Η σελίδα μου

Η νέα ιστορία.....

2010-06-03T22:56:00.000-07:00

Αν και δεν είμαι οπαδός του κου Πλεύρη ωστόσο αυτο που παραθέτω εδω, το προσυπογράφω !!!!

Πέμπτη, 03 Ιούνιος 2010 07:29

Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης απαντά σε Δραγώνα και Διαμαντοπούλου

Επιθυμών να συμβάλω στη νέα κατεύθυνσι του σχολικού βιβλίου ιστορίας με σκοπό να αμβλυνθούν οι Ελληνικές ακρότητες για τους Τούρκους, στα πλαίσια της συνεργασίας μεταξύ των δύο λαών, σας αποστέλλω ωρισμένας γενικάς απόψεις μου. Ας αρχίσουμε από το 1453. Εκείνη την εποχή παρουσιάσθηκαν στην πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας οι Τούρκοι. Αυτοί ήσαν ανέκαθεν ένας ειρηνικός και φιλήσυχος λαός. Βασική απασχόλησίς τους ήσαν τα γράμματα και οι τέχνες. Η συμβολή τους στον ανθρώπινο πολιτισμό υπήρξε και παραμένει σημαντική. Αν δεν υπήρχαν οι Τούρκοι, δεν θα είχαμε φιλοσοφία, γλυπτική, αρχιτεκτονική, αθλητισμό κ.τ.κ. Οι Τούρκοι διέπρεψαν επίσης στην λογοτεχνία. Μεγάλοι Τούρκοι διέπρεψαν επίσης στην λογοτεχνία. Μεγάλοι Τούρκοι τραγικοί ήσαν Μεχμετύλος, ο Μουσταφλής, ο Χασανίδης κ.ά. Σπουδαία υπήρξε προσέτι η συμβολή των Τούρκων στις επιστήμες, όπως στα μαθηματικά, στην γεωμετρία, στην ιατρική κ.τ.λ. Επιφανέστερος Τούρκος ιατρός, που από πολλούς θεωρείται ιδρυτής της ιατρικής ήταν ο Αχμετλιός και φυσικά πρέπει να αναφέρουμε, ότι απ' όπου επέρασαν οι Τούρκοι άφησαν απαράμιλλα δείγματα του πολιτισμού τους, όπως θέατρα, στάδια, βιβλιοθήκας κ.τ.λ. Βέβαια και οι Έλληνες έκτισαν δύο-τρία θέατρα, όπως της Εφέσου, που όμως δεν συγκρίνεται με τα τουρκικά και δι' αυτό οι Τούρκοι εκεί δεν δίδουν παραστάσεις δραμάτων, αλλά οργανώνουν καμηλοδρομίες. Αξιοσημείωτα είναι και τα ήθη των Τούρκων, τα οποία χαρακτηρίζονται από αγάπη προς τον συνάνθρωπο, πραότητα, καλωσύνη, με συνέπεια να επικρατήση η φράσις «έγινε Τούρκος», που σημαίνει ευγενέστατη συμπεριφορά. Ένας τέτοιος ανώτερος λαός δεν μπορούσε να περάση απαρατήρητος από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Μόλις τους είδε, αναχώρησε από τα φτωχά ανάκτορά του και επισκέφθηκε την πλούσια σκηνή του Μωάμεθ. Με επιμονή του ζήτησε να τον φιλοξενήση στην Πόλη και στην Ελλάδα. Ήταν μία μοναδική ευκαιρία να εκπολιτισθούν οι Έλληνες, από την επαφή τους, με τους Τούρκους. Ο Μωάμεθ στην αρχή δεν ήθελε, διότι εφοβείτο μήπως οι Τούρκοι, που θα εγκατασταθούν στις Ελληνικές πόλεις, χάνουν τα πνευματικά τους ενδιαφέροντα. Τελικά, υπεχώρησε και αποφάσισε να παραμείνουν στις Ελληνικές χώρες όχι για πολύ καιρό μόνο για τετρακόσια χρόνια. Τις άριστες σχέσεις Ελλήνων-Τούρκων διαταράξανε κάποιοι Έλληνες ακραίοι. Αυτοί ήσαν διάφοροι ξενοφοβικοί και ρατσιστές, όπως ο Ρήγας που κυκλοφόρησε μάλιστα και βιβλίο («Θούριος») στο οποίο προσέβαλε τους Τούρκους ως Έθνος και διέγειρε φυλετική διάκρισι και μίσος κατά των Τούρκων. Ευτυχώς, οι εκπρόσωποι ενός Παρατηρητηρίου συμφωνιών εμήνυσαν τον Ρήγα για ρατσισμό κ.τ.λ. Τελικά, τον σκότωσαν, διότι τότε λειτουργούσε η υπέροχη οθωμανική δικαιοσύνη, όχι όπως τώρα, που οι ρατσιστές αθωώνονται.

Ζούσαμε αγαπημένοι
Έτσι, φθάνουμε στο 1821. Τότε, αρκετά τυχοδιωκτικά ακραία στοιχεία σαν τους Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Νικηταρά κ.τ.λ. μαζί με φασιστικές ομάδες της εποχής βιαιοπραγούσαν εναντίον των φιλησύχων Τούρκων και τους ζητούσαν να φύγουν από την Ελλάδα, στην οποίαν τόσα πολλά προσφέρανε. Οι Τούρκοι, εκ φύσεως ήπιοι χαρακτήρες, αποφάσισαν να φύγουν. Αλλά συνάντησαν την αντίδρασι του Ελληνικού λαού, που ξεχύθηκε στους δρόμους για να τους εμποδίση, διότι ο Ελληνικός λαός αγαπούσε βαθειά τους Τούρκους και τους ευγνωμονούσε για την ευημερία των Ελλήνων. Μεγάλοι ιστορικοί, όπως ο Ισμέτ Σκατά, περιγράφουν συγκινητικές στιγμές αποχωρισμού Ελλήνων-Τούρκων. Στην Ήπειρο οι κάτοικοι δεν άντεχαν τον χωρισμό και γνωρίζουμε όλοι, ότι πολλές γυναίκες του Ζαλόγγου πέσανε στον γκρεμό, διότι δεν είχε νόημα η ζωή τους δίχως Τούρκους. Στο Μεσολόγγι οι Έλληνες προσφέρανε τα σπίτια τους στους Τούρκους για να μείνουν και κάποιοι να φύγουν. Είναι η γνωστή έξοδος του Μεσολογγίου. Ωστόσον, οι ακραίοι, φασίστες, ακροδεξιοί, ρατσιστές, αντισημίτες κ.ά. δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα με τον εθνικισμό και τον φανατισμό τους. Μάλιστα, ένας - αν δεν με απατά η μνήμη λεγότανε Αθανάσιος Διάκος - σ' επίδειξι ρατσισμού και εθνικισμού καυχιότανε, ότι «Γραικός γεννήθηκα και γραικός θα πεθάνω». Αφού οι Τούρκοι είδαν, ότι υπήρχαν Έλληνες που δεν τους θέλουν, σηκώθηκαν και έφυγαν. Όμως, οι ακραίοι δεν ησυχάσανε. Υποδαυλίσανε επαναστάσεις και το 1912 ανάγκασαν τους Τούρκους να φύγουν και από την υπόλοιπη Ελλάδα. Και πάλι, οι εθνκιστές με τον φανατισμό που τους διέκρινε, εκστρατεύσανε εναντίον των Τούρκων στην Μικρά Ασία. Τελικά, το 1922 οι Τούρκοι με διπλωματικότητα και αβρότητα έπεισαν τους Έλληνες να αποχωρήσουν από την Μικρά Ασία. Τους διευκόλυναν να φύγουν από την Σμύρνη, αλλ' εκείνη την ημέρα απεργούσαν οι ναυτικοί και έγινε συνωστισμός στην παραλία. Από τότε, Έλληνες και Τούρκοι γείτονες και φίλοι, ζουν αγαπημένοι, ο ένας δίπλα στον άλλο. Μπορεί κάποιοι ακραίοι να φωνάζουν, αλλ' έχομεν την Διαμαντοπούλου, την Ρεπούση, την Δραγώνα, τον Ηρακλείδη, τον Φούφουτο κ.τ.λ. και προ παντός τον πρωθυπουργό μας, που σαν νέος Παλαιολόγος καλεί τους Τούρκους να έλθουν στην Χώρα, να φέρουν τον λαμπρό πολιτισμό τους, τα ήθη και έθιμά τους. Καθήκον των νέων γενεών είναι να φροντίσουν να αναπτυχθούν στενές σχέσεις Ελλάδος -Τουρκίας. Να αγαπάμε τους Τούρκους, διότι αλλοιώς δεν θα διαλυθή η Ελλάς.

ΚΟΙΝ: καν Διαμαντοπούλου
Λέσχη Μπίλντερμπεργκ

Αναδημοσίευση : http://www.elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4431%3A2010-06-03-07-32-17&catid=98%3A2008-10-17-07-34-07&Itemid=285

Οι Ολυμπιακοί αγώνες κάνουν το Λονδίνο Wi-Fi πόλη

2010-06-03T03:03:00.000-07:00

Αναδημοσίευση απο το : http://www.myfreetime.gr/

Ο δήμαρχος του Λονδίνου Boris Johnson έχει ξεκινήσει ήδη τη διαδικασία για να εξαπλωθεί το διαδίκτυο σε κάθε άκρη της πόλης και να είναι δυνατή η πρόσβαση σε αυτό μέσω Wi-Fi hotspots που θα βρίσκονται παντού. Η προσπάθεια θα πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012, όταν και "δε θα χρειάζεται να υπάρχει καν 3G σύνδεση στους κατόχους κινητών", όπως δηλώνει ο ίδιος. Το σχέδιο "Wi-Fi London" προβλέπει να υποστηρίζεται πρόσβαση στο Internet από κάθε λάμπα και στάση λεωφορείου που υπάρχει και θα φτιαχτεί μελλοντικά σε όλη την πόλη και μέχρι στιγμής οι 22 από τους 32 δήμους έχουν δηλώσει εγγράφως την συμμετοχή τους. Αυτό που μένει να διευθετηθεί είναι το κατά πόσο οι μόνιμοι κάτοικοι θα έχουν δωρεάν πρόσβαση ή όχι.

Πηγή: MyFreeTime

Η μεταμοντέρνα κρίση…

2010-06-02T03:07:00.000-07:00

Τετάρτη, 02 Ιούνιος 2010 00:54

Το Σαββατοκύριακο της 7ης – 9ης Μαΐου, η Ευρωπαϊκή Ένωση αντίκρισε την άβυσσο της ιστορικής της αποτυχίας. Διακυβεύονταν το μέλλον του ευρώ και μαζί του η ευρωπαϊκή ενοποίηση εν γένει. Ποτέ η Ευρώπη δεν είχε διατρέξει τόσο σοβαρό πολιτικό κίνδυνο μετά τη Συνθήκη της Ρώμης του 1957. Επιφανειακά το ζήτημα είχε να κάνει με τη χρηματοπιστωτική σταθεροποίηση της Ελλάδας και του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος, αλλά ο πραγματικός τίτλος του έργου ήταν «Σώζοντας τις Τράπεζες, Μέρος δεύτερο».

Αν η Ελλάδα κατέληγε σε στάση πληρωμών, δεν θα απειλούνταν μόνο η Πορτογαλία, η Ισπανία και οι άλλες ασθενέστερες οικονομίες της Ευρωζώνης. Θα κατέρρεαν οι κρατικοί τίτλοι της Ευρώπης συνολικά. Κι αυτό με τη σειρά του θα οδηγούσε στην κατάρρευση των υποτιθέμενων ‘πολύ μεγάλων για να αφεθούν να καταρρεύσουν’ τραπεζών και ασφαλιστικών εταιρειών, όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά παγκοσμίως.

Καθώς οι επικεφαλής των κρατών-μελών της Ε.Ε. συναντιόνταν στις Βρυξέλλες για να διαχειριστούν τα της ελληνικής κρίσης, η διατραπεζική αγορά, που είναι κρίσιμης σημασίας για τη ρευστότητα των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, είχε αρχίσει να παγώνει, ακριβώς όπως είχε γίνει μετά την κατάρρευση των Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο του 2008. Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα βρισκόταν ξανά στο χείλος του γκρεμού. Μόνο από τη στιγμή που τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ ένωσαν τις δυνάμεις τους με το σχεδιασμό ενός πακέτου διάσωσης ύψους 750 δις ευρώ, μπόρεσε να αποτραπεί ένα ακόμη συστημικό κραχ.

Αλλά πόσα εγχειρήματα διάσωσης θα αποδεχτούν οι λαοί των δημοκρατιών της Δύσης πριν την μετατροπή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης σε κρίση της δυτικής δημοκρατίας; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Όχι πολλά. Η κρίση δεν έχει αγγίξει ακόμα τους περισσότερους πολίτες της Δύσης με τον ανατριχιαστικό και σαρωτικό τρόπο του 1929. Μέχρι στιγμής παραμένει μια μάλλον θολή απειλή: οι άνθρωποι φοβούνται τον πληθωρισμό, την οικονομική στασιμότητα, την ανεργία, την απώλεια περιουσιακών στοιχείων και κοινωνικής θέσης. Όμως δεν έχουν ακόμα πιστέψει ότι ο κόσμος όπως τον ήξεραν φτάνει στο τέλος του.

Επιπλέον η κυρίαρχη αίσθηση στη Δύση αιωρείται ανάμεσα σε μια συνειδητοποίηση ότι η παρούσα κρίση δεν πρόκειται να ξεπεραστεί δίχως θεμελιώδεις αναταράξεις και αλλαγές, και την ελπίδα ότι κι αυτή η κρίση θα ξεπεραστεί με τον φυσιολογικό κυκλικό τρόπο των άλλων κρίσεων – του Μεξικό, της Ασίας, της φούσκας του Διαδικτύου κλπ – και ότι σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον θα έχουμε εκ νέου ανάκαμψη.

Η αβεβαιότητα της απάντησης εξηγεί εν μέρει και την έλλειψη βούλησης των δυτικών κυβερνήσεων να εξάγουν απτά συμπεράσματα από τη συστημική αποτυχία του χρηματοπιστωτικού τομέα. Εξηγεί επίσης γιατί οι κυβερνήσεις δίνουν την εντύπωση ότι δεν ξέρουν πώς να διευθύνουν τις κοινωνίες τους μέσα σε αυτά τα ταραγμένα νερά. Οι ηγέτες των κυβερνήσεων μιλούν για ‘συστημικούς κινδύνους’ και για την αναγκαιότητα των εγχειρημάτων διάσωσης, αλλά την ίδια στιγμή επιτρέπουν σε εκείνους που είναι υπεύθυνοι για δύο διαδοχικές συστημικές αποτυχίες να διατηρούν το ίδιο παγκόσμιο καζίνο που έφερε δύο φορές τον κόσμο στο χείλος της κατάρρευσης.

Πριν 60 χρόνια μια παγκόσμια οικονομική κρίση σαν τη σημερινή μπορούσε να οδηγήσει σε παγκόσμιο πόλεμο. Ευτυχώς αυτό δεν είναι πια δυνατό. Η πραγματικότητα της ατομικής βόμβας προδιαγράφει ότι κάθε πόλεμος μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων θα έχει τρομακτική εμβέλεια. Συνεπώς οι κυβερνήσεις παρεμβαίνουν στη συγκυρία με παγκόσμια συναίνεση και προχωρούν σε εγχειρήματα παγκόσμιας εμβέλειας. Και οι σημερινές δυτικές κοινωνίες αλλά και οι αναδυόμενες δυνάμεις είναι πολύ πιο πλούσιες από εκείνες που σάρωσε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Το 2007 ο παγκόσμιος πλούτος (συμπεριλαμβάνοντας μετοχές, ιδιωτικά και κρατικά χρεόγραφα και τραπεζικές καταθέσεις) έφτανε τα 194 τρις δολάρια – το 343% του ετήσιου παγκόσμιου ΑΕΠ.

Επιπλέον η αποτυχία του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος συντελείται σε μια χρονική συγκυρία όπου υπάρχει μετατόπιση ισχύος από τη Δύση προς την Ανατολή. Σήμερα οι ελπίδες της παγκόσμιας οικονομίας εξαρτώνται από τις αναδυόμενες δυνάμεις της ανατολικής και νότιας Ασίας, με επικεφαλής την Κίνα και την Ινδία.

Για όλους αυτούς τους λόγους η σημερινή παγκόσμια κρίση δεν θα γίνει καταστροφική με τον τρόπο της Μεγάλης Ύφεσης. Στην πραγματικότητα η παρούσα συγκυρία έχει όλα τα σημάδια μιας ‘μεταμοντέρνας κρίσης’. Αλλά θα πρέπει να αναρωτηθούμε πού και πότε θα ξεσπάσουν εν τέλει τα κύματα που απελευθέρωσε η κρίση, γιατί δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα ξεσπάσουν. Σε τελική ανάλυση οι μέχρι στιγμής ενδείξεις μας υποδεικνύουν ότι η κρίση θα κρατήσει πολύ και ότι θα έχει απρόβλεπτες επιπτώσεις, όπως είναι η πρόσφατη αντιξοότητα της Ελλάδας και περί το ευρώ, ή ενδεχομένως πληθωρισμό, στασιμότητα και λαϊκές εξεγέρσεις.

Το γεγονός ότι η παρούσα παγκόσμια κρίση είναι μεταμοντέρνα δεν την κάνει λιγότερο επικίνδυνη. Η μεταμοντέρνα κρίση επισύρει μεταμοντέρνους κινδύνους, που καταλήγουν σε αποδιάρθρωση και βύθιση των κέντρων εξουσίας, όχι με τον κίνδυνο ενός κλασικού πολέμου. Αλλά με δεδομένη τη συμπεριφορά των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, το κρίσιμο ερώτημα σήμερα είναι: έχουν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης την παραμικρή συναίσθηση για το τι διακυβεύεται στο τραπέζι όπου κάθονται παίζοντας ρουλέτα με την ιστορία;

Απο το : http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-06-01-22-57-07-2010060123974/

Το λάθος μονοπάτι της λιτότητας και το ασθενές ευρώ

2010-06-02T02:59:00.000-07:00

Τρίτη, 01 Ιούνιος 2010 00:22

Εμπιστεύεστε όσους υποστηρίζουν την αισιόδοξη οπτική για το μέλλον της Ευρωζώνης; Η Ευρωζώνη, λένε, μπορεί να σωθεί χάρη στα προγράμματα λιτότητας σε συνδυασμό με το ασθενές ευρώ. Κατά το επιχείρημά τους, η κρίση προκλήθηκε από τη δημοσιονομική απειθαρχία. Συνεπώς η λιτότητα μπορεί να τη θεραπεύσει. Και το αντίκτυπο της λιτότητας θα αντισταθμιστεί από το ασθενές ευρώ και την παγκόσμια ανάκαμψη. Επιπλέον οι χρηματοπιστωτικές εγγυήσεις και η απαγόρευση των ανοικτών βραχυπρόθεσμων πωλήσεων θα εξουδετερώσουν τους κερδοσκόπους. Ιδού το τέλος της κρίσης.

Όμως οι αισιόδοξοι κάνουν λάθος. Και να γιατί.

Καταρχήν, τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής είναι ενδεχομένως απαραίτητα, αλλά οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επαναλαμβάνουν επί του παρόντος το παλαιό τους σφάλμα της περικοπής δαπανών και της αύξησης της φορολογίας πριν ακόμη επιτευχθεί ανάκαμψη. Στην παρούσα φάση στις ΗΠΑ συζητείται το ενδεχόμενο ενός ακόμη πακέτου μέτρων τόνωσης της οικονομίας προκειμένου να διασφαλιστεί η δυναμική της ανάκαμψης. Κι όμως οι Ευρωπαίοι στραγγαλίζουν την ανάκαμψη προτού καν αρχίσει. Τα πρόωρα προγράμματα λιτότητας θα αποτρέψουν εν τέλει την περιστολή του χρέους, γιατί η ονομαστική οικονομική ανάπτυξη κινείται πολύ χαμηλά.

Επιπλέον, τόσο η Ιταλία όσο και η Ισπανία θα πρέπει να συνοδεύσουν τη δημοσιονομική τους προσαρμογή με διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Σε ό,τι αφορά την Ιταλία, κάτι τέτοιο δεν διακρίνεται στον ορίζοντα. Η Ισπανία είναι μεν έτοιμη να προωθήσει ένα πακέτο διαρθρωτικών μέτρων για την αγορά απασχόλησης, που όμως κι αυτό δεν αντιμετωπίζει επαρκώς το θεμελιώδες πρόβλημα των διαιρέσεων και των σκληρύνσεων της ισπανικής αγοράς απασχόλησης. Αλλά και στη Γερμανία όπου η εγχώρια κατανάλωση παραμένει αναιμική, ο κυβερνητικός συνασπισμός συζητά για αύξηση της φορολογίας.

Κατά δεύτερον, η ισοτιμία του ευρώ έχει εξασθενήσει και ίσως εξασθενήσει κι άλλο. Αλλά η πτώση του ευρώ δεν επιλύει τα προβλήματα ανταγωνιστικότητας του ευρωπαϊκού Νότου. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, έχει ως κύριο εξαγωγικό της κλάδο τον τουρισμό. Η πτώση του ευρώ έναντι του δολαρίου δεν αλλάζει την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας έναντι των άλλων μεσογειακών κρατών της Ευρωζώνης. Ίσως βελτιώνει την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας και της Κροατίας, αλλά κι αυτό μόνο στο βαθμό που ανατιμώνται ανάλογα η τουρκική λίρα και η κροατική κούνα. Για την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της Νότιας Ευρώπης θα απαιτούνταν μια τεράστια περαιτέρω υποτίμηση του ευρώ – ώσπου να φτάσει στα 60 ή τα 80 σεντ του δολαρίου.

Ας υποθέσουμε ότι αυτό μπορεί να συμβεί κι ας δούμε τις συνολικές επιπτώσεις του. Σύμφωνα με εκτιμήσεις που δημοσίευσε την περασμένη βδομάδα ο ΟΟΣΑ, το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας, που το 2009 είχε πέσει στο 5% του ΑΕΠ, θα αυξηθεί σε 7,2% το 2011. Οι εκτιμήσεις αυτές βασίζονται στη σημερινή συναλλαγματική ισοτιμία. Μια περαιτέρω μεγάλη πτώση του ευρώ θα είχε δύο επιπτώσεις: θα αύξανε περαιτέρω το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα, ίσως και πάνω από το 10% του ΑΕΠ και κατά συνέπεια θα επέτεινε τις εσωτερικές ισορροπίες μέσα στην Ευρωζώνη. Η εξέλιξη αυτή με τη σειρά της θα συνέβαλε στην συνολική επιδείνωση των παγκόσμιων ανισορροπιών καθώς η Ευρωζώνη σαν σύνολο, αντί του σημερινού της μικρού εμπορικού ελλείμματος, θα είχε μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα.

Τρίτον, οι αμφιβολίες για το ευρωπαϊκό πακέτο διάσωσης των αδύναμων κρίκων της Ευρωζώνης παραμένουν. Εκκρεμεί η γνωμοδότηση του γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου και είναι δύσκολο να προβλέψουμε τις αποφάσεις του. Δεν είναι βέβαιο ότι το δικαστήριο θα δεχτεί το επιχείρημα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου περί ‘ανωτέρας βίας’ στη βάση του οποίου εγκρίθηκε το πακέτο. Το Συμβούλιο επικαλέστηκε το άρθρο 122 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ε.Ε., σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται η οικονομική συνδρομή «προς ένα κράτος-μέλος που αντιμετωπίζει δυσκολίες ή σοβαρή απειλή εξαιτίας σοβαρών δυσκολιών που έχουν προκληθεί από φυσικές καταστροφές ή εξαιρετικές περιστάσεις πέρα από τον έλεγχό του». Υπάρχουν νόμιμες αμφιβολίες για το αν τα πολλαπλά πολιτικά λάθη που οδήγησαν στην κρίση συνιστούν γεγονός πέρα από τον έλεγχο ενός κράτους. Υπάρχει επίσης περίπτωση το γερμανικό δικαστήριο να εκφράσει τις αντιρρήσεις του για την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αγοράσει κρατικά ομόλογα.

Τέταρτον η υπόθεση ότι η κρίση προκλήθηκε από την κερδοσκοπία δεν είναι μόνο νομικά διαβλητή. Αποτρέπει την προσοχή από την μείζονα ανάγκη για μεταρρύθμιση του πλαισίου διακυβέρνησης της Ευρωζώνης. Αν φταίνε οι κερδοσκόποι, τότε ίσως η δέουσα πολιτική να είναι η απαγόρευση των βραχυπρόθεσμων πωλήσεων και η τιμωρία των hedge funds και όχι η μεταρρύθμιση του πλαισίου. Μήπως πρέπει να αναμένουμε ελάχιστα ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις; Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να έχουμε ένα ξαναμαγείρεμα του Συμφώνου Σταθερότητας που θα ανακοινωθεί σε μια άλλη πομπώδη συνέντευξη Τύπου στο επόμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κορυφής του Ιουνίου. Ήδη οι κυβερνήσεις ‘νερώνουν’ τις αξιόλογες και όχι ιδιαίτερα φιλόδοξες προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αυτό σημαίνει ότι το πιθανότερο είναι πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα χάσουν την ευκαιρία να δώσουν μια μακροπρόθεσμη λύση στα προβλήματα.

Αυτό που πράγματι χρειάζεται η Ευρωζώνη είναι μια στρατηγική σταθεροποίησης που θα βασίζεται στην ανάπτυξη και σε ένα αξιόπιστο σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής. Απαιτείται η ενθάρρυνση της εσωτερικής ζήτησης στην Βόρεια Ευρώπη έτσι ώστε να διευκολύνει την προσαρμογή στο Νότο. Απαιτείται επίσης ένα νέο και λειτουργικό σύστημα οικονομικής διακυβέρνησης.

Αντ’ αυτών, οι κυβερνήσεις επέλεξαν να κυνηγήσουν τους κερδοσκόπους και βάλθηκαν να εντυπωσιάσουν η μια την άλλη με μέτρα λιτότητας: όλα όσα θα συμβάλουν περαιτέρω στην όλο και πιο πιθανή αλλά μακρινή ακόμη αποδιάρθρωση της Ευρωζώνης।

Απο το : http://www.sofokleous 10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-05-31-22-24-48-2010053123911/

Ο αναπόφευκτος δρόμος προς την χρεωκοπία

2010-05-23T01:45:00.000-07:00

Παρασκευή, 21 Μάιος 2010 22:58

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις τίθενται αρκετά ζωτικά ερωτήματα. Το κορυφαίο δε από αυτά είναι το κατά πόσον η Ελλάδα, με τα 110 δισεκατ. ευρώ, τα οποία θα δεχθεί την προσεχή τριετία, μπορεί τελικά να αποφύγει την χρεωκοπία. Από την άποψη αυτή, όμως, η κατάσταση κάθε άλλο παρά αισιοδοξία γεννά. Διότι, τα διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας είναι τεράστια και οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται θα πρέπει να έχουν σαρωτικό χαρακτήρα.

Το δημόσιο χρέος ανέρχεται στο 115% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος. Ακόμη κι αν τα μέτρα που ανακοινώθηκαν από την κυβέρνηση για την επίτευξη δημοσιονομικής πειθαρχίας και εξυγιάνσεως εφαρμοστούν ακωλύτως στην καλύτερη περίπτωση θα επιτευχθεί κάποιος περιορισμός των πρωτογενών ελλειμμάτων του δημοσίου – ελλειμάτων που αγγίζουν σήμερα τα 35 με 40 δισ. ευρώ. Αλλά το δημόσιο χρέος ακόμη κι αν το έλλειμμα μηδενιστεί – κάτι που βεβαίως είναι αδύνατον να συμβεί δεδομένου ότι τα τοκοχρεωλύσια δημιουργούν το πρωτογενές έλλειμμα-, θα εξακολουθήσει να τροφοδοτείται με τους τόκους που πληρώνει η χώρα για τα ποσά που μέχρι σήμερα έχει δανειστεί.

Πιο συγκεκριμένα, το μέσο σταθμικό επιτόκιο δανεισμού της χώρας σήμερα ξεπερνά το 3,6% και αναμένεται το επόμενο έτος να ενισχυθεί κατά μία και πλέον μονάδα. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί από την αναμενόμενη από τους ειδικούς άνοδο διεθνώς των επιτοκίων την επόμενη πενταετία. Για την ίδια περίοδο εκτιμούμε ότι η αύξηση του ΑΕΠ θα είναι μηδενική. Κατά συνέπεια το δημόσιο χρέος, με τα σημερινά δεδομένα θα συνεχίσει να αυξάνεται και ο ακαθάριστος δημόσιος δανεισμός της χώρας θα χρειαστεί για το 2010 περίπου το ένα τέταρτο, κατά τους αισιόδοξους, του ΑΕΠ.

