The Project Network

Naamsverandering

2010-01-19T22:50:00.002+01:00

Na 8 jaar heb ik besloten mijn activiteiten voor The Project Network te stoppen. Het was een mooie tijd waarin ik veel ervaringen heb opgedaan. Ik vind het nu tijd om het werk wat dichter bij huis te brengen. Onder de naam www.jorrittimmermans.nl ga ik met een aantal nieuwe activiteiten verder. Ben je benieuwd, bezoek dan mijn nieuwe site. Mijn blog is inmiddels naar dit nieuwe adres verhuisd.

Tevens wil ik laten weten dat The Project Network open staat voor een nieuwe eigenaar die de verdere toekomst van het bedrijf vorm gaat geven. Indien hier interesse in is, ontvang ik je reactie graag op info@theprojectnetwork.nl.

Met dit bericht sluit ik www.theprojectnetwork.net af.

Hartelijk dank, Jorrit

Frustratie

2009-12-09T12:05:00.004+01:00

Hetzelfde rondje lopen. Telkens wat nieuws proberen om er dan achter te komen dat je nog steeds de weg kwijt bent. In de verte is een nieuw trappetje waar je met volle moed tegen op klimt. Om boven aan nog steeds geen uitzicht te hebben. Dat klinkt frustrerend en dat is het ook. Ik heb geleerd dat het bij het leven hoort, tenminste het mijne. In plaats dat ik het als iets vervelends zie wat ik weg wil, zie ik het als een goede manier om heel veel te leren. Het cliche is dat het gaat om het pad dat je bewandelt. Er is geen bestemming. Ik kan er goed mee leven.

Iemand die ik dit vertelde stuurde mij later de naam van een kunstenaar: Piranesi. Die heeft goed verbeeld, hoe ik me soms kan voelen. Al is het in zijn verbeelding erg donker en duister. Dat hoeft het niet te zijn.

De Barman

2009-12-06T21:05:00.004+01:00

Barman, het lijkt me aantrekkelijk werk. Ooit heb ik bij Café Louter gesolliciteerd. Dit stukje past daar bij.

De Barman

Wijs is hij. Gelouterd door leeftijd, bekwaamd door ervaring. Als een vol vat is hij. Wat hij weet uit zich in zijn oogopslag wanneer een nieuwe klant binnenloopt. In zijn stem is het te horen wanneer hij de bestelling opneemt. Of te zien in zijn beweging waarmee hij door de bar loopt om glazen op te pakken en neer te zetten.

Zijn aanwezigheid en de plek waar hij werkt zijn louterend, helend. Je komt binnen als één en vertrekt als een ander. Dat gaat ongemerkt en is onvermijdelijk. Wat je ook meeneemt de barman neemt het op. Geeft er zijn draai aan en laat het weer gaan. De droeve lach van haar. De ironische opmerking van hem. De uitdaging, het verwijt, de kritiek. De onderliggende pijn krijgt een plek in het café. Losgemaakt onder zachte aanmoediging van wat alcohol. Eenmaal verschenen in het licht, lost zij op. Om plaats te maken voor vriendschap, hartstocht en liefde. Tot vorm gegoten in creaties zoals alleen mensen dat kunnen. Een warm verhaal, een oprechte aanraking, een volle lach. Kom je louteren in het café.

Brood

2009-12-06T15:48:00.004+01:00

De Italiaanse verkoopster, die in de kraam van Geertje's elke zaterdag mij mijn brood verkoopt, had ik beloofd een verhaaltje over brood te schrijven.

Met grote happen zette hij schrokkend zijn tanden in het brood. Als een machine bleef hij erop aanvallen, telkens weer. Kruimels vlogen in het rondte. Speeksel liep overvloedig tussen zijn malende kaken uit. In sliertjes kwam het naar buiten waar het bleef kleven in zijn stoppelbaard. Met een klokkend en zuigend geluid ontmoetten zijn lippen elkaar om elkaar weer net zo snel los te laten. Vol genot had hij zijn ogen half geloken. Met een kreun zakte zijn zware omvangrijke lichaam ietsje onderuit om rochelend vanuit een diepe donkere holte ergens in zijn lijf een reusachtige boer te laten ontsnappen. Galmend bleef deze even hangen. Het leek hem de ruimte te geven die hij nodig had. Met hernieuwde energie propte hij de laatste stukken brood naar binnen.

Het hele voorval had niet langer dan twintig seconden geduurd. Had ik even een andere kant op gekeken, dan was het mij totaal ontgaan. Met verbijstering staarde ik hem aan. De laatste sporen van zijn eetgeweld veegde hij met de rug van zijn zware, behaarde hand uit zijn gezicht. Ik was getuige geweest van een Vreter. Op klaarlichte dag, buiten zijn huis, was hij in actie gekomen. Met een gevoel van geluk realiseerde ik me dat ik een zeldzaamheid had mogen aanschouwen. Precies op dat moment rolden zijn waterige oogjes mijn kant op en bleven daar hangen. Op zijn slapen klopten de aderen een onrustig ritme. Glimmend zweetten de poriën op zijn vette hoofd. In zijn ogen zag ik gulzigheid. Hij wilde meer, veel meer. Een glimlachje verscheen op zijn lippen en knipogend gaf hij mij mijn stiekeme getuigenis van zijn vraatfeest te kennen. Zijn ogen schoten alweer weg, richting zijn hand. Waar, zo zag ik, het volgende brood zich onder verstopte.

Buikdans

2009-12-03T23:55:00.002+01:00

Op 24 november verzonden aan de redactie van Drift Magazine voor hun column waar mannen iets over/voor/aan vrouwen vertellen.

