تمرین دموکراسی

دو نفر دینشان را تغییر دادند

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Wed, 15 Feb 2012 15:02:00 +0000

سمت چپی شان استون می باشد. او مسلمان شده و فارس نیوز این تغییر دین را جشن می گیرد. او از مسلمانان دیگر مسلمان تر است، البته نه فقط به دلیل موبور بودن: شان مسلمان به دنیا نیامده و دین خود را خودش انتخاب کرده. آزادی عقیده

سمت راستی اما یوسف ندر خانی است. به مسیحیت گراییده و به اعدام محکوم شده. چرا او اجازه ندارد دین خود را تعیین کند؟

تاریخ سلیقه ای و مشکلی به نام اتحاد

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Thu, 09 Feb 2012 04:30:00 +0000

اگر در ویکیپدیا یا بسیاری از وبلاگ ها و وب سایت ها دنبال یک نوشته تاریخی گشته باشید، حتمن متوجه شده اید که نگارندگانِ اغلب این نوشته ها، تاریخ را بسیار سلیقه ای می نویسند. شاید برایتان جالب باشد که در ویکیپدیای آلمانی (حداقل تا امروز) در مورد مصدق قسمتی وجود دارد با نام "خطاهای باور شده". در این قسمت نوشته شده که مصدق بر خلاف تصور عمومی نه برای آزادی و دموکراسی کاری انجام داد و نه نفت را ملی کرد! می خواهم بگویم که این دعوای تاریخی بر سر آنکه "مصدق خوب بود یا بد" و یا "شاه خوب بود یا بد" به زبان های غیر فارسی - توسط ایرانیان - هم کشیده شده است. تحریف در تاریخ نه فقط توسط حکومت، که توسط خود مردم نیز صورت می گیرد. هدف از تحریم تاریخ، با اهداف جمهوری اسلامی از تاریخ چندان فرقی ندارد.

در کنفرانس گروه 22 خرداد هامبورگ، مسعود بهنود حرف جالبی را زد. او می گوید دلیل اینکه ما نمی توانیم اتحاد در گفتگو بیابیم این است که ما در مورد بدیهی ترین امر که تاریخ ایران است اتفاق نظر پیدا نمی کنیم (دقیقه 36 به بعد). این شاید تنها یک دلیلش باشد، ولی حرف بسیار به جایی است. تاریخ که گذشته است. چرا نمی توانیم همان طوری که بوده ولش کنیم؟ چرا نمی توانیم دنبال حقیقت باشیم؟ چرا آن قدر رویش تعصب داریم؟ چرا به خودمان دروغ می گوییم؟

در ضمن یک پیشنهاد دارم به کسانی که با تاریخ کشور (چه باستانی، چه معاصر) آشنا هستند و می خواهند برای کشور کاری مثبت انجام دهند، ولی نمی دانند چه کار. نوشته های تاریخی ویکیپدیای فارسی را کمی سر و سامان دهید و تصحیح کنید. این کار، نتیجه ای دراز مدت خواهد داشت. نوشته های شما سال ها خوانده خواهند شد و تاثیر گذار خواهند بود.

پی نوشت:

به تمام علاقمندان به تاریخ توصیه می کنم کل سخنرانی مسعود بهنود را بشنوند، حاوی نکاتی است کاملن جدید. به اسنادی اشاره می کند که تاریخ ایران را متحول می کنند. خلاصه عرض می کنم: گویا ناصرالدین شاه شخصی کاملن متفاوت با تصور امروز ما می باشد (از دقیقه 33 سخنرانی آغاز می شود).

یک پیروزی برای سکولارها

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Thu, 09 Feb 2012 03:42:00 +0000

گروه 22 خرداد هامبورگ کنفرانسی را برگزار کرده بود با حضور مسعود بهنود، مهرداد عمادی و رجبعلی مزروعی. در میزگرد پس از کنفرانس (دقیقه 24) مزروعی می گوید: "ما مذهبی ها سال ها عادت کرده بودیم دگر اندیشان را نبینیم. الآن رسیدیم به این مرحله که باید ببینیم".

این حرف در وحله اول شاید چندان مهم به نظر نرسد، ولی این یک پیروزی برای سکولارهایی است که خواسته های خود را ناگفته نگذاشتند و "این حرف ها" را موکول به فردا نکردند. اگر شما سکولار هستید، امروز می توانید مطمئن باشید که طرز فکر شما جدی گرفته می شود. شما دیگر نادیده گرفته نمی شوید، برای اینکه مذهبیون می دانند که شما قسمت قابل توجهی از جامعه را شامل می شوید. این نادیده نشدن و حساب شدن، می تواند گامی مثبت جهت اتحاد ما شود. حتی می توان انتظار داشت که رسانه هایی مانند کلمه، جرس و رسا شما را بیشتر از گذشته به حساب بیاورند.

نکاتی در مورد شرکت یا عدم شرکت در تظاهرات بیست و پنجم بهمن

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Sat, 04 Feb 2012 21:00:00 +0000

پیش نوشت: هدف از این نوشته، یادآوری چند نکته جهت تصمیم گیری بهتر - و نه آسان تر- در مورد شرکت یا عدم شرکت در تظاهرات بیست و پنج بهمن می باشد. نه کسی را به شرکت در آن دعوت (دلیل) و نه کسی را منع می کنم.

---

یکم - به نظر می آید که تاریخ جنگ هر روز نزدیک تر می شود. به عقیده من یکی از دلایل آن، ناامیدی جامعه جهانی نسبت به تغییرات در حاکمیت ایران - چه از طرف مردم چه سیاسیون - می باشد. جنبش سبز - یا جنبش دموکراسی خواهی در ایران - می تواند با دست در گرفتن امور کشور از جنگی احتمالی جلوگیری کند (+).

دوم - در دست گرفتن امور کشور از طریق خیابان بسیار پر هزینه خواهد. در ضمن جامعه جهانی به اصلاح طلبان وقت لازم برای اصلاح کشور را نخواهد داد (+).

سوم - حضور در خیابان به معنای پیروزی نیست. این حضور فقط در صورتی پیروزمندانه خواهد بود که دوام یا هدفی موقتی (برای مثال جلوگیری از یک اعدام) داشته باشد. این استدلال بر مبنای تجربیاتمان از حادثه کوی دانشگاه در زمان خاتمی تا کنون می باشد.

چهارم - دوام حضور، بستگی به جدی گرفته شدن تظاهرات بیست و پنج بهمن از طرف جامعه می باشد. شرکت در تظاهراتی کم تعداد، سرکوب خواهد شد. این نوع سرکوب که در سوریه تظاهرات بزرگی را به راه انداخت، در ایران باعث خانه نشیدن معترضین شد. مجید محمدی در این باره می نویسد (+):

"اکنون پس از بهار عرب بسیاری از خود می پرسند چرا معترضان ایرانی پس از کمتر از صد کشته در سال ۸۸ به خانه های خود برگشتند در حالی که معترضان سوری تا کنون بیش از پنج هزار کشته داده و هنوز از مبارزه دست نکشیده‌اند.

پاسخ در نوع نگرش نسل امروز است. آنها می خواهند حکومت موجود ساقط شود تا از زندگی و همه زیبایی‌هایش لذت ببرند و کسی در خانه و خیابان و محیط کار آنها را کنترل نکند. اما برای این هدف کسی نمی خواهد از لذت کوچک خود حتی سفر دو سه روزه به کنار خزر بگذرد چه برسد به آن که خود را به کشتن دهد."

پنجم - حضور در خیابان در مرحله اول باید در وحله به خاطر خودتان باشد. برای آزادی و حقوق و آینده شخص شما. آزادی زندانیان سیاسی بر آینده شما نقش خواهد داشت. شرکت در خیابان وظیفه نیست، یک انتخاب آزادانه است. وبلاگ پیپ، قهوه، شکلات در این باره می نویسد:

"اگر اینها هم مهم نباشد، چه بر این باور باشیم که جنبش سبز مرده است یا زنده، چه به شورای هماهنگی راه سبز اعتقاد داشته باشیم یا نه، اگر به وضعیتی که شورا به درستی ترسیم می کند اعتقاد دارید می توان به خیابان رفت. نه به خاطر جنبش سبز، نه به خاطر سست کردن بنیان های حکومت، نه به خاطر شهدا و اسرای جنبش بلکه به خاطر خودمان. به خاطر اعتراض به وضع موجود. به خاطر آزادی و به دلیل ساده ی فهمیدن. من این را مهم می دانم. گرچه با آنها حضور در جنبش را برای کسی توجیه نمی کنم.

شجاعت بدون عقلانیت شاید حماقت باشد اما گمان می کنم به خاطر فراموش شدن عقلانیت و سلطه حماقت باید شجاعت بخرج داد."

ششم - ندای سبز آزادی واکنش‌ها به فراخوان بازگشت به خیابان را به خوبی بررسی کرده. از دست ندهید

کریسمس، روزی که کلیساها در سرزمین خداناباوران پر می شوند

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Tue, 31 Jan 2012 16:49:00 +0000

پیش نوشت: این نوشته تنها بر مبنای تجربه ها و دیده های شخصی من در آلمان نوشته شده و مبنای آماری ندارد. در ضمن، بنا بر آن چه شنیده و خوانده ام، مردم کشورهای آمریکا، ایتالیا، اسپانیا و اروپای شرقی بسیار مذهبی تر از مردم کشورهایی نظیر آلمان، فرانسه یا انگلستان می باشند. بنابرین باز هم یاد آوری می کنم که این نوشته فقط مربوط به آلمان است.

