαφή. Ποτέ μην χρησιμοποιείτε το προφυλακτικό που έχει φορέσει κάποιος άλλος προηγουμένως.

Υπάρχει θεραπεία για το AIDS;

Aν και αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει ριζική θεραπεία για τον HIV, με την κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση επιτυγχάνεται μακροχρόνια επιβίωση των ασθενών, με ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης. Η αντιμετώπιση του AIDS είναι μια περίπλοκη υπόθεση, αφού περιλαμβάνει ποικίλες ασθένειες που δεν αντιμετωπίζονται με ένα φάρμακο ή μία θεραπευτική τεχνική, όπως είναι άλλες μάστιγες της ανθρωπότητας (ελονοσία, φυματίωση, κ.α.)

Δεδομένου ότι αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα, είναι σημαντικό τα άτομα που δεν έχουν μολυνθεί με τον ιό HIV να παραμείνουν αρνητικά και τα άτομα που έχουν μολυνθεί να παραμείνουν υγιή και να μη μολύνουν άλλα. Για τα άτομα που έχουν μολυνθεί με τον HIV, η ανάπτυξη των φαρμάκων έχει βοηθήσει στην αλλαγή της πορείας της νόσου. Κάποτε η μόλυνση με HIV σήμαινε βέβαιο θάνατο, αλλά η ειδική θεραπεία βοήθησε πολλούς ανθρώπους να επιμηκύνουν την διάρκεια και να βελτιώσουν το επίπεδο της ζωής τους.

Ο HIV είναι ένας ρετροϊός, γι' αυτό τα φάρμακα που στοχεύουν σε αυτόν λέγονται αντιρετροϊκά. Υπάρχουν διαφορετικά είδη φαρμάκων, αλλά όλα λειτουργούν έτσι ώστε να καθυστερούν ή να εμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό του ιού. Παρόλο που αυτά τα φάρμακα δεν είναι ικανά να σκοτώσουν τον ιό HIV, μπορούν να μειώσουν σημαντικά τα επίπεδα του ιού που κυκλοφορεί στο αίμα. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτά τα φάρμακα έχουν τεράστιο κόστος και ότι πρέπει να λαμβάνονται ανελλιπώς, αφού ακόμη και η στέρηση μιας δόσης στις 50 μπορεί να προκαλέσει ανθεκτικότητα του ιού και ακύρωση της θεραπείας. Επίσης, πολλές φορές τα αντιρετροϊκά φάρμακα, για άγνωστους λόγους, σταματούν να δρουν μετά από κάποιο διάστημα, ενώ συχνά οι παρενέργειές τους είναι σημαντικές. Σημειώνεται, ακόμη, ότι, παρά την τεράστια έρευνα που γίνεται σε δεκάδες ερευνητικά κέντρα, δεν έχει γίνει δυνατή η παρασκευή προστατευτικού εμβολίου για την ασθένεια.

Eπίλογος

Το AIDS θεωρείται μια από τις πιο επικίνδυνες ασθένειες που έχουν εμφανιστεί στην ανθρώπινη ιστορία. Από το 1981 που πρωτοαναγνωρίστηκε έχει μολύνει περισσότερα από 60 εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ περίπου 25 εκατομμύρια έχουν χάσει από αυτό τη ζωή τους. Σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ, μέχρι το Νοέμβριο του 2011 είχαν δηλωθεί στην Ελλάδα συνολικά 11.340 κρούσματα, ενώ τα θανατηφόρα κρούσματα ανήλθαν σε 2.152. Αναφέρεται, ακόμη, ότι από το 2010 μέχρι το 2011 τα κρούσματα αυξήθηκαν κατά 50%, ενώ μεταξύ των χρηστών ενδοφλέβιων ναρκωτικών η αύξηση ξεπέρασε το 1.200% τον τελευταίο χρόνο!

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας υπολογίζει σήμερα ότι κάθε 6 δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος μολύνεται από AIDS σε κάποιο σημείο του πλανήτη, με το 95% των διαγνώσεων να γίνεται στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, όπου τόσο η πρόληψη, όσο και η θεραπεία της νόσου αποτελούν άγνωστες έννοιες.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να γίνει παγκόσμια προσπάθεια περιορισμού της εξάπλωσης της νόσου, με την κατάλληλη ενημέρωση, ενώ ιδιαίτερη βαρύτητα θα πρέπει να δοθεί και στην κοινωνική αποδοχή των φορέων του AIDSκαι στην αποβολή του φόβου και της προκατάληψης. Στο μέλλον προβλέπεται να αναπτυχθούν πιο αποτελεσματικά φάρμακα, που δεν θα επιτρέπουν στον ιό HIV να εισβάλλει στα λεμφοκύτταρα του ανθρώπου, ειδικές κολπικές κρέμες που θα καταστρέφουν τον ιό ή ακόμη και κάποιο προφυλακτικό εμβόλιο που θα αντιμετωπίσει οριστικά το πρόβλημα.

Πρέπει όλοι να κατανοήσουν ότι το ΑΙDS δεν είναι πια μια νόσος των περιθωριακών, των ναρκομανών και γενικότερα των ομάδων υψηλού κινδύνου, αλλά τους αφορά όλους και χτυπάει την πόρτα τους, χωρίς να κάνει διακρίσεις εθνικότητας, ηλικίας, ή φύλου…

Η ύπουλη φύση του αλκοόλ

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 23 Apr 2012 17:10:00 +0000

Είναι αποδεδειγμένο και γενικά αποδεκτό ότι η κατάχρηση του αλκοόλ επιδρά απολύτως αρνητικά στον οργανισμό, ενώ η ήπια κατανάλωσή του μπορεί να είναι, εκτός από ευχάριστη, ακόμη και ωφέλιμη. Νεότερες έρευνες έχουν θέσει όρια σε αυτό που θα αποκαλούσαμε 'κατάχρηση του αλκοόλ'. Τελικά, πότε η ευχαρίστηση μετατρέπεται σε κίνδυνο;

Το αλκοόλ είναι πανταχού παρόν στη ζωή μας και την επηρεάζει σε μικρό ή σε μεγάλο βαθμό. Ενώ όμως η λογική χρήση του αποτελεί σημαντικό παράγοντα που ομορφαίνει τις ανθρώπινες σχέσεις, η κατάχρησή του συνδέεται με άμεσα δυσάρεστες συνέπειες ή με χρόνιες βλάβες, συχνά πολύ σοβαρές, σε όλα σχεδόν τα συστήματα του οργανισμού.

Οι επιπτώσεις

Οι βλάβες αυτές, ιδιαίτερα στον αλκοολικό, στο άτομο δηλαδή με εξάρτηση από το αλκοόλ, περιλαμβάνουν: νευροψυχιατρικές διαταραχές, με βαρύτερες την οξεία ή χρόνια αλκοολική εγκεφαλοπάθεια, που εκφράζονται με σοβαρή έκπτωση όλων των διανοητικών λειτουργιών και της μνήμης, διαταραχές στο κυκλοφορικό σύστημα (π.χ. καρδιομυοπάθεια), στο αιμοποιητικό (αναιμία), στο πεπτικό (παγκρεατίτιδα) ή στο μυϊκό (μυοπάθεια), ενώ η συχνότερη διαταραχή αφορά στο ήπαρ. Στο ήπαρ η βλάβη κυμαίνεται από ήπια (λιπώδης διήθηση) μέχρι πολύ σοβαρή, απειλητική για τη ζωή (αλκοολική ηπατίτιδα, κίρρωση).