De vrouwelijke lezer zou ik het advies willen geven om een workshop buikdansen te volgen. Weet je waarom? In jouw bekken ligt een schat verscholen die nog weinigen hebben ontdekt. Werkelijk, de schat die buikdansen los schudt is je vrouwelijkheid, sensualiteit en seksualiteit. Niets is aantrekkelijker dan een vrouw die zich daar bewust van is. Niet om mannen te paaien, maar om zelf te genieten van de ervaring. Jazeker, ik zal meegenieten. Maar doe het vooral en in de eerste plaats voor jezelf. Laat het van je afdruipen, laat het je porieen uitstromen. Ik garandeer je dat je hiermee geen lustobject wordt, maar respect zult oogsten. Afgezien van de afgunst van degenen die jaloers zijn op jouw expressiviteit. Juist jaloezie maakt dat we ons aanpassen en onze eigenheid verbergen. Maar een vrouw die sensueel en seksueel in het leven staat, kent haar kracht. Zij weet wie ze is en wat ze wil. Haar magische levensbron stroomt en is in staat wonderen te creëren.

Vrouw, ik bewonder je. Jij staat voor schepping, creatie en voeden. Man, ik bewonder mij. Ik sta voor kracht, jacht en impuls. Verleiding, spel en humor brengen ons samen. Tussen ons bruist het leven. Het mag verwonderen, maar wij hebben elkaar niet nodig. Dat is slechts een illusie. Ik houd vol overtuiging van mijzelf. Jij doet hetzelfde. Als twee stralende spiegels omarmen wij elkaar en wisselen onze liefde uit.Een onvergelijkbaar mooi feestje met alleen wij twee als gasten.

Jij wordt het object van mijn beminning. Daarin leg ik mijn zachtheid en tederheid. Mag ik jouw symbool van kracht zijn, waarin jij jouw dadendrang kwijt kunt? In wezen kan onze liefde slechts één kant op. Vanuit onze innige omhelzing zetten wij samen een kind op aarde. De vervolmaking van ons spel. Dit lijkt mij een prachtige reden om samen te komen met een vrouw.

Dus bedenk je goed wat je met je leven wilt, als je gaat buikdansen. Voor dat je het weet, loopt er een kind achter je aan. En een man...

Misschien is dat stiekum wel wat je wilt.

Snert

2009-11-30T23:23:00.004+01:00

Het is vooral lekker als het koud is buiten, zoals nu. Het is typisch Hollands. Het is een simpelsterk product. En.... het is bijna nergens te krijgen. Snert! Ik ben er dol op.

Deze middag ben ik tot treurens toe op zoek geweest. In kroegen, restaurants en zelfs bij Soup en zo. Tomaten-, pompoen- of broccolisoep. Dat zijn de populaire smaken. Maar niemand heeft snert. Ik heb gesprekken gevoerd met mensen, advies ingewonnen. Zeker, ze vonden het een goed idee. Maar waar je het kon krijgen? Dat wisten ze niet. Pure uitputting dwong mij uiteindelijk een tomatensoepje naar binnen te werken. Bijna treurig als je zin hebt in snert.

Nu heb ik wéér honger. Ik stap Van Harte binnen en bestel bij de eigenaar de pasta bolognese van de kaart. Pasta vult namelijk. Een paar meter verder draait hij zich naar me om. “We hebben ook snert” zegt hij me vragend aankijkend. Wat een grap. Op de enige plek waar ik het niet vraag, wordt het me aangeboden!

Blijkbaar is mijn wens krachtiger dan het fysieke werk. Alle moeite had ik me kunnen besparen. Zo zal het met wel meer dingen gaan in het leven.

PS De snert van Van Harte is zoals je hem mag verwachten. Zelf gemaakt, stukken vlees erin, roggebrood met kattespek en lekker. Een aanrader!

Waanzin

2009-11-30T23:18:00.003+01:00

Om mijn pols hangt een horloge van Jaeger leCoultre. Desondanks wil ik een nog duurder exemplaar van hetzelfde merk. Dankzij de verkoop van mijn huis ligt een jongensdroom binnen bereik. Al slokt het mijn hele geldvoorraad in een keer op, ik zou een Porsche Carrera in mijn garage kunnen zetten. De proefrit heb ik al gemaakt. Doutzen Kroes, Het Nederlandse model, hangt 10 x 10 meter op de Dam in Amsterdam en ik ben op slag verliefd.

Gelukkig kom ik op tijd tot bezinning en zet ik de rem op mijn aanbestedingsplannen. Met verbazing kijk ik naar mezelf. Verrast door de grote waarde die ik toe blijk te kennen aan uiterlijk vertoon. Wat graafwerk laat me zien dat ik mezelf pas als succesvol zie wanneer deze spullen mijn eigendom zijn. De spagaat waarin ik mezelf gooi doet pijn. Hoe waardevol en goed ik nu al ben, gaat aan mij voorbij.

Als cadeau voor mijn verjaardag, ligt een paar weken later de JFK van november voor me. Een pijnlijk bekend gevoel overvalt me. Horloges, auto's, mooie mensen, success stories. Ze vliegen me van begin tot eind vanaf de pagina's tegemoet. Mijn frustratie loopt op. Er is nog zoveel dat ik moet bewijzen, aanschaffen en scoren. Tenminste zo lees ik dit magazine. JFK is geschreven voor de man; ik voel mij er door ontmand. In niets kan ik mij spiegelen in de gepresenteerde onderwerpen.

Het magazine bestaat niet meer. De schaar is er in gezet. Nu hangen de foto's van al dat verleiderlijks op mijn dreamboard. Omdat de hoop zich onvermurwbaar in mij heeft vastgezet dat ik ooit toch de bezitter ga zijn. De maatschappij heeft mij gevormd en ik ben hardleers in het veranderen van mijn patronen.

Levensloop

2009-11-26T15:20:00.006+01:00

Als je krijgt aangereikt wat je wenst, zie je het dan ook?