فکر می کنم برای چندی از خوانندگان جالب باشد که خداناباورانِ ساکن کشوری سکولار، چگونه از یک روز مذهبی استقبال می کنند.

---

در آلمان، یکشنبه های عادی، کلیساها تقریبن خالی هستند. آن قدر خالی که عده ای خداناباور می گویند، بهتر است تعدادی از کلیساها را به مساجد تبدیل کرد تا مورد استفاده مهاجرین مسلمانی که هنوز به دینشان اعتقاد دارند قرار بگیرند و بی استفاده نمانند! ولی کریسمس که می شود، اوضاع خیلی فرق می کند. کلیسه ها آن قدر پر می شوند که شاید جایی برای نشستن نماند.

یک - چرا عده ای از افراد غیر مذهبی در روز کریسمس به کلیسا می روند

الف- بسیاری افراد خداناباور صرفن بنا به رسم و سنت به کلیسا می روند. کلیسا رفتن جزئی از آداب و رسوم روز کریسمس می باشد. کریسمس هم تبدیل به یک فرهنگ ورای مسیحیت شده. [1]

ب - بچه ها معمولن یا به زور پدر و مادر به کلیسا می روند یا تهدید می شوند که در صورت کلیسا نرفتن کادوئی نصیبشان نمی شود.عده ای از پدر و مادرها خود چندان علاقه ای به کلیسا رفتن ندارند، ولی می خواهند که فرزندانشان با "فرهنگ مسیحی" و "فرهنگ کشورشان" آشنا شوند.

پ - به یاد آوردن خاطرات کودکی

دو - آیا افراد مذهبی که به کلیسا نمی روند کریسمس را جشن می گیرند؟

الف - با بی خدایانی آشنا شده ام که به گفته خود از کریسمس متنفرند و فقط به احترام خانواده کادوی کریسمس را می خرند و بر سر میز شام کریسمس حاضر می شوند. عده ای نیز شام، کادو و یا حتی درخت کاج کریسمس را با مسیحیت در ارتباط نمی بینند و فقط از جنبه سنتی به آن نگاه می کنند.

ب - خانواهده هایی نیز هستند که نه درخت کریسمس می خرند و نه کادوی کریسمس. ایشان ممکن است فقط به دلیل تعطیل بودن، دور هم جمع می شوند. البته بچه های کوچک تر معمولن کادویی می گیرند تا زیر بار حسادت رنج نبرند.

پ - بعضی ها هم کریسمس را جایی کار می کنند، چرا که حقوق کار در روز کریسمس می تواند چند برابر روزهای عادی باشد. برای مثال، در بسیاری از شهرها، کتابخانه های 24 ساعتی وجود دارد که حتی در روزهای کریسمس هم باز می باشند. می توان تصور کرد که کار کردن در کتابخانه ای تقریبن خالی با در آمد بالا چقدر مجذوب کننده می باشد!

پی نوشت

[1] می توان به این مورد هم اشاره کرد که کلیسا صرفن برای تبدیل یک جشن کاملن کافرانه به یک جشن مسیحی تولد مسیح را به آن روز نسبت داد. همان جشنی که درآن بسیاری از تمدن ها و قبایل، فرا رسیدن نیمه زمستان را (که شب ها بعد از آن به تدریج کوتاه می شوند و طول روزها افزایش می یابد) جشن می گرفتند. البته امروز بسیاری از ایرانی ها سعی بر آن دارند که این جشن فقط ایرانی نامیده شود!

موفقیت تابوشکنی گلشیفته فراهانی

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Thu, 19 Jan 2012 15:55:00 +0000

یک عکس خبر ساز شد. خبر شد موضوع اول بحث در جامعه. خبر، مخالفان و موافقانی داشت:

گفتگو در باره یک تابو شکل گرفت. این، اولین موفقیتِ آن حرکت بود.

این گفتگو، "نمایندگان خدا بر زمین" را به وحشت انداخت. پس به اصغر فرهادی حمله کردند تا عده ای بترسند و بگویند "دیدید نتیجه این کارها چیست؟" یا "حالا موقع این کارها نیست" تا همه ساکت شوند. جامعه ما، سال ها با این حرف ها ساکت می شد. این حرف ها دیگر زیادی تکرار شده اند. حالا دیگر نوبت نسل ماست. تابوهای دیگری هم شکسته خواهند شد.

یادداشتی از فعال حقوق بشر و هم وطن بهائی، نوید خانجانی

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Sun, 15 Jan 2012 18:16:00 +0000

بدون شک هم وطنان بهائی ما، بیش از هر اقلیت دیگری زیر فشار حکومت رنج برده اند. متاسفانه اعضای این اقلیت مذهبی نه تنها از طرف حکومت، بلکه از سوی جامعه نیز آزار داده شده و می شوند. مقاله زیر نوشته ای است در این زمینه، منتشر شده توسط وبسایت کمیته گزارشگران حقوق بشر، نوید خانجانی، بازخوانی می کنم. با این امید که چنین نامه هایی در آینده در سایت های سبز نیز منتشر شوند.

---

سال های کودکی را به یاد دارم که همواره خانواده ام در هراس از همسایگان مسلمان بودند، به یاد دارم بزرگترها می گفتند در بحبوحه انقلاب همسایگان انقلابی و تندرو مسلمان، به پشت بام خانه می آمدند و دهانشان را به کانال های کولر ساختمان می چسباندند و فریاد الله اکبر و... سر می دادند.

از کودکی هرگاه به خیابان قدم می گذاشتم در هراس از مردم و شهرمسلمان نشینش بودم، حس موجود بد و غریبه در من القاء شده بود و زمانی که هفت سالی بیش نداشتم و پای به مدرسه گذاشتم همیشه چیزی را باید پنهان نگاه می داشتم؛ بله همواره باید مسلمان نبودن خانواده را پنهان نگاه می داشتم نبایستی کسی می فهمید خانواده ام بهایی هستند.

به یاد دارم مادرم به مدرسه می آمد و با مدیر، ناظم و معلمین مدرسه بحث می کرد.مادرم همیشه در زمان برگزاری نماز جماعت با مسئولین مدرسه در کلنجار بود؛ اینکه به اجبار من 7 ساله را برای شرکت در نماز جماعت می بردند مسئله ای ناخوشایند برای خانواده و اطرافیانم بود که البته من آن زمان این مسائل را نمی فهمیدم؛ فقط می دیدم عده ای در پشت سر هم می ایستادند و در حالی که بوی تعفن عرق پا همه جا را پر کرده بود خم و راست می شدند و من هم ادای آنها را در می آوردم تا کم نیاورم و مبادا تنبیه نشوم.

در آن زمان به خیال خود برای جبران اینکه نفرت و دیدگاه منفی مدیر، ناظم و معلم را رفع کنم اقدام به حفظ کردن آیه های قرآن کردم و سعی می کردم از کسی که سرصف قرآن با صوت می خواند زیباتر بخوانم. امروز وقتی به آن حرکتم نگاه می کنم خنده ای تلخ به تمام آن دوران می کنم.

آن دوران هر چه بود گذشت و نوبت به مقطع راهنمایی رسید. برای ثبت نام در مدارس راهنمایی می دیدم، مسئله برای ثبت نامم معدل نیست و مسئله اصلی در فرم ثبت نام نهفته است؛ یعنی گزینه مذهب، یعنی مسلمان نبودنم. مدارس به این دلیل یا قبولم نمی کردند و یا به سختی و با هزار شرط و شروط و منت من را می پذیرفتند.

حدود 13 ساله بودم که در مقطع راهنمایی آرام آرام می رفتم دنیای اطرافم را بشناسم، در آن مقطع با معلم پرورشی و قرآن بیشتر آشنا شدم. در زمان برگزاری کلاس های قرآن و دینی معلم گاهی به من دستور می داد تا از کلاس بیرون بروم و پشت در بیاستم؛ معلم پرورشی را به یاد می آورم که بچه ها را جمع می کرد و با آنان صحبت می کرد که من نبایستی در آن صحبت ها باشم و وقتی صحبتش با بچه ها تمام می شد، هم کلاسی هایم جور دیگر به من نگاه می کردند.

به یاد می آورم که زمانی کلاسمان قرار بود به سفری علمی در شهر برود و به علت تعداد کم کلاسمان تمامی شاگردها با چند ماشین شخصی می رفتند و در تقسیم بندی من بایستی با ماشین معلم پرورشی می رفتم، همه سوار ماشین شدند و من هم می خواستم سوار ماشین شوم که معلم پرورشی رو به من کرد و گفت تو حق نداری سوار شوی! تو نجس هستی و ماشین را آلوده می کنی؛ تو کثیف هستی! درب ماشین را بست و من آن روز را در حیاط مدرسه گذراندم تا هم کلاسی ها برگردند.

جالب است در آن دوران حتی خجالت می کشیدم این مسائل را در خانه با خانواده در میان بگذارم، شاید هم یک حسی غریزی به من می گفت نبایستی این اتفاقات را بگویم. در هر صورت از روزی که معلم پرورشی در مقابل دیگر دانش آموزان من را نجس خطاب کرد دیگر هر روز بیش از 30 مرتبه مخفیانه صورتم را با صابون می شستم به نحوی که بعد از مدتی صورتم از خشکی، پوست پوست شده بود. آن زمان با خودم فکر می کردم معلم که اشتباه نمی گوید و حتما او چیزی می داند و من کثیف هستم و باید این کثافت را رفع کنم و...

