Przeżyj to sam!

Maroko - informacje praktyczne

2013-07-04T14:31:00.000-07:00

Poniżej zamieszczam kilka informacji, które na pewno przydadzą się przed wyjazdem do tego pięknego kraju. Mimo, że są one ogólnodostępne, to nadal na wielu forach można spotkać tematy o tak podstawowe rzeczy, dlatego postanowiłem zebrać je w jednym tekście.

Waluta - 1 MAD – 0,38 pln (maj 2013)

Wiza – do 90 dni nie jest wymagana. Po przylocie uzupełnia się kartę wjazdową, którą taki sam egzemplarz będziemy wypełniali przy wyjeździe, oto wzór karty i objaśnienia:

Większość powinna być zrozumiała, problem mieliśmy tylko przy wypełnieniu rubryczki Going to/Coming from. Najlepiej wpisać tam miasto, z którego mieliśmy wylot, w naszym wypadku była to Warszawa. Przy wyjeździe tak samo.

W rubryczce Adress in Morocco możemy zmyślać, sporadycznie pytają jednak o to podczas sprawdzania kart, więc warto zapamiętać jakiś łatwy adres.

Druga strona karty wygląda tak: (nic na niej nie wypełniamy)

Bankomaty – spotkać je można nawet w mniejszych miastach, trzeba uważać jednak na rodzaj konta jaki się posiada, gdyż prowizje przy wypłacaniu mogą być wysokie. W sklepach nie można płacić kartą, oprócz tych największych, sieciowych, do których ani razu nie wstąpiliśmy.

Internet – nie jest trudno spotkać kafejkę internetową, jednak o strefy wifi nie są łatwo dostępne, głównie można je spotkać przy restauracjach oraz w hotelach.

Telefony – zasięg dobry, jednak połączenia kosmicznie drogie, sms 2zł (PLAY)

Wtyczki – takie same jak u nas

Szczepienia – nie ma wymaganych

Leki - Jeśli wystąpią choroby biegunkowe zalecany jest miejscowy lek Loperium, który kosztuje ok 24 MAD. Na bóle głowy, gorączkę polecany jest Doliprane za cenę ok. 14 MAD.

Woda – często dostępna jest w różnych ujęciach darmowych na terenie miast, nie poleca się jednak jej pić ze względu na odmienną florę bakteryjną.

Ambasada Królestwa Maroka w Warszawie
ul. Starościńska 1 m. 11-12, 02-516 Warszawa
tel. (0-22) 849 63 41; fax (0-22) 848 18 40
e-mail: info[at]moroccoembassy.org.pl www.moroccoembassy.org.pl

Ambasada RP w Rabacie
23, rue Oqbah, Rabat-Agdal
B.P. 425, Maroc
Telefon: (00-212) 37 77 11 73, (00-212) 77 17 91, 77 17 94
Faks: (00-212) 37 77 53 20, 77 85 66
E-mail: apologne[at]menara.ma www.rabat.polemb.net

Konsulat honorowy RP w Agadirze
Konsul Honorowy, Krzysztof Albert (jęz. polski, francuski, niemiecki, angielski, rosyjski)
Rue 210 Appartement 9, 80000 Agadir
Quartier Industriel, Maroc
Telefon/Faks: (00-212-28) 84-31-20
Tel. dyżurny: (212) 61-38-24-10
E-mail: Albert_krzysztof_veto[at]yahoo.fr

Oko na Maroko - Fez

2013-06-26T06:12:00.000-07:00

Dużo ludzi narzeka na Fez czy Marrakesz jako wielkie miasta nie oferujące nic poza drogimi noclegami, wszechobecną komercją i słabym klimatem. Według mnie trzeba się tam spodziewać innego nastawienia do ludzi niż jest to w bardziej kameralnych miejscach. W tych miastach jest natłok turystów, szczególnie w sezonie, więc dla mieszkańców jest to niepowtarzalna okazja na zarobek. My jednak świetnie odnaleźliśmy się w Fez i na pewno jeszcze raz chętnie tam wrócę, aby pobłądzić po uliczkach medyny!

Do Fez dojechaliśmy busem CTM, mając w zanadrzu adres jednego hotelu położonego w nowej dzielnicy skierowaliśmy się do wyjścia. Zanim nam się udało opuścić dworzec już dopadł nas jeden naganiacz. Tym razem był on schludnie ubrany i bardzo kulturalnie się wysławiał. Zaproponował nam nocleg, niestety w kwocie, której nie byliśmy w stanie przyjąć, 250MAD. Po krótkich negocjacjach zbiliśmy kwotę prawie o połowę, więc oferta stała się już całkiem kusząca, zdecydowaliśmy się więc pojechać na miejsce. Cała sytuacja była dosyć dziwna, trudno powiedzieć czy ryzykowna, gdyż nasz naganiacz wcale nie pojechał z nami złapaną taksówką, tylko obiecał, że tam będzie czekał jego brat. Po mojej namowie zdecydowaliśmy się z Justyną wsiąść do samochodu.

Na miejscu rzeczywiście czekał na nas już człowiek i udaliśmy się z nim wgłąb medyny. Od centrum byliśmy teraz oddaleni spory kawał drogi i zaczęliśmy wchodzić coraz dalej w medynę, co dawało nam do zrozumienia, że możemy się zgubić jeśli nocleg nam się nie spodoba i będziemy musieli wracać stamtąd sami. Starałem się więc jak najlepiej zapamiętać drogę powrotną. Krytycznym momentem było to jak weszliśmy w uliczkę, przy której mieszkaliśmy. Prawdę mówiąc przez chwile przez głowę przewinęły mi się czarne myśli. Rozwiały się jednak, kiedy zobaczyłem uśmiechnięte dzieciaki w domu i poczułem przyjazną atmosferę. Właściciel nie mówił po angielsku, kazał nam więc poczekać i zaprosił z pobliskiego targu młodego sprzedawcę, który nam tłumaczył przez całą rozmowę. Pokoje na które się ostatecznie zdecydowaliśmy były naprawdę jak na Maroko o wysokim standardzie, najlepsze jakie nam się trafiły. Jak widać trzeba być dobrej wiary w tym kraju, jednak zawsze pamiętać o bezpieczeństwie. Tego dnia wyszliśmy jedynie na małe zakupy i zobaczyć czy dobrze zapamiętałem drogę powrotną…zapamiętałem ;)

Urocza uliczka prowadząca do domku

Wszystkie dni w Fez postanowiliśmy spędzić w medynie i bliskiej okolicy. Jest ona tak obszerna i pełna uliczek, że te 3 dni to mało na obejrzenie jej całej. Przy wjeździe do medyny od południa mamy jedną z głównych bram Bab Bou Jeloud, kawałek przed nią znajduje się meczet i duży plac, na którym jest targowisko. Sama brama wygląda na starą, jednak została ona wybudowana w XXw. Zagłębiając się nieco dalej można za niewielką opłatą wejść do Medresy Bu Inanijja, szkoły koranicznej, najstarszej w medynie . Jako jedyna posiada własny minbar i minaret. Jest to niewielki placyk i pomieszczenia w których nauczano nauk Koranu. Warto tam się udać choćby po to, aby stanąć na dziedzińcu i podziwiać misterną robotę przy wykończeniach drzwi i ścian, oraz posadzkę wyłożoną marmurem i onyksem.

Medresa

Wbrew pozorom w medynie nie jest się tak ciężko zgubić, gdyż kierunek wskazują nam strzałki zawieszone ponad naszymi głowami. My korzystaliśmy z nich często określając stronę w którą powinniśmy iść.

Polecam pójść na plac Qaraouyine na którym wytwarzane są ręcznie naczynia z różnego typu metali. Huk jaki towarzyszy tej pracy jest duży, jednak jest to niepowtarzalna okazja, żeby zobaczyć w jaki sposób są wyrabiane. Obok placu jest biblioteka i meczet Karawiijin. Idąc w tamtą stronę od południa mijamy plac el Nejjarine, przy którym jest fontanna uważana za najładniejszą w mieście.

Fontanna

Plac na którym wytwarzane są wyroby z metalu

Jak dla mnie nieodłączną atrakcją miasta są Garbarnie Szawara. Dostać się do nich można jedynie poprzez jeden ze sklepów oferujących wyroby skórzane. Są dwie opcje, albo zapłacimy przy wyjściu za oprowadzenie nas, albo kupimy coś w sklepie. My wybraliśmy opcję drugą, gdyż nie mogłem oprzeć się Babuszom, czyli loklanym kapciom. Do tego od razu kupiliśmy pamiątki tam, więc wstęp do garbarni mieliśmy już bezpłatny.

Garbarnie

Innymi atrakcjami w mieście jest po prostu spacerowanie po ulicach medyny, mijając suki, czyli targowiska, można natknąć się na rzeczy, których w Polsce albo nie dostaniemy, albo dostaniemy je, ale w o wiele gorszym wydaniu i za 10x wyższą cenę. Polecam się zaopatrzyć w jak najwięcej pamiątek, gdyż sam do dziś żałuję naczynia do tadżinu… Idąc ulicą można kupić dosłownie wszystko, od pralki po żywą kurę. Tak, jeśli w Maroko chcemy sobie zrobić porządny rosół po prostu zabieramy kurę ze skrzynki, która stojącą na ulicy. Również tutaj późniejszym popołudniem możemy spotkać różnego rodzaju garkuchnie, w których dostaniemy lokalne rarytasy. Przepyszne zupy, ciasta i słodycze można kupić wszędzie i za naprawdę niewielkie pieniądze. Tutaj film z restauracji 5* obok hotelu Sheraton, w głównej roli JA, zapraszam:

Nasz pobyt w Maroku dobiegał końca, ostatniego dnia spotkaliśmy jeszcze dwójkę Polaków, którzy również jutro wracali do Polski tym samym lotem. Umówiliśmy się rano na wspólną taksówkę, zrobiliśmy małe zakupy na podróż i wróciliśmy do domu. Ostatnia noc była najgorszą, gdyż w głowach mieliśmy perspektywę wyjazdu.

Maroko okazało się najciekawszym krajem jaki dany mi było zwiedzać w życiu, po kilku dniach człowiek przyzwyczajał się do chodzenia jak mu się podoba, przez środek ronda, pod prąd, bez chodników, bez niczego. Wszechobecny gwar i nawoływania sklepikarzy długo obijały mi się w głowie, Maroko to magiczny kraj, w którym za niewielkie pieniądze można świetnie spędzić czas, na pewno jeszcze tam wrócimy zwiedzić pustynie i południe kraju.

Krótkie podsumowanie kosztów:

Cały wypad z biletami za ok. 350zł (podrożały nam powrotne podczas zakupu =/ ) wyniósł nas ok. 700zł na 8 dni. W cenie noclegi, jedzenie, taksówki, 2x pociąg, 2x autokar i pamiątki. Uważam, że można było wydać nawet mniej, ale nie sposób jest się oprzeć pamiątkom i smakołykom tego kraju. Nieraz warto coś kupić, z racji samego pogadania ze sprzedawcą i potargowania się. Produkty są naprawdę tanie, powiedzmy skórzana bransoletka, za którą w Polsce nie damy mniej niż ok. 30-40zł tam kosztuje 2zł! Także polecam ten kraj z całego serca, promocje na loty wyskakują często, nie bać się, łapać i lecieć! W razie pytań zapraszam do komentarzy, lub na facebooka.

Oko na Maroko, czyli Tanger Asila i Szawszawan

2013-06-22T10:33:00.000-07:00

Maroko było jednym z naszych podróżniczych marzeń. Lecąc do Rzymu postanowiliśmy sobie, że kiedyś je na pewno odwiedzimy. Kolejne promocje jednak mijały i podróż odwlekała się w czasie. Tego ranka jednak było inaczej, zobaczyłem promocję na lot i nie było odwrotu, decyzja, że jedziemy zapadła!

Lot odbywał się z Warszawy z przesiadką w Brukseli. Przylot mieliśmy do Tangieru, wylot z Fez, co dawało nam większą chęć do objazdówki po północnej części kraju. Już po wylądowaniu w powietrzu czuło się zupełnie inny zapach, pierwszy raz stanęliśmy u bram Afryki, Maroko wita!

Marokańczycy znani są z tego, że próbują z turysty wycisnąć każdy grosz, powiedzenie brzmi ‘lepszy jeden dirham dzisiaj niż dwa jutro’. Przekonaliśmy się o tym już na początku swojego pobytu, mając jedynie adres swojego hotelu próbowaliśmy powiedzieć kierowcy taksówki by nas tam zawiózł. Wszystko było ok. do momentu kiedy zaczął rozmawiać przez telefon. Już wtedy byłem pewny, że gada o nas ze swoim kolegą i umawia interes. Nie myliłem się i po przyjeździe już czekał na nas człowiek oferujący nocleg, oczywiście z za wysoką ceną na nasze kieszenie. Podziękowaliśmy mu za ofertę i wtem zgarnął nas inny chłopak mówiąc, że zaprowadzi nas tam gdzie chcemy. Rzecz jasna był to kolejny naganiacz i w niedługim czasie zorientowaliśmy się, że prowadzi nas w zupełnie inne miejsce. Wyglądając na lekko zagubionych podszedł do nas kolejny Marokańczyk oferując nam pomoc w dojściu do hotelu. Stawiając mu warunek, że chcemy tylko tam iść i nigdzie indziej zaprowadził nas na miejsce (oczywiście twierdząc, że za darmo). Pora już była dosyć późna, słońce zachodziło na horyzoncie, więc kiedy nasz przyjaciel doprowadził nas do celu chcieliśmy mu nawet dać napiwek. Nie mieliśmy jednak żadnych drobnych, więc ten błagalnym gestem położył się na ladzie hotelowej. Musieliśmy stanowczo odmówić dania mu jakiejkolwiek kasy i czym prędzej poszliśmy do pokoju. Słońce zachodzi, mrok zapada na ulicach Tangieru.

To dłuższe słowo wstępu można zaliczyć jako przestrogę i pewien obraz sytuacji jaka panuje w tym kraju. W Maroku trzeba być naprawdę stanowczym i zdecydowanym, bo inaczej początkującego podróżnika, który nie zdaje sobie sprawy z tego co może, a czego nie po prostu zjedzą żywcem i obedrą z pieniędzy. Do tego trzeba przywyknąć i nauczyć się z nimi rozmawiać, wtedy dopiero można to pokochać!

Tanger nie przywitał nas najlepiej, dlatego kolejnego dnia z rana wyruszyliśmy do Asila, położone na płd - zach od Tangeru, oddalone o ok. 40 km. Można tam łatwo dostać się pociągiem, który kosztuje 16dh. Asila to malownicze nadmorskie miasteczko z niewielką, aczkolwiek bardzo czystą i ładną medyną. Po przyjeździe pociągiem, kierujemy się główną ulicą w stronę zabudowań. Nie trzeba dużo szczęścia, aby znaleźć nocleg w Maroku. W Asila poszło jednak niespodziewanie gładko, gdyż idąc do centrum zatrzymała się taksówka, w której jechał facet oferując nam swój guest house. Byliśmy w stanie zaakceptować standard naszego pokoiku, dlatego zostaliśmy tam dwie noce. Na naszą decyzję wpłynął jednak widok z tarasu na piękny ocean. Gra świateł przy zachodzie słońca nad Atlantykiem zapada długo w pamięć.

Asila jest bardzo łatwo obejść, nie da się w nim zgubić. Najciężej jest wydostać się z medyny, która jest mała, ale każda uliczka wygląda prawie tak samo, skutecznie myląc nam kierunki. Z racji nadmorskiego położenia w restauracjach można dostać dużo dań zawierających ryby. Z polecanych przeze mnie jest na pewno zupa rybna. Warto przyjechać tutaj w sierpniu, gdyż odbywa się Międzynarodowy Festiwal Kultury. W medynie znajduje się punkt widokowy z którego rozpościera się ograniczony widok na medynę, jednak piękny na pobliskie plaże i ocean. Możemy z niego zobaczyć jak fale Atlantyku rozbijają się na skałach pod nami, rybaków, dzieciaki grające w piłkę na plaży, czy zwykłych spacerowiczów.

Warto się wybrać do nowego centrum Asila, w którym jest mały park oraz meczet. Droga która do niego poszliśmy była jednym wielkim targowiskiem. Trzeba uważać, bo dla wrażliwych zapachy ryb i mięsa leżącego na ziemi mogą wydać się odrażające. Nieodłącznym miejscem, które trzeba zwiedzić będąc w Asila jest oczywiście plaża. Sama plaża jest bardzo długa i polecam przejść się jak najdalej w północną stronę, gdzie jest mniej ludzi i ładniejszy teren. Jej atrakcją jest również przejażdżka na wielbłądzie, nie pytaliśmy ile kosztuje. W całym miasteczku będziemy nagabywani do tego, aby pojechać do Beach Paradise małą dorożką, znaczy na stoliku przyczepionym do konia, o takie coś:

My nie skorzystaliśmy z tego dobrodziejstwa i zadowoliliśmy się plażą przy miasteczku, która i tak była bardzo czysta i ładna. Pamiętaliśmy plażę w Gdańsku na Stogach, która nas w ogóle nie zachwyciła, wszędzie brud i syf.

Późnym popołudniem na ulice miasteczka wychodzą sklepikarze ze swoimi wyrobami, których wcześniej się nie dostanie. Są to różnego rodzaju ciastka, zupy, ślimaki i czego dusza jeszcze zapragnie. Wszystko czego spróbowałem smakowało dobrze i lepiej, na niczym się na szczęście nie zraziłem.

Po miłym pobycie w Asila czas było się żegnać, ruszamy dalej – kierunek Szawszawan o ciekawej oryginalnej nazwie Chefchaouen.

Nie ma bezpośredniego dojazdu z Asila do Szawszawan, udajemy się więc z powrotem do Tanger, stamtąd pędem na dworzec, tym razem autobusowy i już jedziemy całkiem europejskim busem w upragnionym kierunku.

W autokarze nie warto spać, omijają nas wtedy piękne widoki za oknem. Jadąc do Szawszawan znajdujemy się już w górskim terenie, który jest zróżnicowany i dziki.

Po przyjeździe, w okropnym skwarze zaczynamy szukać swojego hotelu. Mieliśmy adresy do polecanych hoteli Suika i Mauretania, które znajdowały się obok siebie, już w medynie. Nie musieliśmy jednak długo czekać aż złapał nas jeden z przewodników, który dobrym trafem chciał nas zaprowadzić do Mauretanii. Może się to wydać luksusem, jednak w mojej opinii warto korzystać z usług takiego przewodnika, aby szybko dotrzeć na miejsce, tym bardziej kiedy nie ma się mapy. Nie musimy wtedy tułać się w upale z plecakami. Taka przyjemność może nas kosztować…4zł czyli 10 dirhamów, a jest to niewspółmierne do zaoszczędzonego czasu i siły. Taki napiwek powinien zadowolić każdego naganiacza.

