எம்.ஏ.சுசீலா

படிக்கட்டு-மொழியாக்கச் சிறுகதை

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 29 Jan 2026 06:51:00 +0000

சொல்வனம் இணைய இதழில்-25.01.26 வெளியாகியிருக்கும் என் மொழியாக்கச் சிறுகதை

படிக்கட்டு

மூலம்: வங்கமொழியில்- ஆஷாபூர்ணாதேவி
ஆங்கில வழி தமிழாக்கம்- எம் ஏ சுசீலா

இது நடந்து பத்து வருடங்கள் ஆகியிருக்கும்.
நாங்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த உலகிற்கு மேல்.., ஆகாயத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையில் இரண்டாம் உலகப்போரின் கருமேகங்கள் திரளத்தொடங்கி விட்டன என்பது பற்றி எதுவுமே தெரியாதவர்களாய் முழுக்க முழுக்க அமைதியான சூழலில் நாங்கள் வாழ்ந்து வந்தோம். கடைகளிலிருந்து அரிசியோ துணியோ வாங்குவது கூட சட்டத்துக்குப் புறம்பானதாக ஆகி விடும் என்று நாங்கள் நினைக்கவே இல்லை. வாங்கும் சக்தி மட்டும் ஒருவருக்கு இருந்தால் புலிப்பாலை வாங்குவது கூட சாத்தியமே என்பதை மட்டுமே அறிந்து வைத்திருந்தோம். அடிப்படை மருந்துகளுக்குக் கூடத் தட்டுப்பாடு ஏற்படும் காலம் வரப்போகிறது என்பதை முன்கூட்டியே அறிந்து கொள்ளும் திறன் எங்களிடம் இல்லை. சாமானிய மக்களின் சொத்து முழுவதும் போர்க் குண்டு வீச்சில் புகையாகி விடப்போகிறது என்று அந்தக்கடவுள்களே சொல்லியிருந்தாலும் நாங்கள் முன்பு அதை நம்பி இருந்திருக்க மாட்டோம். நாட்டு மக்களெல்லாம் கட்டிய துணியோடு மட்டுமே நிற்கப்போகும் ஒரு நாள் வரக்கூடும் என்பதை எங்களில் மிகுந்த கற்பனை வளம் கொண்டவர்களால் கூட அனுமானித்திருக்க முடியாது என்றே நான் நினைக்கிறேன்.

வசதி படைத்த சமூகத்தினர் சிலர் ,எங்கள் அடிமை நிலை குறித்து வெளிப்படையாகப் புலம்பி அலட்டிக் கொண்டிருந்தபோதும் எங்களைப்போன்ற புத்திசாலிகளுக்கு அது ஒரு பொருட்டாகவே படவில்லை. மாதம் பிறந்ததும், முதல் தேதியன்று சம்பளக்கவரோடு நான் வீட்டுக்குள் நுழையும் நேரத்தில் இந்த உலகத்தையே ஆண்டு கொண்டிருக்கும் ஒரு பேரரசனைப் போன்ற ஓர் உணர்வே எனக்கு ஏற்படும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு நாளில்தான் அந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது.

பெசதியும் அவளது தாயும் எங்களை நாடிக் கண்ணீரோடு வந்தது அந்த நாளிலேதான்.

அவர்கள் எங்கள் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். பல வருடங்களுக்கு முன்பு எங்கள் முன்னோர்கள் கட்டியிருந்த வீடுகளில் வாடகைக்குக் குடியிருந்தவர்கள். பிழைப்புத் தேடி கல்கத்தா வரும்படி சூழ்நிலை அவர்களை நிர்ப்பந்தப்படுத்தியிருந்தது. அந்த நிலையில் எங்களைத் தவிர அவர்கள் வேறெங்கேதான் போவார்கள்? கிராமத்து வீட்டில் எங்களுக்கென்று எஞ்சியிருந்த மிக மூத்த, நோயுற்ற உறவினர்கள்தான் பெசதியின் தாய்க்கு எங்கள் முகவரியைக் கொடுத்திருந்தார்கள். அதை வைத்துக்கொண்டு எங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க அவள் அரும்பாடு பட வேண்டியதாக இருந்தது.

“ எங்களுக்குத் தங்கறதுக்கு இடம் மட்டும் எப்படியாவது கொடுத்திடுங்க அக்கா. இல்லேன்னா, உருப்படியில்லாத இந்தப் பெண்ணோட இந்த இடத்திலே இருந்து நான் நகரக்கூட மாட்டேன்” என்று என் இளம் மனைவியின் காலில் விழுந்து மன்றாடியபோது மேலே சொன்ன விவரங்களையெல்லாம் விரிவாக விளக்கிச் சொன்னாள் அவள்.

இவையெல்லாம் நடந்தது பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு என்பதை முதலிலேயே நான் சொல்லியிருக்கிறேன். அப்போது என் மனைவியின் உடலில் இளமை இருந்தது, இதயத்திலும் இரக்கம் இருந்தது. பிறரிடம் பரிவு காட்டுவது போன்ற நற்பண்புகளெல்லாம் நகைப்புக்குரியது, பைத்தியக்காரத்தனமானது என்றெல்லாம் அவள் நினைக்கவே இல்லை. அதனால் மனம் நிறைந்த அன்போடு அன்று அவள் அவர்களிடம் பேசினாள்.
“ அதைப்பத்தி என்ன இப்போ?இங்கேயே எங்களோட இருந்திட்டுப் போங்களேன், எங்க கிட்ட வராம வேற யாரைத் தேடிப் போவீங்க நீங்க?”என்றவள் எங்கள் மகனை நோக்கி,
“அந்தப்பொண்ணோட முகம் எப்படி வெளிறிக்கிடக்கு பாரு தம்பி..நீ அவளுக்குக் கொஞ்சம் பிஸ்கட்டும் மிட்டாயும் பலகாரமும் கொண்டு வந்து தரலாம் இல்லையா” என்றாள்.
“ பெசதி…கொஞ்சம் தண்ணி குடிக்கிறியா”என்று அவளைக்கேட்டாள்.
பிஸ்கட்டுகளையும் பிற தின்பண்டங்களையும் ஆர்வத்தோடு சாப்பிட்டு முடித்து ஒரு செம்பு தண்ணீரையும் அருந்திய பிறகு, பெசதி சிறிதுஆசுவாசம் அடைந்தாள். பிறகு, தனக்குப் புதிதாக அறிமுகமான அந்த அத்தையைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்தவள்,
“அட..இவங்கதான் எப்படி தேவதை மாதிரி…, வெள்ளைக்காரங்க மாதிரி இருக்காங்க” என்றாள்.

அதற்குப பின்பு பெசதியின் தாய் எங்கள் வீட்டிலேயே தங்கி விட்டாள் என்று சொல்லத் தேவை இல்லை.

அந்தப்பெண்மணி நன்றி உணர்வு இல்லாதவள் என்று என்னால் பொய் சொல்ல முடியாது. கல்கத்தாவைச் சேர்ந்த பணிப்பெண்கள் யாருமே இந்த அளவுக்குத் தன்னலம் இல்லாமலும், நன்றியுணர்வோடும் வேலை செய்வார்கள் என்று கற்பனை கூடச் செய்து பார்க்க முடியாது. அவள் செய்யும் கடுமையான வேலைகளுக்கு நாங்கள் தரும் சொற்ப ஊதியத்துக்கு இந்த அளவுக்கு நன்றியோடு வேலை செய்வதென்பது எளிமையான கிராமத்து மனிதர்களால் மட்டுமே முடியும்.

சில சமயங்களில் என் மனைவி அவளிடம் இவ்வாறு சொல்லுவதுண்டு.
“ முழு நேரமும் ஏதாவது ஒரு வேலை செஞ்சுக்கிட்டு, ஏதோ கவலைப்பட்டுக்கிட்டே இருக்கீங்களே அது ஏன் பெசதி அம்மா? இதுக்கு முன்னாலே எங்க கிட்டே வேலை பார்த்த ஆளுக்கு சாப்பாடு, துணிமணி , சம்பளம் இதெல்லாம் கொடுக்காம இருந்தோம்னா நெனக்கிறீங்க? எல்லாத்தையும் கொடுத்தும் அவன் எந்த வேலையையுமே ஒழுங்கா செஞ்சதில்லை”

“ அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க அக்கா, நாங்க தங்கறதுக்கு நீங்க இடம் கொடுக்காம இருந்திருந்தா இத்தனை பெரிய ஊரிலே நான் எங்கே போய் எந்த இடத்தைக் கண்டுபிடிச்சிருப்பேன்? இது ஒரு ஊர் மாதிரியே தெரியலை எனக்கு, ஒரு ராட்சசனோட குகை மாதிரியில்லே தெரியுது. இதோட தெருக்களைப் பார்த்தாலே எனக்கு நடுங்குது. இதிலே..என்னோட குழந்தையை நான் எங்கே கூட்டிப் போயிருப்பேன்? எல்லாரும் எங்களை விரட்டித்தான் அடிச்சிருப்பாங்க. நீங்க ரொம்ப இரக்கம் உள்ளவங்க. ரெண்டு வேளை டீ,பலகாரம், தலைக்கு எண்ணெய்…இப்படியெல்லாம் வேற யார் தருவாங்க” என்று உடனே இரக்கப்படும் வகையில் பதில் அளிப்பாள் பெசதியின் தாய்.

உண்மையில் அந்தச்சிறுமியும் நிறைய வேலை செய்தாள் என்றே சொல்லவேண்டும். எலும்பும் தோலுமாக…,ஒல்லியான தேக வாகு கொண்டிருந்த பெசதி, வசதியான சூழலில் வாழ்ந்திருந்தால் நிச்சயம் இத்தனை வேலைகள் செய்திருக்க மாட்டாள். இங்கோ நாள் முழுவதும் மாற்றி மாற்றி அவள் ஏதோ வேலை செய்து கொண்டே இருந்தாள். அவளுக்கு எப்படித்தான் இவ்வளவு நேரம் கிடைக்கிறதோ என்று நானே ஆச்சரியப்படுவேன். துணி துவைப்பது, படுக்கையை சீர் செய்வது, தேநீர் தயாரிப்பது என்று பலவும் பெசதியின் வேலைகளாகவே ஆகி விட்டிருந்தன.