Het Hofje van Wijs aan de Zeedijk is de plek waar ik zit. Zo'n speciaalzaak voor koffie en thee. Ik laat het moment bepalen waar ik heen ga. Een massage trekt me wel. Automatisch gaan mijn gedachten naar Koan Float. Dat ken ik en het bekende voelt veilig. Na een kletspraatje met de verkoopster over exclusieve theeen en de bijbehorende exclusieve prijzen - ik ben nogal met geld bezig en het was de duurste thee die ik tot nu toe in A'dam gedronken heb - vertrek ik.

Op de stoep sla ik linksaf op weg naar Koan Float. In de draai valt mijn oog op een Chinees zaakje dat pal tegenover het Hofje ligt. Het wemelt hier van dit soort zaakjes. Een beetje smoezelig, onduidelijk wat ze nu precies aanbieden en anderszins onaantrekkelijk. In het venster zie ik een typische acupunctuur tekening staan van een mens met de meridianen en energiepunten erop. Ik loop door.

Enkele seconden daarna dringt mijn wens tot mij door: ik wil een massage. Dat kan in dat Chinese zaakje. Ik draai me om. Voor het zaakje blijf ik hangen, alsof ik aandachtig lees wat er staat aangeplakt. In werkelijkheid zet ik me over mijn eigen terughoudendheid heen. Dan stap ik naar binnen.... en krijg de meest geweldige voetmassage die ik me voor had kunnen stellen. Ontspannend, wat je kan verwachten. Tegelijk verkwikkend, wat een verrassing is. Mijn lichaam voelt helemaal wakker.

De handen van God

2009-11-26T15:09:00.003+01:00

Het hoofdstuk dat ik momenteel aan het lezen ben in The Artist's Way gaat over het vertrouwen van je innerlijke schepper. De bron die vorm geeft aan het leven dat je leeft. Sommigen noemen die bron God.

Per toeval liep ik langs de Kruitberg Kerk aan de Singel in Amsterdam. Omdat ik eerder over die kerk gehoord had, was ik benieuwd deze van binnen te bekijken. De banken waren vooral leeg op de spaarzaam verspreidde oude vrouwtjes na. Helemaal voor aan was een bank die me goed uitzicht bood en ik ging er zitten. Een van de oude vrouwtjes die daar zat keek me genoegzaam aan. In haar ogen las ik de blijheid van een mogelijke jonge aanwinst.

In een kerk word ik altijd rustig. Het is natuurlijk een vredige plek. Toch stond er iets te gebeuren. Want twee minuten later kwam de pastoor binnen lopen en begon er een dienst. Ik besloot me mee te laten nemen door het onverwachte en was benieuwd naar wat hij ons vertellen zou.

2012. Jawel, de Maya voorspelling is doorgedrongen tot de R.K. Kerk. Wel via een omweg. Er was een Hollywood film voor nodig en de posters daarvoor waren de pastoor opgevallen. Het einde der wereld als spektakel gebracht. Volgens de pastoor zou het zo'n vaart niet lopen. Immers als je in God gelooft en weet dat hij de wereld in zijn handen draagt, dan weet je dat ongeacht de uitkomst deze goed voor je zal zijn.

Dit is het vertrouwen dat je in je eigen innerlijke God kunt hebben. In je eigen schepper. Ik vond het een toepasselijke preek waar ik zo heel synchronistisch in viel.

Amen.

Ik houd van mij

2009-11-09T12:51:00.003+01:00

Het lijkt me een heel prettige manier om in het leven te staan. Om me heen, van vrijgezellen meestal, hoor ik wel eens dat ze graag iemand zouden hebben om van te houden. Iemand die van hen houdt. In mijn ogen is dat een omweg. Compensatie. Het zal een ander resultaat geven dan je werkelijk wenst. Beter kun je van jezelf houden. Dan ben je er al. En hoe heerlijk als je altijd dat verliefde gevoel kunt hebben, omdat jij het zelf oproept bij jezelf. In plaats van dat ik op zoek ga naar een vriendin, wil ik nu van mezelf houden. Die vriendin komt dan als vanzelf.

Vandaag stuurde Simone Kuiter mij een liedje van Harry Jekkers dat het heel goed verwoordt.

Synchroniciteit

2009-11-05T16:47:00.002+01:00

Ik ben aan het kijken naar de synchroniciteit in mijn leven. En vind dat het daar slecht mee is gesteld. Dan denk ik weer een goede richting te pakken te hebben, met name in mijn werk, en dan wordt de afspraak waar ik me op verheug afgezegd.

Vandaag zou ik door een fotograaf gefotografeerd gaan worden, in Den Haag. Mooie foto's van mezelf die een nieuw tijdperk in zouden luiden. Te gebruiken op mijn nieuwe website waarop ik presenteer wat ik allemaal te bieden heb. Dinsdag naar de kapper geweest, gisteravond mijn tas ingepakt met verschillende outfits en vanochtend extra vroeg vertrokken om toch zeker op tijd te zijn. In de Schiphol tunnel ging mijn telefoon. De fotograaf. Griep... Fuck, niet weer een teleurstelling.

Na een uur file rijden in de stromende regen, waarbij ik op een haar na een botsing vermeed, was ik terug bij af. Thuis. Nadat ik eerst alles van me afgeschreven heb, ben ik weer naar bed gegaan. Ogen dicht en de wereld is weg. Heerlijk.

Synchroniciteit. Je kiest ergens voor en dan zet het Universum zich in om op onverwachte wijze jouw wens te vervullen. Bij mij lijkt het eerder op a-synchroniciteit. Ik wens iets en het Universum doet me geloven dat het gaat gebeuren. En dan, Poeffff....., op het laatste moment toch niet. Jammer. Natuurlijk kan ik hier heel anders naar kijken. Dat ik alles zelf creëer, dat ik hiervan kan leren, dat het me uiteindelijk brengt waar ik wel wil wezen, dat ik besluiteloos blijf over wat ik echt wil, en bla bla. Maar nu baal ik er gewoon van en wil ik me zielig voelen.