Teraz trochę o Szawszawan, miasto położone w górach Rif. Nie bez kozery jest nazywany błękitnym miastem. Kiedyś ktoś mądry pomyślał, aby całą medynę wysmarować w takiej farbie. Efekt jest świetny, a i chwyt turystyczny pierwsza klasa. Uroku medynie dodaje to, że jest bardzo zróżnicowana wysokościowo, aby przejść całą trzeba się nie lada natrudzić schodząc i wchodząc po schodach. Jeszcze do niedawna miasto było niedostępne dla turystów, uznawane jako święte miejsce.

Po wyjściu z hotelu zwiedzanie możemy zacząć od głównego placu nazywanego gołębim. Tam znajdują się restauracje, w których można spróbować lokalnej kuchni. Pomysłem na świetny wieczór może być zamówienie w restauracji z widokiem na główny plac i góry, zupy hariry, do tego oliwki i pyszny marokański chlebek, a To wszystko za uwaga…2zł! Przy głównym placu znajduje się również meczet (Grande Mosquee) oraz najważniejszy zabytek miasta Kazba, do której wstęp jest płatny, aczkolwiek warto zwiedzić w niej ogród, oraz wejść na wieżę widokową, skąd rozpościera się bardzo ładny widok na plac i miasto. Przy głównym dziedzińcu znajdują się również sklepiki, w których możemy dostać lokalne specjały i pamiątki, warto do nich zajrzeć, gdyż nie ma tam tak wielu turystów.

Oprócz zwiedzania medyny, dla bardziej wytrwałych polecam pójść w stronę hiszpańskiego meczetu. Znajduje się on naprzeciwko medyny na wzgórzu, wystarczy spojrzeć w górę. Dotrzeć tam można ścieżką obok pralni przy potoku. Przy pralni znajduje się również stoisko z soczkami, które są hitem Maroka. Świeży sok z pomarańczy, często wyciskany na waszych oczach kosztuje raptem 2zł. Jest to dosłownie pełna szklanka pysznego soku, o którym można w takiej cenie jedynie pomarzyć w Polsce. W drodze na górę możemy natknąć się na handlarzy narkotyków, gdyż w górach Rif znajdują się plantacje konopii indyjskich. Ogólnie z zakupem narkotyków nie ma problemu w Maroku, na każdym kroku jawnie na ulicy byliśmy pytani czy nie chcemy czegoś wziąć, a wybór był spory. Trzeba uważać, gdyż policja robi często prowokacje dla kupujących, a Marokańskie więzienie nie jest najlepszym miejscem do zwiedzania. Po dotarciu do meczetu widok z góry zapiera dech w piersiach. Przed sobą mamy piękną panoramę całego miasteczka, oraz medynę, w której różnica wysokości dopiero teraz jest widoczna.

Szawszawan jest pięknym i małym miasteczkiem, które mimo, że jest ukierunkowane na turystów, nie traci swojego charakteru. Ludzie są przyjaźni i mili, jedzenie tanie, a widoki piękne, więc czego może więcej chcieć podróżnik? Po dwóch dniach ruszamy jednak dalej, przed nami najbardziej skomplikowana mila kwadratowa świata, czyli Fez jego medyna! O tym jednak w kolejnej relacji, która już niebawem!

Odprawa online - Ryanair

2013-05-04T16:55:00.001-07:00

W Internecie bez problemu już można znaleźć poradnik jak odprawić się online, jednak nadal często natykam się na komentarze pod różnymi artykułami od ludzi, którzy robią to pierwszy raz. Po odprawie są często zrezygnowani faktem, że cena, która na początku była bardzo atrakcyjna nagle wzrosła o kilka-kilkadziesiąt złotych. Dlatego myślę, że warto udostępniać takie materiały, aby było jeszcze łatwiej znaleźć praktyczne informacje o sposobach na tanie latanie. Jak uniknąć dodatkowych opłat i w 5 minut przebrnąć przez odprawę online przedstawiam poniżej...

Ten poradnik będzie dotyczył odprawy przewoźnika Ryanair!

Na początek musimy wiedzieć, że odprawy online możemy dokonać już od 15 dni przed datą wylotu. Ostateczny termin to 4 godziny przed datą wylotu. Warto o tym pamiętać ! Drukowanie karty pokładowej online możemy za to dokonać na 2 godziny przed planowaną datą odlotu. Nie dotrzymanie terminów będzie groziło nam dodatkowymi opłatami, które są bardzo wysokie. Polecam mieć gdzieś zapasowe karty pokładowe, bo nigdy nie wiadomo co się stanie, a wzięcie dwóch kartek papieru więcej nic nas nie zbawi. Teraz do rzeczy, zaczynamy odprawę!

Na oficjalnej stronie przewoźnika http://www.ryanair.com/pl po prawej stronie klikamy w napis ‘Odprawa online’
Przenosi nas do kolejnego okna, gdzie mamy do wyboru 3 opcje na zarejestrowanie swojej odprawy. Ja najczęściej korzystam z trzeciej opcji, gdzie wystarczy wpisać datę lotu i maila, który był podawany podczas zakupów. Nie ma się co martwić, jeśli ktoś kupował nam bilety i potwierdzenia przychodziły na jego maila, można spokojnie podać jego adres, on jest potrzebny tylko do weryfikacji. Po wpisaniu niezbędnych danych klikamy na Odprawa Online/wydrukowanie karty pokładowej. Może się zdarzyć sytuacja, że kupowaliśmy oddzielnie bilety dla siebie i kogoś w ten sam dzień, wtedy po potwierdzeniu tego kroku będziemy mieli do wyboru, którą osobę odprawić pierwszą.
Teraz wyskoczą nam pytania służb lotniska. Oczywiście zaznaczamy wszystko i lecimy dalej.
Kolejny krok to szczegóły lotu. Tutaj wpisujemy swoje dane, typ i numer dokumentu, jego datę ważności, kraj wydania i obywatelstwo. Należy sprawdzić sobie dwa razy czy się nie pomyliliśmy, bo dane, które wpisaliśmy są weryfikowane przy wejściu na pokład.
Po przejściu dalej, kolejne okienko informuje nas o tym, że dane, które wpisaliśmy nie będą już mogły być zmienione online i jeśli ktoś będzie chciał dokonać jakichś zmian, musi się skontaktować z ichniejszym call center. Jeśli jesteśmy pewni swego, klikamy OK.
Teraz pojawia nam się możliwość rezerwacji miejsc. Oczywiście wszystko jest płatne, więc zgodnie z regułą taniego podróżowania dajemy sobie spokój i klikamy „Nie, dziękuję”
Dalej mamy opcję wyboru ubezpieczenia oraz dokupienia bagażu. W opcji wyboru ubezpieczenia jesteśmy proszeni o podanie kraju zamieszkania, nie warto się w to bawić, chyba, że ktoś ma ochotę. Pola pozostawiamy nienaruszone.
W następnym kroku możemy wybrać miejsca parkingowe i inne bzdety, tutaj również klikamy magiczne „Nie, dziękuję”.
Teraz potwierdzamy odprawę i przechodzimy do drukowania karty pokładowej klikając na napis ODPRAWA.
W ostatnim etapie mamy do wyboru 3 opcje. Ja stosuję zawsze patent zapisywania karty pokładowej jako PDF, a zaraz potem od razu ją drukuję. Dopiero potem zamykam okno, kiedy mam już potwierdzenie na papierze. Jeśli również macie przed sobą kartę pokładową, nic nie stoi na przeszkodzie by kliknąć ZAKOŃCZ.

Jak widać było to proste jak świński ogon. Przewidywany czas odprawy online – 4-5 minut w zależności jak długo szukacie swoich dokumentów ;) Mam nadzieję, ze wszystko zostało jasno przedstawione, w razie uwag, czy pytań to zapraszam do komentarzy.

Zagrzeb!

2013-04-28T23:46:00.002-07:00

Nie wiem co lubię bardziej: chłodne poranki w zupełnie obcym dla mnie miejscu ze świeżo zaparzoną kawą i laptopem gotowym do pracy, czy może leniwe wieczory w hostelach spędzane w towarzystwie nowo poznanej europejskiej mieszanki kulturowej. Fakt jest faktem, że kocham podróżować w każdy możliwy sposób i na myśl o tym, że znowu mogę to robić moje serce przepełnia szczęście i wewnętrzny spokój. Mógłbym tak żyć. Stale z dala od domu, ciągle w nowych miejscach i z nowymi ludźmi. Przynajmniej teraz tak myślę.

Wczoraj przyjechaliśmy pociągiem do Zagrzebia z Budapesztu. Pociąg "International"(nie dajcie się zwieść – ta nazwa nie sugeruje żadnych, ale to absolutnie żadnych luksusów. Ot zwykły, zwyczajny środek transportu jakich u nas pełno). Koszt takiego luksusu to 29 euro. Nie za bardzo mieliśmy czas i sposobność(4 osoby) jechać stopem, więc wybraliśmy taki rodzaj transportu, ale... oczywiście dla chcącego nic trudnego. Pewnie od biedy dałoby się również podzielić na 2 grupki po 2 osoby i jakoś tu dotrzeć. Nie chciało nam się.

Naszym noclegiem na najbliższe 2 dni będzie położony na totalnym zadupiu Zagrzebia – ale przez to bijący na głowę ceną inne hostele – Logistic Youth Hostel. Za łóżko na jedną noc każdy z nas musiał zapłacić oszałamiającą kwotę 5 euro. W dodatku po dojechaniu na miejsce okazało się, że personel dosyć ostro balangował cały dzień, w związku z tym dostaliśmy pokój 4 osobowy dla siebie za tą samą cenę.

Zabawne, że od razu pominąłem najciekawszy motyw wczorajszego dnia, a mianowicie historię jak się tu dostaliśmy. Sytuacja wyglądała następująco. Po przyjeździe na dworzec zagadałem panią z informacji o to jak moglibyśmy najłatwiej dostać się na te peryferia. Uprzejma Pani Zza Okienka zaoferowała swoją pomoc w postaci darmowego telefonu do hostelu. Długo nie musiała mnie namawiać. Po krótkiej rozmowie z gospodarzem oddała mi słuchawkę. Z tego całego bełkotu, który do mnie docierał zrozumiałem jedynie, że recepcjonista wyśle po nas samochód, który zawiezie nas na miejsce za darmo... Ok, w tym momencie poczułem wykręcający nozdrza smród przekrętu. Brnąłem w to dalej, zanurzając się coraz głębiej w to szambo. Po 30 minutach dostaję telefon. Nie będzie prywatnego samochodu, tylko taksówka, która zawiezie nas za darmo na miejsce. Przyjechała. Piękna, lśniąca, prosto z salonu. Jednakże kierowca chyba nie do końca rozumiał sytuację i zażądał od nas kasy. Zapłaciliśmy (7km ze stacji głównej do hostelu kosztowało nas 50 kun, czyli jakieś 25 zł. Swoją drogą nie było to zbytnio kosztowne). Na miejscu otrzymaliśmy propozycję rekompensaty tego nieporozumienia w postaci darmowego transportu do miasta dnia następnego. Skorzystaliśmy z niej. Głównie dlatego, że krąży legenda mówiąca o tym, że przystanki autobusowe znajdujące się niedaleko hostelu kiedyś przyjęły jakiś autobus. Nikt z miejscowych jednak nie jest w stanie tego zweryfikować, gdyż nigdy tego autobusu tu nie widzieli. Także po zakupie karty uprawniającej nas do podróżowaniu po Zagrzebiu przez 72h za friko komunikacją miejską(ZAGREB CARD 72H) będziemy drałować od tramwaju godzinkę, żeby znaleźć się na miejscu.

Cóż, wyszło jak zwykle. Nigdy nie można mieć wolnego czasu i pieniędzy w portfelu. Swoją drogą jeżeli znajdziecie na to jakiś dobry przepis to dajcie znać. U nas 25 stopni dziś i pełnia słońca. Zaraz jedziemy zwiedzać miasto i zostaniemy tu przez 3 dni. Za jakiś czas opiszę jak wyglądał nasz pobyt w Budapeszcie i jak będzie wyglądał w Lublanie i Wiedniu.

Pozdrowionka i udanej majówki :)

1 Croatian kuna = 0.547330686 Polish zloty

1 Polish zloty = 1.82704903 Croatian kune

Autostopem do Istambułu część 6 i ostatnia!

2013-04-07T05:13:00.000-07:00

- Stary! Widzisz to ?!

- Dawaj, wołaj ich!

Naszym oczom ukazały się polskie blachy dwóch tirów, które podjeżdżały do bramek na autostradzie. Jako, że z Marcinem staliśmy na dwóch różnych pasach rozdzieliły nas i pozbawiły kontaktu wzrokowego. Nie czekając ani chwili przybrałem jak najbardziej wiarygodną postawę i krzyknąłem...

- Paaniee, zabierzesz nas stąd, dwóch autostopowiczów?! Tego upału nie da się znieść!

Krótka lustracja wzrokiem…

-No dobra, wskakuj do mnie, kolega do drugiego samochodu.

Hurra! Odwróciłem się, szukając Marcina, zauważyłem, że też dogadał się z kierowcą i już idzie do drzwi, aby wsiadać do fury. Bez zbędnej zwłoki wpakowałem się szybko i niezdarnie do kabiny swojego kierowcy. Spytałem dokąd jadą i dostałem najlepszą z możliwych odpowiedzi – do Polski!

To jedziemy!

Zaraz za bramkami zatrzymaliśmy na chwile postoju. Mogliśmy wysiąść, na spokojnie obgadać sprawę. Okazało się, że kierowców jadących do Polski jest 3 w osobnych samochodach. Krótkie słowo o nich: To byli naprawdę dobrzy kierowcy, jeździli z dużą odpowiedzialnością i umiejętnościami, nie było ani chwili kiedy bym w nich zwątpił, jednak jacy byli leniwi, aby dalej gdzieś się ruszyć to drugich takich ciężko spotkać! Kiedy tylko była okazja, żeby nie jechać – nie jechali. Ale o tym zaraz…

Ruszyliśmy dalej w drogę, pech o którym wspominałem ruszył wraz z nami. Przekonaliśmy się o tym już po chwili. Kolejna przebita opona…tym razem jednak kaliber większy od roweru. W gabarycie Marcina poszła guma, więc mieliśmy nieplanowany postój i kurs wymiany opony tira!

Dalej podróż mijała już bez problemów, przy granicy z Bułgarią zorientowaliśmy się, że trochę nam zejdzie tam czasu, dlatego sami przeszliśmy przez nią pieszo na pobliską stację benzynową. Tam wygrzewając się w słońcu czekaliśmy na dojazd naszych kierowców. Po ich przyjeździe okazało się, że jednego zatrzymali na ważenie i kontrolę. Dwóch pozostałych szybko wykorzystało to i stwierdzili, że dalej nie ma sensu jechać, bo upał, bo coś tam i browarek poszedł w rękę. Tyle z podróży na ten dzień. Trudno, resztę dnia spędziliśmy na opalaniu i korzystaniu z marnego wifi.

Wieczorem pomimo propozycji położenia się pod samochodami, rozbiliśmy nasze „namioty”. Wcześniej jeszcze zjedliśmy kolację, na którą składała się pseudo nutella i suchy chleb. Za towarzystwo mieliśmy pobliski śmietnik, który rozmowny to nie był, ale na pewno nieźle cuchnący.

Nasza kolacja oraz śmietnik w tle

Dalsza droga mimo nocowania w najgorszych miejscach jakie nam do tej pory się przytrafiły, typu zamokłe chaszcze, gdzieś za śmietnikami itd. odbyła się bez większych przygód. W miarę upływu czasu byliśmy pod coraz większym podziwem umiejętności naszych kierowców. To był również czas na naukę języka. Tak, naukę języka i humoru jakim posługują się kierowcy Tirów. Nie wrzucając oczywiście wszystkich do jednego worka. Specyficzne żarty i zabawne określenia mieszkańców, Wielkie Łby (czyt.Bułgarzy) były na porządku dziennym i musieliśmy do tego szybko przywyknąć. Plusem jednak było, że nie musieliśmy udawać rozbawienia, gdyż większość tych żartów była tak tragiczna, że pokładaliśmy z nich ze śmiechu!

Do Rzeszowa dojechaliśmy późnym wieczorem, dlatego z Marcinem zdecydowaliśmy się nie nocować już, a szybko wrócić do domu pksem do Łodzi. W podróży małe kimanie i za kilka godzin już byliśmy w naszym rodzimym mieście. Jak zawsze kiedy wracamy razem, wysiadając na jednym przystanku autobusowym, zamieniliśmy jeszcze parę słów, wymieniliśmy się wymownymi, zawsze szczerymi uśmiechami i wróciliśmy do domów.

Teraz chyba pora na krótkie podsumowanie naszego autostopowego wypadu.

Ta podróż była dla nas pierwszą, niesamowitą przygodą, w zupełnie odmiennych niż zawsze warunkach. To był również nasz swoisty test przyjaźni, jak sobie potrafimy razem poradzić w różnych mniej lub bardziej niebezpiecznych sytuacjach, kiedy nie mamy mapy, jesteśmy zdani tylko na siebie i musimy bezgranicznie ufać drugiej osobie. Według mnie zdaliśmy go perfekcyjnie, nawet podczas choroby, która dopadła Marcina.

Podczas 3 tygodni nie sposób nie wkurzyć się ani razu na siebie, jednak to nie zaważyło ani razu na naszych wspólnych decyzjach, ani dobrym humorze przez resztę wyjazdu. Nigdy, czy to było nocą w Stasnbule bez mapy, czy w Edirne siedząc na murku w nocy, nie wiedząc czy nasz host przyjedzie czy nie, nie czułem się niebezpiecznie, bo wiedziałem, że w każdej chwili mogę liczyć na swojego przyjaciela. Sam również byłem gotowy stanąć za nim murem w każdej sytuacji. Każdemu życzę takiej długiej i owocnej przyjaźni.

Wyjazd ten był powodem, dla którego założyliśmy bloga, w którym teraz opisujemy swoje podróże, plany itd. Dał nam również szansę do prezentacji w Klubie Keja, audycji w Radiu Żak i wywiadu w Dzienniku Łódzkim. To jeszcze nie koniec, będziemy dalej próbowali szerzyć ideę taniego podróżowania. Jeszcze jest dużo ludzi, którzy chcą, ale nie mają tego momentu przełamania. Będziemy szczęśliwi, kiedy damy komuś taką siłę w naszych tekstach, aby podjął decyzję i wyruszył na szlak! Czy to podróż samolotem, czy stopem, czy jakkolwiek inaczej, ważne, aby wyruszyć z domu!

To koniec! Więc podróżujcie, bawcie się i korzystajcie z tego co Wam przyniesie życie!

A man sometimes devotes his life to a desire which he is not sure will ever be fulfilled. Those who laugh at this folly are, after all, no more than mere spectators of life

Spóźniona majówka w Maroko!

