ഡോമാച്ചി!!!

ഒരു പുതിയ അച്ചന്‍!

2012-01-24T01:32:00.000+05:30

കുട്ടപ്പായിയും അമ്മയും നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ് . എനിക്ക് എഴുതാനുള്ള മൂടാണ്‌ :-)

അവന്‍ നീന്താന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ചിരിയും കരച്ചിലും, പുതിയ പുതിയ ഭാവഭേദങ്ങളും മനസ്സില്‍ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സന്തോഷം അനുഭവിച്ചാല്‍ മാത്രം മനസിലാവുന്ന ഒന്നാണ്! അച്ചന്‍... ഹാ, എത്ര മനോഹരമായ അനുഭവം!

അവന്‍ വരുന്നു എന്നറിഞ്ഞത് മുതല്‍, ഇതാ ഇന്ന് വരെ, അവന്റെ വളര്‍ച്ചയുടെ ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. ഇങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നിരിക്കില്ലേ പപ്പയ്ക്കും?

പാമ്സിന്റെ ഉറക്കം പല ഘട്ടങ്ങളായിട്ടാണ്. എങ്കിലും രാവിലെ ഞാന്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നതിനു മുന്‍പേ ഏല്‍ക്കും! അവള്‍ വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ മറന്നു പോകും, എങ്കിലും ഇത് വരെ കുട്ടപ്പായിക്ക് പാല് കൊടുക്കാന്‍ മറന്നിട്ടില്ല. അവള്‍ fragile ആണ്, എന്നാല്‍ അവളെന്ന അമ്മയുടെ മുന്‍പില്‍ ഞാന്‍ ഒന്നുമല്ല!

"നീ ഇത് നിന്റെ ഡയറിയില്‍ കുറിച്ചിട്ടോ, ഒരിക്കല്‍ നിനക്ക് മനസ്സിലാകും!"

ഞങ്ങളുടെ തര്‍ക്കങ്ങളില്‍ ചാച്ചന്റെ അവസാന പ്രയോഗമായിരുന്നു ഇത്. ഇന്ന് ഞാന്‍ മനസിലാക്കുന്നു, പണ്ടു ചാച്ചന്‍ പറഞ്ഞതിന്റെ അര്‍ത്ഥം...

ഞങ്ങളില്‍ ആരായിരുന്നു ശരി എന്നതായിരുന്നില്ല പ്രസക്തം; ഞാനാണ് ശരിയെന്നു ധരിച്ചു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു പോയ വാക്കുകള്‍ ചാച്ചനില്‍ ഏല്‍പ്പിച്ച മുറിവുകളുടെ ആഴമാണ് എനിക്കിന്ന് മനസിലാവുന്നത്. പലപ്പോഴും ഒരു തര്‍ക്കം ജയിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ പറയുന്ന വാക്കുകള്‍ നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരില്‍ ഏല്‍പ്പിക്കുന്ന മുറിവുകള്‍ നമുക്ക് എങ്ങനെ ശമിപ്പിക്കാനാവും?

ഞാന്‍ ഇപ്പോഴേ തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്; എന്റെ കുട്ടപ്പായി അവന്റെ തര്‍ക്കം ജയിക്കാന്‍ എന്നോടു പറയുന്ന വാക്കുകളെ നേരിടാന്‍!

Happy Friendship Day!

2011-08-08T02:04:00.007+05:30

ഒരു ജൂലൈ മാസത്തിലായിരുന്നു അത്‌; മഞ്ഞും, തണുപ്പും, തെയിലത്തോട്ടവും, പൈന്‍ കാടുമുള്ള മനോഹരിയായ കുട്ടിക്കാനത്തെ, ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം മരിയന്‍ കോളേജില്‍, എണ്റ്റെ ആദ്യ ദിവസം!ചെറിയ ചാറ്റല്‍ മഴയില്‍ വലിയ കാലന്‍ കുടയും ചൂടി വരുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കാണണ്ട ഒരു കാഴ്ച്ച തന്നെയാണ്‌.

ചുവന്ന നിറത്തില്‍ ഒരു വന്‍കിട ഹോട്ടല്‍ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന സുന്ദരമായ ഈ കോളേജില്‍ പഠിക്കണമെന്ന്‌ ആദ്യം തോന്നിയത്‌ രണ്ട്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുന്‍പ്‌ ഇവിടുത്തെ പ്രധാനാധ്യാപകനായ റോയിയച്ചനെ കാണാന്‍ ബിജു ചേട്ടായിയുടെ കൂടെ വന്നപ്പോഴാണ്‌. പ്രീഡിഗ്രി കാലത്തെ വിശേഷിച്ച പഠനം അവശേഷിപ്പിച്ചതു വെറും ൬൦% മാര്‍ക്ക്‌ ആയിരുന്നിട്ടു കൂടി ഇവിടെ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടിയതു ഞങ്ങളുടെ പാവം ഇടവക വികാരി സേവ്യര്‍ കൂടപ്പുഴയച്ചന്‍ കാരണമാണ്‌. അല്ലെങ്കിലും ജീവിതത്തില്‍ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ നേടിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അത്‌ ആരുടെയെങ്കിലും സന്‍മനസ്സു കൊണ്ടാണ്‌. അറിയാതെ തോന്നുന്ന അഹങ്കാരം അതൊന്നും ഓര്‍ക്കാറില്ല എന്നു മാത്രം.

വര്‍ഷം 11 കഴിഞ്ഞിട്ടും, ഇപ്പോഴും ഒപ്പമുള്ള ഒരുപാട്‌ സൌഹൃദങ്ങള്‍ ലഭിച്ചത്‌ അവിടെ നിന്നാണ്‌.

ഏന്നാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചിരുന്ന്‌ സംസാരിച്ചതെന്ന്‌ ഓര്‍മയില്ല! ഞാനും, സുജിയും, എബിയും, അപ്പിയും, പിന്നെ ശ്രീയും.

കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിയില്‍ നിന്നും വരുന്ന പത്രാസുകാരന്‍ അച്ചായനായിട്ടാണ്‌ അതിനു മുന്‍പു വരെ അവരെന്നെ കണ്ടിരുന്നതെന്ന്‌ അന്നാണ്‌ എനിക്കു മനസ്സിലായത്‌. ആരോടും സംസാരത്തിനു നില്‍ക്കാതെ, ഒന്നാം ബഞ്ചില്‍ ക്ളാസിലെ പുലിയായ തയ്യിലിണ്റ്റെ ഒപ്പമിരുന്ന്‌ നോട്ടുകള്‍ കുത്തുിക്കുറിക്കുന്ന ചെറുക്കന്‍ ഒരു പാവമാണെന്നു വിചാരിക്കാന്‍ ഒരു കാരണവും ഞാന്‍ അവര്‍ക്ക്‌ നല്‍കിയിരുന്നില്ല എന്നതാണ്‌ ശരി. എന്നിട്ടും, എപ്പൊഴോ ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചിരുന്നു... സംസാരിച്ചു... ഒരുപാടൊരുപാട്‌..

അവരോടൊന്നും ഞാന്‍ സംസാരിക്കാതിരുന്നതിനു കാരണം റോയി അച്ചനാണെന്ന്‌ പറഞ്ഞാല്‍ അതു മുഴുവനും ശരിയല്ല, എന്നാല്‍ അതില്‍ പാതി ശരിയാണ്‌ താനും. അഡ്മിഷനോടൊപ്പം ഒരു ഉപദേശവും അച്ചന്‍ തന്നിരുന്നു.

"ഇവിടെ ജോയിന്‍ ചെയ്തവരില്‍ ഏറ്റവും പുറകിലാണ്‌ നീ.

അവരുടെ ഒപ്പം നില്‍ക്കണമെങ്കില്‍ നന്നായി പഠിക്കുക തന്നെ വേണം!"

അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ എല്ലാവരും പുലികളാണ്‌. എണ്‍പതുകളില്‍ തുടങ്ങി തൊണ്ണൂറുകളില്‍ അവസാനിക്കുന്ന മാര്‍ക്കുകാര്‍ക്ക്‌ മുന്‍പില്‍ മലയാളം എന്ന ഭാഷയുടെ ബലത്തില്‍ മാത്രം ൬൦ ശതമാനം കിട്ടിയവന്‍ ഒരു അപകര്‍ഷതാ ബോധത്തിണ്റ്റെ പിടിയില്‍ അകപ്പെട്ടു പോവുകയായിരുന്നു.

ഇതൊക്കിയായിട്ടും, ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചിരുന്നു സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. computer-നെ പറ്റി... ജോലി സാധ്യതയെ പറ്റി... recession-നെ പറ്റി... കോളേജില്‍ ചേരാന്‍ കൊടുത്ത donation-നെ പറ്റി... ഇവിടെ വരെ എത്തിയതിനെ പറ്റി... കുടുംബത്തെ പറ്റി... ആരോടും പറയാതെ ചേര്‍ത്ത്‌ പിടിച്ചിരുന്ന സ്വകാര്യ പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റി.. ആരെങ്കിലുമൊക്കെയാവണമെന്ന്‌ ഞങ്ങള്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു..

ഒരുമിച്ചയിരുന്നു, എല്ലത്തിനും... ശ്രീക്കുട്ടനെ കയറ്റാതെ പോയ ബസ്സ്‌ തടയാനും.. മാനേജ്മെണ്റ്റിനെതിരെ കരിങ്കൊടി കുത്താനും... അവസാന വര്‍ഷ വിനോദയാത്ര സംഘടിപ്പിക്കാനും... അങ്ങനെ ഒരുപാട്‌ ഒരുപാട്‌ ഓര്‍മകള്‍... സംഗതികള്‍ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അത്യാവശ്യം പാടുമായിരുന്നെതിനാല്‍ കോളേജില്‍ എനിക്കൊരു പേരുണ്ട്‌ എന്ന ധാരണയിലാണ്‌ എന്നെ പിടിച്ച്‌ ലവന്‍മാര്‍ BCA-യുടെ chairmain candidate ആക്കിയത്‌. അവസാനം, ശ്രീക്കുട്ടണ്റ്റെ കണ്ണീരു വീഴ്ത്തി ഞങ്ങള്‍ എണ്റ്റെ തോല്‍വി ആഘോഷിച്ചു.

സുജി എന്നെ ഏറ്റവിമധികം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുള്ള എണ്റ്റെ സുഹൃത്താണ്‌. അവണ്റ്റെ ചിന്തകളും എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനങ്ങളും മിക്കപ്പോഴും സത്യമാണെന്നു എനുക്കു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌. അവന്‍ പറഞ്ഞ ഒരു രഹസ്യം പറയാം; ആരോടെങ്കിലും അര മണിക്കൂറ്‍ സംസാരിച്ചാല്‍, അയാള്‍ പാവമാണെന്ന്‌ എനിക്കു തോന്നുമത്രെ!"

