Xornal Aberto

O FIN DA BOINA

noreply@blogger.com (Adycto) — Tue, 24 Jan 2012 17:37:00 +0000

Para os máis novos, as correntes ideolóxicas do Partido Popular en Galiza, coñecidas popularmente como "boinas" e "birretes", seguramente serán un misterio pero, hai tan só uns anos, estas mesmas correntes ideolóxicas estiveron a punto de fragmentar o voto da dereita neste noso país. No bando das "boinas", tres persoeiros destacaban por riba de todos: o sempiterno delfín do Fraguismo, Xosé Cuiña; Cacharro Pardo (aínda me lembro de sair por Lugo e pedir un Cacharro Cola para que o camareir@ te servise un ron cacique con coca cola) e o máis grande de todos, polo menos para quen escribe, Xosé Luis Baltar. Pois ben, resulta que o señor Baltar, o home que levaba 22 anos á fronte da primeira empresa en canto a empregados da provincia de Ourense, ou sexa a Deputación Provincial, acaba de presentar esta tarde a súa dimisión no cargo.

Marcha deixando colocado ao seu fillo, coñecido popularmente como Baltarín, como presidente do Partido Popular na provincia de Ourense pero, en resumo, marcha. Dende mañán mesmo seguro que atoparemos artigos, opinións, información e perfís deste cacique ourensán, nas páxinas dos principais xornais galegos pero, polo momento, o que podemos decir é que, coa marcha de Baltar, vaise da política o último grande dese clan da "boina" do que falábamos anteriormente.

Haberá tempo para analizar a súa marcha en detalle e para facer un perfil completo deste home que converteu a carretaxe de votos nun fenómeno de masas e que foi o máis grande exemplo posible de caciquismo democrático, convertido á Deputación de Ourense nunha especie de oficina de emprego do Partido Popular e os seus amigos.

Alcalde entre 1979 e 1995 do pequeno municipio de Nogueira de Ramuín, fíxose coa Deputación Ourensán en 1990, foi senador dende 1993 a 2000 e presidiu o PP de Ourense ata que lle sucedeu o seu fillo, José Manuel Baltar "Baltarín". Marchou sen perder a Deputación de Ourense en todos estes anos e deixou frases, fotos, actitudes, e excentricidades como para facer unha película desas de Jim Carrey.....

A MORTE DE FRAGA

noreply@blogger.com (Adycto) — Mon, 16 Jan 2012 08:57:00 +0000

Vaia por diante que a nova da morte de Manuel Fraga non foi algo do que podamos decir que nos colleu a todos por sorpresa. Durante as últimas semáns as noticias sobre a saúde do ex-ministro de Franco e ex-presidente da Xunta non eran boas e, quen máis quen menos, xa tiñamos asumido que Fraga non duraría moito.

Durante estes días haberá seguro que moitas reportaxes en profundidade sobre a vida do "León de Vilalba" nas que se alabará a súa capacidade de traballo, o seu nivel intelectual, a súa condición de Pai da Constitución Española, etc, etc. Ninguén vai a negar agora, ou polo menos non debería, a capacidade que no seu día tuvo Fraga ou o que fixo "progresar" a Galiza (cando estás 16 anos no poder é difícil non facer estradas, centros para maiores, etc). Tampouco se pode negar o feito de que a corrupción, alomenos en primeira persoa, non é algo do que se lle poda acusar ao ex-presidente. Son os seus "puntos fortes" e sobre iso seguro que haberá especiais abondo.

O problema é que, como cando morre calquera outra persoa, parece que non está ben falar dos seus puntos escuros, que no caso de Fraga foron moitos. Por citar algúns e, para que ninguén se esqueza, Fraga tamén é responsable de formar parte dun goberno dictatorial en calidade de ministro (que en calquera outro país suporía quedar excluido da vida política en democracia); da lamentable xestión da crise do Prestige (de caza esa fin de semán co ministro de Fomento do momento, señor Cascos); de meter a Galiza nunha aventura absurda na que todavía andamos chamada Cidade da Cultura; ou de fomentar, aplaudir e apoiar posturas claramente antidemocráticas en Galiza como o carretaxe de votos, a compra de vontades no exterior ou as redes caciquís de Baltar, Cacharro ou Cuiña, entre outros.

Meteuse en moitas outra liortas, sobre todo dialécticas (aínda lembro a súa opinión sobre o matrimonio homosexual) pero tamén políticas e culturais. Proclamouse galeguista despois de perseguir ao noso idioma e cultura dende o ministerio de Información e Turismo, beneficiou á Igrexa canto poido durante a súa vida política a pesares de coñecer perfectamente cal debería ser a súa forma de actuar neste campo; non soubo abandoar a vida pública; etc, etc.

Iso,que hoxe péchase un capítulo importante da vida política española e galega que, para ser sinceiro, preferiría que rematase doutro xeito e noutro tempo. En todo caso non os deixede arrastrar polo que estes día salga na tele e lembrade as outras cousas de Fraga das que estes días se falará menos.

OS BEE GEES E OS INFARTOS

noreply@blogger.com (Adycto) — Tue, 10 Jan 2012 09:43:00 +0000

Feliz comezo de ano para todos. Levaba xa unhas semáns sen escribir nada pero e que, con estas datas polo medio, é dificil organizarse. Xa estou de volta no choio (son dos que aínda ten o privilexio de traballar en España) así que prometo voltar a actividade normal en Xornal Aberto. Para empezar este 2012 nada mellor que un video de Youtube. Neste caso o campaña publicitaria que a British Heart Foundation puxo en marcha hai uns días. De prota o Vinie Jones (ex-futbolista salvaxe e actor en pelis como Snatch)....e de banda sonora os Bee Gees. Non ten desperdicio.

MOUSELAND

noreply@blogger.com (Adycto) — Tue, 13 Dec 2011 09:41:00 +0000

Supoño que moitos de vos xa coñecedes a historia do famoso discurso do político canadiano Tommy Douglas, o home que logrou instaurar en América do Norte -concretamente en Canadá- o sistema de saúde público universal. Se algún de vos veu o documental de Michael Moore "Sicko" saberá de que estamos a falar xa que no mesmo son moitos os cidadáns canadianos que valoran moi positivamente o traballo realizado por Tommy Douglas no seu país. O discurso en cuestión chámase Mouseland (terra de ratos) e é sinxelamente xenial...Non deixedes de velo....

PD: Se queredes saber máis do tema non tedes máis que ir ata o blog Vivo na Lobeira que teñen un post moi explicativo sobre o tema....

SEIS ANOS NON SON NADA...

noreply@blogger.com (Adycto) — Fri, 25 Nov 2011 12:00:00 +0000

Ás veces o calendario, como a propia vida, sorpréndete. Onte estaba a revisar algúns aspectos do deseño do blog, preparando a nova versión do mesmo que comezará a funcionar a primeiros de ano, e de súpeto, decateime de que hoxe -25 de novembro- Xornal Aberto está de aniversario. Dous días despois de que Manuel Fraga cumprise 89, Xornal Aberto cumpre 6 anos de vida. Hoxe, de feito, tiña pensado escribir sobre a inauguración da nova Avenida Manuel Fraga na capital de Galiza, que está agora mesmo a desenvolverse en Santiago, pero en vez diso vou facer un pouco de autobombo colgando o primeiro post, que aló por novembro de 2005, inauguraba este blog. A entrada, como veredes, non ten moito sentido pero é a primeira que subín e ahí reside o seu encanto (foto no leva, claro está).

E coma homenaxe nada mellor que Carlos Gardel e o seu Volver...Xa sabedes, 6 anos non son nada....