Nog even dit: vanmiddag bedacht ik me dat ik wel in een mineralen bad wilde stappen. De rotzooi uit mezelf laten zuigen. Met die edelstenen, van Dr. Jentschura. Ik had ze afgelopen week besteld maar ze waren nog niet in huis. Twee minuten later ging de deurbel en stond de koerier op de stoep met een pakketje. Je raadt het al....

Vijf levens

2009-11-04T01:52:00.006+01:00

Dit is een leuke oefening. We hebben hem gedaan in de cursus 'The Artist's Way' die ik samen met een groepje volg.

Stel je voor dat je vijf andere levens hebt. Wat zou je in elk van die vijf levens doen?

Ik schreef bijvoorbeeld op: fotograaf, schrijver en chefkok. Kies er dan eentje uit en ga een week lang doen alsof. Ik koos ervoor de fotograaf uit te hangen. Nou heb ik een berg oordelen over de kwalificatie fotograaf. Je moet op zijn minst een cursus van een jaar hebben gedaan, maar liever een jarenlange opleiding. Alle facetten van licht en belichting moet je tot in de puntjes kennen. Een stage bij een bekende fotograaf is noodzakelijk. Natuurlijk moet je er je geld mee verdienen. En vooral word je geloofd en geroemd om je talenten. En ga zo maar door. Dat ontmoedigt al voordat ik nog maar een stap heb genomen.

Toch trok ik er met mijn camera op uit. De eerste dag had ik 'm alleen om mijn schouder hangen en liet hem daar onaangeroerd. Dat voelde al lullig genoeg. De tweede dag maakte ik een paar foto's. De dag daarna bedacht ik een opdracht voor mezelf: ik ga van een aantal vrienden een serie portretten maken.

Dat project is inmiddels in volle gang en de ervaring is geweldig. Ik heb er in de eerste plaats veel plezier in. Ineens word ik door de mensen om me heen benaderd als fotograaf. Ze vragen me over mijn 'werk', willen weten hoe ik het doe. Bij hen is er duidelijk geen twijfel. En bij mij begint die langzaam weg te ebben. Ik vind mijn foto's mooi.

Ik kan het leven zo rijk maken als ik zelf wil. Nu ben ik bezig chefkokje te spelen. Het begint er al mee dat ik ineens mijn eigen gerechten begin te bedenken en ze uitschrijf als recepten. Het is een leuk spelletje. Probeer het eens...

De Porsche

2009-11-04T01:33:00.008+01:00

Ik wil 'm al een hele tijd. Al sinds ik een klein jochie ben, heb ik het erover. En toen kwam het ineens heel dichtbij. Ik kon er een kopen! En wel eentje die voldeed aan al mijn verwachtingen. Voor de kenner: een 911 Carrera Targa (model 996 uit 2003). Het mooie aan dit model is dat hij een open dak heeft dat over bijna de gehele breedte van de auto loopt. Door een klein knopje in te drukken zakt deze glazen dakplaat een centimeter naar beneden en schuift dan volledig naar achteren. Prachtig. Het is geen gewone auto met een schuifdak en geen cabriolet. Maar hij zit er precies tussen in. Dat maakt 'm zo speciaal.

Bij mijn eerste bezoek zag ik deze auto al staan. En het voelde meteen als de mijne. Twee proefritten verder was ik verliefd op de auto en de verkoper klaar voor de kill. Lex bood op een haar na de prijs die ik al langer in gedachten over had. Toch bleef de twijfel knagen.

Dat lag zeker aan de aankoopsom die me in een keer blut zou maken. Poef, mijn hele reserve opgebrand. In principe heb ik het vertrouwen dat als ik geld laat rollen het net zo snel weer terug komt. Wat me meer tegenhield was een hardnekkige gedachte. Telkens als ik aan die Porsche dacht, zag ik het beeld dat ik er mee de oprit van mijn ouders opreed. Om ze trots mijn aanwinst te laten zien en hun waardering te oogsten. Andere gedachten volgden. Dat mensen mij in deze auto zouden zien als iemand met succes. "Iemand die zo'n auto kan kopen moet wel heel bijzonder zijn en speciale dingen doen in het leven", hoorde ik ze al denken.

Een Porsche kopen om me succesvol te voelen, vind ik de verkeerde reden. Ik wil me succesvol voelen om wie ik ben. Nu op dit moment. Dus daarom staat ie nog steeds in de showroom en rijd ik blij rond op mijn oude fiets.

Postbode

2009-11-04T00:54:00.002+01:00

"Ik zal je een stapel opsturen", zei ze. In een flits schoot de gedachte door me heen dat ik helemaal geen stapel wilde. Een stapel betekent veel werk waar ik helemaal geen zin in heb. Die gedachte kwam niet over mijn lippen want het voelde alsof ik een cadeau kreeg. Iets wat ik moest aannemen. Uit beleefdheid keek ik er blij bij (denk ik).

Het was vlak voordat Natasha Bloemhard, oprichtster en hoofdredactrice van SALT Magazine, weer op weg ging. We hadden een erg leuk gesprek gehad over passie, motivatie en het runnen van een bedrijf. In haar werkwijze en aanpak herken ik veel van mezelf. Met gelijkgestemden is het altijd prettig praten.

Twee weken later. Al lang vergeten. Mijn buurvrouw had het pakketje van de koerier aangenomen. Daar lag het, een dikke stapel SALT Magazines, allemaal dezelfde uitgave. Slik, ik had wat anders verwacht en was teleurgesteld. Want wat moet ik nou met die stapel?Maandenlang telkens een exemplaar meenemen naar mijn afspraken? Ik ben toch verdomme geen postbode of reclame mannetje! Ik ga die hele stapel in de container gooien!