و البته در دوران راهنمایی در بین بی احترامی عده ای از معلمان می دیدم عده ای از معلمان به طرز عجیبی به من و خانواده ام احترام می گذاشتند به نحوی که می دیدم دبیر تاریخ که صورتش فرم بهم ریخته ای داشت (بعد ها فهمیدم این بهم ریختگی به واسطه شکنجه های دهه شصت می باشد) دایی ام را می شناسد و غیرمستقیم از او به نیکی یاد می کند و به او احترام می گذارد؛ اما من همچنان چیزی از این بدرفتاری ها و خوش رفتاری ها نمی فهمیدم.

در هر صورت آن دوران هم گذشت و من به دبیرستان رسیدم، همه چیز تغییر کرده بود. دیگر حس میهن پرستانه و عشق به مردم و شخصیت های انقلابی جای خودش را به حس حقارت داده بود، از کوچکترین فرصتی برای خواندن تاریخ و سیاست استفاده می کردم. یک کتابخانه بود که گاهی به آنجا می رفتم و در کتاب های آنجا غلت می زدم. در آن دوران از 18 تیر و از اعتراضات دانشجویی می شنیدم، اعتصاب معلمان مدرسه به پایین بودن حقوق شان را می دیدم و کم کم حس می کردم که تنها نیستم و ظاهرا کسان دیگری هم هستند که مورد تبعیض واقع می شوند و در حال مبارزه با این نابرابری و تبعیض ها هستند.

تازه می فهمیدم علت این کش مکش ها چیست، اما خب باز هم دغدغه ام این درگیری ها نبود و می خواستم درسم را بخوانم، دانشگاه بروم. اما مرتب به من می گفتند ما به دانشگاه نمی توانیم برویم و بیش از 25 سال است که نرفته ایم. می گفتند بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و انقلاب فرهنگی دیگر بهائیان حق ورود به دانشگاه ندارند و اگر بخواهی درس بخوانی می توانی در دانشگاه زیرزمینی بهائیان درس بخوانی.

خیلی صحبت هایم را طولانی نکنم، جریان به کنکور رسید و در کنکور سراسری ریاضی شرکت کردم و مجاز به انتخاب رشته شدم ولی از انتخاب رشته به علت بهائی بودن باز ماندم و حق انتخاب رشته را از من گرفتند؛ پس از آن به دانشگاه زیرزمینی بهائیان رفتم. دانشگاهی که دقیقا روبروی دانشگاه شریف بود، ما باید بی سرو صدا می آمدیم و می رفتیم و البته دانشجویان دانشگاه شریف را می دیدم که همه چیز ظاهرا برایشان فرق داشت...

بگذریم؛ بعد از 2 ترم، یک روز بی مقدمه و در میانه ترم در خانه دانشجویی وسایلم را جمع کردم و به دانشجوهایی که هم خونه با من بودند گفتم که اینجا جای من نیست و من می روم؛ من رفتم تا بار دیگر کنکور بدهم و به دانشگاه وارد شوم و مصمم بودم اینبار هرطور شده پیگیری کنم و حق خودم را به عنوان یک شهروند ایرانی بگیرم.

چهار دوره کنکور دادم و نتایجم اعلام نمی شد و به جای کارنامه برایم نقص پرونده درج می کردند. پیگیری هایم شروع شد، از نماینده مجلس تا امام جمعه، از وزارت علوم تا سازمان سنجش، از شورای انقلاب فرهنگی تا نهاد رهبری و...

در این پیگیری ها به حقوقی که می خواستم نرسیدم ولی اطلاعاتی به دست آوردم که شاید هیچگاه از تحصیل در دانشگاه بدست نمی آوردم؛ چشمانم به حقایقی باز شد که شاید در دانشگاه هیچ گاه چشمانم به این حقایق باز نمی شد. این جریانات ادامه داشت تا اعتراضات انتخابات ریاست جمهوری در سال 88، و اسفند سال 88 که دیگر پیگیری هایم از وزارت علوم، سازمان سنجش، شورای انقلاب فرهنگی و دیدار با نمایندگان مجلس به بند 2 الف سپاه، در زندان اوین و دیدار با بازجوهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی رسید.

اکنون که این مطلب را می نویسم با 12 سال حبس تعزیری دست به گریبان هستم و مطمئنم این پایان داستان نیست؛ البته این نکته قابل ذکر است که دیگر در این مسیر تنها نیستم، دوستان و همراهان زیادی دارم؛ کسانی که این دردها را دیده اند و کشیده اند و این داستانی که گفتم درد مشترکمان شده است.

دوست دارم در اینجا یادی کنم از یاران دربند؛ سماء نورانی، ضیاء نبوی، مجید دری، مهدیه گلرو و ...

اما باید به کسانی که این تبعیض و ستم ها را روا داشته اند بار دیگر بگویم که این پایان داستان نیست؛ پایان این داستان را باز می گذارم و به روشنی فردای میهن ایمان دارم

تغییرات اساسی در محتوای آینده ی وبلاگ

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Sun, 25 Dec 2011 21:29:00 +0000

تقاضای کمک فکری از خوانندگان در مورد تغییرات بنیادی در این وبلاگ

خوانندگان گرامی،

(اگر حوصله خواندن کل نوشته را ندارید، قسمت بعد از سه ستاره را بخوانید)

کمی بیش از یک سال و نیم است که در این وبلاگ مقالاتی اجتماعی - سیاسی می نویسم. ابتدا، هدفم بیشتر اجتماعی نوشتن بود، ولی چه کنیم که سیاست چنان در جامعه حاضر است که نوشته های اجتماعی نمی توانند غیر سیاسی باشند. من اما سیاستمدار نیستم. از سیاست متنفرم، ولی از دوران نوجوانی سیاسی فکر می کنم. این تقصیر من نیست، بگذریم ...

تحلیل گر سیاسی کم نداریم. فکر می کنم حدود پنجاه میلیون ایرانی سیاست را تحلیل می کنند. چندین نفر مشهور تر یا اثر گذار ترند که بین اینها، تحلیل گر سیاسی خوب هم کم نداریم. با این وجود، نوشته های من هم توانستند تعدادی خواننده را به خود جلب کنند که تک تکِ کلیک هایشان را با خود جشن گرفتم.

یک سال و نیم با هم دموکراسی را تمرین کردیم، ممنون. اما ...

به قول نویسنده "در قند قزل آلا"، واقعاً کاری از دست من بر نمی‌آید و من نمی توانم نسرین ستوده را آزاد کنم.

من جا نخورده ام. از وقتی که اینجا می نویسم، به این موضوع فکر کرده ام: چگونه می توانم برای مردم ایران و آینده کشور مفید تر از اکنون باشم؟ فکر می کنم از طریق این وبلاگ دستاوردهایی هم داشته ام. دستاوردهایِ ممکنِ من را روزبه گیلاسیان در نوشته ریاضیات سیاسی اش بسیار جالب توضیح داده است. من در بهترین شرایط توانسته ام افکار خود را تکثیر کنم.

ولی شاید من بتوانم مفید تر عمل کنم. نمی دانم، شاید تغییراتِ گودر عزمم را جزم تر کرد. به قول گفت و چای، بنزین وبلاگم (کامنت های شما در گودر) تمام شده و دیگر به صورت گذشته از نظرات شما بهره نمی برم و دیگر نمی توانیم مانند گذشته دست به دست هم دموکراسی را تمرین کنیم. این تغییرات اما به گونه ای مرا در تصمیم گیری یاری دادند.

***

در جامعه سیاست زده ما، خیلی چیزهای مهم تقریبن به کل فراموش شده اند. نوشته ها، اکثرن سیاسی اند. کارشناس، مورخ و اقتصاددان، همه تحلیل سیاسی می کنند. اکثر جامعه حاضر نیست در باره افکار آلترناتیو فکر کند، همه روی عقیده خود پا فشاری می کنند. تازه گفته می شود در اینترنت با نخبگان جامعه سر و کار داریم!

فکر می کنم در این جامعه سیاست زده، چند نفر هم باید کار علمی - فرهنگی و علمی - تاریخی کنند. منظورم از علم، همه نوعش است: طبیعی، تاریخی، جغرافیایی ... . آیا بهتر نیست منی که توانش را دارم، به این کارها بپردازم؟

در ضمن، نوشته های علمی چند سود بزرگ نسبت به نوشته های سیاسی دارند: یکی اینکه گسترش علم، خود به خود مقابله با جهل است.

دوم اینکه این نوشته ها در آینده نیز می توانند مورد استفاده خوانندگان قرار بگیرند. در ایرانی آزاد، این نوشته ها می توانند خوانده و مورد استفاده واقع شوند و مانند نوشته های سیاسی با گذر زمان، معنای خودر را از دست نمی دهند.

سوم اینکه از این نوشته ها همه می توانند فرای تفکر سیاسی شان استفاده کنند.