2013-04-06T07:37:00.000-07:00

Salam alejkum!

Noc wcześniej planowałem dojazd na Krym, wyszła ładna kwota w obie strony za 150zł, całkiem niezły wynik za trasę Łódź-Simferopol-Łódź. Położyłem się późno spać, właściwie nad ranem, kilka godzin snu i z powrotem usiadłem przed laptopa. Przeglądając facebooka, właściwie tylko z powodu promocji i hitów dnia, które są rano ogłaszane natknąłem się na promocję lotniczą do Maroko. Nie myśląc długo zadzwoniłem do Justyny czy marzy Jej się wypad do Afryki...po niedługiej chwili mieliśmy już kupione bilety!

Zatem 7-15 maja mamy spóźnioną majówkę w Maroko. Krym jeszcze nie wypadł nam z myśli, szukamy jedynie na niego środków i czasu.

Nasza trasa ma obejmować najciekawsze naszym zdaniem miejscowości jak Fez, Marakesz i Szewszawan, który jest rajem dla fotografów. Bardzo nam szkoda, że nie odwiedzimy pustyni, jednak trochę czasu to zajmuje i pochłania lwią część budżetu. Może jakieś sugestie? Przylot mamy zaplanowany do Tangieru, Wylot z Fez.

Życzcie zatem szczęścia, abyśmy nie dali się wycyckać jak reszta napakowanych kasą turystów z zachodniej europy! ;)

Autostopem do Istambułu cz. 5!

2013-03-26T09:40:00.000-07:00

Kolejne miejsce do którego dotarliśmy można by określić jedną niekończącą się imprezą. Może nie zwiedziliśmy tyle na ile mieliśmy ochoty, ale korzystaliśmy z życia pełną gębą chwytając chwile garściami. Wiedząc, że jest to nasz ostatni punkt autostopowej wycieczki (DoguExpress nawalił) wyluzowaliśmy się i wpadliśmy w krótki aczkolwiek intensywny wir imprezowy (chyba, że dla niektórych 3 dni niekończącej się zabawy to dużo).

W tym miejscu się przyznaję, skorzystaliśmy raz z autobusu, gdyż stopa do Istanbułu łapaliśmy przy pobliskiej budowie, samochodów jak na lekarstwo, a pora coraz późniejsza. Każdy nie wiadomo czemu miał wielką ochotę zabrać nas na tę budowę ;) Po jakimś czasie zdecydowaliśmy, że racjonalną decyzją będzie wzięcie busa z pobliskiego dworca, tak też zrobiliśmy. Wyglądając jak dwa największe wieśniaki świata, skupiając na sobie spojrzenie każdego przechodnia zapakowaliśmy wreszcie nasze toboły, dwie 5l butle z wodą, torby z Kauflanda i Leroy Merlin i inne graty do autobusu.

Wieśniactwo Cd. Jadąc komfortowym autobusem (najtańszy jaki się udało znaleźć, chyba 25 Lir =/ ) byliśmy obsługiwani przez Pana, który co jakiś czas podawał nam wodę, herbatę i jeździł z wózkiem ze słodyczami. Oj długo się zastanawialiśmy czy ten Snickers jest za DARMO !! W końcu postanowiłem niby nigdy nic zabrać ze stoliczka coś dla nas…udało się! Khh, wieśniactwo mode off, dojeżdżamy do Stambułu, robi się pora nocna.

Hmm…no dobra wysiedliśmy na jakimś dworcu, zadowoleni, że busik nas podwiózł, pytamy podróżnych gdzie ten Stambuł, bo tylko daleko widzę jakieś światełka, więc o co chodzi w tej sytuacji. Jeden z nich w końcu mi odpowiada, że ‘ Paaanie to do Stambułu jeszcze 25km’

Cudnie.

Wałęsając się po dworcu szukamy kolejnego transportu, jest już ciemno, udaje nam się wyłapać jakiegoś Turka, który podaje zadowalającą nas cenę transportu, jednak kiedy doszliśmy już do autobusu cena nagle wzrosła, po krótkiej sprzeczce odmówiliśmy i zaczęliśmy się zastanawiać co dalej. Jako, że nie jesteśmy w ciemię bici udało nam się znaleźć jakiegoś małego busika, za którego (czego nie byliśmy pewni do końca) nie musieliśmy płacić ani grosza ;)

Nasz host z miasta instruował nas jak mamy dojechać do jego mieszkania, my mu raportowaliśmy dokąd nam się udało dotrzeć. Wszystko byłoby pięknie, gdyby to nie był weekend w nocy, kiedy wszystko zupełnie inaczej jeździło (i pływało!) niż on nam mówił. Nie traciliśmy humoru mając w głowie magiczne nazwy portów, do których musieliśmy się dostać kadikoy i karakoy (wym. kadyke, karike), które wszyscy wymawiali bardzo szybko. Dobra nieważne, po prostu wtedy nas to śmieszyło ;)

W końcu udało się! Po złapaniu dwóch busów, promu i jeszcz jednego busa, wreszcie udało nam się dotrzeć do celu! Ale jesteśmy nieźli, podkreślę, że nie mamy żadnej mapy, a Stambuł to GIGANTYCZNE miasto, w którym nieoficjalnie mieszka do 20mln ludzi ( zarejestrowanych ok. 14 mln)

Znajdujemy szybko ulicę, idziemy pod wskazany numer…i stajemy wryci. Po tylu trudach podróży zamiast naszego domu znajdujemy pustkę pomiędzy dwoma domami w postaci parkingu. Żeby nie wyjść na głupków szukamy w okolicy jakiegoś przejścia, dobrego numeru, co zwraca uwagę ochroniarza dyskoteki obok (notabene przed chwilą mówiłem Marcinowi, że typ wygląda jakby nam chciał naklepać) Kazał nam się wynosić, jednak kiedy poprosiliśmy go o pomoc gdzie jest numer domu, który powinien być właśnie tu zmieniła się drastycznie i jego nowym celem i obowiązkiem okazało się nam pomóc za wszelką cenę. I wierzcie tu stereotypom o Turkach! Nagle spod ziemi znalazł się jego kolega rozmawiający po angielsku, wspólnymi siłami próbowaliśmy dotrzeć gdzie jest nasz host, jednak w końcu daliśmy za wygraną i zadzwoniliśmy do niego. Po krótkiej rozmowie z Marcinem ten powiedział, że po nas wyjdzie. Ochroniarz skorzystał jeszcze z okazji (widząc tak wysokich ludzi jak my) i zrobił sobie z nami fotkę wieszając nam się na barkach, podczas gdy jego nogi śmiesznie latały w powietrzu. Wtem nagle na ulice wybiega jakiś chłopak zataczając się pod wpływem i woła nas. Zaskoczeni, ale bez innego wyboru witamy się z nowo poznanym hostem, ten zaprowadza nas do siebie do domu. Na miejscu zastajemy jeszcze jednego Turka, Włocha i Francuza. Pozwolili nam się rozgościć dając własny pokój i chwilę odsapnąć wiedząc, ze mamy męczącą podróż za sobą. Nasz host mimo, że był pod wpływem, lustrując nas spojrzeniem zauważył pewną nieprawidłowość i zapytał ‘ Chłopaki, zawsze nosicie ze sobą takie…extra bags? ‘ Próbowaliśmy się tłumaczyć, jednak ten z uśmiechem tylko powiedział ‘ Nigdy nie widziałem kogoś takiego jak Wy :D’ Nie zapomnę tego nigdy ;) Chwile porozmawialiśmy i pozwolił nam umyć się i przespać.

PS. To był chyba moment kiedy zdecydowaliśmy się nigdy więcej nie zabierać czegokolwiek więcej, niż zdołamy założyć na plecy!

Teraz usiedliśmy razem na spokojnie i mogliśmy sobie powiedzieć UDAŁO SIĘ. Resztę słów zagłuszyło techno.

Stambuł zwiedzaliśmy intensywnie, zarówno w dzień, a raczej resztek jakie z niego pozostały jak i w nocy, które ciągnęły się do samego rana. Niebawem do naszej wielonarodowościowej ekipy dołączyli jeszcze dwaj Austriacy, którzy okazali się świetnymi kucharzami, jednak kuchnia meksykańska, którą nam serwowali dawała nam w kość z racji ostrego smaku połączonego z całodobowo panującym upałem. Zwiedzaliśmy sporo, szwendając się po ulicach tego wielkiego miasta, na zawsze w pamięci już będę miał zachodzące słońce, na które mogliśmy patrzeć przepływając wielokrotnie promem przez cieśninę Beringa.

W Stambule zwiedziliśmy m.in. meczet Hagia Sophia, który ze względu na nasze fundusze obejrzeliśmy tylko z zewnątrz. Mimo to wywarła na nas ogromne wrażenie, majestatyczna świątynia przytłaczająca swoim ogromem, oraz jej strzeliste minarety, które zostały dobudowane przez muzułmanów po zdobyciu Konstantynopola w 1453r. Wtedy też świątynia została przemianowana na meczet.

Nic straconego jednak, gdyż naprzeciwko tej pięknej świątyni znajduje się druga, mianowicie Błękitny Meczet. Ten został wybudowany, by przyćmić znaczenie i piękno Hagii Sophi. Rzeczywiście zarówno wewnątrz jak i w środku zapierał dech w piersiach. W środku można odpocząć od panującego upału, usiąść i spokojnie porozmawiać, pamiętając jednak, że jest to miejsce modlitwy, a nie kawiarnia. Mimo iż preferujemy europejskie kościoły i katedry, nie sposób było po prostu nie docenić kunsztu i wielkiego nakładu pracy, który włożyli muzułmanie, aby wybudować tak cudowną budowlę. A to wszystko za darmo, gdyż wejście do Błękitnego Meczetu jest bezpłatne, należy jednak pamiętać o tym, aby zakryć kolana oraz ramiona, oraz zdjąć buty przed wejściem. Jest to bezwzględnie przestrzegane i każdy powinien uszanować zasady tam panujące.

Wcześniej, w drodze do meczetów przeszliśmy przez Wielki Bazar, na którym jeszcze do XIXw. odbywał się handel niewolnikami. Jest to jedno z największych targowisk w Stambule, a dostać można tam prawie wszystko to z czego Turcja słynie.

Wrażenie na nas wywarła również jedna z głównych ulic w mieście, czyli Istikal Cadessi, którą szacuje się, że przechodzi około 3 milionów ludzi dziennie! Znajduje się tam wiele atrakcji, sklepów z pamiątkami, oraz słynna brama wejściowa do liceum. Z ulicą wiąże się niezbyt przyjazna historia, w 1955r w nocy z 6 na 7 września odbył się ‘ Pogrom w Stambule’, który był skierowany wobec ludności chrześcijańskiej. Spowodowany był pobudkami nacjonalistycznymi, które wtedy panowały w Turcji. W tą jedną noc ulica została doszczętnie splądrowana podczas zamieszek, odczuły to najbardziej Greckie sklepy i przedsiębiorstwa i oczywiście ludność, która od tamtego okresu skutecznie była ograniczana w Turcji.

W pobliżu Istikal Cadessi znajduje się Wieża Galata zbudowana w XIVw, którą również warto zobaczyć. Kiedyś była więzieniem, później zaś miejscem obserwacyjnym pożarów w mieście. Teraz pełni funkcję turystyczną, a na jej szczycie znajduje się punkt widokowy.

Te atrakcje oraz parę innych musiały nam w zupełności wystarczyć, gdyż wieczorami i całymi nocami oddawaliśmy się, nie mając większego wyboru jednym wielkim imprezom i clubbingowi. W tym obszarze nasi znajomi z Turcji rzeczywiście potrafili się wykazać. Odwiedzaliśmy niezliczoną liczbę pubów, przemierzaliśmy po nocach kilometry, aby dostać się na ‘jeszcze lepszą imprezę’. Po kilku dniach byliśmy już kompletnie wykończeni i po cichu pragnęliśmy wydostać się z tej imprezowej czarnej dziury. Raz już byliśmy blisko, jednak kac i późna godzina naszej pobudki skutecznie odwiodła nas od tego planu.

Jednak co dobre (aczkolwiek męczące) szybko się kończy i nastał dzień naszego powrotu. Noc wcześniej nasz przyjaciel z Francji pomógł nam poszukać informacji jak wydostać się z centrum Stambułu, oraz dojść na miejsce, gdzie będziemy łapać autostop. Wspólnymi siłami, oraz przy pomocy HitchWiki mieliśmy już opracowany plan na kolejny dzień. Po przebudzeniu i szybkim śniadaniu, nasz host odprowadził nas na przystanek, z którego miała się zacząć nasza podróż powrotna. Po niedługim czasie jednak zupełnie straciliśmy orientację gdzie jesteśmy i gdzie mamy wysiąść, jednak z pomocą przyszedł nam turecki mieszkaniec, który wytłumaczył nam jak dalej mamy dotrzeć do celu, czyli wylotu autostrady. W końcu jakimś cudem udało się nam dojechać tam gdzie planowaliśmy, zostało nam teraz stanąć przy bramkach i czekać aż jakaś miła dusza zabierze nas z powrotem w stronę domu.

Było to dobre miejsce, gdyż każdy mógł spokojnie przeczytać na kartce gdzie chcemy jechać, a nawet przy postoju był moment na zamienienie paru zdań kim jesteśmy i czy inny kierunek też by nas zadowalał. Po około 30 minutach i kilku nieudanych próbach dostrzegliśmy z Marcinem dwa samochody, które mogły okazać się dla naszej powrotnej podróży zbawienne, jednak o tym w kolejnym odcinku naszej autostopowej relacji!

Autostopem do Istambułu cz.4

2013-03-19T17:25:00.000-07:00

Po kilku dniach nasza przygoda w Belgradzie się skończyła, Milan odprowadził nas na autostradę wylotową, która prowadziła na południe Serbii. Tam się z nim pożegnaliśmy i podziękowaliśmy za jego gościnę, oraz czas spędzony razem w świetnej atmosferze. Na poprawę humoru przed łapaniem stopa zaopatrzyliśmy się w arbuzy i stanęliśmy przy drodze czekając na podwózkę.

Przemieszczaliśmy się całkiem szybko, (może z powodu, że raz wiózł nas koleś w cudownym audi prując ponad 200km/h ) jeden, drugi złapany samochód i Belgrad stał się już tylko wspomnieniem. Warto wspomnieć o tym, że zatrzymał się po nas również jeden młody facet w Golfie III (Polski akcent!). Podchodzę, pytam w jakim kierunku jedzie itd., ten jednak słowa po angielsku, krzyczę więc do Marcina, że on nic nie kuma i słyszę – Polacyyyy ?! O kurwa…wsiadajcie chłopaki !
Okazało się, że zatrzymał się po nas Polak-Serb, który aktualnie tam mieszka. Jego matka jest Polką, która częściej odwiedza kraj, on sam pamięta tylko kilka miast, widać, było, że wcale mu z tym nie jest dobrze. Bardzo się ucieszył, że mógł nas podwieźć chociaż krótki kawałek gdyż dawno nie rozmawiał po Polsku, wypytywał nas o sytuację w kraju, opowiedział nam trochę o swoim życiu, chwile się pośmialiśmy razem i przyszedł czas pożegnania. To było całkiem pozytywne przeżycie spotkać gdzieś w środku Serbii takiego człowieka, bo prawdę mówiąc jakie są szanse na to? No właśnie ;) Życzyliśmy sobie wszystkiego dobrego i nasz Polak-Serb odjechał.

Jeszcze wtedy nasze plany chyba nie były sprecyzowane dokąd chcemy jechać, pierwotnie zakładaliśmy, że mieliśmy jechać przez Macedonię i Grecję, cały czas autostradą. Podejrzewam, że nasze plany zmieniły się w ostatniej chwili, kiedy staliśmy na rozstaju dróg w Niś czyli: kierować się na południe w stronę Macedonii, czy na płd-wsch w stronę Bułgarii. Decyzja właściwie podjęła się sama, bo w niedługim czasie zatrzymał się po nas dziadek kierujący ~~ciężarówką~~ ostatnim złomem, który jakimś cudem jeszcze się poruszał, niemniej jednak zaproponował nam podwózkę ok. 40 km do Bela Palanki. Ten złapany stop przesądził właściwie o dalszym kierunku naszej podróży. Pojazd, którym nas podwoził był iście kosmiczny, wszystkie kable na wierzchu, zwisający jeden głośnik, zegary nie działały…i ta zawrotna prędkość, niczym wóz Batmana przemknęliśmy 40 km, prawie pod granicę z Bułgarią. On nie rozumiał nas, ani my jego, jednak uśmiech nie schodził z twarzy starszego kierowcy, do tego znał on chyba wszystkich w wiosce, bo co chwila zatrzymywał samochód, aby dać jakieś warzywa jednej osobie, czy wyciągnął nagle skądś koło od motoroweru by dać innej.

Ten dzień miał być dla nas całkiem szczęśliwy. Po dzisiejszej przejażdżce pięknym i superszybkim Audi tym razem dane nam było złapać Turka, mówiącego po niemiecku. Nie wiem czemu, ale pierwszym skojarzeniem jak go zobaczyłem był ten Ptak z ulicy sezamkowej, pamiętacie? No, wyraz twarzy identyczny, okazał się jednak bardzo miłym kolesiem, dla którego podwiezienie nas przez całą Bułgarię do Edirne było keine probleme! Nasz kierowca nic się nie znał na mapie, dlatego najpierw w ogóle musiałem się z nim dogadać dokąd jedzie, co nie było prostą rzeczą, a potem na trasie nie On, a my konsultowaliśmy dalszą drogę z napotkanymi osobami. W każdym razie, wiózł nas do samego celu, nie było więc żadnych powodów do narzekania (może oprócz naszego strasznie kulejącego niemieckiego). Rozmowa nam się nawet całkiem kleiła przez te kilka godzin, chociaż przypominało to bardziej kalambury, gdzie ktoś trochę mówi, trochę pokazuje, ale w końcu odgadywaliśmy nasze intencje.

Droga mijała świetnie, na granicy spotkaliśmy bardzo miłego człowieka, który wydawał wizy tureckie, wkleił nam je do paszportów i pojechaliśmy dalej…NIE ! Wcale tak nie było! Na granicy za biurkiem siedział wstrętny grubas, który potraktował nas jak nic nie wartych śmieci, z wyższością, nawet na nas nie spojrzał, rzucił nam wydane pieniądze za wizę na stół, a wlepe do paszportu nakleił nam na okładce. Po uprzejmym zapytaniu co mamy z tym zrobić, gdzie wkleić, czy wymagana jest jeszcze pieczątka, cokolwiek, gdyż właściwie pierwszy raz się spotkaliśmy z wizami nawet nie odwrócił oczu od telewizora. Nie mogliśmy się kłócić, żeby nam nie zrobił większych problemów, chcieliśmy się dostać do Turcji. Na odchodne potraktowaliśmy go paroma epitetami po polsku, które można usłyszeć pod budą z piwem, aczkolwiek wszystko z uśmiechem, w końcu wjeżdżamy do Turcji!