Τελευταία συζητείται η πιθανότητα αιτιολογικής σχέσης της κατάχρησης αλκοόλ με την εμφάνιση καρκίνου σε διάφορα όργανα (κυρίως στόματος, φάρυγγα, λάρυγγα, οισοφάγου, ήπατος), ιδιαίτερα σε άτομα που συγχρόνως είναι βαρείς καπνιστές ή έχουν μολυνθεί με τον ιό της ηπατίτιδας Β ή της ηπατίτιδας C.

Πληρέστερα έχει μελετηθεί η ηπατοπάθεια, της οποίας η στενή αιτιολογική σχέση με την κατάχρηση αλκοόλ υποστηρίζεται από επιδημιολογικές κυρίως μελέτες, που δείχνουν την ισχυρή συσχέτιση μεταξύ κατανάλωσης αλκοόλ και θανάτων από κίρρωση, νόσο που εκφράζει σε μεγάλο βαθμό τη συχνότητα της ηπατοπάθειας.

Οι επιπτώσεις της κατάχρησης οινοπνευματωδών ποτών συνδέονται άμεσα με την περιεκτικότητά τους σε αλκοόλη που είναι κατευθείαν τοξική (π.χ. ηπατοτοξική), άσχετα με το είδος του ποτού ή την περιεκτικότητά του σε μη αλκοολούχα συστατικά ή προσθετικές ουσίες.

Η κακή διατροφή φαίνεται ότι έχει κάποια σημασία και πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι υπάρχει μια ποσότητα αλκοόλ που γίνεται ανεκτή χωρίς βλάβες, κάτω από καλές διαιτητικές συνθήκες. Υπάρχει όμως και ένα όριο τοξικότητας του αλκοόλ, πέρα από το οποίο διαιτητικοί χειρισμοί δεν προσφέρουν προστασία.

Σχετικά με την αλκοολική ηπατοπάθεια και με βάση σοβαρές επιδημιολογικές μελέτες, φαίνεται ότι όσο μεγαλύτερη και μακρόχρονη είναι η κατανάλωση αλκοόλ, τόσο υψηλότερη η συχνότητα και η σοβαρότητα της ηπατικής βλάβης.
Η ασφαλής καθημερινή κατανάλωση αλκοόλ είναι αβέβαιη, γίνεται αποδεκτό όμως σήμερα ότι αυτή βρίσκεται στα 60 γραμμάρια καθαρής αλκοόλης για τους άντρες και στα 40 γραμμάρια για τις γυναίκες, οι οποίες, όπως φαίνεται, έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία στο αλκοόλ.

Η ποσότητα αυτή εκφράζεται πρακτικότερα με τον αριθμό των 'μονάδων' κατανάλωσης εβδομαδιαία, που δεν πρέπει να υπερβαίνουν τις 21 για τους άνδρες και τις 14 για τις γυναίκες (μία μονάδα αντιπροσωπεύεται στη συνήθη ποσότητα κάθε ποτού στο κατάλληλο ποτήρι του).
Ένας στους πέντε από αυτούς που υπερβαίνουν το παραπάνω όριο θα παρουσιάσουν μέσα σε 8 - 10 χρόνια κάποια από τις αναφερθείσες βλάβες (συνήθως ηπατοπάθεια).

Αυτό που θα πρέπει να σημειωθεί ιδιαίτερα σε σχέση με τις μονάδες αλκοόλ είναι ότι ο χρόνος που απαιτείται για να αποβληθεί από το αίμα μία μονάδα είναι μία ώρα. Κάποιος που έχει καταναλώσει επομένως 4 μονάδες εφάπαξ πρέπει να περιμένει τουλάχιστον 3 - 4 ώρες πριν οδηγήσει. Καλύτερη πάντως πρόνοια είναι η παρουσία στην παρέα κάποιου οδηγού που δεν έχει καταναλώσει ούτε μία μονάδα.

Μια μεγάλη αλήθεια

Τα όρια τοξικότητας του αλκοόλ που αναφέρθηκαν οδηγούν σε μια ιδιαίτερα σημαντική αλήθεια: ότι δεν κινδυνεύουν με σοβαρή οργανική βλάβη μόνο οι αλκοολικοί, που βέβαια υφίστανται και πολλές κοινωνικές συνέπειες. Σε εξίσου μεγάλο κίνδυνο βρίσκονται και άτομα που χωρίς να έχουν εξάρτηση από το αλκοόλ καταναλώνουν ποσότητες πάνω από το καθημερινό όριο, στην κατοικία τους ή σε κοινωνικές εκδηλώσεις (κοινωνικοί πότες).

Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί ο κίνδυνος που υπάρχει σε νεαρές εγκύους, που πίνουν υπερβολικά, να γεννήσουν παιδιά με σοβαρά προβλήματα, όπως διανοητική καθυστέρηση.
Ιδιαίτερη ακόμη αναφορά θα πρέπει να γίνει στην τάση που, όπως αποκαλύπτεται από αρκετές μελέτες, επικρατεί στους νέους, στους πολύ νέους και στις νέες για ολοένα και μεγαλύτερες καταναλώσεις αλκοόλ, κυρίως 'σκληρών ποτών'.

Η επικίνδυνη αυτή τάση μπορεί να οδηγήσει αυτά τα άτομα, να βρεθούν, σε μια μικρή, κρίσιμη, παραγωγική ηλικία με σοβαρό, ενδεχομένως αθεράπευτο, πρόβλημα υγείας.
Είναι, λοιπόν, επιτακτικά απαραίτητη η έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση του κοινού για τους κινδύνους που δημιουργούν κάποιες 'συνήθειες', ιδιαίτερα στους νέους.

Πηγή: www.iatronet.gr

Αγχώδεις διαταραχές

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 02 Apr 2012 12:51:00 +0000

Η αίσθηση του άγχους βιώνεται αρκετά συχνά και ουσιαστικά από όλους τους ανθρώπους. Χαρακτηρίζεται από μια διάχυτη, δυσάρεστη, ασαφή αίσθηση αμηχανίας και συνοδεύεται από συμπτώματα όπως κεφαλαλγία, εφίδρωση, αίσθημα παλμών, βάρος στο στήθος, αίσθημα δύσπνοιας ή πνιγμονής, στομαχική δυσφορία κ.α. Τα συμπτώματα που εκδηλώνονται στο πλαίσιο των αγχωδών διαταραχών παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλομορφία και διαφέρουν από άτομο σε άτομο.