எங்கள் மகன் ஒரு ராஜகுமாரனைப் போல எடுத்ததெற்கெல்லாம் அவளையே ஏவியபடி இருந்தான்.
“முழு நாளும் இப்படி அவளுக்கு வேலை சொல்லிக்கிட்டெ இருக்கியே, அவங்க இங்கே வர்றதுக்கு முன்னாலே என்ன செஞ்சேன்னு யோசிச்சுப்பாரு. என் காதிலே விழறதெல்லாம் ‘ பெசதி,பெசதி’ ந்னு நீ ஓயாம கூப்பிடறதுதான்” என்று சில சமயம் அவனிடம் நான் சொல்வதுண்டு.

“அதுக்கு நான் என்ன செய்யறது? எப்ப பார்த்தாலும் ஏதாவது வேலை செஞ்சுக்கிட்டே இருக்கறது அவளுக்குப் பிடிச்சிருக்கு. இல்லேன்னா அடிக்கடி என் கிட்ட வந்து ‘என்ன செய்ய என்ன செய்ய’ந்னு அவ ஏன் கேக்கறா? “ என்று அலட்சியமாய்ப் பதில் தருவான் அவன்.

எங்கள் மகன் அவளை விட வயதில் மூத்தவனா என்பதெல்லாம் எனக்கு சரியாகத் தெரியாது. ஆனால் அந்தஸ்தில் அவனை விடத் தான் தாழ்ந்தவள் என்ற உணர்வு அவளிடம் இருந்ததால், அவனை அண்ணா என்றுதான் குறிப்பிடுவாள். சில நாட்களில் எங்களுக்கும் அது பழகிப் போய்விட்டதால் அது பற்றி வியப்பேதும் ஏற்படவில்லை.

ஆனாலும்..,இவையெல்லாம் நடந்து பத்து வருடங்கள் ஆகி விட்டன. வருடங்கள் பாட்டுக்கு அவற்றின் போக்கில் உருண்டோடிக் கொண்டிருந்தன. பூமி தினமும் சுழன்று கொண்டிருப்பது பற்றியோ , அன்றாட வாழ்வில் என்னென்ன மாற்றங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது பற்றியோ பொதுவாக நாம் கண்டுகொள்ளாததது போலவே நாங்களும் எங்களைச் சுற்றி நடப்பதைக் கண்டு கொள்ளாமல்தான் இருந்தோம். பாவாடைக்கு மீறிப் புடவை கட்டும் நங்கையாக பெசதி வளர்ந்து விட்டதையோ, முழுநாளும் பூனைக்குட்டி போல எங்கள் காலடியையே சுற்றிச்சுற்றி வந்தபடி நிறுத்தாமல் ஏதாவது பேசிக்கொண்டே இருந்த முந்தைய நாட்களைப் போல இப்போது அவள் இல்லை என்பதையோ நாங்கள் கவனத்தில் கொள்ளாமலேயே இருந்தோம்.

அதை நான் எப்போது கவனித்தேன் தெரியுமா? போர்ச்சூழல் காரணமாக நாங்கள் வெளியேற நேர்ந்தபோதுதான்..!

குண்டு வீச்சுத் தாக்குதல் குறித்த பயம் இல்லாத பாதுகாப்பான இடம் தேடி, என் உறவினர்களிடமும், முன்பின் தெரியாதவர்களிடமும், சில நாட்களே பழகியவர்களிடமும், பல காலம் பழகியவர்களிடமும் நீர் மருட்சி கொண்ட ஒரு நோயாளியைப்போல நான் மன்றாடிக்கொண்டிருந்த அந்த நேரத்திலேதான் என் மனைவி அவளுக்கிருந்த அந்த பயத்தை என் முன் வைத்தாள்.
“ நாங்க தலை மறைவா இருக்க எங்கே இடம்கிடைக்கப் போகுதோ தெரியல..நான் என் பையனோட எங்கே வேணும்னாலும் போயிட முடியும்.ஆனா..பெசதி? அந்தப்பொண்ணு இப்ப ரொம்ப வளர்ந்திட்டா. பதினாறு வயசுக்காரி மாதிரி உயரமா இருக்கா. அவளை எங்கே கூட்டிக்கிட்டுப் போறது? நம்மோட சொந்த ரத்தபந்தம்னா அப்ப அது வேற. இவளோ நம்ம கிட்ட வேலை பார்க்கிறவளோட பொண்ணு. அவங்களை நம்ம குடும்பத்தை சேர்ந்தவங்களாவே நாம நினைச்சாலும் மத்தவங்களும் அப்படி நினைப்பாங்கன்னு சொல்ல முடியாது இல்லியா? “
எனக்கு அவள் கூற்றிலிருந்த உண்மை புரியாமல் இல்லை.

அது கவலை தரும் விஷயம்தான். ஆனாலும் இப்படிப்பட்ட நேரத்தில் அவர்களை அநாதரவாக விடுவதற்கும் என்னிடமிருந்த மனிதாபிமான உணர்வு இடம் தரவில்லை. உதவி தேவைப்படும் வேளையில் அப்படி அவர்களைப் புறக்கணித்து விட முடியாது. ஆனால் அது அத்தனை எளிதான காரியமாக இல்லை. நிலையாக இருக்கும் ஒரு தோட்டத்திலிருந்து களைகளை எடுத்து வீசுவது போல என் மனைவியையும், மகனையும் வேறு யாருடைய குடும்பத்திலாவது நான் வலிந்து திணித்து விடலாம், ஆனால் என்னிடம் வேலை பார்ப்பவளையும், அவள் மகளையும் நான் அப்படி வெளியேற்ற முடியாது. நான் அந்தப்பேச்சை எடுத்ததுமே உறவினர்கள் என்னை எதிரியைப் போலப் பார்க்கத் தொடங்கி விட்டார்கள்.

கடைசியில் பல சிக்கல்களுக்கிடையே அவர்களுக்கு ஒரு ஏற்பாடு செய்து முடித்தபோது பெசதியின் தாய் பற்றி இனிமேல் நான் கவலைப்படத் தேவையில்லை என்பது எனக்கு விளங்கியது. தானாகவே ஒரு ஏற்பாடு செய்து கொண்டிருந்தாள் அவள் . எங்கள் பக்கத்து வீட்டிலிருந்த மனிதர், தன் குடும்பத்தை கிராமத்துக்கு அனுப்பி விட்டு வீட்டைப்பார்க்க ஆளில்லாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒண்டிக்கொள்ள ஒரு கூரை தந்ததற்கு நன்றிக்கடனாக, அவரது வீட்டுப்பராமரிப்பு, சமையல் முதலிய வேலைகளை பெசதியின் தாய் ஏற்றுக்கொண்டாள்.

அவளைப் பற்றிய பொறுப்பு எனக்கும் இருந்ததாக நினைத்ததால் அவளை எதற்கும் எச்சரித்து விடுவது நல்லதென்று ஒரு நாள் இப்படிச் சொன்னேன்.
“பெரிய நகரத்திலே இருக்கிற ஜனங்கள் எப்படிப்பட்டவங்கன்னு புரிஞ்சுக்கறது அத்தனை சுலபம் இல்லை. அவங்களோட நிஜமான நோக்கம் என்னன்னு நமக்குத் தெரியாது. நாங்க உனக்கு அடைக்கலம் தர முடியாத நிலையிலே இருக்கிற இந்த நேரத்திலே நீ அநாவசியமா எந்த சிக்கல்லேயும் மாட்டிக்காம இருக்கணும்னு நினைக்கறேன்”

அவளோ “அதையெல்லாம் பத்திக் கவலைப்படாதீங்க அண்ணா. அந்த வீட்டிலே இருக்கிற மனுஷர் ரொம்ப கௌவரமானவராத்தான் இருக்கார்”என்று புன்னகையோடு சொன்னபடி நான் கொண்டிருந்த பயங்களையெல்லாம் ஒரே நிமிடத்தில் புறந்தள்ளி விட்டாள்.
அவரது கௌரவம்…மதிப்பு இவை பற்றியெல்லாம் அவளுக்கு எப்படித் தெரிந்தது, அவற்றை அவள் எப்படிக்கண்டு பிடித்தாள் என்பது பற்றி எதுவும் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனாலும் இனிமேல் அது என் கவலையில்லை என்பது உறுதிப்பட்டு விட்டதால், குளிர் ஒடுக்கும் ஒரு மாலை நேரத்தில், நரிகளும் பாம்புகளும் வெற்றிடங்களும் நிறைந்த ஒரு தொலைதூரக்கிராமத்தில் என் மனைவியையும்,மகனையும் விட்டு விட்டு நான் மட்டும் நகரத்துக்குத் திரும்பினேன். நான் தங்குவதற்கு ஓர் உணவகத்தில் இடம் தேடிக்கொண்டேன். அதுவரை நாங்கள் வசித்த வீடு என் சொந்த வீடுதான் என்றாலும் நான் மட்டுமே அதில் தனியாகத் தங்கியிருக்க முடியாதில்லையா?

அதற்குப்பிறகு நடந்ததையெல்லாம் இங்கே விவரித்துக்கொண்டு போவது தேவையற்றது.

செய்தித்தாள்கள், அரசாங்க அறிக்கைகள்,பொய்யான வதந்திகள் ஆகியவை உண்மையான போர் நடப்புகள் பற்றித்தரும் விதம் விதமான தகவல்களால் ஒவ்வொரு குடும்பமும் எப்படிப்பட்ட குழப்ப நிலையில் இருந்தது என்பது இப்போதும் கூட எல்லோருக்கும் நினைவிருக்கும். உயிர் வாழ்வதற்காக உயிரையே பணயம் வைத்துக்கொண்டு இருந்தபின், தனியாக மடிந்து போவதை விடக் குடும்பத்தோடு சேர்ந்து செத்துப்போவதே மேல் என்பது உணர்வில் உறைத்தபின்.., எங்களுக்குப் பரிச்சயமான சூழ்நிலையில் வாழ்வதற்காக என் குடும்பத்தை ஒரு வழியாக நகரத்துக்குக் கூட்டி வந்தேன். கைவிடப்பட்டது போல், புறக்கணிப்புக்கு ஆளானது போல் இருந்த நகரம், மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்தது. வெள்ளப் பெருக்கைப்போல மனிதக்கூட்டம் பெருகி வந்து நகரத்துக்குள் திரும்ப வந்து சேர்ந்தது.

எங்கள் அக்கம்பக்கத்தில் , இதுவரை எங்களுக்கு அறிமுகமான …,தெரிந்த குடும்பங்களை விட, பழக்கமில்லாத முகங்களே அதிகம் தென்பட்டன.