Maar SALT is een mooi blad. Inhoudelijk sterk, afwisselend, actief, informatief. Vooral ook leuk. Dat hoort niet thuis in een container. Zo ontstond een nieuw idee. Op IJburg, waar ik woon, is een straat voor jonge, succesvolle en best rijke mensen. Met grote huizen, meerdere auto's en vaak ook een boot. Dat leek mij de perfecte doelgroep. In het donker, met 50 x SALT onder mijn arm, ging ik om half elf langs de postbussen. Netjes de 'Nee' stickers vermijdend, heb ik velen IJburgers blij gemaakt met een onverwacht cadeau. Postbode zijn heeft zijn charme.

Ingeving

2009-10-22T21:48:00.005+02:00

Na een half uur ging mijn mobiel. Ze stond met pech langs de weg en ging onze afspraak niet halen. Excuses volgden, al had ik me in de tussentijd prima vermaakt met een boek en het uitzicht op de andere cafébezoekers. Afspraak voorbij, mijn dag stond open. Het enige ijkpunt was het feestje dat Ivo Valkenburg later die dag in Oud Heusden zou geven om zijn eerste boek, Spirit in Finance, te presenteren.

Tien minuten later zat ik op A2 richting het Zuiden. Zonder plan, lekker doelloos. Touren met een muziekje aan. Totdat ik de ingeving kreeg om langs Hessing te gaan. Al langere tijd wilde ik de mooie auto's in hun showroom langs de snelweg eens in het echt bekijken. Voordat het zover was kreeg ik honger. Vrij snel zag ik bestek op een bordje staan en dat volgde ik totdat ik bij Zuiver uitkwam. Dat bleek een heel goede plek want ik heb er een super ossenhaas gegeten met twee glazen Spaanse rode wijn.

Rolls Royce, Maserati, Bentley, etc. Hessing huist de duurdere merken. Als kind ging ik graag naar de auto RAI. Nu was ik als een kind zo blij om al die luxe wagens te zien staan. En er in zitten natuurlijk, als ze open zouden zijn. Bij Hessing staan ze echter op slot. Ik sprak een verkoper aan, die me een onprettig gevoel gaf. Ik moest eerst naar de wc en bij terugkomst was deze verkoper verdwenen. Gelukkig maar, want zo kwam ik bij Sebastiaan uit met wie ik een uur lang lang gepassioneerd over auto's heb zitten praten.

Tijd vergeten.... Pas vertrokken bij Hessing op het moment dat het feestje van Ivo al was begonnen. Regelrecht de file in waardoor ik de hele presentatie mistte, maar wel precies op tijd was voor het buffet. Het eerste glas wijn was voor mij. Dat dronk ik op met een paar bekenden die ook net binnen kwamen lopen. Op mijn vraag of ze een presentje voor Ivo hadden meegenomen, antwoordden alledrie negatief. Ik had ook niets bij me. Iemand vroeg me of ik me daar slecht over voelde. Eigenlijk wel. Niet voor Ivo, want ik vind dat iemands aanwezigheid al voldoende is. Maar voor mezelf. Want ik had niet geluisterd naar mijn ingeving van eerder op de dag om iets voor Ivo te kopen. Uit gemakzucht had ik niet gedaan wat ik eigenlijk graag wilde doen.

De score is 1-1. Eén ingeving gevolgd, één ingeving genegeerd...

Salsa

2009-10-19T22:58:00.005+02:00

Zondag na mijn ontbijt had ik me voorgenomen om salsa te gaan dansen. Op de website van de dansschool, waar ik een maand terug een cursus volgde, zag ik dat ze die middag een les hadden gepland. Wetend dat ze altijd gebrek aan mannen hebben, zag ik de mogelijkheid dat ik mee zou kunnen doen. Wat ik ook wist, is dat de eigenaren van deze school strikt zijn. Voor alles moet betaald worden, of er moet op zijn minst een afspraak gemaakt zijn. Dat is hun goed recht. Ik hoopte dat ik daar met mijn charme wel een weg doorheen wist te banen.

Toch wat nerveus liep ik de dansschool binnen. Heel enthousiast vertelde ik daar dat ik zin had om te dansen en graag wilde horen of dat mogelijk was. De verwachte reactie over geld en afspraken kwamen langs. Ze kwamen aan als tegenwerpingen, als obstakels. Vol goede moed en zin bleef ik me focussen op mijn wens om te dansen. Zo stond ik langs de kant terwijl de les begonnen was. Alhoewel twee dames zonder partner bleven, werd ik niet gevraagd die plek op te vullen.

Uiteindelijk ben ik vertrokken. Verdrietig en boos. Ik voelde me genegeerd. Het plezier waar ik zin in had werd me ontkend. De boze wereld waarin geen plek is voor mij. Even werd ik teruggevoerd naar mijn kindertijd waar het zo kon aanvoelen. Een oud patroon. Ik heb even de tijd genomen om het voor mezelf op een rijtje te zetten. De verwijten naar de dansschooleigenaren heb ik snel laten varen. Immers ik creëer dit zelf. Ondanks dat ik weet hoe de eigenaren zijn, hield ik vast aan de manier die voor mij goed was. Had ik echt willen dansen dan had ik het anders aan kunnen pakken. Dan had ik ze van tevoren gebeld om een afspraak maken en ervoor te betalen.

Desondanks vond ik het een goede les.