Επειδή είναι σαφώς προς όφελος του ατόμου να απαντά με άγχος σε κάποιες απειλητικές καταστάσεις, μπορούμε να μιλάμε για φυσιολογικό άγχος σε αντίθεση με το μη φυσιολογικό ή παθολογικό άγχος. Για παράδειγμα, το άγχος είναι φυσιολογικό στο βρέφος που απειλείται με αποχωρισμό απ' τους γονείς του, στο παιδί στην πρώτη ημέρα στο σχολείο, στον έφηβο στο πρώτο του ραντεβού, στον ενήλικο που σκέφτεται τα γηρατειά και τον θάνατο, σε κάθε άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια δύσκολη και απειλητική κατάσταση. Το άγχος είναι φυσιολογική συνοδός κατάσταση στην ανάπτυξη, στην αλλαγή, στη βίωση νέων και πρωτόγνωρων εμπειριών, στην αναζήτηση ταυτότητας και νοήματος στη ζωή. Αντίθετα, το παθολογικό άγχος είναι απρόσφορη (υπερβολική, μη αρμόζουσα) απάντηση σε δεδομένο ερέθισμα, είτε ως προς τη ένταση, είτε ως προς την διάρκειά της.

Γίνεται λοιπόν εύκολα κατανοητό ότι ο γιατρός θα πρέπει κατ' αρχάς να διευκρινίσει εάν πρόκειται για φυσιολογική ή παθολογική μορφή άγχους. Σε ένα πρακτικό επίπεδο, το παθολογικό άγχος διαφοροποιείται από το φυσιολογικό, από τη μαρτυρία του ίδιου του ασθενούς, της οικογενείας και των φίλων του και τέλος, απ' την εκτίμηση του γιατρού ότι το άγχος είναι υπαρκτό. Αυτή η εκτίμηση βασίζεται στις αναφορές του ασθενούς για την εσωτερική του κατάσταση, τη συμπεριφορά και τη λειτουργική του ικανότητα. Ο ασθενής που παρουσιάζει παθολογικό άγχος είναι αναγκαίο να υποβληθεί σε πλήρη φυσική και ψυχιατρική εξέταση και σε ένα εξατομικευμένο θεραπευτικό πλάνο. Ιδιαίτερης σημασίας είναι το γεγονός ότι το άγχος μπορεί να είναι ένα σύμπτωμα πολλών σωματικών παθήσεων, καθώς και άλλων ψυχιατρικών διαταραχών, ιδιαίτερα της κατάθλιψης.

Ποιες είναι οι αγχώδεις διαταραχές

Το παθολογικό άγχος μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και να συνθέσει μια ποικιλία παθολογικών καταστάσεων, οι οποίες παρουσιάζουν μεταξύ τους αρκετά κοινά σημεία αλλά και σημαντικές διαφορές. Στις αγχώδεις διαταραχές περιλαμβάνονται:

Διαταραχή πανικού (με ή χωρίς αγοραφοβία): επανειλημένες κρίσεις πανικού, δηλαδή επεισόδια έντονου φόβου ή δυσφορίας που συνοδεύονται από συμπτώματα όπως ταχυπαλμία, εφίδρωση, τρεμούλα, ζάλη, φόβος απώλειας ελέγχου, φόβος θανάτου κ.α.
Αγοραφοβία: άγχος έκθεσης του ατόμου σε δημόσια μέρη και ειδικότερα σε σημεία απ' όπου η ταχεία απομάκρυνση είναι δύσκολη, εάν το άτομο καταληφθεί από κρίση πανικού.
Ειδικές φοβίες: υπερβολικός φόβος και ανάλογη αντίδραση σε ένα αντικείμενο, μια κατάσταση ή μια δραστηριότητα (π.χ. ζωοφοβία, υψοφοβία, κλειστοφοβία κλπ)
Κοινωνικές φοβίες: υπερβολικός φόβος ταπείνωσης ή γελοιοποίησης σε διάφορες κοινωνικές καταστάσεις (π.χ. δημόσια ομιλία).
Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή: επαναλαμβανόμενες και επίμονες σκέψεις, παρορμήσεις και πράξεις.
Γενικευμένη αγχώδης διαταραχή: υπερβολικό και διάχυτο άγχος που συνοδεύεται από νευρικότητα, κόπωση, δυσκολία συγκέντρωσης, διαταραχή ύπνου κ.α.
Διαταραχή οξέος στρες - Διαταραχή μετά από τραυματικό στρες: ποικιλία εκδηλώσεων άγχους μετά από τραυματικό γεγονός.
Αγχώδης διαταραχή που οφείλεται σε σωματική κατάσταση (π.χ. υπερθυρεοειδισμός, καρδιακές αρρυθμίες, ημικρανίες, ανεπάρκεια βιταμινών, υπογλυκαιμία, νεοπλάσματα κλπ)
Αγχώδης διαταραχή που προκαλείται από ουσίες (π.χ. αμφεταμίνες, κοκαΐνη κ.α.)

Αίτια

Διάφοροι βιολογικοί και ψυχολογικοί παράγοντες, καθώς και μία ποικιλία θεωριών προσπαθούν να ρίξουν φως στην δημιουργία του άγχους και στην εκδήλωση των σχετικών παθολογικών καταστάσεων.

Οι βιολογικές θεωρίες, που παρουσιάζουν ιδιαίτερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, αναφέρονται σε διαταραχές σε διάφορες ουσίες του εγκεφάλου (σεροτονίνη, νοραδρεναλίνη κ.α.), σε διαταραχές των δομών του εγκεφάλου και σε γενετικά στοιχεία που δείχνουν μια μεγαλύτερη συχνότητα -ορισμένων διαταραχών άγχους- στους συγγενείς πρώτου βαθμού των πασχόντων.

Παρά την πρόσφατη εξέλιξη των βιολογικών δεδομένων, οι ψυχοδυναμικές, συμπεριφορικές και άλλες θεωρίες παραμένουν ανεκτίμητες στην κατανόηση και αντιμετώπιση των ασθενών με αγχώδεις διαταραχές. Έτσι οι ψυχαναλυτικές θεωρίες αντιμετωπίζουν το άγχος ως άμυνα σε εσωτερικές πιέσεις, οι συμπεριφορικές θεωρίες υποστηρίζουν ότι το άγχος είναι μαθημένη απάντηση σε ειδικά περιβαλλοντικά ερεθίσματα και οι γνωσιακές θεωρίες μιλάνε για λανθασμένους τρόπους σκέψης και δυσπροσαρμοστικές συμπεριφορές. Τέλος υπαρξιακές θεωρίες ασχολούνται με την αντίδραση του ανθρώπου απέναντι στο αναπόφευκτο του θανάτου και στην αίσθηση σημαντικότητας ή μηδαμινότητας της ζωής.

Θεραπεία

Οι πιο πρόσφατες μελέτες για την αντιμετώπιση των διαταραχών άγχους, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι συνδυασμένες θεραπείες, δηλαδή ψυχοθεραπεία μαζί με φαρμακοθεραπεία, δίνουν τα καλύτερα και σε βάθος χρόνου αποτελέσματα.

Αν και κατά το παρελθόν η φαρμακευτική αντιμετώπιση αφορούσε την χρήση ηρεμιστικών φαρμάκων, τα τελευταία χρόνια η αντιμετώπιση των αγχωδών διαταραχών βασίζεται στην χρήση αντικαταθλιπτικών (φλουοξετίνη, φλοβουξαμίνη, σερτραλίνη, παροξετίνη κλπ). Τα φάρμακα αυτά αφενός παρουσιάζουν μεγάλη αποτελεσματικότητα, αφ' ετέρου δεν παρουσιάζουν κάποια από τα σημαντικά προβλήματα των ηρεμιστικών, που παρατηρούνταν μετά από χρόνια χρήση, προβλήματα όπως εξάρτηση και ανοχή.