Novembro 25, 2005

CREACIÓN DUN BLOG

Todo o mundo fala dos blogs e do divertido que é dar a túa propia opinión sobre determinados temas e, ademais, facela pública dalgún xeito. Todo isto está moi ben pero ninguén fala da dificultade que ten, para un tipo coma min que non controla un carallo de informática, tratar de poñer en marcha un, sen a axuda dos amigos e coñecidos.

En primeiro lugar, non son capaz de lograr que os apuntes que aparecen no blog (por suposto en inglés) muden por textos en galego, tampouco sei como subir fotos, etc, etc...En fin que vai a ser complicado que sace esto adiante (ou polo menos dilatado no tempo). Xa veremo.

AS ELECCIÓNS

noreply@blogger.com (Adycto) — Wed, 23 Nov 2011 08:43:00 +0000

Non estou con moitas gañas de escribir sobre o tema pero a actualidade manda e non queda outra que tratar de facer un modesto análise dos resultados do 20N. Como todos sabemos a estas alturas do partido o PP conseguiu un espectaculares, que non sorprendentes, resultados electorais que fan que os populares (sempre me marabillou esta forma de referirse á dereita en España) obtiveran a maior acumulación de poder da democracia (local, autonómico e nacional).

Parece claro que a maior parte dos cidadáns pensa que sumarse ao cambio é o mellor xeito de loitar contra a crise que está a asolar España e a zona euro e, sen embargo, eu son dos que pensa que as medidas que, en principio, ten pensado tomar Madiano xa están amortizadas. Parece claro que o PP vai seguir apostando pola austeridade, polos recortes e polo xeito "sensato e, como Dios manda, de xestionar a crise"e, polo visto ata o de agora, ese non é o camiño xa que, estas medidas, o que están a face é contraer a economía e evitar o seu crecemento, coa consecuencia evidente de non mellorar as cifras de desemprego (principal problema da crise en España) e de evitar tamén o fluxo do creto (se cadra o outro gran problema da economía no Estado). Podería explicar aquí, largo e tendido, cal pode ser a alternativa a estas políticas económicas "liberais" que propugnan PP e PSOE -estes últimos din outras cousas pero logo aplican as mesmas receitas- pero como sei que os nosos lectores son xente concienciada e avezada prefiro deixar un enlace ao libro de Vincenç Navarro, Juan Torres López e Alberto Garzón, "Hay Alternativas" .

Dicíame o outro día un colega, que presenciou conmigo os primeiros momentos da revolución azul que tivo lugar o pasado domingo, que comentarios como os que acabo de realizar poden entenderse como "todos os que votaron ao PP son imbéciles". E non é certo. Eu comprendo que "os ricos" voten aos populares -entendendo o concepto "os ricos" de xeito amplo- pero o que non podo entender é que aqueles que máis están sufrindo a crise, véxase hipotecados que non chegan a fin de mes, parados, etc, podan pensar que a alternativa aos seus sufrimentos vai chegar da mán de recetas económicas manifestamente fracasadas. E o dice unha persoa con emprego, sen hipoteca e sen fillos.

E que nos ven por diante agora? Pois non o sei, a verdade, pero podo especular. Eu imaxino unha España, aló polo comenzos do ano 2013, cunha prima de risco disparada, cun pé fora do Euro e, o que é peor, coas rúas tomadas por todos aqueles que xa non teñen nada que perder, que van ser todavía máis dos que agora son-por desgraza-. Neses comezos de 2013, cun Madiano arrasado pola crise e cun goberno de tecnócratas (outra solución absurda á crise da que doutro día falaremos), a presidenta real de España -Merkozy- seguirá pedindo cousas a España que esta non poderá cumprir e, namentres, o seguinte salvador liberal de España -Aznar, por exemplo- estará tomando posicións electorais -se é que de aquela aínda hai eleccións- para facerse co poder.

Non sei o que virá pero si sei que as medidas que pretenden aplicarlle á Economía do Estado son incompatibles coa vida das xentes. Eu, e espero que moitos coma min, non estou disposto a que para salir da crise teñamos que deixar atrás a centos de miles -senón millóns- de cidadáns na cuneta. Eu, e espero que moitos coma min, non estou disposto a que a crise convirta a España nun obxecto de subasta para que os #malditosmercados puxen por ela. Eu, e espero que moitos coma min, non estou disposto a renunciar a invertir en Educación -único camiño real para sair da crise sen sair do sistema- e a que poñerse enfermo en España se convirta nun problema para as economías familiares. En resumo, non estou disposto a mirar para outro lado mentres unha crise sistémica do capitalismo arrasa con todo o conquerido con moitos anos de loita.

Aínda así, o único que me queda é seguir protestando, seguir escribindo, seguir tratando de formar conciencias -a primeira a miña- e seguir tratando de loitar para que os que cheguen tras de mi atopen, como fixo a xeración do meu pai conmigo, un mundo mellor no que vivir e non un mundo peor.

O 20N foi, simplemente, un paso máis cara ao Totalitarismo Económico ao que -se aínda non chegamos a el- nos diriximos de cabeza. Primeiro foron a polos hipotecados pero como eu non tiña hipoteca non dixen nada; logo foron a recortar as axudas aos desempregados, pero como eu tiña traballo non dixen nada; máis tarde foron a pola Educación pero como eu xa rematara os estudos non dixen nada; logo foron a pola Sanidade, pero como eu tiña un seguro privado non fixen nada;...ao final, cando viñeron a por min polo que dicía ou leía ou opinaba, xa no había ninguén para defenderme.

A imaxe que preside o post saqueina do blog de Humor Ireverente Flapa.

ÁNXEL VENCE E A DIETA MERKOZY

noreply@blogger.com (Adycto) — Wed, 16 Nov 2011 08:54:00 +0000

Tiña pensado escribir sobre o tema de Urdangarín pero, despois de ler esta mañá o artigo de Ánxel Vence "Llega la dieta Merkozy", pareceume mellor darlle difusión a esta nova crónica galante de Ánxel Vence que lanzar furibundas diatribas contra a monarquía. Coma moitas outras veces, o columnista do Faro de Vigo é capaz de darlle á realidade diaria unha visión propia e moi sarcástica que, cada vez máis, parece condenada a desaparecer. Cada día os xornais, as radios e as televisión abren con noticias do tipo "Hoxe remata todo", ou "todo está hoxe peor que onte" e ler a Ánxel Vence axuda a saír desta dinámica de negativismo na que estamos metidos. Ademais comprobo que o término "Merkozy" comeza a tomar peso e corpo na sociedade...Por certo, a caricatura é de Ferran Martín para La Información.

Como sei que sodes moi vagos deixo aquí embaixo o texto completo do artigo "Llega la dieta Merkozy":

"Gane quien gane las elecciones, lo único seguro es que España va a someterse a un severo régimen de adelgazamiento. No se trata exactamente de la dieta Dukan, pero sí coincide con esa y otras fórmulas más o menos milagrosas en el propósito de quitarle cosas del plato al paciente. Tal es la receta que la estricta nutricionista alemana Merkel y su colega francés Sarkozy han impuesto a las obesas naciones del sur de Europa: y acaso lo de menos sea quién se encarga de aplicarla aquí.

Poco novedosa, la dieta Merkozy consiste en rebajar sueldos, pensiones, subsidios y demás grasas que al parecer amenazan la buena salud financiera de los españoles e italianos. El régimen demostró ya su eficacia práctica en Grecia, país que al cabo de año y medio de su aplicación se ha quedado en los puros huesos tras sufrir constantes pérdidas trimestrales de entre un 5 y un 8 por ciento en el peso de su Producto Interior Bruto. El efecto ha sido algo menos drástico en España, que simplemente ya no engorda ni crece desde que Zapatero nos administró una variante más liviana de la dieta propinada a los griegos.