Przejechaliśmy granicę, wszyscy uśmiechnięci i… ausweiskontrolle! Zatrzymuje nas policja. Po krótkiej rozmowie z naszym kierowcą, ten każe mi się posunąć i zrobić miejsce. Okazało się, że policjant po prostu sobie złapał stopa! Chciał podjechać na najbliższą stację. Tym akcentem zaczęliśmy nasz pobyt w zupełnie innym kraju niż dotychczas widzieliśmy.

Nasz kierowca mimo tego, że spieszył się do rodziny w stronę Izmiru niezmiernie nam pomógł w szukaniu adresu, pod który mieliśmy się dostać do naszego hosta w Edirne, wyskakiwał z samochodu do przydrożnych barów wypytując się gdzie jest ta ulica, aż w końcu udało nam się znaleźć mniej więcej odpowiadający podanemu adresowi dom. Z braku innej możliwości podziękowaliśmy za podwiezienie i zaczęliśmy się zastanawiać…gdzie my właściwie jesteśmy. Na domofonie nie było nazwiska naszego hosta, był już wieczór ok. 22h, nie wiedzieliśmy właściwie co zrobić, pozostało nam czekać. Nasz host miał wrócić z pracy ok. 23, usiedliśmy więc na murku przy drodze. W czasie jak czekaliśmy na niego dokopałem się w plecaku do musli, które wiozłem z Polski…tak wygląda właśnie podróż na stopa! Nie zabierajcie za dużo tego żarcia, chociaż to poprawiło nam trochę humor ;).
Ok. 23 podjechał chłopak na rowerze i pyta – Martin, Adam? Uff ! Jesteśmy uratowani, to był jednak dobry adres. Rozgościliśmy się w domu, umyliśmy porządnie i zaczęliśmy robić kolację. Melih nam opowiedział, że właściwie to nie miał pojęcia kto do niego przyjedzie, nie odczytał całej wiadomości będąc w pracy, po prostu odpisał na Couchu ‘ ok. niech wpadają do mnie, będę po pracy ok. 23 niech poczekają w ogródku’. Wiadomość odczytał dopiero po pracy, to pokazuje jak bezinteresownie nam pomógł, nie patrząc na nic. Po kolacji jeszcze długo razem rozmawialiśmy, usiedliśmy na chwilę do facebooka, aby odpisać najbliższym, że jesteśmy u celu cali i zdrowi i poszliśmy zmęczeni spać, w końcu dziś przejechaliśmy w trasie ponad 700km!

Teraz chwila oddechu…Edirne to miasto położone na granicy trzech państw. Grecji, Turcji i Bułgarii, nazywanej też Bulgaristanem ;) Niegdysiejsza stolica Turcji, teraz jako niewielkie miasto, aczkolwiek bardzo urokliwe, daje nam ładny przedsmak tego co nas czeka dalej w Turcji. Miejsce gdzie mentalność ludzi i kultura jest już zupełnie inna. Wkraczając za granicę Turecką wkraczamy w inny świat. Ludzie są miło nastawieni do siebie i do przyjezdnych, spotkaliśmy się tam z wieloma uśmiechami i ludzką życzliwością. Najprawdopodobniej u nas w Polsce obraz Turka - Kowalskiego jest całkowicie zakłamany, kojarzymy ich tylko z budami z kebabem, handlarzami i niegdysiejszymi złodziejami serc polskich dziewczyn, kiedy tak naprawdę dopiero po odwiedzeniu ich kraju możemy powiedzieć jacy są naprawdę. A są naprawdę w porządku i przekonaliśmy się o tym już od samego początku łapiąc na stopa właśnie Turka. Do tego ich kultura i religia jest w nich tak głęboko zakorzeniona, że obraz jaki nam się ukształtował w Polsce zupełnie nie przypomina tego, z którym się spotykamy na miejscu. Wróćmy do naszego wyjazdu…

Kolejnego dnia Melih, który był zapalonym rowerzystą powiedział nam, że wypożyczymy jeszcze jeden rower i objedziemy sobie Edirne, bo tak będzie najwygodniej. Po szybkim śniadaniu i Ajranie na popitkę wyruszyliśmy na zwiedzanie miasta. Melih pokazał nam właściwie wszystko co można było zobaczyć w Edirne, wywarło to na nas, Europejczykach duże wrażenie. Nigdy wcześniej nie widziałem meczetu, nigdy wcześniej nie słyszeliśmy muzyki tureckiej, (oprócz momentów kiedy gubimy się na YouTube) oraz nigdy wcześniej, co jednak jest minusem nie doświadczyliśmy takich upałów. Niemniej zwiedzanie było dla nas niesamowitym przeżyciem, odwiedziliśmy muzeum, w którym leczono muzyką, oraz naturalnymi dźwiękami. Mogliśmy zobaczyć wiele instrumentów, których nie znaliśmy, pomieszczenia w jakich leczono, narzędzia, którymi się posługiwano, ale chyba najgorszym co widzieliśmy były obrazki przedstawiające rytualne obrzezanie, umh…dotkliwie zobrazowane! Wszystkie te budynki były utrzymane w architekturze Ottomańskiej. Oprócz muzeum pojechaliśmy dalej zwiedzić meczet, jazda tamtejszymi obrzeżami miasta była niesamowita, w oddali było słychać śpiewy i muzykę, która była wręcz hipnotyzująca. Przed wejściem do meczetu powinno się zakryć kolana i ramiona, oraz obowiązkowo zdjąć buty, potem mogliśmy już spokojnie zwiedzać wnętrza, jakich nasze oczy jeszcze nigdy nie widziały. Mnogość filarów i ornamentów zdobiących ściany meczetu i jego sklepienie była poruszająca, a oświetlenie dodawało wszystkiemu uroku. Wszystko to nadzwyczaj piękne, jednak ja nadal jakoś preferuję Europejskie kościoły, które dla mnie są jeszcze bogatsze w piękno (mając w pamięci zawsze bazylikę św.Piotra odwiedzoną pół roku wcześniej).

Na środku meczetu stał swojego rodzaju wodopój, do którego można było podejść, wziąć kubeczek i napić się wody. Nie było to jednak utrzymane w sterylności jak widzą to europejczycy, kubeczki były dla wszystkich, nie myło się ich, po prostu używało po kolejnej osobie. My jednak z pewną dozą ostrożności podchodziliśmy do wody nieznajomego pochodzenia, gdyż nie chcieliśmy się nabawić sensacji żołądkowych. Potem dostaliśmy informacje, że dużego zagrożenia nie ma, jednak zawsze jakieś istnieje, a to mogłoby zatrzymać naszą podróż na jakiś czas. Kilka razy skorzystaliśmy z tej wody, wrzucając do butelki tabletki uzdatniające, nic nam się nie stało do końca podróży ;)

Zwiedzanie miasta nie mogło być jednak cały czas szczęśliwe, podczas naszego postoju na herbatę i wodę nad pobliską rzeką Marcinowi zeszło powietrze z koła, więc dalej prowadziliśmy rowery. Tego samego dnia przydarzyło mu się to jeszcze raz, co utwierdziło nas w przekonaniu, że pech z polski dotarł nawet tutaj i nie rozpuszcza się w tym skwarze lejącym się z nieba.

Będąc w Edirne jeszcze nie wiedzieliśmy do końca czy uda nam się dotrzeć do Gruzji czy nie, ograniczał nas powoli czas, który uciekł nam trochę w Seged. Melih zaprowadził nas do swojego przyjaciela z pracy, który poczęstował nas herbatą i specjałami z pobliskiego baru, mogliśmy z nim chwile porozmawiać, Melih tłumaczył nasze słowa. Wracając jednak do wątku Gruzji, nie byliśmy pewni czy pociąg Dogu Express już działa, czy nie, Melih więc znalazł w Internecie numer do informacji i zadzwonił pytając się czy pociąg kursuje. Okazało się jednak, że na trasie prowadzone są remonty i na obecną chwilę nasza podróż w stronę Gruzji zamiast wygodnego pociągu okazałaby się koszmarem. Niepocieszeni byliśmy zmuszeni opuścić plany wobec kolejnego kraju. Po wypiciu herbaty pożegnaliśmy się z przyjacielem Meliha i wróciliśmy do domu.

Co do herbaty warto zaznaczyć, że praktycznie w każdym domu w Turcji jest pudełko cukru w kostkach. Ja akurat nie słodzę herbaty w ogóle, Marcin niewiele, zaś Turcy słodzą ok. 4 takie kostki do malutkiej filiżanki. Z tym wiąże się sytuacja, kiedy Melih zaparzył nam herbaty i pyta ile słodzimy, odpowiadam, że nie muszę, Marcin, że jedną, on zaś na to –Ale już Wam wrzuciłem po 2 kostki. ;) Proponuję spróbować tej słodziutkiej herbaty, bo naprawdę ma pyszny smak, szczególnie parzona w specjalnych do tego czajniczkach. Do kawy również jest specjalny imbryczek, oraz procedura, podczas której trzeba uważać szczególnie na jeden moment – zagotowania wody. Oba te napoje w Turcji popijane są ze szczególnym rytuałem, co mnie nie dziwi, bo smak naprawdę na to zasługuje!

Tego samego dnia po południu miał do nas dołączyć Holender, który przyjedzie rowerem ze Stambułu. Tak też się stało, kiedy dojechał był zmęczony, więc razem pod wieczór zjedliśmy kolację i oddaliśmy się rozmowom, które, tu warto wspomnieć przerwał człowiek wygrywający niesamowitą muzykę na bębnie przypominając w ten sposób o ramadanie. Powtarzane to było kilkakrotnie do późnych godzin nocnych. Ci ludzie chodzili po ulicach waląc w bębny, aby wszyscy słyszeli, jeszcze długo po przejściu naszą ulicą wsłuchiwałem się w dźwięki tej muzyki, która teraz rozbrzmiewała nad miastem. Wracając do naszego Holendra, przyleciał on samolotem do Stambułu ze swoim rowerem i stąd zaczął podróż rowerem do ojczyzny, respekt ;) Po kolacji i długich rozmowach poszliśmy wreszcie spać.

Następnego dnia mieliśmy opuścić Edirne i ruszyć w stronę Stambułu. Zaopatrzyliśmy się więc rano w trochę waluty, ostatni raz pooglądaliśmy miasto i dokupiliśmy zapas wody. Pożegnaliśmy się z Melihem dziękując za jego bezinteresowną pomoc i nocleg, oraz naszym przyjacielem z Holandii i ruszyliśmy na przystanek autobusowy, aby wyjechać z centrum miasta na drogę wylotową do Stambułu. Tak zakończył się nasz pobyt w pierwszym mieście w Turcji, jeszcze tego samego dnia mieliśmy się dostać do Stambułu, ale to już zupełnie inna opowieść…

Autostopem do Istambułu cz.3

2013-03-11T15:52:00.002-07:00

Byliśmy już w Serbii! Szczęśliwi i dumni ze zdobycia pieczątki w paszporcie wyluzowaliśmy się i chcieliśmy chwilę odpocząć. Znaleźliśmy ustronne miejsce (metr od stacji benzynowej) i obserwowaliśmy jak dwóch kolesi strzyże trawę dookoła stacji. Nie byłoby w tym nic zabawnego, gdyby nie fakt, że używali do tego przycinarek z ostrzami o długości może 3 cm... To miało mniej więcej podobny sens do tego, gdybym chciał wygryźć to zielsko własnymi zębami... albo spróbować użyć scyzoryka... Było strasznie gorąco, żar lał się z nieba... Zacząłem zasypiać...

...kiedy NAGLE obudził mnie Pendzel:

- Jakiś gość chce nas wziąć ze sobą do Belgradu!

Otwieram oczy i faktycznie widzę gościa, który macha do nas i każe nam wskoczyć do swojego auta. Był to najbardziej leniwy stop jakiego kiedykolwiek złapaliśmy. Jedyne co zrobiliśmy, żeby go zdobyć to tekturka z napisem: BELGRAD umieszczona przy nas i naszych tobołach.

Chwilę później mknęliśmy już autostradą w stronę Belgradu. Podróż mijała bardzo szybko. Co więcej – język serbski był chyba najbardziej zbliżonym do polskiego językiem, którego doświadczyliśmy w drodze.

Po dojechaniu na miejsce nasz kierowca popatrzył się na nas i stwierdził, że da nam swoje firmowe koszulki. Były to nasze wyjściowe koszulki i z uwagi na fakt, że miały ładny kołnierzyk i były czyste. Z cała pewnością możemy stwierdzić, że dawały nam +100 do szczęścia, jeżeli chodzi o łapanie stopa.

Pierwszą noc w Belgradzie spędziliśmy w hotelu. Był to jedyny raz podczas naszego wyjazdu, kiedy zapłaciliśmy za nocleg. Kierowaliśmy się tylko i wyłącznie ceną, zatem wybraliśmy… najdroższy w mieście hotel Hilton z apartamentem na najwyższym piętrze. Rozpościerał się stamtąd niesamowity widok na Belgrad. Dodatkowo mieliśmy do dyspozycji służbę w postaci byłych Miss Serbii ubranych tylko i wyłącznie w dół bikini. Co chwila serwowały mi moje ulubione whisky i odpalały cygaro świeżo zagniecione w rogu przez młodą Kubankę na jej jędrnych, obfitych udach, która później godzinami umilała nam nasze nocne życie. To były niesamowite chwile.

serbska waluta

No dobra, tak na serio to wybraliśmy najtańszą dziurę w mieście. Ale chodziło nam tylko o to, żeby zostawić graty, umyć się i ruszyć na miasto. I tak też zrobiliśmy. Zwiedziliśmy Kalemegdan, przeszliśmy się nocą po głównej ulicy Belgradu i pooglądaliśmy nocne życie. Byliśmy przy tym piekielnie zmęczeni, dlatego dosyć szybko udaliśmy się na upragniony nocleg. Tej samej nocy dostałem smsa od naszego hosta – będzie w stanie nas przenocować. Następnego dnia już u niego byliśmy

Nad Sawą

Polska wystawa w Belrgadzie :)

pokój naszego hosta

Milan był alkoholikiem. Mieszkał z Ojcem i nie dbał o czystość i o to co go otacza. Dzień rozpoczynał od paru mocnych piwek, a kończył na rakiji w barze. Słowiańska bratnia dusza! Poszliśmy z nim w tany! Oprowadził nas po mieście robiąc przystanki w jego spelunkach. Tak, więc nie możemy powiedzieć, ażeby nasze zwiedzanie nie było urozmaicone. To co zwiedziliśmy możecie obejrzeć na zdjęciach. Na pewno jest to zestaw tzw. MUST SEE jeżeli chodzi o Belgrad i o 2-3 dni w nim spędzone. Z tego co wiem, to aktualnie największym uznaniem wśród turystów cieszą się zbombardowane przez NATO domy położone w centrum Belgradu. Stoją tam do dziś, po części jako pamiątka po brutalnym nalocie zorganizowanym przez naszych sojuszników (za pozwoleniem Polski oczywiście), po części z braku pieniędzy na ich remont. Warto dodać, że lokalizacja tych budynków wydaje się niezwykle ciekawa. Dzięki Milanowi udało nam się skosztować pljeskavicy – to najlepszy hamburger jaki jadłem w życiu. Oczywiście skosztowaliśmy wersji tradycyjnej, czyli bez dodatków psujących smak ketchupów czy musztard (prawie jak włoska pizza bez sosu). NIEBO W GĘBIE. Zdecydowanie musicie tego spróbować.

pljeskavica

Milan był bardzo ciekawym człowiekiem. Co prawda, w jego kuchni napotkaliśmy niezliczone ilości kurzu i spleśniałych owoców, jednakże był świetnym kompanem do picia, rozmowy i nie tylko. Ponieważ bardzo spodobał mu się couchsurfing zaczął nocować ludzi z wielu zakątków świata. Zdecydowanie największym hitem okazał się dla mnie fakt, że przenocował u siebie parę z Australii przez… parę miesięcy i … został świadkiem na ich ślubie. Człowiek – gigant. Do dziś utrzymujemy kontakt i mam nadzieję, że gdzieś się zobaczymy. Być może w drodze…

I skoro o drodze mowa, to i my zdecydowaliśmy się ruszać. Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy gdzie się udamy. Skopje? Sofia? Istambuł? Zobaczymy co przyniesie los. A przyniósł coś, czego się nie spodziewaliśmy….

Autostopem do Istambułu cz.2

2013-03-04T13:20:00.002-08:00

Romola

Część druga opisująca nasz wyjazd to przede wszystkim :

- walka o przekroczenie granicy węgiersko - serbskiej,

- moja choroba i wizyta w szpitalu,

- impreza w Szeged z Romolą

(ta urocza niewiasta, której fota widnieje po lewej stronie).

Jednakże o tym jak dokładnie to wyglądało możecie przeczytać poniżej:

W poprzedniej części nadmieniłem o tym, że bardzo ukochaliśmy sobie stację benzynową przy granicy węgiersko-serbskiej. Można powiedzieć, że to stacja wybrała nas na swoich towarzyszy przez parę dni. Po paru godzinach nieudanych prób łapania stopa przed granicą stwierdziliśmy, że spróbujemy ją przejść i złapać stopa w Serbii. Udało się, ale niestety tylko połowicznie. Po kilkunastu minutach stopowania przy autostradzie naprzeciwko kabiny celnika, ów jegomość stracił cierpliwość i ruszył w naszą stronę. Na początku zaczął nami gardzić po serbsku. Kiedy jednak zauważył brak jakiegokolwiek zrozumienia, przerzucił się na angielski. Usłyszeliśmy tylko:

„GET LOST”.

To oznaczało koniec naszej przygody z Serbią. Pokornie wróciliśmy na Węgry. Tak, więc nasz pierwszy raz w Serbii trwał… około pół godziny.

Z uwagi na fakt, że w dalszym ciągu czułem się źle, stwierdziliśmy, że być może dobrym rozwiązaniem byłoby udanie się do Budapesztu do ambasady polskiej. Być może zostałbym przekierowany do szpitala, z którym mój ubezpieczyciel miał podpisaną umowę, jednakże... i w drugą stronę łapanie stopa nie szło... Kiedy po godzinie nieudanych prób zajrzeliśmy na chwilę na stację naradzić się co dalej robić usłyszałem za sobą znajomy okrzyk radości:

- „NO KURWA MAĆ”

Oho, nasi! Wracali z Grecji i zepsuło im się auto. Niestety nie znali angielskiego, więc nijak nie potrafili się dogadać z obsługą stacji. Chcieli zadzwonić po pomoc drogową. Pobiegłem z pomocą. Na szczęście mój telefon posiadał wi-fi w związku z czym, mogłem im również pomóc wysłać maila do ubezpieczyciela. Oczywiście spotkaliśmy się z ogromną wdzięcznością. Na początku Ci ludzie chcieli dać nam pieniądze, ale odmawialiśmy. W związku z tym kupili nam butelki wody i dosłownie wcisnęli za pazuchę 10 euro. Po chwili jednak, dorzucili nam balsam do opalania „50”. Przypuszczam, że wiązało się to z odcieniem mojej skóry. Cóż, całe dnie stania na słońcu i łapania stopa przyniosły nie do końca pożądane efekty. Po tym jak przyjechała laweta i odtransportowała naszych znajomych zacząłem się rozglądać dookoła stacji. Zauważyłem boczną drogę biegnącą równolegle do autostrady, przy której stało dwoje ludzi. Backpackersi jak nic. A wiec biegnę do nich i krzyczę dziarsko:

- Hi, where are you from?