വക്കംപാപ്പന്‍, അപ്പാണ്ടി, സോണിമോന്‍, പിന്നെ എബിയും..." അങ്ങനെയാണ്‌ പപ്പ എബിയെ കളിയാക്കുന്നത്‌. ഇവന്‍ എണ്റ്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത്‌! എന്നെ മനസിലാക്കുന്ന, എനിക്കു മനസ്സിലാവുന്ന എണ്റ്റെ സുഹൃത്ത്‌! ദൈവം അനുഗൃഹിച്ചു ഇപ്പൊഴും ഒരു വിളിപ്പാടകലെ അവനുണ്ട്‌.

ശ്രീ.. ഞാന്‍ ഇലക്ഷന്‍ തോറ്റപ്പോള്‍ എനിക്ക്‌ വേണ്ടി കരഞ്ഞവന്‍. എന്നെ ഏറ്റവും കളിയാക്കുകയും, എന്നാല്‍ എന്നോട്‌ കലിപ്പിക്കുന്നവരോട്‌ ഉരസാനും മടിക്കാത്ത, പച്ചയായ കൂട്ടുകാരന്‍!

അപ്പി... ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു ലക്ഷ്യബോധമുണ്ടായിരുന്നവന്‍! കുറെ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ സഹിച്ചിട്ടാണെങ്കിലും അവന്‍ ഇന്നു സുഖമായി ഭാര്യയും പുത്രനുമൊപ്പം ജീവിക്കുന്നു.

കോളേജില്‍ ഞങ്ങളുടെ ഗാങ്ങില്‍ ഇല്ലായിരുന്നെകിലും, പിന്നീടു ഞങ്ങളുടെ എല്ലാം "what a man!" ആയി മാറിയ പ്രിയപ്പെട്ട റോമി! ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു കുറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍, കൊച്ചിയില്‍! ൧൦൦൦km തികച്ച്‌ ഓടിയിട്ടില്ലാത്ത പുതിയ കാര്‍ എണ്റ്റെ കല്യാണ ഓട്ടത്തിനു വിട്ടു തന്ന നിസ്വാര്‍ത്ഥനായ സുഹ്രുത്ത്‌. അല്‍പം അഹങ്കാരത്തോടെ ചോദിക്കട്ടെ...

"നിങ്ങള്‍ക്കു ഇതു പോലെ എത്ര പേരുണ്ട്‌?"

ദൈവം എനിക്ക്‌ തന്ന, എന്നാല്‍ ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു ഒരിക്കലും തിരികെ കൊടുക്കില്ലാത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനങ്ങള്‍, ഈ സുഹൃത്തുക്കള്‍...

അവര്‍ക്കും, അവരുടെ കുടുംബങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടി ഈ freindship day ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിക്കട്ടെ!

ബാംഗ്ളൂരിൽ നിന്ന് ഒരു ഡ്രൈവിങ്ങ് ലൈസൻസ് (D.L)

2010-08-25T16:14:00.000+05:30

ഇന്നു എന്തു വന്നാലും D.L ടെസ്റ്റ് എടുക്കുമെന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തിൽ പാംസിനേയും (എന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യ) കൂട്ടി ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം കാറിൽ ജയ്നഗർ R.T.O ലക്ഷ്യമാക്കി ഉരുളുമ്പോഴാണ്‌ ഡ്രൈവിങ്ങ് സ്കൂൾ മാഷ് ശ്രീനിവാസന്റെ ഫോൺ വന്നത്.

"Sir. Please don't come today. I couldn't get a two wheeler for you. I'm sorry. I can arrange for one this Tuesday."

കഴിഞ്ഞ ചൊവ്വാഴ്ച്ചയും ഞാൻ ഇതു കേട്ടതാണ്‌. ഞാനാരാ മോൻ!

"Srinivas, It's OK. I've arranged for one. You just come there and do whatever you should be doing and get me the D.L without delay."
"Sir, you have taken the money, right?"
"Oh! Yes"

അങ്ങനെ ശ്രീനിവാസ് ഹാപ്പിയായി, ഞാനും. വേറെ പോസ്റ്റുകൾ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ!

പറഞ്ഞതു പോലെ രാമൻ സമയത്തു തന്നെ എത്തി.
അവന്റേത് TVS Apache ആണ്‌. 150 CC.

പാവം കൈനറ്റിക്ക് മാത്രം ഓടിച്ചിടുള്ള ഞാൻ എന്തു ചെയ്യും എന്റെ കർത്താവേ! അര മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ D.L ടെസ്റ്റ് ആണ്‌. ഇൻസ്പെക്ടർ വരുമ്പോൾ ചക്രം ഉരുട്ടി തുടങ്ങാൻ പോലും അറിയില്ലാ എന്നു വന്നാൽ മാനം പോകും. തലയിൽ ഇടാൻ ഒരു മുണ്ടു പോലും ഇല്ല.

ഒരു “എത്രയും ദയയുള്ള മാതാവേ” ചൊല്ലി വണ്ടിയിൽ കയറി.
എങ്ങനെ ആണ്‌ അതു പ്രവർത്തിപ്പിക്കെണ്ടത് എന്നു രാമൻ പറഞ്ഞു തന്നു.

quick start അമർത്തി അല്പം accelerate ചെയ്തപ്പോൾ അത് കട കട ഒച്ച ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് ഉണർന്നു. clutch അമർത്തി first ഗിയറിൽ ഇട്ടു. പതിയെ clutch release ചെയ്യാൻ രാമൻ പറഞ്ഞത് ഞാൻ അതേ പടി അനുസരിച്ചു.

Praise the Lord! വണ്ടി ഇതാ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു!
ആ പാർക്കിനു ചുറ്റും ഒന്ന് വലം വച്ചു ഞാൻ രാമന്റെ പക്കൽ തിരിച്ചെത്തുക എന്നതാണ്‌ എന്റെ ദൗത്യം. ഓരോ വളവുകളും ഞാൻ വളയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ തന്നെ മാറി നിന്നു കണ്ടാൽ പേടിച്ചു മുള്ളും. എങ്ങനെയോ നാലു വളവുകളും എടുത്തു വണ്ടി ഞാൻ രാമന്റെ മുൻപിൽ കൊണ്ടു വന്നു.

ക്ണേം!

വണ്ടിയും ഞാനും അര മണ്ഢലത്തിൽ!

"What happenned?"
"I've used only scooter na! Pressed the cluch and front berak, but forgot about the foot break!"
"It's very risky man! Anyways, you did well. Just need to practise breaking."
"It's all about confidence, Rama. Let me go another round and we will be good."

രാമന്റെ മുഖത്ത് കണ്ടത് ഒരു അസൂയ കലർന്ന പുഞ്ചിരിയോ അതോ, ചെറിയ ഒരു പുച്ഛമോ?

ഇത്തവണയും വണ്ടി എടുത്തതു പിഴച്ചില്ല. മൂന്നു വളവുകളും അധികം തെറ്റില്ലാതെ എടുത്തു. നാലാമൻ വന്നപ്പോൾ ഒരു സംശയം, ഗിയർ ഒന്ന് down ചെയ്യണോ? ക്ലച്ച് പിടിച്ചതും, വളവിലായിപ്പോയി. കാൽ ഒന്നു പരതിയിട്ടും ഗിയർ കിട്ടുന്നില്ല! വണ്ടി മലയാറ്റൂർ മല വലം വയ്ക്കുന്ന പോലെ വളയുന്നു. കണ്മുന്നിൽ ഒരു വെളുത്ത Ritz ചീറിപ്പാഞ്ഞു വരുന്നു. ഡ്രൈവിങ്ങ് സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഭയത്തോടെ എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുന്നു!

“ഈശ്വരാ, ഭഗവാനേ! Drive Safe പരസ്യങ്ങളിൽ സ്ളോ മോഷനിൽ കാണിക്കുന്ന മറ്റൊരു ഭീകര അപകടമാണോ ഇത്! അയാളും ഒരു learner ആണോ?”

സകല ശക്തിയുമെടുത്ത് ഞാൻ ബ്രേക്കിൽ ചവട്ടി. Ritz എന്റെ ഇടതു വശത്തു കൂടെ പോയി പുറകിൽ വന്നു നിന്നു. അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് അറിഞ്ഞു കൂടാത്ത ഭാഷയിൽ എന്തൊക്കെയോ ഞാൻ കേട്ടു. ഞാൻ താഴ്മയോടെ കൈ കൂപ്പി. “മാപ്പ് ഗോപിയേട്ടാ, ഒരായിരം മാപ്പ്!”

ഞാൻ രാമന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി. വർണ്ണിക്കാനാവാത്ത ഏതോ ഒരു വികാരം. അപ്പോഴൊരു ഫോട്ടോ എടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു മോഡേൺ ആർട്ട് കിട്ടിയേനേ!

പാംസ് മൂകയായി പോയോ എന്തോ! വാ പൊളിഞ്ഞ പടി ഇരിക്കുന്നു. ഒരു “ശൂ” പോലും കേൾക്കുന്നുമില്ല!

അന്നു കിട്ടിയ മൊത്തം പണികൾക്ക് ഇതു നല്ലൊരു തുടക്കമായിരുന്നു!
ബാക്കി നാളെ പറയാം. കുറച്ചു അധികമുണ്ടേ! :)

ഒരു കയ്യ് എടുത്ത ചോദ്യപ്പേപ്പറും, അധികമാരും അറിയാത്ത പിന്നാമ്പുറവും!

2010-07-08T11:58:00.003+05:30

എനിക്ക് ഒന്നും പറയാനില്ല സുഹൃത്തുക്കളെ; വിഷമമുണ്ട്, ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ!

നിങ്ങൾ ഈ രണ്ട് ചിത്രങ്ങൾ ഒന്നു നോക്കൂ. എന്നിട്ട് പറയൂ!

--------------------------------------------------------------

എന്റെ സുഹൃത്ത് കിരൺ പറഞ്ഞത്.