Στο πρόβλημα αυτό θα πρέπει να προστεθεί το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της χώρας και η κατάρρευση της ανταγωνιστικότητος της ελληνικής οικονομίας που δυστυχώς θα επιταχυνθεί μετά την πρόσφατη ακατανόητη αύξηση των φόρων στο παραγώμενο εισόδημα και στην ιδιοκτησία και αναπόφευκτα θα μειώσει το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις θεωρούνται όνειρο θερινής νυκτός λόγω της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, της φορολογίας και της αστάθειας του θεσμικού περιβάλλοντος. Η χώρα αποβιομηχανοποιείται τάχιστα, χωρίς να αξιοποιούνται κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει, όπως το φυσικό περιβάλλον, ο πολιτισμός και η παιδεία της. Όλες οι προσπάθειες εγχώριων ή ξένων επενδύσεων στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας συνθλίβονται στις ατέρμονες και χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες, σε διεφθαρμένους μηχανισμούς, ή ακυρώνονται αμετακλήτως από το παραγωγικό σαμποτάζ αντιδραστικών πολιτικών δυνάμεων και συνδικάτων. Το συμπέρασμα επομένως είναι ότι τα εξαγγελθέντα μέτρα υπό της κυβερνήσεως δεν επαρκούν για να ανακόψουν το δρόμο της εθνικής οικονομίας προς τη χρεωκοπία.

Επιπροσθέτως, το άμεσο αποτέλεσμα της λήψης των μέτρων δημοσιονομικής εξυγιάνσεως, της επιβολής νέων φόρων σε συνδυασμό με την οικονομική ύφεση και την κατάρρευση της ανταγωνιστικότητος θα είναι η γιγάντωση της ανεργίας και η κοινωνική έκρηξη, την οποία θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν πολιτικά οι δυνάμεις των άκρων. Το αμέσως επόμενο διάστημα, το μείγμα θα γίνει εκρηκτικό.

Κάθε κρίση ωστόσο, εμπεριέχει και ευκαιρίες. Η -βεβαία για πολλούς- χρεωκοπία της χώρας μπορεί να αποτραπεί με την χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση λήψη και το συνδυασμό ριζοσπαστικών διαρθρωτικών μέτρων, όπως:

Πραγματικές ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα των μεταφορών, των τραπεζών, της ενέργειας και σε οποιονδήποτε άλλον τομέα το κράτος ασκούσε έως σήμερα επιχειρηματική δραστηριότητα.

Δραστικό περιορισμό της γραφειοκρατίας, το κόστος της οποίας ανέρχεται σε 7% του ΑΕΠ. και είναι διπλάσιο του κοινοτικού μέσου όρου. Οι πολίτες και οι επιχειρήσεις πληρώνουν επιπλέον 8 με 9 δισ. ευρώ ετησίως στη μαύρη τρύπα της γραφειοκρατίας.

Πραγματικό άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων. Υπενθυμίζουμε ότι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, έχει υπολογιστεί (από το ΙΟΒΕ) ότι θα προσέθετε 1,5% τουλάχιστον στο ΑΕΠ.

Μείωση των δαπανών του δημοσίου κατά 25% με 30%, καταργώντας μεταξύ άλλων μέτρων και όλους τους δημόσιους οργανισμούς, φορείς και νομικά πρόσωπα που δεν χρειάζονται. Οι υπάλληλοι αυτών θα πρέπει να απολυθούν και όχι να μεταταχθούν. Συγχρόνως θα πρέπει να αποφασιστεί το πάγωμα των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα για μια πενταετία. Όλο το ελεγκτικό έργο των εφοριών, πολεοδομιών κλπ.θα πρέπει να μεταφερθεί σε ιδιωτικές εταιρείες, πιστοποιημένες από το κράτος. Έτσι, εκτός της δεδομένης εξοικονομήσεως των λειτουργικών δαπανών και αυτών της μισθοδοσίας, το κράτος θα πάψει να εκβιάζεται από συντεχνίες που έχουν στα χέρια τους ως όπλο για την ικανοποίηση των παράλογων αιτημάτων τους την είσπραξη των διαφόρων κρατικών εσόδων.

Η μείωση των φόρων -εισοδήματος, κατοχής ακινήτων, κληρονομίας- σε συνδυασμό με την απλοποίηση του φορολογικού συστήματος, θα εξασφάλιζε διαθέσιμο εισόδημα στους πολίτες, το οποίο θα διοχευτεύετο στην χειμαζόμενη από την κρίση αγορά.

Θέσπιση νέου επενδυτικού νόμου αυξημένης τυπικής ισχύος, στα πρότυπα εκείνων της δεκαετίας του 1950 που θα επιτρέψει να εισρεύσουν στη χώρα επενδυτικά κεφάλαια σε παραγωγικές δραστηριότητες, σε συνδυασμό με την άρση όλων των κανονιστικών ρυθμίσεων στην αγορά εργασίας.

Τα μέτρα αυτά θα αποτρέψουν κατά τη γνώμη μας τη χρεωκοπία της χώρας, θα ενδυναμώσουν τις δυναμικές και υγιείς κοινωνικές δυνάμεις έναντι των συντεχνιών και του τελούντος υπό την ομηρία αυτών πολιτικού συστήματος και, το πλέον σημαντικό, θα ενισχύσουν την καταβαραθρωμένη ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας παρέχοντας σ΄αυτή τις αναγκαίες αναπτυξιακές προϋποθέσεις.

Αναδημοσίευση από : http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-05-21-20-59-32-2010052123580/

Επικίνδυνα παιχνίδια…

2010-05-20T21:53:00.000-07:00

Αναδημοσίευση : http://www।sofokleous10।gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-05-20-22-57-51-2010052023516/

Παρασκευή, 21 Μάιος 2010 00:33

Η υπερβολική απληστία, οι τράπεζες, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνων, η σκόπιμη δημιουργία κρίσεων, η απορρύθμιση της οικονομίας, οι κίνδυνοι ύφεσης και η αναγκαιότητα της πολιτικής ένωσης

Αναμφίβολα βιώνουμε μία εποχή, στην οποία επικρατεί η απόλυτη αστάθεια – μία κατάσταση που, αν και φαινομενικά δεν επιθυμούμε, ουσιαστικά επιδιώκουμε αφού, μέσα από αυτήν, επιτυγχάνεται η «άμετρη» υπερβολή (μαξιμαλισμός) σε όλες τις επί μέρους «περιοχές» της ζωής μας. Ανατρέποντας τις αξίες του παρελθόντος, σύμφωνα με τις οποίες η ποιότητα της ζωής, καθώς επίσης η συνετή «διαχείριση» της, οδηγούσε στην ανθρώπινη ευτυχία, δημιουργήσαμε απεριόριστες ανάγκες, η λογική συνέπεια των οποίων δεν είναι άλλη από την απληστία – η οποία «μετουσιώνεται» κυρίως μέσα από τις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Ο Αριστοτέλης αντιμετώπιζε τα χρήματα σαν μέσον, για την επίτευξη στόχων - θεωρώντας πως οτιδήποτε αγοράζει κανείς, θα πρέπει να έχει μεγαλύτερη αξία από το ποσόν που ξοδεύει, αφού διαφορετικά δεν θα το επιζητούσε. Δηλαδή, το προϊόν που αγοράζουμε, μας «υπόσχεται» ένα συναίσθημα, το οποίο ουσιαστικά εκτιμούμε περισσότερο από το ίδιο το προϊόν. Επειδή δε στην ανώτατη βαθμίδα της ιεραρχίας των αξιών ευρίσκεται η ευτυχία, η οποία «ορίζεται» ευρύτερα ως η επιτυχία της ζωής συνολικά, η «εκπλήρωση» καλύτερα, όλα όσα επιδιώκουμε αποσκοπούν στην υψηλότερη δυνατή ποιότητα της ζωής μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Αριστοτέλης προσδίδει στα χρήματα εκείνη τη λειτουργία, η οποία επιτρέπει την απόκτηση των μέσων που καθιστούν δυνατή την επίτευξη μίας ποιοτικά καλής ζωής - η οποία αποτελεί προϋπόθεση της ευτυχίας.

Ο ίδιος όμως φιλόσοφος αναφέρεται σε ένα άλλο σενάριο, σύμφωνα με το οποίο, όταν (εάν) η ποιότητα της ζωής πάψει να αποτελεί το μέτρο της ευτυχίας, τότε δεν υπάρχουν πλέον όρια στην επιθυμία απόκτησης χρημάτων. Η αιτία είναι το ότι, οι «αριθμοί» είναι εκ φύσεως «ατελείωτοι» οπότε, αναγόμενοι στην ανώτατη βαθμίδα της ιεραρχίας των αξιών, «μεταλλασσόμενοι» δηλαδή από «μέσον» σε αυτοσκοπό, δεν επιτρέπουν ποτέ την «εκπλήρωση» του στόχου. Έτσι λοιπόν, το άτομο παρασύρεται από τη δίνη του «μαξιμαλισμού», αφού τα χρήματα δεν είναι ποτέ αρκετά. Όσα και αν έχει δηλαδή, μπορεί πάντοτε να αποκτήσει περισσότερα – κάτι που δεν συμβαίνει φυσικά σε άλλους τομείς της ζωής, όπως για παράδειγμα στην υγεία, η οποία θεωρείται ως μια βασική προϋπόθεση της ευτυχίας.

Αυτό λοιπόν που βιώνουμε σήμερα, ο κόσμος στον οποίο κινούμαστε, είναι η κορυφή του «εναλλακτικού» σεναρίου του Αριστοτέλη - αφού η «ιδέα» του μαξιμαλισμού έχει επικρατήσει σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Η «ιδέα» αυτή έχει «παγιωθεί» καταναγκαστικά, επειδή ο ανταγωνισμός έχει «παγκοσμιοποιηθεί», με αποτέλεσμα να γίνει πολύ πιο «ανελέητος». Εάν λοιπόν δεν θέλει κανείς να ανήκει στους «χαμένους» του αύριο, οφείλει να συγκεντρώνει όσο πιο πολλά χρήματα μπορεί, έτσι ώστε να νοιώθει ασφαλής απέναντι στον συνεχώς αυξανόμενο παγκόσμιο ανταγωνισμό. Το γεγονός αυτό οδηγεί τόσο τον ίδιο, όσο και το «σύστημα» γενικά, σε αστάθεια – σε συνθήκες δηλαδή «μακράν» του σημείου ισορροπίας.

Έχοντας τώρα την άποψη ότι, το κέντρο βάρους του σημερινού «γίγνεσθαι» είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο πλέον παρομοιάζεται από πολλούς σαν μία γιγαντιαία, τύπου Madoff «πυραμίδα», αφού οι λειτουργίες του είναι όλο και περισσότερο «εικονικές» (virtual), θεωρούμε ότι οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε ένα βίαιο τέλος, το οποίο δεν θα έχει καμία σχέση με την εκπλήρωση και την ευτυχία.

Δυστυχώς, αν και αρκετοί «προέτρεπαν» τον πλανήτη να μην οδηγηθεί στην παγκοσμιοποίηση, πριν ακόμη η Κίνα επιτύχει ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα ύψους 7.000 $, όπως επίσης όχι στην οικονομική ένωση της Ευρώπης, πριν από την πολιτική, κανένας δεν έδωσε σημασία στις «συμβουλές» τους. Ατυχώς, δεν δόθηκε έγκαιρα σημασία, ούτε στις συνεχείς «προτροπές» για μεγαλύτερο έλεγχο του χρηματοπιστωτικού κλάδου - τόσο όσον αφορά το κυκλοφοριακό του σύστημα (τράπεζες, επενδυτικές εταιρείες, hedge funds), όσο και τα καταστροφικά εργαλεία που έχει στη διάθεση του (CDO’s, CDS, ανοιχτές πωλήσεις κλπ).

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Επιθυμώντας να τεκμηριώσουμε τη θέση μας, αναλύοντας κάποιους τομείς της γιγαντιαίας «χρηματοπιστωτικής πυραμίδας», σημειώνουμε ότι στο παρελθόν, όταν κάποιος κατέθετε στο λογαριασμό του 1.000 €, η τράπεζα είχε στη διάθεση της αυτό ακριβώς το ποσόν, για να το δανείσει – κερδίζοντας τη διαφορά, μεταξύ των επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων. Σήμερα, σύμφωνα με ειδικούς, από τα 1.000 € «δημιουργούνται» άμεσα, με τη βοήθεια διαφόρων «τεχνασμάτων», 5.000 € - ή ακόμη περισσότερα. Επί πλέον, αρκετές φορές τα 1.000 αυτά Ευρώ εμφανίζονται στους επόμενους ισολογισμούς των τραπεζών, σαν καθαρό κέρδος – ενάντια σε κάθε οικονομική λογική.

Αν και έχουμε περιγράψει ένα μέρος αυτής της λειτουργίας στο παρελθόν (άρθρο μας: Ετεροβαρές ρίσκο: Τα τρία βασικά στάδια του σπειροειδούς κύκλου των χρηματοπιστωτικών κρίσεων και η γενεσιουργός αιτία τους - Έφτασε αλήθεια το τέλος της κρίσης; 26/4/2009), είναι ίσως σκόπιμο να αναφέρουμε τη σημερινή εξέλιξη της, η οποία έχει ως εξής:

Η τράπεζα χρησιμοποιεί τα 1.000 € σαν εγγύηση, με στόχο να δανείσει 5.000 €. Όταν παρέχει στη συνέχεια ένα δάνειο των 5.000 €, «κλείνει» μία ασφάλεια τυχόν απώλειας του (Credit Default Swap, CDS) - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν εμπιστεύεται τον πελάτη της. Ο σκοπός για το οποίο ασφαλίζει το δάνειο της, παρά το ότι κοστίζει (ασφάλιστρα), είναι η «ωραιοποίηση» του Ισολογισμού της αφού, τη στιγμή που κλείνει το συμβόλαιο, «απομακρύνει» το ποσόν από τα λογιστικά της βιβλία (άρθρο μας: Η μεγαλύτερη και μάλιστα νόμιμη ληστεία στην ιστορία της ανθρωπότητας: Είναι αλήθεια οι τράπεζες, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, βιώσιμες επιχειρήσεις; 17/2/2009). Ακριβώς για το λόγο αυτό, οι τράπεζες σήμερα είναι σε συνεχή αναζήτηση collaterals – όπως λέγονται οι εγγυήσεις στη γλώσσα τους.

Η ενέργεια της τράπεζας είναι όχι μόνο νόμιμη, αλλά και απολύτως «συμβατή» με τη λογική επειδή, στην περίπτωση που ο οφειλέτης της δεν επιστρέψει το δάνειο του, θα το πληρώσει στη θέση του η ασφάλεια (εάν οι ασφαλιστικές εταιρείες παγκοσμίως, είναι σε θέση να πληρώσουν τα ποσά που ασφαλίζουν, αποτελεί ένα αναπάντητο ερώτημα). Επομένως, είναι σαν να το έχει ήδη εισπράξει - οπότε δεν απαιτείται να «επιβαρύνει» πλέον το ποσόν του δανείου τα λογιστικά της βιβλία. «Τυπικά» λοιπόν, έχει τη δυνατότητα να δανείσει ξανά τα 1.000 € της αρχικής κατάθεσης – επαναλαμβάνοντας την ίδια διαδικασία από την αρχή, ανάλογα με τις διαθέσεις της (με την «τρέλα» της, κατά πολλούς). Σε τελική ανάλυση, η τράπεζα έχει τη δυνατότητα να «τυπώνει» χρήματα «κατά το δοκούν» - αφού από μία κατάθεση 1.000 €, μπορεί να συνάψει πολλαπλά δάνεια, ασφαλίζοντας τα κάθε φορά.

Γνωρίζοντας λοιπόν αυτήν τη διαδικασία, αλλά και πολλές άλλες «μεθόδους» που έχουν σήμερα στη διάθεση τους οι τράπεζες (τιτλοποιήσεις δανείων κλπ - άρθρο μας: Παγκόσμια οικονομική κρίση: Χρηματοοικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής και αδικαιολόγητες αμοιβές υψηλόβαθμων στελεχών 23/11/2008), είναι πολύ δύσκολο να αξιολογήσει κανείς μία τέτοια επιχείρηση, αναλύοντας τα διάφορα στοιχεία του Ισολογισμού της. Είναι επίσης αδύνατον να συγκεκριμενοποιήσει το ύψος των χρημάτων που διακινούνται (εικονική πραγματικότητα), όπως και τις συνέπειες αυτής της διαδικασίας αφού, όπως ακριβώς συμβαίνει στις τύπου Madoff «πυραμίδες», τα αποτελέσματα εμφανίζονται, όλα μαζί, τη στιγμή που κάποιος «κρίκος» παύει να ενώνει την αλυσίδα.

Συμπερασματικά λοιπόν, στις «απειλές» του παρελθόντος, σημαντικότερη των οποίων ήταν η μαζική απόσυρση χρημάτων από τους καταθέτες, έχουν προστεθεί τόσες πολλές άλλες, που καθιστούν εξαιρετικά επικίνδυνη, μάλλον ανεξέλεγκτη και εντελώς ασταθή την όλη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος (άρθρο μας: ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΟΜΒΑ ΜΕΓΑΤΟΝΩΝ: Η επίθεση των κερδοσκόπων στο «σύστημα», η τεράστια απειλή που «ελλοχεύει» για τον πλανήτη, καθώς επίσης η πιθανότητα να εξέλθει η χώρα μας από τη μεγαλύτερη κρίση της Ιστορίας της, χωρίς να υποχρεωθεί σε συμβιβασμό 28/4/2010).

Εάν βέβαια κανείς συμπεριλάβει τα διάφορα νέα «εργαλεία» που έχει στη διάθεση του το σύστημα, όπως για παράδειγμα τα δομημένα προϊόντα «νέας εποχής» (άρθρο μας: RE-REMICS: Η εγκληματική συνταγή που σταμάτησε δραστικά την κεφαλαιακή «αιμορραγία» των τραπεζών, αύξησε ως δια μαγείας την κερδοφορία τους και τοποθέτησε ακόμη μία βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του συστήματος. 24/11/2009), είναι μάλλον αδύνατον να προβλέψει τις εξελίξεις.

Φυσικά, όταν η παραπάνω «πιστωτική επέκταση» σταματήσει, πόσο μάλλον όταν ακολουθήσει η «πιστωτική συρρίκνωση», γεγονός που συνήθως συνοδεύει τις έντονες υφέσεις ή τις αργοπορημένες προσπάθειες χρηματοπιστωτικού ελέγχου (σήμερα συμβαίνουν πιθανότατα και τα δύο, μετά τις προτροπές της Γερμανίας για μείωση των χρεών, καθώς επίσης την απαγόρευση των ανοιχτών πωλήσεων), η διαδικασία αντιστρέφεται - με ανυπολόγιστες συνέπειες για το «σύστημα».

Ολοκληρώνοντας, ας μην ξεχνάμε ότι, το πιθανότερο ενδεχόμενο στην περίπτωση της Ελλάδας, είναι να βοηθήθηκαν ακόμη μία φορά οι τράπεζες από τα υπερχρεωμένα δυτικά κράτη, παρά η χώρα μας - αφού μία ενδεχόμενη στάση ή αναδιάρθρωση πληρωμών εκ μέρους της Ελλάδας, θα είχε καταστροφικές συνέπειες για το σύνολο σχεδόν του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι Η.Π.Α. δεν έχουν σε καμία περίπτωση επιλύσει τα προβλήματα τους (άρθρο μας: Αμερικανικές τράπεζες: Η κατάσταση θα γίνει ακόμη χειρότερη, όταν πλησιάσει στην «ακτή» το «τρίτο κύμα» των κατασχέσεων 26/5/2009), έχοντας τα μεταθέσει απλώς στο μέλλον, ενώ η Ευρώπη αμύνεται «σθεναρά», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα μπορούσε να ξεπεράσει μία ενδεχόμενη Ελληνική «επιπλοκή».

ΤΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ

Τα ταμεία αυτά είναι οι κυριότεροι «συντελεστές» των χρηματαγορών, αφού διαθέτουν κεφάλαια υψηλότερα των 100-200 δις $ το κάθε ένα, τα οποία επενδύουν σε σταθερή βάση. Η συνολική τους δυναμικότητα, τα κεφάλαια καλύτερα που επενδύουν διεθνώς, υπολογίζονται στα 20 τρις $ (πηγή: Morgan Stanley) - ένα ποσόν δηλαδή που ξεπερνάει το σύνολο αυτού που διαθέτουν όλοι οι υπόλοιποι επενδυτές μαζί, όπως οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι συναλλαγματικές ρεζέρβες των κρατών και τα Hedge Funds. Ίσως το ύψος αυτού και μόνο του ποσού που διαθέτουν τα ταμεία, το οποίο πλησιάζει το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ (περίπου 54 τρις $), να δίνει απάντηση σε αυτούς που αναρωτούνται, ποιοι είναι οι δανειστές όλων αυτών των υπερχρεωμένων κρατών.

Περαιτέρω, τα ταμεία είναι κυρίως κρατικές ή ημικρατικές οργανώσεις, οι οποίες διαχειρίζονται τα χρήματα των συντάξεων των εργαζομένων (ουσιαστικά δηλαδή οι εργαζόμενοι, οι οποίοι κατηγορούν συνεχώς το Κεφάλαιο, απειλούνται από τα ίδια τους τα χρήματα, τα οποία το «συνθέτουν»). Η περιουσία των ταμείων μπορεί να είναι στην ιδιοκτησία του εργοδότη, ή να έχει δική της νομική υπόσταση. Στην περίπτωση που το συνταξιοδοτικό ταμείο έχει δική του νομική υπόσταση, μπορεί να «χρησιμοποιείται» από πολλούς εργοδότες μαζί.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα ταμεία ευρίσκονται δυστυχώς σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, όπως ακριβώς συμβαίνει και με άλλες επενδυτικές εταιρείες. Έτσι, παρατηρείται συχνά το γεγονός να αποσύρει ένας εργοδότης την περιουσία των εργαζομένων του από ένα συνταξιοδοτικό ταμείο, τοποθετώντας την σε κάποιο άλλο – από το οποίο αναμένει υψηλότερες αποδόσεις. Κάποιες φορές βέβαια χάνονται χρήματα - όπως διαπιστώσαμε πρόσφατα στην Ελλάδα, με τις γνωστές μας «επενδύσεις» των συνταξιοδοτικών ταμείων, σε δομημένα προϊόντα.

Τα συνταξιοδοτικά ταμεία αποτελούν τους μεγαλύτερους επενδυτές παγκοσμίως, λόγω του μεγέθους τους, αλλά και της μακροπρόθεσμης συσσώρευσης κεφαλαίου εκ μέρους τους. Ο υφιστάμενος μεταξύ τους ανταγωνισμός τα υποχρεώνει στην αναζήτηση βραχυπρόθεσμης κερδοφορίας - ενώ μέσω αυτών οδηγούνται όλο και περισσότερες αποταμιεύσεις των εργαζομένων, στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Ουσιαστικά λοιπόν συνιστούν τους κυριότερους «αιμοδότες» του «κτήνους», όπως συνηθίζεται να αποκαλείται πλέον το διεθνές κερδοσκοπικό κεφάλαιο, ενώ η Ιαπωνία, ο Καναδάς και η Καλιφόρνια, διαθέτουν τα μεγαλύτερα συνταξιοδοτικά ταμεία παγκοσμίως.

Ολοκληρώνοντας το θέμα των «ταμείων», θεωρούμε ότι η μεγαλύτερη «πληγή» του χρηματοπιστωτικού συστήματος, είναι η αναζήτηση διαρκώς μεγαλύτερης, καθώς επίσης βραχυπρόθεσμης κερδοφορίας. Μέσα από αυτήν την «αντίληψη», τα χρήματα δεν επενδύονται, όπως οφείλουν, στην πραγματική οικονομία - οπότε όχι μόνο δεν δημιουργείται «θεμελιώδης» ανάπτυξη, ταυτόχρονα με νέες θέσεις εργασίας, αλλά αποσταθεροποιείται εντελώς το σύστημα.

ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΣΗΣ ΚΙΝΔΥΝΩΝ

Τα hedge funds αποτελούν ένα ιδιαίτερο είδος επενδυτικών κεφαλαίων, τα οποία διακρίνονται από έντονα κερδοσκοπικές τοποθετήσεις – προσφέροντας μεγάλες ευκαιρίες, σε συνδυασμό με εξ ίσου μεγάλους κινδύνους.

Το τυπικό χαρακτηριστικό ενός hedge fund είναι η χρήση παραγώγων προϊόντων, καθώς επίσης ανοιχτών πωλήσεων. Ακριβώς εδώ οφείλεται η «παραπλανητική» ονομασία τους, αφού η ύπαρξη των συγκεκριμένων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, επιτρέπει την ασφάλιση (hedging) των επενδύσεων σε μετοχές ή σε άλλα αξιόγραφα. Για παράδειγμα, εάν αγοράσει κάποιος μετοχές, ευελπιστώντας στην άνοδο της τιμής τους, έχει τη δυνατότητα να ασφαλισθεί απέναντι σε ενδεχόμενη πτώση τους - εάν ταυτόχρονα συνάψει ένα «πτωτικό» συμβόλαιο παραγώγων ή πουλήσει κάποιες άλλες, αφού προηγουμένως τις δανειστεί από τον ιδιοκτήτη τους.

Το πρώτο επενδυτικό κεφάλαιο αυτού του είδους ιδρύθηκε το 1949 από τον κ. W. Jones, ο οποίος πούλησε «ανοιχτά» μετοχές που δανείσθηκε από τους ιδιοκτήτες τους (επιβαρυνόμενος με τόκους), για να τις αγοράσει αργότερα σε χαμηλότερη τιμή (προφανώς, περίμενε πτώση της τιμής τους) και να τις επιστρέψει – κερδίζοντας τη διαφορά. Ο Jones, με τα χρήματα που εισέπραξε από τις μετοχές που πούλησε, αγόρασε άλλες, για τις οποίες ανέμενε άνοδο της τιμής τους. Έτσι «εφευρέθηκε» η πρώτη στρατηγική των επενδυτικών κεφαλαίων (Long-Short), για την οποία δεν απαιτούνταν ουσιαστικά κεφάλαια, αλλά «εμπορική πίστη». Εάν δηλαδή ο ιδιοκτήτης των μετοχών τις δάνειζε στον αγοραστή, εμπιστευόμενος ότι θα του τις επέστρεφε αργότερα, οι κεφαλαιακές ανάγκες του αγοραστή θα ήταν μηδενικές.

Για την «εκπλήρωση» αυτής της στρατηγικής απαιτείται η εύρεση μετοχών, η τιμή των οποίων θα μειωθεί εντός ενός ορισμένου χρονικού διαστήματος, καθώς επίσης άλλων αξιών (εμπορευμάτων, μετοχών κλπ), η τιμή των οποίων θα αυξηθεί εντός του ιδίου χρονικού διαστήματος. Η διπλή αυτή δυνατότητα επίτευξης κέρδους, η οποία δεν απαιτεί ουσιαστικά κεφάλαια, εφόσον επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις, είχε σαν αποτέλεσμα το να αναπτυχθεί ο συγκεκριμένος τομέας, ο οποίος τα τελευταία χρόνια άνθισε σε μεγάλο βαθμό.

Έτσι, στα τέλη του 2006, ο συνολικός αριθμός των hedge funds ανήλθε στα 9.000 - με ίδια κεφάλαια ύψους περί το 1,5 τρις $. Γνωρίζοντας βέβαια πως αυτά τα κεφάλαια είναι ουσιαστικά εγγυήσεις για τις αγοραπωλησίες εκ μέρους τους, καθώς επίσης ότι οι επενδύσεις των hedge funds είναι πολλαπλάσιες των χρημάτων που διαθέτουν, καταλήγουμε πραγματικά σε ένα τεράστιο ποσόν, το οποίο κινείται σχεδόν καθημερινά, με απίστευτες ταχύτητες, αλλάζοντας συνεχώς την εικόνα ολόκληρου του πλανήτη (στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος, διακινούνται σε καθημερινή βάση 3,5 τρις $ - κυρίως στις ισοτιμίες δολαρίου και ευρώ).