- From Poland!

- No to tak jak my :D

Wracali z Bułgarii. Po krótkiej rozmowie o moim stanie zdrowia dowiedziałem się, że z pobliskiej granicy odjeżdża, średnio raz dziennie bus do Szeged (pobliska miejscowość). Tam na pewno jest szpital i będę mógł dostać jakieś leki. Jednakże okazało się, że ten bus odjeżdża dosłownie za 30 minut, a do granicy jest parę kilometrów. Ruszyliśmy biegiem. Dosłownie w ostatniej chwili wskoczyliśmy do autobusu. Musiałem jeszcze wymienić zdobyczną kasę na forinty i tym sposobem to 10 euro starczyło nam na bilety dla 2 osób w obie strony i jeszcze coś do jedzenia na miejscu.

My, nasz dobytek i dupa konia

Dojechaliśmy do centrum. Jak zwykle bez mapy, jak zwykle nie mając takich planów. Zaczynamy krzyczeć po ludziach, czy umieją mówić po angielsku. Pierwsze dziewczyny zareagowały śmiechem – nie wiedzą co tracą ;). Kolejna się odwróciła.

Romola, bo tak miała na imię. To dziewczyna, której mama pracowała w szpitalu, jako pielęgniarka, a której dziadek leżał tam ciężko chory. Była dla nas wtedy jak anioł zesłany prosto z nieba. Do tej pory nie mogę uwierzyć, że z taką łatwością udało nam się ją złapać. Spędziła z nami cały dzień w szpitalu, w oczekiwaniu na to, aż zostanę przebadany.

Diagnoza to zapalenie oskrzeli. Dostałem końską dawkę antybiotyku i po paru dniach byłem zdrowy. Pieniądze za leczenie oraz lekarstwa zostały mi zwrócone, dzięki karcie euro 26. Dlatego z całą pewnością i z ręką na sumieniu mogę ją tutaj polecić. Same badania były wykonane naprawdę profesjonalnie, jednakże nie obyło się bez drobnych nieporozumień. Chociaż angielski jako język techniczny nie sprawia mi problemów, to jako język medyczny potrafi być kłopotliwy. Ale, czy wszyscy z was wiedzą jak po angielsku nazywa się: rozwolnienie, zatwardzenie, problemy z oddawaniem moczu, zapalenie płuc? Ponieważ moja Pani doktor nie do końca potrafiła mi to wyjaśnić, a dostępu do Internetu akurat w tym momencie nie było, to zaczęła mi dosłownie POKAZYWAĆ, o co Jej chodzi. Wyobraźcie sobie w jaki sposób można pokazać te dolegliwości. Dodam tylko, że cały personel śmiał się z nas, a sytuacja była rozbrajająca.

Impreza w dzień, impreza w nocy - takie rzeczy tylko w Szeged.
A w tle basen, w którym się kąpaliśmy :)

Romola czekała razem z nami. Zakumplowaliśmy się. Język nie stanowił bariery, nawet jeżeli druga osoba znała go: „tyćku, tyćku”. Zaprosiła nas do siebie na działkę. A tam… Jedna, wielka węgierska impreza! Jej cała rodzina w miejscowości Roza – niedaleko Szeged – grillowała, piła, tańczyła się i bawiła na całego. A pośród tego rozentuzjazmowanego tłumu – my. Dwóch brudnych Polaków prosto z ulicy. Ilu z was postąpiłoby w ten sposób? Sam zastanawiałbym się dłuższą chwilę…

Uczta w Szeged

Spędziliśmy tam trochę czasu. Zasmakowaliśmy miejscowej kuchni. Napiliśmy się palinki. Popływaliśmy w basenie. Zjedliśmy fasolę przyrządzoną w gigantycznym kotle. Ludzie, to było niesamowite! Wszystko wyglądało nieziemsko, my mieliśmy z tej całej sytuacji kosmiczny ubaw i czekaliśmy, kiedy pojawi się przysłowiowy haczyk...

Przygotowania do uczty

Przygotowań ciąg dalszy

No i się pojawił... Romola, jako córka pielęgniarki uwielbiała dzieci i była bardzo opiekuńcza. Stwierdziła, że bardzo chciałaby zostać mamą. No i powtarzała to zdanie jak mantre co kilkanaście minut. Było to uprzykrzające do tego stopnia, że zapamiętałem ją głównie z uwagi na te zdania:

- DO YOU WANT A BABY WITH ME?

- EAT MORE, DRINK MORE, DRINK FASTER!

Podjeliśmy decyzję o wyjeździe. Miło było, ale wypadałoby ruszyć dalej. Zresztą, żaden z nas nie chciał zostać już ojcem… A przynajmniej, nie z nią. Pożegnaliśmy się, podziękowaliśmy i trafiliśmy z powrotem do Szeged, a stamtąd na naszą ulubioną stację.

Następnego dnia byliśmy już poza granicą i łapaliśmy stopa kilkaset metrów za budką strażnika. Czułem się lepiej. Leki zaczęły działać, a w połączeniu z kuracją alkoholową w Szeged wzmocniły swoje działanie. Kilkanaście minut później mknęliśmy już w stronę Belgradu Audi razem z Austriakiem.

Zachody słońca przy drodze

NIEMIECKI! Dlaczego nigdy nie lubiłem tego języka? Tzn. Odpowiedź na to pytanie jest względnie prosta – po prostu go nie lubiłem. Niestety, okazało się, że wielokrotnie potrzebowaliśmy go użyć. No i tu zaczynały się kłopoty. Co więcej, czy zauważyliście, że większość ludzi mówiących po niemiecku, ma ten charakterystyczny ruch głową? Kiedy nasz kierowca odwracał się do pasażera siedzącego obok jego głowa obracała się tylko co 90 stopni. Zawsze się z tego śmieję i zastanawiam, czy to ja jestem dziwny, że dostrzegam takie rzeczy, czy to oni, że dla nich to normalne. Po pewnym czasie dojechaliśmy do stacji benzynowej, gdzie nasz Niemiec zrobił sobie przerwę na małe piwko, a my zmęczeni pogodą i upałem rozłożyliśmy się na karimatach przy stacji. Było piekielnie gorąco… Żar lał się z nieba… A nam chciało się pić i spać… Ale nie było nam dane pospać długo… O tym co było dalej, przeczytacie w kolejnej części…

Autostopem do Istambułu! cz.1

2013-02-24T20:04:00.001-08:00

Trochę czasu już od tej podróży minęło... W lipcu 2012 wyruszyliśmy wspólnie na naszą pierwszą wyprawę autostopem. Chcieliśmy dowiedzieć się ile prawdy jest w tych wszystkich historiach, które czytaliśmy o tym sposobie podróżowania. Pokonaliśmy 4200 km w 18 i jak na pierwszy raz wydaje mi się, że poszło całkiem nieźle. Jeżeli chcecie poczytać o tym jak nam szło zapraszam do czytania relacji! Z uwagi na jej obszerność podzieliliśmy ją na 6 części:

Wstęp
Do Szeged
Do Belgradu
Do Edirne
Do Istambułu
Powrót

A więc, zaczynamy!

Pomysł wyprawy autostopem narodził się w mojej głowie na początku roku 2012. Od razu zacząłem szukać pośród znajomych kompana do podróży. Nie było łatwo. Zresztą, nie dziwi mnie to zbytnio. Doświadczenia nie miałem praktycznie żadnego, a ambicje jak zwykle wysokie. Moje wcześniejsze podróże autostopem były dość krótkie i niezbyt efektowne. Mogę tu wspomnieć chociażby o aucie złapanym niedaleko Zakopanego, które podrzuciło mnie i moją koleżankę raptem 5km. Nie obyło się bez taksówki, żeby dostać się do centrum. Kolejny raz był już w prześlicznej prowincji Chianti w mojej ukochanej Toskanii. Tak się akurat złożyło, że ze spontanicznej wyprawy autobusem na degustację win trafiliśmy w samo epicentrum przeogromnej burzy, która skutecznie zniechęciła nas do dalszej eksploatacji terenu. Zrozpaczeni zaczęliśmy próbować łapać stopa. Zaczęło się od wyciągniętego w górę kciuka (nikt tego we Włoszech nie rozumiał), poprzez nazwę miejscowości, która została wymalowana szminką na kartce papieru (tego sposobu również nikt nie docenił), aż do zwykłego wyjścia na drogę i machania kończynami w każdą możliwą stronę (to zrozumiał każdy). Miałem farta, że moja koleżanka miała nad wyraz wydepilowane kończyny, które potrafiła z gracją prezentować poprzez odpowiedni dobór stroju. W taki sposób złapaliśmy miejscowego pracownika, który podrzucił nas dobre 30 km nadrabiając przy tym jakieś ¾ dystansu do swojego domu. To były pierwsze przygody z autostopem.

Nasza trasa

Piękni i jeszcze młodzi!

Pendzel był pierwszą osobą, która zgodziła się ze mną ruszyć w trasę. Początkowy plan zakładał Gruzję, gdyż od wielu lat marzymy o tym kraju. Polaków i Gruzinów łączy głęboka przyjaźń przypieczętowana ostatnimi czasy przez ś.p. Lecha Kaczyńskiego. Zarówno nasz naród jak i gruziński ma kłopoty ze swoim sąsiadem, który systematycznie co pewien okres czasu przejawia wobec nas swoje imperialistyczne zakusy. „Królestwo Pięknego Kaukazu”, czyli zarówno Gruzję, jak i Armenię zaliczymy w lipcu tego roku, o czym na pewno będziecie mogli poczytać na naszym blogu. Wiecie co mnie martwi najbardziej? Fakt, że Gruzja staje się tak bardzo turystycznym miejscem (także dla Polaków). Obozy studenckie, książki o Gruzji, połczenia do tego kraju zalewają nasz rynek. Oczywiście ma to na pewno masę pozytywnych aspektów, ale dla mnie największym minusem zawsze będzie to, że w najbliższym czasie kraj ten zostanie zdominowany przez naszych rodaków. Wtedy niestety trzeba będzie obrać inny kierunek – Kirgistan, Turkmenistan, Uzbekistan? W końcu krajów byłej republiki radzieckiej jest sporawo. Ale nie o tym, nie o tym, nie o tym…

Od naszej decyzji na wspólną podróż rozpoczął się wyścig zbrojeń! Musieliśmy uzupełnić, bądź też zakupić niezbędny sprzęt. A było tego co nie miara. Część ekwipunku została już wymieniona na tym blogu, np. TUTA J. Na pewno strzałem w stopę okazał się nasz lidlowski namiocik :D Nie mniej jednak z uwagi na jego wagę i stosunkowo niewielkie gabaryty potrafimy mu wiele wybaczyć. Po zebraniu całego niezbędnego stuffu ruszyliśmy na drogę. Dosłownie na drogę! Znaleźliśmy dogodne miejsce na obrzeżach Łodzi i rozpoczęliśmy „polowanie”!

Taaak... Sama prawda :)

Początki, jak to początki – niemrawe i niepewne. Zaczęliśmy od obrzeży Łodzi w okolicach Starowej Góry. Od razu muszę dodać, że jeżeli planujecie łapać tiry na wydrukowany tachograf to, owszem jest to dobry pomysł, ale na pewno nie wtedy, kiedy jest on wielkości kartki formatu A5. Nawet kierowca ze wzrokiem supermana będzie musiał zwolnić do prędkości uzyskiwanej przez wysportowanego ślimaka, żeby dojrzeć co tam, na tej pięknej karteczce zostało wydrukowane. Polecamy zatem możliwie największy format tekstu umieszczony na możliwie największym polu tekstowym. Co mnie śmieszy najbardziej, to, że nie wzięliśmy ze sobą tektury. Także musieliśmy ją zdobyć już na samym początku wyprawy. I był to tak naprawdę symboliczny początek naszej podróży. Pierwsze przełamanie lodów, pierwsze przekroczenie granicy własnego… wstydu? Udaliśmy się do pobliskiego sklepu, a Pani ekspedientka zareagowała jak najbardziej pozytywnie, tak więc otrzymaliśmy solidny kawał tektury, do której przymocowaliśmy nasz pierwszy cel. CZĘSTOCHOWA.

Pół godziny później siedzieliśmy już w małej Toyotce Yaris, która wiozła nas krajową jedynką w stronę Cieszyna. Nasze plecaki szczelnie wypełniły każdy wolny centymetr sześcienny powietrza w kabinie, a kierowca był mega pozytywnym gościem. Co prawda Pendzel wywiózł go niechcący kilkanaście kilometrów dalej, bo źle odczytał dane z GPS, ale… Przynajmniej dłużej mogliśmy delektować się wspólną jazdą. Nasz stopowy pierwszy raz był dosyć łatwy i przyjemny, bo trafiliśmy na człowieka w naszym wieku. Wiele wspólnych tematów sprawiło, że podróż minęła bardzo szybko.

Kolejnego stopa złapaliśmy na stacji benzynowej – urocze starsze małżeństwo udające się na wakacje. A kolejny na kolejnej stacji. Było to o tyle zabawne, że naszym zdaniem była to para: szef i sekretarka. Ona bardzo rozochocona planami wspólnie spędzonego weekendu. On stonowany i skupiony na trasie, skutecznie gasił jej ambitne wizje wspólnej przyszłości. Nie mniej jednak głównie dzięki tej Kobiecie zostaliśmy podwiezieni do Cieszyna, a więc tam gdzie chcieliśmy się dostać! A trzeba dodać, że nie było im po drodze, gdyż wybierali się do Podbeskidzia. Chcieliśmy, nie chcieliśmy – tak naprawdę zawsze autostop weryfikuje trasę. Ale jak ogromna była nasza radość, kiedy po dosłownie paru godzinach znaleźliśmy się przy granicy naszej pięknej krainy.

Tutaj nastąpił dłuższy przystanek. Od razu udaliśmy się na przejście graniczne. Dodam tylko, że cały czas lekko siąpiło, a deszczowa pogoda utrzymywała się, aż do Słowacji. Czemu o tym wspominam? Oczywiście deszcze nie stanowią z reguły jakiejś większej przeszkody, ale głównie wtedy, kiedy posiadamy odpowiednio zaawansowany sprzęt – czyt. KURTKA. O tej właśnie rzeczy w przedwyjazdowym roztargnieniu zapomniał Pendzel. Nigdy nie wymarzę z pamięci przerażenia i zmartwienia, które pojawiło się na jego twarzy, kiedy tylko zdał sobie z tego sprawę. Mieliśmy 10l gazu, harmonijki, garnuszki, kluski, a Pendzel nie wziął kurtki. No bywa i tak. Na szczęście pogoda nas skutecznie rozpieszczała. Ale dopiero po pierwszym dniu.

Do rzeczy, ponieważ znajdowaliśmy się w miejscu, w którym grom ciężarówek oczekiwało na to, żeby wyruszyć – wiedzieliśmy, że jest to kluczowy moment. Albo złapiemy stopa, dzięki, któremu przejedziemy 50 km, albo ruszymy kawał drogi na południe. Podobno najwięksi farciarze łapią stopa, który wiezie ich 2000 km. Zaliczamy się do tego grona, ale o tym trochę później. Parę razy obchodziliśmy wolne stanowiska i zbliżaliśmy się do kabin kierowców – niestety nie spotkaliśmy się ze zbyt wielkim entuzjazmem. Najprawdopodobniej wynikało to z naszej niepewności. Wybaczcie skojarzenie, ale tutaj, do kierowcy, trzeba podchodzić jak do psa – z uśmiechem i pewnością siebie wymalowaną na twarzy. W innym przypadku, większość ludzi przypuszcza, ze coś knujemy. A może coś przemycamy? A może chcemy im coś sprzedać? A może zgwałcimy ich pod osłoną nocy, zrobimy zdjęcia i wrzucimy na fejsa? Oczywiście wybaczcie mi to skojarzenie, jestem jak najbardziej wdzięczny swoim kierowcom. Bez względu na to kim byli poza swoją pracą – pomogli nam co nie miara.

W końcu ktoś się zgodził. Ja wsiadłem do jednej kabiny, Pendzel do drugiej. Tylko raz jechaliśmy we dwójkę z jednym kierowcą. Mało kto się na to godzi. Mogą dostawać kary i mandaty. W takiej Bułgarii, żyjącej z łapówek, to strzał w stopę z bazooki. A żaden z kierowców raczej nie liczy na to, że zrzucilibyśmy się w takim wypadku na mandat. Zatem ruszyliśmy!

To było tak naprawdę pierwsze stopowanie w gabarycie. Gabaryt, to potoczna nazwa tira używana w slangu kierowców. Język ten potrafi momentami zadziwić, ale po paru dniach dziwić przestaje wiele rzeczy. Można powiedzieć, że z każdym nowo odkrytym krajem, nowo zwiedzonym miejscem, nowo poznanym człowiekiem – dziwi nas już coraz mniej.

Ale nas na początku dziwiło. Dziwiło to, czemu Flap (mój „lekko” tęższy kierowca) sika 10 cm od swojej kabiny. Co więcej, sam proces oddawania moczu zaczynał już w locie, po wyskoczeniu z kabiny. Wyobraźcie sobie ile lat praktyki wymaga doskonalenie takich umiejętności.

Dziwiło nas również to, czemu nasi kierowcy nie korzystają z pryszniców i toalet nawet wtedy gdy mają taką możliwość. Zastanawiające było również to, czemu jedynym poruszanym w mojej kabinie tematem były:

Wielkie łby – Bułgarzy,
Debile, gamonie, idioci – miejscowi,
Tacho, kaśka – sprzęt i sposób pracy naszych kierowców.

Po czasie jednakże przestało nas to dziwić. Przywykliśmy. Nawet zaczęliśmy się rzadziej myć...

Przy naszym tirze!

Pierwszą noc spędziliśmy w przyczepie tira na Słowacji... Tak, w przyczepie, nie w kabinie. Ponieważ na zewnątrz była rosa, a namiociki do wodoodpornych nie należały zagotowaliśmy sobie wodę na herbatę, zjedliśmy coś na szybko i udaliśmy się spać. Była to okropna noc. Mój śpiwór okazał się za krótki, przez co ciągle z niego wypełzałem. Co więcej jego parametry była chyba jednak nie do końca prawdziwe, bądź też noc okazała się bardziej mroźna niż sądziłem. Skończyło się to moim wyziębieniem organizmu i grzaniem się na pobliskiej stacji benzynowej zaraz po przebudzeniu. Po tej nocy tak naprawdę się rozchorowałem co wpłynęło jednoznacznie na naszą podróż.

