Kıyıya Vuran Hayaller

Öykü Haikusu

2017-02-14T18:51:00.001+03:00

Amor and Psyche (Edvard Munch, 1907)

Küçük bir öykü

kulağımdan giren

Cam Güzeli...

Umut

2015-11-21T16:52:00.000+02:00

Comfort (Edvard Munch, 1907)

Değişmem hiçbir şeyi,

gözlerindeki yalnızlığa.

Ki bu, umut değilse nedir?

Taşrada Zaman

2015-10-22T22:39:00.000+03:00

4 Trees (Egon Schiele, 1917)

Zaman bir elbise olsaydı, en güzel askılık taşra olurdu mutlaka. Zîra zaman burada, tam da burada, asfaltın, yüksek binaların, korna seslerinin olmadığı, canhıraş çoğalan insanların ‘ekseriyetle’ olmadığı, olanların ise belirli bir yaşın üzerinde ve hayatlarını güneşin doğuşu ile batışı üzerinden yaşadığı ve herhangi bir yere yetişmek için koşmadığı ‘burada’; akar gibi yapıp, aslında akmamakta… Bir askı gibi kapıların üzerine takılı; ayaklı ise askı, odanın bir köşesinde; bir dalsa askı niyetine kullanılan, gölgelenelim diye tarlanın tam ortasına dikilen bir söğüt ağacının gövdesinde; beyaz çarşaflarla bezeli bir çamaşır ipiyse, ipe tutunan mandalın çamaşıra değmeyen paslı yayında… Onlar nasıl sakinse oldukları yerde, zaman da taşrada bir o kadar sakin ve sahibi ile arasında bozulmayacağından emin oldukları sonsuz bir güven duygusu içinde; akar gibi yapıp, aslında akmamakta…

Burada akan sadece saatlerdir. Akrep ile yelkovanın -varsa- saniye ibresinin bıkmaz usanmaz sahte devinimi, zamanın döngüsüne atıfta bulunmaya çalışsa da ereğine erişemez. Bir duvar saatinin hareketsiz rakamları, üzerinden geçenlerin ukdesini bilmez. Onlar da, belki de bir elbise olan zamanın hayali askılıklarıdır. Bir şemsiyenin, altında bekleşenleri yağmurdan koruduğunu bilmemesi gibidirler. Birisi onları tutmadıkça, rakamları tekrar tekrar sıfırlayıp yeniden yeniden saymadıkça bilmezler aktıklarını. Oysa akan zaman da değildir, rakamlar da. Akan sadece bir pilin ucuna bağlanmış makûs tellerdir: Biri kırmızı, diğer ikisi siyah, almaşıklı teller.

Zaman burada bir elbisedir. Başta insan bedenine oturmayan, uyumsuz, ancak bir bayram sabahı gibi tanıdık, fakat yeni bir elbise… İşte o elbise, giyildikçe alışır bedene, alıştıkça eprimeye başlar. Epridikçe anlarız değişen bir şeyler olduğunu… Rüzgâr estiğinde yavaş yavaş sallanan bir yaprağın, mevsim değiştiğinde yere düşmesi gibi eprimiş elbiseler de dökülmeye başlar üzerimizden. Zaman, taşrada böyle olmalı. Akmayan, ancak akmadığı halde eskimeye meyledenleri içinde saklayan bir algı/sızlık hali…

Evet; taşrada zaman, bir askılıktan sarkan elbisedir; üzerimize bir beden büyük gelen ve eskiyen…

Süveyda

2015-07-29T01:08:00.001+03:00

Nude I (Edvard Munch, 1913)

Siyah bir benekmişsin kalpte,

öyle diyorlar, senden bahsedince

söyle,

onlara mı inanmalıyım

yahut cahil kalbime?

Onsekiz

2015-04-30T00:33:00.000+03:00

Amor and Psyche (Edvard Munch, 1907)

Sen’le ben nasıl da yakındır birbirine,

e var Sen’de, ben’de de

ve hatta n, ne güzel durur

Sen’in içinde…

Fakat işte s ile b

aralarında tam onsekiz harf

ne kadar yakın bilsek de

o kadar uzak...