പി.ടി കുഞ്ഞുമുഹമ്മദിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ഭ്രാന്തന്റെ പേരെന്തായിരുന്നു അലെങ്കില്‍ ഗര്‍ഷോമിലെ നായകന്റെ പേരെന്തായിരുന്നു ഇത് ആരെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അത് മുഹമ്മദ് എന്നായിരുന്നില്ല. അവിടെ മുഹമ്മദ് എന്ന് എഴുതിയത് നിഷ്‌കളങ്കത കൊണ്ടൊന്നുമല്ല. അങ്ങേര്‍ കോളേജ് മാനെജ്‌മെന്റിനിട്ട് പണി കൊടുക്കാന്‍ ചെയ്തതാണെങ്കിലോ? ഈ വിവാദമുണ്ടായപ്പോള്‍ കോളെജ് മാനേജ്മെന്റ്‌ പറഞ്ഞത് ഇങ്ങേര്‍ക്ക് അങ്ങനെ ചില താല്പ്പര്യങ്ങളുണ്ട് എന്നാണ്‌. കൈ വെട്ടുന്നത് വരെ ജോസഫ് വില്ലനായിരുന്നു. കൈ വെട്ടിക്കഴിഞ്ഞ്പ്പോള്‍ നായകനായി. മതമില്ലാത്ത ജീവന്റെ പേരില്‍ ഒരു അദ്ധ്യാപകന്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥി സമരത്തില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ട നാട്ടില്‍ മുഹമ്മദ് / പടച്ചോന്‍ കോമ്പിനേഷന്‍ പര്‍പ്പ്സ്‌ഫുള്ളായി എഴുതിയ ജോസഫ് അത്രക്ക് നിഷ്ക്കളങ്കനല്ല. പിന്നെ കൈവെട്ടാനുള്ള അവകാശം ആര്‍ക്കുമില്ല അത് പ്രതിഷേധാര്‍ഹം തന്നെ

എന്റെ മറുപടി

കിരൺ ഈ പറഞ്ഞത് ഞാൻ വിട്ട് പോയ ഒരു (വലിയ) ഭാഗം. ആ പേര്‌ മനപ്പൂർവം ഇട്ടതിനു പിന്നിലെ ചേതോവികാരം അദ്ദേഹത്തിനും തമ്പുരാനും മാത്രം അറിയാം!

എങ്കിലും നമ്മുടെ അയല്പക്കത്ത് ഇങ്ങനെ ഒന്ന് ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. :(

ഒരു നിലവിളി

2010-04-08T12:48:00.000+05:30

പ്രിയപ്പെട്ട മാവോയിസ്റ്റ് സുഹൃത്തുക്കളേ,

നിങ്ങളോട് ക്രൂരത കാട്ടിയ ജന്മിമാർക്കും, നിങ്ങളുടെ വെടിയേറ്റു വീണ പാവം ജവാന്മാർക്കും നിങ്ങൾക്ക് നല്കാൻ ഒരേ തോക്കിൻ കുഴലെങ്കിൽ, ഒരു വെടി ഈ നെഞ്ചിനായി കൂടി ഉതിർക്കൂ.

ശബ്ദലേഖനവും പശ്ചാത്തല സംഗീതവും, കുറേ പോഴന്മാരും

2010-04-07T20:40:00.000+05:30

ഇത്തവണത്തെ സംസ്ഥാന സിനിമാ അവാർഡ് ജൂറി കൊള്ളാം; ഹംഗേറിയൻ സംഗീതത്തെപറ്റി വരെ അല്ലെ ആധികാരികമായി സംസാരിക്കുന്നത്! ഫലമോ? നമ്മുടെ റസൂലേട്ടനും ഒരു ഫലകവും, (പ്രശസ്തി) പത്രവും, കുറച്ച് കാശും പോയി!

ഇതിനും മാത്രം ജ്ഞാനികളായ ജൂറിക്ക് പക്ഷെ, സംഗീതവും ശബ്ദലേഖനവും തമ്മിൽ തിരിച്ചറിവു ഇല്ലാതെ പോയതു ഒരല്പ്പം കടന്ന കയ്യായി പോയില്ലേ? രാജാ സാർ കൊടുത്ത ഹംഗേറിയൻ സംഗീതത്തിനു റസൂലേട്ടൻ എന്ത് പിഴച്ചു?

മലയാളിത്തമില്ലാത്ത ശബ്ദം എന്നു ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്താണാവോ! പഴശ്ശിയുടെ വാളിനും സായിപ്പിന്റെ വാളിനും രണ്ട് ശബ്ദമാണോ? രണ്ടും ഇരുമ്പ് തന്നെ അല്ലേ?

റസൂലേട്ടന്റെ അഭിപ്രായം ഇവിടെ വായിക്കാം.
http://www.mathrubhumi.com/story.php?id=93657
http://news.keralakaumudi.com/beta/news.php?nid=ecb8ba45005a41152433214976c56736

ഇക്കാര്യമൊന്നും ദേശാഭിമാനിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതെ പോയതും, എന്നാൽ ദീപികയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ കൂടുതൽ ചിലതു പെട്ടതും യാദൃശ്ചികം മാത്രമാവാം.

അയ്യോ, ഇതും രാഷ്ട്രീയ കുശുമ്പാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയോ?

ടെസ്റ്റ് ക്രിക്കറ്റ്

2010-03-22T17:23:00.000+05:30

“ഇതു ഭയങ്കര ബോറാ! 20-20 ആണു രസം.”
പപ്പായും മക്കളും കൂടി ഇന്തോ-പാക്ക് ടെസ്റ്റ് ക്രിക്കറ്റ് കാണുമ്പോഴാണ്‌ മമ്മിയുടെ ഈ പ്രസ്താവന.

“അത്‌ മമ്മിക്ക് അറിയാഞ്ഞിട്ടാ. കുറച്ചു നേരം കണ്ടിരുന്നാൽ പിന്നെ അഡിക്റ്റഡാവും മമ്മി”.
വർക്കിയാണ്‌ താരം.

“ഓ, പിന്നേ.. ആരെക്കൊണ്ട് പറ്റും ഇതു ഇങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കാൻ?”.
“ഞങ്ങളെ കൊണ്ട്”
“ങാ, അതു ശരിയാ. നിങ്ങളേക്കൊണ്ടേ പറ്റൂ.”

സഹീർഖാന്റെ മനോഹരമായ ഒരു പന്ത് ഇൻസമാമിന്റെ പാഡിൽ! അപ്പീൽ വക വെയ്ക്കാതെ പുള്ളി ഓടി.
“അതു ഉറപ്പായിട്ടും ഔട്ട് ആണ്‌”. വർക്കിക്ക്‌ പൂർണ്ണ വിശ്വാസം.

അമ്പയർ ലെഗ് ബൈ സിഗ്നൽ കാണിച്ചു. “ശോ!!! അതു കിട്ടെണ്ടതായിരുന്നു.”

“ഒന്നു പോടാ ചെറുക്കാ. ഇതിൽ എന്നാ രസമിരിക്കുന്നു. നോക്ക്, അതിയാന്‌ പോലും മടുത്തു. കണ്ടില്ലെ, കാലു തൂക്കുന്നതു?”

ലെഗ് ബൈ സിഗ്നലിനു ഇങ്ങനെയും ഒരു അർത്ഥം ഉണ്ടായിരുന്നു!!!

bookmyharthal.com

2008-07-22T09:23:00.002+05:30

മാഷേ, ഈ ഓണ്‍ലൈന്‍ ബുക്കിംഗ്‌ സൈറ്റ്‌ എന്ന് പറയുന്നത്‌ നല്ല ബിസ്സിനസ്സാ, അല്ലിയൊ?

നാട്ടിലേയ്ക്ക്‌ പോകാന്‍ ബസ്സ്‌ ബുക്ക്‌ ചെയ്യുമ്പോഴാണ്‌ അതിന്റെ വെല മനസ്സിലാവണത്‌. എന്നാ പിന്നെ ഞാനും ഒന്ന് തൊടങ്ങിയേക്കാം എന്ന് വച്ചു. ബസ്സ്‌ ബുക്കിംഗ്‌ അല്ല, കെട്ടോ. ഇതൊരു പുതിയ ബുക്കിങ്ങാ. ഈ ബാംഗ്ലൂരില്‍ ചെലവാകത്തില്ലെങ്കിലും നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഇത്‌ വന്‍ ഹിറ്റാകുമെന്ന് ഉറപ്പാ.

എന്തേ, ഒരു ഏജന്‍സി ഇട്ടാല്‍ കൊള്ളാമെന്നുണ്ടോ? ഒരു മെയില്‍ അയച്ചാ മതി. ഡീറ്റയില്‍സ്‌ തരാം.

ആവേശം മൂത്ത്‌ സംഗതി എന്താണെന്ന് പറയാന്‍ വിട്ട്‌ പോയി.
അല്ല മാഷെ! അതു നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഊഹിക്കാവുന്നതല്ലെ ഉള്ളൂ?
നമ്മുടെ നാട്ടിലിപ്പോ ഏറ്റവും ഡിമാന്റുള്ള സാധനമേതാ?
?.. ??... ???
അത്‌ തന്നെ!
Mr. ഹര്‍ത്താല്‍.

നമ്മുടെ സൈറ്റിന്റെ പേര്‌ ഇങ്ങനെ വരും: "ഓണ്‍ലൈന്‍ ഹര്‍ത്താല്‍ ബുക്കിംഗ്‌".
ഇത്‌ നമ്മുടെ കാള്‍സെന്ററുകള്‍ പോലെ 24x7 ആയിരിക്കും.

ഹര്‍ത്താല്‍ ബുക്ക്‌ ചെയ്യാന്‍ വരിസംഖ്യ കൃത്യമായി അടയ്ക്കണ്ടതാണ്‌. മാസം 1000 രൂപായ്ക്ക്‌ പരമാവധി 29 ഹര്‍ത്താലുകള്‍ വരെ നടത്താവുന്നതാണ്‌. ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസങ്ങള്‍ ശമ്പളം വാങ്ങുന്നതിനു വേണ്ടി മാറ്റി വയ്ക്കേണ്ടതിനാലാണ്‌ പരമാവധി 29 എന്നു ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്‌.

ഹര്‍ത്താലുകള്‍ മൂന്ന് തരത്തില്‍ ആണ്‌ ഉള്ളത്‌.
1. സാധാരണ ഹര്‍ത്താല്‍
2. മിന്നല്‍ പണിമുടക്ക്‌
3. അനിശ്ചിത കാല ഹര്‍ത്താല്‍

സാധാരണ ഹര്‍ത്താലുകള്‍ കുറഞ്ഞത്‌ 2 ദിവസത്തിനു മുമ്പെങ്കിലും ബുക്ക്‌ ചെയ്യെണ്ടതാണ്‌. അതിനു വരിസംഖ്യ കുടിശിക തീര്‍ത്താല്‍ മതിയാകും.

മിന്നല്‍ പണിമുടക്കുകള്‍ എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും ബുക്ക്‌ ചെയ്യാവുന്നതാണ്‌. ബുക്ക്‌ ചെയ്ത്‌ നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം അതു പ്രാബല്ല്യത്തില്‍ വരുന്നതായിരിക്കും. ഇതിന്റെ വിജയത്തിനായി ആളെ ഇറക്കെണ്ടത്‌ കൊണ്ട്‌ 1000 രൂപ കൂടുതല്‍ അടയ്ക്കണ്ടതാണ്‌.