Μεγάλος είναι ο αριθμός και η ποικιλία των ψυχοθεραπευτικών τεχνικών που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση των αγχωδών διαταραχών. Η ψυχοδυναμικές θεραπείες βοηθούν τον πάσχοντα να κατανοήσει και ελέγξει συναισθηματικές συγκρούσεις που προκαλούν το άγχος. Η συμπεριφορικές/γνωσιακές παρεμβάσεις βοηθούν το άτομο να κατανοήσει τους λανθασμένους τρόπους σκέψης και δράσης, ενώ παράλληλα το «εκπαιδεύουν» σε ορθότερη αντιμετώπιση των καταστάσεων. Τέλος η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία και η θεραπεία οικογενείας χρησιμοποιούνται πολύ συχνά, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που προκύπτουν από την επίδραση του άγχους στο άτομο αναφορικά με τις διάφορες δραστηριότητές του και τις διαπροσωπικές του σχέσεις.

Το άγχος είναι φυσιολογικό συναίσθημα σε πολλές καταστάσεις, όπως σε αλλαγές, σε προβλήματα, στη βίωση νέων και πρωτόγνωρων εμπειριών, στην αναζήτηση ταυτότητας και νοήματος στη ζωή. Αντίθετα, το παθολογικό άγχος είναι μια απάντηση του οργανισμού υπερβολική, ως προς τη ένταση ή ως προς την διάρκειά της. Οι διαταραχές άγχους αποτελούν τις πλέον συχνές ψυχικές διαταραχές, αφορώντας ένα πολύ μεγάλο τμήμα του συνολικού πληθυσμού. Παρά το γεγονός ότι γενικά πρόκειται για ελάσσονες ψυχικές διαταραχές, εντούτοις το κόστος τους σε ατομικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο είναι μεγάλο. Οφείλει λοιπόν ο καθένας μας να είναι αρκετά ευαισθητοποιημένος και να μην διστάσει να απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας, προκειμένου να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά οποιαδήποτε από τις πολλές μορφές παθολογικού άγχους, οι οποίες γίνονται εμπόδια σε μια δημιουργική ζωή.

Πηγή: http://www.kantartzis-sotirios.gr

Σκληρόδερμα

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Fri, 30 Mar 2012 14:01:00 +0000

Η συστηματική σκλήρυνση ή σκληρόδερμα είναι ένα χρόνιο, αυτοάνοσο νόσημα του συνδετικού ιστού, το οποίο χαρακτηρίζεται από υπερβολική παραγωγή κολλαγόνου στο δέρμα και τα εσωτερικά όργανα, συμπεριλαμβανομένων του γαστρεντερικού σωλήνα, του ήπατος, της καρδιάς και των πνευμόνων.

Η συχνότητα εμφάνισης στο γενικό πληθυσμό είναι περίπου 30 άτομα στα 100.000, ενώ είναι συχνότερο στις γυναίκες με αναλογία περίπου 4:1. Η νόσος παρουσιάζεται σε ηλικίες μεταξύ 25 και 50 ετών. Στα παιδιά και στους ηλικιωμένους συμβαίνει σπάνια.

Τα ακριβή αίτια εμφάνισης του σκληροδέρματος είναι μέχρι σήμερα άγνωστα. Εντούτοις, δεν είναι μεταδοτική νόσος, που σημαίνει ότι δεν πρόκειται να αποκτήσετε την νόσο αν ανταλλάξετε χειραψία, αν αγκαλιάσετε ή φιλήσετε κάποιον, ή αν χρησιμοποιείτε τα ίδια σκεύη με τον ασθενή. Επίσης δεν μεταδίδεται από την εναέριο επαφή όπως το βήξιμο ή το φτάρνισμα.

Στην ανάπτυξη του φαίνεται ότι συμμετέχουν ανοσολογικοί μηχανισμοί, ενώ μπορεί να συμβάλλουν και διάφοροι περιβαλλοντικοί, γενετικοί, ορμονικοί και ψυχολογικοί παράγοντες.

Τα είδη

Το σκληρόδερμα χωρίζεται συνήθως σε δύο κατηγορίες ανάλογα μετο βαθμό της προσβολής του δέρματος: Το εντοπισμένο σκληρόδερμα που προσβάλει μόνο τα χέρια και τα πόδια και το συστηματικό σκληρόδερμα που προσβάλει μια μεγάλη περιοχή του δέρματος και ένα ή περισσότερα εσωτερικά όργανα, συχνά τους νεφρούς, τον οισοφάγο, την καρδιά και τους πνεύμονες. Το συστηματικό σκληρόδερμα διακρίνεται σε διάχυτο και σε περιορισμένο σκληρόδερμα.

Τα συμπτώματα του σκληροδέρματος ποικίλουν αρκετά από ασθενή σε ασθενή, όπως και η βαρύτητα της νόσου η οποία εξαρτάται τόσο από τα όργανα που προσβάλλονται, όσο και από την έκταση προσβολής τους.

Η σταδιακή σκλήρυνση και πάχυνση του δέρματος στα χέρια, το πρόσωπο και τα πόδια καθώς και το φαινόμενο Raynaud περιλαμβάνονται στα χαρακτηριστικά συμπτώματα της νόσου. Ειδικά το φαινόμενο Raynaud (χαρακτηριστική εναλλαγή στο χρώμα του δέρματος από λευκό, σε μελανό και στη συνέχεια κόκκινο) σε πάνω από το 90% των ασθενών με Σκληρόδερμα, μπορεί να προηγηθεί κατά πολλά χρόνια από τις άλλες εκδηλώσεις.

Πληγές στα δάκτυλα

Τα έλκη στα δάκτυλα των χεριών, αποτελούν μία από τις επιπλοκές που σχετίζινται με το σκληρόδερμα. Είναι επώδυνα, δυσάρεστα στην όψη και μπορούν να προκαλέσουν σημαντική αναπηρία.

Μπορεί επίσης να έχουν έναν εξουθενωτικό αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής των ασθενών, καθιστώντας συχνά αδύνατη την εργασία ή την ενασχόληση ακόμη και με απλές καθημερινές δραστηριότητες, ιδιαίτερα εκείνες που σχετίζονται με τα ακροδάκτυλα. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει απλές δραστηριότητες όπως η χειραψία, το ντύσιμο, το φαγητό, όπως επίσης και την εκτέλεση συνήθων καθημερινών εργασιών.

Υπολογίζεται ότι περίπου το 35% των ασθενών με συστηματική σκλήρυνση έχουν ιστορικό ισχαιμικών δακτυλικών ελκών και από αυτούς το 15-25% είναι πιθανό να εμφανίσουν ενεργά δακτυλικά έλκη σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή.

Περίπου το 50% των ασθενών με συστηματικό σκληρόδερμα αναπτύσσουν δακτυλικά έλκη σε κάποιο στάδιο της νόσου.