El exceso de grasas que al parecer sufre España se gestó durante la década de oro de la construcción, cuando este país construía más viviendas al año que la suma de las edificadas en Alemania, Italia y el Reino Unido. Aquel empacho de ladrillo y hormigón acabó por llenar de colesterol las arterias de los bancos, que ahora andan al borde del infarto y –lógicamente– contagian sus cuitas al resto de la población.
Como suele ocurrir en estos casos, el mando ha acudido a una de esas dietas–milagro que garantizan el adelgazamiento del más rollizo de los pacientes en cuestión de unas pocas semanas. La idea partió de Alemania, pero lo cierto es que sus órdenes fueron rápidamente asumidas y acatadas por los jerarcas de aquí. De un día para otro, el presidente Zapatero rectificó toda su anterior política de gasto a chorro y, tras cambiar a Keynes por Merkel, se puso a la tarea de bajar sueldos, abaratar despidos, congelar pensiones y quitar la perniciosa manteca del bolsillo de los ciudadanos. No fuera a ser que se la gastasen.

La palabra "austeridad" pasó a ser la consigna, por más que los políticos hagan alguna que otra excepción en estos días de campaña al viajar en jets de alquiler a un coste de 10.000 euros la hora de vuelo. Tampoco hay por qué fijar la atención en esos anecdóticos detalles. Lo que importa es que los principales candidatos parecen estar de acuerdo –aunque prefieran no hablar mucho del asunto– en la necesidad de poner a España a dieta mediante los oportunos recortes de gasto.
"Recortar" es, según la Academia, "cortar o cercenar lo que sobra de algo": y ahí reside precisamente el quid del régimen de adelgazamiento al que España se va a someter: por lo civil o por lo criminal. Existen tantas opiniones como españoles y, naturalmente, cada cual se habrá formado su propio juicio sobre lo que sobra y lo que en modo alguno es prescindible. Todos coinciden en que la sanidad y la educación no están de sobra mientras haya dinero para pagarlas, pero a partir de ahí habrá quien proponga meter la tijera en casi todo lo demás: ya sean las subvenciones, ya el número de ministerios, ya los gastos más o menos suntuarios. Algún candidato hay al que le sobran hasta las autonomías, como si en la próspera Alemania –federal, por supuesto– no existiesen Estados con bastante más poder que el de los módicos gobiernos regionales de España.

Más allá de esas disputas de orden doméstico, están por demostrar aún los beneficios de la dieta Merkozy. Su eficacia para el adelgazamiento del PIB ha quedado bien probada en Grecia, pero no hay indicio alguno de que ese sacrificio dietético sirviese para espantar la crisis que tiene en un sinvivir a Europa. Es lo malo de las dietas–milagro. Sobre todo, cuando no existe un Plan B para el caso de que fallen."

OPERACIÓN 20N

noreply@blogger.com (Adycto) — Wed, 09 Nov 2011 10:52:00 +0000

Hoxe só paso por eiquí para deixarvos colgado un video de Anonymous no que se describe perfectamente que pasará cos votos blancos, nulos, etc que se emitan o vindeiro 20 N nas eleccións. Moitos xa sabíamos de que iba ou tiñamos unha idea pero, en todo caso, a información nunca está de máis...sobre todo antes de participar, dun xeito ou doutro, nunhas eleccións. Tamén explican que, co video, tratan de poñer en marcha a OPERACIÒN 20 N que, en resumo, se trata de que hai que ir a votar, non votar nin a PP, PSOE, CIU e PNV, votar nulo, e non votar en blanco...Parecen boas medidas e están moi ben explicadiñas...Iso que #nolesvotes que nos irá mellor.

#DOCUINDIGNADOS

noreply@blogger.com (Adycto) — Sat, 05 Nov 2011 15:42:00 +0000

Chegou xa a campaña electoral e con ela a boa nova de que xa está dispoñible o esperado -polo menos para algúns- documental sobre o 15 M. Indignados. Do 15-M ao 20-N, foi dirixido por Antoni Verdaguer, e recolle ao longo de case que unha hora as testemuñas de personaras que falan das orixes, as razóna, os problemas,...do movemento iniciado en España e que se foi extendemdo por medio mundo. A historia comeza cunha reunión entre internautas e o ex director da Academia de Cine, Álex de la Iglesia, e chega á actualidade hilando entrevistas a protagonistas do movemento: Katherina M., a menor agredida pola policía durante a marcha laica de Madrid; o activista do software libre Richard Stalman; o bloguero e profesor da IES Business School Enrique Dans; o cantautor Paco Ibáñéz...

O tedes todo na web: http://docuindignados.com/

BEN POR GRECIA!

noreply@blogger.com (Adycto) — Thu, 03 Nov 2011 09:53:00 +0000

Onte, tomando unha taza nunha desas insondables pozas de coñecemento que Compostela ten en case que todas as súas rúas e que, vulgarmente, se coñecen como tascas, descubrín que, despois de moito tempo, a opinión pública -ou alomenos unha parte da opinión pública- parece que empeza a apostar por medidas drásticas como as tomadas por Grecia ante a terrible recesión que está a vivir Europa. Ata o de agora, o que poidera pulsar nas tascas sobre a crise, nunca pasaba de cousas como "a culpa a ten ZP", "con Mariano vai a ir mellor", etc pero agora, tras o anuncio de Grecia de facer un referendo para decidir se acepta as medidas impostas pola UE para recibir os tan manidos 8.000 millóns, as cousas parece que mudaron.

Eu estaba sentado nunha mesa ollando un xornal e desfrutando dun viño e unha tapa de orella e, de fondo, empecei a escoitar a dous "habituais" comentar a noticia do telexornal na que falaban do tema do referendo grego. Ímolos chamar "vello" e "máis vello" para identificalos.

Vello: Pois que queres que che diga meu...Eu entendo ben que o "Papandreu este" quera facer un referendo porque cos recortes que lle mandaron facer, máis os que xa fixeran durante estes últimos meses, a xente ten que andar por Grecia á que salta...O tipo debe andar preocupado de veras...

Máis Vello: Acojonado é o que debe andar.. pero, aínda así, se os gregos dicen que non no referendo...que coño vai pasar? Supoño que aos gregos botarannos do euro pero igual iso convírtese nunha desbandada e todos marchan do euro...pode ser un caos!

Vello: Máis caos do que temos agora?? Se en España hai 5 millóns de parados...a situación é insostible....Eu, por si acaso, aínda teño pesetas por casa que, ao paso que vamos, vai ser de novo a moneda deste país en pouco tempo...xa verás!!

Máis vello: Pero é o que che digo eu...vai ser un caos...Veremos que dicen os alemáns e os franceses....

Vello: Os alemáns e os franceses pouco teñen que decir porque son eles os que non están a atopar solucións ao tema da crise...levamos xa anos facendo o que dicen e as cousas só marchan a peor...E ademais é moi fácil falar de recortes pero moito máis difícil e INXUSTO facelos, ou é que a xentiña é a culpable dos desmáns que se fixeron neste país!!. Con dous collóns! Os gregos o que están a facer é marcar o camiño...non pode ser que as decisións importantes as tomen os bancos, ou os políticos,....as teñen que tomar as persoas, aínda que se equivoquen porque se a decisión a toma a xente as medidas que se tomen van ter respaldo.

Máis Vello: Amén meu! Iso, con dos collóns....Ben por Grecia!

Como soe acontecer nestas pozas de sabiduría composteláns a conversa rápidamente mudou de tema, seguindo o paso do telexornal, e , trala crise grega, os contertulios falaron do Cristiano Ronaldo, do temporal e tamén da fin do mundo xa que o "máis vello" dicía que os incendios, a crise, e o tema da illa do Hierro, non eran máis que as sinais que "os mayas" anunciaron antes da fin do mundo no 2012. Pero iso, xa será tema de debate outro día...