Souffleurs

2009-10-18T23:05:00.006+02:00

Daar sta ik dan, op het toneel. De lampen verlichten mijn speelveld, de toeschouwers kijken toe. Ze houden hun adem in en zijn vol verwachting. Ik knipper met mijn ogen. Vanuit de coulissen word ik van alle kanten gesouffleerd. Een kakofonie van suggesties en meningen. Goed bedoeld maar ze verwarren me. Mijn spel wordt naar de achtergrond geduwd, mijn gedrag wordt beinvloed. Bijna vergeet ik dat ik op het toneel sta en waarom.

De souffleurs, ze doen hun best, ze werken hard. Alsof hun leven ervan afhangt. En dat is ook zo, want zonder mijn aandacht voor hen zijn ze niets. In hun ijver, zijn ze tegelijk hinderlijk. Beperkend. Ze vernauwen mijn ervaring. Ineens krijg ik een idee en dat ik nu aan het uitvoeren ben. Langzaam, met enige moeite en onzeker zo in het begin, trek ik ze vanuit de coulissen het toneel op. Ze stribbelen tegen. Zonder resultaat want ik heb de regie.

Daar staan ze dan. Naakt en kwetsbaar. Ze draaien ongemakkelijk rond. Ineens zijn ze zonder woorden, stil en in verwarring. Onder het felle toneellicht kijkt iedereen naar ze. Ze krimpen, worden kleiner en verdwijnen zelfs geheel. Opgelost in de leegte die ze altijd al waren.

Wonderlijk hoe deze innerlijke stem zichzelf opblaast om zijn leegte te verhullen. Fijn ook om te weten dat de regisseur, ik dus, hierin te allen tijde de absolute zeggenschap heeft. De enige reden dat mijn innerlijke stem zo luid is, is omdat ik voordeel haal uit zijn boodschap. In de wereld die hij voor me afbakend, voel ik me veilig.

Het voelt dan ook heel onveilig en kwetsbaar om de souffleurs zichtbaar te maken voor de grote wereld. Tegelijk is het de enige weg om ze de vrijheid te geven die ze wensen.

The Artist's Way

2009-10-02T23:51:00.004+02:00

Zonder te weten waar ik aan begon, ben ik vandaag begonnen aan een cursus The Artist's Way bij Josephina Vrijdaghs. Op haar speels ondeugende manier vroeg Hermine Mensink mij drie weken geleden mee te doen aan een cursus die me zou helpen bij het ontwikkelen van mijn schrijftalent. Verdere uitleg had ik niet nodig. Het sprak me meteen aan. Want ik vind schrijven leuk en ontspannend en wil het verder ontwikkelen.

Zo zat ik vanochten om 10 uur met 6 anderen, geen van hen wist waar ze aan begonnen. En toch zaten we daar bij elkaar. The Artist's Way is een methode die Julia Cameron ontwikkelde om de creativiteit de deblokkeren. Wat je interesse ook is, schrijven, zingen, toneel spelen, adviseren, kinderen opvoeden, etc. Het helpt je de creatieve energie makkelijker door je heen te laten stromen.

Het helpt als je haar methodiek toepast in een groepje. Dat gaan wij de komende 13 weken doen. Best intensief. Intensiever dan ik had verwacht. Vanochtend gingen we in op de redenen die mij tegenhouden om een creatieve kunstenaar te zijn. Daarna benoemden we de drie 'monsters' die mijn creatieve ontwikkeling beknotten en de drie 'kampioenen' die het juist bevorderden. Ik vond het best pijnlijk te realiseren welke overtuigingen ik er op na houd waarmee ik mezelf beperk. Tegelijk laat de keerzijde zich ook meteen zien. Die negatieve overtuigingen zijn overkoombaar, waarna ik makkelijker mee kan gaan in de stroom van het leven. Veelbelovend vind ik het en een spannend avontuur.

Op weg naar huis brak de zon ineens tussen de wolken door. Gefascineerd keek ik naar mijn eigen schaduw. Schaduwen heb ik altijd aantrekkelijk gevonden. Ze doen precies wat ik wil, zijn volgzaam en rustig, eenvoudig en eerlijk. Bovendien zijn ze vaak groter dan ik zelf ben, alsof ze een voorbode zijn van het potentieel dat in me ligt.

Passie op het podium

2009-09-26T23:59:00.004+02:00

Jiga Voo. Een aantal maanden terug viel ik midden in het Open Up festival in Drente. Dat betekende dat de intieme en huggende sfeer mij nogal overviel zo recht uit Amsterdam komend. En toen was mijn hulp nodig in een tent waar net een zeer intense workshop gaande was tussen mannen en vrouwen. Mijn werk bestond eruit heel veel kaarsjes aan te doen. Het voelde alsof ik het licht tussen al die mannen en vrouwen aan mocht steken. Heel speciaal.
Wat helemaal speciaal was, was de fados muziek die ik ineens hoorde. Zuiver, zacht, veelvoelend, melancholiek, betoverend. Van een CD afkomstig, dacht ik. Tot de groep mannen en vrouwen even uiteenweek en ik achter in de zaal een vrouw zag zitten zingen, begeleid door een enkele gitarist. Ademloos heb ik naar haar zitten luisteren.
Later kwam ik er achter dat zij Magda Mendes heet en uit Portugal afkomstig is. Gisteren had zij in de Sugar Factory een optreden in een muzikale samenstelling die zichzelf Jiga Voo noemt. De zuiverheid en levendige melodie van haar stem, betoveren me nog steeds. De muzikanten die haar begeleiden spelen net zo fabelachtig als zij zingt.