பெட்டியிலிருந்து பொருட்களைப் பிரிக்க ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே.
“ அனோங்கோ பாபு வீட்டுக்குப் போய் நாங்க திரும்பி வந்து விட்டோம்னு பெசதி அம்மா கிட்டே சொல்லுங்க” என்றாள் என் மனைவி. ஒருவேளை அவளுக்கு ஏதேனும் உதவி தேவைப்பட்டிருக்கலாம். ஒன்றரை ஆண்டுகள் கழித்துத் திரும்பி வந்திருக்கும்போது சீர்குலைந்து கிடந்திருந்த வீட்டை ஒழுங்கு செய்வது அவ்வளவு சுலபமில்லைதான். அப்படி நாம் கூப்பிட்ட உடனேயே அவள் வந்து விடுவாளா என்ற சந்தேகத்தை நான் கிளப்பியபோது,
“ வருவாளோ மாட்டாளோன்னு ஏன் சொல்றீங்க? நாம இப்படி இந்த இடத்தை விட்டு போக வேண்டி வந்திடுச்சேன்னு அன்னிக்கு அவ எப்படி அழுதா தெரியுமா?”

ஆனால் பெசதியின் தாயைக் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. அனோங்கோ பாபுவின் உறவினர் ஒருவரது குடும்பம் கலகத்தாவுக்குத் திரும்பி வந்ததும், அவர்களிடம் அவள் வேலைக்குச் சேர்ந்து விட்டாள் என்று கேள்விப்பட்டேன். இனிமேல் அவள் இல்லையே என்று வருத்தப்படுவதைத் தவிர வேறேதும் செய்வதற்கில்லை. நாங்கள் வீட்டை விட்டுப் போக நேர்ந்ததாலேயே துரதிருஷ்டம் பிடித்த அவள் வேறெங்கோ போய்த் தொலைந்து விட்டாள்.

வீட்டில் குவிந்து கிடந்த ஏராளமான வேலைகள் எங்கள் முதுகை ஒடித்தன. தினமும் மாலை வேளைகளில் அன்றாடம் செய்தாக வேண்டிய பல வேலைகளையும் பட்டியல் போடும் என் மனைவி, பெசதி அம்மாவின் நல்ல குணங்களையெல்லாம் புகழத் தொடங்கி விடுவாள். முடிவில்,
“ இப்ப மட்டும் அவளோட அட்ரஸ் இருந்தா,,,? “ என்று வருத்தத்தோடு முடிப்பாள்.
நான் ஒரு வேளை சரியான இடங்களில் தேடிப்பார்க்கவில்லையோ என்ற சந்தேகம் அப்போது அவள் முக பாவனையில் வெளிப்படும்.

ஆனால் இத்தனை பெரிய நகரத்தில் அவளை எங்கே என்று நான் தேட முடியும்?

மனமார வேண்டிக்கொண்டால் கடவுள் வரம் கொடுக்கும், நேரில் கூட வரும் என்று சொல்வதைப் போல.. எங்களை ஆச்சரியப்படுத்தும் வகையில் ஒரு நாள் பெசதியின் அம்மா திரும்பி வந்தாள்.

ஒரு மாலை நேரத்தில் நான் வீடு திரும்பியபோது,
“இன்னிக்கு பெசதியோட அம்மா என்னைப் பார்க்க வந்திருந்தா” என்றாள் மனைவி.

“ அட…அவ இங்கே வந்தாளா? கடைசியா கடவுள் கண் திறந்து பார்த்திட்டார் போல இருக்கு. சம்பளத்தைக் கொஞ்சம் அதிகமா கூட்டித்தரேன்னு நீ கட்டாயம் சொல்லியிருப்பேன்னு நினைக்கிறேன். பழைய ரேட்டெல்லாம் இப்போ மாறிப் போச்சு”

“உங்களோட சௌகரியத்தைத் தவிர வேற எதையுமே யோசிக்க மாட்டீங்களா நீங்க? அவ இங்கே வேலை செஞ்சா… நீங்க சொன்னபடி சம்பளம் அதிகமாத் தரலாம்னுதான் நானும் நெனச்சேன். ஆனா இனிமே எல்லாம் அவ வீடு பெருக்க மாட்டா, சமையல் கூட செய்யறதில்லையாம். வீடு மேற்பார்வை மட்டும்தானாம். அவ பார்க்கிற வேலை எவ்வளவு சுலபமானதுன்னு நான் சொன்னா நீங்க ஆச்சரியப்படுவீங்க. அவ எப்படி நல்லா உடுத்தியிருக்கா தெரியுமா? வெள்ளை வெளேர்னு முழுக்கைச் சட்டை, அழகான பூப்போட்ட நல்லரகப் புடவை…! அப்புறம் பெசதி? இங்கே நாம பார்க்கிற பள்ளிக்கூடத்துப் பசங்களை விடப் பிரமாதமா இருக்கா. கோடு போட்ட புடவை, பூப்போட்ட சட்டை..கை நிறைய வளையல்…, இன்னும் கேளுங்க , குதிகால் உயரமான செருப்பு..! ஒரு காலத்திலே நமக்குத் தெரிஞ்சவளா இருந்த அதே பெசதிதான். ஆனா முன்னே மாதிரி இப்ப பேசக்கூட இல்லை. அவ வேலை பார்க்கிற வீட்டுக்காரரே பெசதி பள்ளிக்கூடம் போறதுக்குப் பணம் கட்டிடறாராம். அது தவிர குரலுக்கு வேற அவ ஏதோ பயிற்சி எடுத்துக்கறா போல இருக்கு, உண்மையாவே அவளோட குரல் இப்போ எப்படி இனிமையா இருக்கு தெரியுமா? என்னிக்காவது ஒரு நாள் அவளுக்கு ரேடியோவிலே கூட சான்ஸ் கிடைக்கும் பாருங்க”

எனக்கு மிகவும் வியப்பாக இருந்தது.
போரால் நேர்ந்த பல சலசலப்புகளும் மாற்றங்களும்தான் அவர்களின் அதிருஷ்டத்தை இப்படிப் புரட்டிப் போட்டிருக்க வேண்டும்.

ஆனால்..இது நடந்தும் பல நாட்கள் ஓடி விட்டன.

எங்கள் வாழ்க்கையிலும் பல தலைகீழ் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருந்தன. நாங்கள் நினைத்தது போல எங்கள் மகனை உருவாக்க முடியவில்லை. பள்ளிப்படிப்பை இடையே இரண்டாண்டுகள் விட நேர்ந்ததால் தொடர்ந்து அவனால் சரியாகப் படிக்க முடியவில்லை. கஷப்பட்டுப் படிப்பதைப் போல சில நாட்கள் வீட்டில் பாவனை காட்டியவன் பிறகு அடியோடு அதை விட்டு விட்டான். வீட்டில் வைத்துப் பயிற்சி கொடுக்க ஆசிரியர்களை ஏற்பாடு செய்தும் அதுவும் உதவவில்லை. இந்தச்சின்ன வயதில் குறுக்கு வழியில் வெற்றி பெற ஆசைப்பட்டு அதைத்தேடத் தொடங்கி விட்டான் அவன்.

அவனது அம்மாவின் உடல் நலமும் இப்போது முன்னைப் போல் இல்லை. நானும் அண்மையில் வேலை நீக்கம் செய்யப்பட்டிருந்தேன்.

நான் சொல்ல வந்ததை விட்டு விட்டு வேறெங்கோ திசை மாறிப் போய்க்கொண்டிருந்தாலும் இது நிச்சயமாக என் கதை அல்ல.
இது பெசதி, மற்றும் அவள் அம்மாவின் கதைதான்…

இப்பொழுது நிகழ்காலத்துக்கு வருவோம்.

எந்த வேலையும் இல்லையென்றால் மதிய உணவுக்குப்பிறகு சிறிது நேரம் தூங்குவது என் வழக்கம். இன்று தூங்கும்போது பரிச்சயமான குரல்கள் கேட்டு சட்டென்று விழிக்துக்கொண்டேன். ஜன்னல் வழியே பார்த்தபோது என் ஊகம் சரிதான் என்பது தெரிந்தது. முன்பொரு நாள் பெசதியின் அம்மா கண்ணீரோடு எந்த வாசல் முற்றத்தில் எங்கள் காலடியில் வந்து விழுந்தாளோ அதே இடத்தில் இப்போது தாயும்,மகளும் உட்கார்ந்திருந்தனர்.

பெசதியின் அம்மா, வெள்ளை நிற முழுக்கை சட்டையும் சின்னக்கறுப்புக் கரையோடு கூடிய புடவையையும் அணிந்திருந்தாள். அவளது பெண் என்ன உடுத்தியிருந்தாள் என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை. ஆனால் அவள் வைத்திருந்த கைப்பை மிகவும் விலை உயர்ந்தது என்பது மட்டும் கண்ணில் பட்டது.

என் மனைவி சொன்ன ஏதோ ஒரு விஷயத்துக்குப் பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தாள் பெசதியின் அம்மா.
“நீங்க இவ்வளவு கஷ்டத்திலும் நெருக்கடியிலும் இருக்கீங்கங்கறதைக் கேக்க எனக்கு ரொம்பவே வருத்தமா இருக்கு. ஒரு தடவை என்னை வந்து பார்க்கச்சொல்லி அண்ணன் கிட்டே சொல்லுங்க, என்னாலே ஒருவேளை ஏதாவது உதவி செய்ய முடியுதான்னு பார்க்கிறேன். சினிமா உலகத்திலே இருக்கிற எல்லாருக்கும் என்னோட மண்டாலிகா மேலே நல்ல மதிப்பு இருக்கு. அவ சொன்னா மேனேஜர் காது கொடுத்துக் கேப்பார். அவளோட பேரும் ஃபோட்டோவும்தான் இப்ப எல்லா பேப்பர்லேயும் வருதே, நீங்க பார்க்கலியா? ம்ம்ம். என்ன சொல்றீங்க…ஓ…நீங்க சினிமாவே பார்க்கறதில்லியா..? ஆமாமாம், இந்த நிலையிலே அது உங்களாலே எப்படி முடியும்? நான் வேணும்னா பாஸ் வாங்கித் தரேன், ஒரு நாள் போயிட்டு வாங்க. ஆமாம்..உன்னோட புதுப்படத்தோட பேரு என்ன பெசதி…இல்லே இல்லே…மண்டாலிகா? “

மண்டாலிகா என்ற பெசதி…,தன் கைக்குட்டையில் இருந்த முகப்பவுடரைக் கழுத்தில் ஒற்றியபடியே,
“ ‘போருக்குப் போ..’ அதுதான் பேரு” என்றாள்.