PD: A foto saqueina do blog camencamachoadarve...non ía traicionar aos meus contertulios!

O DÍA DE ETA

noreply@blogger.com (Adycto) — Thu, 20 Oct 2011 18:24:00 +0000

Haberá máis adiante tempo de facer sesudas reflexións sobre que vai pasar cos presos, como se entregarán as armas, que pasará coa esquerda abertxale, e todo o que vos queirades pero hoxe, o día no que ETA anunciou en Gara o cese definitivo da loita armada, debe ser un día de ledicia. Non sei se lembrarei dentro dunas anos este día como, por exemplo, o 11 S, pero o que si sei é que hoxe ábrese un novo tempo político en España. Dende aquí quiero lembrarme de todas as vítimas deste conflicto que xa duraba de mais. É curioso pero agora mesmo so teño unha pregunta dando voltas na cabeza. Estará todo o mundo tan contento como o estou eu?

Por certo, cando pasen os anos, todos lembraremos quen era o presidente do Goberno cando ETA rematou...coma agora cando vemos na tele a Suárez nas reportaxes sobre a transición...
Este 20 O quedará na miña memoria como o día de ETA!

SALVAR PERSOAS OU SALVAR BANCOS?

noreply@blogger.com (Adycto) — Tue, 11 Oct 2011 08:52:00 +0000

Leo con preocupación este pasado luns que Merkozy -a partires de agora sempre voume referir así a esa extraña parella que decide dende hai tempos os destinos de Europa- está decidido/a a capitalizar de novo á banca para afrontar á renovada crise financieira. A noticia parece unha máis dentro das que, cada día, inundan as páxinas dos xornais pero creo que é moito máis que iso. E digo isto porque, a pesares de non ser economista nin nada que se lle pareza, esta nova decisión de Merkozy paréceme unha especie de dejavú xa vivido aló polo ano 2008. Realmente teño a impresión de estar voltando á casiña de saída deste xogo absurdo no que estamos metidos e do que non temos nin o máis mínimo control. E digo isto porque, alá polo 2008, cando a crise sacudiu a Occidente a solución que os sesudos economistas atoparon foi a mesma que agora, 3 anos despois, Merkozy volve a propoñer.

Se eu non me lembro mal, alá polo 2008, a crise económica mundial precisaba dunha reestructuración do sistema financieiro que obrigou a case que todos os países a inxectar cartos nas súas entidades bancarias para capitalizalas e, deste xeito, superar a crise. E polo que marcan agora os indicadores económicos parece que non foi unha boa solución xa que, tres anos despois, a crise parece que volta a repuntar -se é que nalgún momento deixou de facelo. E, cal é a solución que nos dan agora os economistas? Correcto. Voltar a recapitalizar os bancos e voltar a reestructurar o sistema financiero. Señores.....esta receta non funcionou, por que a imos repetir?

E non so iso, que non funcionou, senón que estou moi farto de que nesta merda de sistema económico que temos a socialización das perdas sexa algo habitual. Porque quero lembrarvos a todos que os procesos da recapitalización, capitalización, reestructuración, etc vividos estes anos fixéronse con CARTOS PÚBLICOS, ou sexa, cos cartos de todos (en todos os países da UE) e, mentres tanto os cidadáns, os mesmos que subvencionan e pagan estas medidas seguen vendo recortadas as súas prestacións e dereitos. A dicotomía seguro que non é tan sinxela como a plantexo eu pero, como cidadán, quero que os cartos dos meus impostos sirvan para rescatar ás persoas e non aos bancos. Ou é que cando os bancos tiñan beneficios e gañaban miles de millóns de euros os repartían connosco? Eu creo que non.

Para concluir só un pequeno apunte. En España, dende que comezou a crise as entidades bancarias teñen recibido do Estado -ou sexa de nós- 73.240 millóns de euros. Concretamente 20.087 a través do FROB e 53.162 en avais por parte do Tesoro Público. E cal foi o resultado? Pois nada, que Merkozy nos diga agora que hai que voltar a recapitalizar á banca. Eu, a verdade, non estou disposto a seguir metendo e metendo cartos no sector financieiro sobre todo cando xa se demostrou que non é a solución para esta crise.

Por certo, se España nestes 3 anos meteu máis de 73.000 millóns de euros na banca deste país por que a UE remolonea un pago a Grecia de 8.000 millóns de euros que evitaría que esta non entrase en suspensión de pagos? Eses 8.000 millóns son "calderilla" para a UE coa que está caendo...Postos a concluir dirían que, por un lado, a UE parece máis interesada en salvar bancos que persoas e, por outro lado, seguro que os #malditosmercados estarían encantados con que a crise brutal continúe en Grecia e no resto da UE. Moitos cartos ten que estar facendo alguén con todo isto....Salvemos países, persoas, dereitos, prestacións, axudas, becas...pero non máis bancos, por favor.

PD: O posto seguro que non quedou moi claro porque escribino en cinco minutos fruto dun cabreo no que parece que estou instalado pero creo que, aínda así, reflexa bastante ben o que penso sobre esta nova recapitalización que se nos ven enriba.

PRENSA SERIA

noreply@blogger.com (Adycto) — Tue, 27 Sep 2011 15:50:00 +0000

Hoxe inauguramos en Xornal Aberto unha nova sección titulada Prensa Seria. A partires de agora poderedes vela sempre na barra lateral dereita do blog e servirá para ir recollendo aqueles artigos da denominada "Prensa Seria" que digan cousas "curiosas". Dende Xornal Aberto temos creado unha conta en flickr (http://www.flickr.com/photos/xornalaberto/) e na galería da mesma iremos colgado, en formato foto (captura de pantalla, polo móvil, etc) aqueles artigos "curiosos" que cada día aparecen nos nosos xornais. A idea é que cando alguén vexa un destes artigos o convirta en imaxe e nolo faga chegar ao mail: xornalaberto@hotmail.com. Nos colgaremos aa imaxes que mandedes, e as que nos atopemos, para poder ir creando así unha "hemeroteca" dos horrores. Para que logo non podan dicir aquilo de "eu nunca tal dixen".

A primeira aportación, humilde, é un artigo de hoxe de Alfonso Ussía na Razón na que pon en cuestión a hixiene persoal da esquerda abertzale e do entorno Bildu...Cousas veredes!

DEZ ANOS DO 11 S

noreply@blogger.com (Adycto) — Mon, 12 Sep 2011 07:56:00 +0000

Onte estaba a cear cunha boa amiga mentres na Sexta estaban a dar unha reportaxe sobre os atentados do 11 S do 2001 en Nova Yorke. Falamos das cousas típicas, que onde estabamos, que con quen, que que fixemos e todas estas cousas. Tamén falamos das moitas versións que sobre os feitos circulan, así como da peli de Michael Moore sobre o tema....No medio da conversa esta amiga faloume dun tema musical que, en cinco minutiños de nada, da unha visión xeral de moitas das teorías que hai sobre os feitos. Creo que é interesante darlle unha ollada dez anos despois de que aconteceran o feitos así que o deixo para que o vexades.

MATRIX, OS 1.400 E OS QUE REALMENTE MANDAN

noreply@blogger.com (Adycto) — Wed, 31 Aug 2011 08:52:00 +0000

Moitos somos os que, hai xa algúns anos, quedamos abraiados pola película Matrix dos irmáns Wachowski. Nese film No film plantexábasenos un futuro no que case que todos os seres humáns foran esclavizados, tras unha dura guerra, polas máquinas. Estas teñen en suspensión aos humáns e ás súas mentes conectadas a unha simulación social que representa o final do século XX, Matrix. Os seres humáns son usados polas máquinas para obter enerxía, e os poucos humáns descendentes dos que non caeron nas redes dos robots ou que foron liberados de Matrix, viven na cidade de Zion. Dende alí, unha pequena flota de naves móvese polo subsuelo, entrando de xeito clandestino a Matrix e tratando de liberar cada vez a máis persoas conectadas, buscando a aqueles que intúen que algo non é correcto no ilusorio mundo no que viven.