Następnego dnia ruszyliśmy w stronę obdowdnicy Budapesztu, gdzie przez parę godzin nieudolnie próbowaliśmy łapać stopa. To było złe miejsce. Każdy zasuwał po autostradzie, a na pobliską stację benzynową mało kto zaglądał. Kiedy po dłuższym postoju zdecydowaliśmy, ze ugotujemy sobie kluski, żeby coś zjeść zatrzymało się przy nas auto. Kierowca cofnął się, przeczytał napis na kartce i machnął ręką wskazując na swoje auto. W taki sposób znaleźliśmy się przy granicy węgiersko – serbskiej niedaleko miejscowości Szeged.

Przy autostradzie którą podążaliśmy przez Węgry i Serbie

Nasza ulubiona stacja benzynowa

Spędziliśmy noc rozbijając się NIEDALEKO obozu kempingowego, przy siatce posesji stacji benzynowej. Tak, więc można powiedzieć, że było to lekkie jeżdżenie po bandzie. Na szczęście stacja miała wysoko rozwinięty social – łazieneczki, ławeczki, krzesełeczka, leżaczki, huśtaweczki. No generalnie bardzo nam się tam podobało. Tak bardzo, że spędziliśmy tam najwięcej czasu, ze wszystkich stacji benzynowych. O tym, dlaczego tak wyszło – w następnej części relacji.

Audycja w radiu Żak

2013-02-23T02:35:00.000-08:00

Po udanej prezentacji w klubie Keja, dostaliśmy zaproszenie do Studenckiego Radia Żak. Nie sposób nam było odmówić, więc 10 lutego grzecznie stawiliśmy się do studia na naszą pierwszą w życiu audycję na żywo!

>>>Kliknij aby nas posłuchać!<<<

Lekki stresik nas trzymał tuż przed wejściem na antenę, chcieliśmy się dobrze zaprezentować, gdyż wcześniej nagłośniliśmy trochę sprawę wśród znajomych. Nie można było w takim razie się zbłaźnić. Jak na pierwszy raz wyszło całkiem dobrze, prowadząca z nami wywiad Natalia była cierpliwa, dała nam się trochę wygadać i pośmiać. Pierwsze lody przełamane, teraz szykujemy się na wywiad do Dziennika Łódzkiego (zobaczymy czy opublikują nasze wypociny ;) ) Na koniec zdjęcie wspaniałej Trójki!

W studiu Radia Żak!

=)

2013-01-21T18:59:00.000-08:00

Jeżeli bardzo Ci się nudzi to możesz kliknąć w tego dolarka poniżej. A jeżeli jesteś zajęty to kliknij chociaż w link do pajacyka!(Od tego powinniśmy zaczynać każdy dzień)

Z góry dzięki iii

Pozdrowionka :)

Majóweczka 2013

2013-01-19T05:22:00.000-08:00

Otóż Proszę Państwa, plan na majówkę już jest! Zamierzamy ją trochę przedłużyć z racji odległości, którą chcemy przebyć, jednak wcale nie jesteśmy z tego powodu smutni, wręcz przeciwnie. Plan narodził się jakiś czas temu i tkwi w naszych głowach do dzisiaj, więc mogę o nim napisać oficjalnie ;)

Cel?

Wstępna ekipa zmontowana, jesteśmy na etapie dogadywania terminu i zbierania kasy, stan na dzisiejszy dzień to: 0 ZŁ, przynajmniej u mnie ;) Cel to półwysep Krymski! Po drodze zaś zwiedzanie Lwowa.

Może zanim popiszemy to parę zdjęć na zachętę:

Zdjęcia pochodzą m.in. z: : http://www.klubpodroznikow.com/relacje/europa/1117-krym

Plan wyjazdu?
Nabraliście ochoty? Bo ja tak! Ogólnie rzecz biorąc mamy zamiar dostać się do Przemyśla, potem wynajętym busikiem, do Lwowa, tam nocka i zwiedzanie, a stamtąd już prujemy pociągiem do samego Symferopola. Jedyne 24h w podróży samym pociągiem, około tygodnia na miejscu, w tym zwiedzanie Bakczysaraju, Jałty, Sudaku, Bałakławe, Karadach, Czatyr-Dah i czego tam jeszcze nam się uda. Zamierzamy przywieźć ze sobą jak najwięcej zdjęć, dużo słońca i porad jak zorganizować taki wyjazd.

Koszta?

Koszta wyjazdu wraz z przejazdami plasują się na poziomie ok. 1200zł na ok. 12 dni majówki. Mamy zamiar za to żyć jak królowie wykorzystując wszystkie możliwe techniki taniego podróżowania, aby wycisnąć z wyjazdu jak najwięcej. Wszystko oczywiście zostanie opisane po powrocie.

Dlaczego Krym?

Przede wszystkim, marzy nam się odpoczynek, dołączając do tego niesamowite widoki, oraz architekturę ukształtowaną przez wiele kultur daje to piękną całość, którą chcemy jak najdłużej zachować w pamięci. Znaczenie historyczne też tu odgrywa pewną rolę, przynajmniej dla mnie. Poza tym Ukraina, (chociaż Krym jest już prorosyjski) jest najbliższym państwem, które zachowało jeszcze resztki swojej przynależności, a w Europie coraz ciężej tego szukać, gdyż jesteśmy przemieleni przez Unię Europejską, tracimy coraz więcej ze swojej tradycji i przynależności na rzecz wspólnoty. Nie będę jednak pisał o tym więcej.

Teraz z dnia na dzień czekam na otwarcie systemu, aby kupić bilety kolejowe, oraz ostateczne potwierdzenie osób, aby wykupić nocleg. Do poczytania polecam artykuł o kolejach ukraińskich: Zakup biletów na ukrainie

Jeśli byliście również na Krymie, macie jakieś propozycje jeszcze co zwiedzić, jakiego piwa się napić, a z jakiego bazaru nie kupować wódki to zapraszam do komentarzy ;) A może macie ochotę jechać w tym samym terminie, to zawsze możemy coś zgrać, pozdro! :D

Wilno - wrzesień 2012

2013-01-05T05:11:00.000-08:00

Termin kolejnego wyjazdu był trochę niekorzystny dla mnie, 2 dni przed obroną licencjata, a ja nadal słowa swojej pracy nie potrafię wydukać. Jednak tanie bilety zakupione na SimpleExpress i hotel ** z grupera ze śniadaniami brzmiały zbyt kusząco, żeby nie pojechać.

Hotel Corner ! :D

Także, bierzemy plecak i w drogę… do Wilna!

Podróż zaczynaliśmy z Łodzi TLK do Warszawy, stamtąd na przystanek SimpleExpressu ( przystanek jest obok Centralnego, przy zejściu w podziemia! ), nocka w autobusie i wyspani, pełni wigoru rano jesteśmy na miejscu.

Osoby: Pendzel, Justyna

Waluta: Lity (1zł = 0,84 lita)

Ceny: Bez rozpaczy, da się przeżyć normalnie.

Komunikacja miejska: Zbędna

Dojazd: SimpleExpress

Alfabet na murach w wilnie :D

Wilno jest świetnym miastem do zwiedzania, nie trzeba nawet korzystać z komunikacji miejskiej, wszystko można zwiedzić pieszo. Ceny są mniej więcej na poziomie jak w Polsce, specjalnie nie płakaliśmy przy wymianie i wydawaniu tamtej waluty.

Może wydaje się luksusem, ale hotel ze śniadaniami to świetna rzecz i bardzo polecam tę formę jako…oszczędność! Tak, oszczędność, bo przeważnie wyżywienie zaraz po noclegu jest największym wydatkiem na wyjazdach. Szamając zaś spore i pełnowartościowe śniadanie rano, które mamy w formie bufetu nie musieliśmy chodzić na obiady, a tylko przegryzać lokalne specjały na mieście, bądź wybrać się na jakąś pizze.

Oto jedna z prostych przystawek na Litwie, smażony chleb z serem i sosem, majonezem czyli kepta duona, do piwa idealne.

Po zameldowaniu się w hotelu i chwili odpoczynku przyszedł czas na zwiedzanie, korzystaliśmy z przewodnika który okazał się całkiem pomocny i do tego bardzo tani, ok. 9 zł oraz własnej wiedzy.

Co warto zobaczyć w Wilnie, oto kilka wskazówek:

Ostrą bramę.

Chyba każdy o niej słyszał, kto przeczytał inwokację Pana Tadeusza…ale co to jest? Ano to :

Porada: Można wejść na górę przez kościół, wejście zaraz po prawej stronie za bramą, jak się trafi na wycieczkę to warto posłuchać sobie opowieści.

Katedra św. Stanisława

Sztandarowy punkt Wilna, chyba najbardziej rozpoznawalne zdjęcie z tego miasta, świetne miejsce, żeby odpocząć, tuż przy głównej ulicy, pięknie oświetlone w nocy, wnętrze kościoła warte uwagi.

Warto dodać, że starówka Wileńska znajduje się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Kościół św. Anny

Bardzo burzliwa historia i piękna fasada czyni ten kościół jedną z najbardziej rozpoznawalnych budowli w mieście. Swojego czasu był nawet magazynem wojskowym! Zaś Napoleonowi podczas wyprawy na Moskwę się tak bardzo spodobał, że miał chęć przenieść go do Paryża! Wnętrze kościoła jest jednak bardzo ubogie i może nas bardzo zawieść.

Piekna fasada kościoła, która upodobał sobie Napoleon.

Kościół św Anny, bazylikanów, oraz pomnik Adama Mickiewicza.

Kościół św. Ducha.

Szczególnie polecam z uwagi na wrażenie jakie robią szczątki męczenników ułożone na środku kościoła, oraz ich historia wypisana na tablicy obok. Teraz żałuję, że nie zrobiłem zdjęcia tego, jednak wywarło na mnie to takie wrażenie widząc jedynie trzy pary stóp ludzi złożonych obok siebie w jakichś kapciach, że nie dałem rady przy ludziach podnieść aparatu. Także polecam, również ze względu na piękno kościoła.

Baszta Giedymina

Na koniec zaś zostawiłem super miejsce do odpoczynku i podziwiania widoku panoramy Wilna, baszta Giedymina, wejście jest od strony parku, zaraz przy kościele św. Stanisława. Do samej baszty nie wchodziliśmy, wejście płatne, jednak bardziej interesował nas punkt widokowy, na który trzeba się trochę wdrapać po kamieniach. Tam też zjedliśmy pożegnalną kolację przy zachodzącym słońcu.

Miejscówa na kolację.

Do tego polecam po prostu spacery po Wilnie, można zajrzeć na dzielnice Zwierzyniec, albo poeksperymentować i zagubić się w mniejszych uliczkach, nie ma się co bać o to, że nie znajdziemy drogi powrotnej, wszystko jest blisko siebie, a w razie czego można podpytać tubylców.

Spacerując można spotkać takie niespodzianki ;)

Co do tubylców to nie spotkaliśmy się z oznakami jakiegokolwiek zniechęcenia co do nas jako Polaków, wiemy , że obecna sytuacja na Litwie nie wygląda najlepiej i nasze stosunki są jednymi z najgorszych od lat. Cóż, może za krótko byliśmy jednak czuliśmy się bezpiecznie, nikt nas niczym nie obrzucił, ani nie zwyzywał.

Zbierając się do wyjazdu trafiliśmy na starówce na koncert, z czego najbardziej podobał nam się zespół, którego nazwy nie pamiętam już :D. Chwile pobujaliśmy się z ludźmi do rytmu i ze smutkiem poszliśmy na dworzec autobusowy. Tym miłym akcentem zakończył się nasz wyjazd w Wilnie ;) Mam nadzieję, że Was zachęciłem do odwiedzenia tego pięknego miasta!

PS. Egzamin licencjata zdałem na 4 ;)

Więcej zdjęć tutaj:
Zdjęcia z Wilna

Podsumowując koszty, co niektórych najbardziej interesuje ;)

Nocleg : Hotel Corner 211zł/2 osoby/2 noce.

Podróż: 24zł wawa-wilno RT + bilety tlk do Wawy.

Wyżywienie i inne atrakcje ok. 50zł.

Kolej Transsyberyjska

2013-01-04T18:16:00.002-08:00

Marzysz o podróży koleją? Daj mi znać! Razem na pewno to ogarniemy :)

KLIKNIJ TUTAJ!

Norweska zorza polarna!

2013-01-03T15:31:00.001-08:00

Niestety termin obrony pracy dyplomowej nadchodzi wielkimi krokami, a ja w dalszym ciągu myślami jestem na Kaukazie, w wagonie pociągu kolei transsyberyjskiej, lub też myślami błądzę po nikczemnie wdzierających się w ląd potężnych fiordach. Właśnie, czy ktoś z Was może był już w Norwegii i poleciłby co koniecznie trzeba zobaczyć w ciągu 4 dni?
Mamy taki mały ambitny plan, żeby wynająć auto na 4 osoby i zrobić taki oto mały tour:

Waluta: 1 NOK = 0,55 PLN

Wyświetl większą mapę

No, ale to jeszcze się zobaczy, bo wyjazd jest w terminie 17-20 lutego, a że do 22.02 muszę złożyć papiery na studia II stopnia obawiam się, że może mi się to niebezpiecznie pokryć z terminem wyjazdu. OBY NIE :) Rok 2013 w Norwegii ma być dość spektakularny, a to wszystko za sprawą ZORZY POLARNEJ! I to nie byle jakiej zorzy, ale najlepszej na świecie! Wg CNN to właśnie Norwegia, a dokładnie miejscowości: Tromsø oraz Kirkenes zostały wybrane jako najlepsze punkty obserwacyjne! Niestety z Oslo do Tromsø jest ...1800 km. To dosyć sporawo jak na krótki relaksacyjny wypad po zakończeniu studiów I stopnia. Ale pociesza mnie jedno:

"(...)Eksperci zapowiadają jednak, że prawdziwie spektakularne zorze polarne zobaczymy w Norwegii zimą 2013 r.(...) Silne wybuchy masy słonecznej i związane z tym powstawanie zórz polarnych jest zapowiadane przez astrologów także w najbliższych latach. Zimą 2013 roku możemy się spodziewać najbardziej spektakularnych zórz od 50 lat(...)"

źródło

Ale o co chodzi z tą zorzą?

Może ta krótka prezentacja pozwoli przybliżyć nam o co w tym wszystkim chodzi. Poza tym polecam zapoznać się z obowiązkowymi filmami umieszczonymi na dole posta :)

Tak więc zorza polarna(Aurora borealia) to zjawisko świetlne występujące na wysokich szerokościach geograficznych. Ale nie byle jakie! Niesamowite i zadziwiające!

A fiordy? Powiem tylko tyle:

Szacowane koszta:

bilety - całe 24 zł na głowę w obie strony --> dzięki fly4free.pl :)
noclegi - 0 zł(auto + couchsurfing)
wynajęcie auta - 1100 zł / 4 osoby = 275 zł
paliwo - około 70l x 7,57(SIC!) = 530 zł /4 osoby = 130 zł
prowiant - w większości z Polski + zasoby naszych hostów :)
alkohol - po sylwestrze zostaliśmy abstynentami
wejściówki - nie planujemy - jedziemy "zwiedzać" przyrodę! :)

na łebka około 500 zł

Przykładowe ceny:

nocleg w hostelu 8 osobowym na sali w Oslo - 250 NOK
chleb - 25 NOK
jajka 12szt - 25 NOK
itd itp... :(

Jaki jest zatem nasz plan na przeżycie? Całkiem prosty. Norwegowie baaardzo kochają Polaków za to, że u nas fajeczki i wódeczka jest o wiele tańsza. W związku z tym, zamierzamy zakupić w Polsce jakiś chociażby drobny osprzęt i zastosować na miejscu handel wymienny(bynajmniej nie będzie to handel obwoźny;)), bądź też sprezentować naszym hostom i liczyć na darmową jajecznicę nad ranem(o!) :)

Plan na przyszłość:

Pojechać tam do pracy! Chociażby sezonowej! Ludzie, ja rozumiem, że koszty utrzymania są gigantyczne, ale jakie tam są płace... Trzepanie kabony na poziomie kilkuset złotych dziennie jest jak najbardziej realne zwłaszcza w okresie maj-wrzesień. Możemy wtedy pracować przy:

łowieniu i czyszczeniu ryb
malowaniu i odnawianiu domow
na budowie
zbieraniu owoców
segregowaniu warzyw
i wiele wiele innych

Od siebie dodam jeszcze, że jeżeli nasza praca trwa krócej niż 3 miesiące to nie potrzebujemy pozwolenia na pobyt i pracę. Poza tym dodam jedną bardzo ważną rzecz. W Norwegii, tak jak i w reszcie krajów skandynawskich możecie na legalu rozbijać namiot praktycznie w każdym miejscu jakie wydaje Wam się w miarę sensowne! Warunków jest pare, ale najważniejszy z nic to brak zostawiania po sobie śladów użytkowania. Ma to swój sens, Skandynawia to piękny kraj z cudowną fauną i florą. I niesamowite jest to, że każdy z nas może tam tak bardzo zbliżyć się do natury. Myślę, że u nas prędzej zamontują leśne fotoradary niż wprowadzą tego typu pomysł w życie. Podziwiam!

To co... może w sierpniu do roboty w Norwegii?:)

Bibliografia:

Ceny paliw w Europie
najpiękniejsza zorza polarna
a co to w ogóle jest ta zorza
a fiordy?

Obowiązkowe magiczne filmy:

http://vimeo.com/21294655
http://vimeo.com/32001208

Co zabrać ze sobą w trasę?

2013-01-03T05:27:00.000-08:00

No właśnie, co zabrać ze sobą w trasę? Zebraliśmy na stronie pod adresem poniżej odpowiedź na to pytanie. Być może o czymś zapomnieliśmy - jeżeli tak, poprawcie nas proszę ! :)

Co zabrać ze sobą w trasę?