“ ஆமாமாம், அதுவேதான். என்ன செய்யறது? இந்தமாதிரிப்பேரெல்லாம் என்னாலே ஞாபகம் வச்சுக்க முடியறதில்லை. ஒரு நாள் ஷூட்டிங் நடக்கிற இடத்துக்கு இவ என்னையும் கூட்டிக்கிட்டுப் போனா. அப்பா…! எத்தனை அற்புதமான இடமா இருந்தது அது? இவளை எல்லாரும் எத்தனை ஆர்வமா பார்த்தாங்க தெரியுமா? என்ன இருந்தாலும் இவ கதாநாயகி இல்லியா? மேனேஜர் கிட்ட அவ ஒரு வார்த்தை சொன்னாப் போதும், அஞ்சு பேருக்கு வேலை வாங்கிக் கொடுத்திடுவா. உங்க பையனுக்கு சரியான வேலை அமையலைன்னு சொன்னீங்க.., அவன் விருப்பப்பட்டா டிக்கெட் விக்க வேணும்னா போகலாம்.
ஆமாம்…இதெல்லாம் என்னம்மா கொண்டு வந்திருக்கீங்க ? ஐயையோ ,டீயெல்லாம் நான் இந்த நேரத்திலே குடிக்கிறதில்லையே. இனிப்புக்களும் வேண்டாம், எனக்கு வயத்துக்கு ஒத்துக்கறதில்லை, நெஞ்செரிச்சல், வாயுக்குத்து இதெல்லாம் இருக்கு. என்னது..மண்டாலிகாவுக்கா? ஐயோ..? அவ இப்போ எல்லாம் இனிப்பையே தொடறதில்லை. ஸ்வீட் சாப்பிட்டா அவளோட குரல் கெட்டுப் போயிடும்னு அவளோட வாத்தியார் சொன்ன நாளிலே இருந்து அவ இனிப்பையே தொடறதில்லை. என்னது..டீயா? அவ இந்த மாதிரி டீயெல்லாம் இப்போ குடிக்கிறதில்லை. உள்ளதிலேயே உசந்த ரகம் மட்டும்தான் குடிக்கிறா. பாவம் நீங்க…! எதுக்குதான் தேவையில்லாம இதையெல்லாம் செஞ்சீங்களோ? சரி, நாங்க கிளம்பறோம், அப்புறமா ஒரு தடவை வரோம்மா. ஸ்டூடியோவிலே இருந்து எங்களுக்கு இப்ப கார் வந்திடும் . நாங்க வந்தோம்னு அண்ணன் கிட்ட சொல்லிடுங்க. ஏ மண்டாலிகா, நம்ம வீட்டு அட்ரஸை இவங்க கிட்டே கொடுத்திட்டியா? என்ன செய்ய, உங்களை இப்படி ஒரு நிலைமையிலே பார்க்க எனக்கு வருத்தமாதான் இருக்கு. என்ன இருந்தாலும் என்னோட சொந்த கிராமத்து ஜனங்களாச்சே நீங்க ! “

நான் திகைத்துப் போயிருந்தது போலவே என் மனைவியும் வியப்பில் வாயடைத்துப் போய் ஊமையாகி இருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால்…அவள் பேசிய ஒரு வார்த்தையாவது என் காதில் விழுந்திருக்காதா என்ன?

***********************************

'வெய்யில் உகந்தாள்' -சிறுகதைத் தொகுப்பு

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 14 Jan 2026 07:11:00 +0000

எனது ‘வெய்யில் உகந்தாள்' சிறுகதைத் தொகுப்பு, ஹெர் ஸ்டோரீஸ் (Her Stories) வெளியீடாக, ஜன.2026இல்- புத்தகத் திருவிழாவில் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. இத்தொகுப்பு .

2012-க்குப் பின் கணையாழி, தினமணி கதிர், சொல்வனம் போன்ற இதழ்களில் வெளியான கதைகளோடு தேவந்தி, ஊர்மிளை உள்ளிட்ட மீட்டுருவாக்கக் கதைகளையும் உள்ளடக்கியது இத் தொகுப்பு.

நினைவுத்திரை- 3

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 09 Jan 2026 16:35:00 +0000

சமூகத்தில் நிலவும் மரபுச் சட்டகங்களின் இறுக்கமான பிடியில் சிக்கித் தங்கள் சுயத்தை முழுமையாகத் தொலைத்து விட்டவர்கள் என்று பொதுவாக நாம் எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் பலரிடமும் கூட அவர்கள் இன்னும் தங்கள் சுயங்களை முற்றாக இழந்து விடவில்லை என்ற தடயங்கள் கிடைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. தங்கள் மாற்றுக் குரல்களுக்குச் சாதகமான எந்த எதிர் விளைவுகளும் ஏற்படப்போவதில்லை என்பதை அறிந்து வைத்திருந்தாலும் - எந்த எதிர்வினையையும் எதிர்பார்க்காமல் அத்தகைய குரல்களை பலவீனமாகவாவது அவர்கள் எழுப்பிக் கொண்டுதான் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதை இலக்கியங்கள் நமக்கு எடுத்துக்காட்டுகின்றன. அப்படிப்பட்ட மாற்றுக் குரல் ஒன்றை ஒலிக்க விட்டவர்களுள் கண்ணகியும் ஒருத்தி என்று சொன்னால் அதை நம்பாமல் புறம் தள்ளவே முதலில் நம் மனம் முந்தும். காரணம், கண்ணகி பற்றித் தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் காலங்காலமாக நிலைத்துப்போன ‘பத்தினி’ என்னும் படிமம்.

ஆடல் மகளிடம் பிரிந்து போன கணவன் திரும்பி வந்த போது, இதோ இந்தச் சிலம்பு மிஞ்சி இருக்கிறது எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று வழங்கியவள் அவள். செல்வத்தை எல்லாம் இழந்துவிட்டு அயலூருக்கு வா என்று கணவன் நள்ளிரவில் அழைத்தபோது மறுவார்த்தையின்றி உடன்பட்டு எழுந்தவள் அவள். அப்படிப்பட்ட ஒருத்தியிடமிருந்து எந்த மாற்றுக் குரலோ எதிர்ப் பேச்சோ எழக்கூடும் என்று நினைப்பது கூட தமிழகக் கலாச்சாரப் பின்னணியின் அடிப்படையில் சாத்தியம் இல்லாத ஒன்று.

தனக்கு விதிக்கப்பட்ட அக்கினிப் பிரவேசத்தை மறுப்பேதும் சொல்லாமல் வாய் மூடிமௌனமாக ஏற்றுக் கொண்ட சீதை , உடலெல்லாம் அழுகிப் போன கணவனைக்கூடையில் வைத்துப் பரத்தை வீட்டுக்குக் கூட்டிக் கொண்டுபோன நளாயினி ஆகியவர்கள் , பெண்களுக்கான சரியான முன் மாதிரி இல்லை என்பதைத் தயக்கமின்றி ஒத்துக் கொள்பவர்களும் கூடக் கண்ணகி என்று வரும்போது மட்டும் சில மனத் தடைகளோடு ஒதுங்கிப் போய் வாய்ப்பூட்டுப் போட்டுக் கொண்டுவிடுவதற்குக் காரணம், கண்ணகியின் பிம்பம், இலட்சியத் தமிழ்ப்பெண் ஒருத்தியின் பிம்பமாகக் காலம் காலமாகத் தமிழ் உள்ளங்களில் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்டு வந்திருப்பதே என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

கண்ணகியை வீர பத்தினி, மாபெரும் பத்தினி என்ற ஒரு கோணத்தில் மட்டுமே பார்த்தபடி , பத்தினித்தன்மைக்கான வரையறைகளை அதன் அடிப்படையில் மட்டுமே வகுத்துக்கொண்டிருப்பதைத் தவிர்த்து விட்டு உளவியல் மற்றும் சமூகவியல் தருக்கங்களின்அடிப்படையில் அணுகுகையில் இன்னும் கூட சற்று வேறான பார்வைகளுக்கும் முடிவுகளுக்கும் செல்வது சாத்தியமோ என்று தோன்றுகிறது.

புகார்க்காண்டத்தில் கண்ணகியின் பேச்சு, மிக மிகக் குறைவாக-ஒற்றைத் தொடராலோ, ஒரு சில சொற்களாலோ ஆனதுதான். காப்பியத்தின்படி கண்ணகியின் முதல் பேச்சு கோவலனிடம் கூட இல்லை. திருமணமானதும் ‘’மாசறுபொன்னே..’’என்று தொடங்கி அவன் அடுக்கிக்கொண்டு செல்லும் காதல் மொழிகளுக்கு இனிமையான மௌனம் ஒன்றே அவளது மறுமொழியாக அமைந்திருக்கிறது. அந்த இடத்தில்-குறிப்பாக அந்தக் காலச் சூழலில் அதைவிடவும் பொருத்தமான ஓர் எதிர்வினையை எந்த ஒரு கவிஞனாலும் அமைத்து விடமுடியாது. அதன் பிறகு கோவலனோடு அவள் உரையாடுவதாக எந்த ஒரு கட்டமும் இடம் பெறவில்லை. அதற்கான தேவை காப்பியத்தில் இல்லை என்பதுதான் அதற்குக் காரணமாக இருக்க இயலுமே தவிர, அதை வைத்துக் கணவன்மனைவிக்குள் உரையாடலே நிகழ்ந்திருக்கவில்லை என்ற முடிவுக்கு வருவதைப்போன்ற அபத்தம் வேறு எதுவுமில்லை. கணவனே என்றாலும் ஆடவரிடம் அதிகம் பேசாத சூழல்,கண்ணகி வளர்ந்த காலச் சூழல். வீடே உலகமென வாழ்ந்து பழகிய கண்ணகியால் பரந்து விரிந்த கலையுலகின் பரிமாணங்களை ரசனையோடு காணவும் பருகவும் துடிக்கும் கோவலனின் அலைவரிசையில் உரையாடுவது கடினமாக இருந்திருக்குமென்பதால் அவர்களுக்கு இடையிலான சாதாரணமான உரையாடல் கட்டங்களை விவரித்துக் கதையின் சுவாரசியத்தைக் குறைக்காதவகையில் இளங்கோ அவற்றைத் தவிர்த்திருக்கலாம்.காப்பியத்தை அடுத்தடுத்த திருப்பங்களுடன் விறுவிறுப்பாக நகர்த்திச் செல்லும் பொறுப்பு காவியப்புலவனுக்கு இருந்து கொண்டிருப்பதையும் மறந்து விட முடியாது. இருவருக்கும் மணமாகித் தனிக்குடித்தனம் வைக்கப்பட்ட அடுத்த சில வரிகளுக்குள்ளேயே ’’யாண்டு சிலகழிந்தன..’’என்ற தொடரின் வழி ஒரு மிகப்பெரிய கால இடைவெளி காப்பியத்தில் எளிதாகத் தாண்டப்பட்டு விடுகிறது.