Επιπλοκές

Μία άλλη πολύ σημαντική επιπλοκή είναι η προσβολή των πνευμόνων, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πνευμονική ίνωση με συνέπεια τη διαταραχή της λειτουργίας των πνευμόνων, αναπνευστική ανεπάρκεια και πρώιμη κατάληξη.του ασθενούς.

Τέλος, συχνή επιπλοκή είναι η πνευμονική αρτηριακή υπέρταση που εμφανίζεται στο 16% των ασθενών.

Η διάγνωση της νόσουείναι πολύ δύσκολη γιατί τα συμπτώματά της διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Για το λόγο αυτό , η εξέταση και η διάγνωση πρέπει να γίνεται από εξειδικευμένο ιατρό με τη βοήθεια του ιατρικού ιστορικού, της κλινικής εξέτασης και κάποιων διαγνωστικών εξετάσεων, όπως εξειδικευμένες αιματολογικές εξετάσεις και η τριχοειδοσκόπιση, η οποία ενδείκνυται για τα δακτυλικά έλκη.

Η έγκαιρη διάγνωση του Σκληροδέρματος μπορεί να οδηγήσει στην αποτελεσματική αντιμετώπιση των επιπλοκών της νόσου και να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των ασθενών.

Οριστική θεραπεία για την αντιμετώπιση του Σκληροδέρματος δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως θεραπευτικές αγωγές, όπως η αγωγή με μποσεντάνη, οι οποίες περιορίζουν την εμφάνιση συγκεκριμένων εκδηλώσεων της νόσου.

Η αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή τόσο της Πνευμονικής Αρτηριακής Υπέρτασης όσο καιτων δακτυλικών ελκών με τη δραστική ουσία μποσεντάνη (bosentan) μπορεί αποδεδειγμένα να βελτιώσει την ποιότητα ζωήςτων ασθενών, αφού στην πνευμονική αρτηριακή υπέρταση βελτιώνει το λειτουργικό στάδιο και καθυστερεί την εξέλιξη της νόσου, ενώ στα δακτυλικά έλκη, μειώνει την εμφάνιση νέων ελκών συμβάλλοντας αποτελεσματικά στη βελτίωση των καθημερινών δραστηριοτήτων των ασθενών.

Πηγή: ygeia.tanea.gr

Το σύνδρομο Down (Μογγολισμός)

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Wed, 21 Mar 2012 14:43:00 +0000

Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται από σωματικές διαφοροποιήσεις καθώς και νοητική στέρηση. Το σύνδρομο Down είναι η πιο συνηθισμένη και γνωστή διαφοροποίηση του χρωματοσωμικού μας κώδικα. Συγκεκριμένα, η τρισομία που εμφανίζεται στο 21^ο ζεύγος των χρωματοσωμάτων έχει σαν αποτέλεσμα την εκδήλωση αυτού του συνδρόμου που είναι επίσης γνωστό και σαν ‘Μογγολισμός’.

Λέγεται ‘Μογγολισμός’ εξ αιτίας των χαρακτηριστικών του προσώπου που το παιδί παρουσιάζει: ελαφρά τραβηγμένα μάτια, προεκβαλόμενη γλώσσα, κοντό λαιμό και στρογγυλό κεφάλι. Επίσης τα παιδιά αυτά μπορεί να παρουσιάσουν έντονα οδοντιατρικά – γναθικά προβλήματα, δάχτυλα των ποδιών ή χεριών συνδεδεμένα με μεμβράνη και αδεξιότητα, δηλαδή αδέξιοι, αδροί και λεπτοί χειρισμοί.

Τα παιδιά με σύνδρομο Down είναι ιδιαίτερα εξωστρεφή με εκδηλώσεις αγάπης και κοινωνικότητας προς το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον. Παρόλα αυτά παρουσιάζουν σημαντική νοητική στέρηση, ικανή τις περισσότερες φορές να τους στερήσει την πλήρη αυτονομία τους.

Μια συνηθισμένη ερώτηση που διατυπώνεται από τους γονείς και ιδιαίτερα απ΄ τις μητέρες, είναι τι θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει ή να κάνουν καλύτερα προκειμένου να είχαν ένα ‘φυσιολογικό’ μωρό. Οι ενοχές και η άγνοια κατακλύζουν την οικογένεια με επιπρόσθετα και, πολλές φορές, συντριπτικά προβλήματα.

Οι γονείς ενός παιδιού με Down σύνδρομο, αλλά και γενικότερα αυτών με ‘ειδικές ικανότητες’ θα περάσουν από μια σειρά ψυχολογικών διαδικασιών, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν τον πόνο και τον θυμό που συνήθως δημιουργούνται. Η Dr Elizabeth Kubler – Ross έχει περιγράψει 5 ψυχολογικά στάδια από τα οποία ‘περνάει’ το άτομο που αντιμετωπίζει μια τραυματική εμπειρία που μπορεί να περιγραφεί τόσο επώδυνη όσο και ο ίδιος ο θάνατος.

Το πρώτο στάδιο το οποίο ονομάζει άρνηση, οι γονείς αρνούνται το επώδυνο γεγονός π.χ. δεν το συζητούν, αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες του παιδιού ή ακόμα να εγκαταλείπουν το προβληματικό περιβάλλον.
Στο δεύτερο στάδιο, το αρνητικό συναίσθημα του θυμού διακατέχει τους γονείς με συμπτώματα επιθετικότητας (σαρκασμός, ειρωνεία) και έμμονες σκέψεις π.χ. γιατί εγώ; Γιατί αυτό έπρεπε να γίνει σε μένα;
Στο τρίτο στάδιο οι γονείς αισθάνονται θλίψη, κατάθλιψη, άρνηση να συμμετάσχουν στην καθημερινότητα.
Στο τέταρτο στάδιο ένας πολύπλοκος μηχανισμός μπαίνει σε λειτουργία, όπου οι γονείς αρχίζουν να ελπίζουν σε μια βελτίωση, σ΄ ένα ‘θαύμα’, που θα λύσει το πρόβλημα. Σ΄ αυτό το στάδιο π.χ. μπορεί να προσεύχονται και να συνομιλούν με τον Θεό.
Στο τελευταίο, πέμπτο στάδιο, ο μηχανισμός της αποδοχής μπαίνει σε λειτουργία. Οι γονείς αρχίζουν να δέχονται το οδυνηρό γεγονός της γέννησης ενός ‘όχι φυσιολογικού’ παιδιού.

Η διαδικασία αυτών των πέντε σταδίων λειτουργεί σαν προστατευτικός, αμυντικός μηχανισμός, για να μπορέσει το άτομο να ξεπεράσει το τραυματικό γεγονός. Δεν είναι απαραίτητο το άτομο να περάσει και από τα πέντε αυτά στάδια, αφού συχνά βλέπουμε κάποιον να αφήνει πίσω του κάποιο από αυτά.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι το υποσυνείδητό μας δημιουργεί αυτούς τους μηχανισμούς άμυνας, για να δοθεί η ευκαιρία στο συνειδητό μέρος του εαυτού μας να ξεπεράσει επιτυχώς τις δυσκολίες. Όλα τα στάδια θεωρούνται φυσιολογικά και ζωτικής σημασίας για να αντιμετωπιστεί το ‘τραυματικό περιστατικό’.