Explico esto porque, cada día máis, síntome un pouco como vivindo tamén nunca especie de Matrix creada, esta vez, non polas máquinas senón por unha élite de persoas que fan e desfán o que lles peta mentras nos, aínda sen despertar do mundo ilusorio no que vivimos, tratamos de solucionar os nosos moitos problemas dende dentro da realidade que vivimos. Non sei se me explico pero vou a tratar de

facelo.

O sistema político español, a democracia da que tanto presumimos, o noso sistema financieiro, os partidos políticos,...en resumo, todos aqueles instrumentos que pensamos que son os que poden "darlle unha volta" a esta realidade que estamos a vivir non son válidos para o fin que buscamos, xa que non son máis que unha ilusión de poder cidadán creada por esa élite da que falaba ao comezo que é a que realmente controla todo. Se polo menos a sociedade despertase de súpeto do seu sono inducido ao mellor habería esperanza, pero mentres a sociedade siga a vivir en Matrix, a guerra será case que imposible de gañar.

A estas alturas todos estaredes pensando que estou exaxerando e que a cousa non é tal e como eu a vexo pero vou a apoiar a miña teoría nunha serie de datos que é importante coñecer pero que, no fondo dos nosos corazóns, todos coñecemos xa aínda que só sexa por intuición.

En España, que é de onde teño os datos gracias ao traballo "Una aproximacióna la red social de la elite del poder económico en España" do profesor da Universidade de Vigo Iago Santos Castroviejo, a situación é clarificadora. As empresas que cotizan no Ibex tiñan no ano 2008 ( que é o periodo de traballo do estudo do profesor Santos Castroviejo) un valor de capitalización bursátil de casi 800.000 millones de euros. Esta cifra supón máis do 80% do PIB dese ano en España. Ben sei que a capitalización bursátil e o PIB dun país non son valores comparables pero coido que poden servir moi ben para facer os unha idea do poder que teñen sobre a economía española as empresas que cotizan no Ibex .

Ben, coñecido este dato, a pregunta é evidente. Cantas persoas controlan estas empresas? Segundo o estudo do profesor Santos Castroviejo son 1.200 as persoas que forman parte dos Consellos de Administración das mesmas. Eran máis inicialmente (1.400) pero despois de eliminar duplicidades de cargos e outras cortinas de fume a cifra queda en 1.200. Por certo, desas 1.200 persoas que en España controlan o equivalente a máis do 80% do PIB só 75 son mulleres.

Por ser xenerosos imos tomar como dato os 1.400. A conclusión é aplastante “1400 persoas –un 0.035% da poboación- que controla decisivamente o recurso económico fundamental, as organizacións esenciais da economía, e unha capitalización de 789.759 millóns de euros, equivalente al 80.5% do PIB España". E, cómo se chega a ser un deses 1.400? Que fan?

Como explica Aberto Garzón no seu excelente blog Pijus Económicus no post titulado "La elite social del capitalismo", un podería pensar que esta élite está formada polos mellores traballadores, aqueles con mellores aptitudes ou dotados dunha excelente visión estratéxica. "La realidad, sin embargo, dista mucho de ser esa. Los consejos de administración son hoy formados por individuos con recursos, pero no de tipo cultural sino de algo que en teoría de la empresa llaman, en sentido amplio, capital relacional. Ese palabro hace referencia al “valor” que una persona cualquiera tiene por su capacidad para aportar a cualquier proyecto -empresarial- una determina cantidad y calidad de contactos políticos y empresariales".

Alberto Garzón o explica de xeito sinxelo "La procedencia de la mayoría de estas grandes estrellas es el mundo político. Ahí tenemos al ex presidente español Jose María Aznar siendo consejero de News Corporation, el entramado financiero de Murdoch y propietario de una lista casi sin fin de medios de comunicación, los ex ministros populares Rodrigo Rato, Abel Matutes o Isabel Tocino que lo son en el Banco Santander, el ex primer ministro británico Tony Blair que recaló en el gran banco JPMorgan, el ex presidente del PP catalán Joseph Piqué que está en Vueling, el también ex ministro popular Eduardo Zaplana que está en Telefónica, el ex presidente alemán Gerhard Schröder que está en la multinacional rusa GazProm, etc."

Estes son os que mandan e deciden no país e o mesmo ocorre no resto de países. O poder político de pouco vale. A reforma constitucional que estamos a sofrer estes días a fan eles e non os políticos contra os que botamos pestes porque, estes políticos non son máis que marionetas nas mans desta élite dirixente, destes "axentes Smith" responsables de que nada se mova en Matrix. Iso si, moitos dos políticos que temos agora formarán logo parte da clase dirixente como pago aos servizos prestados e o resto, no mellor dos casos, aínda non espertaron do sono.

A única esperanza é que a xente sega despertando e que os millóns de traballadores que cada día deixan o seu lombo a cambio de soldos miserables, durmidos espertos co opio do endebedamento e dunha mellora de posición no escalafón do mundo a través dos seus fillos, comprendan que é necesario resetear o sistema e gañar unha guerra que xa dura demasiado tempo.

#EUQUEROVOTAR #YOQUIEROVOTAR

noreply@blogger.com (Adycto) — Wed, 24 Aug 2011 11:55:00 +0000

A reforma exprés da constitución plantexada onte polo presidente do Goberno, previa conversa con Rub-al-ca-ETA e con Madiano (naniano) non ten desperdicio e, aínda que ando de vacas por terras casteláns, non podía deixar de escribir aínda que so sexan un par de apuntes.

O primeiro é sobre a propia medida en si: o pacto para a limitación do déficit de xeito constitucional; e o segundo, sobre o xeito en que pretenden cambiar a Carta Magna.

Sobre a medida en sí a miña postura é clara: a falta de poder ler a letra miúda da reforma, paréceme evidente que plasmar na nosa Constitución unha medida como esta é un erro xa que, como pouco, supón darlle unha enorme rixidez. Ademáis, a medida en sí é un ataque frontal ao Estado de Benestar xa que os recortes para conquerir o teito do déficit evidentemente vanse realizar sobre o capítulo máis importante do gasto público: Sanidade, Educación, Servicios Sociais, Axudas á Dependencia, etc. Paréceme que esta medida non é máis que outra demostración de como, tanto o Goberno como a oposición, non son máis que os discípulos aventaxados do liberalismo que, nestes intres, marca o xeito de facer política en Europa. O que está a facer ZP e compañía non é máis que tratar de impresionar aos Malditos Mercados e seguir ao pé da letra as indicacións da Merkel e de Sarkozy. Como se outro camiño non fose posible.

Canto ao do xeito no que queren facer a reforma, sen referéndum, a miña postura non pode ser máis clara. Levo toda a vida a escoitar que reformar a Constitución e algo así como querer romper España. A única vez que se reformou foi en 1992 para adaptar o texto ao Tratado de Maastrich, e tamén se fixo sen referéndum xa que, para que sexa necesario o mesmo, a revisión ten que ser total ou parcial, sempre e cando esta reforma parcial afecte ao Título Preliminar - ese que contén as bases do Estado social e democrático de dereito- ; ou ben afecte aos dereitos fundamentáis ou a Coroa. En todos estes casos a reforma require de aprobación inicial de dous tercios de cada Cámara, disolución das Cortes, aprobación da reforma pola mesma maioría nas novas Cámaras e, finalmente, ratificación mediante referéndum.