கோவலன் மாதவியிடம் பிரிந்து சென்ற பின், தான் கண்ட கனவைத் தன் நெருங்கியதோழி தேவந்தியிடம் கண்ணகி உரைக்கும் ’கனாத்திறம் உரைத்த காதை’யே காப்பியத்தில் முதன்முறையாகக் கண்ணகி சற்று மிகுதியாகப் பேசும் கட்டம். அதிலும் கூடக் கண்டகனவைச் சொல்லும் விவரணைத் தன்மையே மேலோங்கியிருக்கிறதே தவிர விமரிசனமாக அதில் ஏதுமில்லை; ஏதோ தீமை நடந்து விடுமோ என்னும் கவலை மட்டுமே அந்தத் தொனியில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறது.முன்பின் பழக்கமில்லாத ஒரு புதிய ஊருக்குக் கணவனின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு தான் செல்வதாக, அங்கே அவன் மீது தவறானபழி ஒன்று விழுந்து விட்டதாக,தான் சென்று மன்னன் முன் வழக்குரைத்ததாக,அந்த ஊருக்கே கேடு நேர்ந்ததாக, பின்பு கணவனும் தானும் நற்பேறு பெற்றதாக- இவ்வாறு தான் கண்ட தொடர்பற்ற கனவுத் துணுக்குகளைத் தன் தோழி எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப்போகிறாளோ என்றஎச்சரிக்கை உணர்வுடன் அவள் பகிர்ந்து கொள்கிறாள். மதுரையில் கோவலனுக்கு வரப்போகும் தீமைக்குக் கண்ணகியின் கனவு ஒரு முன்னறிவிப்பு என்று பொதுவாகச் சொல்லப்பட்டாலும் - தன்னையும் அறியாமல் கண்ணகியின் ஆழ்மனம் அவ்வாறு நடப்பதை எதிர்பார்த்து அதை ஓரளவு விரும்பியும் இருக்கலாமோ என்றும் கூட எண்ணத் தோன்றுகிறது. பெண்ணிய ஆய்வுகளும் உளப்பகுப்பாய்வுகளும் வலுப்பெற்று இருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில் இத்தகைய ஒரு ஊகம் இயல்பாக ஏற்கப்படக் கூடியதுதான். (ஆனால்,25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எங்களது தமிழ்த் துறைக் கருத்தரங்கம் ஒன்றில் ஒரு பேராசிரியர் இதே கோணத்தில் கண்ணகி கண்ட கனவைப் பற்றிக் கட்டுரை வாசிக்க , மிகப்பெரும் பத்தினியின் பெயருக்கு அவர் தனது கட்டுரையின் மூலம் இழுக்கு ஏற்படுத்தி விட்டதாகக் குற்றம் சாட்டியபடி சக பேராசிரியர்கள் பலரும் சீறியெழ, ஆய்வரங்கமே கலவர அரங்கமாக மாறிப்போன அந்தச் சம்பவத்தை என்றும் மறக்க முடியாது. தமிழகத்தில் கண்ணகி குறித்த கற்பிதங்களால் ஏற்பட்டுப் போயிருக்கும் சமூக மனோபாவங்கள் ,அவற்றை மிக இலேசாகச் சீண்டினாலும் கூடக் கடுமையான அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியவை என்பதற்கு இதை விடத்தகுந்த வேறு சான்று தேவையில்லை.)

கண்ணகியின் கனவைக் கேட்ட தேவந்தி, கோயில் குளம் சுற்றி நோன்பு நோற்க வேண்டுமென்ற தீர்வை முன்வைக்க, மிக அழுத்தமான தொனியில்’’பீடன்று’’என்ற ஒரே சொல்லில் அதை மறுத்து விடுகிறாள் கண்ணகி. கணவனை மீளக் கொண்டு வரும் திறன் தன்அன்புக்கு இல்லாதபோது அதை நாடித் தெய்வங்களிடம் சிபாரிசுக்குச் செல்ல அவளுக்கு மனமில்லை; அவள் வெறும் சார்புநிலைப்பெண் மட்டுமில்லை என்பதையும் தனித்துவமானதொரு ஆளுமைப் பண்பு அவளுக்குள் ஒளிந்துகொண்டிருப்பதையும் இளங்கோ அழுத்தமாகப் பதிவு செய்திருக்கும் கட்டம் அது. அந்தக்கால கட்டத்துப் பெண்கள் வாழ நேர்ந்த மரபுகளின் பிடியிலேயே கண்ணகியும் வாழ்ந்தாலும், அவர்கள் கைக்கொண்டிருந்த மதிப்பீடுகளிலிருந்து அவள் சற்றே விலகத் தொடங்கியிருப்பதன் ஆரம்பப் படிநிலை இது.
தகுந்த நேரம் பார்த்து வெளிப்பட மட்டுமே அது அவளுக்குள் உறைந்து கிடக்கிறது. இதை அடுத்தடுத்த கட்டங்களிலும் தொடர்ந்து காண முடியும்.

கண்ணகியின் அடுத்த பேச்சும் ‘சிலம்புள கொண்ம்’என்னும் ஒரே வரிமட்டும்தான். மாதவியுடன் கானல்வரி பாடி விட்டுக் கடற்கரையிலிருந்து கசந்துபோய் வீடு திரும்பும் கணவனிடம் கண்ணகி பேசும் சொற்கள் இவை. மாதவியை வஞ்சகி என்னும் பொருள்பட அவன் பழித்தாலும், தன் குடும்பச்சொத்து முழுவதையும் அவளுக்குக் கொடுத்ததாலேயே தொலைத்தேன் என்று அவன் கழிவிரக்கம் கொண்டாலும் அவனது உள் மனம் இன்னதென்பதை – அவன் முழுமையாகத் தன்னிடம் மீண்டு விட்டானா இல்லையா என்பதைக் கண்ணகியால் இன்னும் சரிவரப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவன் வீடு வந்த திகைப்பிலிருந்தே அவள் இன்னும் மீளவில்லை என்பதால் அதைச் சார்ந்தோ மறுத்தோ ஒரு வரியும் பேசாமல்’’சிலம்பிருக்கிறது எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்’’என்று மட்டுமே சொல்கிறாள் அவள். பொதுப்புத்தியில் கண்ணகியின் பத்தினித் தன்மைக்குச் சான்றாக இப்பகுதி மூளைச்சலவைக்குள்ளாக்கப்பட்டிருந்தபோதும் கணவனின் நடத்தையால் இறுகிப்போன அவளுக்குள் நேர்ந்த விரக்தியின் வெளிப்பாடாகவும் இந்தச் சொற்களைக் கொள்ள வழியிருக்கிறது. தேர்ந்த நிர்வாகிக்குரிய கவனத்துடன் சொற்களைஇங்கே ஆள்கிறாள் கண்ணகி.கணவன் திரும்ப மாதவியிடம் போவதாக இருந்தாலும் சிலம்பை எடுத்துக் கொண்டு செல்லலாம்,மனம் மாறி வந்திருந்தாலும் அதைவைத்துப் பிழைத்துக் கொள்ளலாம் என்ற இரு வாய்ப்புக்களையும் தன் வார்த்தைவழி இங்கே திறந்து வைக்கிறாள் கண்ணகி.கணவனைத் தட்டிக் கேட்க முடியாத சமூக அமைப்பில் வளர்க்கப்பட்ட குறைபாடு என்று இதைக் காண்பது ஒருகோணமென்றால்- தானாகவே மனம் மாறித் தன்னிடம் வராதவரையில் அவன் வரவேண்டுமென யாசிப்பதையோ அதற்காக அவனிடம் போர் தொடுப்பதையோ கூடத்தனது தன்முனைப்புக்கு[ego]இழுக்காகவே நினைக்கிறாள் கண்ணகி. கணவன் மீளவேண்டும் எனக் கடவுளிடம் வேண்டிக்கொள்வதைக் கூடத் தன் சுயமதிப்புக்கு இழுக்கென நினைத்தவள் அவள் என்பது, இந்த வாதத்தைக் கூடுதலாகவே உறுதிப்படுத்துகிறது.

புகார்க்காண்டத்தில் அளந்து பேசிய அவளது பேச்சுக்கள், மதுரைக் காண்டத்தில் மடை திறந்து கொள்கின்றன.

கணவன் இனிமேல் தன்னுடன்தான் இருப்பான் என்னும் உறுதி அவளது உள்ளத்தில் நிலைப்படுவதற்கு அவர்கள் இருவரும் மேற்கொள்ளும் நீண்ட மதுரைப்பயணம் வாய்ப்பளிக்கிறது. கவுந்தியடிகள் என்னும் சமணத் துறவியின் துணையுடன் ஆயப் பெண்ணான மாதரியின் வீட்டில் இருவரும் அடைக்கலம் புகுந்தபின்பே அவனுடனான அவளது மறுவாழ்வு தொடங்குகிறது.
அங்கே தனிமையில் அவளோடு மனம் விட்டுப்பேசுகிறான் கோவலன்.
‘பெற்றோருக்கும் மனைவிக்கும் செய்தாக வேண்டிய கடமைகளைத்துறந்து-அவை தவறெனக் கூடத் தோன்றாத ‘தன்மறதியிலும் மயக்கத்திலும்’மூழ்கிக்கிடந்த தன் குற்றத்தை அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான். அதை ஒரு குற்றமாகக் கூடக் கருதாமல் , தான் சொன்னதும் மதுரை கிளம்பிய அவளது கற்புத் திறத்தை வழக்கமான தன் உணர்ச்சிவசப்பட்ட பாணியில்
‘’இரு முதுக் குரவர் ஏவலும் பிழைத்தேன்
சிறுமுதுக் குறைவிக்குச் சிறுமையும் செய்தேன்
வழுவெனும் பாரேன் மாநகர் மருங்கீண்டு
எழுகென எழுந்தாய் என் செய்தனை…
என்னொடு போந்திங்கென் துயர் களைந்த
பொன்னே கொடியே புனைபூங்கோதாய்
நாணின் பாவாய் நீணில விளக்கே
கற்பின் கொழுந்தே பொற்பின் செல்வி’’
என்று பாவமன்னிப்புக் கோரும் பாணியில் அடுக்கிக் கொண்டு போகிறான்.