ISH. Mijn 7-jarige petekind Luiz liet me een tijdje terug een aantal dansbewegingen zien die hij op de grond uitvoerde. Streetdance, legde hij me uit. Dat was het.
Nou had ik eerder van ISH gehoord. Een dansgezelschap dat is ontstaan uit een groep jongeren uit Amsterdam Z.O. die zich verveelden. Waarop ze besloten een dansvoorstelling te maken. Daarin hebben zij de beweging gestopt die ze van de straat kennen. In het begin zat er bijvoorbeeld nog veel skaten in. En natuurlijk streetdance. Ik nodigde Luiz uit om met mij mee te gaan naar de voorstelling BoyISH GirlISH die draait in het Rozentheater.
Wat een briljante voorstelling! Super choreografie, actie, acrobatiek, springen, dansen, heftig, intens en zacht, mooi, snel, grappig, speels, goed verhaal, goed acteerwerk. Ik was er vol van. Wat een levenslust. Wat mensen allemaal kunnen met hun creativiteit. Dit is echt goed.
Onderweg van het theater moest ik mijn enthousiasme kwijt door waar het maar uitkwam mensen te adviseren naar deze voorstelling te komen. Ga het zien.

Dood

2009-09-24T23:06:00.005+02:00

Vanochtend wandelde ik, in afwachting van mijn trein, doelloos door de Ako. Onverschillig bekeek ik de stapels boeken en de vele top-10's die ze bedenken voor alle mogelijke categorieen. Tot mijn oog opeens bleef liggen op een aantrekkelijke jonge vrouw die de cover van een boek sierde. Een vrouw die me bekend voorkwam uit de tijd dat ik in de Jordaan woonde. Een vrouw die ik af en toe op straat tegen kwam. Verrast om te zien dat ze schrijfster is, pakte ik haar boek op. Een blauwe vlinder zegt gedag. De achterflap vertelde me dat zij zich ontworsteld heeft aan kanker - daar schreef ze eerder een boek over dat nu genomineerd is voor de NS Publieksprijs - en nu dit boek schrijft naar aanleiding van een vriendin die overlijdt aan kanker.

Ze schrijft mooi, direct en indirect, vol beeldspraak, poetisch, emotioneel, verhalend, verbeeldend. Al haar vragen, onzekerheden en omwentelingen belicht ze. En ook de momenten van duidelijkheid, het spoor terug vinden en de omarming van het leven. In 217 pagina's neemt ze het leven terug in haar handen en ontworstelt ze zich aan de dood. De dood die ze heeft leren kennen door er zo dicht bij te hebben gestaan. De dood die maakt dat ze het leven in alle momenten wil proeven en ervaren. De eindigheid en begrensheid van de dood die maakt dat ze de vrijheid en kracht van het leven leert kennen.

Dit zijn de woorden die bij mij naar boven komen na het lezen van haar boek, dat ik in een ruk heb uitgelezen. De dood als thema houdt me al lang bezig. Ik zou er graag iets omheen willen organiseren. Juist omdat het over het leven gaat. Sophie van der Stap, de schrijfster van het boek, heeft wat de dood betreft een bijzonder waardevolle ervaring die ze prachtig over weet te brengen. Haar boek vind ik een aanrader.

Einde en begin

2009-09-23T19:21:00.009+02:00

Vrijwel sinds het begin van The Project Network, om precies te zijn vanaf het evenement Zero Point Field op 17 april 2004, heeft Annelies Jelgerhuis mij altijd enthousiast, voortvarend en resoluut bijgestaan. In die eerste periode was ze voornamelijk actief tijdens congressen bij het registreren van deelnemers of de verkoop van boeken. Met de tijd kwamen daar meer en meer verantwoordelijkheden en taken bij. Zo heeft Annelies met haar uitstekende gastvrouwschap menig evenement van een goede en aangename sfeer voorzien. Zij introduceerde de 'borrel na afloop' en caterde net zo makkelijk een voortreffelijke lunch voor 80 mensen. Wat ze ook deed, tijdens elk evenement stond ze met zorg en aandacht klaar voor elke deelnemer afzonderlijk. De deelnemer ging altijd voor. Haar aanwezigheid bracht voor mij de nodige rust dat alles goed geregeld was.

Het hoogtepunt kwam eind vorig jaar, toen ze de gehele bedrijfsvoering van The Project Network op zich nam. Voor meer dan 100% zette zij zich in om nieuwe evenementen op de kalender te krijgen, samenwerkingen aan te gaan en klaar te staan voor de klanten. Tijdens het afgelopen jaar heeft zij Goulash, een super reclamebureau, erbij gehaald. En was zij verantwoordelijk voor de ontwikkeling van een nieuwe website en huisstijl. Door haar onvoorwaardelijke inzet kreeg ik de mogelijkheid afstand te nemen van The Project Network. Mede daardoor is mijn visie op wat ik wil duidelijker geworden alsook de activiteiten die die visie ondersteunen.

Een paar jaar geleden begon Annelies haar eigen bedrijf, Blooming, waarin zij haar talent als personal shopper, personal assistent en personal inspirator een plek gaf. Haar ambitie kon ze lange tijd kwijt in het werk bij The Project Network. Nu leidt dat ertoe dat zij haar ideeen over bijeenkomsten, thema's en sprekers onder haar eigen bedrijfsnaam verder vorm zal gaan geven. Als Blooming zal zij tot het einde van dit jaar de bijeenkomsten van The Project Network verzorgen. Voor de toekomst wens ik haar alle nodige succes en voldoening en ik ben dankbaar voor de bijzondere, aangename en enerverende ervaringen die ik de afgelopen jaren met haar deelde.

Waardebepaling achteraf is over

2009-09-23T11:58:00.004+02:00

Een tijdje heb ik de nieuwe economie uitgeprobeerd. Vanuit passie, samen met anderen, een bijeenkomst opzetten waarbij de deelnemer zelf na afloop bepaalt hoe ze het waarderen. Vier bijeenkomsten heb ik het op deze manier gedaan en het blijkt meer te kosten dan op te brengen. Met andere woorden, ik maak verlies.