Czyli najważniejsze pytanie, które sobie zadajemy przed wyjazdem. Mamy trochę grosza, wolny czas, pozostaje nam się spakować w plecak i wyjechać. Co do niego włożyć, o czym nie zapomnieć, a co będzie zbędne, oto nasze przemyślenia oparte na doświadczeniu z autostopa, oraz low costowych lotów, gdzie trzeba się trzymać restrykcyjnych przepisów dotyczących bagażu(zwłaszcza teraz po zmniejszeniu bagażu przez Wizzair - co za dno =/)

Oprócz tego co mamy na sobie, zakładając, że jest lato czyli oprócz spodenek, sandałków, kapelusika, okularów i po jednej parze bielizny powinniśmy ze sobą zabrać do tobołka:

Ubiór:

2 pary bielizny(w zależności na ile dni jedziemy, ale myślę, że 4-5 par to maks - na pewno zrobimy przepierkę ;)
Para lub dwie krótkich spodenek
Długie spodnie
2 podkoszulki ( jeden powinien być zawsze w dobrym stanie, kiedy docieramy do miasta, warto wyglądać schludnie) - od siebie dodam, że miałem koszulkę polo w swojej boskiej torbie z Lidla i gdy w Turcji wylewaliśmy siódme poty na trasie to w 2 minuty przebierałem się w swoją koszulinę i miałem +100 do fajności. Muszę przyznać, że działało. Tzn może inaczej: nie działało bez tej polówki, z nią natomiast złapaliśmy niejednego stopa
Polar - moim zdaniem zajebisty polar to podstawa. Mój pełnił rolę nie tylko wierzchniego okrycia, ale także poduszki w nocy oraz w ostateczności kołdry. Był również dobrym schronieniem dla moich pistacji i paru niezbędnych rzeczy, które zawsze musiałem mieć przy sobie, tj. Nowy Testament(w którym trzymałem asekuracyjnie trochę kasy) i chociażby latarki
Jedne zakryte buty ( można zrezygnować z sandałek, jednak ja sobie tego nie wyobrażam - w upalne dni + oszczędność skarpetek i ich prania).
Kurtka przeciwdeszczowa, albo płaszczyk jeśli nie posiadamy lekkiej kurtały.
Generalnie wydaje mi się, że jeżeli wyjeżdżacie w lipcu, czy sierpniu to dobrym pomysłem byłoby zaopatrzenie się w termoaktywne ciuszki, ale oczywiście nie jest to niezbędne :) Jednakże znacząco zwiększy Wasz komfort :)

Ekwipunek:

Namiot - sugerujemy zaopatrzyć się w jeden większy i droższy model. Tanie i małe namioty są fajne, ale trzeba je traktować jako jednorazowe inwestycje. Całe szczęście, że swój udało mi się opchnąć na allegro, bo nigdy w życiu bym już do niego nie wszedł. Brak wentylacji, walące się ściany, fatalne wykonanie, ale z drugiej strony był to nasz wierny kompan, który z trudem znosił męki i znoje tej tułaczki. ALE ZNIÓSŁ! :)
Menażka
Sztućce
Latarka – polecam nawet dwie w tym jedną czołówkę
Ręcznik szybkoschnący
W zależności w jaki rejon się wybieramy tabletki uzdatniające wodę mogą okazać się przydatne.
Igła, nici ( w przypadku kiedy Twój namiot z lidla sam z siebie się chętnie rozpruje)
Poszewka ( w nocy możemy schować w nią polarek i poduszka jak znalazł!)
Kosmetyczka niewielkich rozmiarów, warto poprzelewać perfumy, szampony itd. do mniejszych buteleczek, w zależności na jak długo planujemy wyjechać.
Apteczka, a w niej najważniejsze leki, opatrunki, nożyczki, plastry, bandaże, tabletki przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, maść rozgrzewająca bądź też przeciwzapalna, OPATRUNKI NA RANY POSTRZAŁOWE(lol, dostałem to omylnie w przesyłce, kiedy przed wyjazdem zamawiałem tabletki do uzdatniania wody... Możecie się domyśleć jak wielkie było moje przerażenie. Na szczęście nie jestem przesądny ;)) itd.
Karimata, opcjonalnie materac czy mata samo pompująca. Z doświadczenia polecam materac fjorda Nansena, niedrogi, mały, lekki, a komfort spania na wysokim poziomie i nie pizga od ziemi.Wg mnie zdecydowanie karimata + materac. Śpi się o wiele wygodniej, a to raptem + 0,5 kg do plecaka, więc...
Śpiwór, najlepiej lekki, małych rozmiarów
Coś do szamy, typu musli itd., trochę zupek, jednak nie warto przesadzać z tym... po prostu dobrze jest mieć coś do przekąszenia jeśli siedzimy na stacji czekając na stopa, bądź w nocy gdzieś w Turcji siedząc na krawężniku, czekając na hosta.Orzeszki, pistacje, masło orzechowe!
Gaz pieprzowy do samoobrony
Fajnym patentem może być drugi portfel, albo trochę mało ważnej kasy, jak np. białoruskie ruble :) Nigdy nie wiadomo, kiedy trzeba będzie dać komuś w łapę, a że białoruskie ruble dla niektórych mogą być warte tyle samo co ich ruskie odpowiedniki... możemy na tym wyjść całkiem nieźle :)
Warto mieć również jakieś pamiątki dla ludzi, którzy będą chcieli nam pomóc. Mogą to być zwykłe naszywki z polską flagą albo godłem, pocztówki, znaczki, wlepki, nalepki, szaliki, etc :) Myślę, że to bardzo miła rzecz, a pokazuje, w pewien sposób naszą wdzięczność.
Myślę, że jakaś empetrójeczka z dobrą baterią i solidny stary długotrzymający telefon mogą być bardzo fajnymi rzeczami:)
No i oczywiście APARAT!
Kuchenka z gazem - tylko błagam nie bierzcie wielu kartuszy. My wzieliśmy chyba z 10 a zużyliśmy raptem jeden, czy dwa więc...
Notes i długopis
Zapalniczka lub krzesiwo
MAPA! Polecam dużą mapę Europy do chociaż częściowej orientacji w terenie!
Butelki z wodą - jedna, dwie 1,5l butelki przyczepione po bokach...

Jednak mimo powyższej listy każdy może mieć swoje upodobania, przede wszystkim od siebie proponuję, aby zabierać jak najmniej wszystkiego, oraz nie zabierać żadnych toreb w ręce, potem ciężko się uwolnić od nich ( Prawda Frendzel? :D ).
Nigdy więcej torby z Lidla w drodze... Co lepsze przez 18 dni nie znaleźliśmy chwili na to, żeby dojeść makaron, z którym wyjechaliśmy z Polski... Całe szczęście, że pesto(z zestawu z Lidla : pesto + makaron = 5 zł) zostawiliśmy naszemu tureckiemu przyjacielowi, bo znając mnie dowiózłbym je również do kraju... Co za dno.. Zgadzam się z tym, żeby pakować absolutnie niezbędne rzeczy. Trochę niepsującej się żywności wystarczy, ale jeżeli nie jedziemy do Skandynawii ani na pustynię, czy w Himalaje to proponuję +30 zł do portfela :) Myślę, że taki sam sens ma zabieranie książek, harmonijek, gitar, mandolin, i innych tego typu rzeczy. Powiedzmy sobie szczerze: w podróży tak naprawdę mało jest prawdziwego wolnego czasu. Zawsze jest ktoś nowy obok, albo nowe miejsce, albo cokolwiek co zajmuje nasz czas i uwagę, a wieczorem jesteśmy tak zmęczeni nadmiarem wrażeń, że chcemy tylko spać.

Pakujmy się tak, by wszystko się zmieściło w plecaku. W zasadzie to tyle, jeśli macie swoje pomysły bez czego nie dacie rady się obyć w podróży, piszcie w komentarzach ;]

Jeśli zastosujemy się do powyższego opisu, bądź go nawet ukrócimy nasz wyjazd nie będzie wyglądał tak jak ten obok:

Tak więc powodzonka w trasie i jak coś to pytajcie!
Pendzel & Frendzel

Syria

2012-12-25T09:24:00.001-08:00

Konflikt w Syrii:

czas: 16.03.2011 – dziś

Oficjalna przyczyna: "wystąpienie antyprezydenckie"

Strony konfliktu
Syria(siły rządowe i oddziały paramilitarne)	Syryjska Koalicja Narodowa na rzecz Opozycji i Sił Rewolucyjnych
Wsparcie militarne:
Rosja	Arabia Saudyjska
Iran	Katar
Liban	Turcja
	Libia
Wsparcie niemilitarne
	Stany Zjednoczone Wielka Brytania Francja Niemcy
Dżihadyści
	Al. Kaida Mudżahedini

Wikipedia o dziwo udostępnia nam sporo danych ładnie zebranych w całość TUTAJ

Ostatnimi czasy dosyć dużo kontrowersji wywołał klip umieszczony w Internecie przedstawiający bardzo brutalne zdjęcia i nagrania z Syrii. Dosyć mocno mnie to poruszyło i moją pierwszą reakcją było podzielenie się tym nagraniem ze znajomymi. Przede wszystkim kierowała mną chęć poznania ich opinii w danej kwestii. A żeby nie być gołosłownym, poniżej zamieszczam klip:

Ostry i Hades - 600 dni

Przytoczę jeszcze wypowiedź artystów:
„600 dni - Napisaliśmy ten utwór, zwrócić Waszą uwagę na to jak naprawdę wygląda Świat, w którym żyjemy. Dosyć mamy przymykania oczu i udawania, że nic się nie dzieje. Kiedy Unia Europejska milionami euro wyciera sobie usta po obiedzie, media nawet nie wspominają o zbrodniach wojennych w Syrii. 35 000 ofiar śmiertelnych, ponad 110 000 uchodźców. Kałuże łez niewinnych ludzi reżim zamienił w morze krwi. Mamy nadzieję, że każdy kto to ogląda i czyta, podzieli się tym z najbliższymi i stanie w obronie dzieci, które są ofiarami militarnej przemocy pod reżimem prezydenta Bashar Al Assad'a. Teledysk poświęcony jest tysiącom Matek i Ojców, którzy za wolność swoją i swoich dzieci walczą już dłużej niż 600 dni. Jest to przerażający obraz, ale również nasza rzeczywistość. Zwracamy się do mediów i polityków, aby przerwały zmowę milczenia zwracając uwagę wszystkich Polaków na zaistniałą tragedię. W czasach niepewności ...
O.S.T.R. & Hades”

Cały klip powstał na bazie relacji fotoreporterów wysłanych na zlecenie Vice:

I jest dostępny tutaj

Tekst jest mocny, klip brutalny, utwór zapada w pamięć. I teraz szczerze mówiąc mam ogromny wewnętrzny dylemat. Z jednej strony bardzo szanuję Ostrego za jego muzykę, twórczość, wykształcenie i podejście do życia i wierzę w to, że tworząc to nagranie kierowali się tylko i wyłącznie(albo przynajmniej w większej części) tym, aby zrobić coś dobrego, żeby zwrócić uwagę na to całe zło na świecie i spróbować zachęcić innych do pomocy. Z drugiej strony telewizja, media, prasa tak skutecznie potrafią mydlić społeczeństwu oczy, że każdy z nas (jeżeli jeszcze nie jest) to powinien potrafić odnaleźć w przesłaniach własną prawdę. Inaczej całe życie będziemy żyli w przeświadczeniu, że:

rząd jest dobry, bo znają się na rzeczy i chcą zrobić wszystkim dobrze :)
Kaczyński to świr, a PIS to banda idiotów
za wschodnią granicą mieszkają złodzieje i bandyci. Generalnie im dalej na wschód tym coraz gorzej. W Rosji żyją białe niedźwiedzie tańczące z wódą, a w Turcji arabusy zabiją każdego prawego katola
biedny Izrael od lat wypiera terrorystów ze swojego kraju
kochane USA dzielnie i mężnie walczy z terroryzmem na całym świecie
kryzys w eurolandzie

itd. Itp...

Mógłbym prawdopodobnie całymi dniami ciągnąc temat telewizyjnych kłamstw, ale nie do końca o to mi chodzi. Zastanowiło mnie jedno, a mianowicie to, że większość moich znajomych, przyjaciół, kolegów odpowiedziało mi, że nie można się przejmować sytuacją na świecie, bo i tak nic nie możemy z tym zrobić… W takim przypadku, pociągnąłbym myśl dalej. Czy zatem warto interesować się sytuacja w Europie? Czy warto interesować się sytuacją w Polsce? Czy warto interesować się sytuacją w Łodzi? I czy warto interesować się sytuacją w naszych rodzinach?

Zakładając, że utwór OSTRego nie miał na celu tylko i wyłącznie nabicia kabony na czyjejś śmierci to jednak wciąż mam nadzieję, że taki przejaw kreatywności może kogoś porwać do walki! Może ktoś zapiszę się na wolontariat do Syrii? Może przeleje środki dla akcji charytatywnych? Być może wymyśli jeszcze inny sposób, a być może założy organizację i zacznie namawiać innych do wstąpienia do niej? Jakby na to nie patrzeć Ostry i Hades również skądś musieli wziąć tę wenę. Może o to właśnie chodzi? A może ktoś zainteresuje się jak to się czemu rozkład sił w tym konflikcie prezentuje się tak a nie inaczej? Czemu Rosja i Iran wspierają Syrię, podczas gdy Zachód wyraźnie trzyma z rebeliantami?

O ile w pewnym stopniu mogę zrozumieć brak zainteresowania tematami tego typu to bardzo nie lubię założenia, że jesteśmy bezsilni jako jednostka. Z tymi poglądami będziemy sobie dawać dmuchać w kaszę również na naszym podwórku... A może już dajemy? Nie do końca widzę się w roli wolontariusza w Syrii, a na to, żeby pojechać tam i robić zdjęcia(swoją drogą fotografowie wojenni mają niesamowite cojones) mam chyba zbyt mało odwagi. Uważam natomiast, że może znaleźć się ktoś, kogo TAKI klip będzie w stanie zainspirować.

Ciekawy jestem Waszego zdania i z chęcią wdam się w burzliwą merytoryczną dyskusję.

Parę ciekawych linków:

STRASZNY ZBRODNIARZ Kadafi i jego ukochana Libia:
Syria na forum Sadistica

10.01.2013

Właśnie dzisiaj dostałem zaproszenie na wydarzenie, które odbędzie się w Łodzi. Będzie to charytatywny koncert. Wklejam dokładny opis tego co nadejdzie:

"W dniu 28 marca 2013 roku w Łodzi organizacja SKN SFI przy współpracy z Dobrekino Studio zaprezentuje zupełnie nową odsłonę znanego już wszystkim projektu SFIfor - koncert charytatywny Rap4Life z udziałem najbardziej rozpoznawalnych artystów polskiej sceny hip-hopowej takich jak: O.S.T.R., Hades oraz wielu innych. Dochód z akcji zostanie przekazany na pomoc humanitarną dla syryjskich uchodźców (w tym głównie dzieci będących niewinnymi ofiarami reżimu) przebywających obecnie na terenie Turcji. Pragniemy również podnieść świadomość społeczeństwa w zakresie nieustającego łamania praw człowieka."

https://www.facebook.com/Rapfo4Life/info

Co włożyć do apteczki?

2012-10-17T19:38:00.000-07:00

Gdziekolwiek się wybieramy powinna nam towarzyszyć, zawsze w pogotowiu, w razie niebezpieczeństwa mniejszego lub większego. Poniżej podałem okrojoną wersję apteczki, jednak są w niej podstawowe rzeczy.

Apteczka, rzecz o której często zapominamy, a może ona nam uratować zdrowie, a nawet życie.

Co powinno się w niej znaleźć?

Niezależnie gdzie się idziemy, czy to są góry, autostop, czy zwykła wycieczka powinniśmy ze sobą zabrać:

Plastry opatrunkowe – podstawowy składnik każdej apteczki
Gazę opatrunkową
Bandaż elastyczny
Nożyczki ( te o mniejszych rozmiarach można przewozić w samolocie )
Wodę utlenioną, bądź waciki nasączone alkoholem, zajmują mniej miejsca
Płatki kosmetyczne - przydatne przy otarciach i czyszczeniu ran
Agrafki
Koc termiczny
Lek na biegunkę – polecam Smectę, wg mnie działa o wiele skuteczniej i szybciej niż węgiel
Lek na gorączkę – cokolwiek co zawiera ibuprofen, może być Paracetamol

Osobiście poleciłbym jeszcze taki mały plastikowy kieliszek, często mamy problem z oczami, jakieś paprochy itd., a łatwym i skutecznym sposobem jest ‘wypłukanie’ dziadostwa z oka poprzez nalanie do kieliszka wody i przyłożenie do oka. Trochę pokręcimy okiem w wodzie i powinno przejść. Równie dobrze możemy się popłakać na siłę, efekt powinien być ten sam ;)

Całość radzę zapakować w dobre pudełko, które się nie rozleci, najlepiej wodoszczelne. Dobrze skompletowana i ułożona apteczka gwarantuje szybką i skuteczną pomoc !

Skompletować apteczkę samemu jest banalnie łatwo, wszystko to znajdziemy w każdej aptece, za niewielkie pieniądze można się zaopatrzyć we wszystkie wyżej wymienione produkty, a mogą one się okazać bardzo potrzebne podczas naszej podróży, nie zapomnijcie o tym!

Co zabrać ze sobą w trasę?

2012-10-12T07:44:00.000-07:00

Są dwa warianty, ekonomiczny, oraz średnio-zaawansowany. Bogatego, czyli zaawansowanego nie znamy, bowiem nie mamy tyle pieniędzy, zresztą bez przesady… ;)

Zbliża się majówka, potem wakacje, po wakacjach ferie, na każdą okazję chciałoby się mieć odpowiedni sprzęt, jednak to kosztuje, tutaj postaram się opisać jak rozważnie kupować, aby mieć sprzęt całoroczny.

Buty – Buty są chyba najważniejszą częścią naszego ubioru, jeśli będą niewygodne to pół biedy, gorzej jeśli obcierają nam stopy do krwi – nie pójdziemy wtedy nigdzie dalej.

a) Buty na lato – najlepiej zaopatrzyć się w sandały, obojętne nam wtedy czy pada, czy słońce, nie przemokną, są wygodne i przewiewne, nie musimy się bać o odparzenia i inne rzeczy. Z sandałami miałem do czynienia dwa razy, ekonomicznie – skończyło się to dla nich śmietnikiem, gdyż podeszwa cała się rozleciała, uwierały okropnie, stopa latała w sandałku i się okropnie pociła. Niektórzy polecają wszystko jechać po kosztach, tutaj jestem zupełnie przeciwnego zdania. Drugi raz nie popełniłem tego błędu i zainwestowałem w trochę lepsze obuwie, jest ono i tak dostępne cenowo praktycznie dla każdego Teva Hurricane III - Spokojnie można je wyrwać ok. 130zł, komfort noszenia ogromny, wytrzymałość bardzo dobra.

b) Buty na resztę roku – tu w zależności jak zawsze od budżetu można się spierać, jednak w góry w zimę lepiej mieć nieprzemakalne buty. (Od siebie polecam niekoniecznie tanie, ale pancerne Boreal Atlas. Można dokupić również stuptuty, świetne są Deutera, da się wyrwać w cenie ok 100zł, czyli ochraniacze przed wodą, śniegiem. W tych samych nieprzemakalnych trekingach można łazić resztę roku, jednak nie oddychają one tak dobrze, jak buty przemakalne.