Pero como Goberno e oposición - os propoñentes- din que a reforma non afecta ao núcleo duro da Carta Magna, xa que teñen pensado metelo seguramente no Titulo VII pois nada, proceso exprés e secuestro, unha vez máis, da vontade popular. Seguro que hai quen non pensa coma min pero creo que a reforma que se está a propoñer sí afecta ao núcleo duro da nosa constitución porque, como dicía ao comezo, pode afectar a concepción de Estado Social.

E aínda que así non fora, esta iniciativa demostra, unha vez máis, a falta de cultura democrática de España que, para facer unha reforma da súa constitución escolle o mes de agosto, cunha data xa posta para as eleccións xerais e sen darlle a cidadanía a posibilidade de debatir sobre un tema que coido que pode cambiar sustancialmente a nosa Carta Magna.

Mexan por nos e temos que dicir que chove, que diría o gran Castelao.

ESPAÑISTAN

noreply@blogger.com (Adycto) — Wed, 10 Aug 2011 07:53:00 +0000

Onte pasei a tarde na praia cun bo amigo ao que había xa algunhas semáns que non vía. Falamos de todo un pouco, que como andaban el e a súa moza, de amigos comúns e, coma non, de todo o que estaba a acontecer en España nos últimos tempos. Falando falando chegamos ao tema da vivenda en España e á obsesión que os galegos en particular e os españois en xeral temos con mercar unha. Entón, este bo amigo faloume do traballo dun mozo chamado Aleix Saló, un ilustrador catalán que fixo un libro chamado Españistan, que xa vai pola terceira edición, e que está a ser un auténtico éxito. E non é para menos. Ademais do libro, o ilustrador fixo unha montaxe impresionante sobre o tema. Seguro que xa o coñecedes pero, senón é así, dedicádelle 7 minutiños a este video porque é realmente fantástico. Educativo, sinxelo,....magnífico traballo!. Xa me diredes.

FRAGA EN COMA?

noreply@blogger.com (Adycto) — Sat, 06 Aug 2011 09:30:00 +0000

Durante os últimos dias a maior parte dos moitos redactores cos que conta Xornal Aberto estiveron tratando de confirmar con diversas fontes unha nova que leva dias circulando por moitas das redaccions dos medios de comunicacion galegos e estatais. So tivemos confirmación duna parte da nova pero aquí imos contar tanto o rumor como o que temos confirmado. O rumor, que chegounos a traveso dun compañeiro xornalista da televisión galega, dicia que Don Manuel Fraga Iribarne estaba en coma desde hai varias semans, que xa lle deran a extrema unción e que eles estaban xa a preparar na tvg imaxes de arquivo e esas cousas para o especial sobre a sua morte, que seria inminente. Xa sei que este tipo de rumores, que si don Manuel esta moi mal e esas cousas, son moi habituáis pero despois de pulsar todos os contactos que temos, alguns dentro do PPdG e outros nas redaccions de diversos xornais, a version que obtivemos permitenos pensar que o que fora presidente da Xunta durante 16 anos esta moi pero que moi mal de saude. De feito, o que si podemos afirmar e que hai dias (moitos) que non sae da sua casa en Madrid e que a citas, antes ineludibles, como a Festa do Albariño en Cambados non vai a acudir.

E aquí comezan as distintas versions, moi separadas unha da outra, iso si. Hai que di que non sae de casa porque as suas irmans non o deixan, porque están preocupadas pola sua saude. As mais tremendistas, pola sua banda, falan do coma ese que mencionaba ao comezo. Canto ao da extrema unción, tanto uns como outros, confirmannos que e certo e, canto ao de que nos medios están a preparar xa os especiais sobre a sua morte dicir que dubido bastante que os obituarios non estean feitos dende hai xa moito tempo.

Isto e o que poidemos averiguar en Xornal Aberto. Non e moito, ben o sei, pero o queremos publicar so coa intención de que os que plisan saber mais ca nos sobre este tema comenten, neguen, confirmen ou datan o que consideren mais adecuado porque este será o xeito de averiguar a verdad e.

PD: As faltas de ortografía do post son produto do terminal desde o que escribo. Agardo polos vosos comentarios.

OBSOLESCENCIA PROGRAMADA

noreply@blogger.com (Adycto) — Thu, 21 Jul 2011 09:48:00 +0000

Hai uns días vin, recomendado por unha boa amiga, un documental que ten como tema central a obsolescencia programada, ese fenómeno consistente, segundo a Wikipedia na "planificación ou programación do fin da vida útil dun produto ou servizo de xeito que este se torne obsoleto, no funcional, inútil ou inservible tras un período de tempo calculado de antemán, polo fabricante ou empresa de servizos, durante a fase de deseño do devandito produto ou servizo". Eso que todo sentimos algunha vez cando o móvil -ou calquera outro trebelo- por moito que o coides, deixa de funcionar nun momento dado.

O documental en cuestión chámase "Comprar, tirar, comprar" da directora Cosima Danoritzer e é realmente fantástico. Pódese ver na web de rtve pero en Xornal Aberto, preocupados como estamos porque os nosos lectores teñan ao seu alcance toda a información posible, o deixamos colgado aquí mesmo.

A MODERACIÓN SALARIAL

noreply@blogger.com (Adycto) — Mon, 18 Jul 2011 14:26:00 +0000

Levaba tempo sen escribir en Xornal Aberto non porque non tivese moito tempo para facelo -que tamén- senón porque estou tan asqueado das cousas que leo nos xornais, escoito pola radio e vexo na tele que nin ánimo tiña de rebatilas. A verdade -debe ser a idade- empezo a estar canso de escoitar e ler mentiras e que a xente as asuma como verdades inmutables e que, cando un propón outras cousas, o acusen de tolo, de utúpico ou, no mellor dos casos, o deixen falar como todos facíamos co cura que daba a misa cando eras pequeno: sen interronpelo pero sen facerlle o máis mínimo caso.

Aínda así, sen moito ánimo, decidinme a voltar ao rego e a seguir dando a batalla no único sitio onde podo dala. E para iso escollín, entre as moitas mentiras que abundan estes días nos medios de comunicación, unha que leva tempo molestándome escoitar: a mellora da competitividade dos países da zona euro imprica a necesidade de reducir o salario dos traballadores. Eufemísticamente outros din que esta "mellora" da competitividade conséguese coa "adaptación dos salarios á productividade dos traballadores" ou coa chamada tamén "moderación salarial". Seguro que todos escoitáchedes estes términos mil veces xa que a Merkel, por exemplo, os utiliza moito ultimamente.

Antes de comezar a análise unha cousa. Co tema este da adaptación dos salarios á productividade pasa o mesmo que cando a xente lle chama "guapo" ao principijo. Queren dicir "alto", que é o que realmente é o Borbón pero, sen saber como, acaban dicindo "guapo". Aquí pasa o mesmo, os neoliberais falan de "adaptación dos salarios dos traballadores á productividade" ou de "moderación salarial" pero o que realmente queren dicir é reducción dos salarios e recorte dos dereitos laborais dos traballadores.

Pero non quedemos na parte estética, imos ao fondo do asunto. Nestas últimas semáns (que eu diría meses e incluso anos) é moi corrente escoitar aos neoliberais de todo o mundo -e en especial aos europeos- dicir iso de que para mellorar a competitividade hai que reducir os salarios. Co tema de Grecia de fondo, a Merkel non para de repetilo dirixíndose ademais directamente, tanto ao país heleno como a España e Italia. O siloxismo que fan é sinxelo: para eles a competitividade depende en grande medida dos salarios, de xeito que a súa baixa traerá aparellada un aumento da competitividade das empresas e por ende dos países. Este aumento da competividade ben dado -segundo eles- pola baixada dos prezos que produciría a reducción dos salarios dos traballadores, o que faría que os produtos sexan máis baratos e así podan competir mellor e venderse mais. Todo moi "clariño".