Τα Hedge funds έχουν συνήθως έδρα σε φορολογικούς παραδείσους (το 63% στις νήσους Cayman), πληρώνοντας (εάν) μηδαμινούς φόρους, ενώ οι διαχειριστές τους στεγάζονται κυρίως στη Νέα Υόρκη (το 36%) και στο Λονδίνο (το 21%). Η αμοιβή των διαχειριστών ακολουθεί τον κανόνα 2/20, ο οποίος σημαίνει ότι εισπράττουν 2% σταθερά επί των συνολικών κεφαλαίων που «εποπτεύουν», συν 20% μερίδιο επί των ετησίων κερδών.

Σήμερα τα κεφάλαια αυτά έχουν αναπτύξει τις στρατηγικές τους σε μεγάλο βαθμό, κυρίως με τη βοήθεια μαθηματικών προγραμμάτων και Η/Υ - θεωρείται ότι, το 95% των «συναλλαγών» διευθετείται αυτόματα, από τους Η/Υ. Επίσης, επενδύουν σε αξίες κάθε είδους, όπως στις αγορές συναλλάγματος, σε εμπορεύματα, σε επιτόκια, σε μετοχές, σε ομόλογα κλπ, τα οποία διαπραγματεύονται με απίστευτες μεθόδους (άρθρο μας: ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΚΑΖΙΝΟ: Μία νέα ωρολογιακή βόμβα τεράστιας καταστροφικής ισχύος, στην καρδιά του χρηματοπιστωτικού συστήματος - Updated Bloomberg 22/9/2009).

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΡΙΣΕΩΝ

Μέχρι μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο, η οποία ουσιαστικά «οροθετείται» από την «επίθεση» του επενδυτικού κεφαλαίου του Soros στη βρετανική στερλίνα (1992), τα hedge funds προσπαθούσαν να προβλέψουν την αγορά, επενδύοντας στις «τάσεις» της. Αφού λοιπόν προέβλεπαν κάποιες αδυναμίες της «αγοράς» (κρατών, επιχειρήσεων κλπ), ακολουθούσαν μία μέθοδο, η οποία ήταν απλή μεν στη σύλληψη, αλλά εξαιρετικά πολύπλοκη στην εκτέλεση της.

Για παράδειγμα, όταν η Μ. Βρετανία είχε ενταχθεί, το 1990, στον ευρωπαϊκό μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών, σε έναν ενδιάμεσο σταθμό δηλαδή της πορείας προς το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, ο οποίος απαιτούσε σταθερές ισοτιμίες, διαπιστώθηκε βαθειά ύφεση στην οικονομία της (οφειλόμενη πιθανότατα στα υψηλά επιτόκια της Γερμανίας). Τότε ο G.Soros, προβλέποντας την έξοδο της από το μηχανισμό, σαν αποτέλεσμα αφενός μεν της ένταξης της με υψηλή ισοτιμία, αφετέρου της λαϊκής δυσαρέσκειας, εξασφάλισε μυστικά πιστωτικά όρια, τα οποία του επέτρεπαν να δανεισθεί 15 δις στερλίνες, μετατρέποντας τες σε δολάρια κατά βούληση.

Αφού λοιπόν έλαβε ανατιμητικές θέσεις στο δολάριο και υποτιμητικές στη στερλίνα, προέβαλλε επιδεικτικά, με συνεντεύξεις και άλλους τρόπους, το ότι είχε «στοιχηματίσει» στην πτώση του βρετανικού νομίσματος - συμπαρασύροντας σε αντίστοιχες ενέργειες πολλούς άλλους επενδυτές. Τελικά, παρά το ότι η βρετανική κεντρική τράπεζα διέθεσε άμεσα 50 δις $ για τη στήριξη της ισοτιμίας του νομίσματος της, αυξάνοντας ταυτόχρονα τα επιτόκια δανεισμού, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει το μηχανισμό και να αφήσει ελεύθερη τη διακύμανση της τιμής της στερλίνας - η οποία φυσικά υποτιμήθηκε, ενώ ο Soros κέρδισε περί το 1 δις $ (αργότερα, επαναλήφθηκε το ίδιο στην Ταϊλάνδη (μπατ), προκαλώντας την ασιατική κρίση και διευκολύνοντας την καταστροφική έλευση του ΔΝΤ στην ευρύτερη περιοχή – τόσο η «κρίση», όσο και το ΔΝΤ, «επεκτάθηκαν» στη Ρωσία και στη Ν. Αμερική).

Έκτοτε όμως, γεγονός που είναι πλέον ολοφάνερο σήμερα, έχουν πάψει να αρκούνται στις προβλέψεις, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με μεγάλο ρίσκο. Κατά την άποψη πολλών ειδικών του χώρου, τα hedge funds, σε συνεργασία μεταξύ τους (καρτέλ), λειτουργούν άκρως επιθετικά, δημιουργώντας κρίσεις. Επειδή δε η κερδοφορία τους προέρχεται κυρίως από τις συνεχείς διακυμάνσεις (volatility) της αγοράς, είτε ανοδικές, είτε καθοδικές, επιδιώκουν με κάθε τρόπο την αστάθεια του συστήματος - σε όλο και περισσότερους τομείς. Έτσι, δεν αρκούνται πλέον μόνο στα χρηματιστήρια μετοχών και εμπορευμάτων, αλλά επεκτείνονται ραγδαία σε πολλές άλλες «περιοχές» - όπως στα ομόλογα των κρατών.

Στην προσπάθεια τους αυτή, φαίνεται ότι συμβάλλουν οι μεγάλες τράπεζες, αλλά και πολλοί άλλοι «οργανισμοί» (άρθρο μας: ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ: Standard & Poor’s, Moody’s, Fitch Rating - ένα απίστευτα ισχυρό ολιγοπώλιο αξιολογεί αυθαίρετα, βαθμολογεί ανεξέλεγκτα και κυβερνάει απολυταρχικά, με έδρα την πρωτεύουσα του μονοπωλιακού καπιταλισμού, την παγκόσμια οικονομία 7/12/2009), είτε προκαταρκτικά με τη βοήθεια διαφόρων ΜΜΕ, οικονομολόγων διεθνούς κύρους κλπ, είτε εκ των υστέρων (άρθρο μας: ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ: Το κυριαρχικό δόγμα του αμερικανικού μονοπωλιακού καπιταλισμού, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ΔΝΤ, οι κρυφές «παγίδες» του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου και οι κίνδυνοι για την Ελλάδα 14/3/2010).

Ειδικά σήμερα, όπου η πραγματική οικονομία στις δυτικές χώρες υποχωρεί ασταμάτητα, ενώ διευρύνονται οι οικονομικές συρράξεις μεταξύ των κρατών (άρθρο μας: ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ: Τα όπλα «αιχμής» της αμερικανικής υπερδύναμης, η «επέλαση» στην Ευρώπη, το «ημερολόγιο» της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, τα «παιχνίδια εξουσίας», το «εξιλαστήριο θύμα», ο ύπατος αρμοστής και τα συμπεράσματα 21/4/2010), οι οποίες συμβάλλουν τα μέγιστα στην προωθούμενη διαρκή αστάθεια του συστήματος, τα hedge funds, «συνεπικουρούμενα» πάντοτε από τις υπερτράπεζες και τα ταμεία, φαίνεται να διαδραματίζουν επιπροσθέτως έναν «εθνικό» ρόλο.

Μεταφορικά, θα τα παρομοίαζε κανείς με τα καταδιωκτικά αεροπλάνα του 2^ου παγκοσμίου πολέμου, τα οποία συνοδεύουν τα βομβαρδιστικά (τράπεζες) στις επιθέσεις τους εναντίον του εχθρού, οι οποίες ξεκινούν από τα τεράστια αεροπλανοφόρα (συνταξιοδοτικά ταμεία) που είναι σταθμευμένα σε απόσταση ασφαλείας. Ακολουθούνται δε από τις δυνάμεις κατοχής (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ), οι οποίες εγκαθίστανται στα εδάφη των ηττημένων, εξαθλιώνοντας τους Πολίτες τους – «απορροφώντας» τόσο τη δημόσια, όσο και την ιδιωτική τους περιουσία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η απληστία, η οποία έχει κυριεύσει τουλάχιστον αυτούς που διαχειρίζονται «απολυταρχικά» το «δυτικό» κόσμο, κατακτώντας την πρώτη θέση στην πυραμίδα των ανθρωπίνων αξιών, «εξωτερικεύεται

(α) είτε με την προσπάθεια ηγεμονίας ενός κράτους σε κάποια άλλα (άρθρο μας: PAX GERMANICA: Η φτώχεια μίας Δημοκρατίας είναι πολύ καλύτερη από την υλική ευημερία η οποία, καθώς ισχυρίζονται, συνυπάρχει με τον Ολοκληρωτισμό, όπως ακριβώς η ελευθερία είναι καλύτερη από τη δουλεία (Δημόκριτος) 6/3/2010),

(β) είτε με την υποδούλωση των Πολιτών, «δια της μεθόδου» του υπερδανεισμού, ο οποίος ισχυροποιεί τα μέγιστα το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα – έτσι όπως αυτό λειτουργεί σήμερα με τη βοήθεια των υπερμεγεθών τραπεζών, των συνταξιοδοτικών ταμείων, των ανεξέλεγκτων hedge funds κλπ.

Η Ευρωζώνη βρίσκεται σήμερα στο μάτι του κυκλώνα (άρθρο μας: Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ: Η μαζική επίθεση των κερδοσκόπων στην Ελλάδα, οι δέκα μεγαλύτεροι πιστωτές της, καθώς επίσης αναφορές στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στη Γερμανία και στη Γαλλία 4/3/2010), υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει όχι μόνο τη Γερμανία ή τις Η.Π.Α., αλλά ταυτόχρονα τις επιθέσεις του πανίσχυρου, κερδοσκοπικού κεφαλαίου – κατ’ αρχήν στα πλέον αδύναμα κράτη-μέλη της, τα οποία θα ακολουθήσουν τα υπόλοιπα (πιθανόν με απώτερο, κεντρικό στόχο την ίδια τη Γερμανία). Ενδεχομένως δε, ολόκληρη η ΕΕ ευρίσκεται στα πρόθυρα μίας τρομακτικής ύφεσης, η οποία απειλεί να καταστρέψει το μεγαλύτερο μέρος των Οικονομιών της – εξαγωγικών και εισαγωγικών.

Τεκμηριώνοντας το θέμα της ύφεσης, το οποίο φαίνεται παράδοξο, αφού έχουν προηγηθεί απίστευτα μεγάλες «ενέσεις ρευστότητας» στο σύστημα εκ μέρους της ΕΚΤ, θα αναφέρουμε απλά ότι, οι τιμές αυξάνονται, όταν τα νοικοκυριά καταναλώνουν περισσότερο, οι επιχειρήσεις επενδύουν, η απασχόληση αναπτύσσεται και οι μισθοί την ακολουθούν, με ανοδική πορεία. Τότε και μόνο τότε, η υπερβάλλουσα ρευστότητα καταλήγει σε έναν ανοδικό σπειροειδή πληθωριστικό κύκλο.

Σήμερα όμως, το παραγωγικό επίπεδο στην ΕΕ ευρίσκεται πολύ χαμηλότερα από αυτό πριν από την κρίση, η «κενή» παραγωγική δυναμικότητα είναι μεγάλη και η ανεργία παραμένει υψηλή - ενώ συνεχίζει την ανοδική της πορεία. Σε μία τέτοια κατάσταση, οι επιχειρήσεις δεν αυξάνουν τις τιμές τους, ενώ τα συνδικάτα δεν ζητούν άνοδο των μισθών. Επομένως, ακόμη και αν δεν έχει απορροφηθεί η υπερβάλλουσα ρευστότητα από την ΕΚΤ, ενώ τα επιτόκια παραμένουν χαμηλά, το υφιστάμενο έδαφος μπορεί να «εκθρέψει» μόνο την ύφεση – πόσο μάλλον όταν ανακοινώνονται μέτρα μείωσης του δανεισμού των κρατών, καθώς επίσης αύξησης της άμεσης φορολογίας.

Επίσης, ο οικονομικός πόλεμος δεν καταστρέφει βιομηχανικές εγκαταστάσεις και δεν μειώνει τον ενεργό πληθυσμό – γεγονότα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πληθωρισμό, όταν υπάρχει τόσο μεγάλη ρευστότητα στο σύστημα. Εκτός αυτού, η ρευστότητα δεν οδηγείται στις επενδύσεις ή στην κατανάλωση, αλλά παραμένει στις «αγορές», με κίνδυνο πρόκλησης διαδοχικών υπερβολών (φούσκες), εν μέσω μίας καταστροφικής ύφεσης. «Κυοφορείται» όμως πάντοτε «υπερπληθωρισμός», εάν κάποια στιγμή αντιστραφεί απότομα η τάση και οδηγηθεί ξαφνικά η υπερβάλλουσα ρευστότητα «μαζικά» στην πραγματική αγορά – πριν ακόμη προλάβουν να αντιδράσουν οι κεντρικές τράπεζες.

Συνεχίζοντας, κατά την άποψη μας οι μοναδικές δυνατότητες «αντίστασης» απέναντι στο «μοιραίο», είναι η σταδιακή, η «ελεγχόμενη» καλύτερα επιστροφή στις προηγούμενες αξίες (ήθος, ποιότητα ζωής, πολιτισμός κλπ), σε συνδυασμό με την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη (άρθρο μας: ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ: Μία διακρατική, προοδευτική «φορολογική» κλίμακα, θα ήταν ίσως η ιδανική «κοινωνική» λύση για την εξομάλυνση των ανισορροπιών και την επίτευξη της ισότητας εντός της Ε.Ε. 16/10/2009), η οποία θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε μία πολιτική ένωση – στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δηλαδή, ακόμη και χωρίς τη Γερμανία, η οποία συνεχώς εμποδίζει τις προσπάθειες ένωσης όλων των υπολοίπων Ευρωπαίων.

Εάν δεν βαδίσουμε άμεσα στο συγκεκριμένο δρόμο, τότε η κατάληξη της Ευρώπης θα είναι εξαιρετικά «βίαιη» - είτε προηγηθεί η Ελλάδα, είτε όχι. Απλά και μόνο οι μεμονωμένες προσπάθειες ελέγχου των αγορών, όπως οι πρόσφατες της Γερμανίας, καθώς επίσης τα «αδιαφανή», πρόχειρα μέτρα στήριξης (άρθρο μας: ΑΠΟΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ: Η χαμένη μάχη, το πρόβλημα της υπερχρέωσης, η επίθεση μέσω ομολόγων, η αδυναμία χρεοκοπίας των Η.Π.Α., η Ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα και η ευρηματική «επέλαση» του ΔΝΤ 15/5/2010), δεν πρόκειται να φέρουν ποτέ το επιθυμητό αποτέλεσμα – ενώ θα αποδυναμώσουν εντελώς την ΕΕ, μηδενίζοντας τις υγιείς αντιστάσεις τόσο των κρατών, όσο της ίδιας της «Ένωσης» και των Πολιτών της, «καταβαραθρώνοντας» το κοινό νόμισμα.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 20. Μαΐου 2010

viliardos@kbanalysis.com

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

Mr Bundesbank: Η Ελλάδα θα φύγει από το ευρώ!

2010-05-18T21:52:00.000-07:00

Τετάρτη, 19 Μάιος 2010 00:45

Την ώρα που το ευρώ καταρρέει στα χαμηλότερα επίπεδα από τον Απρίλιο του 2006 και η γερμανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς εσπευσμένα επιβάλλει νέες απαγορεύσεις στο short selling μετοχών και στα «γυμνά» CDS, ο Mr Bundesbank, Καρλ Ότο Πελ, με μια βαρυσήμαντη συνέντευξη στο “Spiegel” προφητεύει ακόμη χειρότερες ημέρες για το κοινό νόμισμα, αλλά και την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη!

Η εμβληματική μορφή του γερμανικού τραπεζικού συστήματος, που ηγήθηκε της BuBa στην κρίσιμη περίοδο από το 1980 έως το 1991 και είχε μαζί με τον Χέλμουτ Κολ το γενικό πρόσταγμα στη διαδικασία πολιτικής και νομισματικής ενοποίησης της Δυτικής με την Ανατολική Γερμανία, χωρίς περιστροφές λέει όσα θα ήθελαν να πουν δημόσια οι περισσότεροι Γερμανοί κεντρικοί τραπεζίτες:

- «Υπάρχει κίνδυνος το ευρώ να γίνει ασθενές νόμισμα. Τα θεμέλια του ευρώ μετακινήθηκαν, όταν αποφασίσθηκε από τις κυβερνήσεις να μετατρέψουν τη νομισματική ένωση σε μια ένωση μεταβιβαστικών πληρωμών (σ.σ: εννοεί από τα ισχυρότερα κράτη στα ασθενέστερα, με το «πακέτο» των 750 δις. ευρώ). Παραβιάζονται όλοι οι κανόνες… Αντίθετα με όλες τις δεσμεύσεις της και παρά τη ρητή απαγόρευση στο καταστατικό της, η ΕΚΤ έχει εμπλακεί στη χρηματοδότηση των κρατών. Προφανώς, όλα αυτά θα έχουν επιπτώσεις (σ.σ.: στην ισοτιμία του ευρώ).

- Το ευρώ έχει ήδη βυθισθεί και αυτή η τάση θα μπορούσε να συνεχισθεί, διότι έχουμε εγγυηθεί μια μακρά σειρά αδύναμων νομισμάτων, που ποτέ δεν θα έπρεπε να έχουν ενταχθεί στην Ευρωζώνη.

- Δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να έχουμε επιτρέψει την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του Ευρώ…. Θα περίμενα από την Κομισιόν και την ΕΚΤ να έχουν παρέμβει νωρίτερα (σ.σ.: για το ελληνικό πρόβλημα). Έπρεπε να είχαν καταλάβει, ότι μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, χωρίς βιομηχανική βάση, δεν θα μπορούσε ποτέ να πληρώσει τα 350 δις. ευρώ του χρέους της».

- Χωρίς ένα “κούρεμα”, μια μερική διαγραφή χρεών, δεν μπορεί και δεν πρόκειται ποτέ να καταφέρει η Ελλάδα να εξυπηρετήσει το χρέος της. Γιατί δεν το έκαναν αυτό αμέσως; Η Ευρωπαϊκή Ένωση έπρεπε να έχει διακηρύξει έξι μήνες πριν, ή και νωρίτερα, ότι απαιτείται αναδιάρθρωση χρέους για την Ελλάδα.

Ο Πελ ευθέως διαψεύδει τους ισχυρισμούς της Μέρκελ, ότι η διάσωση της Ελλάδας ήταν επιβεβλημένη για να αποφευχθεί ένα ντόμινο στην Ευρωζώνη. Η πραγματική σκοπιμότητα του «πακέτου» διάσωσης, όπως τονίζει, «ήταν να προστατευθούν οι γερμανικές και, πολύ περισσότερο, οι γαλλικές τράπεζες από τις διαγραφές χρεών. Την ημέρα που ανακοινώθηκε το σχέδιο, οι μετοχές των γαλλικών τραπεζών κέρδισαν 24%. Βλέποντας όλα αυτά, καταλαβαίνουμε γιατί επινοήθηκε το σχέδιο διάσωσης: για να διασωθούν οι τράπεζες και ορισμένοι πλούσιοι Έλληνες»!

Ο Πελ λέει ευθέως, ότι έπρεπε να είχε διαγραφεί έξι μήνες νωρίτερα το ένα τρίτο του ελληνικού χρέους –περισσότερα από 100 δις. ευρώ!- και στην επισήμανση του δημοσιογράφου, ότι σε αυτή την περίπτωση μπορεί να αποκλειόταν η Ελλάδα από την αγορά, απαντά: «Πιστεύω ακριβώς το αντίθετο. Οι επενδυτές γρήγορα θα καταλάβαιναν ότι πλέον η Ελλάδα έχει ένα χρέος που μπορεί να το διαχειριστεί. Η εμπιστοσύνη θα είχε αποκατασταθεί πολύ γρήγορα. Τώρα αυτή η ευκαιρία χάθηκε και είμαστε αντιμέτωποι με αυτό το τρομερό μπλέξιμο».

Όπως τονίζει ο Πελ, ακόμη και με την προσπάθεια διεθνούς διάσωσης, η Ελλάδα δεν θα καταφέρει να αποφύγει την αναδιάρθρωση του χρέους και μοιραία θα φύγει από την Ευρωζώνη. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου, αν θα άρχιζε σήμερα να τυπώνει μάρκα, αν βρισκόταν στο πόστο του κεντρικού τραπεζίτη, ο Πελ απαντά ευθέως «όχι» και εξηγεί, ότι το ευρώ δεν κινδυνεύει, απλώς μια από τις μικρότερες χώρες θα χρειασθεί να φύγει από την Ευρωζώνη. «Η Ελλάδα θα επαναφέρει την δραχμή», προβλέπει ο Πελ, και στην επισήμανση του δημοσιογράφου, ότι η Ελλάδα δεν έχει λόγο να φύγει από την Ευρωζώνη όσο λαμβάνει βοήθεια, ο πρώην διοικητής της BuBa απαντά με νόημα ότι μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα η Ελλάδα θα έχει λόγους για να φύγει.

Προφανώς, αυτή η αινιγματική απάντηση αναφέρεται στο γνωστό σενάριο που αποτελεί σήμερα τη βάση όλης της διεθνούς κερδοσκοπίας κατά του ευρώ: ότι η Ελλάδα κάποτε θα αποτύχει να εφαρμόσει με συνέπεια το πρόγραμμα σταθεροποίησης και αυτό θα οδηγήσει στο «πάγωμα» της διεθνούς χρηματοδότησης. Αν και όταν συμβεί αυτό, προφανώς η Ελλάδα θα έχει αρκετούς λόγους για να επανεξετάσει τη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη…

Απο το : http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/mr-bundesbank--------2010051823427/

Οι Έλληνες επιστρέφουν στη χρυσή λίρα!

2010-05-16T23:43:00.000-07:00

Friday, 14 May 2010 00:08 απο το: http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/738-2010-05-13-22-13-50

Συναγερμός έχει σημάνει στην Τράπεζα της Ελλάδος (ενώ η ΕΚΤ παρακολουθεί με ιδιαίτερη ανησυχία ανάλογα φαινόμενα να βρίσκονται σε εξέλιξη στην Ευρωζώνη…), καθώς οι Έλληνες επιστρέφουν στην εποχή της χρυσής λίρας, προκαλώντας εκρηκτική ανατίμηση της χρυσής λίρας κατά 58% από την αρχή του 2009, όταν ήταν πλέον σαφές ότι κλυδωνίζεται επικίνδυνα το σκάφος της εθνικής οικονομίας.

Στην Τράπεζα της Ελλάδος, που είναι σύμφωνα με το νόμο 2771/99 επιφορτισμένη με το καθήκον της διεκπεραίωσης αγοραπωλησιών χρυσού, οι Έλληνες χρυσοθήρες έχουν προκαλέσει έντονους πονοκεφάλους, καθώς το πρόβλημα παίρνει πλέον διαστάσεις υπονόμευσης της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος και των δυνατοτήτων άσκησης αποτελεσματικής νομισματικής πολιτικής.

Στην κεντρική τράπεζα τηρούν πολιτική χαμηλών τόνων, αποφεύγοντας να σχολιάσουν το φαινόμενο της… χρυσοθηρίας των Ελλήνων. Όμως, είναι σαφές πλέον και στους… οικονομικά αναλφάβητους, ότι η ΤτΕ επιχειρεί να ανακόψει τη δυναμική της εγκατάλειψης του ευρώ για τις λίρες. Το ανησυχητικό, όμως, είναι ότι όλο και περισσότεροι στρέφονται στην ασφάλεια του χρυσού σε φυσική μορφή, παρότι θα έλεγε κανείς ότι η ΤτΕ έχει αποδυθεί σε πρακτικές που θυμίζουν ανελέητη κερδοσκοπία εις βάρος των συναλλασσόμενων, αλλά με… καλό σκοπό: την αναχαίτιση της ζήτησης.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα της ΤτΕ, η τιμή πώλησης της χρυσής λίρας Αγγλίας έχει «σκαρφαλώσει» αισίως στα 265,5 ευρώ. Μόλις πριν από 15 ημέρες, η ΤτΕ πωλούσε λίρες με 231,6 ευρώ, δηλαδή η άνοδος της τιμής πλησίασε το 15%, όσο κορυφώνονταν οι ανησυχίες για την οικονομία και το τραπεζικό σύστημα.

Ακόμη πιο ανησυχητικά, από τη σκοπιά των υπευθύνων για την άσκηση της νομισματικής πολιτικής, είναι η απίστευτη «πτήση» της χρυσής λίρας από τις αρχές του 2009, όταν η ανασφάλεια άρχιζε να εξαπλώνεται από το «έξυπνο χρήμα» προς τη βάση των Ελλήνων καταθετών: η πρώτη τιμή της λίρας, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ για το 2009 (πάντα για την πώληση) ήταν 167,6 ευρώ! Δηλαδή, όσοι αγόρασαν τότε λίρες, μετρούν ήδη κέρδος σχεδόν 60%, σε μια εποχή όπου όλες οι άλλες εναλλακτικές τοποθετήσεις απέδιδαν ψίχουλα, ή έφερναν ζημιές!

Η προσπάθεια της ΤτΕ να «σβήσει» τη δίψα για χρυσό αντανακλάται στη διαφορά μεταξύ της τιμής αγοράς και πώλησης των λιρών. Ενώ από τις αρχές του 2009 η τιμή πώλησης από την ΤτΕ αυξήθηκε, όπως προαναφέρθηκε σχεδόν κατά 60%, η αντίστοιχη αύξηση της τιμής αγοράς ήταν αρκετά χαμηλότερη από το 50%. Αυτό αυξάνει σημαντικά το περιθώριο κέρδους από αυτές τις συναλλαγές για την ΤτΕ, αλλά τα στελέχη της λένε σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, ότι αυτό το κέρδος είναι απολύτως ανεπιθύμητο για μια κεντρική τράπεζα, που θα προτιμούσε να κερδίζει λιγότερα από τις συναλλαγές σε χρυσές λίρες, αφού αυτό θα αντανακλούσε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη των πολιτών στην οικονομία και τη νομισματική πολιτική.

Πάντως, το φαινόμενο της «φυγής» προς το χρυσό παίρνει πλέον ανησυχητικές διαστάσεις όχι μόνο για την ΤτΕ, αλλά και για την ίδια την ΕΚΤ. Ιδιαίτερα μετά το «πακέτο» των 750 δις. ευρώ για τις περιφερειακές οικονομίες της Ευρωζώνης και τις πληθωριστικές παρεμβάσεις της ΕΚΤ για μαζικές αγορές ομολόγων κρατών και τραπεζών, καταγράφεται όλο και μεγαλύτερη ροπή των πανίσχυρων Γερμανών καταθετών προς το χρυσό.

«Οι Γερμανοί δεν συνηθίζουν να διαδηλώνουν μαζικά και δυναμικά, όπως οι Έλληνες, αλλά έχουν ένα πιο αποτελεσματικό τρόπο να εκδηλώσουν τις αντιδράσεις τους: αγοράζουν χρυσό, σε μια ψήφο δυσπιστίας προς τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, που παραπέμπει τους περισσότερους στις μνήμες των επεισοδίων υπερπληθωρισμού του 20^ουαιώνα», τονίζουν τραπεζικά στελέχη. Ενδεικτικό της έντονης δυναμικής που έχει αρχίσει να αναπτύσσεται στην Γερμανία προς τις τοποθετήσεις σε χρυσό ήταν το κλείσιμο (προσωρινό, άραγε;) γνωστής ιστοσελίδας αγοραπωλησιών χρυσού, που δήλωνε στους ενδιαφερόμενους ότι αδυνατούσε να ανταποκριθεί στη ζήτηση.

Στη διεθνή αγορά χρυσού, από το 2008 μέχρι σήμερα το πολύτιμο μέταλλο έχει ακολουθήσει εντυπωσιακά ανοδική πορεία, καθώς όλο και περισσότεροι επενδυτές στρέφονται στην ασφάλειά του, ενώ οι πιο απαισιόδοξοι διατυπώνουν σενάρια πλήρους κατάρρευσης του «χάρτινου» διεθνούς συστήματος, υπό το βάρος της ανεξέλεγκτης αύξησης των χρεών, κρατικών και ιδιωτικών, και της αχαλίνωτης νομισματικής κυκλοφορίας.