Ik ga weer terug naar het vragen van een toegangsprijs. Misschien maakt dat ook dat mensen die zich aanmelden daadwerkelijk verschijnen. Nu was het telkens zo dat ongeveer 30% van de aangemelde personen verscheen. In dit concept is het allemaal te vrijblijvend. Ik snap dat wel. Toch zit dat me dwars, want ik houd rekening met hun komst. In de planning, de inkoop en de voorbereiding. Slechts een enkeling meldt zich af. De rest waardeert het letterlijk te weinig om iets van zich te laten horen.

Bertus het spaarvarken, waar deelnemers aan het einde hun waardering aan konden tonen, heeft zijn werk voor mij gedaan. Gisteravond is hij op zoek gegaan naar een nieuwe baan. Wij wensen hem alle succes en vooral vette jaren.

Mezelf zijn

2009-09-23T09:51:00.004+02:00

Gisteravond vond de bijeenkomst 'Jezelf zijn, met resultaat' door Noor Bongers plaats. Het maakt voor mij duidelijker wat ik onder 'mezelf zijn' versta: alles begint en eindigt bij mezelf. Alles wat me overkomt in mijn leven creeer ik zelf. En de betekenis die ik daar aan geef, bepaal ik zelf. Elke andere houding maakt dat ik wegloop bij mezelf, mijn verantwoordelijkheid overdraag aan iets of iemand anders.

Zo kwam tijdens het programma de vraag langs: Als ik mezelf vrijgevig vind, maar verder vindt iedereen mij gierig. Wat ben ik dan, vrijgevig of gierig? Ik ben van mening dat jij de enige bent, die het weet. Elke aanpassing die je daarin doet naar de ander is pijnlijk voor jezelf. Omdat je je eigen waarheid inruilt voor die van de ander. Daarin doe je jezelf te kort en de ander. We hebben het van elkaar nodig dat we staan voor wie we vinden dat we zijn. Daarmee nodig je de ander automatisch uit hetzelfde te doen. Een aantal keren werd dit als samenspel bestempeld.

Het blijft lastig om je eigen waarheid te zien. Zelf loop ik regelmatig vast in de betekenis die ik toe ken aan de situaties die mij overkomen. Ik bedoel, die ik creeer. Twee dagen geleden was ik bezig mijn fiets op slot te zetten toen ik vanuit mijn ooghoek een man heel boos op me af zag lopen. Op hoge toon riep hij naar me: "Ben je bang voor me, nou, ben je bang voor me?". Ik stamelde dat de manier waarop hij me benaderde me zeker onprettig deed voelen. Kort daarna kwam zijn verhaal eruit. Dat hij door twee voorgangers was ontweken wat hij waarschijnlijk weet aan zijn Mediterrane uiterlijk. Terwijl hij alleen de weg wilde weten. Hij liep van mij weg met de boodschap dat mensen veels te bang zijn, dat ze daarmee hun wereld verkleinen. Kijk, wat maakt nou dat ik terecht kwam in deze heftige uitwisseling? Mijn eigen onderdrukte aggressie, weerspiegelt in deze man? Dat ik steeds meer ok ben met het uiten van boosheid? Dat ik met angst aan de slag wil en hoe ons dit beperkt? Dat ik zijn kracht herkende? Het kan alle kanten uit.

Mezelf zijn is een proces dat mijn leven lang duurt....

Red de bij

2009-09-20T20:19:00.004+02:00

Einstein: "Zodra de bij is uitgestorven, hebben wij als mens nog vier jaar te leven."

Vandaag was er in de Wolvenstraat in Amsterdam een heel festival gewijd aan de bij, en dan met name aan het overleven van de bij. Want het slaat slecht gesteld met onze maja's en we hebben ze hard nodig bij met name de bevruchting van gewassen waarmee wij ons voeden. Zonder bij, zijn wij niet meer zo lang blij.

Wat me opviel was dat je alleen kon betalen door je eigen geld eerst om te wisselen in Nobels. Twee euro levert je een Nobel op. In mijn ogen geef je op die manier heel makkelijk twee keer zoveel uit. Net als met de overgang van de gulden naar de euro. Ik vertrouw dat niet. Waarschijnlijk gaat er dan een gedeelte naar allerlei hulpprojecten voor de bij. Alleen heb ik dat niet gecheckt. In elk geval werd het festival overheerst door de cateraar. Lekkere hapjes en drankjes om in alle rust te genieten van hoe mooi het leven eigenlijk is. Weinig paniek te bekennen over de sterfte van de bij. Vooral de gegoede, hippe Amsterdammer was van de partij.

Eigenlijk denk ik dat dat goed is. Je kunt beter genieten dan gaan panieken. Wij mensen hebben best een hoge eigendunk en denken dat we op alles invloed hebben. Met of zonder bij, we zien wel hoe het loopt. Met of zonder mens, hoe erg is dat? Toch vecht ik graag voor zaken die ik leuk vind. In plaats van vechten tegen dingen die ik niet leuk vind. Zo is de bij bijvoorbeeld blij als er geen insecticiden op onze gewassen worden gespoten. Ik steek ook liever frisse onbespoten gewassen in mijn mond. In die zin vind ik bijen geweldig. Vandaag heb ik mijn bijdrage geleverd door op de foto te gaan met twee mooie bijtjes. Wil je ook wat doen, onderteken dan de petitie op http://honingbijen.wordpress.com.

Pak 'n mossel

2009-09-20T20:02:00.003+02:00

Even wat anders. Een recept voor mosselsalade die ik deze avond gegeten heb:

- Basis: lollo bionda, wilde spinazie, snijbiet in stukjes gescheurd;

- Daar overheen in sjalotjes en knoflook gebakken aardappeltjes;

- Daaroverheen in (appelwijn)azijn gesmoorde wortel julienne;

- On top gekookte mosselen, bereid door mijn zus;

- Een lichte vinaigrette om het af te maken.

Lekker!