Kurtka – tu praktycznie można używać wszystkiego co ochroni nas przed deszczem i wiatrem. Fajnie jak kurtka waży niewiele, wtedy w plecaku nie mamy dodatkowego obciążenia, z mojej strony polecę Marmot PreCip Jacket - są leciutkie, wytrzymałe i ochronią nas przed niesprzyjającymi warunkami, kasy może trochę więcej niż zwykła kurtka, ale mamy gwarancję ochrony.
Plecak – tu zdania są podzielone, jedni śmigają nawet z kostkami, niszczą je i wymieniają, inni inwestują raz a porządnie, tak jak zrobiliśmy to ja i Frendzel. Nic innego w cenie do jakości nie polecę jak Wisport Mosquito. Cokolwiek Wisportu, w zależności jaki chcecie litraż. Jednak warto sprawdzić, czy plecak jest wykonany w całości z Cordury, jest to niezniszczalny wręcz materiał. W podobnej cenie mamy Fjorda Nansena Himalaya, jednak Wisport jest w całości Polską firmą, plecaki Chin na oczy nie widziały, więc możemy mieć pewność, że nie jest to żaden bubel, zresztą gwarancja 5 lat do czegoś zobowiązuje. Cena – ok. 340zł
Karimata – prosta sprawa, jednak jeśli lecimy samolotem z bagażem podręcznym, a mamy zamiar spać pod namiotem, nic lepszego nie znajdziemy w tej cenie jak Fjord Nansen Trekker. Uda nam się go kupić już od 79zł. Jest to materac dmuchany, który zajmuje miejsca tyle co nic, a śpi się bardzo wygodnie. Oczywiście można kupić odpowiednik tego, np. materac plażowy, jednak przy pompowaniu sami zobaczycie różnicę, przetestowałem oba. Co do karimat, większej różnicy nie widzę.
Śpiwór – jedna z najważniejszych rzeczy, chcielibyśmy, żeby był tani, lekki i miał małe rozmiary po spakowaniu – ze swojej strony polecę Volven Superlight I, przy temperaturze ok. 8 stopni spałem bez ciuchów w lekko rozpiętym śpiworze tak było ciepło. Waży ok. 700g, miejsca po spakowaniu zajmuje baaaardzo mało. Koszt – jak się uda to ok. 100zł, jak nie to 160zł.

Namiot – Jeden, ale dobry np FN Sierra II lub III. Mamy gwarancję tego, że komfort życia po przebytych kilometrach podróży będzie niewspółmiernie większy do tego jaki byście mieli śpiąc w namiocie z Lidla, w którym my mieszkaliśmy podczas naszej wyprawy autostopowej.

kierunek : St Petersburg!

2012-09-27T17:50:00.001-07:00

Jak zwykle dzień (a właściwie 18h przed wyjazdem) upływa melancholijnie i spokojnie. Już za parę dni zaliczę jeden ze swoich wymarzonych podróżniczych punktów - Sankt Petersburg. Była stolica imperium rosyjskiego, piękne i stosunkowo młode miasto położone na ponad 40 wysepkach przy zatoce fińskiej nad deltą Newy. I chociaż staż tego grodu Lenina nie największy to za to jaka historia bogata! Nie mogę się doczekać, żeby ją poznać, żeby się w niej zanurzyć, żeby poczuć ten mroźny, wyniszczający organizm klimat, tę ponurą, chłodną atmosferę miasta, która sieje depresję w ludzkich sercach i umysłach; żeby zobaczyć miasto, które tyle razy było pod wodą, było bombardowane przez Nazistów, a jednocześnie trwa dumnie i nieprzerwanie chełpiąc się bogactwem przede wszystkim kulturalnym! Ermitaż, coś czuję, że spędzimy tu nie jeden dzień.. Może dlatego, że moim kompanem będzie studentka malarstwa... ;) Noce spędzimy u pary studentów gejów z okolic Uralu - to będzie ciekawe :) Chociaż z góry ostrzegłem, że śpię od ściany!

A jak wygląda podróż? Wyjazd został zaplanowany, dzięki przewoźnikowi - Simple Express. Dodam tylko, że bilety kupowałem pół roku wcześniej i dzięki temu udało się sporo przyoszczędzić. Za wszystkie, czyli za 6 przejazdów, zapłaciłem łącznie po podliczeniu 90 zł... Dzisiaj za tyle może udałoby mi się dojechać do Wilna ;) Co więcej - będę jechał Lux Expressem na jednym, czy dwóch odcinkach, dlatego, że w międzyczasie Lux Express zastąpił parę kursów Simple Express. A jak wygląda lux? Ano tak.

Mam tylko nadzieję, że uda mi się cieszyć jakoś tym komfortem, bo podróż do najłatwiejszych nie będzie należeć. Żeby dojechać do Petersburga będę musiał spędzić w autokarze około 27 godzin... Do tego czasy na przesiadkę, brak snu - nie będzie to łatwa podróż. Mam tylko nadzieje, że przymrozki nie będą doskwierać, bo chyba będe zmuszony zakupić jakieś futro u wschodnich braci(opcja dla narodowców - okupantów i oprawców ;p).

Jeden dzień spędzimy także w Tallinie i najprawdopodbniej zatrzymamy się w hostelu pod... królikiem ;p Dostałem taką oferte od znajomego z coucha i myślę, że skorzystam. Raz, że lokalizacja świetna(samo centrum), dwa że mają nam zejść z ceny z 10e na 8e(nieźle nie?), trzy... mają królika :D No dobra, bez tego trzeciego... W każdym razie, w Tallinie jeszcze nie byłem. Także po tym wyjeździe ze stolic krajów nadbałtyckich zostanie mi tylko Ryga - ale to może kiedyś.

Harmonogram wyjazdu:

Wyjazd / Departure Warsaw, Dw.Centralny 04 23:05 29.09.2012
Przyjazd / Arrival Vilnius Coach Station 08:45 30.09.2012

Wyjazd / Vilnius Coach Station 10:00 30.09.2012
Przyjazd / Arrival Tallinn Coach Station 19:05 30.09.2012

Wyjazd / Tallinn Coach Station 23:00 01.10.2012
Przyjazd / Arrival St.Petersburg Coach Station 07:05 02.10.2012

POWRÓT:

Wyjazd / St.Petersburg Coach Station 22:00 05.10.2012
Przyjazd / Arrival Tallinn Coach Station 05:00 06.10.2012

Wyjazd / Tallinn Coach Station 10:00 06.10.2012
Przyjazd / Arrival Vilnius Coach Station 19:05 06.10.2012

Wyjazd / Vilnius Coach Station 22:30 06.10.2012
Przyjazd / Arrival Warsaw, Dw.Centralny 04 05:55 07.10.2012

Mapa wyjazdu:

Wyświetl większą mapę

Hajs:

noclegi:

8e - jedna noc w Tallinie

0 zł - noce na Couchu w St Petersburgu oraz w autokarach

transport:

90 zł - Warszawa - Wilno - Tallin - St Petersburg - Tallin - Wilno - Warszawa

wiza:

450* zł - BOŻE, CZY TY TO WIDZISZ?

*Niestety, pośrednik bierze tak naprawdę niewielką sumę, ale całość "zżera" rosyjska biurokracja: opłaty konsularne, administracyjne, wizowe, blablabla... Póki co najdroższa wiza jaką kiedykolwiek kupiłem. I to tylko na 10 dni! Szlag by ich trafił...

Także tak... życzcie mi powodzenia - zwłaszcza w powrocie, bo będę wracał sam i będę miał przesiadki trwające po 5 godzin, a nie chciałbym stracić dobytku, aparatu, statywu tylko dlatego, że zasnę gdzieś na chodniku i wtedy zdążą mnie ograbić ;) O nic więcej się nie boję, jak zwykle - chce wrażeń! Kolejnych, nowych i niezapomnianych wspomnień i znajomości! Po Tallinie i St Petersburgu planuje małą przerwę w podróżach - praca inżynierska czeka i czeka i czeka... wygląda jak stara, zużyta kochanka, która kiedyś wyglądała tak fascynująco, a teraz jest ... dobra, nieważne. Po prostu będę miał trochę roboty, ale jak tylko skończę to coś wymyślę. W głowie mam work&travel, Pekin, errasmusa w Murcii albo na Kanarach(stąd nauka hiszpańskiego), no i pomysł na nowy autostopowy rajd: Murcia - Dakar :) Ale o tym wkrótce. Póki co wszelkie podróżnicze, biletowe newsy na fanpage'u.

Bajo!

PS. Skoro Petersburg, to może Leningrad?

2012-09-21T19:10:00.000-07:00

Krótka fotorelacja z wakacyjnego wypadu do Rzymu

Pomysł na wypad do Rzymu narodził się nagle, dlatego nie był to typowy dla mnie wyjazd, czyli low cost tylko raczej medium cost. Ale o tym jak tanio dostać się do Rzymu możecie się dowiedzieć chociażby z naszych zaprzyjaźnionych stron, które mamy w linkach. Zresztą, masz jakieś pytania? Pisz do mnie :)

Ponieważ Pendzel był tam przede mną i dokładnie i ładnie opisał jak można zwiedzić Rzym tutaj mając niewiele czasu pomyślałem, że dobrze by było gdyby moja relacja była fotorelacją, gdyż byłem tam 7 dni i chyba zanudziłbym nawet najbardziej cierpliwe i wytrwałe osoby, gdybym chciał to wszystko tutaj opisać! Właśnie dlatego postaram się opublikować parę ważnych dla mnie zdjęć w klimacie retro tak, żebyście mogli przez chwilę poczuć klimat tamtego miejsca. Przynajmniej spróbuję to zrobić !

Nasza przygoda rozpoczęła się na tym campingu. To niesamowite, że już od 12e można spędzić noc w takich świetnych warunkach. Mieszkaliśmy w wynajmowanych namiotach, a na terenie campingu znajdowały się :

- basen
- pub
- sklep
- restauracja
- automat do biletów
- przechowalnia bagażu
- kawiarenka internetowa

I wiele, wiele, wiele innych udogodnień. Uważam, że to świetne rozwiązanie, a i lokalizacja niezła, więc dla wszystkich którzy mają obawy co do Coucha polecam właśnie TO miejsce:
http://www.plushostels.com/pluscampingroma

A, i taka mała wskazówka, jeżeli robilibyście kiedyś rezerwacje: private tent to namiot, który znajduje się na campingu. Tzn jest to namiot należący już do nich, a nie namiot, który wieziecie ze sobą w 70l plecaku na bagażu rejestrowanym i przez niego nie możecie przywieźć do kraju paru przepysznych win… DAMM IT! Ale to tak ku przestrodze dla potomności….

Podróż do Rzymu to przede wszystkim podróż w odległe, zamierzchłe czasy. Na każdym kroku spotykamy zabytki, jedne zachowane lepiej, inne gorzej… w przeważającej części przypominające stertę gruzu (ale jakże bogatego w niesamowite historie i przeżycia!). Włosi to mistrzowie marketingu – potrafią sprzedać każdy kamyk który ma pare tysięcy lat – powinniśmy się od nich tego uczyć, a zwłaszcza Łódź, w której podobno jest najwięcej zabytków w Polsce(tak zwykło się mawiać… szkoda tylko, że lwia część ledwo zipie i bardziej opłaca się je burzyć lub podpalać…).

Koloseum powala swoim ogromem. Nic dziwnego, że znajduje się na każdej pocztówce. Nocą klimatyczne oświetlenie wytwarza niesamowitą aurę romantyzmu, która w połączeniu z otulającą nas z każdego budynku, kamyka, cegiełki wydartą kartką historii i aromatem uderzającym w nasze nozdrza z pouchylanych okiennic restauracji sprawia, że Rzym staje się dla nas symbolem piękna i oczarowuje nas na zawsze. Będziemy chcieli tu wrócić nie raz, choćby na przepyszną tradycyjną włoską kolacje, choćby na lampkę cierpkiego, wytrawnego wina, choćby na spacer po Piazza Navona, chociażby na przepyszną pizzę na ultracieńkim cieście w mojej i Ani ulubionej knajpce na Via Cavour(ulica blisko Coloseum, na której znajduje się masa restauracji i barów stosunkowo niedrogich z rewelacyjnym jedzeniem).

Nie mogłem się doczekać, kiedy z Anią dotrzemy do Watykanu – bardzo chciałem zobaczyć muzea watykańskie i wejść do Kaplicy Sykstyńskiej. Nie zawiodłem się, to było niesamowite przeżycie. To piękno, ten kunszt, ta precyzja, ta architektura, ta wizja – wszystko mnie powalało na deski i wbijało w podłogę. To było najpiękniejsze muzeum w jakim moja wielka kajakowata stopa miała szansę kiedykolwiek stanąć i chciałbym tam kiedyś jeszcze wrócić.

Jedyne czego nie mogłem zdzierżyć to fakt, że Kościół nawet takie miejsca potrafi przerabiać na stragan. Koszuleczki, ołóweczki, długopisiki z podobiznami Papieża. No do jasnej pały, ja rozumiem, że kapitalizm wymusza na nas pogoń za pieniądzem, ale czy już nic na tym świecie nie może być zwyczajnie święte? Jezus wyganiał handlarzy ze świątyni, a tu – w sercu kościoła katolickiego – mogę sobie zakupić gumkę do ścierania z twarzą papieża.. Że niby co ja mam z tą gumka zrobić? Ok, pomijając fakt, że taka gumka jest przeze mnie mało używana w mym podeszłym, informatycznym, studenckim wieku(a szkoda… ;)) to po grzyba mi coś takiego? Nawet gdybym był fanem obecnego papieża, bądź też byłby to autorytet dla mnie to i tak nie rozumiem co miałbym z takim stuffem zrobić. Nie ogarniam, sry..

Bazylika św. Piotra również była cudem. A w niej, pełno Polaków. Przed nią, zaczepił nas pewien czarny przewodnik, tzw. MY FRIEND! A jakie było jedyne zdanie, którego nauczył się (za pewne wspólnie zrywając truskawki w Holandii) od Polaków?

- JA NIE MIEĆ PRACA, JA NIE MIEĆ PIENIĘDZY!

Hmmm… I co Ty na to Donaldzie? Ja się pytam: JAK ŻYĆ!?

najlepsze ciasto ever..

Wracając do wycieczki, to może podam przykładowy kosztorys jaki dotyczył nas:

- koszt przepysznej pizzy na Via Cavour – 6e

- nocleg na campingu Plus – 12e
- podatek naliczany przez pierwsze 5 nocy na campingu 1,50e
- bagaż rejestrowany w sezonie do 15 kg w wizzie kosztował 25e/odcinek

Pod spodem link do całego albumu:

Wszystkie retro zdjęcia z Rzymu

Do Rzymu wróce na pewno, ale póki co są ważniejsze cele. Najbliższy to:

Tallin i St Petersburg – relacja z nocy spędzonej w centrum tego miasta na couchu u gejów(sic!) wkrótce. Wyjazd 28 września, powrót 7 października.

A poniżej znajduje się lokalizacja naszej knajpki :)

Wyświetl większą mapę

Jeśli nie samolotem to czym?

2012-09-14T04:50:00.000-07:00

Właśnie ! Samolot to prosta sprawa, 2h i jesteś półtora tysiąca kilometrów dalej, problem jest, kiedy tanich biletów nie ma, albo chcesz zabrać większy bagaż, a może boisz się latać? Na szczęście są jeszcze inne opcje do wyboru, oto dwie które polecę:

Polski Bus – przewoźnik, który obwiezie nas po głównych miastach w Polsce, Berlinie, Wiedniu, Bratysławie i Pradze. Bilety niestety trzeba rezerwować ze sporym wyprzedzeniem i panuje tu zasada kto pierwszy ten lepszy, aktualnie bardzo ciężko upolować tanie bilety, jednak jest to nadal możliwe, jeśli się ma dobre i szybkie info. Zamówienie biletów pod względem technicznym jest banalne, wystarczy wpisać pożądaną datę, liczbę osób i miejsce odjazdu-przyjazdu, potem wybrać godziny które nas interesują i przejść do płatności, najprostszym sposobem jest przelew, wszystko robimy intuicyjnie, po zatwierdzeniu zamówienia przenosi nas na stronę banku, tam potwierdzamy przelew i po chwili dostajemy bilety na maila. Trzeba jednak uważać, żebyśmy dostali dwa maile. Z potwierdzeniem kupna, oraz drugi mail, eBilet, ten drugi jest o tyle ważny, ponieważ były już akcje polskiego busa, że chciał anulować rezerwacje pasażerom itd., więcej info w temacie: http://www.fly4free.pl/polskibus-com-anuluje-prawidlowe-rezerwacje/Jeśli jednak mamy oba maile, wystarczy, że kierowcy pokażemy numer rezerwacji i możemy cieszyć się podróżą odbytą za grosze. Do luku bagażowego możemy zabrać ze sobą rower, jednak po uprzednim odkręceniu przedniego koła. Przestroga dla tych, którzy chcą skontaktować się z władzami PB, lepiej zrobić to za pośrednictwem maila! Minuta na infolini PB kosztuje około 4zł!!Autokary są nowoczesne, wyposażone w sieć WiFi, toaletę i klimatyzację.

Tutaj wywiad z właścicielami: http://vimeo.com/24382674

Link do strony - http://www.polskibus.com/

Simple Express – ten przewoźnik oferuje połączenia międzynarodowe obejmujące Niemcy, kraje nadbałtyckie i Polskę, na które również trzeba często zrobić rezerwację daleko w przód. Ceny zaczynają się już od 12zł, na promocyjne kierunki w danej dacie jest 5 miejsc w tej cenie, kolejne 5 za 24zł. Autokary wyposażone są w gniazdka elektryczne, WC, oraz klimatyzację. W odróżnieniu od Polskiego Busa, nie zaznamy w tym autokarze dostępu do sieci WiFi. Samo zamówienie biletów może być nieco trudniejsze niż w przypadku PB, jednak wynika to tylko z kultury pracy strony internetowej, która napędziła nam już wiele nerwów. Płacimy kartami kredytowymi visa/master card ( również PrePaid ), bilet dostajemy na maila, który drukujemy w dwóch kopiach, dla kierowcy i dla siebie. Na bilecie mamy napisane swoje miejsce w autokarze, jednak jeśli podczas podróży będą wolne inne, możemy zmienić. Biletu lepiej nie zgubić, gdyż możemy zostać nie wpuszczeni na pokład autobusu! Tutaj tak samo jak w przypadku PB możemy przewozić rowery, jednak musimy odkręcić przednie koło.
Aktualizacja ! Od teraz oprócz wyżej wymienionych kart możemy również dokonać płatności za pomocą zwykłego przelewu, w podobnym systemie jak w Polskim Busie. Duże ułatwienie dla kupujących !

Na stronie przewoźnika mamy informacje o miejscach odjazdów http://www.simpleexpress.eu/lang/pl/info/bus-stops

Rezerwacji dokonujemy na http://www.simpleexpress.eu/pl