Kömür

2015-04-25T12:22:00.002+03:00

Miner Joe (Elizabeth Olds, 1940)

Cefasını çek, kahrını giy üstüne siyahın

beyazlar zaten hep başka ırktan…

Kör

2015-04-18T23:57:00.001+03:00

Man’s Head in Women’s Hair (Edvard Munch, 1896)

Kör olduğuma bakma,

durma, bahset gözlerinden

renginden ve renklerden başla,

güneşin kızılından

Deniz'in özgüründen

zulmedenden bahset

insanın hasından da...

Dedim ya;

kör olduğuma bakma,

aslında görürüm en az diğerleri kadar

hatta onlardan bile fazla…

Üşüyüş

2015-04-08T00:35:00.000+03:00

The Heart (Edvard Munch, 1899)

Ufukta bir gemi
güneşi batırıyordu,

yüzellimilyon kilometre uzaklığın acısını
ve ısısını çekiyordu içine
eminim...
Yoksa nasıl üşürdüm kalbinde?

Taraf

2015-03-30T19:16:00.001+03:00

The Kiss (Edvard Munch, 1897)

Ardında ya da önünde değil
her zaman yanında olurum
fakat mümkünse sol yanında…

Saç

2015-02-20T21:13:00.002+02:00

Penceredeki Kadın (Salvador Dali, 1925)

Doğru mu görüyorum?

Elinde perçemin

ve diğerinde mektup zarfı sarıcasından...

Demek bırakacaksın giderken

anılarından başka

bir tutam da saçından...

Ocak 2015

Sütlü Kahve

2015-01-27T01:16:00.001+02:00

The Vampire (Edvard Munch, 1893-94)

“Herkes kendi gerçeğiyle yaşar.”

“Senin gerçeğin ne?”

“Sen…”

“O zaman senin gerçeğin sende değil.”

Bir an düşündü beriki. Kendi gerçeğiyle yaşadığını varsayarken hangi “sen”den bahsetmişti acaba? Ama yo, her zamanki gibi haklıydı yine. Bahsini ettiği “sen”in, illaki karşısındaki “sen” olması gerekmiyordu. İçindeki “sen”di muhakkak bahsettiği:

“Asıl şimdi bende.”

“…”

“İçimde bir yerde; galiba kafamda, kalbimde olduğunu sanmam. Büyük ihtimalle kafamda.” Takmıştı bir kere kafaya.

“Senin gerçeğin benim, ben sende değilim ama sana göre tersi, öyle mi?”

“Dedim ya, bende olman için, benim olman gerekmiyor. Bende ol yeter. İçimde…”

Uzun zamandır elinde olan ve yine uzun zamandır yudumlanmamış soğuk kahvesini masaya bıraktı. Nasıl olup da halen bu adamdan bıkmadığını anlamaya çalışıyordu. Daha fazla üstelemedi ve onun içindeki “sen”den olabildiğince ıraklaşmak için, odanın öte ucundaki koltuğa ilişti.

“Bazen seninle aynı atmosferi soluduğum için kendime şaşıyorum.”

“Şaştığına göre, hâlâ bende keşfedeceğin bir şeyler var.”

“Neden bırakmıyorsun beni? Ya da şöyle söyleyeyim; neden beni sevmekte ısrar ediyorsun?”

“Seni sevmediğimi daha kaç defa söylemem gerekecek?”

“Ah doğru, sen beni sevmiyorsun! Sen sendeki beni…”

“Bazen işler istediğin gibi gitmez. O zaman, hâlihazırdaki durumu başka bir şekilde, yeni baştan yorumlarsın.”

“Kafamı karıştırmak için mi böyle konuşuyorsun?”

“Evet.”

“Yani demek istiyorsun ki, beni sevmiyorsun, ancak bir muadilmişçesine de beni kullanmak istiyorsun.”

“Tam öyle denemez. Bu sana da bana da haksızlık olur. Aslında benim söylemek istediğim şey, kafamdaki seni seviyor olmam. Hayat bir göreceyse, sen de bir görecesin ve bana göre sen âşık olabileceğim kişi olmamakla birlikte, âşık olabileceğim kişiye en yakın olan kişisin. Zaten o yüzden bütün kavgalarımız. Senin, benim tarafımdan bir üst seviyede algılanmaman.”