حالا سوال های من از شما:

یک - آیا به نظراتان بهتر است نام و آدرس وبلاگ را برای نوشته های علمی تغییر دهم تا خوانندگان جدید بدون توجه به نظر سیاسی من، وبلاگ را بخوانند و اینجا فقط هر از گاهی سیاسی بنویسم؟ (البته در این صورت لینک وبلاگ جدید را اینجا خواهم گذاشت). یا همین جا نوشته های علمی را بِینابین نوشته های دیگرم منتشر کنم؟

دو - برای شما نوشته های علمی - تاریخی و تاریخِ روشن گری (نظیر گالیله، کپلر، داوینچی، داروین یا کانت) بیشتر جذابند یا تحلیل های جدیدتر علمی؟ یا حتی دانش روزمره؟ یا فرهنگی؟ آیا با حرف های من موافقید یا فکر می کنید وقت گذاشتن روی این چیزها بیهوده است و این چیزها خواننده ای ندارند؟

سه - آیا با کل نوشته موافقید؟

اگر به هر دلیلی نمی توانید در وبلاگ یا پلاس نظرتان را بگویید، می توانید به من ایمیل بزنید:

dustandtrash@gamail.com

منتظر جواب شما هستم

با تشکر

پس نوشت:

با چند دانشمند ایرانی که با کمک دوستان آلمانی ام در رشته های مختلف علمی پیدا کردم هم حرف زدم. نظرشان در مورد فارسی نوشتن درباره موضوعات حوزه تخصصی شان یا موضوعات جالبی که با آن ها آشنایی خوبی دارند مثبت بود. امیدوارم آن ها هم به زودی به وبلاگستان فارسی بپیوندند.

دروغ سال 2011 ...

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Fri, 23 Dec 2011 15:14:00 +0000

... جنتی مُرد!

چرا ضعیف شدیم - اخبار دروغی در رسانه های سبز

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Wed, 07 Dec 2011 22:43:00 +0000

پیش نوشت

این نوشته (فقط) ادامه ای است بر نوشته های آرمان امیری و آرش بهمنی با عنوان چرا ضعیف شدیم که با کل بحث ها موافقم و دلیلی بر تکرارشان نمی بینم [1]. پیشاپیش از طولانی شدن نوشته عذرخواهی می کنم. متاسفانه موفق به خلاصه تر کردن نوشته نشدم.

---

آرش بهمنی در قسمت چهارم به نکته مهمی اشاره کرده که درباره اش کمتر حرف زده شده. نکته مورد نقد او خط قرمز بسیاری از روزنامه نگاران و مجریان مطرح تلویزیونی است:

~~اخبار دروغی در رسانه های سبز~~، تابویی که هنوز شکسته نشده

احتمالن بسیاری از روزنامه نگاران مستقل و یا حذبی، فرصت رسیدن به این مساله را نداشته اند، چرا که مسائل حقوق بشری و دیگر مشکلات موجود در کشور وقتی برای آن ها نگذاشته اند. از طرفی دیگر، بعید نمی دانم که ترس از تخریب شدن یا ناراحت کردن همکاران و یا حتی مردم، بسیاری را از افشا گری باز داشته باشد.

آرش بهمنی به اشاره ای کوتاه بسنده می کند: "اخباری درباره اختلافات میان سران حکومت یا نامه‌نگاری‌ها یا اعتراضات فرماندهان سپاه و ... این اخبار حتا اگر دروغ نباشند٬ به واسطه آن‌که موثق نیستند٬ اساسن نباید قابل استناد باشند."

من از دید خودم، اشاره آرش بهمنی را کش می دهم (تاکید: شاید منظور آرش بهمنی نباشد).

این اختلافات میان سران را بسیار بزرگ کردند و گفتند که باعث ریزش حاکمیت در خود خواهد شد. آیا این حرف ها باعث نشد که طیف بزرگی از جامعه را به این فکر ببرد که "خوب پس چرا خود را به خطر بیندازیم (یا به خود زحمت دهیم)، وقتی که حکومت خود به خود سقوط می کند"؟ نامه هایی از "بیت رهبری" به "دست فعالین و روزنامه نگاران مهم رسیدند" و منتشر شدند که حاوی برنامه هفتگی و روزانه رهبر مملکت بودند. که رهبر فلان ساعت بیدار می شود و در فلان ساعت تا فلان ساعت فلان کار را را می کند. قبل از خواب، نیم ساعت به فحش هایی که مردم در خیابان به او می دهند گوش می کند. از کلکسیون پیپ های میلیون تومانی او خبر دادند که باور کردنش برای ما مردم ساده هم سخت بود. این نامه ها می خواستند به ما یک پیام را برسانند: رهبری نه تنها در سپاه، که در بیتش هم به کسی نمی تواند اعتماد کند. آن قدر دشمن تشنه جان دارد که بیا و ببین. منکر استثناها نیستم، اما ...

***

نامه رسید از فرماندهان ارتش که اگر مردم سرکوب شوند، ارتش مقابل سپاه خواهد ایستاد. این حرف ها عده ای را ولی مشکوک کردند و عده ای را بر این باور که کار تمام است. کسی نمی توانست بگوید فلان شخصیت محبوب دروغ می گوید، یا این حرف ها دروغ اند. منبع را هم که نمی توان پرسید. شاید هم منبعی در کار بوده که دروغ می گفته. انتشار نامه ی غیر قابل استناد، شخصیت فاش کننده را مشهور و محبوب می کند. هدف شاید شهرت و محبوبیت نبوده باشد. در بهترین حالت، هدف روحیه دادن بود. شاید با این حرف ها، کار سریع تمام می شد. اما نباید به این هم فکر می کردند که "اگر کار سریع تمام نشد، چه؟" نتیجه بلند مدت اینگونه ادعاهای بدون استناد چیست؟

شخصیت های مطرح و محبوب با هم در نمی افتند. شخصیت فاش کننده اخبار جعلی می تواند با مظلوم نمایی، جامعه را از شخصیت "سوال کننده" متنفر کند. خطر برچسب خوردنِ خبرسازی برای کیهان هم زیاد است. یا همگام شدن با رسانه های مخالفین حنبش سبز؟ شاید این ها دلایل سکوت بوده باشند. شاید سردبیرها یا مدیرها نخواهند این حرف ها زده شوند. شاید شخصی حتی شغلش را از دست بدهد...

آرش بهمنی ادامه می دهد:

"رویه‌ای مشابه درباره اخبار مربوط به زندانیان نیز وجود دارد. اولن اخبار نادرست درباره زندانیان به وفور وجود دارد. در ثانی کم نیستند نامه‌ها و بیانیه‌هایی که اساسن توسط زندانیان نگاشته نشده و آن‌ها از وجود چنین نوشته‌هایی خبر ندارند٬ اما به وفور در رسانه‌های سبز منتشر شده است."

ای کاش بهمنی ادامه می داد و منظورش را واضح تر می گفت. اولین شخصی که به نظرم رسید .... [نمی خواستم بنویسم] ... اما ... نامه .... مجید توکلی بود.... اسم آوردم تا اگر در اشتباهم، مرا روشن کنند. تا از اشتباه در آیم. ولی واقعن این سوال را از خود می کنم: چگونه از آن تاریک خانه که هیچ چیز در اختیارش نبود و تحت کنترل شدید بود چنان نامه ای نوشت؟ در شجاعتش شک ندارم. در بند عمومی اوین، فروشگاهی است که می توان در آن کاغذ و خودکار خرید. ولی مجید که از آن محروم بود. من روزنامه نگار نیستم و از خیلی چیزها بی خبرم.

البته نقدی هم بر افشاگری آرش بهمنی دارم:

احتمالن تنها کسی هم نیستم که این سوال برایش به وجود آمده. این نوع افشا گری آرش بهمنی، بدون نام بردن، می تواند ما را به اشتباه بیندازد. چه کسی یا گروهی و با چه هدفی اخبار ~~دروغ~~ از زندانیان بیرون داد و از نام آنان سو استفاده کرد؟ ... شاید هم منظورش را درست گرفته باشم... به هر حال اگر امکانش هست، افشاگری را ادامه دهید.

حرف آخر:

شاید این نوشته به نحوی تابو شکنی باشد. ولی این حرف ها به نظرم بدیهی هستند، آن قدر بدیهی که تا به حال نیازی به نوشتنشان ندیدم. وبلاگستان فضایی است مستقل. شاید این حرف های بدیهی، ابتدا باید در وبلاگستان نوشته شوند. آن قدر بابشان کنیم که حرفه ای ها هم بتوانند و جرات کنند به آن بپردازند. می دانم که این حرف ها در میان فعالین جنبش زده می شوند، آیا وقتش نرسیده که رسمی شوند؟

پی نوشت

[1] نوشته های آرمان امیری در وبلاگ مجمع دیوانگان

- چرا ضعیف شدیم - ۱: جنبش بدون رهبر را به جنبش نخبه‌کشی تغییر دادیم

- چرا ضعیف شدیم - ۲: جنبش فراگیر را با هردمبیل اشتباه گرفتیم

- چرا ضعیف شدیم - ۳: تغییر را دیر متوجه شدیم و به حرف نخبگان گوش ندادیم

- چرا ضعیف شدیم - ۴: نقد از خود را فراموش کردیم

و نوشته های آرش بهمنی

جنگ و صلح (2) - اصلاح طلبان و مشکلی به نام زمان

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Fri, 02 Dec 2011 19:53:00 +0000

هفته پیش،در مورد علت نمایش خیابانی بسیجی ها، نوشته بودم: "شاید هم یه خبرایی قراره بشه که روح ما هم خبری نداره". روحم خبر نداشت که قرار بوده سفارت انگلستان اشغال شود. هنوز هم حتی نمی دانم که این دو اصلن با هم ارتباط مستقیمی داشتند یا نه. حقیقتد این است: ما حتی نمی دانیم که آیا کل حکومت یا فقط قسمتی از آن در این ماجراجویی دست داشته. آیا این "حرکت" برای تضعیف احمدی نژاد در جامعه جهانی بوده یا نبوده؟ نمی دانیم.