’பத்தினி’ என்ற பட்டம் பெற விரும்பும் அல்லது அந்தப் பட்டத்தைத்தாங்கியிருக்கும் எந்த ஒரு பெண்ணும் நெகிழ்ந்து உருகிப் போகக்கூடிய ஒரு கட்டம் அது. அப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில், அந்தப் புகழ்ச்சிக்கு ஆட்படாமல்,அந்தச் சொற்களில் கரைந்து போய்விடாமல்- திடமும்,உரமும் வாய்க்கப் பெற்றவளாய் – இதுநாள்வரை மௌனியாகத் தான் பொறுத்து வந்த துயரங்களையும்,தாங்கி வந்தஅவலங்களையும் அவனிடம் துணிவாகப் பட்டியலிடுகிறாள் கண்ணகி.
கணவன் வேற்றவளிடம் செல்லும்போது அவனது உடனிருப்பையும் அன்பையும் மட்டும் மனைவி இழப்பதில்லை. அவனுடன் கூடியிருந்தால் மட்டுமே சாத்தியமாகக்கூடிய விருந்தோம்பல் வாய்ப்புக்களையும் அவள் இழக்கிறாள். மகனின் பொறுப்பற்ற போக்கைக் கண்டு மாமனும் மாமியும் வருந்தியிருக்கையில் தானும் அவர்களிடம் தன் குறைகளைச் சொல்லிக்கொண்டு புலம்பாமல் வறட்சியான புன்னகை ஒன்றை உதட்டில் தவழவிட்டபடி அவர்களைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பும் அவளுக்கு உரியதாகி விடுகிறது. இத்தனையும் செய்து முடிக்க வேண்டுமெனில் அவள் எந்த ஒரு சிறு சபலத்துக்கோ சலனத்துக்கோ ஆட்படாதவளாக -‘’மாற்றா உள்ள வாழ்க்கை’’யளாக இருந்தாக வேண்டும். அப்படிப்பட்ட உரமான உள்ளம் கொண்டவளாய்த் தான் இருந்ததைப்
‘’போற்றா ஒழுக்கம் புரிந்தீர் யாவதும் மாற்றா உள்ள வாழ்க்கையேன் ஆதலின்
ஏற்றெழுந்தனன் யான்..’’
என்று பெருமிதத்தோடு பிரகடனப்படுத்துகிறாள் கண்ணகி. கற்புக்கோட்பாடு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் எப்படி மாறுபடுகிறது என்பதையும், தானும் அவனைப் போல் நடந்திருந்தால் - அந்தக்காலகட்ட மதிப்பீட்டின்படி- குடும்ப அமைப்பின் கட்டுக்கோப்பு என்ன ஆகியிருக்கும் என்பதையும் முகத்தில் அறைந்தாற்போலச்சொல்லும் இந்தச்சொற்கள்
“ஆணெல்லாம் கற்பை விட்டுத் தவறு செய்தால் அப்போது பெண்மையும் கற்பு அழிந்திடாதோ?
நாணமற்ற வார்த்தை அன்றோ!
வீட்டைச் சுட்டால் தலமான கூரையுந்தான் எரிந்திடாதோ?”
என்ற பாரதியின் கவிதை வரிகளையே நினைவூட்டுகின்றன

தலைவன் பரத்தையிடம் பிரிவதென்பது, சங்க காலத்தில் ஒரு வாழ்க்கைமுறையாக,அன்றாட நடப்பாகவே ஏற்கப்பட்டு வந்த ஒன்று. அதற்கு மாற்றாக - இலைமறை காயாகக் குறிப்புப் பொருள் தரும் சில சொற்களைப் பேசுவது தவிரத் தலைவி அதிகம்பேசுவதில்லை.அதை உடன்பட்டு ஏற்க வேண்டுமென்பதே அவளுக்கு வகுக்கப்பட்டிருந்த நியதி. சங்கத்தின் தொடர்ச்சியாக எழுந்த சிலம்பிலும் அதிக மாற்றங்கள் நேர்ந்து விடவில்லை என்றபோதும் காப்பியத்தின் இறுதிக்கட்டத்திலாவது தன் உள்ள உரத்தின் மேன்மையைக் கம்பீரத்தோடு கண்ணகி முன்வைப்பதை அந்தக் காலகட்டத்தைப்பொறுத்தவரை புதுமையானதென்றே சொல்ல வேண்டும். தவறான ஒழுக்கத்தை ஆண் எத்தனை இயல்பாகக் கைக்கொண்டு விடுகிறான்என்பதையும் அதையே ஒரு பெண் கைக் கொள்ள நேர்ந்தால் சமூக நியதி என்னவாகும் என்பதையும் ஆண் மூளையில் அழுத்தமாகப் பதிய வைக்க ஒரு சிறுபரிசோதனை முயற்சியாகவே கண்ணகியை இந்தக் கட்டத்தில் இளங்கோ பேசவிட்டிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

தானே மனம் திருந்தி மன்னிப்புக் கேட்க முன் வரும் ஒருவனிடம் இவ்வாறானசொற்களைப் பேசுவதென்பது பொதுவான உலக நடப்பில் சற்று ரசக் குறைவாகப்பட்டுக் கண்ணகியின் பத்தினித் தன்மைக்கு அதனால் பழுது நேர்ந்து விடுமோ என்றெல்லாம் அஞ்சிக் கொண்டிருக்காமல் அவளது உணர்வுகளுக்கு ஒரு வடிகாலளிக்க இளங்கோ துணிந்து முன் வந்திருப்பது இந்தக் காட்சியின் சிறப்பு.

கதை ஓட்டத்தில் அவன் அடுத்துக் கொலையாகும்போது ’இறக்கப்போகிறவனிடம்போய் இப்படியெல்லாம் பேச விட்டிருக்கிறாரே’என்று மரபார்ந்த உள்ளங்கள் அங்கலாய்க்கலாம். இதையும் கூடத் தவிர்த்திருந்தால் பத்தினிப்பட்டம் மிகக் கச்சிதமாகக் கண்ணகிக்குக் கிடைக்கக் கூடும் என்றும் கூட மதிப்பிடலாம்.ஆனால் அதுவே சரியான தருணம் என்பதையும் அதை விட்டு விட்டால் பின்பு கண்ணகிக்குப்பேச வாய்ப்பே கிடைக்கப் போவதில்லை என்பதையும் படைப்பாளியே நன்கு அறிவான் . கண்ணகி மாபெரும் பத்தினி என்பது அவன் குறைகளைத் தாங்கியதால் மட்டுமில்லை,“மாற்றா உள்ள வாழ்க்கையளாய்” வாழ்ந்தது மட்டுமே அந்தத் தகுதிக்கு அவளை ஆளாக்கியது என்று தன்முனைப்புடன் கூடிய விம்மிதத்தோடும்,செருக்கோடும் கவிஞன் அவளைப் பேச வைத்த தருணம் அது.

கணவன் பொய்ப் பழிக்கு ஆளாகிக் கொல்லப்பட்டபோது அவளிடமிருந்து பீறிட்டுப் பெருக்கெடுக்கும் வீரம் - மதுரை நகரையே தீக்கிரையாக்க முனையும் அவளதுஉக்கிரம் ஆகியவை,அவளது வாழ்வின் தொடக்க நிலையில் அவளுள் புதையுண்டுபோன உணர்ச்சிகளின் வடிகால் என்றும் அதுவே 'கொங்கைத் தீ' யாக வெளிப்பாடு கொண்டது என்றும் தன் நாடகத்தில் உளப்பகுப்பாய்வு செய்கிறார் எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதி.

கோவலன் கொலைப்பட்டபின் வாழ்க்கை பறிபோன ஆவேசத்தில் வஞ்சினமாலை,துன்பமாலை,ஊர்சூழ்வரி,வழக்குரைகாதை எனப்பல கட்டங்களில்கண்ணகியின் பேச்சு தொடர்ந்து வெளிப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தாலும்கோவலன் கொலைப்படும் முன் அவனிடம் அவள் பேசும் இறுதிச் சொற்கள் பெண்ணியப் புரட்சிக்காரியாக இல்லாவிட்டாலும் கூடத் தனித்துவமுள்ள ஒரு பெண் ஆளுமையாகக் கண்ணகியை முன்னிறுத்தி விடுகின்றன.

****************************

வீட்டுச் சொந்தக்காரி, குட்டி இளவரசன் - புதிய மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள்

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 01 Jan 2026 07:19:00 +0000

வீட்டுச் சொந்தக்காரி, குட்டி இளவரசன் ஆகிய என் இரு புதிய மொழிபெயர்ப்பு நூல்களும் நற்றிணை பதிப்பக வெளியீடாக வந்திருக்கின்றன.

நினைவுத்திரை-2

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 09 Dec 2025 10:03:00 +0000

நினைவுத்திரை-2

’’நான் பெண்களைப் பற்றியே நிறைய சிந்தித்தேன், அவர்களைப் பற்றியே எழுதியும் இருக்கிறேன். காரணம் அவர்களது கையாலாகாத நிலைமையை நான் கண்ணால் கண்டிருக்கிறேன், அதை நன்றாக அறிந்தும் இருக்கிறேன். காலம் செல்லச் செல்ல என்னுள் கவிந்து கொண்டே வந்த எதிர்ப்பு மேகங்களையே எனது நாவலின் கதாநாயகியான சத்தியவதியின் வாயிலாக, ஓர் எதிர்க் குரலாக நான் வெளிப்படுத்தினேன்’-ஆஷாபூர்ணாதேவி

பெண்ணின் தன்னுணர்வுகளும், தனிப்பட்ட விருப்பங்களும் குடும்பம்,சமூகம் இரண்டிலுமே அதிகம் பொருட்படுத்தப்பட்டதில்லை. அவளது தன்மதிப்போ பெரும்பாலும் அலட்சியத்துக்கும், அவமானத்துக்குமே உட்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. கால மாற்றத்தால் இந்நிலையில் முன்னேற்றம் விளைந்திருப்பதற்கு சீர்திருத்த இயக்கங்களோடு கூடவே ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் எழுந்த இலக்கியமும் தன் பங்களிப்பை ஆற்றி வருகிறது

தன் சுயம் மதிக்கப்படாமல் போனதற்காகவே குடும்ப அமைப்பைத் துறந்து வெளிநடப்பு செய்யத் துணியும் பெண்கள், இப்சனின் பொம்மை வீட்டிலும்( Doll’s house) , ராஜம் கிருஷ்ணனின் ‘வீடு’ நாவலிலும் விரிவது போலவே சென்ற நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதியில் எழுதப்பட்டு, ஞானபீட பரிசுக்கும் உரியதான வங்க எழுத்தாளர் ஆஷாபூர்ணாதேவியின் ‘பிரதமபிரதிசுருதி’ என்ற நாவலும் அத்தகைய எதிர்க்குரலை ‘முதல் சபத’ மாக 1964 இல் ஒலிக்க விட்டு (Prothom Protishruti - Pratham Pratishruti,English translation by Indira Chowdhury) வங்கத்தில் அதுவரை நிலவிய மரபுக்கட்டுமானங்களை ஆட்டம் காண வைத்திருக்கிறது.