De feito, na maior parte dos medios de comunicación, ponse como exemplo desta teoría, unha e outra vez, a Alemania, un país cunha elevada competitividade que, segundo a súa chanceler, ten na "moderación salarial" a clave do seu éxito. Sen embargo, os estudos realizados pola propia Comisión Europea e os datos estraídos deles non respaldan esta teoría. Como ben comenta o gran Vicenç Navarro no seu artigo "La lucha de clases bajo otro nombre", que deu orixe a este post, a competitividade alemana ten pouco que ver coa "moderación de salarios" ou cos prezos dos produtos que o país exporta. Nun informe do ano 2010 da Comisión Europea, no que se facía referencia ás exportacións do país entre 1999 e 2008, conluíase que o crecemento destas debeuse "primordialmente ao crecemento dos mercados importadores". O éxito das exportacións alemáns non se baseaba no prezo dos produtos que vendía senón no crecemento das economías emerxentes e dos seus mercados de consumo. Por tanto esa "moderación salarial" da que presume Alemania como base do seu éxito exportador non é tal.

O éxito basease en que unha boa parte dos produtos que exporta son manufacturas, equipamientos de tecnoloxías de telecomuniacións, infraestructura de transportes e outros produtos semellantes. O éxito das exportacións débese, como case sempre, ao "know how" é a conseguente "inversión" en Educación feita por Alemania. Esa inversión que en España é tan necesaria, aínda que para os gobernos nunca é unha inversión senón un gasto -como ben dicía Ignacio Escolar no seu artigo "o uso perverso das palabras"-.

Entón, por qué Alemania e a súa chanceler falan da "moderación salarial" como a clave do éxito? Ben sinxelo. O que está a facer e defender os intereses das grandes empresas que, con esta "moderación salarial", están obtendo un beneficios brutais a costa dos intereses dos traballadores. De feito, estes intereses empresariais -que non coñecen de países e de fronteiras- son os que agora están tratando de facerlle sitio a este discurso en España e noutros países da Unión Europea.

O certo é que o éxito das exportacións de Alemania, e tamén de España, depende en boa medida da demanda dos países importadores e o recorte dos salarios proposto só servirá para reducir o crecemento dos mercados domésticos e importadores, que son, na súa maioría, países da eurozona. O mellor para o crecemento das exportacións, e por ende da competitividade da economía española é, ao meu modo de ver, o crecemento da capacidade adquisitiva dos países importadores. Unha reducción salarial como a proposta polos neoliberais para os países da eurozona vai precisamente en contra do aumento do comercio, pois deprime a demanda tanto doméstica como exterior, retrasando notablemente a capacidade de recuperación das economías europeas.O que está a acontecer é que as grandes empresas están utilizando a crise para conseguer o que sempre desexaron: a reducción dos dereitos sociais, laborais e incluso políticos das clases traballadoras.

E non son eu só o que chega a esta conclusión senón moitas outras persoas moito máis preparadas ca min. Hai un par de meses e, farto de escoitar que Alemania estaba cansa de "pagar as facturas de moitos países da UE" Durao Barroso, nunha entrevista co "Frankfurter Allgemeine Zeitung", respondía ao xornalista que presumía da cifra do superávit comercial anual alemán así: "Sabe a opinión pública alemana que case o 86% deses 134.000 millóns de superávit, concretamente 115.000 millones, proceden do comercio no interior da Unión Europea? Dinlle os políticos alemáns á súa opinión pública que as exportacións alemanas a outros países da UE aumentan constantemente? Dinlle que entre 1995 e 2008 ese aumento foi del 7,4% anual, mentres que as exportacións a Xapón aumentaron só un 2,2%?". Barroso tamén comentou nesa entrevista que "Ata agora, Alemania foi un gran beneficiario do euro e creo que máis políticos alemáns deberían dicilo claramente".

Non sei se pensaredes que este post foi un rollo, que en Xornal Aberto somos un utópicos, ou se deixaches de ler a metade do mesmo pero, sexa como sexa, esto é o que penso sobre unha das moitas mentiras que todos os días nos están a contar.

A imaxe, por certo, saqueina do blog Esta no es mi empresa, de Nueva Tribuna.

MARCHA INDIGNADA

noreply@blogger.com (Adycto) — Thu, 23 Jun 2011 11:07:00 +0000

Este post, escrito a toda velocidade, vai servir para trasnmitirvos as últimas novidads da xente da Acampada Obradoiro.Tras un tempo de debate, reflexión e organización, a asemblea de Acampada Obradoiro decidiu apoiar e asistir á Marcha Popular Indignada hacia Madrid, unha iniciativa á que xa se sumaron moitas das acampadas dende todos os extremos da península, e que abrirá novos camiños polos que transitará e medrará a indignación de tod@s.

A ruta Noroeste será a que percorrerán os grupos que sairán das acampadas galegas. No caso de Compostela, as etapas que se configuraron foron as seguintes:

* 24 xuño: Santiago-Pedrouzo
* 25 xuño: Pedrouzo-Arzúa
* 26 xuño: Arzúa-Palas de Rei
* 27 xuño: Palas de Rei-Portomarín
* 28 xuño: Portomarín-Sarria
* 29 xuño: Sarria-Triacastela
* 30 xuño: Triacastela-O Cebreiro
* 1 xullo: O Cebreiro-Vilafranca do Bierzo
* 2 xullo: Vilafranca do Bierzo-Ponferrada

En Ponferrada, a marcha xuntarase c@s compañeir@s das outras acampadas galegas e tamén co grupo asturiano e leonés. A idea é chegar tod@s xunt@s a Madrid o día 23 de xullo. O esforzo loxístico e organizativo vai ser forte, polo que dende Acampada Obradoiro se prega ás persoas interesadas en colaborar dalgún xeito -aínda que non se sumen á camiñada- a poñerse en contacto co grupo de traballo que está a montar todo.

Tamén acaban de lanzar o seu propio blogue, no que irán informando tanto da organización como do transcurso cotián da Camiñada, así que si queredes saber máis sobre o tema só tedes que visitalo.

ACAMPADA OBRADOIRO XUNTA

noreply@blogger.com (Adycto) — Thu, 09 Jun 2011 16:10:00 +0000

Aínda que levaba un tempo sen escribir é porque, como imaxinades, ando que non paro. Que si o curro, que si pasar polo Obradoiro, que si o Celta,...En todo caso, unha cousa breve. Esta mañán a xente da Acampada Obradoiro tiña convocada unha concentración diante da Xunta de Galicia, que hoxe celebraba o seu habitual Consello dos xoves, para protestar pola "continua indiferenza que amosan os políticos galegos coa situación económica e social e a completa ignorancia sobre as nosas reivindicacións" (a convocatoria completa a tedes eiquí). Pois ben, ante unha situación como esta, os membros da Unidade de Policía Nacional Adscrita á Xunta de Galicia (responsable da seguridade do edificio) decidiron -supoño que baixo a orde de alguén- desaloxar as saídas do edificio. Nin entro a xulgar a idonidade da protesta (aínda que protestar por algo xusto sempre me pareceu ben) nin as medidas adoptadas para "solucionar" o graviiiiiiiisimo problema que estaban a xerar o concentrados. Simplemente o poño para que estedes informados. Nada máis....