“İçimi rahatlattın.”

“Aslına bakarsan neden böyle olduğunu ben de bilmiyorum. Bildiğim tek şey seni seviyor gibi olduğum ama sevmediğim.”

“Hımm demek öyle. Bence ne yapalım biliyor musun, en iyisi biz ayrılalım.”

“Bunu yapabileceğini düşünüyorsun yani?”

“Neden olmasın. Beni sevmeyen ama kendindeki beni seven bir adamla neden bir arada olmaya devam edeyim ki?”

“Öyle deme, unutma sen de aslında beni tahmin ettiğin kadar sevmiyorsun. Belki de sen beni, benim seni seviyor olmamdan daha az seviyorsun ya da şöyle söyleyeyim; aslında sen benim senden ettiğimden daha fazla nefret ediyorsun benden?”

“Nefret etmek de bir bakıma aşkın uzantısı değil mi? Belki de birbirimizi içimizdeki karşılıklarımızdan değil, hâlihazırda bulunan ‘gerçek bizlerden’ yola çıkarak seviyoruz, kim bilir?”

“Hayır, aslında nefret etmek sevmeye çalışıp sevememenin uzantısıdır.”

“Ya da sana göre öyledir! Belki bana göre diğeri geçerli. Neden bu kadar kesin hükümlüsün? Bu huyundan nefret ettiğimi biliyorsun.”

“Evet, ama bu huyumu değiştire…”

“Biliyorum, en azından bu huyundan vazgeçmeyeceğini biliyorum.”

Masaya bıraktığı soğuk kahve fincanına uzandı. Tazelemek için mutfağa gitti. Beriki kalçalarına baktı, ne denli sevip ne denli sevmediğini bilemediği kadına… Allah için güzel kadındı. Epey güzel. Ama neye göre? Adamın bakışlarında gezinen hınzırlık az önceki gerekliliği tartışılır konuşmayı unutturmak istercesine mutfağa gitti. Gözlerini taşıyan bedeni de ona eşlik etmek için geri durmadı. Evin uzun ve yalnız koridorunun sonunda, ışığa ulaştığında su ısıtıcısından gelen tık sesiyle kadının eli önce temiz fincana sonra da kahve kutusuna uzandı. Adam sadece izliyordu şimdi. Beyaza yakın tenine, ince elinin ince bileğine, kavanozu kavrayan parmaklarının bilindik ama keyifli kıvrımlarına baktı. Garip bir haz yayıldı bedenine… Bendeki kadın bu dedi, içinden, kendi de duymayarak… Kadın, adamın geldiğinin bilincinde ısıtıcıdan fincana aktardığı suyla ortaya saçılan yeni çekilmiş kahve kokusunu içine çekti. Adam, kadına yaklaştı, sanki bir şey fısıldayacaktı kulağına… Neden, vazgeçti. Dolaptan sütü alıp bardağın içine döktü adam. Bardağı havaya kaldırıp,

“Biz de böyleyiz işte.” dedi. “Kahveyle süt gibi… Ayrı ayrı da olur ama birlikteyken daha güzel…”

“Ne o fikrin mi değişti. Az evvel beni değil sendeki beni sevdiğinden bahsediyordun. Yoksa sevişmek mi istiyorsun? Öyle ya ne zaman canın çekse birden dudaklarından dökülen kelimelerin şekli değişiyor.”

“Günahımı alıyorsun. Ayrıca şu an sevişmek istemiyorum. Dün olanlardan sonra… Kaldı ki bu söylediğim çok da iyi bir şey değil.”

“Eyvah yine başladık.”

“Bu beyaz, bu da adı üzerinde kahverengi; ama en koyusundan… Birleştiklerinde ortada ne beyaz kalır ne de kahverengi. Ortaya çıkan renk iki kişiyi bir süreliğine mutlu edebilir belki ama özlerinde her ikisi de birbirinden o kadar farklı ki!”