Για πολλά χρόνια οι ειδικοί πίστευαν ότι η ηλικία της μητέρας (μεγαλύτερη των 35 για την 1^η εγκυμοσύνη) είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την αποφυγή του συγκεκριμένου συνδρόμου. Για την έγκαιρη διάγνωση με σκοπό την πρόληψη και ενώ η μητέρα βρίσκεται στον 6^ο περίπου μήνα της εγκυμοσύνης της, οι γιατροί συνιστούν την αμνιοκέντηση, ούτως ώστε να διαπιστωθεί και να δοθεί στη μητέρα η επιλογή της διακοπής της κύησης.

Έρευνες των τελευταίων χρόνων επίσης δείχνουν ότι η πολύ νεαρή ηλικία της μητέρας είναι επίσης ένας παράγοντας υψηλού κινδύνου. Το χαμηλό επίπεδο των οιστρογόνων της γυναίκας τα οποία περιπλέκονται σε μια σειρά από πολύπλοκους βιοχημικούς μηχανισμούς, τελικά μπορεί να προκαλέσουν την τρισομία στο 21^ο ζεύγος των χρωματοσωμάτων. Έρευνες της δεκαετίας του ΄80 αναφέρθηκαν στην πιθανή εμπλοκή του γενετικού κώδικα της μητέρας, ενώ και το είδος του σπέρματος του πατέρα και η ηλικία του ιδίου ευθύνονται για το 25% της εμφάνισης του συνδρόμου στο παιδί.

Εάν το σύνδρομο αυτό δεν έχει διαγνωσθεί έγκαιρα (δηλαδή προληπτικά) τότε οι γονείς θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το παιδί τους που θα έχει ‘ειδικές ικανότητες’.

Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι το κάθε παιδί αναπτύσσεται με το δικό του ιδιαίτερο/μοναδικό τρόπο και ρυθμό.

Όλα τα παιδιά σε σύνδρομο Down μπορούν να εκπαιδευτούν και να αυξήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ικανότητες τους. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι με συνέπεια, υπομονή, αγάπη και εκπαίδευση τα παιδιά αυτά μπορούν να αυξήσουν το βαθμό ευφυΐας τους κατά 6-10 βαθμούς. Το Ειδικό σχολείο για το παιδί και η καθοδήγηση και μεθόδευση των προβλημάτων από τον ειδικό για τους γονείς θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής του παιδιού και της οικογένειας του.

Η πρόοδος του παιδιού με το Down σύνδρομο θα εξαρτηθεί από το βαθμό της νοητικής του στέρησης σε συνδυασμό με το βαθμό εκπαίδευσης του. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η αντίληψη που έχουμε για τα παιδιά με τις ‘ειδικές ικανότητες’ θα καθορίσει κατά ένα μεγάλο μέρος και την εξέλιξή τους.

Πηγή: www.iatronet.gr

Αρτηριακή υπέρταση: μύθοι και αλήθειες

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 12 Mar 2012 15:34:00 +0000

Παρά τον απίστευτα απλό τρόπο με τον οποίο μπορεί να διαγνωστεί η αρτηριακή υπέρταση και τις αποδεδειγμένες μεθόδους πρόληψης και θεραπείας της, ολοένα περισσότεροι κάτοικοι της Δύσης πάσχουν από αδιάγνωστη ή αρρύθμιστη υπέρταση.

«Η γήρανση του πληθυσμού αποτελεί αιτία του φαινομένου, αλλά δεν είναι η μοναδική», λέει στην εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς» ο δρ Άραμ Β. Κομπάνιαν, ειδικός σε θέματα υπέρτασης στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Βοστώνης.

Όπως έγραψε σε άρθρό του που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο στην «Ιατρική Επιθεώρηση της Νέας Αγγλίας» (ΝΕJΜ), οι περισσότεροι κάτοικοι της Δύσης είναι πλέον ιδιαίτερα οκνηροί και παχείς. Τρώνε επίσης πολύ, ιδίως πλούσια σε αλάτι τρόφιμα, ενώ αντιθέτως γυρνούν ολοένα περισσότερο την πλάτη τους στα πλούσια σε κάλιο φρούτα και λαχανικά.

Οι παρασκευαστές των επεξεργασμένων και πρόχειρων φαγητών, εξάλλου, δημιουργούν και επίμονα προωθούν τη λαχτάρα για πλούσια σε αλάτι τρόφιμα. Επιπλέον, πολλοί δεν μπαίνουν στη διαδικασία να μετρήσουν την πίεσή τους, διότι αισθάνονται καλά και εξ αυτού συνάγουν ότι είναι υγιείς.

Κάποτε, η κυρίαρχη ιατρική άποψη ήταν πως η μείωση της αυξημένης πίεσης είναι επικίνδυνη, διότι θα στερούσε από τα ζωτικά όργανα την παροχή αίματος που χρειάζονταν. Ωστόσο, μερικοί πρωτοπόροι ερευνητές πίστευαν πως αυτό είναι λάθος και τελικά απέδειξαν ότι με την ελάττωση της αυξημένης πίεσης όχι μόνο δεν υπήρξαν αρνητικές συνέπειες για την υγεία, αλλά μπορούσαν να αποτραπούν εμφράγματα, εγκεφαλικά, καρδιακή ανεπάρκεια και νεφροπάθειες.

Καθώς δημοσιεύονταν ολοένα και περισσότερες μελέτες, κατέστη εμφανές ότι για να προστατευθεί μακροπρόθεσμα η υγεία, τα επιθυμητά επίπεδα της αρτηριακής πίεσης έπρεπε να είναι χαμηλά. Τώρα πια, ως ανώτατο φυσιολογικό όριο της πίεσης θεωρείται το 120-80. Οποιοσδήποτε έχει πίεση πάνω από 140-90 θεωρείται υπερτασικός, ενώ όσοι βρίσκονται στο ενδιάμεσο των δύο άκρων θεωρούνται προϋπερτασικοί και πρέπει να λάβουν τα μέτρα τους.

Η αλλαγή στα όρια της πίεσης αντανακλά ό,τι συνέβη με τη χοληστερόλη, για την οποία το «φυσιολογικό» ήταν πριν από λίγα χρόνια έως 240 χιλιοστά του γραμμαρίου ανά δέκατο του λίτρου αίματος (mg/dl), αλλά πλέον έχει μειωθεί σε έως 200 mg/dl.

Ο ρόλος της ηλικίας

Για πολλά χρόνια επικρατούσε η άποψη ότι η αρτηριακή πίεση εκ φύσεως αυξάνεται με την ηλικία. Όντως, η Μελέτη για την Καρδιά Φράμιγχαμ, που αποτελεί ορόσημο στην Καρδιολογία, είχε δείξει πως το 90% των 65άρηδων με πίεση κάτω από 140-90, γίνονται υπερτασικοί έπειτα από 20 χρόνια, επειδή οι αρτηρίες τους παρουσιάζουν στενώσεις και σκλήρυνση λόγω της ηλικίας, με συνέπεια να πιέζεται το αίμα για να διέλθει από το εσωτερικό τους.