இந்த நாவலின் சம்பவங்கள் நிகழும் வங்காளப் பிரிவினைக்கு முன்னுள்ள (19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி, 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம்) காலச்சூழலைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு பார்க்கும்போது ஒரு இளம்பெண்ணின் ஒற்றைத் தனிக் குரல் என்றாலும் அது நம்மை பிரமிக்க வைத்து வியப்பில் ஆழ்த்தி விடுகிறது. வங்காள கிராமங்களில் அப்போது நிலவிய கூட்டுக்குடும்ப வாழ்க்கைமுறை, மூச்சுத்திணற வைக்கும் அதன் இறுக்கமான நியதிகள், அவற்றுக்குள் மட்டுமே தேங்கிப்போய் உலகப்பார்வை அற்றவர்களாய்க் கிடக்கும் பெண்களுக்கு ஏற்படும் சிக்கல்கள் ஆகியவற்றை நாவலின் தலைவியாகிய சத்தியவதியின் நோக்கில் விரிவாகச் சித்தரிப்பதோடு, பல வினாக்களையும் நம்முள் எழுப்புகிறது இந்தப்படைப்பு. காலமும் களமும் பழையவை என்றாலும் அந்தக் கேள்விகள் பலவும் இன்றைக்கும் செல்லுபடியாகக் கூடியவையே.

எதிர்க்கேள்வி கேட்காமலே பழகிப்போய்விட்ட அடிமைப் புத்தியின் அறியாமையால் ஆண்களையும் பெண்களையும் பிணைத்திருக்கும் மூடக்கட்டுகளிலிருந்து தான் வெளியேற முயல்வதோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல் , தன்னைச் சார்ந்த அனைவரையும் வெளியேற்ற சத்தியவதி மேற்கொள்ளும் முயற்சிகளும்,அதில் அவள் எதிர்ப்பட நேரும் தடைகளுமே இந்த 870 பக்க நாவலாக ‘முதல் சபத’ மாக உருப்பெற்றிருக்கின்றன.

நம்பிக்கைக்கே வழியில்லாத மத்தியதர வர்க்கத்துக் கூட்டுக் குடும்பப் பெண்களின் அவல நிலையை - அவர்களது நிராதரவான சூழ்நிலையை- குறுகிய வட்டத்திற்குள், சில வரையறைகளுக்குள் மட்டுமே தங்கள் வாழ்க்கையை சிறைப்படுத்திக் கொண்டு வாழ வேண்டியிருக்கும் நிலையை நாவலில் விரிவாக விவரித்துக்கொண்டு போகிறார் ஆஷாபூர்ணாதேவி.

சத்தியவதியின் தந்தையான ராம்காளிசட்டர்ஜி, தன் துறையில் மட்டுமல்லாமல் பரந்த உலகியல் அறிவும் அனுபவமும் பெற்று, ஊர் மக்களின் மதிப்பைப் பெற்றிருக்கும் பண்டிதர், ஒரு மருத்துவரும் கூட. அவரது மிகப்பெரிய கூட்டுக்குடும்பத்தில் திரும்பிய திசைகளிலெல்லாம் அத்தைகளாக, பாட்டிகளாக, இன்னும் பல உறவுப் பெண்களாக நிரம்பி வழியும் விதவைகள். அவர்களில் மரண வாயிலில் நிற்கும் மூத்தபெண்கள், தற்கொலைக்கும்,பிற வகையான பிறழ்பாலியல் உறவுகளுக்கும் முயலும் பதின்பருவத்துப் பெண்கள், உடல் என்ற பூதத்துக்கு வேலை தராவிட்டால் அது வேறுவகையாகத் திசை திரும்பி விடும் என்பதற்காகவே ‘மாவடுசீஸன்’, ‘மாம்பழ ஜாம் சீஸன்’, ‘துர்க்கா பூஜை’க்கான பலவகைப் பலகாரங்கள் செய்யும் சீஸன்,வடகம்,வற்றல்செய்யும் சீஸன் (அம்பையின் ‘வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையலறை’ கதையை நினைவுபடுத்துவது இது) என்று வருடம் முழுவதும் வெயிலில் காய்ந்து செத்துக் கொண்டிருக்கும் மோக்‌ஷதா அத்தையைப் போன்ற நடுவயதுப் பெண்கள் என்று பல வயதினரும் உண்டு.

விதவையல்லாத பிற பெண்களும் கூட, வீடே வாழ்க்கையாகப் பழகிப்போனவர்கள். கல்வி பெறவேண்டுமென்ற வேட்கை எதுவுமின்றி, சுய சிந்தனை மழுங்கடிக்கப்பட்டு மரபின் தடத்தில் மட்டுமே நடைபோடப்பழகியவர்கள்; அதற்கு மாறான மிக இலேசான எதிர்க்குரலையும் கூடத் தாங்கமுடியாதவர்கள். அவர்களின் உணர்வுகள்,ஆழ்மன விருப்பங்கள் ஆகியவற்றைக்கணக்கிலெடுக்க எவருக்குமே நேரமில்லை; யாருக்கும் அது பற்றித் தோன்றுவதுமில்லை. ஆனால், வாய்ப்புக்கிடைக்கும் நேரத்திலெல்லாம் மிகப்பெரும் மேதையான தன் தந்தைக்கு-அவரது மனச்சாட்சியைப் போல இந்தக் கசப்பான உண்மையை உணர்த்திக் கொண்டே இருக்கிறாள் எட்டு வயதில் இளமை மணம் செய்விக்கப்பட்ட அவரது ஒரே மகளான சத்தியவதி. பிறரால் வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்படும் மரபு வழி நியதிகளோடு பொருந்திப்போக முடியாதபடி- தனக்கு விதிக்கப்பட்ட குழந்தைப் பருவத்தை எந்த மறுப்போ எதிர்ப்போ இன்றி, எளிதாக ஏற்க முடியாதபடி-அவள் மனம் முரண்டு பிடிக்கிறது. அவற்றோடு கூடவே அந்தக் கடமைகளையும் நியமங்களையும் தவறாமல் செய்தாக வேண்டிய பொறுப்பிலும் அவள் இயங்கியாக வேண்டியிருக்கிறது. இருந்தபோதும் தன் மனதுக்கு நியாயம் என்று பட்டதைச் செய்ய அவளிடம் தயக்கம் எதுவும் இல்லை; அதுபற்றி எவர் அனுமதியும் அவளுக்குத் தேவைப்படவும் இல்லை. கல்வியின் கடவுளாய்ச் சரஸ்வதியைச்சொல்லி விட்டுக் கையில் ஏட்டைத் தொட்டாலே பாவம் எனச் சொல்லும் முரண்பாட்டை இனம் கண்டு கொள்ளும் அவள் அதற்கு இரையாகி விடாமல் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்கிறாள். சுற்றியுள்ளோரின் எதிப்பையும் ஏளனத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் சுய முயற்சியாலும், தந்தையின் ஆதரவோடும் கல்வி அறிவு பெறுவதோடு பிறருக்குக் கல்வி கற்பிக்கும் திறனையும் வளர்த்துக்கொள்கிறாள்.

பூப்படைந்த பின் புகுந்த வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டு, அங்கு செய்ய வேண்டியிருந்த பணிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டாலும், மாமனாரின் தவறான சில நடத்தைகளை அறிந்த பிறகு, அவரை வணங்க உறுதியாக மறுத்து விடுகிறது அவள் மனம். தன் பெற்றோரின் சித்திரவதையிலிருந்து அவளைக் காப்பாற்ற எண்ணும் கணவன் பிறந்த வீடு செல்லுமாறு சொன்னாலும் அதை மறுத்துத் தன் உரிமைகளுக்காக அங்கிருந்தபடி போராடவே எண்ணுகிறாள் அவள். கடுமையான காய்ச்சல் கண்ட கணவனின் உயிரைக் காக்க முடியாமல் நாட்டுப்புற மருத்துவம் தடுமாறும் கட்டத்தில், ஆங்கில மருத்துவரைக் கூட்டி வந்து குணப்படுத்துவதற்கு அந்தக் கூட்டுக்குடும்பச் சூழலில் யாருடைய அனுமதியும் அவளுக்குத் தேவையாக இருக்கவில்லை. அதோடு அடுத்த கட்டத்துக்கும் அவள் நகர்கிறாள். ‘உட்கார்ந்து சாப்பிடலாம்’என்ற நிலக்கிழார் குடும்பத்து மேட்டிமை மனப்பான்மையிலிருது விடுவித்து சுய அறிவு பெற்ற ‘மனிதர்களாக’த் தன் குழந்தைகளை உருவாக்குவதற்காகவே ஓரளவு படித்திருக்கும் தன் கணவனையும்,குழந்தைகளையும் கூட்டிக் கொண்டு மாமனார் வீட்டு கிராமத்திலிருந்து கல்கத்தாவுக்குக் குடிபெயர்கிறாள். தனிக்குடித்தனம் என்பதே ஒரு அத்து மீறலென்று கருதப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில், தான் செய்வது சரியானதே என்ற திடமான நம்பிக்கை அவளிடம் இருக்கிறது.

கல்கத்தா சென்றதும் அவள் பார்வை குடும்ப எல்லையைத் தாண்டி மேலும் விரிவு பெறுகிறது. ஓய்வுநேரத்தில் அங்குள்ள பெண்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கவும்,பிரம்ம சமாஜம் போன்ற இயக்கங்களோடு தொடர்பு கொள்ளவும் தொடங்குகிறாள் அவள்.