അനിശ്ചിത കാല ഹര്‍ത്താലുകാല്‍ ഒരാഴ്ചയ്ക്ക്‌ മുന്‍പേ ബുക്ക്‌ ചെയ്യണം. അതിനു വേണ്ടി മറ്റ്‌ ഹര്‍ത്താലുകള്‍ മാറ്റി വയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നതിനാല്‍ 10000 രൂപാ ഈടാക്കുന്നതായിരിക്കും.

പത്രം, ടിവി മുതലായ മാധ്യമങ്ങളുമായി നമുക്കു ടൈ-അപ്പ്‌ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതിനാല്‍ ബുക്ക്‌ ചെയ്ത്‌ മൂന്ന് ദിവസം വരെ "എന്തിനാണ്‌ ഹര്‍ത്താല്‍" എന്നതിനെ പറ്റി ആലോചിക്കാന്‍ സാവകാശം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതാണ്‌. നിശ്ചിത സമയത്തിനുള്ളില്‍ കാരണം വ്യക്തമാക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ലായെങ്കില്‍ ഞാന്‍ തന്നെ ഒരു കാരണം ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരിക്കും. (പിന്നെ പറഞ്ഞിട്ട്‌ കാര്യമില്ല!)

പിന്നോക്ക സമുദായക്കാര്‍ക്ക്‌ 17 ശതമാനവും, സ്ത്രീകള്‍ക്കും സ്ത്രീ സംഘടനകള്‍ക്കും കൂടി 33 ശതമാനവും സംവരണം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതാണ്‌. ബുക്കിംഗ്‌ നിരക്കില്‍ ഇവര്‍ക്ക്‌ ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതല്ല.(ഇതിന്റെ പേരില്‍ ഒരു ഹര്‍ത്താല്‍ രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്യാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നതല്ല)

ആഴ്ചയില്‍ മൂന്നില്‍ കൂടുതല്‍ ഹര്‍ത്താല്‍ ആഖ്വാനം ചെയ്യുന്ന വ്യക്തികള്‍ക്കും സംഘടനകള്‍ക്കും നാലാമത്തേതിന്‌ ആനുകൂല്യം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതാണ്‌. കൂടാതെ വിശേഷദിവസങ്ങളിലും ഇവര്‍ക്ക്‌ സാധാരണ നിരക്കില്‍ ബുക്കിംഗ്‌ ലഭ്യമാക്കുന്നതാണ്‌.

ഹര്‍ത്താലിന്റെ വിജയം കണക്കാക്കുന്നത്‌ താഴെപ്പറയുന്ന കണക്കുകള്‍ പ്രകാരമാണ്‌:
- മരണം: 100 പോയിന്റ്‌
- അത്യാസന്ന നില: 70 പോയിന്റ്‌
- മരണകാരണമാവാത്ത പരിക്കുകള്‍: 20 പോയിന്റ്‌
- സര്‍ക്കാര്‍ ബസ്സ്‌ കത്തിച്ചത്‌: 50 പോയിന്റ്‌
- സര്‍ക്കാര്‍ ജീപ്പ്‌/കാര്‍ കത്തിച്ചത്‌: 40 പോയിന്റ്‌
- സ്വകാര്യ വാഹനം കത്തിച്ചത്‌: 60 പോയിന്റ്‌
- പോലീസിനെ തല്ലിയത്‌ (ആള്‍ ഒരെണ്ണം): 10 പോയിന്റ്‌
- തല്ല് കൊണ്ടത്‌: 90 പോയിന്റ്‌

ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പോയിന്റ്‌ നേടിയ വ്യക്തി അഥവാ സംഘടനയ്ക്ക്‌ ഒരു ഹര്‍ത്താല്‍ സൗജന്യമായി നല്‍കുന്നതാണ്‌.

NB: ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനത്തില്‍ കടയടയ്ക്കാനോ വാഹനങ്ങള്‍ ഓടിക്കാനോ നിര്‍ബന്ദിക്കാന്‍ പാടുള്ളതല്ല. മറിച്ച്‌, തുറക്കുന്ന കടകളും ഇറക്കുന്ന വണ്ടികളും കത്തിക്കാവുന്നതാണ്‌.

ഇനി എന്തെങ്കിലും സംശയം ഉണ്ടെങ്കില്‍ bookmyharthal.com സന്ദര്‍ശിക്കുക!
Happy Harthal!!!

കുറച്ചു രാത്രികള്‍

2007-09-17T01:55:00.000+05:30

ലോവര്‍ പ്രൈമറി കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിയിലായിരുന്നു, താമസം മുണ്ടക്കയത്തും. ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ തറവാട്ടിലേയ്ക്ക്‌ പോയി പപ്പാ വരുന്നതും നോക്കി ഇരിക്കും.

പപ്പാ വരുമ്പോ രാത്രിയാവും. എങ്കിലും മറ്റൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ ഞാന്‍ വെറുതെ ഇരിക്കും. തറവാട്ടില്‍ കസിന്‍സ്‌ ഒക്കെ ഉണ്ട്‌, പക്ഷെ അവരോടൊപ്പം കളിക്കാനോ കൂട്ട്‌ കൂടാനോ പോവാറില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ ഒരു അന്തര്‍മുഖനായിരുന്നു. ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാനായിരുന്നു ഏറെ ഇഷ്ടം.

പപ്പായുടെ കൂടെയാണ്‌ വീട്ടിലേയ്ക്ക്‌ പോവാറ്‌. അന്ന് പപ്പായ്ക്ക്‌ ഒരു സ്കൂട്ടി പുക്ക്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ മുന്‍പില്‍ ഇരുന്ന് തണുത്ത കാറ്റും അടിച്ച്‌ സ്കൂള്‍ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ്‌, മുണ്ടക്കയം ടൗണിലെ തട്ട്‌ കടയില്‍ നിന്ന് ഒരു ഓമ്ലറ്റും കഴിച്ച്‌ വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള പോക്ക്‌ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എന്റെ വര്‍ത്തമാനം കേട്ട്‌ വാത്സല്യത്തോടെ പപ്പാ എന്റെ മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ ചുംബിക്കുമായിരുന്നു.

ചെറുപ്പത്തില്‍ ഞാന്‍ ഏറ്റവും ആസ്വദിച്ച നിമിഷങ്ങള്‍..

പിന്നീട്‌ താമസം തറവാട്ടിലേയ്ക്ക്‌ മാറ്റി, ആ യാത്രകളും അവസാനിച്ചു. പക്ഷെ ഇപ്പോഴും രാത്രിയില്‍ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍ മുഖത്ത്‌ വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്‌ ആ പഴയ ബൈക്ക്‌ യാത്രകളും മൂര്‍ദ്ധാവിലെ ചുംബനവും ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും.

പിന്നീട്‌ ഇത്‌ വരെ പപ്പായുടെ കൂടെ ബൈക്കില്‍ കയറിയിട്ടില്ല, അത്‌ പോലെ ഒരു ഉമ്മ കിട്ടിയിട്ടുമില്ല, ഇപ്പോഴും ഞാന്‍ അത്‌ ഏറെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും.

...
ജോലിയെല്ലാം ഒതുക്കി ഏതാണ്ട്‌ എട്ട്‌ മണി ആകുമ്പോ മമ്മി വന്ന് എന്റെ അടുത്തിരിക്കും. കഴിഞ്ഞ പന്ത്രണ്ട്‌ മണിക്കൂറുകളില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടതും കേട്ടതും ഒക്കെ മമ്മിയോട്‌ പറയും. സുനില്‍ സാര്‍ ചോക്ക്‌ എറിഞ്ഞതും രാജു മാസ്റ്റര്‍ വഴക്കു പറഞ്ഞതും, അങ്ങനെ കുറേ കുഞ്ഞ്‌ വലിയ കാര്യങ്ങള്‍.

മമ്മി എല്ലാം മൂളി കേള്‍ക്കും. ഇടക്ക്‌ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറയും. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ ക്യാരം കളിക്കും, മമ്മിയും, പപ്പായും, ചിന്നുവും, പിന്നെ ഞാനും.

പപ്പാ ടി.വി വാങ്ങിത്തന്നു. ചിത്രഗീതവും ചിത്രഹാറും സീരിയലും ഞങ്ങളുടെ രാത്രികള്‍ കയ്യേറി. എനിക്ക്‌ എന്റെ മമ്മിയേ കിട്ടാണ്ടായി, മമ്മിയ്ക്ക്‌ എന്നെയും. പറയാനും കേള്‍ക്കാനും ആരും ഇല്ലാണ്ടായി. പതുക്കെ എനിക്ക്‌ ഒന്നും പറയാന്‍ ഇല്ലാണ്ടായി.

ഇപ്പോ മാസങ്ങള്‍ കൂടി വീട്ടില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പണിയെല്ലാം ഒതുക്കി പാവം മമ്മി എന്റെ അടുത്ത്‌ വരും, വിശേഷങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍. എട്ട്‌ മണി എന്നത്‌ ഇപ്പോള്‍ പത്ത്‌ മണി ആയിരിക്കുന്നു.

"എന്നാ വിശേഷം മമ്മീ! അങ്ങനെ പോകുന്നു. രാവിലേ ഓഫീസ്‌, രാത്രി വീട്‌. വേറേ എന്ത്‌! ഇവിടെ എന്തുണ്ട്‌ വിശേഷങ്ങള്‍?"
"ഇവിടെ എന്നാടാ! അമ്മച്ചിക്ക്‌ ശ്വാസം മുട്ടല്‍ കൂടുതലാണ്‌. ആശുപത്രിയില്‍ പോവാം എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കെണ്ടേ. നാളെ എന്തായാലും കൊണ്ട്‌ പോകണം..."
"ഹ്‌മ്മ്..."
"..."
"..."
"എന്നാ ഞാന്‍ കിടക്കട്ടേ മോനേ. ഭയങ്കര ക്ഷീണം. രാവിലേ വര്‍ത്തമാനം പറയാം. നിനക്ക്‌ എപ്പോ പോകണം?"
"വെളുപ്പിന്‌ 4 മണിക്ക്‌."

...
രാത്രിയായാല്‍ പിന്നെ ഗോള്‍ പ്രവാഹമാണ്‌. (ഗോള്‍ എന്നാല്‍ പരസ്പരം പാര വച്ചുള്ള കളിയാക്കലുകള്‍ എന്ന് അര്‍ത്ഥം.) മിക്കപ്പോഴും ഞാനായിരിക്കും പോസ്റ്റ്‌ (രക്തസാക്ഷി). മരിയനില്‍ ബി.സി.എ ചെയ്യുമ്പോള്‍ മുതല്‍ ഒന്നിച്ചു വീട്‌ എടുത്ത്‌ താമസിക്കുമ്പോഴും ആ കീഴ്‌വഴക്കം അങ്ങനെയൊന്നും ലംഘിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

കുറേ വര്‍ഷങ്ങളായി ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചാണ്‌.