سیاست خارجی حاکمان این قدر بی منطق شده، که نه تنها قابل پیش بینی نیست، بلکه حتی قابل حدس زدن هم نیست. گویا خلاقیت ذهنی ما در پیش بینی خراب کاری های آنها خیلی ضعیف است! نگاه کنید به سخنرانی امام جمعه تهران. در حالی که دولت دارد با التماس از غرب سعی در ترمیم خراب کاری انجام شده می کند، احمد خاتمی داد می زند "انگلیس نیاز به گوش مالی داشت". به قول یکی از دوستان اقدام علیه امنیت ملی از این واضح تر نیست.

ایران روز به روز منزوی تر می شود. نظام، یا بخشی از نظام که زورش می رسد، هر روز جامعه جهانی را بیشتر از گذشته تحریک می کند. در حرف و در عمل.

سوال من این است: اصلاح طلبانِ هنوز معتقد به اصلاح طلبی در درون نظام، چگونه می خواهند جلوی این همه حماقت را بگیرند؟ آیا اصلن برنامه ای وجود دارد یا به امید خدا نشسته اند؟ و چرا فکر می کنند که جهان، در صورت ادامه این وضع، به آن ها به اندازه کافی زمان خواهد داد تا یک روزی دست به کار شوند؟ آیا به این هم فکر می کنند که سیاستمداران جهانی نیز انسان هایی هستند بدون ظرفیتی بی انتها از حوصله؟

پی نوشت:

عده ای، برای مثال گروه بیست و پنج بهمن در فیسبوک و بعضی از دانشجویان دست به کار شده اند تا شاید تجمعی یا تظاهراتی برای عاشورا و روز دانشجو به راه افتد. ولی گویا جامعه دلیلی نمی بیند ...

خبریه؟

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Fri, 25 Nov 2011 19:25:00 +0000

قبلنا مانورای نظامی تو شهرا را می انداختن. این مانورا یا برای ترسوندن "دشمنای خارجی" بودن یا می خواستن به ما بگن "ما از خاک پاک مملکت دفاع می کنیم".

حالا بی بی سی عکس های نمایش خیابانی بسیج ضد شورش در تهران را منتشر کرده. یا برای ترسوندن مردم یا همان "دشمنان داخلی" یا می خوان به رئیساشون بگن که "شهر در امن و امان است". شاید هم تظاهرات عاشورا و 16 آذر را از ما جدی تر گرفتن. شاید هم یه خبرایی قراره بشه که روح ما هم خبری نداره.

جنگ و صلح - (1) خائن کیست

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Thu, 17 Nov 2011 23:43:00 +0000

به عبارتی دیگر: استدلال های ضعیف به کار برده شده در مخالفت با جنگ (که می توانند نتیجه معکوس بدهند)
(کارتونی از مانا نیستانی)

"من تا سال 1933، برای امتناع از خدمت سربازی تلاش کردم. اما زمانی که فاشیسم آمد، متوجه شدم اگر جهان به دست بدترین دشمنان بشریت بیفتد، این نقطه نظر پایدار نمی ماند. در برابر قدرت سازمان یافته تنها قدرت سازمان یافته وجود دارد. من هیچ راه دیگری نمی بینم، هر چند که از این بابت خیلی متاسفم" - آلبرت انیشتین.[1]

یکم - جملاتی مانند "ما در هر شرایطی با جنگ مخالفیم" یا "هر کسی در هر شرایطی از حمله خارجی به ایران حمله کند خائن است" را بارها خوانده و شنیده ایم. آیا منظور از هر شرایطی واقعن "هر شرایطی" می باشد؟ حتی اگر ایران به شرایط آلمان نازی برسد و میلیون ها یا ده ها هزار نفر را بکشد؟ کسانی که نوشته های تویتری و وبلاگ های دیگر من را (که فارسی نیستند) دنبال می کنند می دانند، به خوبی می دانند که من مخالف جنگم و در این تبلیغات ضد جنگی کم هم فعالیت کرده ام. همین جا صریحن اعلام می کنم که این ضد جنگ بودنِ امروزِمن فقط مربوط به شرایط امروز می باشد.

دوم - استدلالی چون "مریم رجوی و دسته اش که خائند خواهان جنگند، پس هر کس از حمله به ایران حمایت کند نیز خائن است" استدلالی است همچون استدلال سران حکومت که می گویند "چون دشمن از فلان کار شادمان میشود، ما برعکسش را می کنیم".

انیشتین و بسیاری دیگر در زمان جنگ از سوی بسیاری از آلمانی ها "خائن" خطاب می شدند. لازم به گفتن نیست که امروز تاریخ و افکار عمومی آلمان از دید دیگری به مساله نگاه می کنند.

دلیل نوشتن این مقاله تنها مخالفت من با چنین استدلال هایی نیست. بیشتر، این دو نکته را از این جهت نوشته ام:

این دو نوع استدلال، که به زبان انگلیسی هم اینجا و آنجا نوشته می شوند، نه تنها به تبلیغ بر علیه جنگ کمک نمی کنند، بلکه می توانند خواننده "بی طرف" را به این باور فرو ببرند که مخالفان جنگ، استدلال های بهتری برای مخالفت با جنگ ندارند. این در حالی است که حامیان جنگِ آشنا با تاریخ جهان، به راحتی می توانند پیروز عقلانی بر چنین گفتاری باشند. این جا و آنجا دیده ام که حامیان کنونی حمله نظامی به ایران با اشاره به چنین استدلال هایی، مخالفان حمله نظامی به ایران را به "نادانی تاریخی و عقلانی" متهم کرده، قدرمندانه تر بر طبل جنگ می کوبند.

در باب خیانت واقعی این نوشته قدیمیم را اینجا دوباره درج می کنم:

نتیجه لجاجت و خیال پردازی از نگاه تاریخی

یک سال قبل از پایان جنگ جهانی اول، آلمانی ها در خیال خامِ فتح بلژیک از یک طرف و شکست دادن هم زمانِ انگلیس و آمریکا با چند عدد زیر دریایی از طرف دیگر بودند. اِرتسبِرگر(Erzberger)، وزیر وقت خزانه داری آلمان، متوجه تبدیل آلمان به یک دیکتاتوری نظامی شده بود. او در سال 1917 گفت:" به دلیل نابینایی سران نظامی که بینشی کافی برای سیاست و ارتشِ ما نداشتند، امکانِ برآورده شدن صلح از بین رفت".

چند ماه بعد که خود او قرارداد آتش بس را در 11 نوامبر 1918 را امضا کرد و در یک سخنرانی در پارلمان آلمان چنین گفت:
"هر قرارداد صلحی، پایان حسابِ یک جنگ است. هر کسی که جنگ را می بازد، صلح را می بازد، و چه کسی بین ما جنگ را باخت؟ من به شما این را ثابت کردم: کسانی که امکانات یک [قرارداد] صلح شایسته [1] را با بی منطقی بودن و لجاجت خراب کردند، مقصرند. مقصرِ اینکه [قراردادِ] صلحِ شایسته تری ممکن نبود کسانی هستند که حکومت قبلی را حمایت می کردند [...]. چون ما مجبور بودیم قرارداد صلح را امضا کنیم، ما برای گناه آن ها جریمه شدیم. آن ها هیچ وقت [دستشان] از این گناه پاک نمی شود، حتی اگر صد بار بگویند نه. آن ها از این گناه هیچ وقت بخشوده نخواهند شد، نه از سوی ما، نه در تاریخ و نه از طرف خودشان." پروتکل نوشته شده: صدای تشویق و دست زدن از طرف سوسیال دموکراتها (از سمت چپ) و وسط (میانه روها)، صدای غر غر از سمت راست (محافظه کاران).

در این زمینه بخوانید:

راز سر به مهر: سلفی گری

مقاومت: جنگ و بازتولید جنگ

آوازه بر فراز دریای مه: در بابِ جنگ: بيانيه‌اي از سرِ اجبار
مجید محمدی در بی بی سی: سیاست در جهان غیر دموکراتیک، کسب و کار آلوده به خون

در همین وبلاگ: جنگ؟ جلوگیری از جنگ؟! ولی چگونه؟ یک راه حل جدی

دو نوشته احساسی و ضعیف در استدلال، یکی در حمایت و دیگری در مخالفت با جنگ:
علی میرفطروس: چرا حمله نظامی به رژیم ایران
(مثال: نویسنده، آلودگی هوا در اهواز که علتش خشک شدن تنب های آب در عربستان، عراق و کویت است را با آلودگی هوا در لندن و پاریس مقایسه کرده. البته از دلایل این آلودگی اثری در نوشته نیست. این آلودگی با اتاق های گاز نازی های آلمان مقایسه شده! یعنی نویسنده می خواهد بگوید آلودگی هوا به طور عمدی و برای کشتن مردم توسط جمهوری اسلامی به وجود آمده!)

رضا فانی یزدی: مشوقین و توجیه گران حمله نظامی به ایران چه می گویند؟
(مثال: "آتش توپها و تانکهای فاشیست های آلمانی و بمباران هواپیماهای آنها در اروپا و روسیه فقط کمونیست ها و نیروهای ضدفاشیست را تکه تکه نمی کرد ... در شهر درسدن (Dresden) آلمان که متفقیقن آن را تقریبا با خاک یکسان کردند، فقط نازی ها نبودند که در زیر خروارها بمب در زمین شخم زده از بمب ها دفن می شدند". آیا نویسنده انتظار داشت دنیا بنشیند و نگاه کند نازی ها چگونه دنیا را فتح می کنند و زندگی او را نابود کند، چون "جنگ بد است"؟ بله، حمله به آلمان تلفات غیر نظامی بسیاری داشت. اما اگر متفقین به آلمان حمله نمی کردند، تلفات جنگ خیلی بیشتر نمی بود؟!)