Πολλοί αναλυτές θεωρούν βέβαιο, ότι η διεθνής τιμή του χρυσού, αφού έσπασε με άνεση το συμβολικό όριο των 1.000 δολ./ουγγιά και ήδη έχει υπερβεί τα 1.200 θα ξεπεράσει φέτος και το φράγμα των 1.500 δολ. Αρκετοί «ταύροι» της αγοράς χρυσού πιστεύουν ότι η δυναμική της κατάρρευσης του διεθνούς συστήματος της «φούσκας», που μεγεθύνθηκε ανεξέλεγκτα μετά το 1971, όταν ο πρόεδρος Νίξον εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού της συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς, δεν αποκλείεται να οδηγήσει κυβερνήσεις ακόμη και σε ακραία κατασταλτικά μέτρα, όπως ο νόμος του προέδρου Ρούσβελτ της εποχής του μεγάλου κραχ, που προέβλεπε ποινικές κυρώσεις σε όποιους δεν παρέδιδαν το χρυσό τους στην κυβέρνηση.

Οι πιο αισιόδοξοι ελπίζουν, ότι το σύστημα θα καταφέρει να βρει την ισορροπία του, με τα αλλεπάλληλα πακέτα σταθεροποίησης από κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες. Βέβαιο είναι, όμως, ότι οι Έλληνες καταθέτες δεν συμμερίζονται ιδιαίτερα αυτή την αισιοδοξία, προτιμώντας να ανακαλούν μνήμες του όχι τόσο μακρινού παρελθόντος, όταν η χρυσή λίρα αποτελούσε το τελευταίο ασφαλές καταφύγιο…

Το όφελος της εξωφρενικής σπατάλης

2010-05-16T23:31:00.000-07:00

Tου Πασχου Μανδραβελη απο το http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_8_13/05/2010_400741

Και όμως! Μέσα στον ορυμαγδό των κακών ειδήσεων υπάρχουν και κάποια καλά νέα. Αυτά είναι τα εξωφρενικά νέα. Δεν είναι ευφυολόγημα, αλλά είναι σίγουρο ότι ουδείς γραφειοκράτης του ΔΝΤ μπορούσε να φανταστεί ότι η ελληνική Βουλή θα πλήρωνε 50.000 ευρώ (ολογράφως: πενήντα χιλιάδες ευρώ) κάθε μήνα για να νοικιάζει ένα μαγαζί. Είναι σίγουρο ότι οι δυτικόφρονες απεσταλμένοι νόμιζαν ότι ήρθαν σε μια περίπου δυτική χώρα, στην οποία η δημοκρατία εξασφάλιζε ότι σπατάλες αυτού του τύπου δεν θα μπορούσαν ούτε καν να συζητηθούν, πόσω δε μάλλον να περάσουν. Εξεπλάγησαν μεν από τον 13ο και 14ο μισθό –το δήλωναν οι ίδιοι στις συνεντεύξεις των– αλλά δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι οι υπάλληλοι της Βουλής θα έπαιρναν 15ο και 16ο μισθό επειδή έτσι θεσπίστηκε στον μεσοπόλεμο.

Το αστείο είναι ότι ο πρώην πρόεδρος της Βουλής κ. Δημήτρης Σιούφας θεωρεί το μίσθωμα των 50.000 ευρώ/ανά μήνα επιτυχία. Τον Νοέμβριο καμάρωνε στη Βουλή ότι «αναδιαπραγματευτήκαμε το μίσθωμα του εκθετηρίου της Μητροπόλεως, με τη διοίκηση της ΔΕΗ, επιτυγχάνοντας μείωση συνολικά κατά 252.000 ευρώ, ήτοι κατά 30%». Δηλαδή το μίσθωμα μέχρι την επιτυχή αναδιαπραγμάτευση ήταν 70.000 ευρώ τον μήνα!

Τα εξωφρενικά νέα δεν τελειώνουν εδώ. Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της χθεσινής «Καθημερινής» (12.5.2010) υπάρχουν και άλλα «περίεργα κτίρια». «Ενα εξ αυτών... είναι και εκείνο που βρίσκεται στον αριθμό 23 της Φιλελλήνων. «Πρόκειται για ένα διατηρητέο κτίριο με συνολική επιφάνεια 1.500 τ. μ., που προβλέπεται να χρησιμοποιηθεί ως πινακοθήκη, εντευκτήριο και γραφεία τέως βουλευτών, ευρωβουλευτών και υπαλλήλων», διαβάζουμε σε επίσημο έγγραφο της Βουλής των Ελλήνων. Για το συγκεκριμένο κτίριο, λοιπόν, διαβάζουμε στον τελευταίο προϋπολογισμό ότι δεσμεύεται κονδύλι ύψους 180.000 ευρώ «για την ανακαίνισή του», καθώς και άλλες 165.000 ευρώ ως αμοιβή φυσικών προσώπων για «την εκπόνηση μελέτης ανακαίνισης» του ιδίου κτιρίου! Στον προϋπολογισμό του 2009 είχαν εγγραφεί για το ίδιο κτίριο άλλες 150.000 ευρώ. Συνολικά, δηλαδή, και μόνο μέσα σε δύο χρόνια: 495.000 ευρώ!

Με άλλα λόγια, εμείς οι φορολογούμενοι δεν πληρώνουμε μόνο τους νυν τριακόσιους, δεν προσλαμβάναμε τα ανίψια τους εκτός ΑΣΕΠ στις υπηρεσίες της Βουλής, πληρώνουμε κι εντευκτήριο (!) για τους τέως βουλευτές, ευρωβουλευτές και υπάλληλους!

Αν το καλοσκεφτούμε, αυτά τα εξωφρενικά νέα είναι καλά νέα. Κι αυτό γιατί πρώτη φορά γίνονται ειδήσεις. Για πρώτη φορά τα προσέχουμε, για πρώτη φορά οι πολίτες εξεγείρονται κατά της απίστευτης σπατάλης στο Δημόσιο. Η οικονομική κατάσταση δεν δημιουργεί μόνο το «κίνημα των αποδείξεων», θα φτιάξει κι ένα «κίνημα κατά της σπατάλης».

Το άλλο καλό αυτής της υπόθεσης είναι ότι η επίτευξη του προγράμματος σταθεροποίησης της οικονομίας μπορεί να είναι πιο εύκολη υπόθεση απ’ όσο φαντάζονται η Ε. Ε. και το ΔΝΤ. Τέτοιες υποθέσεις σπατάλης είναι διάσπαρτες σε χιλιάδες κωδικούς του προϋπολογισμού. Αν τους ψάξουμε και τους βρούμε και αν υπάρχει ο κοινωνικός έλεγχος για να απαλειφθούν, τότε θα εκπλήξουμε θετικά τους δανειστές μας και η πίεση θα μειωθεί. Με άλλα λόγια, αν στο μικροπολιτικό όφελος (που εκ των πραγμάτων προσφέρει η σπατάλη), υπάρξει και πολιτικό κόστος, τότε σίγουρα κάθε πολιτικός θα πράξει το σωστό.

Γερμανοί και σιδηρούς σταυρός!!!

2010-05-13T04:00:00.000-07:00

Αγαπητοί φίλοι σύμφωνα με αρθρο στην εγκυκλοπαιδεια Wikipedia http://el.wikipedia.org/wiki/Γερμανικός_Σταυρός διάβασα κάτι που μου προξένησε εντύπωση. Παραθέτω απόσπασμα:

".....Η ουσιώδης διαφορά μεταξύ των δύο τάξεων του Γερμανικού Σταυρού (Χρυσού και Αργυρού), όπως είναι φανερή απ' το διάταγμα, ήταν η εξής: Ο Χρυσός Γερμανικός Σταυρός απονεμόταν κυρίως για επίδειξη ανδρείας, ενώ ο Αργυρός Γερμανικός Σταυρός για εξαιρετικές διοικητικές επιδόσεις. [1]

Στρατιώτες και υπαξιωματικοί του Στρατού (Heer), της Αεροπορίας (Λούφτβαφε) και των Waffen-SS, – αλλά και προσωπικό συμμαχικών δυνάμεων – όλοι κάτοχοι του Σιδηρού Σταυρού Πρώτης Τάξεως (ή αυτού του 1914 με πόρπη του 1939), μπορούσαν να τιμηθούν με το Χρυσό Γερμανικό Σταυρό, πραγματοποιώντας έξι φορές κάποιες ενέργειες που κανονικά θα τους απέφεραν τον Σιδηρούν Σταυρό 1ης Τάξεως. Για τους αξιωματικούς ίσχυε το ίδιο, αλλά για οκτώ φορές. Τα κριτήρια για τον Αργυρό Γερμανικό Σταυρό ήταν παρόμοια, αλλά το μετάλλιο το οποίο θα απέφερε η πράξη ανδρείας ήταν σε αυτή την περίπτωση ο Πολεμικός Σταυρός της Τιμής 1ης Τάξεως. [1]........."
Το σημαντικό είναι το εξής. Οι Γερμανοί είχαν τέτοιου είδους οργάνωση ώστε να γνωρίζουν τον αριθμό των ανδραγαθιών του προσωπικού τους, ώστε όταν επιδιωκότανε ο ικανός αριθμός, τότε γινόταν και η απονομή στους δικαιούχους. Χωρίς να υπάρχει λόγος να κρίνω το δίκαιο η άδικο της απονομής αυτής καθεαυτής, ωστόσο κανει εντύπωση η οργάνωσή τους και η τάξη τους!!!!
Στα δικά μας τώρα. Εχουμε και λέμε. ΔΝΤ στη χώρα και οι ελεγκτές ρωτάνε πόσους δημοσίους υπαλλήλους έχουμε. Δεν τους λέμε γιατι απλά δεν ξέρουμε!!!!!! Ρωτάνε πόσοι είναι συμβασιούχοι.....και πάλι δεν τους λέμε γιατί δεν ξέρουμε!!!!

Συνέχεια...

Ρωτάει Ο Πωλ Τόμσον (Ελεγκτής)...

.......Πριμ παραγωγικότητας

"Εδώ βλέπουμε ένα κονδύλι για πριμ παραγωγικότητας σε δημοσίους
υπαλλήλους. Γιατί το πληρώσατε αφού οι στόχοι της αύξησης της
παραγωγικότητας, δεν επετεύχθησαν;", ρώτησαν.

Η απάντηση:

"Ξέρετε, δεν είναι ακριβώς έτσι, διότι η προσπάθεια που κατεβλήθη για την
επιτυχία του στόχου ήταν πραγματικά αξιοσημείωτη..."

Πόσοι απασχολούνται στο δημόσιο;

Η απάντηση:

"Τι ακριβώς εννοείτε; Γιατί έχουμε διάφορες κατηγορίες, και διαφορετικές
συμβάσεις εργασίας".

Ελεγκτές: "Εμείς απλώς θέλουμε τον αριθμό."

Έλληνες αξιωματούχοι: "Για τον συνολικό αριθμό δεν είαμστε έτοιμοι. Θα
μαζέψουμε τα στοιχεία και σε επόμενη συνάντηση θα σας ενημερώσουμε!"

Πόσους διεφθαρμένους υπαλλήλους έχετε πιάσει;

"Ξέρετε αυτά τα πράγματα άπτονται της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, οι δε
διαδικασίες είναι χρονοβόρες και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε
επακριβώς την εξέλιξη της κάθε υπόθεσης..."

Σ.Σ : Ο Πωλ Τόμσον έχει ελέγξει χώρες όπως η Κολομβία, η Ουκρανία καθώς
και αφρικανικές

Σχόλιο!!!!!!!!!!!::: Και μετά μας πείραξε που η Γερμανίδα η Μέρκελ μας .....πήγαινε....καρότσα!!

ΧΑΧΑΧΑ!!! για γέλια είμαστε!!!

Γιατί υποδουλώθηκε η χώρα.

2010-05-13T02:21:00.000-07:00

Αυτά που δεν μας είπαν ποτέ: ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ – Γιατί υποδουλώθηκε η χώρα. Η μεγάλη μελέτη.

Δημοσιεύθηκε από olympiada στο Μαΐου 12, 2010

Δημοσιεύουμε σήμερα την συνοδευτική επιστολή της μελέτης με αποδέκτες τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους αρχηγούς των κομμάτων και τους βουλευτές.

Η μελέτη έγινε με εθελοντική εργασία επιφανών επιστημόνων χωρίς κρατική ή κομματική αλληλεξάρτηση. Συμμετείχαν Έλλαδιτες και Έλληνες του εξωτερικού (ομογενείς).

Δείτε με απλά λόγια πως μία χώρα με μοναδικά πλεονεκτήματα κερδοφορίας, ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ (γιατί για κατάντια πρόκειται) ζημιογόνος και επαίτης. Τα στοιχεία δεν επιδέχονται αμφισβήτηση ιδιαίτερα όταν κάποιος μελετήσει τις αναλύσεις που οδηγούν σε κάθε συμπέρασμα. Πραγματικά χρειάστηκε προσπάθεια για να καταστραφεί η Ελληνική οικονομία και να υποδουλωθεί η Εθνική υπόσταση.

Όπως θα παρατηρήσετε, η αναφορά έχει γραφτεί με απλά λόγια, κατανοητά από όλους. Δεν ασχολείται με σκάνδαλα, δεν έχει κραυγές ή αφορισμούς. Μόνο στοιχεία και αυτονόητες διαπιστώσεις.

Εντοπίζει τις ακριβείς αιτίες του προβλήματος για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση. Όχι κλισέ τύπου “ο αυξημένος δημόσιος τομέας” ή “αυτοί που έφαγαν τα λεφτά”.

Με μία ανάγνωση θα έχετε στα χέρια σας τις διαπιστώσεις που όμως οδηγούν απ’ ευθείας στους ενόχους. Πίσω από κάθε συγκεντρωτική αναφορά κρύβονται συγκεκριμένες αποφάσεις, νομοσχέδια που έχουν Υπουργικές υπογραφές, υπογραφές δημοσίων λειτουργών και ημερομηνίες που ταυτοποιούν εύκολα τους υπευθύνους. Είναι εκατοντάδες.

Η ίδια ομάδα επεξεργάζεται και το τελικό κείμενο της “λύσης”, με απλές προτάσεις και άμεση εφαρμογή.

Δεν αντέξαμε στον πειρασμό να προσθέσουμε ορισμένα δικά μας σχόλια (σε παρενθέσεις ώστε να είναι ορατά). Συμφωνούμε απόλυτα με τα πορίσματα και τις επόμενες ημέρες θα αναλύσουμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτούς τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν. Απέδειξαν ότι είναι Ζωντανοί. Απέδειξαν ότι υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν την πατρίδα πάνω από το τομάρι τους. Απέδειξαν ότι υπάρχουν Έλληνες που μπορούν να φέρουν την ελπίδα και τις τελικές λύσεις κάνοντας το θεωρητικό δεδομένο της “Νέας Μεταπολίτευσης” άμεσα εφαρμόσιμο.

Σήμερα όπως είπαμε δημοσιεύουμε ΜΟΝΟ την εισαγωγική, μα περιεκτική επιστολή.

Προς

Αξιότιμο Κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Αρχηγούς κομμάτων

Βουλευτές του Ελληνικού κοινοβουλίου

Κύριε Πρόεδρε,

Όλοι οι Έλληνες σήμερα και εσείς προσωπικά έχουμε ένα ερώτημα.

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Μια ομάδα αναλυτών με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και του λογιστηρίου του κράτους αποφασίσαμε να δώσουμε μια απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Αποδεχόμαστε πλήρως την κριτική που θα ακουστεί ως προς την προσέγγιση και την ακρίβεια των αριθμών μας. Όποιος επιθυμεί να την αμφισβητήσει όμως ας το κάνει με στοιχεία. Σας εγγυόμαστε ότι κανείς δεν θα μπορέσει να αμφισβητήσει τα συμπεράσματα.

Η επιστολή άλλωστε κοινοποιείται και στους πολιτικούς αρχηγούς της σημερινής βουλής από σεβασμό στο δημοκρατικό πολίτευμα. Ας βάλουν τους αναλυτές τους να αντιπαραβάλλουν τα στοιχεία τους,( αυτά που δεν τόλμησαν ποτέ να φέρουν στο φως της δημοσιότητας για να προστατεύσουν τους υπαίτιους που δυστυχώς φαίνεται ότι αποτελούν τον πυλώνα του πολιτικού συστήματος και χρήζουν «προστασίας».)

(Δεν θα συμπεριλάβουμε τα «σκάνδαλα» αφού κάθε μία από τις αιτίες έχει πίσω της ακριβείς αποφάσεις με υπουργικές υπογραφές. Συγκεκριμένες υπογραφές που ταυτοποιούνται με πρόσωπα ανάλογα την ημερομηνία.) Όπως θα δείτε μεταφέρουμε τα συμπεράσματα σε απλή γλώσσα, χωρίς κραυγές και αφορισμούς αφού κύριος αποδέκτης είναι όχι το πολιτικό σύστημα αλλά οι Έλληνες πολίτες που έχουν συνηθίσει να ακούν «περίτεχνες αναφορές» γραμμένες από διάφορους «σοφούς».

Τέσσερεις είναι οι κυρίες αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα σ’ αυτό το σημείο με σειρά βαρύτητας.

1. η κακοδιαχείριση των συνταξιοδοτικών ταμείων

2 η κακοδιαχείριση του αναπτυξιακού πυλώνα της οικονομίας

3. η φοροδιαφυγή

4 η χρηματοδότηση των τραπεζών με €43 δισεκατομμύρια

Το σημερινό χρέος της Ελλάδος είναι €300 δισεκατομμύρια.

Η ανάλυση μας δείχνει ότι οι «επιχορηγήσεις» στα συνταξιοδοτικά ταμεία (εκτός των δημοσίων υπάλληλων ) από τον κρατικό προϋπολογισμό, από το 1998 μέχρι το 2009 είναι €104 δισεκατομμύρια.

Με απλά λόγια τα ταμεία που έπρεπε να είναι αυτοχρηματοδοτούμενα από τις εισφορές των εργαζομένων και τις επενδύσεις τους, δεν είχαν και δεν έχουν τους πόρους να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους – συντάξεις, ιατρική περίθαλψη κτλ. Έτσι το κράτος αναγκάστηκε να τα χρηματοδοτήσει. Το 2009 το ποσό της χρηματοδότησης ήταν 30% του προϋπολογισμού. Παράρτημα 1: Αποτελέσματα ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης.

Το παράδοξο είναι ότι φτάσαμε στο σημείο όπου το Έλλειμμα των ταμείων είναι μεγαλύτερο από τους τόκους. Παράρτημα 2 : Χορηγήσεις σε Ασφαλιστικά ταμεία & Τόκοι

Γιατί όμως φτάσαμε ως εδώ;

Είναι πολλές οι αιτίες που τα ταμεία έχουν κυριολεκτικά καταρρεύσει και πιστεύουμε ότι υπεύθυνοι διαχρονικά είναι οι πολιτικοί, διότι ενώ τους εμπιστευτήκαμε να διαχειριστούν με ευθύνη τα λεφτά που ο εργαζόμενος, ο επιχειρηματίας, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο αγρότης τους έδωσε, αντί αυτού χρησιμοποιήθηκαν για πολιτικούς και οικονομικούς αυτοσκοπούς.

- Μεγάλες απώλειες στο Χρηματιστήριο. μια μικρή ομάδα του χρηματοπιστωτικού τομέα σε συνεργασία με τους πολιτικούς υποχρέωσε άπειρους διευθυντές να παίξουν ένα παιχνίδι, όπου οι αντίπαλοι ήταν η ελίτ των διεθνών χρηματιστηριακών οίκων με καταστροφικές συνέπειες για τα ταμεία.( Μία Ελίτ διαχρονικά στο απυρόβλητο. Για κάθε απόφαση όμως υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία, ποσά, υπογραφές και ημερομηνίες.)

- Το ίδιο σενάριο σε μικρότερο βαθμό επαναλήφθηκε με τα δομημένα ομόλογα. Ομοίως.

- Δάνεια από τα ταμεία στις Τράπεζες άτοκα ή με 2% όταν τα επιτόκια ήταν 25%. Η πολιτεία διαχρονικά διαμόρφωσε μια επενδυτική πολιτική κομμένη και ραμμένη για το συμφέρων του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος και όχι των ταμείων. (Πάλι κάθε εκχώρηση με υπογραφές, ποσά και ημερομηνίες.)

- Συνταξιοδότηση ατόμων χωρίς εισφορές, πολιτικές αποφάσεις για πελατειακή εξυπηρέτηση.

- Πρόωρες συνταξιοδοτήσεις την δεκαετία του ‘80 και ’00, ομοίως.

Συγχρόνως τα ταμεία έπρεπε να διαχειριστούν και τον κλάδο υγείας, όπου η διαφθορά στα νοσοκομεία και γενικά στο χώρο υγείας ήταν γνωστή. Και σ’ αυτή την περίπτωση κανένα αποτελεσματικό μέτρο δεν εφαρμόστηκε για να σταματήσει την αιμορραγία.

Την ιδία στιγμή η πολιτεία και οι πολιτικοί φάνηκαν αδύναμοι η μάλλον έκλεισαν το μάτι σε χιλιάδες περιπτώσεις κατάχρησης των ταμείων από επιτήδειους, που νόμιζαν ότι με το να κλέψουν τα ταμεία με παράνομες συντάξεις ήταν «έξυπνοι». Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι έκλεβαν τα παιδιά τους;

Και τι έκανε η πολιτεία διαχρονικά; Αντί να στελεχώσουν τα ταμεία με άτομα που θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα μεγάλα προβλήματα που υπήρχαν- με λίγες εξαιρέσεις -έβαλαν άσχετους και αχυράνθρωπους για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που αυτοί ήθελαν. Ρωτήστε κύριε πρόεδρε ποια ποσά χαθήκαν από τα αποθεματικά του ΙΚΑ από το 1998 – 2008.

Κύριε πρόεδρε

Υπάρχει ένα μεγάλο διαχρονικό έγκλημα. Η πολιτεία με δανεισμό €100 δισεκατομμύρια -μέχρι σήμερα -προσπαθεί να καλύψει και συνεχίζει να καλύπτει όλες τις ελλείψεις, παραλείψεις και σκόπιμες πράξεις (κακουργηματικές σε πολλές περιπτώσεις) του μεγαλυτέρου πολιτικοοικονομικού σκανδάλου της μεταπολίτευσης.

Και είναι ακόμα μεγαλύτερο το έγκλημα διότι αντί να το ομολογήσουν – δεδομένου ότι είναι γνωστό προ πολλού – έσπερναν ψεύτικες ελπίδες ότι χρήματα υπάρχουν προσπαθώντας ίσως να καλύψουν τη δικιά τους ενοχή την στιγμή που θα έβγαινε η αλήθεια.

Για τις άλλες αιτίες, το μοντέλο ανάπτυξης, φοροδιαφυγή και δάνεια στις τράπεζες. έχουμε απόψεις και όχι συμπεράσματα, αλλά θα μας κάνετε την τιμή να τις καταθέσουμε μια και έχουμε περάσει αρκετό χρόνο για να τις διαμορφώσουμε.

Η οικονομική ανάπτυξη τις χώρας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια συγκεντρώθηκε σε έναν η το πολύ δυο κλάδους και αυτή είναι η δεύτερη αιτία του μεγάλου χρέους. Σύνολο €95 δισ. σε «δημόσιες επενδύσεις» ήταν στην πλειονότητα σε μη μελλοντικά παραγωγικές δραστηριότητες – δρόμους, κτίρια, γέφυρες. Παράρτημα 3. Δημόσιες Επενδύσεις

Αυτές οι επενδύσεις αν και δημιουργούσαν αύξηση του ΑΕΠ στη χρονιά που υλοποιούνταν τα έργα δεν είχαν καμία μελλοντική προοπτική. Ενδεικτικό πόσο μονόπλευρες ήταν αυτές οι επενδύσεις, είναι ότι η Ελλάδα ήταν το 2000- 2006 53^η στον κόσμο για επενδύσεις στην Έρευνα και Τεχνολογία κάτω από την Μοζαμβίκη. Αυτή είναι η αλήθεια για τη μεγάλη ληστεία που βαφτίστηκε «ισχυρή Ελλάδα».

Έτσι λοιπόν κύριε πρόεδρε δημιουργήσαμε μια οικονομία που δεν παράγει τίποτα. Και οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν. Το 1995 το ΦΠΑ σαν ποσοστό του ΑΕΠ ήταν 13% και σήμερα είναι 10%. Βλέπετε δεν παράγουμε προστιθέμενη άξια.. Το αγοράζουμε και το πουλάμε. Παράρτημα 4. ΦΠΑ & Φόρος Εισοδήματος % ΑΕΠ

Η κύρια αιτία για την αποδυνάμωση της παραγωγικής βάσης είναι κατά την άποψη μας οι πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με ένα κλειστό κύκλο οικονομικών παραγόντων που απαιτούσαν το μερίδιο του λέοντα. Μέχρι εδώ τίποτα διαφορετικό από άλλες χώρες. Στη δική μας περίπτωση όμως τα έπαιρναν όλα χωρίς να υπάρχει περίπτωση κάποιος άλλος να μπορεί να ανταγωνιστεί. Ήταν και είναι το μεγαλύτερο από τα «κλειστά επαγγέλματα». Χρησιμοποιώντας στοιχεία της ΕΕ και διεθνές μελέτες σε παρόμοιες περιστάσεις αυτό το μονό- ολιγοπώλιο κόστισε στην οικονομία μας μεταξύ €20- 30 δισεκατομμύρια. (σσΟ: Η πλέον φρικτή διαπίστωση είναι ότι αυτή η «Ελίτ», αυτός ο κλειστός κύκλος ουδέποτε λειτούργησε παραγωγικά για να δημιουργήσει έστω και μία υποδομή δημιουργίας. Πλούτιζε φτιάχνοντας δρόμους και έργα «συγχρηματοδοτούμενα». Πλούτιζε υπερτιμολογώντας τα. Πλούτιζε δίνοντας υπεργολαβίες σε κοινούς μαφιόζους και δουλέμπορους για να εκμηδενίζει το κόστος. Πλούτιζε από την εκμετάλλευση τους. Δεν χρειάστηκε ποτέ να επενδύσει σε έρευνα και ανάπτυξη, αρκούσε η κυριαρχία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με κάθε κόστος και κάθε τρόπο.)

Σημειώστε ότι κάθε παράγοντας βιομηχανικής παραγωγής εξοντώθηκε ή εξαναγκάστηκε σε μεταπρατική λειτουργία προκειμένου να επιβιώσει.

Φυσικά και άλλοι παράγοντες που τους δημιούργησε η πολιτεία συνετέλεσαν σ’ αυτή την συρρίκνωση :

Γραφειοκρατία φτιαγμένη έτσι που να διώχνει και όχι να έλκει επενδύσεις, καινοτομίες και δημιουργικότητα. Αλλά δεν φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η άποψη μας για τον δημόσιο τομέα είναι ξεκάθαρη. Δημιουργήθηκε γιατί δεν υπάρχει ισχυρός ιδιωτικός τομέας. Όταν ο ιδιωτικός τομέας δεν προσφέρει ευκαιρίες, είναι λογικό για ένα πατέρα να προσπαθήσει να βολέψει το παιδί του στο μόνο «εργοδότη» που υπάρχει, στον πολιτικό. Έτσι οι πολιτικοί αναζητούν εξαρτημένους ψηφοφόρους και οι ψηφοφόροι αναζητούν εξαρτημένους πολιτικούς. Αυτό δημιούργησε έναν γιγάντιο δημόσιο τομέα που έπρεπε να εφεύρει διαδικασίες ώστε να δικαιολόγηση την ύπαρξη του.

πανεπιστημιακούς που κρατούν ομήρους τα πανεπιστήμια, όπου η μεταφορά έδρας στον απόγονο ήταν και είναι το μόνο μέλημα και έτσι κάτι το καινούργιο ή καλύτερο έπρεπε να εξαφανιστεί

Και μια Δικαιοσύνη, που στα μάτια όλων και ιδίως των ξένων είναι αυθαίρετη και κατευθυνόμενη

Για την Φοροδιαφυγή την τρίτη αιτία θα ήμαστε σύντομοι γιατί το θεμα είναι απλό. Υπολογίσαμε ότι η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα τα τελευταία 12 χρόνια είναι του ύψους των €70 δισεκατομμυρίων.

Η άποψη μας είναι ότι η φοροδιαφυγή είναι ευθύνη αποκλειστικά και μόνο της πολιτείας. Η λύση στη φοροδιαφυγή είναι απλή. Πρέπει να βασίζεται σε δυο αρχές:

1. να υπάρχει μια αίσθηση δικαίου (όλοι ίσιοι μπροστά στον εφοριακό)

2. και σοβαρές ποινές σε περίπτωση αδικήματος (είτε από τον φορολογούμενο είτε από τον εφοριακό),

Κι’ όμως κανείς πολιτικός όμως δεν την εφάρμοσε. Μάλλον δεν μπορούσαν να εφαρμόσουν ούτε τη μια ούτε την άλλη αρχή, διότι έπρεπε να πάρουν μέτρα εναντίον αυτών που τους υποστήριξαν και τους υποστηρίζουν.