கணவனின் வன் பாலுறவுக்கு இணங்காததால் பாலியமணம் செய்துவைக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தைப்பெண், மாமனார் மாமியாரால் கொல்லப்பட்டாள் என்ற நிகழ்ச்சியைக் கேள்விப்பட்டதும், அவள் உள்ளம் அந்தக் குழந்தைக்காக மட்டுமன்றி ஊரிலுள்ள அத்தனை பெண்குழந்தைகளுக்காகவும் துடிக்கிறது. அது குறித்து, பிரிட்டிஷ் காவல்துறையை நாடிச் சென்று புகார் தரும் அளவுக்குத் துணிந்து விடும் அவளது செயலைக் கல்கத்தா முழுவதும் பாராட்டினாலும் அவள் கணவனுக்கும் அவளால் மனிதர்களாக்கப்பட்ட அவளது மகன்களுக்கும் அது உகப்பாக இல்லை. அவர்களுக்கு அதில் ஒப்புதல் இல்லை. தங்கள் குடும்பம் வீண் வம்பில் சிக்கிக் கொள்ளத் தேவையில்லை என்று சுயநலமாய் எண்ணும் அவர்களை அந்தக் கட்டம் முதல் தனக்கு அந்நியர்களாக உணரத் தொடங்குகிறாள் சத்தியவதி.

அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய்க் காய்ச்சலின் பிடியில் சிக்கும் நிலையிலும் அவள் மனம் தன் ஒரே பெண் குழந்தையை மையமிட்டபடியே இருக்கிறது. தனக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளுக்கு மகளும் இரையாகி விடக்கூடாதென்பதிலும், தனக்கு மறுக்கப்பட்ட கல்விப் பயிற்சி மகளுக்குக் கிடைத்தே ஆக வேண்டும் என்பதிலும் பிடிவாதமாக இருக்கிறாள் சத்தியவதி. உயர் கல்வி வரை அவளைக்கொண்டு செல்ல வேண்டுமென்றும், அந்தக்குழந்தைக்கு ஒருபோதும் பாலிய மணம் செய்து விடக்கூடாது என்றும் திடமான சபதத்தையும் மேற்கொள்கிறாள். அதைக் கணவனிடம் உறுதிமொழியாகவும் கேட்கிறாள். அன்றைய சூழலில் அது பிறரின் எள்ளலுக்குரியதாகவே இருக்கிறது. ஏதோ ஜுர வேகத்தில் அவள் பிதற்றுவதாக எண்ணும் கணவனும் அப்போதைக்கு அரை மனதாக அதற்கு சம்மதமளிக்கிறான்.

சத்தியவதியின் விருப்பப்படியே இரண்டு மகன்களும் உயர்கல்வி பெறுகிறார்கள். எட்டு வயது மகளும் தன் கல்வியைத் தொடர வேண்டும் என்ற ஒன்றே அவளின் இலக்காக இருக்கிறது.

மூத்த மகனின் திருமணம் அவள் விருப்பத்துக்கு மாறாகக் கல்வியறிவு அதிகம் பெறாத ஒரு பெண்ணோடு முடிவாகி விட, அதற்கான ஏற்பாடு செய்ய விடுப்பில் செல்லும் கணவன், கோடைவிடுமுறையில் இருக்கும் மகளையும் உடனழைத்துச் செல்கிறான். காலமெல்லாம் எந்தக் கொடுமைக்கு எதிரான கொந்தளிப்பு சத்தியவதியிடம் இருந்ததோ, அந்தக்கொடுமை அந்தக் கட்டத்தில் அவள் வீட்டிலேயே நடந்து விடுகிறது. இத்தனை காலமாய்த் தன் பேச்சைக் கேட்காமல் தன்னிச்சையாக நடந்து வந்த சத்தியவதியை எந்த வகையிலாவது புண்படுத்தத் துடிக்கும் தன் தாயின் தூண்டுதலுக்கு ஆளாகும் சத்தியவதியின் கணவன், மனைவிக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியையும் மீறித் தன் மகளுக்கு பாலியமணம் செய்து வைத்து விடுகிறான். சத்தியவதியின் அனுமதியில்லாமல், அவளுக்கு ஒரு செய்தியாகக் கூடத் தெரிவிக்காமல் நடந்து முடிந்து விடும் திருமணத்தை அவளால் நிறுத்த முடியாமல் போகிறது. காலம் தாழ்ந்து வந்து சேரும் சத்தியவதி அதிர்ந்து போகிறாள். தன் குடும்பமும் கணவனும் இழைத்திருக்கும் அநீதி அவளை பலத்த அடியாகத் தாக்குகிறது. அந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்து கல்யாணக் கோலத்திலிருக்கும் தன் செல்லமகளுக்கு ஆசிகள் கூட வழங்காமல்- தான் ஊன்றி நின்ற குடும்ப அமைப்பை அந்த நொடியிலேயே துறந்தபடி, தான் வந்த மாட்டு வண்டியிலேயே திரும்பிச் சென்று விடுகிறாள் அவள். பெண்களுக்குக் கல்வி கற்பிக்கும் பணி செய்துஅந்த வருமானத்தில் தன் காலில் சுயமாக நின்று கொள்வதென்ற இறுதி முடிவொன்றையும் எடுக்கிறாள். தவறை ஒத்துக்கொண்டு கணவன், மாமியார் என எல்லோரும் அவளிடம் இறைஞ்சியும் அவள் முடிவில் எந்த மாற்றமுமில்லை. ஆனாலும், தன் வேலையைத் தொடங்குவதற்கு முன்னால் தந்தையிடம் கேட்டுத் தெளிவு பெற வேண்டிய சந்தேகங்களும்,கேள்விகளும் அவளிடம் எஞ்சியிருப்பதால்,அவற்றை மீண்டும் சுமந்தபடி அவரை நோக்கிப் பயணமாகிறாள் அவள்.

150 க்கு மேற்பட்ட நாவல்களையும், எண்ணற்ற சிறுகதைகளையும் எழுதியிருக்கும் ஆஷா பூர்ணாதேவியும் தன் கதாநாயகி சத்தியவதியைப் போலவே கல்விக்கூடத்துக்குச் சென்று முறையான கல்விப்பயிற்சி பெறாதவர். வீட்டுக்கு வந்து கற்பித்த ஆசிரியர் வழியாகவும் சுயமாகப் பல புத்தகங்களைப் படித்தும் மட்டுமே தன்னுடைய அறிவைக் கூர் தீட்டிக் கொண்டவர். அவரை ரவீந்திர பாரதி உட்படப் பல பல்கலைக்கழகங்கள் கௌரவ டி.லிட் பட்டம் வழங்கி கௌரவித்திருக்கின்றன என்பதும், பத்மஸ்ரீ விருதும், சாகித்கிய அகாடமியின் ஃபெலோஷிப்பும் பெற்றவர் அவர் என்பதும் வியப்பூட்டும் செய்திகள்.

சத்யஜித்ரேயின் பதேர்பாஞ்சலி,மூன்று பகுதிகளாகத் தொடர்வதைப் போலவே ‘பிரதம பிரதி சுருதி’ (1964)நாவலைத் தொடர்ந்து, மகள் சொர்ணாவின் கதையாக ’சொர்ணலதா’ வும்(1967), பேத்தியின் கதையாக ’பஹுல் கதா’வும் (1974) அடுத்தடுத்துத் தொடர் நாவல்களாகத் தொடர்ந்து வெளியாகியிருக்கின்றன. ஆயினும் சத்தியவதியைப் போன்ற காத்திரமான மனத்திடம் கொண்ட பெண்கள் அந்த நாவல்களில் இல்லயென்றே திறனாய்வாளர்கள் மதிப்பிடுகிறார்கள். (தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருப்பது, ’முதல் சபதம்’-புவனா நடராஜன், மட்டுமே).

“நான் பெண்களைப் பற்றியே நிறைய சிந்தித்தேன், அவர்களைப் பற்றியே எழுதியும் இருக்கிறேன். காரணம் அவர்களது கையாலாகாத நிலைமையை நான் கண்ணால் கண்டிருக்கிறேன், அதை நன்றாக அறிந்தும் இருக்கிறேன். காலம் செல்லச் செல்ல என்னுள் கவிந்து கொண்டே வந்த எதிர்ப்பு மேகங்களையே எனது நாவலின் கதாநாயகியான சத்தியவதியின் வாயிலாக, ஓர் எதிர்க் குரலாக நான் வெளிப்படுத்தினேன்” என்று பிரகடனம் செய்கிறார் ஆஷா பூர்ணாதேவி. குடும்ப வாழ்வு, அதன் சிக்கல்கள் ஆகியவையே அவரது கதைகளில் பெரும்பாலும் மையப்படுத்தப்பட்டிருப்பதால் அவரைக் குடும்ப எழுத்தாளர் என்ற வட்டத்துக்குள் மட்டுமே சுருக்கி இலேசான ஏளனத்துடன் விமரிசிப்பவர்களும் கூட உண்டு. பெண்ணின் எல்லைகள் குடும்பம் தாண்டி – குடும்பத்திலிருந்து சமூகம் நோக்கி- விரிவடைய வேண்டுமென்றால், அந்தக்குடும்பக் களம் முன் வைக்கும் சிக்கல்களிலிருந்து முதலில் அவள் விடுபட்டாக வேண்டும் என்பதையே தன் படைப்புக்கள் வழி உணர்த்தியிருக்கிறார் ஆஷா பூர்ணாதேவி.

குழந்தை மணத்திலிருந்து தன் பெண்ணை விடுவிப்பேன் என்ற சத்தியவதியின் முதல் சபதம் வெற்றி பெறாமல் போயிருக்கலாம், ஆனாலும் நியாயமான தன் விருப்பத்தைச் செயல்படுத்த உடன்படாத-- தன்னோடு அதற்குத் துணைவராத சுற்றத்துக்கு எதிர்ப்பாக ஒரு மறுப்பை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்து விட்டுக் குடும்பத்தை எப்போதைக்குமாய்த் துறந்து செல்லும் சத்தியவதியின் குரல் இந்திய இலக்கியத்தளத்தில் ஆஷா பூர்ணாதேவியின் எழுத்தின் வழி என்றென்றும் ஒலித்தபடி அவள் செய்த முதல் சபதத்தை நினைவூட்டிக்கொண்டிருக்கும்.

*************************