“İşte bundan korkuyordum. Ama güzel bağladın yine de! Eee söyle bakalım. Ne olacak şimdi? Biz ayrıyken daha özümüzdeysek neden ayrılmıyoruz da sürekli didişen biraz süt biraz kahve oluyoruz.”

“Arayıp da bulamadığım cevap da bu zaten. Kadın! Erkek! Bir araya gelmek de sorunlu ayrı kalmak da. Bilemedim. Belki de en iyisi hiç düşünmemek. Belki de diğerleri gibi sadece alışveriş merkezlerine gitmek, sevişmek, çocuk yapmak, sonra yine alışveriş, yine sevişmek, yine arkadaş toplantıları sonrası abuk sabuk dedikodular… Riyakârlıklar…”

“Öylesi daha kolay…”

Kadın arkasını dönüp oturma odasına gitti. Adam elindeki süte baktı uzun uzun… Yapamazdı ki, nasıl sütü içme arzusunun köreldiğini bilmesine rağmen dökmeye kıyamıyorsa “normal” insanlar gibi davranmasını da hiçbir zaman beceremeyecekti.

Bir dikişte içti sütünü. Bardağını bulaşık makinasına koydu. Ardından uysal bir kedi gibi kadının yanına yollandı. Kadın, bir eli dumanı tüten sade kahvesinde; diğer eli yanına sokulan adamın dudağında kalan süt izinde… Dokundu, sildi. İkisi de biliyordu, sütten başka, hayatlarına dokunan hiçbir izi silemeyeceklerini…

Haziran 2012

Polen

2015-01-02T00:01:00.000+02:00

Almond Branches in Bloom (Vincent van Gogh, 1890)

Baktım ağlıyordu dallarda çiçekler,

arılar yeni diller öğreniyorlardı

ayaklarında polenler, ellerinde kitaplar

hiç konmadan uçuyorlardı;

uzaklara gidiyordu polenler…

Vuslat

2014-12-02T15:51:00.001+02:00

4 Ağaç (Egon Schiele, 1917)

Winter Landscape with a Bird Trap (Pieter Bruegel, 1565)

Hayase (Hiroshi Yoshida, 1933)

Selvilerin Yanındaki Buğday Tarlası (Vincent van Gogh, 1889)

Bir sonbahar türküsüdür kışın söylediği,

bahar kışa ağlar,

yaz ilkbahara...

Hep kavuşmak var, ağacın yapraklarında
belki yaz bitimi, sonbaharda...

Şiir

2014-07-17T02:51:00.002+03:00

The Kiss (Gustav Klimt, 1907-08)

Şiir gibi girdin aklıma,

korkuyorum;

yazmazsam içimde,

yazarsam dışımda kalacaksın diye...

Rakı

2014-06-24T22:36:00.001+03:00

The South Strand (Emil Carlsen, 1909)

Adada olsaydım,

yanımda bir adalı,

adalı bir kadın mesela

yanında adalı bir çocuk;

sırdaş bir kız çocuğu

elinde anasonlu kraker

kırsaydı dişleriyle

bütün ada anason koksaydı

...ama ben rakı sevmem ki!

Sûret

2014-02-21T20:44:00.000+02:00

Yazmayalı epey olmuş. Aslında yazacak ne çok şey var. Hele bir tanesi mesela... 1 Aralık 2013 olmasa da 2 Aralık 2013 tarihinde burada olmalıydı. Neyse artık burada işte... Hani film çekme işleriyle ilgili bir adamdım ya ben, gerçi uzun metraj çekmek için fırsat bulamadım/yaratamadım ama o arada bir tane kısa film çektim. Ve işte o film Sûret, gösterildiği ilk festivalde üç ödül birden aldı. İşte bu da fragmanı; bakalım filmin tamamını izleme isteği uyandıracak mı sizde?

NOT: Garip bir ülke olduğumuz için arada bir Vimeo ya da Youtube kapatılabiliyor. Belki aynı anda ikisini kapatmazlar umuduyla Sûret'in Vimeo'daki fragman linkini paylaşıyorum...