منبع:
[1] Einsteins Erfahrungen in der Weimarer Republik, seine Haltung zum Faschismus

کنفرانس های خارجی فقط در تعطیلات!

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Wed, 16 Nov 2011 11:45:00 +0000

برای بزرگتر شدن تصویر، روی عکس کلیک کنید

[ایمیل دریافت شده] - کجای دنیا سمینار علمی در زمان تعطیلی دانشگاهها برگزار می شود که این دوست تازه به دوران رسیده با این انشای دبستانی فرمان عدم حضور در سمینارهای علمی همزمان با دوره آموزشی ترمی دانشگاه را میدهد. دستکم مدیران قبلی از اینگونه اجتهادهای در مقابل نص نمی کردند و انشایشان هم بهتر بود. این چه وضع نامه نگاری از نظر محتوی و شکل است؟ واقعاً که

لطفاً اطلاع رسانی فرمایید

چه کسی دروغ می گوید، جناب خسرو فروهر؟ - شاملو در زمان شاه راحت شعر می گفته؟ -

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Tue, 15 Nov 2011 15:29:00 +0000

در هر حال جستجو در یوتیوب، به دنبال آشنا شدن با نظریه های تاریخی مختلفی که شاید نشناسم، با دو ویدیو برخورد کردم که مجری برنامه اش شخصی است به نام خسرو فْرَوَهَر. ایشان اشخاصی چون دکتر علیرضا نوری زاده، بهرام مشیری و دکتر سازگارا دروغ گو می داند ( اینجا و اینجا ببینید).

در این نوشته، از اشخاص نام برده دفاع نمی کنم: فرض را بر این بگذاریم که آقای فروهر مچ چند "دروغ گو" را گرفته است.

در ویدیوی دوم، دقیقه یازدهم، آقای فروهر مدعی می شود که شاملو در زمان شاه آزاد بوده که "راحت" شعرش را بگوید و "سناریوی فیلم" بنویسد. از خود سوال می کنم این آقایی که این گونه آژیر "دروغ گو، دروغ گو" می زند و از وقاهت دیگران در تعجب است، چگونه جلوی دوربین به این راحتی دروغ می گوید؟

جهت اطلاع بینندگان تلویزیون ایشان: آقای فروهر به قول خودش یا "دروغ گو" است یا "نادان". کسانی که واقعن فکر می کنند شاملو در زمان شاملو آزاد بوده این نوشته و این نوشته را بخوانند تا ببینند خمیر شدن کتاب و زندانی شدن جزئی از راحت نوشتن در آن زمان بوده. البته شاید منظور آقای فروهر آن سال های اقامت شاملو در انگلستان و آمریکا بوده که شاملو راحت می نوشته.

خلاصه اینکه

شيخی به زنی فاحشه گفتا: مستی،

هر لحظه به دام دگری پا بستی؛

گفتا؛ شيخا، هر آنچه گويی هستم،

آيا تو چنان که می‌نمايی هستی؟

این شعر خیام را یک بار دیگر هم در این وبلاگ آورده بودم. این قدر زیباست که شاید بار آخر هم نباشد.

آهنگ آزادی، باب مارلی - ترجمه

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Fri, 11 Nov 2011 19:07:00 +0000

حالا که خواننده سبزمان را دزدیده اند، بر آن شدم که "آهنگ آزادی" (redemption song) باب مارلی را برایتان ترجمه کنم. این خواننده جامائیکایی در اروپا نیازی به معرفی ندارد، ولی در ایران کمتر شناخته شده است. باب مارلی موسیقی رگی را جهانی و محبوب کرد. موضوع بیشتر آهنگ ها و شعرهایش بیشتر "عشق"، "آزادی" و "صلح" هستند . بسیاری از این آهنگ ها، متنی غم انگیز ولی موسیقی ای شادی دارند، از جمله "جنگ" و "دردسرهای زیاد جهان".

آهنگ آزادی، همان طوری که خواهیم دید، مجموعه ای از چند بیتی هایی است که به هم ربطی ندارند. این آهنگ در سال 1979 نوشته و تهیه شده. ورژن های دیگری از این آهنگ توسط خود باب مارلی و گروه ویلرز هم تهیه شده اند: 1 2

بله، دزدان دریایی مرا دزدیدند

مرا به کشتیهای تجاری فروختند،

دقایقی بعد از اینکه مرا گرفتند

از ته گودالی بی انتها

اما دستان من نیرومند ساخته شده بودند

با دستان پروردگار

ما ذر این نسل به جلو حرکت می کنیم، پیروزمندانه

کمکم می‌کنی که این آهنگ آزادی را بخوانم؟

چون تنها چیزی که در زندگی داشتم آهنگ های آزادی هستند،

آهنگ‌های آزادی

ذهن خود را از برده‌داری معنوی رها کن

چرا که هیچ‌کس به جز خودمان نمی‌تواند ذهن ما را آزاد کند

از انرژی هسته ای نترس

زیرا هیچ کدام از آن‌ها نمی‌توانند زمان را بایستانند

تا کِی می‌خواهند پیامبران ما را بکشند

در حالی که ما که آن کنار نشسته‌ایم و نگاه می کنیم؟

بعضی‌ها می‌گویند این جزئی ازماجراست

ما باید این نامه (کتاب) را تکمیل کنیم

[جمله ها تکرار می شوند]

متن انگلیسی:

BOB MARLEY
"Redemption Song"

Old pirates, yes, they rob I;
Sold I to the merchant ships,
Minutes after they took I
From the bottomless pit.
But my hand was made strong
By the 'and of the Almighty.
We forward in this generation
Triumphantly.
Won't you help to sing
These songs of freedom? -
'Cause all I ever have:
Redemption songs;
Redemption songs.

Emancipate yourselves from mental slavery;
None but ourselves can free our minds.
Have no fear for atomic energy,
'Cause none of them can stop the time.
How long shall they kill our prophets,
While we stand aside and look? Ooh!
Some say it's just a part of it:
We've got to fulfil de book.

Won't you help to sing
These songs of freedom? -
'Cause all I ever have:
Redemption songs;
Redemption songs;
Redemption songs.
---
[Guitar break]
---
Emancipate yourselves from mental slavery;
None but ourselves can free our mind.
Wo! Have no fear for atomic energy,
'Cause none of them-a can-a stop-a the time.
How long shall they kill our prophets,
While we stand aside and look?
Yes, some say it's just a part of it:
We've got to fulfil de book.
Won't you help to sing
Dese songs of freedom? -
'Cause all I ever had:
Redemption songs -
All I ever had:
Redemption songs:
These songs of freedom,
Songs of freedom.

جنگ؟ جلوگیری از جنگ؟! ولی چگونه؟ یک راه حل جدی

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Wed, 09 Nov 2011 00:09:00 +0000

چند سوال:

یکم: آیا امروز امکان حمله به ایران وجود دارد؟ آیا احتمالش زیاد است؟ اگر نه که هیچ. اگر آره:

آیا مخالف جنگید؟ اگر نه که هیچ. اگر آره:

آیا می توانیم جلوی جنگ را بگیریم؟

آری

اما چگونه؟

آیا داخل نشینان و طرفداران جنبش دموکراسی خواهی - همان جنبش سبز - می توانند تظاهراتی با هدف مبارزه با جنگ راه بیندازند؟ ظرف چند روز آینده، با سمبل های سبز و جمعیتی چند ده هزار نفری که مشخص باشد این ها بسیجی ها نیستند؟

آیا حکومت اجازه می دهد؟ اگر آری که آسان است. اگر نه:

آیا ارزشش را دارد؟ آیا هزینه اش کمتر از جنگ است؟ اگر نه که هیچ ...

اگر آری

آیا حاضرید این ایده را مطرح کنید؟ تبلیغش کنید؟

واضح می گویم:

تعداد کاربرانی که این وبلاگ را از طریق فید آبونه کرده اند به دویست نفر هم نمی رسد. اگر تا اینجا را خوانده اید و به نظرتان بیجا حرف نمی زنم به زبان خود باید تلاش خودتان را بکنید. شیر کردن در فیسبوک و ریتویت در تویتر کافی نیست! بحث جنگ است. شوخی نیست.

به کمکاتان نیاز دارم. فقط به نفع خودم هم نیست. احتمالن به نفع همه ماست. آیا حاضرید؟ آیا قبول دارید؟

مطمئن باشید خارج نشینان هم همه تلاش خود را می کنند. از خواب خود خواهند زد و اینجا و آن جا خواهند نوشت، تظاهرات خواهند کرد و ... عده ای شروع کرده اند.

سعی کردم تا جایی که می توانم کوتاه بنویسم. فکر کنم نیازی نباشد برای خوانندگان این وبلاگ از بدی های جنگ سخن بگویم. فکر می کنم خوانندگان این وبلاگ آن قدرها اهل خواندن باشند که نیازی نباشد... اگر نه این وبلاگ را نمی شناختید. آیا حاضرید.

تاکید می کنم: این راه حل فقط وقتی می تواند پیروزانه عمل کند که حرکتی مستقل از حکومت باشد.وقت تنگ است.