Και κρατήσαμε το πιο παράλογο για το τέλος. Αθόρυβα η πολιτεία έχει δανείσει €43 δισεκατομμύρια στις τράπεζες τους τελευταίους 6 μήνες. Για να κάνει αυτό χρειάστηκε να δανειστεί σαν κράτος τα €43 δισεκατομμύρια. Σε μια νύχτα το χρέος αυξήθηκε 20%. Παράρτημα 5. Χρέος ευρώ και %ΑΕΠ.

Να σας υπενθυμίσω ότι όλες οι περικοπές και οι καινούργιοι φόροι που περιλαμβάνονται στην σύμβαση με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπουν αύξηση εσόδων €30 δισεκατομμυρίων συνολικά για τα επόμενα τρία χρόνια. Τα έχουμε ήδη ξοδέψει και παραπάνω για τις τράπεζες. Και οι μέτοχοι;

Προσπαθήσαμε, κύριε πρόεδρε, να δώσουμε μια απάντηση πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Δυστυχώς την απάντηση μπορεί να σας την είχε δώσει κάθε ένας από τους πολιτικούς που σας επισκέπτεται. Και θα έπρεπε να ήταν η εξής.

«Εάν είχαμε χειριστεί σωστά τα ταμεία συνταξιοδότησης, αν υπήρχε αίσθηση δίκαιου είτε στη φορολογία είτε στην δικαιοσύνη, αν είχαμε κάνει σωστές επενδύσεις και αν δεν είχαμε δώσει δάνεια € 43 δισεκατομμύρια στις τράπεζες το 2009/2010 το χρέος του Ελληνικού κράτους θα ήταν ελάχιστο. Όχι €300 δισεκατομμύρια.

Και θα ήμασταν το παράδειγμα και όχι οι ζητιάνοι. Εμείς κύριε Πρόεδρε είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτή την καταστροφή»

Στο τελευταίο παράρτημα (Παράρτημα 6) δείχνουμε το έλλειμμα της χωράς εάν δεν υπήρχαν επιχορηγήσεις στα ταμεία. Εάν είχαμε βάλει και την φοροδιαφυγή η χώρα έχει πλεόνασμα. Μ’ αυτό θα θέλαμε να τελειώσουμε την επιστολή μας διότι μας επιτρέπει να πούμε με σιγουριά ότι υπάρχει λύση και είναι εφικτή. Ίδη την επεξεργαζόμαστε.

Καταλαβαίνετε ότι εάν συμπεριλάβουμε και τις υποθέσεις που απασχολούν αυτή τη στιγμή τη δικαιοσύνη με αιχμή του δόρατος την εμπλοκή των Γερμανικών εταιρειών και τη ζημία του δημοσίου τότε τα μεγέθη είναι αδιαμφισβήτητα. Δεν το κάνουμε γιατί οι συμβάσεις είναι ακόμη ομιχλώδεις ως προς τα τελικά μεγέθη. Το ίδιο και η περιβόητη σχέση με την Goldman Sachs της οποίας τους όρους ακόμα δε γνωρίζει το Ελληνικό δημόσιο, αφού δεν αναφέρθηκαν ούτε στην περιβόητη απογραφή!

Πλεονασματική λοιπόν η Ελλάδα, χωρίς να υπολογίσουμε ούτε το δυσανάλογο μέγεθος του δημοσίου τομέα, ούτε τη μη εκμετάλλευση των άφθονων φυσικών πόρων.

Χρειάστηκε πραγματικά προσπάθεια για να διολισθήσει μία χώρα σαν την Ελλάδα στα σημερινά μεγέθη. Το μέγεθος του εγκλήματος σας αφήνουμε να το αποτιμήσετε εσείς και οι συνάδελφοι σας. Εμείς πάντως ΔΕΝ θα σταματήσουμε

Μια παράκληση.

Μην αφήσετε να υπογράψουμε συνθήκη με την Τουρκία για τα πετρέλαια. Θα είναι η χαριστική βολή των πολιτικών μας σε μια χώρα που πέτυχε πολλά – αν και με πολλά εμπόδια – χάρη στην δουλειά και υπομονή του ωραιότερου λαού του κόσμου.

Μετά τιμής

Οι Έλληνες Πολίτες ( Ελλάδας και Εξωτερικού)

ΥΓ. Πολλοί πολιτικοί θα πουν, δεν ήξερα ή δεν ήταν ευθύνη μου. Και οι δυο δικαιολογίες δεν ελαφρύνουν τη θέσεις τους. Οι πολιτικοί που πραγματικά πάλεψαν και ζήτησαν το καλό της χώρας μπήκαν στο περιθώριο χωρίς αξιώματα και τίτλους. Και τους αποκαλούν «γραφικούς». Κρίμα. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

Παράρτημα 1. Αποτελέσματα ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης

Παράρτημα 2 : Χορηγήσεις σε Ασφαλιστικά ταμεία & Τόκοι

Επιχορηγήσεις: Χρηματοδότηση Ασφαλιστικών Ταμείων

Παράρτημα 3. Δημόσιες Επενδύσεις

Παράρτημα 4. ΦΠΑ & Φόρος Εισοδήματος % ΑΕΠ

Παράρτημα 5. Χρέος ευρώ και %ΑΕΠ.

Παράρτημα 6

http://olympia.gr/2010/05/12/greek-debt-analysis/

Ένα «πιστεύω» για την αναγέννηση του καπιταλισμού

2010-05-13T01:57:00.000-07:00

Πέμπτη, 13 Μάιος 2010 01:04

Κάποια στιγμή θα πρέπει να κοιτάξουμε πιο μακριά από τα εγχειρήματα διάσωσης και τα πακέτα οικονομικής συνδρομής και να αναρωτηθούμε τι τύπος καπιταλισμού θα μας προκύψει μετά την παρούσα κρίση. Διακυβεύονται πολύ περισσότερα από τις γκρίνιες περί της ρύθμισης του τραπεζικού συστήματος.Καταρχήν ο λεγόμενος ‘φονταμενταλισμός της αγοράς’, που δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει για τα καλά πεθάνει. Ας δούμε ορισμένες ρήσεις που τον εξέφραζαν.

Η πρώτη ήταν η περίφημη ρητορική ερώτηση: «Τι θα κάνεις άμα βρεις ένα χαρτονόμισμα 100 δολαρίων στο δρόμο;». Η απάντηση της Σχολής του Σικάγο υποτίθεται πως ήταν: «Τίποτα, αποκλείεται να βρεις. Κάποιος άλλος πήρε το χαρτονόμισμα πριν από σένα». Η απάντηση αυτή ενέχει έναν συνδυασμό άκρατης ορθολογικότητας και ακραίου εγωισμού, που δεν είναι πάντα η περίπτωση.

Η δεύτερη ρήση είναι το περίφημο σλόγκαν: «Το κράτος δεν είναι η απάντηση. Είναι το πρόβλημα». Εκτός κι αν είσαι ειλικρινής αναρχικός, αποκλείεται να το πιστεύεις πραγματικά.

Υπάρχει και μια τρίτη ρήση, παρμένη από τα κείμενα ενός μεγάλου ανθρώπου των γραμμάτων της Αγγλίας του 18ου αιώνα, του Σάμιουελ Τζόνσον, ο οποίος είχε γράψει: «Ελάχιστοι τρόποι υπάρχουν για να ενεργήσει ένας άνθρωπος πιο αθώα από το να βγάζει λεφτά». Η ρήση αυτή δεν μπορεί να σταθεί τώρα πια, μετά την πρόσφατη φούσκα των τιμών των αξιών και την πιστωτική κατάρρευση που την ακολούθησε.

Πέρα από αυτές τις ακραίες ρήσεις, η βάση των ‘ανταγωνιστικών αγορών’ παραμένει ακόμα η περίφημη ‘αόρατη χειρ’ του Άνταμ Σμιθ. Ένας κατασκευαστής ή ένας έμπορος μεγαλώνει το κέρδος του αν καταφέρει να παράσχει αυτό που θέλουν πιο πολύ οι καταναλωτές στην πιο χαμηλή τιμή. Υπάρχει μια αμερικανική παροιμία που λέει ότι αν κατασκευάσεις μια καλύτερη ποντικοπαγίδα, όλος ο κόσμος θα έλθει τρέχοντας σε σένα. Η ουσία αυτής της παροιμίας δεν μας λέει όμως τίποτα για τον καπιταλισμό. Μπορεί κάλλιστα να κινείσαι σε μια αγορά όπου υπάρχουν επίσης κρατικές επιχειρήσεις ή εργατικοί και καταναλωτικοί συνεταιρισμοί οι οποίοι διεκδικούν μερίδιο στο κέρδος.

Ποιες είναι λοιπόν οι βασικές εξαιρέσεις στο δόγμα της ‘αόρατης χειρός’, ή για να το πούμε πιο θετικά, ποιες είναι οι σφαίρες όπου απαιτείται κρατική ρύθμιση; Αφήνουμε κατά μέρος την ανάγκη για κρατική παρεμβάση ενάντια στα μονοπώλια, για την οποία ουδέποτε έχουν εκφραστεί σοβαρές αντιρρήσεις, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι πολλά μονοπώλια οφείλουν την ισχύ τους σε κρατικούς φραγμούς και κρατικές επιχορηγήσεις, ιδίως σε ό,τι αφορά το ξένο εμπόριο.

Οι άλλες βασικές περιοχές όπου έχει αποτύχει η αγορά είναι:

1. Εξωτερικότητες. Ο όρος δηλώνει τα κόστη και τα οφέλη που δεν πληρώνονται άμεσα από εκείνους που είναι υπεύθυνοι για αυτά. Το πιο παλιό παράδειγμα ήταν της καμινάδας που καπνίζει. Σήμερα είναι το κεντρικό επιχείρημα για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την υπερθέρμανση του πλανήτη που αφορά ακριβώς αυτές τις εξωτερικότητες. Το πρόβλημα των εξωτερικοτήτων μπορεί συχνά να αντιμετωπιστεί με θεραπείες της αγοράς, δίχως να απαιτείται εκτεταμένη ή ενδελεχής κρατική παρέμβαση. Η υπεραλίευση μπορεί να περιοριστεί με την επέκταση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στη θαλάσσια λεκάνη και η αστική μόλυνση με τη θέσπιση εμπορεύσιμων ‘αδειών μόλυνσης’.

2. Δημόσια αγαθά. Ο όρος αυτός δεν αναφέρεται σε κάτι που επιθυμούν οι καταναλωτές, αλλά σε προϊόντα και υπηρεσίες που δεν είναι δυνατό να χρεωθούν στους πολίτες σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους, όπως είναι η εθνική άμυνα. Αναφέρεται επίσης σε οφέλη που δεν πληρώνονται από εκείνους που τα απολαμβάνουν, όπως είναι τα πάρκα μιας πόλης που βελτιώνουν την εικόνα ολόκληρων γειτονιών, ακόμα και αν οι κάτοικοι των παρακείμενων γειτονιών δεν τα χρησιμοποιούν.

3. Αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου. Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι τύποι ανταμοιβής που προκύπτουν από τις συναλλαγές στις αγορές και τα κληρονομικά δικαιώματα ιδιοκτησίας διακρίνονται για το δίκαιο χαρακτήρα τους. Οπότε οι κυβερνήσεις εδώ έχουν πολλά να κάνουν για να διορθώσουν τα πράγματα μέσα από την προοδευτική φορολογία και τα επιδόματα του κοινωνικού κράτους, αν και δεν μπορούν να κάνουν τόσα όσα θα ήθελαν.

Αυτές οι κατηγορίες είχαν τεθεί στο κέντρο της ανάλυσης ενός οικονομολόγου του Κέμπριτζ, του A.C. Pigou, πριν από 100 χρόνια. Μας παρέχουν ένα καταρχήν πλαίσιο που μπορεί να συμπληρωθεί μέσα από αναλυτική εξέταση όλων των επιμέρους περιπτώσεων και την πολιτική κρίση.

Η απελευθέρωση των αγορών έχει παράγει πολύ σημαντικά οφέλη, παρά την αναπόφευκτη αποτυχία της να φέρει σε πέρας όλους τους σωστούς τύπους παρεμβάσεων και την επιμονή των αρνητικών τύπων. Όπως το θέτει ο επιφανής οικονομολόγος Jagdish Bhagwati, στη συμβολή του στο βιβλίο ‘The Future of Money’, χάρη σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις 500 εκατομμύρια άνθρωποι στην Κίνα και την Ινδία κατάφεραν να ξεπεράσουν το κατώφλι της φτώχειας. Το λάθος της φιλελεύθερης πολιτικής, υποστηρίζει ο ίδιος, ήταν η ‘υπερβολική έμφαση στην εύλογη επιδοκιμασία της απελευθέρωσης του εμπορίου’ και η διεύθυνση των άμεσων ξένων επενδύσεων ‘στον χαρακτηριζόμενο από τη μέγιστη ευμεταβλητότητα χρηματοπιστωτικό τομέα, που αντιπροσωπεύει το μαλακό υπογάστριο του καπιταλισμού’. Ο Ινδός οικονομολόγος προχωρεί σε μια λεπτομερή ανάλυση των τρόπων με τους οποίους αυτά τα λάθη ενθαρρύνθηκαν από την κινητοποίηση των πιο ισχυρών μορφών της Γουόλ Στριτ και του αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών.

Μέχρι πρόσφατα πιστεύαμε ότι οι επισημάνσεις του Jagdish Bhagwati αντιπροσώπευαν πρωτίστως την εύλογη απογοήτευση ενός μεγάλου διαπρεπούς οικονομολόγου του διεθνούς εμπορίου και αμφισβητούσαμε την εγκυρότητά τους. Όχι πια.

Απο το : http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/-lr------2010051223172/

Η Ελληνική οικονομική κρίση έχει τις ρίζες στις …ΗΠΑ..!

2010-05-13T01:54:00.000-07:00

Πέμπτη, 13 Μάιος 2010 01:05

Πώς έφτασε η Ελλάδα σ’ αυτό το σημείο; Οι Αμερικανοί αναρωτιούνται πως το χρέος μιας τόσο μικρής χώρας έχει τέτοια επίδραση στις αγορές. Υπάρχουν πολλές προφανείς απαντήσεις. Οι Έλληνες πολιτικοί αφέθηκαν στην Ευρωπαική Ένωση όταν υιοθέτησαν το ευρώ και μετά ήρθε η κατάρρευση. Υπάρχει και μια άλλη εξήγηση. Η Ελλάδα δεν έφτασε σ’ αυτό το σημείο από μόνη της. Οι ΗΠΑ ευθύνονται εξίσου με κάποιο τρόπο. Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ο Στάλιν έλεγχε όλη την ανατολική Ευρώπη. Η Αγγλία και οι ΗΠΑ έκαναν τα πάντα για να μην εξαπλωθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη και η πολιτική των ΗΠΑ ήταν « οτιδήποτε άλλο εκτός από τον Σοβιετικό κουμουνισμό...για την δυτική Ευρώπη!»

Η οργάνωση της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού και η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών λειτούργησαν πέρα από τη δυτική Ευρώπη, ενάντια στους Σοβιετικούς. Οι ενέργειες της CIA ήταν αμφισβητούμενες και κατά περιόδους τραγικές. Στην Ελλάδα στα τέλη δεκαετίας του '60 και στις αρχές της δεκαετίας του '70, μια δολοφονική στρατιωτική χούντα έπληξε την Ελλάδα με την υποστήριξη του λευκού οίκου.

Η δυτική Ευρώπη, και ειδικά η Ελλάδα, εξαναγκάστηκε σε αντάλλαγματα για να αποφύγει τον κομμουνισμό. Το σχέδιο Marshall έφερε τα χρήματα για την κατασκεύη

οδοποιίας, πολεμικών τζετ, όλα έρευσαν προς στην Αθήνα. Επίσης και τα πολιτικά κόμματα των άλλων ευρωπαϊκών χωρών πήραν την Αμερικανική υποστήριξη αλλά μερικές φορές οι «σύμβουλοι» πήγαν να υποστηρίξουν τις συντηρητικές οδηγημένες κυβερνήσεις.

Σε τελευταία ανάλυση, ποιοι ήταν οι Αμερικάνοι τότε για να παρεισφρύσουν στις νέες δημοκρατικές κυβερνήσεις; Το μόνο που ένοιαζε τις ΗΠΑ ήταν ότι δεν θα χρειαζόταν να ανφέρονται στην Μόσχα. Έαν ο σοσιαλισμός στην δυτική Ευρώπη ήταν απαραίτητος για να νικηθεί ο ψυχρός πόλεμος οι Αμερικανοί δεν είχαν πρόβλημα.

Η συνέπειες από την «συμφωνία» ήταν ιδιαίτερα καταστροφικές για την Ελλάδα την δεκαετία του 80’. Ο Ανδρέας Παπανδρέου φαινόταν «τρομακτικός και ασταμάτητος» στα μάτια των ΗΠΑ.

Ήταν μέρος μιας δυναστείας -- ο πατέρας του είχε καθοδηγήσει επίσης την Ελλάδα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου λειτούργησε σαν μια καινούρια αρχή μετά από την χούντα. Είχε σπουδάσει οικονομικά στο πανεπιστήμιο της Μινεσότας, στο Χάρβαρντ, και στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.

Το πανελλήνιο σοσιαλιστικό Κίνημα, το ΠΑΣΟΚ, ήταν μαρξιστικής ιδεολογίας. Ο Παπανδρέου αύξησε τις εντάσεις πέρα από τη Κύπρο... κάνοντας και φιλικές χειρονομίες προς τη Μόσχα. Βέβαια το σημαντικό επίτευγμα του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν ότι η Ελλάδα παρέμεινε στο ΝΑΤΟ επιτρέποντας σε Αμερικανικές βάσεις να παραμείνουν στο Ελληνικό και στην Κρήτη. Η ανακούφιση των ΗΠΑ ήταν τόσο μεγάλη όπου παράβλεψαν τις πολιτικές του πεποιθήσεις και την οικονομική διαχείρηση της Ελλάδας. Ετσι και αλλίως πόσο κακός μπορεί να είναι ένας οικονομολόγος από το Harvard;

Τελικά ήταν όντως «κακός». Ο Παπανδρέου πήρε έδαφος από την ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Έκανε μια επέκταση της κυβέρνησης τόσο ξαφνική που οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν σε 50 % του ΑΕΠ το 1990 από 30 %του ΑΕΠ το 1980. Δανείστηκε τόσο πολύ στην εποχή του, από το 1981 ως το 1993, όπου το κυβερνητικό χρέος ήταν κατά μέσο όρο 111 % του ΑΕΠ, στο τέλος της δεκαετίας του '70. Στα χρόνια του Παπανδρέου το χρέος αυξήθηκε, το ΑΕΠ επιβραδύνθηκε, και ο δείκτης ανεργίας τετραπλασιάστηκε. Ούτε οι μεταρρυθμίσεις στη εποχή μετά -Παπανδρέου δεν μπόρεσαν να ανατρέψουν τη ζημιά...!

Το ίδιο περίπου συνέβη και με την Ιταλία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο λευκός οίκος ώθησε επίσης έναν συνασπισμό των χριστιανοδημοκρατών και των σοσιαλιστών και πάλι, η ιδέα ήταν να υπερφαλλαγκιστεί η Μόσχα.

Όπως ο μελετητής Michael Ledeen αναφέρει, ο σύμβουλος του Λευκού Οίκου, Arthur Schlesinger οδήγησε για αυτό που ήταν γνωστό ως «άνοιγμα στην αριστερά.» «Μια προοδευτική διοίκηση στην Ουάσιγκτον δεν πρέπει να είναι στη θέση της αποθάρρυνσης των προοδευτικών πολιτικών στη Ρώμη,» έγραφε ο Schlesinger.

Το μέγεθος των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων σχετικά με τις ευρωπαϊκές οικονομίες συνέχισε να αυξάνεται.

Η μεγάλη αλλαγή ήταν αναπόφευκτη, και ίσως, και απαραίτητη. Μετά το 1989, οι παλαιοί πολεμιστές του ψυχρού πολέμου υποστήριξαν πώς όσο και οδυνηρό και αν ήταν η σοσιαλιστική δημοκρατία στη δυτική Ευρώπη πλήρωνε ακριβά το τίμημα. Η κεφαλαιοκρατία είχε κερδίσει. Τότε η «νίκη» δεν φαίνόταν τόσο πλήρης. Ίσως είναι καιρός να επανεξετάσουμε την σοσιαλιστική δημοκρατική πλεύρα της Ευρώπης. Η σοσιαλιστική δημοκρατία σταθεροποίησε τον κόσμο μιά φορά. Αλλά οι συνέπειές της τον αποσταθεροποιούν τώρα.

Απο το : http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-05-12-23-08-01-2010051223173/

Περίγελως των Τούρκων οι ελληνικές τράπεζες…

2010-05-11T01:34:00.000-07:00

Tuesday, 11 May 2010 00:29

Αφού απέφυγαν στο παρά πέντε τα χειρότερα, με τη διεθνή παρέμβαση διάσωσής τους, οι ελληνικές τράπεζες γίνονται πλέον ο περίγελως ακόμη και των Τούρκων τραπεζιτών, που μόλις το 2001 είδαν να καταρρέει το πιστωτικό τους σύστημα και τις περισσότερες τράπεζες να περνούν στον έλεγχο ευρωπαϊκών και αμερικανικών ομίλων.

Σε ρεπορτάζ του “Bloomberg”,ένα από τα κορυφαία στελέχη της κορυφαίας τουρκικής τράπεζας Garanti μέσα σε λιγότερες από τρεις γραμμές κειμένου ρίχνει το άλλοτε θαυμαστό ελληνικό τραπεζικό σύστημα στον… σκουπιδοτενεκέ της τραπεζικής ιστορίας.

Ο τουρκικός τραπεζικός κλάδος, λέει στο διεθνές πρακτορείο ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλο της Garanti, Τολγκά Εγκεμέν, είναι «πολύ καλύτερα ρυθμισμένος, εποπτεύεται καλύτερα και έχουμε ισχυρή κεφαλαιακή επάρκεια», σε σύγκριση με τις ελληνικές τράπεζες. «Είναι δύσκολο να βγάλεις κέρδη στην Ελλάδα από πραγματικές τραπεζικές εργασίες», τονίζει, ολοκληρώνοντας την… κατεδάφιση του άλλοτε υπερήφανου ελληνικού τραπεζικού συστήματος, που μόλις πριν από λίγα χρόνια ξόδευε δισεκατομμύρια για εξαγορές επί τουρκικού εδάφους.

Τραπεζικά στελέχη στην Αθήνα, με αρκετή πικρία, ομολογούσαν ότι η κριτική του Τούρκου τραπεζίτη δεν απέχει πολύ από την ελληνική πραγματικότητα, επισημαίνοντας, μάλιστα, ότι είναι ιδιαίτερα εύστοχες οι επισημάνσεις, που αφορούν το επιεικώς άθλιο έργο της Τράπεζας της Ελλάδος, ιδιαίτερα επί θητείας Γ. Προβόπουλου, σε θέματα ρύθμισης και εποπτείας του τραπεζικού συστήματος:

- Η ΤτΕ του κ. Προβόπουλου πέτυχε μια παγκόσμια εποπτική πρωτοτυπία όταν ξέσπασε η μεγάλη κρίση, στα τέλη του 2008: «κατάφερε» να υπολογίσει με ακρίβεια τις ανάγκες χρηματοδότησης των τραπεζών από το Δημόσιο για να ξεπεράσουν την κρίση (τα περιβόητα 28 δις. ευρώ), αλλά στη συνέχεια επέτρεψε στους εμπορικούς τραπεζίτες να… διαλέξουν και να πάρουν ό,τι ήθελαν από το «πακέτο».

- Έτσι, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, το… ξεχαρβαλωμένο ελληνικό κράτος και οι ανεξέλεγκτες διοικήσεις των μεγάλων εμπορικών τραπεζών έγιναν οι πρώτες που επέλεξαν να μην αξιοποιήσουν το μεγαλύτερο μέρος των ενισχύσεων που είχαν διατεθεί από το Δημόσιο: από τα 28 δις. ευρώ επέλεξαν να αντλήσουν λιγότερα από τα μισά, αφήνοντας επιδεικτικά αναξιοποίητο το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών εγγυήσεων για δανεισμό, με τον παράλογο ισχυρισμό, ότι ήταν «ακριβές», παρότι προσφέρθηκαν ακριβώς με τους ίδιους όρους που είχαν προσφερθεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

- Κάπως έτσι, με την ανοχή Προβόπουλου - Αλογοσκούφη (και αργότερα του Γ. Παπαθανασίου) οι ελληνικές τράπεζες δεν άντλησαν τη βοήθεια που με ακρίβεια είχε υπολογίσει η ΤτΕ ότι θα χρειάζονταν για να ξεπεράσουν τη δύσκολη περίοδο της αναταραχής. Στην πραγματικότητα, η άρνηση των διοικήσεων να λάβουν εγγυήσεις πήγαζε, όπως επισημάνουν στελέχη της αγοράς, από την αλλεργική τους αντίδραση στο ενδεχόμενο να μείνουν για πολύ καιρό οι επόπτες του Δημοσίου στα διοικητικά τους συμβούλια (οι εγγυήσεις θα ήταν πολύ δυσκολότερο να επιστραφούν από τις κεφαλαιακές ενισχύσεις και τα ομόλογα που δόθηκαν για την ενίσχυση της ρευστότητας).

- Επίσης κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, επί των ημερών του κ. Προβόπουλου το ελληνικό τραπεζικό σύστημα «κατάφερε» να υποστηρίξει τη ρευστότητά του όχι με τις κρατικές εγγυήσεις, αλλά με μαζικές τιτλοποιήσεις στοιχείων ενεργητικού, που περιέργως έγιναν την ίδια περίοδο, όπου η διεθνής αγορά τιτλοποιήσεων ήταν εντελώς «παγωμένη»!

- Για να γίνει αυτό, η ΤτΕ ανέχθηκε να μετατραπούν σε… λάστιχο οι κανόνες τιτλοποίησης στοιχείων του ενεργητικού: δάνεια που είχαν μεγάλη απόσταση από το να βαθμολογηθούν με ΑΑΑ από τους οίκους αξιολόγησης, παρήγαγαν με αρκετές δόσεις αλχημείας τίτλους που εξασφάλιζαν το πολυπόθητο τριπλό Α, που επέτρεπε στις τράπεζες να τους τοποθετούν στην ΤτΕ και να αντλούν ρευστότητα. Το κλειδί της αλχημείας, στις περισσότερες περιπτώσεις, ήταν ότι οι ίδιες οι τράπεζες αναλάμβαναν να καλύπτουν, με οχήματα ειδικού σκοπού, τις ζημιές από δάνεια που θα αποδεικνύονταν προβληματικά!

- Κάπως έτσι, οι ελληνικές τράπεζες εξέδωσαν τίτλους αξίας 45 δις. ευρώ, εκ των οποίων οι τίτλοι αξίας 30 δις. ευρώ πήραν την κορυφαία βαθμολογία και αξιοποιήθηκαν ως εγγυήσεις δανεισμού! Μόνο που πολύ γρήγορα οι βαθμολογίες αυτές κατέρρευσαν, ενώ οι ίδιες οι τιτλοποιήσεις, λόγω της επιδείνωσης των οικονομικών συνθηκών, άρχισαν να παράγουν όλο και περισσότερες ζημιές και να «πριονίζουν» την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών, που είχαν αναλάβει την υποχρέωση να τις καλύπτουν.

- Στο εύλογο ερώτημα «πού ακριβώς κατευθύνονταν αυτοί οι τίτλοι, αφού οι αγορές είχαν παγώσει» η απάντηση που έδωσε η ΤτΕ ήταν απλή: επέτρεψε στις ελληνικές τράπεζες να ανακυκλώσουν εντός του συστήματος τους τίτλους αυτούς, δηλαδή να παραμείνει ο κίνδυνος… εντός της οικογένειας, αντί να μοιραστεί σε πολλούς επενδυτές, όπως επιτάσσει η φιλοσοφία της τιτλοποίησης.