Bulgur Tanesi

2014-01-03T02:22:00.001+02:00

Kargalarla Buğday Tarlası (Vincent van Gogh, 1890)

Bir güvercin penceremin önünde

döktüğüm bulgurdan yer günübirlik

gagası düştükçe pervaza

aklım düşer bulgur tanesine

canı yanar mı, içlenir mi

bıraktım diye bir kuşun önüne

yoksa sevinir mi,

bir insanın midesine girmediği için;

der mi; “bir kuş daha insandır, bir insandan…

Hiç olmazsa boyun eğmez başka kuşa…”

Kiracı

2013-11-28T00:16:00.000+02:00

Amor and Psyche (Edvard Munch, 1907)

Gözlerin gözlerimden

bakmaksızın geçtiğinde

taşındığını mı bileyim,

benimkinden başka gönle?

Suyu Sever Gibi

2013-11-27T22:39:00.000+02:00

Madonna (Edvard Munch, 1894-5)

Suyu sever gibi sevdim seni,

evet bilirsin az içerim,

ama içti mi de seve seve,

kana kana,

ölürcesine içmem mi?

Söyle!

Duruyorsa yerinde hâlâ,

elini koy da sor kalbine,

kaç sefer sevdim seni,

daha kaç sefer severim?

Söyle!

Halsiz bedenimin canı çıksın

çekiç örs üzengi çınlasın

adımı bağıran sesinle

yeter ki ses ediver,

çınlayıver kulaklarımda…

umurumda değil komşular,

şimdi atlar gideriz adaya,

tenha bir pansiyonun yalnız odasında,

denize bakar bakar da kavga ederiz…

Ama söyle!

suyu sever gibi sevdim seni, neden bilmezsin?

Söyle!

seni

daha

ne kadar seveyim?

Şubat 2012

Pervane

2013-11-19T00:10:00.000+02:00

The Heart (Edvard Munch, 1899)

Tut ki pervaneyim

tavandan aşağı sarkan;

tut ki sana âşık

dokunmadıkça tenine

bakmadıkça gözüne

bundan sana ne?

Eylül 2012

Bal Arısı

2013-09-01T22:50:00.003+03:00

Sunflowers (Vincent van Gogh, 1888)

Baş belası kraliçe

sırf sana aşığım diye

öyle yordu öyle yordu ki beni

belki çıkmam yaz sonuna...

Hoş, sen de yitmeyecek misin sonbahara?

Verme polenlerini ellere

bırak da, birlikte ölelim seninle…

Ağustos 2012

Süslü ve Hafif Şiir

2013-08-31T12:14:00.001+03:00

Homme portant une blouse (Gustave Caillebotte 1884)

“Süslü kelimeler yok” dediler bana

“şiirlerinde”

“şiir” dedim

“bir gelin arabası mı,

Hindistan’da tapılası bir inek

ya da sünnetlik çocuk mu şiir?”

“O halde anlaşılmaz olsun!

Şiir dediğin kendini ağırdan satar?”

Kızdım önce, sonra sustum…

“Kelimeler” dedim,

onlar duymasın diye kendi kendime

“illâ süslü mü olmalı ve yükünce ağır…”

“Öyleyse” dedim yine içimden

“Pakistan’a yerleşin siz de.”

Temmuz 2013

İdeoloji

2013-08-18T23:22:00.000+03:00

Düşünen Adam (Auguste Rodin, 1906)

Sen insan olmadıkça

tapınsan neye fayda,

tanrıya ya da bir ideolojiye?

İşte bu yüzden

"Bir ideolojiye inanmamak da bir ideolojidir" diyenler,

yeni sözlerle gelin yanıma!

Aşk Acısı

2013-08-17T12:43:00.002+03:00

Separation (Edvard Munch, 1900)

Ben seni sevmeseydim,
yine de sevmez miydin beni?
Hani öyle olur ya çoğunluk
biri severse diğeri,
diğeri severse beriki...
Adına aşk acısı deriz belki.

Mâni

2013-08-10T14:45:00.000+03:00

Melancholy (Edvard Munch, 1891)

Yeteneksiz adam
gece boyu dövdü davulu.
Gözleri yaşlı,
sancılı bağırdı…
Yardım etmek istedim ama,
mani bile okumayan davulcuya
nasıl mani olabilirdim ki?

Temmuz 2013