കോളേജ്‌ വിട്ടാലും വീട്ടില്‍ പോവാതെ കോക്കാട്‌ ഹില്‍സിലോ പൈന്‍ കാട്ടിലോ പോയി വെറുതെ ഇരിക്കുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ ചീട്ട്‌ കളിക്കും, ചിലപ്പോ ഭാവിയെ പറ്റി ഉത്‌കണ്ഠാകുലരാകും. രാത്രി ഒരു നേരമാവുമ്പോള്‍ ബസ്സ്‌ പിടിച്ച്‌ അവനവന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക്‌ മടങ്ങും.

കോളേജ്‌ വിട്ട്‌ ജോലി കിട്ടിയപ്പോഴും ഒന്നിച്ചായി, അധികം താമസിയാതെ തന്നെ. ഒരു വീട്ടില്‍..തമാശകളും, സിനിമയും, കിറുമലും, ഭാവിയെക്കുറിച്ച്‌ അല്‍പം കൂടി ഗഹനമായ ചിന്തകളും ഒക്കെയായി അങ്ങനെ..

ഇപ്പോള്‍ ഈ ഒറ്റ മുറിയില്‍ എനിക്ക്‌ തമാശ പറയാന്‍ ഒരു ലാപ്ടോപ്പും ടി.വിയും മാത്രം. അവയ്ക്ക്‌ ഒന്നും എന്നോട്‌ പറയാനില്ല, എനിക്ക്‌ അവരോടും.

ഇനി എത്ര നാള്‍ കാത്തിരിക്കണം അതു പോലെ ഒരു രാത്രി കിട്ടാന്‍? എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച്‌..
അതോ, ഇനി അത്‌ കിട്ടില്ലാ എന്നുണ്ടോ?

പ്രിയപ്പെട്ട ഡയറി

2007-09-10T01:35:00.000+05:30

പ്രിയപ്പെട്ട ഡയറി,
പങ്ക്‌ വയ്കുവാന്‍ ആരും ഇല്ലാത്തപ്പോഴാണ്‌ നിന്നെ ഓര്‍ക്കാറ്‌. ഇത്‌ വരെ അവള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലൊ!

അവള്‍ പോവേണ്ടതാണ്‌.
അങ്ങനെയാണ്‌ അത്‌ വേണ്ടത്‌.
എങ്കിലും.. പെട്ടന്ന് തനിച്ചായതു പോലെ..

അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ നോക്കാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ആദ്യമായി ഭയം തോന്നുന്നു,
എന്റെ കണ്ണില്‍ ഇനിയും കെടാതെ എരിയുന്ന പ്രണയം അവള്‍ കാണുമോ എന്ന ഭയം!
അവളോട്‌ സംസാരിക്കുവാന്‍ ഭയമാകുന്നു,
സ്നേഹത്തിന്റെ തീവ്രതയില്‍ ഞാന്‍ അവളെ വിളിക്കാറുള്ള ആ ചെല്ലപ്പേര്‌ അറിയാതെ നാവില്‍ വരുമൊ എന്ന ഭയം!

എന്റെ പ്രണയം ഞാന്‍ ആരോട്‌ പറയും?
ഇനിയും വഴങ്ങാത്ത എന്റെ മനസ്സിനോടോ?
അതോ, മനസ്സിനെ ഭയക്കുന്ന ബുദ്ധിയോടോ?
അവര്‍ ഇരുവരും അതു മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലല്ലോ!
അവര്‍ എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലല്ലോ!

അവര്‍ ഇപ്പൊഴും ആ പഴയ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മനസേ,
ഒന്ന് ഉണരൂ.
ആ സ്വപ്നം നമുക്കു നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.
ഇല്ലെങ്കില്‍ നിനക്ക്‌ ഒന്ന് ചെയ്യാം.
എന്നെയും കൂടി ഉറക്കൂ,
ഇനിയും ഉണരാത്ത ഒരു ഉറക്കം..

യരലവ

2007-08-24T20:43:00.000+05:30

ഒരു ചെറിയ പേരു മാറ്റം - എനിക്കല്ല, നമ്മുടെ ബ്ലോഗിന്‌. ആഗ്രഹിച്ചിട്ട പേരു വളരെ മുന്‍പേ മറ്റൊരാള്‍ സ്വന്തമാക്കിയിരുന്ന കാര്യം വളരെ പണ്ടേ ബിരിയാണിക്കുട്ടി ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതാണെങ്കിലും മെനക്കെട്ടുണ്ടാക്കിയ ഹെഡ്ഡറും മറ്റും മാറ്റാനുള്ള മടി കൊണ്ട്‌ ഇതു വരെ മാറ്റിയില്ലെന്നേ ഉള്ളൂ. എതായാലും ഇപ്പോഴാ സത്കൃത്യം അങ്ങു ചെയ്തു.

പേരിന്റെ അര്‍ത്ഥം ചോദിച്ചാല്‍...
ഞാനായിട്ട്‌ കല്‍പിച്ച ഒരു അര്‍ത്ഥമേ ഈ പേരിന്‌ ഉള്ളൂ. ഇത്‌ എന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍ ചിന്തകളുടെ മേമ്പൊടിയോടെ വിളമ്പുന്നതാണ്‌. ഒറ്റക്ക്‌ കണ്ടാല്‍ മനസിലാവണമെന്നില്ലെങ്കിലും എന്റെ ധാരണകളുടെയും നിഗമനങ്ങളുടെയും തുടക്കം ഈ ചിന്തകളില്‍ നിന്നാണ്‌.

ഇനിയും എന്റെ മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ മുടങ്ങാതെ വായിക്കണേ. എഴുതാന്‍ എനിക്ക്‌ മടിയാണെങ്കിലും വായിക്കുന്നതിനും കമന്റ്‌ പറയുന്നതിനും ഒരിക്കലും നിങ്ങള്‍ മടി വിചാരിക്കരുത്‌.

അപ്പൊ, എല്ലാം പറഞ്ഞ പോലെ.

ഒരു യാത്ര

2007-07-30T12:36:00.000+05:30

ബസ്സ്‌ കയറ്റി വിടാന്‍ ശ്രീക്കുട്ടനും, അവന്റെ അനിയനും, എന്റെ രണ്ട്‌ അനിയന്മാരും ഒക്കെയായി അത്യാവശ്യം ജനം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചെറിയ ഒരു ചാറ്റല്‍ മഴ പെയ്യുന്നു. നഗരം എനിക്ക്‌ റ്റാറ്റാ പറയുന്നതാണൊ!
അത്‌ മഴക്കാലത്ത്‌ സാധാരണയായി പെയ്യാറുള്ള വെറുമൊരു മഴ മാത്രമാണെന്നും, എന്റെ യാത്രയുമായി അതിനു യാതൊരു തരത്തിലുള്ള ബന്ധവും ഇല്ലെന്നും ശ്രീക്ക്‌ ഉറപ്പായിരുന്നു. എങ്കിലും എനിക്ക്‌ വേണ്ടി പെയ്യുന്ന മഴയാണതെന്ന് എനിക്കു മാത്രം വെറുതെ തോന്നി. അങ്ങനെ ഉള്ള തോന്നലുകള്‍ എനിക്ക്‌ ഇടക്ക്‌ ഇടക്ക്‌ ഉണ്ടാകുന്നതാ.(വേറേ യാതൊരു കുഴപ്പവും ഇല്ലാത്ത പയ്യനാ, കേട്ടോ!)

ഒരു വെളുത്ത കൊറോളാ കാറില്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി വന്നിറങ്ങി. പതിനാറിനും പതിനേഴിനും അപ്പുറം പോവില്ല. (ജനന സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ്‌ കണ്ടിട്ടല്ല, എന്റെ ഒരു നിഗമനം ആണ്‌) കൂടെ അച്ചനും, അമ്മയും, അനിയനും ഉണ്ട്‌.

വണ്ടി വരാന്‍ ഇനിയും അല്‍പം കൂടി സമയം ഉണ്ട്‌. ആ കുട്ടിയും ബംഗ്ലൂര്‍ക്കാണെന്ന് തോന്നുന്നു. സ്ലീപ്പറിനു തന്നെയാവും. ഫ്രണ്ടില്‍ തന്നെ സിംഗിള്‍ ബര്‍ത്ത്‌ കിട്ടിയൊ, ആവൊ! എന്നിലെ സഹായമനസ്കന്‍ ഉണര്‍ന്നു. എതായാലും ബസ്സ്‌ വന്നിട്ട്‌ ഹെല്‍പ്പണമെങ്കില്‍ ഹെല്‍പ്പാം എന്ന് പ്ലാന്‍ ചെയ്ത്‌ മനസ്കനെ വീണ്ടും ഉറങ്ങാന്‍ അനുവദിച്ചു.

"ഹൊ! ഡോമീടെ ഒരു ഭാഗ്യം. ബോറടിക്കാതെ യാത്ര ചെയ്യാമല്ലൊ!", ശ്രീകാന്തന്‌ ഒരു കണ്ണ്‌ കടി. വൃത്തികെട്ടവന്‍! (സ്ലീപ്പര്‍ കോച്ചിന്‌ ഓരോ ബെര്‍ത്തിനും കര്‍ട്ടനുണ്ടെന്ന് അവന്‌ അറിയാന്‍ മേലേ?) പിന്നെ ഒന്നും പറയാന്‍ പോയില്ല. പറഞ്ഞാല്‍ അവന്മാരതിനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒക്കെ സെല്‍ഫ്‌ ഗോള്‍ എന്ന് മുദ്ര കുത്തി ഇങ്ങോട്ട്‌ തന്നെ സമ്മാനിക്കും. വെറുതെ എന്തിനാ നമ്മള്‍ ചമ്മുന്നെ, അതും അനിയന്മാരുടെ മുന്നില്‍ വച്ച്‌.

ബസ്സ്‌ വന്നു, ഞങ്ങള്‍ കയറി (ഞാനും ആ കുട്ടിയും). അവന്മാര്‍ക്ക്‌ റ്റാറ്റാ ഒക്കെ കൊടുത്ത്‌ എന്റെ സീറ്റ്‌ തേടി ഞാന്‍ പോയി. മുന്‍പില്‍ തന്നെയാണ്‌. ഇടത്‌ വശത്ത്‌ താഴെ രണ്ടാമത്തേത്‌.

ഈശ്വരാ!
അതാ എന്റെ തൊട്ടടുത്ത സീറ്റില്‍ ആ കുട്ടി. അവള്‍ ഉള്ളിലേക്ക്‌ കയറി. കര്‍ട്ടന്‍ ഇട്ടിട്ടില്ല. എന്ത്‌ ധൈര്യം! മിടുമിടുക്കി...