Ωστόσο, το εύρημα αυτό δεν φαίνεται να ισχύει σε κοινωνίες όπου η παχυσαρκία είναι σπάνια, η φυσική δραστηριότητα έντονη και η πρόσληψη άλατος χαμηλή καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής. Το γεγονός αυτό αποτελεί το καλύτερο στοιχείο που διαθέτει η ιατρική κοινότητα για τις αλλαγές που απαιτείται να κάνουμε στον τρόπο ζωής μας, προκειμένου να προφυλαχθούμε από την νόσηση και τους πρόωρους θανάτου που προκαλούνται από την υπέρταση.

Ο δρ Κλωντ Λενφάν, που διατέλεσε διευθυντής στο Εθνικό Ίδρυμα Καρδιάς, Πνευμόνων και Αίματος (NIHLB) των ΗΠΑ, είναι σήμερα 81 ετών και έχει πίεση 115-60 _ ένα επίπεδο που σπανίως παρατηρείται στους ηλικιωμένους, δίχως την λήψη αντιυπερτασικών φαρμάκων. Το μυστικό του; Έχει φυσιολογικό σωματικό βάρος, διανύει καθημερινά 6 ή περισσότερα χιλιόμετρα την ημέρα και δεν βάζει ποτέ αλάτι στο φαγητό του, το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του μαγειρεύεται στο σπίτι.

Σε συνέντευξή του, ο δρ Λενφάν, που σήμερα ζει στο Βανκούβερ της Ουάσινγκτον, δήλωσε ότι το πρόβλημα της υπερτάσεως αυξάνεται σε όλο τον κόσμο και πρόσθεσε ότι έως το 2020 ο αριθμός των ανθρώπων που θα ζουν με αρρύθμιστη πίεση θα έχει αυξηθεί κατά 65%.

Για τη ρύθμιση της πιέσεως «δεν αρκεί να χορηγήσει ένας γιατρός στον ασθενή κάποια φάρμακα και να του πει να επιστρέψει για επανέλεγχο έπειτα από 6 μήνες», τόνισε. «Χρειάζεται στενή συνεργασία γιατρού-ασθενούς, ώστε να παρακολουθούν συστηματικά οι ασθενείς την πίεσή τους, να υιοθετήσουν προστατευτικές συνήθειες και να συμμορφώνονται με την αγωγή τους».

Θεραπείες και πρόληψη

Τα διουρητικά αποτελούν την πρώτη γραμμή θεραπείας για την υπέρταση, αλλά πολλοί ασθενείς χρειάζονται και άλλα φάρμακα για να την ρυθμίσουν.

Ο δρ Κομπάνιαν τονίζει στο άρθρο του στην NEJM ότι «στην πλειονότητα των ασθενών χρειάζονται δύο ή περισσότερα αντιυπερτασικά φάρμακα για να επιτευχθούν τα επίπεδα πίεσης-στόχος».

Εντούτοις, μόνο τα φάρμακα δεν αρκούν. «Η διατροφή παίζει καθοριστικό ρόλο στην ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης», λέει. Τα πλούσια σε αλάτι και θερμίδες διαιτολόγια, που έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε προστατευτικά φρούτα και λαχανικά είναι ολέθρια _ το ίδιο και οι πολύ μεγάλες μερίδες και η υπερκατανάλωση πρόχειρων και επεξεργασμένων τροφίμων, τα οποία βασίζονται στο αλάτι για να είναι νόστιμα. «Ο μέσος ενήλικας καταναλώνει καθημερινά 10 γραμμάρια αλάτι, ενώ θα έπρεπε να καταναλώνει το ένα τρίτο», τονίζει.

Ο δρ Κομπάνιαν πιστεύει πως το όλο πρόβλημα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σε μεγάλο βαθμό με βελτίωση των συσκευασιών των τροφίμων, αλλαγές στα φαγητά που σερβίρονται σε καφετέριες, εστιατόρια και σχολεία, και περιορισμό της διαφήμισης στα παιδιά ανθυγιεινών τροφίμων με πολλά λίπη, αλάτι και ζάχαρη.

Όλοι, εξάλλου, θα πρέπει να έχουν περισσότερες ευκαιρίες για άσκηση, επισημαίνει. Και καταλήγει: «Πρέπει να εστιάσουμε περισσότερο στα παιδιά, διότι αυτά είναι που θα παθαίνουν πριν την ώρα τους καρδιαγγειακά νοσήματα στο μέλλον».

Πηγή: hygeia.tanea.gr

Τα ΄΄καμπανάκια΄΄ που μπορεί να σχετίζονται με καρκίνο

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 12 Mar 2012 15:29:00 +0000

Τα οκτώ ανεξήγητα συμπτώματα που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να σημαίνουν καρκίνο εντόπισαν βρετανοί επιστήμονες. Κάθε ένα από αυτά έχει μία στις 20 ή περισσότερες πιθανότητες να υποδηλώνει κακοήθη νόσο, γι’ αυτό και οι ασθενείς πρέπει να σπεύδουν αμέσως στον γιατρό. Οι ερευνητές ταυτοποίησαν επίσης από ποια ηλικία και μετά πρέπει τα συμπτώματα αυτά να ανησυχούν τους πάσχοντες.

Όπως εξηγούν στην «Βρετανική Επιθεώρηση Γενικής Ιατρικής» (BJGP) ο δρ Μαρκ Σάπλυ, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Keele, και οι συνεργάτες του, τα συμπτώματα που απομόνωσαν προβλέπουν τον κίνδυνο καρκίνο με τόση ακρίβεια σε ορισμένες ηλικιακές ομάδες ώστε οι ασθενείς θα πρέπει να απευθύνονται αμέσως σε έναν ειδικό γιατρό – εκτός κι αν υπάρχει πιθανή εξήγηση για την εμφάνισή τους.

Τα συμπτώματα είναι:

* Αιμορραγία από το παχύ έντερο (μπορεί να υποδηλώνει καρκίνο του παχέος εντέρου στα μεγάλης ηλικίας άτομα)

* Η σιδηροπενική αναιμία (επίσης μπορεί να υποδηλώνει καρκίνο του παχέος εντέρου στους ηλικιωμένους)

* Ψηλάφηση μιας μάζας στο μαστό (πιθανός καρκίνος του μαστού)

* Μη φυσιολογικά ευρήματα στην δακτυλική εξέταση για τον προστάτη (πιθανός καρκίνος του προστάτη)

* Αίμα στα ούρα (ύποπτη ένδειξη για κάποιον καρκίνο του ουροποιητικού συστήματος)

* Αιμόπτυση (ύποπτη για καρκίνο του πνεύμονα)

* Αίμα από τον κόλπο μετά την κλιμακτήριο (ύποπτο για γυναικολογικούς καρκίνους)

* Δυσκολίες στην κατάποση (ύποπτεσ για καρκίνο του οισοφάγου).

Οι ηλικίες

Όπως διευκρινίζουν οι ερευνητές, από τα παραπάνω συμπτώματα, μόνο δύο έχουν μία στις 20 ή περισσότερες πιθανότητες να υποδηλώνουν καρκίνο στα άτομα ηλικίας κάτω των 55 ετών. Τα δύο αυτά συμπτώματα είναι η μη φυσιολογική δακτυλική εξέταση και η ψηλάφηση μιας μάζας στο στήθος.

