นิพพานอยู่ไหน

บทที่ ๒๖ นิพพานด้วยปัญญา (๑๐) สรุปว่านิพพานอยู่ตรงไหน

2013-01-27T00:31:00.000-08:00

เพิ่มคำอธิบายภาพ
http://www.deviantart.com/ ...

สรุป นิพพานอยู่ไหน

มาถึงบทสรุปว่านิพพานอยู่ไหน ในหลายคำถามหลายคำตอบในเว็บต่างๆที่คนอยากรู้เข้าไปดูข้อมูลบ้าง เข้าไปตั้งกระทู้ถามหรือแม้แต่จะอธิบายว่า นิพพานที่แท้จริงอยู่ตรงไหน มีการอ้างตำราอ้างคำบอกเล่าของครูบาอาจารย์ต่างๆ ว่านิพพานอยู่ตรงไหนมีลักษณะอย่างไร

ถ้าใครเปิดหน้าเว็บแล้วเจอหน้านี้ก่อนโดยยังไม่ได้อ่านบทความต้นๆ อาจจะทำให้เข้าใจได้ยาก คงต้องไปอ่านบทต้นๆก่อน เพื่อให้รู้ถึงธรรมเบื้องต้น ที่ผมต้องการแสดงให้รับรู้จนมาถึงบทสรุปตอนนี้

บทความที่ผมเขียนไว้ตั้งแต่ต้นจนถึงตรงนี้ อาจจะไม่ได้อธิบายไว้ว่านิพพานที่แท้จริงอยู่ตรงไหนหน้าตาเป็นยังไง แต่ผมจะอธิบายให้นักปฏิบัติพอจะมองเห็นหนทางได้บ้าง

โลภ โกรธ หลง ๓ ตัวนี้ ตัวหลงเป็นตัวที่ตัดได้ยากที่สุด เพราะแม้แต่พระโสดาบันก็ยังหลง คือหลงมาเกิดอีกอย่างมาก ๗ ชาติ อย่างกลาง ๓ ชาติ อย่างน้อย ๑ ชาติ(พระโสดาบันมี ๓ ระดับ) พระสกิทาคามีกลับมาเกิดอีก ๑ ชาติ ส่วนพระอนาคามีไม่กลับมาเกิดอีกแล้ว เพราะท่านจะไปสำเร็จพระอรหันต์อยู่บนพรหมชั้นสุทธาวาส

ผมได้เขียนเรื่องนิโรธสมาบัติไปแล้วและไม่คิดว่าจะมีใครมาแอบอ้างเรื่องนี้กันอีก คือไม่กี่วันนี้ผมเห็นข้อความในเว็บหนึ่ง บอกว่าอาจารย์ของเขาจะเข้านิโรธกรรม การเข้านิโรธกรรมเป็นยังไงและเมื่อออกจากนิโรธกรรมแล้วในวันที่เขากำหนด ก็มีการเชิญชวนผู้มีศรัทธาไปทำบุญกับพระที่ออกจากนิโรธกรรมซึ่งมีอานิสงส์มาก แล้วก็เอาเรื่องนิโรธสมาบัติที่มีพระท่านได้เขียนรายละเอียดบอกไว้ว่า ใครได้ถวายทานกับพระที่ออกจากนิโรธสมาบัติแล้วอธิษฐานสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้นในวันนั้น เช่นอยากถูกสลากกินแบ่งรัฐบาลรางวัลที่ ๑ แจ็คพอตด้วย ก็จะสมหวังในคราวนั้น อยากจะเป็นเศรษฐีก็จะได้เป็น ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะมีใครหลงเชื่อสักเท่าไหร่ เพราะคนที่จะสมหวังจริงจะมีได้เพียงคนแรกคนเดียวเท่านั้น การจะเข้านิโรธสมาบัติต้องได้พระอนาคามีเป็นขั้นต่ำและสำเร็จอรูปฌานชั้นสูงเนวสัญญานาสัญญายตนฌาน(มีอยู่ในเรื่องทาน) ในอดีตพระราชากิงกิสสะจึงมีประกาศห้ามผู้ใดไปถวายทานพระกัสสปพุทธเจ้าก่อนพระองค์ แต่โพธิอำอามย์ฝ่าฝืนคำสั่งจนถูกประหารชีวิต

มีนักปฏิบัติจำนวนมากอยากไปนิพพาน แต่ตัวเองยังกิน นอน อยู่ที่บ้านแล้วอย่างนี้จะไปนิพพานได้ยังไงกัน เพราะผู้ที่จะไปนิพพานได้ต้องสละทางโลกให้ได้ก่อน คือต้องออกบวช การจะเข้าถึงนิพพานได้ต้องสำเร็จพระอรหันต์ก่อนแต่การที่จะสำเร็จพระอรหันต์ก็ต้องตัดสังโยชน์ ๑๐ ซึ่งในสังโยชน์ ๑๐ ต้องตัดกามฉันทะ คือความพอใจใน รูปรส กลิ่น เสียง สัมผัสและอารมณ์ ซึ่งตัวอารมณ์ตัวนี้คือตัวกามราคะ การยินดีในรสกามการเสพสุขจากการสัมผัสฝ่ายตรงข้ามการร่วมประเวณีกัน ในเมื่อตรงนี้ยังตัดไม่ได้ก็อย่ามาพูดเรื่องว่าจะไปนิพพานเลย จิตใจไม่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวทำไม่ได้หรอก