എന്തിനാണാവൊ അവള്‍ക്ക്‌ ഡബിള്‍ ബെഡ്ഡ്‌! വിശാലമായിട്ട്‌ കിടന്ന് ഉറങ്ങാനായിരിക്കും. ചുള ഉള്ള വീട്ടിലെ കുട്ടിയല്ലേ. ഏതായാലും ഈ സന്തോഷ വാര്‍ത്ത അവന്മാരെ അറിയിക്കണം. ഉടനെ ഫോണ്‍ വിളിച്ചു. ഹായ്‌, ഹായ്‌! അവന്മാരോട്‌ അതു പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പൊ എന്നാ സന്തോഷം!

അല്ല, എന്തിനാണാവൊ ഇത്ര സന്തോഷം! അവള്‍ അവിടെ കിടന്നുറങ്ങും, ഞാന്‍ ഇവിടെ കിടന്നുറങ്ങും. കണ്ണുകള്‍ എങ്ങാനും ഉടക്കിയാലൊ എന്ന് ഭയന്ന് അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കാന്‍ പോലും ഉള്ള ധൈര്യം നമുക്കില്ല. എന്നാലും കയ്യെത്തുന്ന ദൂരത്ത്‌ ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടി കിടന്നുറങ്ങുമ്പോള്‍ (അതിനു കയ്യ്‌ എത്തിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും എന്ന് അര്‍ത്ഥമില്ല.) ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷം. ചിലപ്പൊ പ്രായത്തിന്റേതാകും, അല്ലെ?

കര്‍ട്ടന്‍ ഇട്ടു. എന്താണാവൊ അവള്‍ ഇനിയും കര്‍ട്ടനിടാത്തത്‌! ഇനി അവള്‍ ഒരു മോശം കൊച്ചാണൊ! ശെ, ശെ... അങ്ങനെ ഓര്‍ക്കാന്‍ കൂടി പാടില്ല. അവള്‍ എന്തിന്‌ കര്‍ട്ടനിടണം? അവള്‍ ബുക്ക്‌ ചെയ്ത ബെര്‍ത്ത്‌, അതിന്റെ കര്‍ട്ടന്‍. അത്‌ ഇടണൊ വേണ്ടയൊ എന്ന് അവള്‍ക്ക്‌ തീരുമാനിക്കാം. പക്ഷെ, ഒരു പെണ്‍കുട്ടി കര്‍ട്ടനിടാതെ ഉറങ്ങുന്നത്‌ ശരിയാണൊ? അതും ഒരു ബസ്സില്‍?

ഗ്രോ അപ്പ്‌ ഡോമീ! ഗ്രോ അപ്പ്‌! അവള്‍ കിടക്കുന്നത്‌ വളരെ മാന്യമായിട്ടാണല്ലൊ. പിന്നെ അത്‌ കണ്ട്‌ മറ്റാരെങ്കിലും ഇളകിയാല്‍ അത്‌ അവന്റെ മനസിന്റെ അല്‍പ്പത്ത്വം. അവള്‍ അതില്‍ നിരപരാധിനിയാണ്‌. അല്ലെ?

അങ്കമാലി എത്തി. ഒരു പയ്യന്‍ മാത്രം കയറാന്‍ ഉണ്ട്‌. അവന്‍ ഇനി എങ്ങോട്ട്‌ കയറാന്‍ പോകുവാണൊ! ആ കുട്ടിയുടേത്‌ ഒഴിച്ച്‌ ബാക്കി എല്ലാ ബെര്‍ത്തിന്റെയും കര്‍ട്ടന്‍ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്‌. ചിലപ്പൊ അതില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഡബിളില്‍ അവന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ ആരെങ്കിലും കാണും. ഹ്‌മ്മ്...

അയ്യോ! വീണ്ടും ഈശ്വരാ!
അതാ അവന്‍ ആ കുട്ടിയുടെ കൂടെ കിടന്നു! കര്‍ട്ടന്‍ ഇട്ടു! വൃത്തികെട്ടവന്‍! അവള്‍ അവനോട്‌ എന്തൊക്കെയൊ പറയുന്നു. വാക്കുകള്‍ വ്യക്തമല്ല.

എന്നാലും ഇതെങ്ങനെ ശരിയാവും? അവന്‌ എന്താണെങ്കിലും അവളുടെ അതേ പ്രായമാണ്‌. അവര്‍ക്ക്‌ കല്യാണപ്രായമായിട്ടില്ലാ എന്നത്‌ ഏത്‌ പട്ടിക്കും പൂച്ചക്കും മനസിലാവും.

ഫ്രണ്ട്സാണൊ? പക്ഷെ, ഒരേ ബെര്‍ത്തില്‍!! ഫ്രണ്ട്സ്‌ ഒരുമിച്ചു കിടന്നുറങ്ങിയെന്ന് വച്ച്‌ ഒരു തെറ്റുമില്ലെന്ന് ശെല്വരാഘവന്‍ 'കാതല്‍ കൊണ്ടേന്‍'-ഇല്‍ പറയുന്നുണ്ട്‌. ഇനി അതു പോലെ ആണൊ?

ചിലപ്പോ ആങ്ങള ആണെങ്കിലൊ? ശേ... വെറുതെ ഒരു പാവം കുട്ടിയെ സംശയിച്ചു. കഷ്ടമായിപ്പോയി. ഗ്രോ അപ്പ്‌ ഡോമീ! ഗ്രോ അപ്പ്‌!

ഉറങ്ങാന്‍ ശ്രമിച്ചു.പതിയെ ഒന്നു മയങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ആണ്‌ വല്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്‌. ശീല്‍ക്കാരമൊ! ഞരക്കമൊ! ഞെളിപിരിയൊ! എന്താ അതിന്‌ പറയുക? അറിഞ്ഞു കൂടാ. നിങ്ങള്‍ തന്നെ തീരുമാനിക്ക്‌. ഇതാണു അതിന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ കോപ്പി.'ഹ്‌... ആ.. ഹ്‌മ്‌...'

കൂടുതല്‍ പറയാന്‍ പറയരുത്‌, എനിക്ക്‌ നാണമാവും. ഒരു ബാച്ചിലര്‍ എപ്പോഴും ഒരു അകലം സൂക്ഷിക്കെണ്ട ആ ശബ്ദം ഇത്ര അടുത്ത്‌ നിന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു 'ഇത്‌'. ഈശ്വരാ! എന്റെ ഉറക്കം ഒറ്റ ഓട്ടം! എന്നെ കാത്തോണേ!

ബോര്‍ഡര്‍ താണ്ടിയാല്‍ മലയാളി പെണ്‍കൊടികളുടെ തനി സ്വഭാവം വെളി വരും എന്ന് ഉദ്ഘോഷിക്കുന്ന ധാരാളം ഇ-മേയിലുകള്‍ കണ്ടിട്ട്‌ ഞാന്‍ രോഷം കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്‌. നമ്മുടെ വേണ്ടപ്പെട്ട പിള്ളേര്‍ പുറത്ത്‌ ജോലി ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഇത്തരം ഒരു അടച്ചാക്ഷേപം നമുക്ക്‌ വച്ച്‌ പൊറുപ്പിക്കാന്‍ പറ്റുമോ? പക്ഷെ, ഇപ്പൊ മനസിലാകുന്നു, കൊള്ളാവുന്ന പിള്ളേര്‍ക്ക്‌ കൂടി മാനക്കേട്‌ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഇത്തരം "പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍" നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഉണ്ട്‌ എന്നത്‌ ഒരു യാഥാര്‍ത്യമാണ്‌ എന്ന്.

ആ മഴയത്ത്‌ ഇവളെയും കൊണ്ട്‌ വണ്ടിയും നോക്കി നിന്ന അപ്പനേയും അമ്മയേയും ഒന്ന് ഓര്‍ക്കാമായിരുന്നു. ഒരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ അവരെ വഞ്ചിക്കാന്‍ എങ്ങനെ തോന്നുന്നു ആ കുട്ടിക്ക്‌! ഓര്‍ത്തിട്ട്‌ ആകപ്പാടെ മനസ്സിന്‌ ഒരു അസ്വസ്ഥത. ഇനി എന്തൊക്കെ കാണാന്‍ കിടക്കുന്നൊ, ആവൊ!

എതായാലും ആ ശബ്ദം കേട്ട്‌ കിടന്നാല്‍ ഞാനും ഒരു വഞ്ചകന്‍ അയേക്കാം! ഒരു ബാച്ചിലറിന്റെ കണ്ട്രോളിന്‌ ഒരു പരിധിയില്ലേ? ഇയര്‍ഫോണ്‍ കുത്തി, മുഴുവന്‍ വോളിയവും കൂട്ടി, തല വഴി കമ്പളി പുതച്ച്‌ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞ്‌ കിടന്നു.

ഗുഡ്‌ നൈറ്റ്‌!

ബാംഗ്ലൂര്‍

2007-07-17T12:35:00.000+05:30

ഒത്തിരി നാളായി അല്ലെ?
പുതിയ നാട്ടില്‍ ഒന്ന് കാലുറപ്പിക്കാന്‍ രണ്ട്‌ ആഴ്ച്ചയെടുത്തു.

ബാംഗ്ലൂര്‍ കൊള്ളാം. എല്ലാവരും പറയും പോലെ ജീവിതം ടകേ എന്ന് ഓട്ടെടാ ഓട്ടമാണ്‌. എന്താ സ്പീഡ്‌! നമ്മുടെ പഴയ മുഖ്യന്റെ അംബാസിഡര്‍ പോലെ.