- Κάπως έτσι, το τραπεζικό σύστημα δέχθηκε ένα διπλό σοκ ρευστότητας και κεφαλαιακής επάρκειας στα τέλη του 2009, που ώθησε την ΕΚΤ να σταματήσει να παρέχει αφειδώς ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες, με άμεση συνέπεια να προκαλέσει η ελληνική αγορά ομολόγων την προσοχή των «γερακιών» της διεθνούς κερδοσκοπίας, που βρήκαν εντελώς ανυπεράσπιστους τους ελληνικούς τίτλους, αφού το τραπεζικό σύστημα της χώρας βρισκόταν σε αδυναμία να «φορτώσει» ακόμη περισσότερους.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι οι χειρισμοί της Τράπεζας της Ελλάδος σε θέματα εποπτείας επισύρουν τη χλεύη των Τούρκων τραπεζιτών, οι οποίοι πράγματι εποπτεύονται με μεγάλη προσοχή και αυστηρότητα από την τουρκική κεντρική τράπεζα, γι’ αυτό άλλωστε και κατάφεραν να ξεπεράσουν την κρίση χωρίς να κλονισθεί το σύστημα και χωρίς μάλιστα να χρειασθεί η χώρα να συνεχίσει τη χρηματοδότησή της από το ΔΝΤ.

Αυτό ακριβώς αποδεικνύει μια αλήθεια που ελάχιστοι σήμερα θα ομολογούσαν δημόσια, αλλά αρκετοί στην αγορά συζητούν: η σημερινή κρίση χρηματοδότησης της χώρας σε πολύ μεγάλο βαθμό συνδέεται με τα ολέθρια σφάλματα στην εποπτεία του τραπεζικού συστήματος, που άφησαν τελικά τις ελληνικές τράπεζες στο έλεος των προγραμμάτων διάσωσης του ΔΝΤ, όπως το νέο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, από το οποίο θα διατεθούν 15 δις. ευρώ (σχεδόν το 50% των σημερινών κεφαλαίων του συστήματος) για την ενίσχυση της κεφαλαιακής του επάρκειας…

απο http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/729-2010-05-10-22-31-05

Η ελληνική πτώχευση και η διάλυση της Ευρωζώνης

2010-05-05T22:40:00.000-07:00

Αναδημοσίευση απο : http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-05-05-22-21-25-2010050522877/

Πέμπτη, 06 Μάιος 2010 00:19

Την ώρα που 150.000 Έλληνες διαδηλωτές έλεγαν «όχι» στο διεθνές σχέδιο «διάσωσης» της χώρας, σε μια μαζική διαδήλωση με θλιβερή κατάληξη τον τραγικό θάνατο τριών υπαλλήλων της Marfin Egnatia Bank, επιφανείς οικονομολόγοι λένε το δικό τους «όχι» στα… μαθηματικά του σχεδίου διάσωσης, υποστηρίζοντας ότι οδηγεί αναπόφευκτα τη χώρα σε χρεοκοπία και την Ευρωζώνη σε ισχυρές διαλυτικές πιέσεις.

Οι Γερμανοί τραπεζίτες λένε από την πλευρά τους το δικό τους «όχι» σε σενάρια παρέμβασης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με μέτρα που θα ισοδυναμούν με μαζική εκτύπωση χρήματος για την έξοδο της Ευρωζώνης από την παρούσα κρίση υπερχρέωσης, παρότι αυτήν ακριβώς την οδό ακολουθούν εδώ και πολύ καιρό η Fed και η Τράπεζα της Αγγλίας.

Ο Άξελ Βέμπερ, εκπρόσωπος της Μπούντεσμπανκ στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ και πιθανότερος διάδοχος του Ζαν Κλωντ Τρισέ, δήλωσε χθες σε ομιλία του στην Στουτγκάρδη, ότι «η θεμιτή επιδίωξη της αποφυγής φαινομένων μετάδοσης της κρίσης στο ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα δεν δικαιολογεί τη χρήση όλων των μέσων πολιτικής. Μέτρα που καταστρέφουν τις θεμελιώδεις αρχές της νομισματικής ένωσης και την εμπιστοσύνη των πολιτών θα ήταν εσφαλμένα και μακροπρόθεσμα θα είχαν υψηλότερο κόστος για την οικονομία».

Αυτή ήταν η δογματική απάντηση των Γερμανών τραπεζιτών στο όλο και πιεστικότερο αίτημα αρκετών παραγόντων της αγοράς, να παρέμβει η ΕΚΤ με μαζικές αγορές ελληνικών και άλλων περιφερειακών ομολόγων της Ευρωζώνης, προκειμένου να σταθεροποιήσει το σύστημα, όπως έχουν κάνει ήδη η Τράπεζα της Αγγλίας και η Fed, που δεν έχουν τις ίδιες ιδεολογικές εμμονές κατά των μέτρων μείωσης του χρέους μέσω γενναίων δόσεων πληθωρισμού, όπως έχουν για ιστορικούς λόγους οι Γερμανοί ομόλογοί τους, επειδή η Γερμανία είχε στη διάρκεια του 20ου αιώνα δύο επώδυνα επεισόδια υπερπληθωρισμού.

Πάντως, επιφανείς οικονομολόγοι απορρίπτουν τη γερμανική συνταγή της παροχής δανείων με σχετικά υψηλό κόστος στην Ελλάδα και την επιβολή ακραίας πολιτικής λιτότητας. Ο Γουίλεμ Μπούιτερ, πρώην στέλεχος της Τράπεζας της Αγγλίας, σύμβουλος της ΕΚΤ και τώρα κορυφαίος οικονομολόγος της Citigroup, τονίζει ότι στην πραγματικότητα οι αποφάσεις της περασμένης Κυριακής δεν οδηγούν στη σωτηρία της χώρας, αλλά σε μια επώδυνη διαδικασία αναδιάρθρωσης του χρέους, που μετατίθεται χρονικά το 2011, αντί να γίνει στην παρούσα φάση.

Ο ίδιος λέει, σε σημείωμα που μοίρασε σε πελάτες της Citigroup, ότι αυτό δεν αποτελεί δική του πρόβλεψη, αλλά ότι οι αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί: «μια αναδιάρθρωση του χρέους με μείωση της παρούσας αξίας του έγινε αναπόφευκτη, όταν οι χώρες της Ευρωζώνης αποφάσισαν να δανείσουν την Ελλάδα με κόστος 300 με 400 μονάδες υψηλότερο από την απόδοση των swaps ίδιας διάρκειας».

Κίνητρο για στάση πληρωμών…

Η απόφαση της Κυριακής είναι γεμάτη λάθη, κατά τον Μπούιτερ, καθώς η Ελλάδα υποχρεώνεται να κάνει δραματικές δημοσιονομικές περικοπές για να εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα το 2013, όταν πια το χρέος της θα έχει φθάσει το 150% του ΑΕΠ. Ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που δεχθούν τότε οι αγορές να χρηματοδοτήσουν την Ελλάδα με κόστος περίπου 5%, όσο θα είναι και το κόστος άντλησης χρηματοδοτήσεων από το διεθνή μηχανισμό, πάλι η χώρα θα πρέπει να πληρώνει το 7% του ΑΕΠ μόνο για τους τόκους του χρέους, με συνέπεια να οδηγείται σε οικονομική στασιμότητα διαρκείας. «Η μόνη διέξοδος θα ήταν μια μαζική έκρηξη παγκόσμιας ζήτησης για ούζο και φέτα», λέει ειρωνικά ο Μπούιτερ.

Έτσι, οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι κάνουν ελκυστική για την Αθήνα τη στάση πληρωμών: ο συνδυασμός εξαιρετικά υψηλού χρέους και μηδενικών τρεχουσών δανειακών αναγκών «είναι ακριβώς οι συνθήκες που κάνουν τη στάση πληρωμών απόλυτα λογική συμπεριφορά μιας χρεωμένης χώρας», σημειώνει χαρακτηριστικά. Με απλά λόγια, αν η ελληνική κυβέρνηση έχει το 2013 καταφέρει να καλύπτει τα τρέχοντα έξοδά της, πλην τόκων, χωρίς να δανείζεται, για ποιο λόγο να συνεχίσει μια αδιέξοδη προσπάθεια δανεισμού για να πληρώνει τους τόκους του χρέους και να μην σταματήσει την εξυπηρέτησή του, ζητώντας… θυσίες από τους κατόχους ομολόγων;

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι οι αγορές θα ενσωματώσουν αυτό τον κίνδυνο αθέτησης πληρωμών στη στάση τους έναντι της Ελλάδας και δεν θα δανείζουν τη χώρα ούτε μετά το 2012, όπως υπολογίζουν οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης. Έτσι, αντί να μπορέσει η χώρα από το 2012 να επανέλθει στις αγορές για δανεισμό, θα επανέλθουν αντίθετα οι ισχυρές πιέσεις να παραταθεί επ’ αόριστον η διεθνής χρηματοδότηση, καθώς τα κόστη δανεισμού από τις αγορές θα είναι απαγορευτικά γι την Ελλάδα. Παρότι, λοιπόν, το κόστος του 5% είναι χαμηλότερο από το τρέχον κόστος δανεισμού της Ελλάδας από τις αγορές, δεν παύει να είναι εξαιρετικά υψηλό και να καθιστά μη βιώσιμη την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους.

Όσο περισσότερο αργήσει το αναπόφευκτο «κούρεμα» των απαιτήσεων των πιστωτών της Ελλάδας, σύμφωνα με τον Μπούιτερ, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το «ψαλίδισμα»: σήμερα θα ήταν αρκετό ένα «κούρεμα» 30% για να γίνει βιώσιμη η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους, αλλά θα προκαλούσε μεγάλη πίεση για «ένεση» κεφαλαίων στις γερμανικές, τις γαλλικές και τις ελληνικές τράπεζες, γι’ αυτό και δεν το δέχθηκαν οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, προτιμώντας με το διεθνές σχέδιο χρηματοδότησης να μεταφέρουν ένα μέρος των βαρών από τον ιδιωτικό στο δημόσιο τομέα, για να δώσουν περιθώρια ελιγμών στο τραπεζικό σύστημα.

Όμως, το «κούρεμα» των απαιτήσεων θα είναι αναπόφευκτο και πλέον το ποσοστό του 30% δεν θα είναι αρκετό για να γίνει βιώσιμη η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους. «Να περιμένετε ανακοινώσεις για την αναδιάρθρωση το 2011», καταλήγει στην ανάλυσή του ο Μπούιτερ, συνιστώντας ουσιαστικά στους πελάτες της Citigroup την πολιτικού της άμεσης αποχώρησης από την ελληνική αγορά ομολόγων, για να αποφύγουν τις πρόσθετες ζημιές.

Διαλυτικά φαινόμενα…

Σε μακροσκελές άρθρο του, το έγκυρο περιοδικό Risk Magazine παραθέτει πλήθος σεναρίων διάλυσης της Ευρωζώνης, υπό το βάρος της υπερχρέωσης των χωρών του Νότου. Όπως τονίζει το περιοδικό, η γερμανική συνταγή της ακραίας λιτότητας σε αυτές τις χώρες, ακόμη και αν θεωρητικά θα μπορούσε να μειώσει τα ελλείμματα είναι πολιτικά αδιέξοδη: στην Λιθουανία, όπου εφαρμόσθηκε η ίδια συνταγή, το ΑΕΠ μειώθηκε πέρυσι σχεδόν κατά 20% και τέτοια ποσοστά ύφεσης θα προκαλέσουν την εξέγερση των πληθυσμών των χωρών του Νότου (σ.σ.: το άρθρο συντάχθηκε πριν τα χθεσινά επεισόδια στην Αθήνα…).

Επιπλέον, τονίζει το περιοδικό, τα ακραία προγράμματα λιτότητας που επιδιώκει να επιβάλλει η Γερμανία, θα μειώσουν σε τέτοιο βαθμό το ΑΕΠ, που θα καταλήξουν βραχυπρόθεσμα σε υψηλότερους δείκτες ελλείμματος και χρέους προς το ΑΕΠ και σε υψηλότερα κόστη χρηματοδότησης από τις αγορές, που θα προκαλέσουν ασφυξία στις κυβερνήσεις.

Από την άλλη πλευρά, το κόστος μιας ελληνικής χρεοκοπίας, ή της χρεοκοπίας οποιασδήποτε άλλης περιφερειακής χώρας, θα ήταν καταστροφικό για την Ευρωζώνη, αφού θα προκαλούσε μαζική έξοδο κεφαλαίων από την αγορά ομολόγων. Ένα άλλο, εξίσου καταστροφικό σενάριο, θα ήταν η έξοδος χωρών με αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους τους από την Ευρωζώνη: ο Τζούλιαν Γουάισμαν, οικονομολόγος που έχει εργασθεί στην Τράπεζα της Αγγλίας, αναφέρει ότι θα ήταν εξαιρετικά υψηλό το κόστος της αποχώρησης, καθώς αν επιχειρούσε η ελληνική κυβέρνηση να δραχμοποιήσει τα χρέη θα κατέστρεφε το μεγαλύτερο μέρος του τραπεζικού συστήματος και θα οδηγούσε τη χώρα σε πλήρη διεθνή απομόνωση.

Ένα άλλο σενάριο για τις χώρες με τεράστιο εξωτερικό χρέος, θα ήταν η χρήση δύο νομισμάτων: του ευρώ για τις εξωτερικές συναλλαγές και ενός εθνικού νομίσματος για τις εσωτερικές πληρωμές. Σε κάθε περίπτωση, οι λύσεις που προτείνονται για την έξοδο της Ευρωζώνης από την κρίση υπερχρέωσης ούτε εύκολες είναι, ούτε σύντομα θα υπάρξει λύση. Όπως σημειώνει αναλυτής του Κάρνεγκι που μίλησε στο Risk Magazine, όλες οι μεγάλες κρίσεις των τελευταίων ετών, από την κρίση της Ασίας μέχρι την τελευταία κρίση που κλιμακώθηκε με την κατάρρευση της Lehman, είχαν αρκετά στάδια και έριξαν πολλά «ντόμινο» πριν αρχίσει να ξεκαθαρίζει η έκβασή τους…

Στο τελευταιο εχω κάνει ηδη εκτενη αναφορα παλαιοτερα!!!!!!

Τρισκατάρατη ΧΟΥΝΤΑ! - Ανεπίδοτη Επιστολή στον Γ.Παπαδόπουλο!

2010-05-04T23:46:00.000-07:00

Καταραμένε Παπαδόπουλε.! Τρισκατάρατε Συνταγματάρχη Γεώργιε Παπαδόπουλε!

40 χρόνια μετά, και ακόμα τυραννάς τα καημένα παιδιά της νέας τάξης, τόσο που κάθε μέρα μας βάζουν και ένα άρθρο για σένα μήπως και αναστηθείς, ή ακόμα χειρότερα μήπως κάποιος άλλος αρχίσει να σκέπτεται σαν και σένα και τους βάλει σε μπελάδες.
Κανείς πια δεν θυμάται ότι μας άφησες με άδεια κασόνια από όπλα να πολεμήσουμε τους Τούρκους, και πήγες και πηρές, χωρίς ντροπή, μόνο κάτι Phantom F4, κάτι υποβρύχια, κάτι Αεροσκάφη Corsair, κάτι Άρματα AMX-30 και κάποιες πυραυλακατους!

Γιατί βρε άθλιε;
Κανείς δεν θυμάται ότι μου στέρησες την λάμπα πετρελαίου και τον χωματόδρομο μου, που τόσο αγαπούσα, και μου έφερες ηλεκτρικό, άσφαλτο και τηλέφωνο στην καλύβα μου, και που μου έδωσες 20ετες άτοκο δάνειο για να την κάνω σπίτι, με μόνο όρο να έχει την τουαλέτα μέσα.

Άθλιε εγώ την αγαπούσα την καλυβούλα μου, και όταν βλέπω στον Sky σκηνές από την Αφρική, όλο κλαίω, γιατί μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια.

Και ειλικρινά τσατίζομαι γιατί το κάθαρμα ο χουντικός κατάφερνε να φτιάχνει τα έργα σχεδόν δωρεάν, χρησιμοποιώντας την ΜΟΜΑ... Γιατί ρε χάλασες την πιάτσα? σε πείραζε να δώσεις την δουλειά σε κανένα εργολάβο γιά να βγάλει και εκείνος κανένα φράγκο παραπάνω και μην ανησυχείς δεν θα σε άφηνε και εσένα έτσι.... Ακούς εκεί τσάμπα!

Ποιός σου είπε ρε καθίκι ότι θέλαμε να γίνουμε Βιομηχανική χώρα και ξεκίνησες να φτιάχνεις σε όλη την Ελλάδα Βιομηχανικές περιοχές ξεκινώντας από τα Οινόφυτα? Αλλά ξέρω γιατί τα έκανες... Γιά να βρίσκουν χιλιάδες Έλληνες δουλειά εκεί τόσα χιλιόμετρα από την Αθήνα και να ταλαιπωρούνται... Ποιός σου είπε ρε ότι θέλαμε να παράγουμε προϊόντα? Εμείς να καταναλώνουμε θέλαμε! Ακούς εκεί η Ελλάδα Βιομηχανική χώρα... Κάθαρμα ε κάθαρμα!

Δεν φτάνει αυτό γελοίε δικτάτορα, αλλά νόμιζες ότι μπορούσες να μιμηθείς και τον Σόλωνα και εφάρμοσες και σεισάχθεια διαγράφοντας τα αγροτικά χρέη του μπαμπά μου. Βέβαια εσύ ποτέ δεν έμαθες ότι ο διευθυντής της Αγροτικής, κ. Δρακουμελ, έπαθε καρδιακό μετά αυτό, αλλά εγώ το έμαθα μετά όταν είδα το όνομα του στους νεκρούς του ...πολυτεχνείου.
Αλήθεια ρε φίλε μου για πες μας πως γίνεται αυτό;
Σαν να μην έφταναν όλα, αυτά έστελνες και εκείνο τον ηλίθιο τον Μακαρέζο και έκανε συμφωνίες ακόμη και με τους Κινέζους με του Βορειοβιετναμέζους και τους πουλούσες και το σιτάρι που έβγαζε ο μπαμπάς και δεν το έδινες στον δημοκράτη τον Λούλη να ζήσει και αυτός.

Τί κατάφερες άτιμε;
Τώρα όμως είμαι ευτυχισμένος και το δίνω σε δυο μόνο (δημοκρατικές) εταιρίες και ξεσκίζομαι στο φράγκο, τόσο, που κάθε Χριστούγεννα δίνω δωράκια στην Εθνική.

Καταραμένε βλάκα με την κακία σου έμεινες.
Τόλμησες και πήρες και βραβείο οικονομικής ανάπτυξης το 73 χωρίς να πάρεις δάνεια και να αφήσεις χρέη, και το λέω για να δείξω στους νεώτερους πόσο αντιδημοκρατικός ήσουν και το θυμήθηκα το 2002, όταν ο μεγάλος Σημίτης έφτασε στον ίδιο πληθωρισμό με σένα που τόσο ύπουλα μας είχες φέρει, έστω και με λίγο πειραγμένα στοιχεία.... Τι όλα θα τα λέμε στις κουφάλες τους Ευρωπαίους!

Αχρείε Παπαδόπουλε, αφού έφαγες, έφαγες, μας φλόμωσες στο ψέμα, στο τέλος είχες και το θράσος να μην αφήσεις καμμιά περιουσία και το μόνο σου περιουσιακό στοιχείονα ήταν η στολή σου! Και αντί να την δωρήσεις τρομάρα σου στο Κράτος είχες ζητήσει να σε θάψουν με αυτήν! Αφού σκέφτομαι να σε ξεθάψω να την πάρω και να την δώσω στον λαμπρό Πετσάλνικο να την βγάλει σε πλειστηριασμό και τα έσοδα να δοθούν υπέρ της πατρίδας.

Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι γιατί έβγαλες τα πετρέλαια στον Πρίνο και ξεκίνησες να μας βάζεις σε περιπέτειες με τους γείτονες μας Τούρκους?;
Αλλά ξέρω εγώ τι νόμιζες? Σίγουρα σκόπευες στην μόλυνση της ατμόσφαιρας μιας και ήσουν Αμερικανοκίνητος.
Φυσικά και τα εργοστάσια που πρόσθεσες στην Πτολεμαΐδα και εκείνο που συμφώνησες και πλήρωσες στους Φιλίππους με τους Ρώσους για τον ίδιο λόγο τα έκανες, άθλιο υποκείμενο.

Ρε ζώον ποιός σου είπε ότι ήθελα να μπορώ να κοιμάμαι με την πόρτα ανοιχτή και να μην φοβάμαι μην μπει κανένας μέσα το βράδυ γιά πλιάτσικο? Ακους εκεί να μου κάνει κουμάντο στον αν θα αμπαρώσω την πόρτα... Ναι ρε εγώ ήθελα να την αμπαρώνω με 10 σύρτες και να βάζω και μιά καρέκλα από πίσω! Ποιός σου είπε ότι ήθελα τους μπάτσους να κάνουν περιπολίες σε όλους τους δρόμους και να ελέγχουν όποιον τους φαινόταν ύποπτος.... Ποιός σου είπε ότι δεν ήθελα να υπάρχει ποικιλία στην κοινωνία μας από όλους τους τύπους πχ κλεφτρόνια, πρεζόνια, νταβατζήδες, κλπ... Για την ασφάλεια μου? Ποιός σου είπε ότι ήθελα να νιώθω ασφαλής παλιοφασίστα?

Τέλος σιχαμερέ φασίστα αντί να κάνεις μνημεία για τον Ζαχαριάδη και όλα τα καλά παιδιά που πάλεψαν να μην υπάρχει Έλληνας πάνω από τον Όλυμπο, εσύ τους έστειλες εξορία και ακύρωσες όλα τα σχέδια τους που θα μας έκαναν ένα ευτυχισμένο παράδεισο με κολεχτίβες και κολχόζ, όπως τα κατάφεραν οι πλούσιοι γείτονες μας οι Βούλγαροι οι Αλβανοί οι Ρουμάνοι και λοιποί τυχεροί, ενώ σήμερα έχουν και συντάξεις και μνημεία και μουσεία.
Νάνε καλά ο εθνάρχης μας και ο λαμπρός του ανιψιός.

Αλλά μετά την γκέλα του πολέμου του Γιομ Κιπουρ, πλήγωσες ανεπανόρθωτα τους φίλους μου τους ισραηλίτες και την βρήκες από τον θεό (τον ιδιωτικό τους θεό, ναι υπάρχει και τέτοιος!!). Και έβαλαν να σε ρίξει ο Ιωαννίδης - και καλά σου έκανε άθλιε! Ακούς εκεί να μην δώσεις διευκολύνσεις στους Αμερικάνους και τους Εβραίους γιά χάρη των Αράβων!!!!!

Όλα αυτά τα γράφω γιατί μετά από 47 χρόνια εξακολουθώ να ακούω τον παλαβό τον γείτονα μου, που μου πρήζει τα αρχ..ια, να βγαίνει και να φωνάζει κάθε τέτοια μέρα ΖΗΤΩ Η 21 AΠΡΙΛΙΟΥ!!!

Ούστ Φασισταριά ... Εγώ είμαι Δημοκράτης και ας πεινάω, και ας μου έχει βγάλει στο σφυρί η Τράπεζα το σπίτι, και ας είμαι άνεργος και ας ταλαιπωρούμε από τον δυνάστη-υπάλληλο του ΟΑΕΔ όταν πάω γιά το επίδομα ανεργίας και ας κοιμάμαι κλειδαμπαρωμένος το βράδυ μπας και κάνει ντου κανένας Αλβανός...

Είμαι ....Δημοκράτης!

Αντε να χαθείς κάθαρμα... γελάς κιόλας... παξιμαδοκλέφτη που δεν αξιώθηκες να κάνεις μιά περιουσία της προκοπής στην ζωή σου! Άχρηστε!

Μέχρι και ο άχρηστος ο Κουλούρης που δούλευε στην ΔΕΗ ως καταμετρητής των ρολογιών, σε πέρασε με την βιλάρα που έκανε και τις πουράκλες του! Ακαμάτη!

Αναδημοσίευση απο το http://lamogiailiaka.blogspot.com/2010/05/blog-post_315.html

Λέτε να γίνουμε Αργεντινή;

2010-05-04T07:39:00.000-07:00

Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010, 18:58

Πάνος Πικραμένος

Απο το http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=130964&cid=6

Λέτε να γίνουμε Αργεντινή;

Η Αργεντινή υπήρξε το «παιδί θαύμα» της νεοφιλελεύθερης οικονομικής ορθοδοξίας. Ο περονιστής πρόεδρος, Κάρλος Μένεμ, κατά τη δεκαετή θητεία του 1989-1999, ακολουθώντας πιστά την πολιτική του Ρήγκαν και της Θάτσερ, ιδιωτικοποίησε πάνω από 400 κρατικές επιχειρήσεις.

Βιομηχανίες, χαλυβουργίες, τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, συγκοινωνίες, επικοινωνίες, εκποιήθηκαν αντί χαμηλού τιμήματος, συχνά σε τιμές χαμηλότερες της αξίας τους. Οι προστατευτικοί φραγμοί είχαν καταργηθεί, η εργασιακή νομοθεσία είχε προσαρμοστεί στις νεοφιλελεύθερες επιταγές και το πέζος είχε συνδεθεί με το δολάριο σε μία σταθερή ισοτιμία της τάξης ένα προς ένα. Μάλιστα υπήρχαν σοβαρές σκέψεις για την αντικατάσταση του εθνικού νομίσματος με το δολάριο.

Ο ίδιος ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας χαρακτήριζε την Αργεντινή ως «οικονομικό θαύμα», ο Μενέμ δεχόταν τα συγχαρητήρια Αμερικανών προέδρων και οικονομικών παραγόντων και όλοι βιάστηκαν να μιλήσουν για μία «αναδυόμενη οικονομία».

Οι ιδιωτικοποιήσεις, όμως, προκάλεσαν την εξάρτηση ολόκληρων κλάδων της οικονομίας της Αργεντινής από οικονομικά κέντρα εκτός χώρας, γεγονός που την κατέστησε εξαιρετικά ευάλωτη, στην κερδοσκοπία και στη «μετανάστευση» των κεφαλαίων. Η ισχυρή μεσαία τάξη της Αργεντινής, που αποτελούσε τη «ραχοκοκαλιά» της κοινωνίας και της οικονομίας της, σταδιακά διαλύθηκε προς όφελος μίας ολιγάριθμης διεφθαρμένης οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Το 60% του πληθυσμού σε μία δεκαετία βρέθηκε κάτω από το όριο της φτώχειας με το 55% των εργαζομένων να είναι ανασφάλιστοι. Ο πρόεδρος Κάρλος Μένεμ ήταν ιδιαίτερα επικοινωνιακός, με... σήμα κατατεθέν τις πλούσιες φαβορίτες του!
Παράλληλα, οι διεθνείς επενδυτικές τράπεζες διοχέτευαν άφθονο χρήμα, το οποίο οι πολιτικοί χρησιμοποιούσαν για να εξυπηρετήσουν το πελατειακό πολιτικό σύστημα, χωρίς, όμως, να λαμβάνουν υπ΄ όψη τους την αύξηση του ελλείμματος και του χρέους.

Η διόγκωση του δημοσίου τομέα, η διαφθορά και η φοροδιαφυγή απεδείχθησαν, όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, καρκινώματα για την οικονομία.

Ο πληθωρισμός καταδυνάστευε τη χώρα, οι τιμές, μήνα με το μήνα, αυξάνονταν ραγδαία και οι πολίτες έβλεπαν, ανήμποροι να αντιδράσουν, το νόμισμά τους να χάνει καθημερινά την αξία του.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, το χρέος της Αργεντινής ανήλθε στο 41% από 29% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, μεταξύ 1993 και 1998.

Η κρίση στη Βραζιλία και η άνοδος του δολαρίου

Το 1997, η γειτονική Βραζιλία βρέθηκε σε βαθιά κρίση, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την υποτίμηση του βραζιλιάνικου νομίσματος κατά 50% της αρχικής του αξίας. Οι εξαγωγές της Αργεντινής προς τη Βραζιλία εκμηδενίστηκαν, ενώ αυξήθηκαν κατακόρυφα οι εισαγωγές.

Παράλληλα, η άνοδος της τιμής του δολαρίου, με το οποίο ήταν συνδεδεμένο το αργεντίνικο νόμισμα, κατέστησε τα προϊόντα της Αργεντινής μη ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές, πλήττοντας θανάσιμα κάθε κλάδο παραγωγικής δραστηριότητας.

Το 1998, η Αργεντινή είχε φτάσει να δανείζεται από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές με επιτόκιο 10,5% και αναγκαστικά κατέφυγε για πρώτη φορά στο ΔΝΤ, ώστε να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της.

Το μόνο που κατάφερε, όμως, ήταν να αναβάλει για τρία χρόνια την οριστική στάση πληρωμών και τη χρεοκοπία.