PD: Evidentemente os concentrados estaban a xerar un problema graviiiiiiiiissssiiiiiiimo ao ter absolutamente bloqueada a saída de vehículos da Xunta. Case que era un problema de seguridade nacional e a solución era a que era. Ocúrrenseme, así polo de pronto, 10 solucións distintas e mellores ca que se tomou pero eu non son político...

ACAMPADA OBRADOIRO

noreply@blogger.com (Adycto) — Wed, 01 Jun 2011 13:05:00 +0000

Teño un pouco desatendido o blog porque, entre o curro e acudir todos os días a Praza do Obradoiro a aportar o meu pequeno grao de area ao movemento 15 M, tampouco teño moito tempo. En todo caso deixo aquí colgado o video realizado pola xente da Acampadaobradoiro sobre o feito de que o concello balou todo o entorno do Pazo de Raxoi. Os políticos responden ás preguntas...ou fan que responden.

Por certo, estas son as reivindicacións que, todos os días antes de empezar a Asamblea ou o Micro Aberto, se leen ante a xente para saber por que estamos aquí concentrados. Algo do que se dí é malo?

1. ELIMINACIÓN DOS PRIVILEXIOS DA CLASE POLÍTICA:

· Control estrito do absentismo dos cargos electos nos seus respectivos postos. Sancións específicas por deixación de funcións.

· Supresión dos privilexios no pago de impostos, os anos de cotización e o montante das pensións. Equiparación do salario dos representantes electos ao salario medio español máis as dietas necesarias indispensábeis para o exercicio das súas funcións.

· Eliminación da inmunidade asociada ao cargo. Imprescriptibilidade dos delitos de corrupción.

· Publicación obrigatoria do patrimonio de tódolos cargos públicos.

· Redución dos cargos de ceibe designación.

2. CONTRA O DESEMPREGO:

· Reparto do traballo fomentando as reducións de xornada e a conciliación laboral ata rematar co desemprego estrutural (é dicir, ata que o desemprego descenda por baixo do 5%).

· Xubilación aos 65 e ningún aumento da idade de xubilación ata rematar co o desemprego xuvenil.

· Bonificacións para aquelas empresas con menos dun 10% de contratación temporal.

· Seguridade no emprego: imposibilidade de despidos colectivos ou por causas obxectivas nas grandes empresas mentres haxa beneficios, fiscalización ás grandes empresas para asegurar que non cobren con traballadores/as temporais empregos que poderían ser fixos.

· Restablecemento do subsidio de 426€ para tódol@s parad@s de longa duración.

3. DEREITO Á VIVENDA:

· Expropiación polo Estado das vivendas construídas en stock que non se venderan para colocalas no mercado en réxime de aluguer protexido.

· Axudas ao aluguer para xoves e todas aquelas persoas de baixos recursos.

· Que se permita a dación en pago das vivendas para cancelar as hipotecas.

4. SERVIZOS PÚBLICOS DE CALIDADE:

· Supresión de gastos inútiles nas Administracións Públicas e establecemento dun control independente de orzamentos e gastos.

· Contratación de persoal sanitario ata acabar coas listaxes de espera.

· Contratación de profesorado para garantizar a ratio de alunado por aula, os grupos de desdobramento e os grupos de apoio.

· Redución do custo de matrícula en toda a educación universitaria, equiparando o prezo dos posgraos ao dos graos.

· Financiamento público da investigación para garantizar a súa independenza.

· Transporte público barato, de calidade e ecoloxicamente sostible: restablecemento dos trens que se están substituíndo polo AVE cos prezos orixinarios, abaratamento dos abonos de transporte, restrición do tráfico rodado privado no centro das cidades, construción de carrís bici.

· Recursos sociais locais: aplicación efectiva da Lei de Dependencia, redes de coidadores/as locais municipais, servizos locais de mediación y tutelaxe.

5. CONTROL DAS ENTIDADES BANCARIAS:

· Proibición de calquer tipo de rescate o inxeción de capital a entidades bancarias: aquelas entidades en dificultades deben quebrar ou ser nacionalizadas para constituír una banca pública baixo control social.

· Elevación de los impuestos a la banca de manera directamente proporcional al gasto social ocasionado por la crisis generada por su mala gestión.

· Devolución ás arcas públicas por parte dos bancos de todo capital público aportado.

· Proibición de inversión de bancos españois en paraísos fiscais.

· Regulación de sancións aos movementos especulativos e á mala praxe bancaria.

6. FISCALIDADE:

· Aumento do tipo impositivo ás grandes fortunas e entidades bancarias.

· Eliminación das SICAV.

· Recuperación do Imposto sobre o Patrimonio.

· Control real e efectivo do fraude fiscal e da fuga de capitais a paraísos fiscais.

· Promoción a nivel internacional da adopción dunha taxa ás transacións internacionais (taxa Tobin).

7. LIBERDADES CIDADÁS E DEMOCRACIA PARTICIPATIVA:

· Non ao control de internet. Abolición da Lei Sinde.

· Proteción da liberdade de información e do xornalismo de investigación.

· Referendos obrigatorios e vinculantes para as cuestións de gran calado que modifican as condicións de vida da cidadanía.

· Referendos obrigatorios para toda introdución de medidas ditadas dende a Unión Europea.

· Modificación da Lei Electoral para garantizar un sistema autenticamente representativo e proporcional que non discrimine a ningunha forza política nin vontade social, onde o voto en branco e o voto nulo tamén teñan a súa representación no lexislativo.

· Independenza do Poder Xudicial: reforma da figura do Ministerio Fiscal para garantizar a súa independenza, non ao nomeamento de membros do Tribunal Constitucional e do Consello Xeral do Poder Xudicial por parte do Poder Executivo.

· Establecimento de mecanismos efectivos que garanticen na democracia interna nos partidos políticos.

8. REDUCIÓN DO GASTO MILITAR

MANIFESTO

noreply@blogger.com (Adycto) — Wed, 18 May 2011 18:42:00 +0000

Poco mais podo dicir....o meu apoio TOTAL a esta pequena revolución que parece que esta a nacer no noso país e espero que tamen Nas nosas conciencias.

Este é o seu manifesto básico....

QUEN SOMOS

Somos persoas que vimos de forma libre e pola nosa propia vontade, que despois da manifestación decidimos reunirnos para seguir reivindicando a dignidade e a conciencia política e social. Non representamos a ningún partido ou asociación. Únenos unha vocación de cambio, estamos aquí por dignidade e solidaridade polos que non poden estar aquí.

POR QUE ESTAMOS AQUÍ

Estamos aquí porque queremos unha sociedade nova, que lle de prioridade a vida por riba dos intereses económicos e políticos.

Abogamos por un cambio na sociedade e na conciencia social.

Demostrar que a sociedade non está durmida, seguiremos loitando polo que merecemos pola vií pacifica.

Apoiamos aos compañeiros que detiveron trala manifestación, e pedimos a sua posta en liberdade sen cargos.

Querémolo todo, querémolo agora, se estás de acordo connosco, únete.

VIVO NA LOBEIRA

noreply@blogger.com (Adycto) — Tue, 10 May 2011 15:58:00 +0000

O primeiro dicir que aínda que prometera subir o post sobre Costa de Marfil estes días aínda non o fixen digamos que por un problema informático, que sempre queda ben. Pero este non é o motivo do minipost que estou a escribir. A causa do mesmo non é outra que dar a benvida a un bo amigo que acaba de iniciarse nesto da blogosfera. O seu blog chámase Vivo na Lobeira e, aínda que acaba de nacer, seguro que nos vai a dar boas xornadas de información, risas e opinión distinta porque o seu autor, podo aseguralo, ten moito que contar e iso é o máis importante cando comezas cun blog: ter algo que contar. Non deixedes de visitalo. O de Costa de Marfil xa está case que parido así que en breve estará colgado. Apertas.