(രാവിലെ) എണീക്കുമ്പൊഴേ ഉച്ചയാകും. (ഉച്ചക്കു എണീറ്റിട്ടാണെന്ന് പറയല്ലെ, പ്ലീസ്‌.) ന്യൂ ശാന്തിസാഗറില്‍ നിന്ന് ഇഡ്ഡലിയും തിന്ന്, ആര്‍.എസ്‌ (റോഡ്‌ സൈഡ്‌) സ്ടീറ്റിലെ ചേട്ടന്റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് ഒരു പത്രവും വാങ്ങി, മുന്നൂറ്റിപ്പതിനാലില്‍ കയറി ഓഫീസിലെത്തി ഒരു കാപ്പി ഒക്കെ എടുത്ത്‌ കൊണ്ട്‌ വന്നു ലോഗിന്‍ ചെയ്യുമ്പൊഴേ ദിലീപ്‌ വിളിക്കും, ഊണ്‌ കഴിക്കാന്‍. അവരുടെ ഒരു ചെറിയ ഗാങ്ങിന്‌ ഒപ്പം ഊണ്‌ കഴിച്ച്‌ സൊറയും പറഞ്ഞ്‌ ഒരു റൗണ്ട്സിന്‌ പോയി മടങ്ങി വന്നിട്ട്‌ വേണം നമ്മുടെ വരവു കാത്തിരിക്കുന്ന 'സ്ക്രാപ്പിന്‍' കുട്ടികളോട്‌ സൊറ പറയാന്‍. പിന്നെ മെയില്‍സും, അല്‍പ സ്വല്‍പം പണിയും, ഇടക്ക്‌ ഇടക്ക്‌ കാപ്പിയും ഒക്കെയായി ഒരു എട്ട്‌, എട്ടര, എട്ടേ മുക്കാലിന്‌ ഊണും കഴിഞ്ഞ്‌ പെട്ടിയുമെടുത്ത്‌ മുന്നൂറ്റിപ്പതിനാലും തപ്പി ഇറങ്ങും. വണ്ടിയില്‍ വച്ചാണ്‌ പത്ര പാരായണം. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടുമായി കുറച്ചു ദൂരവും ഒത്തിരി ട്രാഫിക്കും കൂടി തരക്കേടില്ലാത്ത സമയം കിട്ടും ഇരുപത്‌ പേജ്‌ വായിച്ച്‌ തീര്‍ക്കാന്‍. വീട്ടില്‍ എത്തിയാല്‍ പിന്നെ കുറച്ച്‌ നേരം ടി.വി. അത്‌ സ്ലീപ്‌ മോഡില്‍ ഇട്ടിട്ട്‌ കിടക്കും. തീര്‍ന്നു, ഒരു പ്രവര്‍ത്തി ദിനം!

ബാംഗ്ലൂര്‍ക്കുള്ള യാത്ര തന്നെ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു. എത്രയും പെട്ടന്ന് അതു പറയണമെന്നു വിചാരിച്ചതാ, എന്നാ ചെയ്യാനാ! നടന്നില്ല. ടൈം കിട്ടിയില്ല. അത്‌ ഉടനെ പറയാം കേട്ടൊ. ഇന്ന് ഇപ്പൊ മുന്നൂറ്റിപ്പതിനാല്‌ പിടിക്കാറായി.

ശുഭ ദിനം!

പ്രണയം

2007-06-27T11:34:00.000+05:30

എനിക്ക്‌ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പ്രണയഗാനമുണ്ട്‌.

ഭാഷ തമിഴാണ്‌. എഴുതിയത്‌ വൈരമുത്തു, സംഗീതം എ.ആര്‍.റഹ്‌മാന്‍, ആലാപനം അരവിന്ദ്‌ സ്വാമിയും ഡൊമിനിക്കും. ചിത്രം ഇരുവര്‍, സംവിധാനം മണിരത്നം, അഭിനയിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ പ്രകാശ്‌രാജും തബുവും.

തീവ്ര പ്രണയമാണ്‌ ഭാവം. കവിയായ കാമുകന്‍ കാമുകിയോട്‌ തന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രത ഒരു കവിതയായി ചൊല്ലുകയാണ്‌.

നമുക്കു മനസിലാവുന്ന തമിഴേ ഉള്ളൂ. അതു കൊണ്ടു തല്ക്കാലം വിവര്‍ത്തനത്തിനു മുതിരുന്നില്ല.

ഉന്നോട്‌ നാനിരുന്ത ഒവ്വൊരു മണിത്തുളിയും
മരണപ്പടുക്കയിലും മറക്കാത്‌ കണ്മണിയെ
തൊണ്ണൂറു നിമിടങ്കള്‍ തൊട്ടണയ്ത്ത കാലം താന്‍
എണ്ണൂറ്‌ ആണ്ടുകളായ്‌ ഇദയത്തില്‍ ഗനക്കുതടി

പാര്‍വയിലേ സില നിമിടം
ബയത്തോട്‌ സില നിമിടം
കട്ടി അണയ്ത്തപടി കണ്ണീരില്‍ സില നിമിടം
ഇലക്കണമേ പാറാമല്‍
‍എല്ലാ ഇടങ്കളില്‍ മുത്തങ്കള്‍ വിതയ്ത്ത മോഹത്തില്‍ സില നിമിടം

ഉന്നോട്‌ നാനിരുന്ത ഒവ്വൊരു മണിത്തുളിയും
മരണപ്പടുക്കയിലും മറക്കാത്‌ കണ്മണിയെ

എതു ന്യായം എതു ബാവം
ഇരുവറുക്കും തോണ്ട്രവില്ലയ്‌
അതു ഇരവാ അതു പകലാ
അത്‌ പട്രി അറിയവില്ലയ്‌

യാര്‍ തൊടങ്ക യാര്‍ മുടിക്ക
ഒരു വഴിയും തോണ്ട്രവില്ലയ്‌
ഇരുവറുമെ തൊടങ്കി വിട്രോം
ഇതു വരൈയ്ക്കും കേള്‍വിയില്ലയ്‌

അച്ചം കലയ്ന്തേന്‍
ആസയ്‌നെ നീ അണയ്ത്തായ്‌
ആടൈ കലയ്ന്തേന്‍
‍വെക്കത്തെ നീ അണയ്ത്തായ്‌

കണ്ട തിരുക്കോലം കനവാക മറയ്ത്താലും
കടസിയിലേ അഴുത കണ്ണീര്‍
‍കയ്യില്‍ ഇന്‌നും ഒട്ടുതടീ

ഉന്നോട്‌ നാനിരുന്ത ഒവ്വൊരു മണിത്തുളിയും
മരണപ്പടുക്കയിലും മറക്കാത്‌ കണ്മണിയെ
ഉന്നോട്‌ നാനിരുന്ത ഒവ്വൊരു മണിത്തുളിയും
മരണപ്പടുക്കയിലും മറക്കാത്‌ കണ്മണിയെ
..........

എങ്ങനെ ഉണ്ട്‌?

എല്‍. കെ. ജി - ഒന്നാം ദിവസം

2007-06-18T14:57:00.000+05:30

"മോന്‍ ഇവിടെ ഇരുന്നൊ, മമ്മി ഇപ്പൊ വരാം കേട്ടൊ."
കുറേ സൈക്കിളും, രണ്ട്‌ കുതിരയും, ഒത്തിരി കളിപ്പാട്ടങ്ങളും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു മുറിയില്‍ എന്നെ ഇരുത്തിയിട്ട്‌ മമ്മി ഇറങ്ങിപ്പോയി.

അവിടെ ഒത്തിരി പിള്ളേരുമുണ്ടായിരുന്നു, ആണ്‍പിള്ളേരും, പെണ്‍പിള്ളേരും. എന്താണെന്നറിയില്ല, ഒരിടക്കാലം വരെ പെണ്‍പിള്ളേരെ കാണുന്നതേ എനിക്ക്‌ നാണം വരുമായിരുന്നു. (അതു മാറാന്‍ അധികം നാള്‍ ഒന്നും വേണ്ടി വന്നില്ല. യു.കെ.ജി-യില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ നാണത്തെ വെല്ലു വിളിച്ച ചേച്ചിക്ക്‌ മുന്‍പില്‍ അവരുടെ അനിയത്തിയും എന്റെ ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റും ആയിരുന്ന ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടിയെ എടുത്ത്‌ ഉയര്‍ത്തി ഞാന്‍ ആ നാണ-രോഗത്തില്‍ നിന്ന് വിമുക്തനായി. കഴിഞ്ഞ ഈസ്റ്ററിന്‌ നാട്ടിലെ പള്ളിയില്‍ വച്ച്‌ അവളെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഗതകാല സ്മരണയില്‍ മുഴുകി ഒരു കുസൃതിച്ചിരി തൊടുത്തപ്പോള്‍ അവളും ഒരു ചെറുചിരിയില്‍ റെസ്പോണ്ട്‌ ചെയ്തിരുന്നു. ഹ്മ്മ്.. പറഞ്ഞിട്ടെന്താ, ഇനി അടുത്ത ക്രിസ്ത്‌മസ്സിന്‌ കണ്ടാ കണ്ടു എന്ന് പറയാം!)

ഞാന്‍ ഇപ്പൊഴും ആ റൂമില്‍ തന്നെ നിക്കുവാണു, കെട്ടോ. ഏതു ഐറ്റത്തില്‍ നമ്മുടെ കളി ഇറക്കണം എന്ന ആലോചനയിലാണ്‌. സൈക്കിള്‍ ഒരെണ്ണം വീട്ടില്‍ ഉണ്ട്‌, അപ്പൊ പിന്നെ അതു വേണ്ടാ. ചെറിയ സാധനങ്ങള്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കയ്യടക്കിയിരിക്കുകയാണ്‌. ആ സൈഡിലോട്ടേ പോകാന്‍ പറ്റില്ല. പിന്നെ ഉള്ളതു കുതിരകളാണ്‌. ഒരെണ്ണം ഒരു ദുഷ്ടന്‍ ഓടിക്കുന്നു. (പിന്നേ... ഇപ്പൊ ചെല്ലും കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിക്ക്‌. പൊട്ടന്‍! ഹും!!) മിച്ചം ഉള്ള ഒരെണ്ണത്തിനെ ലാക്കാക്കി ഒരുത്തന്‍ വരുന്നത്‌ കണ്ടതും ചാടി അതിന്റെ മുതുകത്ത്‌ കയറി. ആ ചാട്ടം നിങ്ങള്‍ കണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ, ക്ലിന്റ്‌ ഈസ്റ്റ്‌ വുഡ്‌ നിക്കറിട്ടതാണൊ എന്ന് വെറുതെ സംശയിച്ചേനെ.

കുറച്ച്‌ നേരം ഞാനും കുതിര ഓടിച്ചു. പിന്നെ ബോറടിച്ചു. ഈ മമ്മി എവിടെ പോയിക്കെടക്കുവാണൊ! ശോ!!

ഒട്ട്‌ മിക്ക പിള്ളേരും നല്ല കിടു കരച്ചിലാണ്‌. മറ്റേ കുതിരപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന വേന്ദ്രനാനെങ്കില്‍ മൂക്കള ഒക്കെ ഒലിപ്പിച്ചു മെഗാ കരച്ചില്‍. അവന്റെ മൂക്ക്‌ തുടച്ചു കൊടുക്കുന്ന അവന്റെ മമ്മിയും കൂടെ കരയുന്നുണ്ടൊ എന്ന് ഒരു സംശയം. കുതിരപ്പുറത്തു നിന്ന് ഇറങ്ങി അവരുടെ അടുത്തു ചെന്നു ആ മുഖത്തോട്ട്‌ ഒന്നു നോക്കി. ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ. എന്റെ അമ്മച്ചിയൊ! ചോറുണ്ണാന്‍ നേരം മമ്മി പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കുന്ന മാക്കാച്ചി ഇതാണൊ അവൊ! ഇപ്പൊ പിടിച്ചു തിന്നും എന്ന് തോന്നിപ്പോയി.