Twitter Tag: #No2IranWar

آلترناتیوی برای گودر

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Tue, 01 Nov 2011 02:36:00 +0000

گودر مُرد، عزا گرفتیم و روضه خوندیم، با وجود اینکه هر جمعه به ما یاد آوری میشه که "چاره جز اینه که ناله شبگیر کنیم".

خلاصه بگم که هنگام عزاداری ما، یک "طرفدار افراطی گودر" به فکر ساخت جایگزینی برای گودر شد که فعلن اسمش Hive Minded قراره بشه. جزئیات بیشتر را می تونید در The Atlantic Wire بخونید.

***

برای کسانی که جزئیات بیشتری در مورد آلترناتیوها می خواهند بدونن هم چن جمله ای می نویسم:

یک - در روزهای اخیر چند دقیقه ای را صرف جستجوی آلترناتیوهای گودر کردم. چندصد تایی وجود داشتند، اونایی را که من امتحان کردم و محبوب تر هستن یک سری امکاناتی را که برای "ما" ایرانیا مهم هست را نداشتند. مثلن در خیلی هاشون امکان کامنت گذاری نیست یا اگر هست در گوگل پلاس هست که این کار را گودر هم می تونه بکنه.البته من خیلی تنبلی کردم و با همه این "فید ریدر ها" آشنا نیستم.

دو- این گودر جدیدی که قرارِ باز بشه قرارِ حتی از گودر هم بهتر باشه! این را آتلانتیک وایر میگه البته. کسی که می خواد راهش بندازه البته میگه هدفش اینه که مثل گودر کار کنه.

سه - البته که از ایرانیا هم در مقاله آتلانتیک وایر یاد شده. مگه میشه در جهان اتفاقی بیفته و از ایرانیهای آزادی خواه نامی برده نشه؟ طراح جایگزین گودر گفته تمام تلاش خودش را می کنه که این سایت مثل تویتر حک نشه و مردم بتونن از حکومتشون در امان باشن.

چهار- فعلن این آقا (فرنسیس) می خواد پول سرورها را از جیب خودش بده و البته یک عده هم گفتن حمایت مالیش می کنن و چون از شغل فعلیش راضی هست هدف اقتصادی نداره. فقط در صورتی یه بیزنس باز می کنه که برای در آمد خرج سرورهاش مجبور باشه. البته این ها ادعای فرنسیس هستن. راست یا دروغش به من ربطی نداره!

پنجم - من از ایشان از طریق تویتر پرسیدم که آیا این جایگزین گودر به فکر خطوط غیر لاتین هم هست یا نه که البته هنوز جواب داده، ولی فکر کنم به این موضوع واقف باشه. اگر مایلید حمایت کنید.

ششم - همین دیگه. یک نفس راحت و عمیق بکشید و منتظر باشید.

شبکه های اجتماعی: ترس آن ها، ضعف ما

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Sun, 30 Oct 2011 21:33:00 +0000

چهار شنبه سوری ها،

"غلط کردی" مودبانه ترین،

و "گوه خوردی" معمولی ترین جملاتی بودند که نثارمان می کردند وقتی در جواب

"چرا اینجا تجمع کردید" می گفتیم:
"گفتگویی بیش نیست میان دوستان".

آتش که روشن می شد، کافی بود یک پیکان وارد خیابان شود تا ما به خانه ی خانواده هایی مهربان پناه بریم و در بهترین حالت با صدای "بچه ها بیاید بیرون، کمیته نبود، رفقای ما هستن" نفسی راحت می کشیدیم و با غریبگان چند ساعتی دوستی می کردیم و از آزادترین ساعت های زندگیمان لذت می بردیم.

جنس مخالف،

همیشه ممنوع بود.
تفکیک نیز.

همیشه که نه،

هنوز به کودکستان نرسیده بود.

چه نسل خوش شانسی بودیم ما ...

نمی دانم از قدرت عشق و عاشقی می ترسیدند یا چی. فقط می دانم که می خواستند من و تو ما نشویم. چقدرش دین بود را که نمی دانم. می دانم که حداکثرش سنگسار بود ...

در سیاست،
هر وقت با هم یک صدا شدیم، از همه سو خوار شدیم.

از انقلابی تا میانه رو،
بعدها حتی رئیس جمهور محبوب آن روزهامان
صدای ما را صدای دشمن نامیدند.

پس خس و خاشاک شدیم.

کار گروهی را باید آموخت
ما، نسل دهه شصت، از جنگ که تقریبن چیزی یادمان نمانده، انقلاب را ندیده ایم و "تجمع" همواره برایمان ممنوع بوده است. حداقل دو سالی است که اهمیت شبکه های اجتماعی را باید دریافته باشیم. نگذاشته اند و نمی خواهند، ولی باید یاد بگیریم، با وجود همه موانع.

اهمیت شبکه های اجتماعی و چگونگی ایجاد آن بارها در وبلاگ ها و وب سایت ها نوشته شده و سیاستمدارانی چون موسوی از اهمیتش سخن ها گفته اند. جامه عمل باید بپوشانیمشان. بی شمار بودن همیشه کافی نیست.

صفحه فیسبوکی "بانک ملی را اشغال کنید" #OccupyMelliBank

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Sat, 22 Oct 2011 02:56:00 +0000

صفحه ای در فیسبوک با نام "بانک ملی را اشغال کنید" راه اندازی شده. قرار است پیشنهادات درمورد آکسیون ها و چگونگی شروع آکسیون در این صفحه طرح و بحث شوند. آدرس این صفحه: http://www.facebook.com/OccupyMelliBank

خلاصه اینکه بپیوندید.

خواستن توانستن است.

رسانه شمایید.

----

لطفن اگر مقیم ایرانید این نوشته را با نام واقعی خود در گودر شیر نکنید. در ضمن بهتر است دوستان مقیم ایران در ابتدا فقط با نامی مستعار عضو صفحه شوند.

توانا بود هر که دانا بود - بانک ملی را اشغال کنید - #OccupyMelliBank

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Wed, 19 Oct 2011 15:22:00 +0000

یکم - یکی از ادعاهای بسیاری از فعالان جنبش سبز قبل از دستگیری موسوی و کروبی، نداشتن رهبری مرکزی بود. این ادعا از زبان بسیاری از حامیان سرسخت موسوی و کروبی هم بیان می شد. حتی موسوی و کروبی خود را همواره همراهان جنبش سبز می نامیدند. این ادعا از نگاه برخی تاکتیکی بود برای جلوگیری از دستگیری موسوی و کروبی به این معنی که "اگر موسوی و کروبی دستگیر شوند جنبش سبز آسیبی نخواهد خورد". عده ای نیز این ادعا را حقیقتی کامل می دانستند با این استدلال: "تظاهرات جنبش - به جز تظاهرات حمایت از بهار عربی - همواره از طرف افرادی بی نام سازمان داده شدند. در نهایت از موسوی و کروبی نیز دعوت شد تا به تظاهرات بپیوندند". بعید می دانم کسی منکر این حقیقت باشد که دو سال پیش مردم توانستند خود تظاهرات خیابانی را سازمان دهی کنند.

دوم - بعدها که جنبش "آرام" شد، عداه ای آن "آرامش" را تقصیر موسوی، کروبی و اصلاح طلبان انداختن. به عقیده (یا گفته) آن ها "اصلاح طلبان به طور عمدی فتیله جنبش را پایین کشیدند"، ادعایی که برای مثال حسن داعی در صدای آمریکا تقریبن هر هفته تکرار می کرد. ناصر محمدی، سر دبیر کیهان لندن، همواره می گفت که مردم رهبران خود را در میان خود خواهند یافت. بعد از دستگیری موسوی و کروبی حامیانشان گفتند: "دیدید آن ها دستگیر شدند و جنبش خاموش تر هم شد". عده ای نیز مقصر را "خارج نشینان" نامیدند که "به جز تفرقه اندازی کاری نمی کنند" یا تحلیل گرانی که "به جز انگشت اتهام بر اصلاح طلبان دراز کردن کار دیگری بلد نیستند". به نظر من تمامی این ادعاها را می توان قابل تامل دانست!

سوم - بحثِ "چه کسی مقصر بود؟" هنوز ادامه دارد. اما آیا می توان ~~افت~~ خاموشی یک جنبش مردمی را به عهده یک نفر یا یک گروه انداخت، آن هم جنبشی کثرت گرا مانند جنبش سبز را (یا هر اسم دیگری)؟ آیا می توان نقش سرکوب، نقش تجربه انقلاب اسلامی، نقش هشت سال جنگ را به همین راحتی فراموش کرد؟

چهارم - آیا بهتر نبود "بزرگان" دنبال یک راه حل هم می گشتند؟ اشتباه نکنید، هیچ منعی بر انتقاد از یکدیگر نمی بینم، صادقانه اش را البته بیشتر دوست دارم. ولی آیا نمی شد در عین حال به آینده هم فکر کرد؟ تجارب و اشتباهات را فراموش نکرد و در عین حال نه فقط متجاوزان را بخشید، بلکه همرزمانمان با دیدگاهی دیگر را؟ اگر منتقد گروه بیست و دویِ بهمن بود، گروه های مشابه را باز کرد؟

پنجم - آیا نمی توان امروز به این مساله فکر کرد که ما دیروز توانستیم، امروز هم می توانیم؟ دیروز که موسوی و کروبی در کنارمان بودند خود تصمیم گرفتیم و آمدیم، چرا امروز که آن ها زندانیند نتوانیم؟

ششم - اگر فکر می کنید یک جنبش نیاز به رهبری مرکزی دارد به "دنیا" نگاه کنید. تظاهرات "اشغال" بدون وجود یک رهبری مرکزی به وجود آمده و همچنان ادامه دارد، آن هم از استرالیا تا آمریکا. جنبش بدون رهبری مرکزی، وجودش ثابت شده است، دیگر شکی در آن نیست. ما نیز از دیگران چیزی کم نداریم.