Μετά τα 55, αλλά μόνο στους άντρες, οι δυσκολίες στην κατάποση ενδέχεται να αποτελούν ένδειξη καρκίνου του οισοφάγου, ενώ το αίμα στα ούρα είναι ανησυχητικό για άντρες και γυναίκες ηλικίας άνω των 60 ετών.

Ενώ, εξάλλου, η σιδηροπενική αναιμία σε μια 20χρονη γυναίκα είναι εξαιρετικά απίθανο να υποδηλώνει καρκίνο του παχέος εντέρου, σε έναν 60χρονο άντρα μπορεί να οφείλεται στον καρκίνο που προκαλεί απώλεια αίματος και έτσι την αναιμία.

Οι επιστήμονες βάσιζαν τους υπολογισμούς τους για κάθε σύμπτωμα αναλύοντας συνδυαστικά μεταξύ τους τα ευρήματα 25 προγενέστερων μελετών, που πραγματοποιήθηκαν σε ΗΠΑ, Βρετανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Αυστραλία, Δανία και Γερμανία.

200 μορφές
Οι ειδικοί σπεύδουν να διευκρινίσουν ότι τα οκτώ συμπτώματα που απομόνωσαν δεν είναι τα μοναδικά που συνοδεύουν τον καρκίνο. Όπως επισημαίνουν, υπάρχουν 200 διαφορετικές μορφές καρκίνου, που προκαλούν πολλά και διαφορετικά συμπτώματα. Τα οκτώ που απομόνωσαν όμως είναι αυτά που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να υποδηλώνουν καρκίνο.

Σε κάθε περίπτωση, η γενική συμβουλή τους είναι πως πρέπει να εξετάζεται από έναν γιατρό οποιοδήποτε σύμπτωμα επιμένει επί περισσότερες από δυο-τρεις εβδομάδες και δεν έχει εμφανή αιτία.

Πηγή : Web Only

Σύνδρομο Cushing

noreply@blogger.com (Stefanogiannis) — Mon, 12 Mar 2012 15:23:00 +0000

Το σύνδρομο Cushing είναι μια ενδοκρινική διαταραχή, που προκαλείται από την υπερπαραγωγή κορτιζόλης στον οργανισμό. Η κορτιζόλη, που παράγεται στα επινεφρίδια,είναι μία ορμόνη ζωτικής σημασίας καθώς συμβάλλει στη ρύθμιση του μεταβολισμού, της καρδιαγγειακής λειτουργίας και βοηθά τον οργανισμό να ανταποκριθεί σε καταστάσεις στρες.

Νόσος Cushing χαρακτηρίζεται το είδος του συνδρόμου Cushing, που προκαλείται από καλοήθες υποφυσιακό αδένωμα, που εκκρίνει μία πεπτιδική ορμόνη γνωστή και ως φλοιοεπινεφριδιοτρόπος ορμόνη (ACTH). Ο μη-καρκινικός αυτός όγκος, εντοπίζεται στον αδένα της υπόφυσης, κι επιφέρει αύξηση στην έκκριση της ACTH, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων κορτιζόλης, από τα επινεφρίδια. Η νόσος Cushing απαντά στο 70% του συνόλου των περιστατικών με σύνδρομο Cushing.

Η νόσος Cushing είναι σπάνια ασθένεια καθώς προσβάλλει 10-15 άτομα ανά εκατομμύριο πληθυσμού ετησίως. Εμφανίζεται σε ενήλικες από 20 έως 50 ετών ενώ πάνω από το 70% των ασθενών είναι γυναίκες. Οι γενεσιουργές αιτίες ή οι παράγοντες κινδύνου που αφορούν στην εμφάνιση της νόσου Cushing δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστές.

Συμπτώματα
Τα συμπτώματα, τα οποία υπάγονται σε ορισμένες κύριες κατηγορίες, περιλαμβάνουν κυρίως τα ακόλουθα (χωρίς αυστηρό περιορισμό):

Σωματικές εκδηλώσεις

·Παχυσαρκία κορμού (συσσώρευση λίπους στην κοιλιά με λεπτά άνω και κάτω άκρα)

·Ακμή ή δερματικές μολύνσεις

·Οπισθοτραχηλική απόθεση λίπους (buffalo hump)

·Εύκολος μωλωπισμός

·Υπερβολική τριχοφυΐα στο πρόσωπο για τιςγυναίκες

·Πανσεληνοειδές προσωπείο (στρογγυλό, ερυθρό, φουσκωμένο πρόσωπο)

·Πορφυρές ραβδώσεις του δέρματος στην κοιλιά, στους μηρούς και στους μαστούς

·Αύξηση βάρους

Μεταβολικές/ Καρδιαγγειακές εκδηλώσεις

·Έντονη κόπωση

·Διαταραχή του μεταβολισμού

·Υπέρταση

·Πολυδιψία και πολυουρία

·Αδυναμία

Ορμονικές εκδηλώσεις

·Κατάθλιψη, άγχος, ευερεθιστότητα

·Κεφαλαλγία

·Ανικανότητα

·Οστεοπόρωση

·Διακοπή έμμηνου ρύσης

Πρόγνωση

Η νόσος Cushing αν δεν αντιμετωπιστεί θεραπευτικά, μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή νοσηρότητα ή ακόμη και στο θάνατο. Στις επιπλοκές της νόσου Cushing συμπεριλαμβάνονται η οστεοπόρωση, ο διαβήτης, η υψηλή αρτηριακή πίεση, οι συχνές λοιμώξεις, η νεφρολιθίαση, και η κατάθλιψη. Επίσης, η έλλειψη θεραπείας μπορεί να επιφέρει καρδιαγγειακές επιπλοκές, όπως είναι η στεφανιαία αρτηριοπάθεια, η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια καθώς και το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η νοσηρότητα αυτή αυξάνει στο τετραπλάσιο την κατά μέσο όρο θνησιμότητα των ασθενών με νόσο Cushing σε σχέση με τον υγιή πληθυσμό.

Επιλογές θεραπείας

Η θεραπεία εκλογής είναι η χειρουργική αφαίρεση του αδενώματος (αδενεκτομή), που γίνεται μέσω της διασφηνοειδούς οδού. Η νόσος εμμένει ή/και υποτροπιάζει στο 50% των χειρουργημένων ασθενών.

Άλλες επιλογές θεραπείας είναι ακτινοβολία της υπόφυσης, η στερεοτακτική ακτινοχειρουργική ή ακτινοβολία γ-knife, η επινεφριδεκτομή, καθώς επίσης και η αναστολή της παραγωγής κορτιζόλης. Οι ασθενείς που υποβάλλονται μόνο σε ακτινοθεραπεία ενδέχεται να χρειαστούν αρκετούς μήνες ή έτη μέχρι να επανέλθουν γι’ αυτό και συχνά απαιτείται η ταυτόχρονη χορήγηση αναστολέων κορτιζόλης. Προς το παρόν, δεν υπάρχουν εγκεκριμένα φαρμακευτικά σκευάσματα για τη θεραπεία της νόσου Cushing.

Πηγή: hygeia.tanea.gr