എന്നാലും ഞാന്‍ കരഞ്ഞില്ല കേട്ടോ! ഞാനാരാ മോന്‍! ശിവാജിയല്ലേ, ശിവാജി!! (പുലി അല്ലേ, പുലി എന്ന ഈണത്തില്‍.) പക്ഷെ മുള്ളാന്‍ മുട്ടി. അതിനിപ്പൊ നമ്മക്ക്‌ എന്നാ ചെയ്യാന്‍ പറ്റും?

മമ്മി നേരത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തി തന്ന മിസ്സിനോട്‌ വിവരം ധരിപ്പിച്ചു. മിസ്സ്‌ ബാത്ത്‌ റൂം കാട്ടി തന്നു. കൂടെ വരാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പൊ ഞാന്‍ തടഞ്ഞു. അയ്യേ! ഞാന്‍ പൊക്കോളാം എന്ന് പറഞ്ഞതു കേട്ട്‌ മിസ്സ്‌ ഒരു ചിരി. എന്നെ കളിയാക്കിയതാ, എനിക്ക്‌ മനസിലായി. ഹും! പിന്നെ പോട്ടേന്ന് വച്ചു.

ബാത്‌ റൂമിന്റെ അടുത്തുള്ള പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലിനു ഡോര്‍ അല്ല, കമ്പിയാണ്‌ (ഗ്രില്‍ എന്നാണ്‌ അതു അറിയപ്പെടുക എന്നു കാലാന്തരത്തില്‍ പഠിച്ചു.) അതിലെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയാല്‍ റോഡ്‌ കാണാം. ദൂരെ ഒരു ചേച്ചി നടന്നു പോകുന്നു.

"ഈശോയേ, മമ്മി!!!"

എന്നെ കൊണ്ട്‌ പോകാതെ മമ്മി തന്നെ പോകുന്നു. മറന്ന് പോയതാണൊ! അതൊ കളഞ്ഞിട്ടു പോയതാണൊ! ഇള്ളേ, ഇള്ളേ-ന്നും പറഞ്ഞ്‌ മുഴുവന്‍ സമയവും തൊള്ള തുറന്നു കരഞ്ഞോണ്ടിരിക്കുന്ന ആ പെണ്ണു വന്നപ്പൊഴേ ഞാന്‍ വിചരിച്ചതാ എന്നെ ഒടനെ കളയുമെന്ന്! ഇനി ഒന്നും നോക്കാനില്ല! ഓടുക തന്നെ..

സര്‍വ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത്‌ ഒറ്റ വിടീല്‍... ദെ, പൊറകെ മിസ്സ്‌... മിസ്സിന്റെയും മമ്മിയെ കാണതെ പോയോ? മിസ്സ്‌ എന്റെ മമ്മിയെ പിടിച്ചു തരാന്‍ വരുന്നതാരിക്കും. നല്ല മിസ്സ്‌!!

ഗൈറ്റിനു അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണു കാര്യത്തിന്റെ കിടപ്പു മനസിലായതു. മിസ്സ്‌ എന്നെ വട്ടം പിടിച്ചു.

"മിസ്സേ, മമ്മി പോകുന്നൂ"-ന്നു ഞാന്‍ ഉറക്കെ കാറി.

മമ്മി വരും മൊനേ എന്ന് പറഞ്ഞു മിസ്സ്‌ എന്നെ വീണ്ടും ജയിലിലേക്ക്‌ കൊണ്ട്‌ പോകുകയാണ്‌.
"മിസ്സേ വിട്‌, എന്റെ മമ്മി പോകുന്നേ.. ങീ..." ഞാന്‍ ഒന്നു കൂടെ ഉറക്കെ കാറി... നൊ! രക്ഷ!!!

"വിടടീ പട്ടീ......."

..
..
..

ഠപ്പേ!!!

മുട്ടിനു താഴെ ടാപ്പിംഗ്‌ കത്തി വച്ചോ!
എന്റെ ആക്രോശം അപ്പൊ തന്നെ ദീന രോധനമായി.
ഏറു കൊണ്ട പട്ടിയെ പോലെ ഞാന്‍ ഇരുന്ന് മോങ്ങി. (പക്ഷെ ഇതിലും വലുത്‌ വരാനിരിക്കുന്നതെ ഉള്ളൂ എന്നു അപ്പൊ എനിക്ക്‌ അറിയത്തില്ലായിരുന്നു.)

മഴ

2007-06-13T19:04:00.000+05:30

എല്ലാ മഴയും എനിക്ക്‌ ഒരു നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ സമ്മാനിക്കാറുണ്ട്‌.
കാര്‍മേഘം കാണുമ്പോഴേ മനസ്സിന്‌ ഒരു ദുഖമാണ്‌. ഒരു കാര്യവും ഇല്ലാതെ വെറുതെ അങ്ങു വിഷമം വരും. എതെങ്കിലും ഒരു പ്രണയഗാനം പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ വയ്ക്കും, എന്നിട്ടു മഴത്തുള്ളികള്‍ നോക്കി വെറുതെ ഇരിക്കും. മനസില്‍ പ്രണയം അല്‍പ്പം കൂടുതല്‍ ഉള്ളതു കൊണ്ടാണൊ ആവൊ!

മഴയുടെ ആദ്യത്തെ ഓര്‍മ്മ ലോവര്‍ പ്രൈമറി ക്ലാസ്സില്‍ പോവുന്ന ഒരു ജൂണ്‍ മാസമാണ്‌. യൂണിഫോം ഒക്കെ ഇട്ട്‌, തോളില്‍ വലിയൊരു ബാഗും തൂക്കി, അതിനു മുകളില്‍ ഒരു മഴക്കോട്ടും ഇട്ട്‌, ഒരു കയ്യില്‍ വാട്ടര്‍ ബോട്ടിലും മറു കയ്യില്‍ കുടയും പിടിച്ചു ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പം തിണ്ണയിലെ ചാരുകസാലയില്‍ ചാച്ചന്‍ കിടപ്പുണ്ടാവും. ഒരു കൈലിയും തോളില്‍ ഒരു തോര്‍ത്തു മുണ്ടുമാണു വേഷം. നീണ്ട്‌ നിവര്‍ന്നു കിടന്ന്‌ വയറ്റില്‍ താളം തട്ടി ചാച്ചന്‍ ഒരു മൂളിപ്പാട്ട്‌ പാടുന്നുണ്ടാവും. "അമ്മേ, അമലോത്ഭ കന്യകെ..."

മമ്മി വരുന്നതും നോക്കി വാതില്‍ക്കല്‍ നില്‍ക്കുമ്പം കുട ചുറ്റിച്ചു വെള്ളം, തെറിപ്പിക്കുന്നത്‌ ഒരു വിനോദമായിരുന്നു. "അടങ്ങിയിരി കൊച്ചേ" എന്ന് എന്നും ചാച്ചനെക്കൊണ്ട്‌ പറയിക്കുമായിരുന്നു. പാവം ചാച്ചന്‍, ഇപ്പൊ മഴമേഘങ്ങള്‍ക്കു മുകളില്‍ എവിടെയൊ ഒരിടത്തിരുന്നു മഴ കാണുന്നുണ്ടാവും.

മറൈന്‍ ട്രൈവിലെ മുസിക്കല്‍ വാക്ക്‌ വേയില്‍ ചാറ്റല്‍ മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍ പഴയ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ നനുത്ത ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒന്നു തെളിഞ്ഞ്‌ വരും, ഞാന്‍ എവിടെയും പോയിട്ടില്ല എന്ന രീതിയില്‍. കായലില്‍ പതിക്കുന്ന ചെറിയ മഴത്തുള്ളികളും, വേഗം തുഴഞ്ഞു പോകുന്ന വള്ളക്കാരനും മനസ്സില്‍ ഒരു ശൂന്യത ഉണ്ടാക്കുന്നത്‌ എന്താണാവൊ!

ഉദ്യോഗസ്തനായി ട്രാങ്ക്വില്‍ ടവേഴ്സ്സില്‍ താമസിക്കുമ്പോഴാണു നഗരത്തിന്റെ മഴ കാണുന്നത്‌. നനഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഹൈ വേയിലൂടെ വിവിധ നിറത്തില്‍ വെളിച്ചം തെളിച്ച്‌ നിര നിരയായി വണ്ടികള്‍ വരുന്നതു ആറാം നിലയിലെ ടെറസ്സില്‍ ഇരുന്നു കാണാന്‍ നല്ല രസമായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ മഴക്ക്‌ നൊമ്പരമല്ല, ഒരു നഷ്ടബോധമാന്നെന്നു തോന്നുന്നു.

നഷ്ടബോധം തന്ന മഴയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പിന്നെയും ഉണ്ടായി. മഴ വരുമ്പോള്‍ തോന്നുന്ന വിഷമത്തിനു നിരത്താന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒത്തിരി കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ട്‌. എങ്കിലും ഇപ്പൊഴും മഴ എനിക്കു ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്‌.

തുടങ്ങുകയാണ്‌...

2007-06-13T17:23:00.000+05:30

ഓണ്‍ലൈന്‍ ബ്ലോഗുകളിലെ അക്ഷരപ്പുലികള്‍ക്കു മുന്‍പില്‍ ശിരസ്സു നമിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ തുടങ്ങട്ടെ... "എന്റെ തോന്ന്യാക്ഷരങ്ങള്‍!!!"

വെറുതെ ഇരിക്കെ ഒരോന്നു അങ്ങു തോന്നും.. അതൊക്കെ അടുത്തിരുന്നു കട്ട കോടിംഗ്‌ നടത്തുന്ന പ്രജീദിനോടു പറയാന്‍ പറ്റുവൊ? എന്നാ പിന്നെ നാട്ടുകാര്‍ അറിയട്ടെ എന്നു വിചാരിച്ചു.

പറയാന്‍ ഇന്ന വിഷയം എന്നു ഒന്നും ഇല്ല കെട്ടൊ. കുറച്ചു സംഭവങ്ങളും, നുറുങ്ങു ചിന്തകളും, സിനിമാ-സംഗീത നിരൂപണങ്ങളും ഒക്കെയാണ്‌ പ്ലാന്‍... അവസാനം ഡീയെസ്സിന്റെ പേപ്പറിലെ അല്‍ഗൊരിതം പോലെ ഒരു അവിയലു പരുവം ആകാതെ ഇരുന്നാ മതിയാരുന്നു...

അപ്പൊ, എനിക്കു ഒരു ആള്‍ ദ ബെസ്റ്റ്‌...