هفتم - جنبش دموکراسی خواه ایران بارها ثابت کرده که دانش سازمان دهی تظاهرات را دارد. توانسته، پس می تواند. فقط کافی است که یک بار دیگر بخواهد و بداند که می تواند.

هشتم - آیا جنبش دنبال یک فرصت می گردد؟ چه فرصتی بهتر از این روزها؟ به قول سَمی(@samy110) از توییتر "بانک ملی را اشغال کن بپرس پول من کجاست#OccupyMelliBank " ... لطفن اگر با این پیشنهاد موافقید، در پخشش کمک کنید، ممنون

تقریبن غیر ممکن

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Thu, 06 Oct 2011 23:35:00 +0000

اشپیگل: آیا رابطه مستقیم و یا غیر مستقیم با شاه هم برقرار کرده اید؟

بختیار: نه، تقریبا غیر ممکن است.

1978 - اشپیگل (نسخه کامل) - نتیجه گیری تاریخی: [...]

لیلی و مجنون ها را درک باید کرد، تابوها را باید شکست

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Fri, 30 Sep 2011 18:01:00 +0000

خوانده بودیم که خود کشی نهال عاشقانه بود، در حالی که خودکشی بهنام بیشتر سیاسی بود و نتیجه شکنجه.

گفته های امیر شیبانی به دویچه وله اما دید ما را شاید کمی تغییر دهد (مصاحبه کامل را اینجا بخوانید). به گفته او:

یکم - به گفته امیر شیبانی، ۹ مرداد ۱۳۹۰، کوهیار گودرزی، بهنام گنجی و نهال سحابی همگی در خانه بهنام گنجی بازداشت شده‌اند.

دوم - نهال سحابی دوست صمیمی بهنام گنجی و در واقع معشوق او بود. آن‏ها عاشق هم بودند. من بهنام را می‏شناختم. زمانی که بهنام فوت کرد، من پست‏هایی در صفحه فیس‏بوک او می‏گذاشتم. نهال زیر آن پست‌ها کامنت می‏گذاشت. او خیلی اصرار داشت، مرگ بهنام یک مرگ عاشقانه بود و مرگ سیاسی نبود.

سوم - خودکشی بهنام هم سیاسی نبود. خودکشی بهنام عاشقانه بود. بهنام در آخرین لحظات به این خاطر تصمیم به خودکشی گرفت که می‏خواست به نهال برسد ولی نمی‏توانست. خانواده‏‏ او موافق نبودند. نهال از لحاظ سن و سال از بهنام بزرگ‏تر بود و خانواده‏ او نمی‏توانست این مسئله را قبول کند.

آنکه حقیقت چیست و چه بوده را (دقیقن) نمی دانیم. ولی نکته سوم برایم عجیب نیست:

اینکه خانواده ها نمی خواهند پسرشان با دختری که سنش بیشتر از پسرشان ازدواج کنند، اینکه ایرانی ها برایشان آسان نیست که فرزندانشان با یک غیر ایرانی ازدواج کنند (به خصوص اگر طرف افغانی یا عراقی باشد) و یا حتی با کسی از قشری دیگر ... اینها برای ما آشنا هستند وهمیشه وجود داشته اند. اینها تقصیر یک خانواده نیستند، از طرف جامعه پرورده می شوند و به خانواده ها تحمیل می شوند. همین طور است غیرت و تعصب نسبت به خواهر و ناموس که برایش چاقو کشی می کنند، ولی در دل به آن اعتقادی شاید نداشته باشند. خاصه ایرانی بودن ما این ها نیستند، در غرب هم هنوز این مشکلات وجود دارند، ولی به مرور زمان کمتر شده اند این مشکلات.

قصه لیلی و مجنون را همه دوست داریم و به حالشان گریسته ایم. وقتی اما نوبت تصمیم گیری به ما می رسد هم باید به فکر لیلی و مجنون باشیم... لیلی و مجنون ها را باید درک کرد. تابوها را باید شکست. مرزهای عشق را باید ویران کرد. ما نسل آینده ایم. بیایید این مرزها را برای فرزندانمان نیافرینیم.

با چند بیت از خیام

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Tue, 27 Sep 2011 00:38:00 +0000

از سر کار خسته به خانه رسیدم. شروع کرده ام به بازخوانی گلستان. دوستی قدیمی مهمانمان بود که علاقه به شعر دارد. برایش از سعدی تعریف کردم و یکی از داستان های گلستان را برایش تعریف کردم. گفت: "خیام را میشناسی؟ شاعری است عرب!" گفتم ای دوست! خیام شاعری است ایرانی. و شروع کردم از خیام حرف زدن و شاعران ایرانی. گفتم اول یک شعر مدرن ایرانی شاملو را نشانت می دهم ( ترجمه انگیسی پی بی اسِ دهانت را میبویند را خواندم و توضیحات لازم را دادم) تا خیام را بهتر درک کنی! (چشمانش داشتن از شیفتگی در می آمدند) شیفته شعر شد. رسیدیم به خیام. رفیق ما ساعت هاست رفته خانه و من هنوز دلم نیامنده خیام را رها کنم و بخوابم. خیلی وقتی است خیام نخوانده ام. فکر کردم بی معرفتی است اگر چند تا از رباعیاتش را با خوانندگان شریک نشوم:

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

وین حرف معما نه تو خوانی ونه من

هست از پس پرده گفتگوی من و تو

چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من

گويند کسان بهشت با حور خوش است،

من می‌گويم که آب انگور خوش است؛

اين نقد بگير و دست از آن نسيه بدار،

کآواز دهل شنیدن از دور خوش است.

شيخی به زنی فاحشه گفتا: مستی،

هر لحظه به دام دگری پا بستی؛

گفتا؛ شيخا، هر آنچه گويی هستم،

آيا تو چنان که می‌نمايی هستی؟

سرمست به ميخانه گذر كردم دوش

پيري ديدم مست و سبويي بر دوش

گفتم ز خدا شرم نداری ِای پير

گفتا كرم از خداست می نوش خموش

کُندی مخرب

noreply@blogger.com (Dust and Trash) — Sun, 25 Sep 2011 18:40:00 +0000

ما نسل به دنیا آمده بعد از یک انقلابیم. ما می دانیم که شتاب در یک حرکت می تواند عقلانیت را از بین ببرد. ما می دانیم که سریع جلو رفتن، جو را احساساتی می کند. و ما می دانیم که باید در تصمیم گیری نهایت دقت را به خرج بریم، شعار زده نشویم تا بتوانیم بر مبنای استدلال و نه شعار تند تصمیمات تاکتیکی مبارزه را بگیریم. و بالاخره ما توانایی آن را داریم که از تاریخ انقلاب نسل های پیشینمان یاد گرفته باشیم که اگر بختیاری آمد، قدرش را بدانیم و قدرت طلبان افراطی را کورکورانه دنبال نکنیم.

ما نسل بر آمده از انقلابی هستیم که همواره انگشت اتهام را به سوی نسل های گذشته دراز کرده که "چرا انقلاب کردید" و امروز خود حرکتی کرده بس انقلابی. ما دیگر از لغت انقلاب متنفر نیستیم ولی همواره بر قدرت ویرانه گر آن آگاهیم. امروز، ما که خود را قربانیان یک انقلاب می دانیم،از نسلی انقلاب کرده نصیحت می شویم که "انقلاب می تواند آینده را خراب تر از این هم که هست بکند". ما می دانیم که درست و دلسوزانه می گویند، (حداقل چندنفری از) انتقلابیون دیروز.

ما اما باید در ضمنِ احتیاط آگاه باشیم که زمان، همواره به جلو می رود. در حالی که کشورهای جهان در هنر، علم و صنعت با یکدیگر رقابت می کنند، در کشور ما علم و هنر سانسور می شوند، مغزها یکی پس از دیگری فرار می کنند. مغزهایی که شاید دیگر هیچ وقت نتوانند به کشورشان خدمت کنند، چرا که حتی در صورت آزادی کشور خانواده ای تشکیل داده باشند با عشقی بین المللی.

در حالی که اقتصاد کشور روز به روز خراب ترمی شود، گردانندگان مملکت اقدامی موثر برای ترمیم آن نکرده اند، شاید سوادش را هم نداشته باشند. اقتصاد متاسفانه روی سطح علمی جامعه و نسل های آینده اثر خواهد گذاشت. بچه های بیشتری به جای مدرسه، در خیابان ها مشغول خواهند بود، دغدغه دو شغله بودن وقت مطالعه جامعه را خواهد گرفت. زیر بناهای اقتصادی آینده مانند بافت های تاریخی کشور، سینماها و محیط زیست کشور در حال نابودی اند.

ما متاسفانه می دانیم که این همه فقط قسمتی از ماجراست. ما باید همواره آگاه باشیم که نه فقط سرعت زیادِ، بلکه سرعت کمِ یک جنبش آزادی خواه هم می تواند به صورتی فاجعه بار آینده ما را ویران کند.