Την ίδια περίοδο, οι επενδυτικές τράπεζες συνέχιζαν να προωθούν το χρέος της χώρας στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, με ακόμα υψηλότερες αποδόσεις. Προώθησαν ένα Debt Swap (ανταλλαγή χρέους), όπου οι ιδιοκτήτες ομολόγων αποκτούσαν το δικαίωμα να πάρουν νέα ομόλογα μεγαλύτερης διάρκειας με ευνοϊκότερους όρους. Το σκεπτικό ήταν να μεταφερθεί η εξόφληση του χρέους από το 2001 στο 2005. Πράγματι, 30 δισ. δολάρια άλλαξαν διάρκεια ζωής και επτά επενδυτικές τράπεζες εισέπραξαν 100 εκατ. δολάρια σε προμήθειες.

Όμως, μέσα σε μερικές μόλις εβδομάδες, η Αργεντινή κατέληξε ξανά χωρίς χρήματα, γιατί οι αγορές δεν πείστηκαν για την αποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής της. Η κυβέρνηση αναγκαστικά κατέφυγε σε ένα δεύτερο δάνειο από το ΔΝΤ. Λίγους μήνες αργότερα, κήρυξε πτώχευση.

Το ξέσπασμα της λαϊκής οργής

Στα τέλη του 2001, η κρίση οδήγησε την κοινωνία σε σημείο ανάφλεξης. Το ξέσπασμα ήλθε, όταν ο κεντροαριστερός ντε λα Ρούα, πνευματικό τέκνο των Τόνι Μπλερ και Μπιλ Κλίντον, απαγόρευσε την ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες, πέραν του ποσού των 250 δολαρίων το μήνα.

Εργάτες, υπάλληλοι και αγρότες μάχονταν στους δρόμους της Αργεντινής και ο Ντε λα Ρούα πρόλαβε να διαφύγει με ελικόπτερο από την ταράτσα του προεδρικού μεγάρου, για να γλυτώσει από την οργή του όχλου.

Ο νέος πρόεδρος, Νέστορ Κίρτσνερ, έκανε στάση πληρωμών και δεν αναγνώρισε το χρέος. Δεν συμπεριέλαβε ούτε ένα νεοφιλελεύθερο οικονομολόγο στο επιτελείο του και απαίτησε από τους δανειστές και το ΔΝΤ τη διαγραφή του.

Μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις, οι δανειστές και το ΔΝΤ διέγραψαν το 75% της οφειλής και δέχθηκαν την αποπληρωμή των υπολοίπων με προνομιακούς όρους.

Οι τόκοι των ληξιπρόθεσμων δανείων δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ από την Αργεντινή, παρά το ότι αρχικά είχε συμφωνήσει να τους πληρώσει.

Ένα ντοκιμαντέρ για την τραγωδία της Αργεντινής

Παρακολουθήστε σε 12 τηλεοπτικά αποσπάσματα την τραγωδία της Αργεντινής στο βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Μemoria de Saqueo» του Fernando Solanas. Οι ομοιότητες με την ελληνική πραγματικότητα σε ορισμένα σημεία είναι εντυπωσιακές.

Ο Solanas παρουσίασε το ντοκιμαντέρ το 2004, στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο.

Η ταινία έλαβε, επίσης, το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο 8ο φεστιβάλ Λατινο-αμερικανικού κινηματογράφου του Λος Άντζελες.

«Μemoria del Saqueo»

Η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική έχει οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και την ανεργία. Ενώ οι κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, οι καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες δεσμεύονται και η οργή του λαού ξεσπάει. Το δημόσιο χρέος, όμως, δεν ήταν κάτι άγνωστο για την Αργεντινή. Η χώρα εξαρτάται από το διεθνή δανεισμό εδώ και δεκαετίες. Η κατάσταση αυτή έχει προκαλέσει μία ιδιαίτερη εξάρτηση από το διεθνή παράγοντα και έχει δημιουργήσει ολόκληρες τάξεις γραφειοκρατών.

Στις ΗΠΑ, μετά την ήττα στο Βιετνάμ, επικρατούν οι συντηρητικοί. Στην προεδρία βρίσκεται ο Ρ. Ρήγκαν και στην πρωθυπουργία της Βρετανίας η Μάργκαρετ Θάτσερ. Η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού έχει αρχίσει.

Ο πρόεδρος Μένεμ έχει αφήσει τους δανειστές να επιβάλλουν τους όρους τους, ενώ το Κογκρέσο δεν αμφισβήτησε ποτέ τους ληστρικούς όρους του δανεισμού. Ενώ έχει αρχίσει η συζήτηση για τη νομιμότητα ή μη του χρέους, αυτό εξακολουθεί να διογκώνεται, παράλληλα με την εξαθλίωση μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού, στην οποία οδηγεί η ανεργία.

Είναι η εποχή που μεσουρανεί η θεωρία του «Τέλους της Ιστορίας». Στην Αργεντινή επανεκλέγεται ο λαϊκιστής Κ. Μένεμ. Παρά τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις, ακολουθεί τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των συντηρητικών και επιβάλλει υποταγή στο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο. Οι πολιτικές του υπαγορεύονται από την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Όμως, παρά την επικοινωνιακή καμπάνια του, στο λαό εδραιώνεται όλο και περισσότερο η πεποίθηση ότι προδίδει τους ψηφοφόρους και την πατρίδα.
Η διαφθορά και η υποταγή στο διεθνή παράγοντα γίνονται χαρακτηριστικά του πολιτικού κόσμου της Αργεντινής. Σε αυτό το κλίμα, προχωρούν οι ιδιωτικοποιήσεις. Ο δημόσιος πλούτος της χώρας εκποιείται αντί πινακίου φακής, σε ξένα κεφάλαια και εταιρείες. Η κατάσταση αυτή παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως «προσαρμογή» στις ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και ως «εκσυγχρονισμός» του οικονομικού συστήματος.

Όσοι αντιδρούν σε αυτή την κατάσταση, μιλούν για λεηλασία, μίζες και διαφθορά. Ενώ όλοι βλέπουν πού οδηγείται η χώρα, ο πολιτικός κόσμος, υποταγμένος μέσω της κομματικής πειθαρχίας, δεν αντιδρά. Η Αργεντινή, μία χώρα που εξήγαγε ακόμη και βιομηχανικά προϊόντα, δεν παράγει πια τίποτε. Ζει με δανεικά και εισαγωγές προϊόντων.

Οι πολίτες της Αργεντινής, ανήμποροι να αντιδράσουν, βυθίζονται στη φτώχεια. Ωστόσο, η κυβέρνηση σε μία νεοφιλελεύθερη φρενίτιδα εξακολουθεί να εκποιεί τις δημόσιες επιχειρήσεις με σύνθημα: «Τίποτε από αυτά που ανήκει στο κράτος, δεν θα μείνει στα χέρια του». Οι αγοραστές απαιτούν 150.000 απολύσεις, πράγμα που υπάκουα αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει η κυβέρνηση. Οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν σχεδιαστεί προς όφελος των αγοραστών, οι οποίοι, όπως αποδεικνύεται, έχουν χρηματοδοτήσει τις προεκλογικές εκστρατείες των κομμάτων. Η ανεργία αυξάνεται ραγδαία και πλήττει την κοινωνία της Αργεντινής. Η εργασιακή νομοθεσία αναθεωρείται προς όφελος των εργοδοτών, οι απολύσεις απελευθερώνονται, ενώ οι εργαζόμενοι τρομοκρατημένοι παρακολουθούν ανήμποροι να αντιδράσουν.

Από το 1996, η κοινωνία της Αργεντινής βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού. Οι απεργίες και τα επεισόδια είναι συχνό φαινόμενο, ενώ σημειώνονται και οι πρώτες εξεγέρσεις. Ωστόσο, η ελίτ της εξουσίας, βυθισμένη στη διαφθορά και την εξάρτηση από το διεθνή παράγοντα, εθελοτυφλεί. Η Δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ εμφανίζονται ενσωματωμένα σε αυτό το σύστημα, που αποκτά ολοένα και περισσότερα μαφιόζικα χαρακτηριστικά.

Ο διεφθαρμένος πολιτικός κόσμος της Αργεντινής εμπλέκεται σε τεράστια σκάνδαλα, που αρχίζουν να έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Πολλά από αυτά έχουν να κάνουν με λαθρεμπόριο παντός είδους, ακόμη και όπλων, χρυσού και ναρκωτικών.

Η Δικαιοσύνη αποδεικνύει ότι δεν είναι τυφλή και προκαλεί αγανάκτηση με τις σκανδαλώδεις αποφάσεις της. Η κοινωνία βρίσκεται στο έλεος παντός είδους συμμοριών και οργανωμένων συμφερόντων, που δρουν με την ανοχή των πολιτικών και της Αστυνομίας, που εμπλέκεται και η ίδια σε αρκετά σκάνδαλα.

Σε αυτό το κλίμα σήψης και παρακμής, η Αργεντινή προσφεύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στις 20 Δεκεμβρίου 2001, η λαϊκή οργή ξεσπάει. Το τίμημα της νίκης της Αργεντινής ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση είναι 34 νεκροί.

Στο http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=130964&cid=6 θα δείτε και τα σχετικά video

Ενα δημοσιευμένο σχόλιο δικό μου.....

2010-05-03T04:34:00.000-07:00

Αγαπητοί κύριοι

Είναι λίγο δύσκολο να αποσυνδέσεις την πολιτική επικαιρότητα και το πολιτικό γίγνεσθαι απο την οικονομία και το αντίστροφο. Δυστυχώς τις μέρες που ζούμε ίσως πολλοί από εμάς τους 45άρηδες να μην τις είχαμε φανταστεί, πόσο μάλλον να τις έχουμε ζήσει. Κάποτε πίστευα βαθιά στην πολιτική και εμπιστεύτηκα τους πολιτικούς διότι πίστευα πως όλοι μας όπως και εγώ θα θέλανε το καλό αυτού του τόπου. Δυστυχώς διαψεύσθηκα οικτρά. Την τελευταία 10ετία έζησα οτι πιο ειδεχθες εχει υπάρξει ως πολιτικη και κοινωνια στα χρόνια που μπορώ και θυμαμαι τον εαυτό μου σε αυτον το τοπο. Οταν όλοι χαιρόντουσαν για τους Ολυμπιακούς αγώνες εγώ βόγκαγα γιατί ήξερα τι λαμογία και τι ρεμούλα θα πέσει....και φυσικα απο έσοδα τίποτα...εννοείται. Να μην κανω απαρίθμηση των διαφορων σκανδαλων απο τα δυο μεγαλα κομματα τωρα γιατι θα έγραφα βιβλίο! Λυπαμαι τα παιδιά μου μονο και την οικογένεια μου που καλουνται τωρα να πληρωσουν το λογαριασμο για όλους αυτούς τους επίορκους της εκαστοτε Βουλής αλλα και της κυβέρνησης. Αυτη η ατιμωρησία αποτελει ακομα μια πρόκληση. Ολοι χαίρονται τις καταθεσεις τους στο εξωτερικο και τις βίλες τους στο εσωτερικο και φυσικα όπως λεει και η παροιμία ....κορακας κοράκου μάτι δε βγαζει!!! Σιγα μην αποδοθουν ποινικές ευθυνες στους υπαίτιους της καταντιας της χώρας μας. Αποδιδονται - άκουσον άκουσον - πολιτικές ευθύνες μονον!!!!! ΟΤΑΝ και ΟΠΟΤΕ βγει τίποτε στη φόρα!!!!! Αν είναι δυνατόν!!! Και καλούμαι εγω και όλοι οι φουκαράδες οι Ελληνες ( Οχι οι Ελληνοποιημένοι !!!!! αλλο παλι και αυτο!) να πληρώσουν για την ακαματωσύνη, την λοβιτούρα, την λαμογια, την απαξίωση και την επαίσχυντη και προκλητική συμπεριφορα όλων αυτων που ζημίωσαν το τόπο. Απο πολιτικούς, βουλευτές και υπουργους επίορκους μεχρι και ακαμάτηδες οσφοκάμπτες υπαλλήλους που για λιγα ευρω ζημιωναν την χωρα εχοντας πλάτες απο καθε λογης αξιωματούχο και δοτο παραγοντίσκο. Αλλα Φευ!!!! Εχω αρχίσει να αναπολώ τα χρόνια που είμασταν παιδια και μείς και αυτος ο τοπος διοικούνταν απο ανθρωπους πατριώτες και δεν βαζανε το χερι στην κρατική τσεπη. Οποιαδήποτε αναφορα στα χρονια της επταετίας ποτε δεν με ευρισκε σύμφωνο ως πρός το γεγονός ως πολιτικη πραξη την οποια παντοτε χαρακτηριζα ως μαυρη περιοδο για τη χωρα. Ας μην παρεξηγηθω λοιπον αν αναπολω εκεινα τα χρονια που παρολη την πολιτικη απαξιωση και την καταχνια αντι για ελευθερία που είχαμε, ωστόσο συγκρίνοντας το τότε με το τωρα, εκεινες οι μέρες μου φανταζουν καλυτερες διοτι τα τωρινα μας χαλια στο ονομα της δημοκρατίας δεν εχουν τα εχουν ξαναδει τα ματια μου. Αν με πουνε χουντικό εγω τους απαντω οτι παλεψα πολλα χρόνια για να λειτουργήσει αυτη η δημοκρατία. αλλοι το εκμεταλεύτηκαν αυτο και τσάκισαν την χωρα...οχι εγώ. ΕΓΩ δυστυχως είμαι αυτος που θα πληρώσει το λογαριασμό γιατί ε μπιστεύτηκα ολους αυτους τους επίορκους απο τα μεγαλα και μικρά τζάκια που αυτοπροσδιορίζονται ως πατερες του έθνους και παιρνουν συνταξη σε 8 χρόνια (και παχυλη παχυλη βεβαια) μαζι με ενα καρο παροχές κρυφές και φανερές (όπως όλοι γνωρίζουμε ασφαλως). Αν θα δημοσιευθει το κείμενο αυτο ίσως προβληματίσει καποιους και στεναχωρήσει καποιους άλλους... ΕΙΠΑ ΑΝ!!!!!

Θεμιστοκλής Κωνσταντίνου
Ένας Απλος Δημόσιος υπάλληλος των 1200 ευρώ το μήνα ......

, -

Η αποκάλυψη του σχεδίου της Χρεοκοπίας που άργησε 6 μήνες!

2010-04-27T23:45:00.000-07:00

15/4/2010 22:45 από theshaman

Το σχέδιο της χρεοκοπίας της Ελλάδας από τους διεθνείς κερδοσκόπους ήταν έτοιμο πριν τις εκλογές του περασμένου Οκτώβρη και μπήκε σε εφαρμογή την …επομένη της εκλογικής νίκης του ΠαΣοΚ.
Στην εφαρμογή αυτού του σχεδίου έλαβαν μέρος το ίδιο το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών και η Τράπεζα της Ελλάδας.

Συγκεκριμένα την επομένη τωνεκλογών 5/10/09 και λίγες ημέρες αργότερα στις 22/10/09 ( Aριθμ. Πρωτοκ. 690 και 691) η Τράπεζα της Ελλάδας σε συνεννόηση με τον κ. Παπακωνσταντίνου και κατόπιν …..αιτήματος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, προέβη σε αλλαγή του κανονισμού του συστήματος διακανονισμού πωλήσεων των τίτλων του Ελληνικού Δημοσίου από Τ3 σε Τ10.

Διαβάστε το υπόλοιπο κείμενο
Με αυτόν τον τρόπο άνοιγε την πόρτα στους «σορτάκηδες» που μπορούσαν να πουλάνε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που δεν είχαν και αφού έριχναν την τιμή τους να τα ξαναγοράζουν σε χαμηλότερη τιμή για να τα παραδώσουν μέχρι και 10 ημέρες αργότερα ( από 3 που ίσχυε πριν την ημέρα των εκλογών).

Μάλιστα το διάστημα εκκαθάρισης των εν λόγω γραμματίων ( όπως αποκαλύπτουν γνώστες της αγοράς) συχνά υπερέβαινε και τις 10 ημέρες με την ανοχή των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες δρούσαν ως μεσάζοντες.

Σαν να μην έφτανε αυτό , η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών με νέο αίτημα τους (που γίνεται δεκτό στις 10/12/09 και με το επιχείρημα ότι το …ζητούσαν οι διεθνείς οίκοι που εμπορεύονταν τα ομόλογα ) κατορθώνουν να μην επιβάλλονται κυρώσεις για τον «σορτάκια» , ο οποίος…… δεν θα είχε να παραδώσει ομόλογα μετά τη 10η ημέρα ή και αργότερα.

Προς τον σκοπό αυτό μετέτρεψαν τη δημοπρασία που θα έπρεπε να κάνει η ΤτΕ για να βρει τα ομόλογα που δεν είχε να παραδώσει ο «σορτάκιας» από υποχρεωτική σε … «προαιρετική»!!!
Δηλαδή , με το τέχνασμα αυτό μπορούσε κάθε «σορτάκιας» εάν δεν κατόρθωνε να κερδίσει από την υποτίμηση των ελληνικών ομολόγων ( πάντα χωρίς να τα έχει, …Αέρας κοπανιστός δηλαδή), να ακυρώνει την συναλλαγή μετά 10 ημέρες.

Και τα δικά μας, …δικά μας και τα δικά σας …δικά μας ! Σίγουρος τρόπος δηλαδή να κερδοσκοπήσει κανείς εναντίον της χώρας μας , χωρίς….κανένα ρίσκο!

Και η Τράπεζα της Ελλάδας και το υπουργείο Οικονομικών υπονόμευσαν τα εθνικά μας συμφέροντα , διευκολύνοντας από τις πρώτες ημέρες μετά τις εκλογές , τους υποτιμητικούς κερδοσκόπους ( «σορτάκηδες») να εξοντώσουν την ελληνική οικονομία , εκτοξεύοντας , με ανύπαρκτο ρίσκο, το κόστος δανεισμού της χώρας μας υψηλότερα από αυτό του …Ιράκ!!!

Δεν είναι τυχαίο ότι όπως φαίνεται στον σχετικό πίνακα , τα ελληνικά ομόλογα εκτινάχθηκαν ακριβώς από τότε που τέθηκε σε ισχύ η συγκεκριμένη διάταξη , τον περασμένο Οκτώβριο κατά την εκλογή του ΠαΣοΚ μέχρι σήμερα από 100 περίπου basis points σε …450!

Η ζημιά από την προκλητική αυτή «εθνική μειοδοσία» για να μην πούμε τίποτα βαρύτερο , έχει ήδη γίνει και εκτιμάται σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον τοκοχρεολύσια, τα οποία προέρχονται από τον ιδρώτα του ελληνικού λαού!
Άραγε , ….ο πρωθυπουργός τι λέει για όλα αυτά;

ΥΓ. Η αλλαγή του κανονισμού έγινε μάλλον παράνομα, δηλαδή μόνο με εντολή του διευθυντή της Διευθ. Οργάνωσης και όχι με πράξη του διοικητή , όπως έπρεπε! Γιατί;
Γιατί όταν μαθεύτηκε η πρακτική αυτή στους χρηματιστηριακούς κύκλους έγινε προσπάθεια να καλυφθεί το σκάνδαλο με πράξη διοικητή με αριθμό 158 της 10/2/2010 που θα νομιμοποιούσε τη μέχρι τότε πρακτική και την οποία υπέγραψε …..ο υποδιοικητής (ούτε εδώ η υπογραφή του διοικητή, Γιατί άραγε;), αλλά ….. δεν δημοσιεύτηκε ποτέ !!! Γιατί;
Γιατί μόλις την περασμένη Πέμπτη (8/4/2010) επιβλήθηκε ο διακανονισμός των short selling σε μια μόνο ημέρα (Τ 1); Μήπως γιατί έγινε αντιληπτό το σκανδαλώδες του θέματος; Μήπως γιατί αυτό που επιθυμούσαν διάφοροι κύκλοι ….επιτεύχθηκε;
Δεν Νογάτε Τίποτα;

Τι γνώμη έχετε ύστερα απο αύτα για την πορεια του ΧΑ μέχρι τώρα κ μετά??????

Αναδημοσίευση απο : http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=1639032

Τέταρτο Ράιχ εναντίον Ευρωπαϊκού Νότου!

2010-04-27T23:26:00.000-07:00

Τετάρτη, 28 Απρίλιος 2010 01:37 .

Σενάρια χρεοκοπίας του Ευρωπαϊκού Νότου πλέκουν ανοικτά πλέον Γερμανοί αξιωματούχοι, αφήνοντας να διαφανεί με σαφήνεια η εγκατάλειψη παραδοσιακών φιλοευρωπαϊκών θέσεων των γερμανικών μεταπολεμικών ηγεσιών, που προκαλούν ακόμη και στην Γαλλία ανησυχίες για την ανάδυση του Τέταρτου Ράιχ, αυτή τη φορά με οικονομικά «όπλα».

«Ο πραγματικός κίνδυνος προέρχεται από το γεγονός, ότι για πρώτη φορά στη μεταπολεμική Γερμανία οι αντιευρωπαϊκές διαθέσεις κερδίσουν ισχυρό πολιτικό έρεισμα», δήλωνε χθες στο Reuters ο Γερμανός καθηγητής του Πανεπιστημίου του Αμβούργου Τόμας Στράουμπχαρ, την ώρα που ένας καταιγισμός δηλώσεων από παράγοντες του κυβερνητικού συνασπισμού της Δεξιάς προκαλούσαν νέες σεισμικές δονήσεις στις ελληνικές αγορές, ανεβάζοντας ταυτόχρονα κατακόρυφα το θερμόμετρο της υποτιμητικής κερδοσκοπίας κατά των πορτογαλικών ομολόγων και μετοχών.

Πράγματι, παρότι η καγκελάριος Μέρκελ και ο υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε επιμένουν στις επίσημες δηλώσεις τους στην ανάγκη διάσωσης της Ελλάδας, έστω και με πολύ αυστηρούς όρους, ο προβληματισμός που αναπτύσσεται από άλλα κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος γερμανικού συνασπισμού περιλαμβάνει σενάρια χρεοκοπίας και εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη:

- Ανώτερος αξιωματούχος των Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ, ο Νόρμπερτ Μπαρτλ, δήλωσε στο Reuters, ότι στη σημερινή προγραμματισμένη εμφάνιση του Ντομινίκ Στρος Καν και του Ζαν Κλωντ Τρισέ στο γερμανικό Κοινοβούλιο θα τεθεί από βουλευτές θέμα «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, δηλαδή αναδιάρθρωσης με μείωση της ονομαστικής αξίας των τίτλων που έχουν στα χέρια τους οι επενδυτές. Αυτό το σενάριο προσπάθησε να αποκλείσει σχεδόν με δραματικό τρόπο η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, που βλέπει ότι στην περίπτωση αυτή θα εκτεθούν σε ζημιές δεκάδων δις. ευρώ οι γαλλικές τράπεζες.

- Με αυτό το σενάριο επαναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους, το οποίο υποδαύλισε πάλι με δηλώσεις στελεχών της η Goldman Sachs, αλλά και η Moody’s, με τη νέα υποβάθμιση της Ελλάδας, ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο το κερδοσκοπικό στοίχημα κυρίως αμερικανικών τραπεζών και hedge funds του Λονδίνου για μια άμεση ελληνική πτώχευση, που θα φέρει κέρδη δισεκατομμυρίων σε όσους έχουν θέσεις σε CDS. Ορισμένοι θυμίζουν, ότι στην Goldman Sachs έχει αναλάβει καθήκοντα υψηλού συμβούλου μια εμβληματική φυσιογνωμία του γερμανικού τραπεζικού συστήματος, ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Μπούντεσμπανκ, Ότμαρ Ίσινγκ.

- Άλλος αξιωματούχος, από το οικονομικό επιτελείο του FDP, που συγκυβερνά με τους Χριστιανοδημοκράτες, δήλωσε ότι στο σχέδιο αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης θα πρέπει να περιληφθεί και η προσωρινή, όπως είπε, έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη (προφανώς ύστερα από κάποια μορφή πτώχευσης, αφού διαδικασία εξόδου δεν προβλέπεται θεσμικά), ώστε η χώρα να ανακτήσει με μια γενναία υποτίμηση της δραχμής τη χαμένη ανταγωνιστικότητά της. Όμως, σε αυτή την περίπτωση είναι σαφές, ότι η «προσωρινή» έξοδος δεν μπορεί να έχει προκαθορισμένη χρονική διάρκεια και ίσως να οδηγήσει σε μια πολυετή περιπέτεια με αβέβαιη κατάληξη.

Οι δηλώσεις αυτές απηχούν τον προβληματισμό της γερμανικής ηγεσίας για τα στρατηγικά δόγματα της χώρας, που καθόρισαν επί δεκαετίες τη γερμανική πολιτική και ίσως αυτή την περίοδο να αναθεωρούνται, υπό το φως της διεθνούς κρίσης χρέους, αλλά και της ανάδυσης επικίνδυνων, για την Γερμανία, νέων ανταγωνιστικών δυνάμεων στην περιοχή της Ασίας, με πρώτη βεβαίως την Κίνα.

Η ιδιαίτερα διαδεδομένη αντίληψη, ότι η Γερμανία έχει συμφέρον να διατηρήσει ακέραιη την Ευρωζώνη και να αποφύγει ζημιές δισεκατομμυρίων στο τραπεζικό της σύστημα από χρεοκοπίες χωρών του Νότου, σύμφωνα με μια εναλλακτική ανάλυση που φαίνεται να απηχούν οι δηλώσεις των Γερμανών αξιωματούχων, δεν έχει βάση:

- Οι ζημιές στο τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας σαφώς είναι ελεγχόμενες, καθώς είναι διάσπαρτες σε αρκετές τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες, ενώ μπορούν εύκολα να καλυφθούν με χρηματοδότηση από το εύρωστο γερμανικό Δημόσιο, χωρίς μάλιστα να χρειάζονται ιδιαίτερες εξηγήσεις στους φορολογούμενους πολίτες, όπως φαίνεται ότι χρειάζεται στην περίπτωση παροχής βοήθειας στις χώρες του Νότου.

- Από την άλλη πλευρά, η γερμανική ηγεσία φαίνεται ότι διαπιστώνει, ότι παρήλθαν οι μέρες των άριστων εμπορικών σχέσεων με τις χώρες της περιφέρειας της Ευρωζώνης, οι οποίες έχουν βυθισθεί σε τέτοια κρίση χρέους, ύφεσης και ελλειμμάτων στις εξωτερικές τους συναλλαγές, που δεν αποτελούν «κότες με χρυσά αυγά» για τις γερμανικές βιομηχανίες, όπως συνέβαινε στα χρόνια της οικονομικής τους άνθησης.

- Επιπλέον, η Γερμανία φαίνεται ότι επιδιώκει να αξιοποιήσει την ισχυρή δημοσιονομική της θέση, για να εγγράψει πολιτικά κέρδη στη διεθνή σκακιέρα: όσο οι ζημιές από τα ομόλογα των χωρών του Νότου ασκούν πιέσεις στις τράπεζες, άρα και δημοσιονομικές, στην Γαλλία, την Βρετανία και άλλες ισχυρές χώρες της Ευρώπης, τόσο αναδεικνύεται με σαφέστερο τρόπο η γερμανική υπεροχή.

- Κοινός παρονομαστής όλων των σεναρίων που επεξεργάζεται η γερμανική ηγεσία, από την επιβολή αιματηρών προγραμμάτων λιτότητας στις «απείθαρχες» χώρες, μέχρι την πτώχευση, ή την έξοδό τους από τη ζώνη του ευρώ, ή ακόμη και ο ευσεβής πόθος ορισμένων για επαναφορά του μάρκου, είναι η ακραία υποτίμηση εισοδημάτων και αξιών, που θα διευκολύνει στα γερμανικά συμφέροντα να αγοράσουν σε τιμή ευκαιρίας βιομηχανίες και περιουσιακά στοιχεία τεράστιας αξίας στο παρελθόν.

- Κατάληξη αυτής της διεργασίας, όπως συνέβη και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, θα είναι να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο η πλουτοπαραγωγική βάση της Γερμανίας, άρα και η θέση της στον παγκόσμιο ανταγωνισμό με τις χώρες της Ασίας, που παράγουν όλο και ποιοτικότερα προϊόντα, με εξαιρετικά ανταγωνιστικό κόστος.

Με αυτά τα δεδομένα, ο «ξαφνικός», φαινομενικά, αντιευρωπαϊσμός των Γερμανών εξηγείται άριστα με οικονομικούς και στρατηγικούς όρους και οδηγεί την Ευρώπη σε νέους συσχετισμούς δυνάμεων, εξαιρετικά δυσμενείς ακόμη και για την Γαλλία, αν δεν δημιουργηθούν γρήγορα αντισυσπειρώσεις κρατών, που θα θέσουν υπό έλεγχο το νέο γερμανικό μεγαλοϊδεατισμό…

Αναδημοσίευση : http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-04-27-23-39-17-2010042722571/

Εσείς Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εμείς αγωγό... η μοιρασιά έγινε

2010-04-26T11:48:00.000-07:00

Κυριακή, 11 Απριλίου 2010Εσείς  Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εμείς αγωγό... η μοιρασιά έγινε Η νέα συμφωνία Αμερικής-Ρωσίας για το ιδιοκτησιακό  καθεστώς της Ελλάδας!!!

Στις 6 και 7 Ιούλη 2009  πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη του νέου καλού μαύρου προέδρου στη Μόσχα.  Κατά την επίσκεψη αυτή, ο Ομπάμα συναντήθηκε την πρώτη μέρα με τον  Μεντβέντεφ στο Κρεμλίνο και την δεύτερη με τον Πούτιν στη ντάτσα του στο  Νόβο Ογκαρίοβο, έξω από τη Μόσχα. Οποιοσδήποτε παραλληλισμός με την  επίσκεψη των Ρούσβελτ-Τσόρτσιλ  στη ντάτσα του Στάλιν στη Γιάλτα, θα πρέπει να θεωρηθεί εντελώς  συμπτωματικός.

Αν και οι δηλώσεις των ηγετών κινήθηκαν σχεδόν  αποκλειστικά στα πλαίσια των διπλωματικών εντυπώσεων και αναφέρθηκαν σε  «συζητήσεις» (και όχι όπως θα ήταν σωστότερο να αναφερθεί: «συμφωνίες»)  πάνω σε όλα τα θέματα που αφορούν τα σημεία τριβής των αμερικανορωσικών  σχέσεων, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του λεγόμενου «μετασοβιετικού  χώρου» δηλαδή των χωρών που προηγουμένως ήταν ενταγμένες ή στη σφαίρα  επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ  τώρα δηλώνουν διατεθειμένες ή εντάσσονται στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει να  προσεχθεί το εξής:...

Τις δύο αυτές... ημέρες υπεγράφησαν 8  μεγάλες συμφωνίες που, αν και στις λεπτομέρειές τους παραμένουν  απόρρητες, σύμφωνα με τα εκ των υστέρων ανακοινωθέντα ή διαρρέοντα,  αφορούν κυρίως θέματα διαστημικής συνεργασίας, πυρηνικού οπλοστασίου,  εξοπλισμών, της αντιπυραυλικής ασπίδας καθώς και θέματα ενεργειακά,  οικονομικά και εμπορικά. Κάποιες ήταν οριστικές, ενώ κάποιες άλλες  ενδιάμεσες, και επίσης κάποιες δηλώθηκαν ρητά, ενώ κάποιες  άλλες γίνονται αντιληπτές από τις μετέπειτα δρομολογηθείσες εξελίξεις.

Η ικανοποίηση των ηγετών
Όλοι οι  ηγέτες, Ομπάμα-Μεντβέντεφ-Πούτιν, αν και ανέφεραν ότι υπάρχουν αρκετά  θέματα, στα οποία διαπιστώθηκε ασυμφωνία, εν τούτοις δήλωσαν πολύ  ικανοποιημένοι από τις «συζητήσεις» (=συμφωνίες) που έλαβαν χώρα το  διήμερο αυτό. Οποιοσδήποτε παραλληλισμός με τις δηλώσεις ικανοποίησης  των Ρούσβελτ-Τσόρτσιλ-Στάλιν στη Γιάλτα, θα πρέπει να θεωρηθεί εντελώς  συμπτωματικός.

Ο Μπάρακ Ομπάμα δήλωσε  ανάμεσα στα άλλα ότι «θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι ανησυχίες  της Ρωσίας για την Γεωργία και την Ουκρανία»(!) και επίσης σε μία δήλωση  δήθεν στήριξης της φιλοαμερικανικής ρωσικής αντιπολίτευσης, την  προσκάλεσε «να συνεργαστεί ως κοινωνία των πολιτών με τις θετικές  πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει η ρωσική ηγεσία προς αυτή την  κατεύθυνση»(!) Όπως είναι φυσικό, οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν πανικό  στους φίλους και συνεργάτες των Αμερικανών στις χώρες αυτές.

Επειδή  οι Ρώσοι ηγέτες, κατά παράδοση και αντίθετα με την  αμερικανική πρακτική, αποφεύγουν να κάνουν εκ των προτέρων δημόσιες  δηλώσεις για τέτοιου είδους θέματα, δεν καταγράφηκαν άμεσα (ή δεν τις  προσέξαμε) ανάλογες (εκ-)δηλώσεις πανικού από τους φίλους και συνεργάτες  των Ρώσων ανά τον κόσμο.

Ο  πανικός του Καραμανλή
Ζήσαμε όμως όλοι οι Έλληνες ένα  καλοκαιρινό δίμηνο έντονων φημών για πρόωρες εκλογές και τελικά είδαμε  έναν πανικόβλητο Καραμανλή να καλεί σε εκλογές, αιφνιδιάζοντας ακόμη και  στενούς του συνεργάτες στη Νέα Δημοκρατία.

Ο πανικός του  Έλληνα πρώην πρωθυπουργού ήταν τόσο μεγάλος που έκανε ότι μπορούσε,  δηλαδή μια σωρεία σημαντικών πολιτικών δήθεν λαθών, ούτως ώστε να  εξασφαλιστεί η ήττα του και η ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ. Το  μέγεθος της ποσοστιαίας διαφοράς των δύο κομμάτων στα εκλογικά  αποτελέσματα ήταν πέρα και από τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις των  Αμερικανών.

Ο νέος καλός  πρωθυπουργός μας
Ο Γιώργος Παπανδρέου («γεννηθείς το έτος 1952  ως Τζέφρι -born as Jeffrey- στο Σεν Πολ/Μινεσότα των ΗΠΑ, όπου ο  πατέρας του διατηρούσε έδρα  στο Πανεπιστήμιο», όπως καταγράφεται σε αμερικανικά σάιτ του  διαδικτύου) ανέλαβε πρωθυπουργός εν μέσω μιας έντονης παρασκηνιακής  δραστηριότητας για την προετοιμασία της Ελλάδας προς πτώχευση. Το  δημοσιονομικό έλλειμμα από μέρα σε μέρα μεγάλωνε, ο νέος μας  πρωθυπουργός ήταν περισσότερο χρόνο εκτός παρά εντός των τειχών, οι  υπουργοί περίμεναν να ορισθούν οι Γενικοί Γραμματείς μέσω ίντερνετ και  οι υφυπουργοί έπαιζαν τον ρόλο διακοσμητικών γλαστρών σε θερμοκήπιο.

Ειδικά  το έλλειμμα, που ήταν στο 6,5 πριν από τις εκλογές,  παρουσιάστηκε αρχικά στο 8,7 μετά τις εκλογές και ξαφνικά «κλείδωσε»  στο 12,7! Ο πρώην υπουργός Οικονομίας Παπαθανασίου βγήκε και δήλωσε  οργισμένος ότι είναι ψέμα ότι το έλλειμμα είναι 12,7! Φαίνεται ότι αυτόν  δεν είχαν προλάβει -ή δεν θεώρησαν σκόπιμο- να τον ειδοποιήσουν.

Αν  και ξεφεύγει του παρόντος, αξίζει να αναφέρουμε εν τάχει ότι η όλη  προετοιμασία αυτή απέβλεπε σε τρεις βασικούς στόχους:

1. στη δημιουργία ψυχολογικού κλίματος  τρομοκράτησης των Ελλήνων εργαζομένων και συνταξιούχων έτσι ώστε  να αποδεχτούν χωρίς πολλές διαμαρτυρίες την χειροτέρευση μισθών και  βιοτικού επιπέδου.

2.  στην χρησιμοποίηση της Ελλάδας ως μοχλού δημιουργίας προβλημάτων,  πίεσης, αναστάτωσης και δοκιμασίας της γαλλογερμανικής «διοίκησης» και  πρακτικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικότερα στην Ευρωζώνη.

3. (και σημαντικότερο για εμάς) την  αφαίμαξη της Ελλάδας τόσο από οικονομική άποψη όσο και από άποψη  κρατικής οντότητας, ούτως ώστε να δρομολογηθούν ταχύτερα οι ρυθμίσεις  των λεγομένων  Εθνικών θεμάτων σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων.

Αξίζει  βέβαια να τονισθεί ότι η όλη αυτή επιχείρηση κατατρομοκράτησης του  ελληνικού λαού εστιάζεται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα στο δημοσιονομικό  έλλειμμα ενώ εθελοτυφλεί και εσκεμμένα παραβλέπει όλους τους άλλους  οικονομικούς δείκτες. Για παράδειγμα, αποκρύπτουν συστηματικά ότι το  ακαθάριστο Εθνικό προϊόν σταθερά αυξανόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια, η  κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων είχε πολλαπλασιαστεί, το ενεργητικό  των Τραπεζών είχε υπερδιπλασιαστεί  σε μία πενταετία κά.

16  Φεβρουαρίου 2010
Ξαφνική επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στο  Κρεμλίνο μετά από πρόσκληση της Ρωσικής Ηγεσίας και συναντήσεις με  Μεντβέντεφ και Πούτιν. Στις συναντήσεις αυτές συζητούνται «θέματα κοινού  ενδιαφέροντος». Το βασικότερο θέμα των τελευταίων χρόνων, που είχε  μετατρέψει την Ελλάδα σε πεδίο μάχης των μεγάλων ενεργειακών συμφερόντων  Δύσης-Ανατολής και το είχαμε πληρώσει πολύ ακριβά, ο αγωγός  Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, τίθεται σαν πρώτη προτεραιότητα! Επίσης  συζητείται το θέμα της άρσης της υποχρέωσης βίζας των Ρώσων τουριστών  στην Ελλάδα, το οποίο θέμα ταλαιπώρησε την Τουριστική παραγωγή της  Ελλάδας τα τελευταία χρόνια υπέρ της Τουρκίας και της Αιγύπτου (που  είχαν καταργήσει την απαίτηση βίζας από τους Ρώσους!) και -έτσι, στα.  «κουφά», από μία εντελώς συμπτωματική συνάντηση της ίδιας μέρας του  Μεντβέντεφ με τον Ρόμπερτ Ζέλικ, πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας,  αποκαλύπτεται ότι- ο Ρώσος πρόεδρος προτρέπει τον Έλληνα πρωθυπουργό να  αποτανθεί στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και  στην Παγκόσμια Τράπεζα (αμφότεροι οργανισμοί αμερικανικών συμφερόντων)  για τα προβλήματα των δημοσιονομικών ελλειμμάτων!!!

Με μια κουβέντα: Εσείς  ΔΝΤ, Εμείς Αγωγό!

Ταχείες  εξελίξεις
Μέσα σε ένα μόνο μήνα από την επίσκεψη του  Παπανδρέου στη Μόσχα, γίνονται δύο σημαντικά βήματα για την κατασκευή  του Αγωγού:

1. Η  Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 4 Μαρτίου 2010 με οριστική απόφαση στο πλαίσιο  του Ευρωπαϊκού πακέτου ανάκαμψης, αποφασίζει την  επιχορήγηση 31 έργων, μεταξύ των οποίων και των αγωγών φυσικού αερίου  που διέρχονται από την Ελλάδα, αφ' ενός του Διασυνδετήριου αγωγού  Ιταλία-Ελλάδα-Τουρκία, γνωστού ως πρόγραμμα Ποσειδών, αφ 'ετέρου του  Διασυνδετήριου αγωγού Ελλάδα-Βουλγαρία (Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη). Τα  προγράμματα επιχορηγούνται με ποσοστό 50%, επιλέχθηκαν με κριτήριο τον  υψηλό κίνδυνο καθυστερήσεων που διατρέχουν λόγω της οικονομικής  επιβράδυνσης και έχουν χρονοδιάγραμμα 18 μηνών!!!

2. Στις 18 Μαρτίου 2010 η υπουργός  Περιβάλλοντος  καταθέτει κατεπείγον νομοσχέδιο στη Βουλή, με το οποίο ρυθμίζονται τα  θέματα των απαλλοτριώσεων γης υπέρ του Δημοσίου για την κατασκευή του  Αγωγού. Το έργο χαρακτηρίζεται «Μείζονος Εθνικής Σημασίας» και  ταυτόχρονα η υπουργός αναφέρει στην επιστολή της ότι «Στόχος του  νομοσχεδίου είναι να ολοκληρωθεί το εν λόγω έργο με ταχείς ρυθμούς και  σύντομες διαδικασίες»

Δηλαδή: Τώρα, Τρέχουμε!

Συμπέρασμα: Ρωσία και ΗΠΑ κατέληξαν  στις 6 και 7 Ιούλη 2009 σε συμφωνία για την  Ελλάδα. Τα ποσοστά συμμετοχής της καθεμιάς είναι ακόμη άγνωστα.

Επιγραμματικά  η Συμφωνία αναθέτει την πολιτική και οικονομική διαχείριση της Ελλάδας  στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η διαχείριση αυτή αφορά τόσο το  εσωτερικό της χώρας (διακυβέρνηση) όσο και τις θέσεις της χώρας διεθνώς  και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για το πρώτο, η οικονομική εκμετάλλευση  της χώρας θα βαίνει διαρκώς εντεινόμενη (κοινώς «κάθε πέρσι και  καλύτερα»). Κατά την επόμενη πενταετία προβλέπεται μεγάλη αύξηση της  ανεργίας, δυσπραγία, κοινωνικές  εξεγέρσεις και νέο κύμα μετανάστευσης των Ελλήνων στο εξωτερικό.

Για  το δεύτερο, η Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια στις συνεδριάσεις των  Ευρωπαϊκών οργάνων συντασσόταν κατά κανόνα είτε με τα ρωσικά συμφέροντα  είτε με τον Γαλλογερμανικό άξονα. Στο εξής θα τάσσεται στο πλευρό του  Αγγλοαμερικανικού άξονα. Τα εθνικά μας θέματα θα ρυθμίζονται επί το  πλείστον σύμφωνα με τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Στη Ρωσία δίνεται  επιτέλους η επί 3 αιώνες επιδιωκόμενη πρόσβαση στις Νότιες Θάλασσες. Τα  ρωσικά πλοία θα φορτώνουν από Ελληνικά  λιμάνια παρακάμπτοντας τις τουρκικές απαιτήσεις (και. «καπρίτσια») για  δίοδο των Δαρδανελίων. Επίσης θα δοθούν και κάποιες ακόμη δυνατότητες  οικονομικών συνεργασιών, όπως στον Τουρισμό και στον. εξοπλιστικό τομέα!  Στο τέλος Μαρτίου ο Έλληνας υπουργός Άμυνας επισκέπτεται με την σειρά  του τη Μόσχα. Οι ανακοινώσεις ίσως εκπλήξουν πολλούς.

Όπως  προείπαμε, τα ποσοστά συμμετοχής των ΗΠΑ και της Ρωσίας στην νέα  ελληνική πραγματικότητα είναι ακόμη άγνωστα και ίσως δεν αποκαλυφτούν  ποτέ. Οποιοσδήποτε όμως παραλληλισμός με  την σημείωση του Στάλιν «Ελλάδα: Αυτοί 90%, Εμείς 10%» που βρέθηκε μετά  τη συμφωνία στη Γιάλτα, θα πρέπει να θεωρηθεί εντελώς συμπτωματικός.

Άλλωστε  τώρα, και να βρεθεί κάποια σημείωση, δεν θα αναγράφει μόνο 10%.
του Σταύρου Παπαδόπουλου στο resalto

To νέο παιχνίδι της Goldman κατά της Ελλάδας!

2010-04-19T14:55:00.001-07:00

ΑΝΑΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ : http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/to----goldman----2010042522468/

To νέο παιχνίδι της Goldman κατά της Ελλάδας!

Δευτέρα, 26 Απρίλιος 2010 00:24

«Όσοι επενδύουν στη χρεοκοπία της Ελλάδας θα χάσουν τα χρήματά τους», προειδοποίησε τους κερδοσκόπους ο Γ. Παπακωνσταντίνου, στο περιθώριο της Ετήσιας Συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Μόνο που οι… πρυτάνεις της υποτιμητικής κερδοσκοπίας, στο στρατηγείο της Goldman Sachs, βρίσκονται ήδη ένα βήμα μπροστά από τον υπουργό Οικονομικών και μάλλον θα γελάνε με τέτοιες προειδοποιήσεις.

Από την περασμένη εβδομάδα, αμέσως μόλις έγινε σαφές ότι η Ελλάδα προσφεύγει στο διεθνή μηχανισμό στήριξης από το ΔΝΤ και τις χώρες της Ευρωζώνης, η Goldman Sachs, με την αγαστή συμπαράσταση των Financial Times, φρόντισε να διακινήσει το επόμενο «μαύρο» σενάριο για την Ελλάδα, που ήδη ανταμείβει πλούσια όσους επιμένουν στη γνωστή στρατηγική «long CDS, short equity».

Δηλαδή διατηρούν θέσεις στα συμβόλαια ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου και παράλληλα σορτάρουν τα ελληνικά ομόλογα –φήμες που κάνουν συνεχώς το γύρο της αγοράς τους τελευταίους μήνες αναφέρουν ότι η Goldman ακολουθεί αυτή τη στρατηγική για την Ελλάδα: η ίδια διατηρεί τεράστιες θέσεις σε CDS και την ίδια ώρα φιλικά της hedge funds σορτάρουν άγρια τα ομόλογα.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο στους μη γνωρίζοντες τις λειτουργίες των αγορών, τα CDS έχουν γίνει πλέον ακόμη πιο ελκυστικά μετά την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, παρότι υποτίθεται ότι αυτό έγινε ακριβώς για να αποσοβηθεί οριστικά ο κίνδυνος χρεοκοπίας της χώρας. Μετά την αναγγελία της προσφυγής, τα πενταετή CDS εκτινάχθηκαν από τις 485,7 στις 638,9 μονάδες βάσης, αφήνοντας υπεραξίες δισεκατομμυρίων στους κατόχους τους (μεταξύ των οποίων η Goldman…).

CDS: Πληρώνουν και σε αναδιάρθρωση!

Τι έχει συμβεί; Πολύ απλά, όπως λένε έμπειρα στελέχη της αγοράς, τα CDS δεν πληρώνουν τους κατόχους τους μόνο σε περίπτωση στάσης πληρωμών, αλλά σε οποιοδήποτε «πιστωτικό γεγονός» (“credit event”). Και ως πιστωτικό γεγονός θεωρείται σε αυτή την περίπτωση και η αναδιάρθρωση χρέους, ακόμη και σε εθελοντική βάση.

Αυτό ακριβώς το σενάριο άρχισε να διακινεί η Goldman αμέσως μετά την ελληνική προσφυγή στο διεθνή μηχανισμό, γελοιοποιώντας τον Γ. Παπακωνσταντίνου και τις προειδοποιήσεις του σε όσους ποντάρουν στη χρεοκοπία, αφού εξ αντικειμένου είναι κενές περιεχομένου:

Ο κορυφαίος οικονομολόγος της Goldman για την Ευρώπη, Έρικ Νίλσεν, δήλωσε την περασμένη εβδομάδα, σχεδόν την ίδια ώρα που το σενάριο αυτό έφθανε στις στήλες των “Financial Times”, ότι μέσα στους επόμενους μήνες είναι πιθανό η Ελλάδα να θελήσει να διαπραγματευθεί σε εθελοντική βάση με τους κατόχους των ομολόγων της μια αναδιάρθρωση του χρέους, πριν αυτό αυξηθεί ακόμη περισσότερο τον επόμενο χρόνο (λεπτομέρεια: την ημέρα που θα αναλάμβανε τέτοια πρωτοβουλία ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, οι κάτοχοι CDS θα κέρδιζαν το… τζάκποτ).

Όπως ανέφερε ο Νίλσεν σε ένα σημείωμα προς τους πελάτες της Goldman, αυτή η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, σε συνδυασμό με τις εισροές από το διεθνή μηχανισμό στήριξης, θα αντιμετώπιζαν το πρόβλημα των μεγάλων λήξεων της περιόδου 2011-2014. «Αυτό θεωρώ ότι είναι το καλύτερο σενάριο. Κάθε υστέρηση σε ό,τι αφορά τους όρους χρηματοδότησης της Ελλάδας, τις χρηματοδοτήσεις από το διεθνή μηχανισμό και στις πρωτοβουλίες μείωσης των βαρών από πληρωμές των επόμενων ετών θα κατέληγε σε δάκρυα», τόνισε ο Νίλσεν.

Ο Ντομινίκ Στρος Καν διέψευσε ότι βρίσκεται στο τραπέζι των συζητήσεων ΔΝΤ – ελληνικής κυβέρνησης η αναδιάρθρωση του χρέους, ενώ στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και ο κ. Παπακωνσταντίνου, διαψεύδοντας κατηγορηματικά το σενάριο. Άλλοι οικονομικοί αναλυτές σπεύδουν, παρά ταύτα, να προτείνουν ήδη και τις δικές τους ιδέες για τη μέθοδο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Μέθοδος Γιέλτσιν;

Ο Πολ Μάρσον, κορυφαίος επενδυτικός σύμβουλος της Lombard Odier Private Bank, πρότεινε μια διαδικασία μετοχοποίησης χρεών, όπου η ελληνική κυβέρνηση θα εκδώσει μαζικά μετοχές κρατικών επιχειρήσεων και οργανισμών και θα τις προσφέρει σε κατόχους ομολόγων σε αντάλλαγμα για την ακύρωση των τίτλων τους. Θα έλεγε κανείς, ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου κατά μία έννοια έριξε νερό στο μύλο τέτοιων σεναρίων, δηλώνοντας από την Ουάσιγκτον, ότι το Δημόσιο διαθέτει ακίνητη περιουσία που η αξία της αποτιμάται σε 100 δις. ευρώ και μπορεί να αξιοποιηθεί για τη μείωση του χρέους.

Όπως τόνισε ο Μάρσον, τράπεζες όπως η Goldman Sachs (πάλι η Goldman στην εξίσωση…) θα έπεφταν η μια πάνω στην άλλη για να προλάβουν να αναλάβουν τέτοιες δουλειές, που παραπέμπουν βέβαια σε βίαιη καταλήστευση του πλούτου μιας χώρας, κατά τα πρότυπα της αλήστου μνήμης προσπάθειας του τότε Ρώσου προέδρου Γιέλτσιν, να προσφέρει κρατικές εταιρείες έναντι των ρωσικών χρεών, που κατέληξε σε ένα απέραντο πλιατσικολόγημα της ρωσικής κρατικής περιουσίας.

Το ευτυχές για την Goldman Sachs είναι, ότι αν επαληθευθούν αυτά τα σενάρια θα αντλήσει πακτωλό κερδών για άλλη μια φορά από… τη δυστυχία των άλλων, όπως ακριβώς θησαύρισε από την κατάρρευση της αγοράς των στεγαστικών δανείων υψηλού κινδύνου στις ΗΠΑ: το πρώτο τζάκποτ θα έλθει από τα CDS που θα πρέπει να πληρωθούν, σε περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους, ενώ το δεύτερο θα έλθει αν μια κυβέρνηση με μειωμένα εθνικά αντανακλαστικά υποκύψει στην πίεση για ρύθμιση χρεών με πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία.

Πάντως, η Goldman Sachs θα μπορεί πλέον, αν επιβεβαιωθούν αυτά τα σενάρια, να πανηγυρίσει για την κερδοφόρα επιβεβαίωση μιας μακράς στρατηγικής αποκόμισης τεράστιων κερδών στην Ελλάδα: από τα swaps του 2001, που επέτρεψαν στην κυβέρνηση Σημίτη να «μακιγιάρει» τα στατιστικά στοιχεία για την είσοδο στην ΟΝΕ, και σήμερα εξελίσσονται σε τοξικές βόμβες μεγατόνων, «παρκαρισμένες» στο χαρτοφυλάκιο μεγάλης ελληνικής τράπεζας, μέχρι τον ολέθριο συμβουλευτικό της ρόλο τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης από τον Γ. Παπανδρέου, η Goldman μπορεί να υπερηφανεύεται ότι συνέβαλε σε μια από τις πιο επικερδείς… χρεοκοπίες κρατών των τελευταίων δεκαετιών.

Μετά το νέο ασφαλιστικό να η λύση!!!!!!!!!!!!!!!!

2010-04-16T03:11:00.000-07:00

Μετά το νέο ασφαλιστικό να η λύση!!!!!!!!!!!!!!!!

Περιμένεις όποτε παρεις οτι σου δωσουνε και μεταναστευεις σε ενα πιο φτωχο κρατος εκτος Ευρωζωνης και με τα ευρώ σου εκει ζεις καλυτερα απο οτι εδω. καθε φορα που θα εχουν υποτιμηση εσυ θα εχεις αυξηση στο εισόδημα σου. Ισως και με τα διαθεσιμα σου παρεις και κανενα σπιτακι και δεν εχεις και ουτε ενοικιο. ΛΗΞΙΣ

Tα πλεονεκτήματα είναι πολλα:
1. Ωραιοτερος και αποτελεσματικοτερος τροπος απο την αυτοκτονια οπως στην αρχαια ΚΕΑ ... συμφωνα με την οποια, επελεγαν αυτον τον τροπο οι γηραιοτεροι διοτι δεν ετρωγαν το φαγητο των νεοτερων. Ετσι και τωρα τα παιδια δε χρειαζεται να θρεψουν τους γονεις τους γιατι θα τους φτανει η συνταξη στην νεα πατριδα.
2. Χτυπημα στην ανεργια. Οταν δεν θα ειναι οι συνταξιουχοι στα ποδια των παιδιων τους τοτε τα παιδια τους θα αναγκαζονται να πανε τα παιδια σε βρεφικους σταθμους που θα αυξηθουν για να καλυφθει η ζητηση μια που οι παπουδες δε θα υπαρχουν για να κρατανε τα εγγονια. Να α μεσως προσληψεις ακομα και στο Δημοσιο!!!!!!!!!!!
3. Τα παιδια ισως βρουνε και κανενα σπιτι στην αλλοδαπη ....(απο αυτο που ενδεχομενως αγορασουν φτηνα τα γεροντια στο φτωχοτερο αρα και φτηνοτερο κρατος εκτος ευρωζωνης.)
4. Πολυπολιτισμικοτητα. Με τα ταξιδια εκατερωθεν αναπτυσσεται η πολυπολιτισμικοτητα των περιοχων και αναβαθμιζεται η ποιοτητα ζωης των κατοικων.
5. Αναπτυξη μεταφορων. Με τα ταξιδια των παπουδων ενισχυονται οι μεταφορες και ολο το κυκλωμα που αυτο συνεπαγεται.
6. Το ιδιοκτητο σπιτι των παπουδων το παιρνουν τα παιδια που ειτε το χρησιμοποιουν για ιδιοκατοικηση ειτε το νοικιαζουν οποτε να ενα επιπλεον εισοδημα.
7. Λιγοτερες εισαγωγες. Οταν μειωθουν οι κατοικοι τοτε λιγοτερα τα εισαγομενα οποτε μειωνεται το εμπορικο ισοζυγιο με μονο αρνητικο παραγοντα τη χαμηλοτερη καταναλωση και υφεση που ομως αυτη ισοσκελιζεται ουτως η αλλως με τη λαθραια μεταναστευση που γινεται ηδη αλλα και την ηδη υπαρχουσα υφεση που βιωνουμε .
8. Λιγότερα ατυχηματα στη χωρα. Οι συνταξιουχοι που ειναι συχνα υπαιτιοι τρροχαιων ατυχηματων, θα ειναι σε αλλη χωρα οποτε εκεινοι θα εχουν το προβλημα. Αμεσως λιγοτερη περιθαλψη σε ενεργο πληθυσμο κλπ κλπ.

Αυτα και αλλα πολλα !!!!!!! Ξεκινηστε......αργησατε!!!!!!!!!

Το δωρεαν καταπληκτικο διαγνωστικο εργαλειο....

2010-04-09T01:47:00.000-07:00

Το νεο Hirens.BootCD.10.4 τωρα ετοιμο σε συμπιεσμενο αρχειο.
Καψτε ενα cd και ειστε ετοιμοι

http://rapidshare.com/files/373028374/Hirens.BootCD.10.4.zip

Εναλλακτικα και απο την επισημη τοποθεσία:

http://www.hirensbootcd.net/download.html?ver=10.4

Πως Διαλυεις Μια Χωρα......

2010-04-06T03:19:00.000-07:00