นิพพานคือความว่างเปล่า ก็มาพิจารณาถึงความว่าง เมื่อมีอะไรมากระทบก็คิดว่ามันไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่า ถ้ามันว่างเปล่าแล้วจริงๆจะไปทุกข์กับมันทำไมเพราะมันไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่า แต่ความสว่าง แสงสีขาว อากาศธาตุ ก็ว่างเปล่าเช่นกัน อาจจะกลายเป็นว่าไปติดนิมิตแล้วทำให้หลงเช่นเดียวกับพระดาบสฤๅษีทั้งหลายที่ติดรูปฌาน ถ้าพิจารณาความว่างเป็นอารมณ์เหมือนอารมณ์นิพพานก็ไม่ถูกต้อง เพราะอารมณ์นิพพานเป็นอารมณ์ที่ว่างจากกิเลสตัณหาทั้งปวง ถ้าผู้สอนจะบอกว่าวิธีพิจารณาแบบนี้เป็นทางลัด ถ้าเป็นทางลัดจริงพระพุทธองค์ทำไมจึงตรัสสอนว่า ไม่ละสังโยชน์แล้วจะทำนิพพานให้แจ้งไม่เป็นฐานะที่จะมีได้(ฐานสูตรหรืออารามสูตร ๔-๓๓๑) แม้การพิจารณาสติปัฏฐาน ๔ ก็ต้องละสังโยชน์เช่นกัน ที่สุดของการพิจารณาคือรักษาจิตตัวเดียวก็ต้องละสังโยชน์ให้ได้ ตามระดับชั้นของพระอริยะ ไม่มีทางลัดที่จะไปนิพพานหรือสำเร็จนิพพานได้ มันต้องเป็นไปตามขั้นตอนเช่นเดียวกับการพิจารณา ปฏิจจสมุปบาท หรือแม้แต่การละสังโยชน์ ๑๐ ต้องละสังโยชน์ที่ ๑ ก่อนแล้วมา ๒ และ๓... จะละสังโยชน์ ๒ แล้วมา ๑ และ ๓ ไม่ได้ เช่นเราบอกว่าเราไม่ลังเลสงสัยในพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าเลย จากนั้นมาพิจารณาเพื่อจะละตัวสักกายทิฐิหรือตัวสีลัพพตปรามาสไม่ได้ ความจริงการละสังโยชน์ ๓ เพื่อบรรลุพระโสดาบันนั้นก็มีบอกถึงวิธีพิจารณาไปแล้ว(ถ้าได้อ่านบทความทั้งหมด)

ตอนแรกพระพุทธเจ้าไม่ได้ตรัสว่า สวรรค์และนรก เปรตอสุรกาย เป็นยังไง จนพระโมคคัลลานะไปท่องนรกสวรรค์มาแล้วและมากราบทูลให้พระพุทธองค์ทราบ พระพุทธเจ้าก็ยอมรับว่ามีจริงอย่างที่พระโมคคัลลานะเห็นมาทุกประการ และเรื่องเปรตพระญาติของพระเจ้าพิมพิสารมาขอส่วนบุญ แต่ไม่มีข้อมูลว่าพระโมคคัลลานะไปท่องแดนนิพพานมา แม้แต่พระมาลัยหรือพระอุปคุตก็ไม่สามารถไปแดนนิพพานเพื่อไปชื่นชมพระบารมีของพระพุทธเจ้าได้ พระอุปคุตยังต้องให้พระยามารแปลงกายเป็นพระพุทธเจ้าให้ดู แล้วถ้ามีใครมาบอกนักปฏิบัติว่าตัวเขาหรืออาจารย์ของเขาซึ่งเป็นพระที่มีชื่อเสียงคนรู้จักทั้งประเทศได้ไปพบพระพุทธเจ้าและได้สนทนาธรรมมาด้วย ท่านจะเชื่อเขาและอาจารย์เขาหรือไม่

การที่ชาวพุทธทั้งหลายรู้ธรรมกันมาก แต่ใช่ที่จะเข้าถึงธรรมกันได้มาก การเข้าถึงธรรมในเบื้องต้นก็คือการเป็นอุบาสกอุบาสิกา แม้จะมีคนพูดกันมากแต่ในข้อปฏิบัติแล้วผมยังเห็นว่ายังไม่ได้เป็นอุบาสกอุบาสิกาอย่างแท้จริงเป็นแต่ทายกทายิกาเท่านั้น และการที่จะเข้าถึงธรรมที่สูงขึ้นและละเอียดกว่านี้ยังมีน้อยมาก ถ้าจะพิจารณาถึงสาเหตุก็คือการสร้างบุญบารมียังไม่เต็ม พระสาวกทั้งหลายต้องสร้างบารมีอย่างน้อย แสนมหากัป โดยนับตั้งแต่การได้ถวายทานต่อพระพุทธเจ้าพระองค์ใดพระองค์หนึ่งแล้วปรารถนาการพ้นทุกข์ทั้งปวงคือการสำเร็จพระอรหันต์ หลังจากนั้นก็ค่อยๆสร้างปัญญาบารมีมาเรื่อยๆจนครบ เมื่อครบแล้วก็จะได้บรรลุธรรมในที่สุด ซึ่งการบรรลุธรรมก็แตกต่างกันไปว่าจะบรรลุเวลาไหน เมื่อไร ฟังธรรมจากใคร แต่ถ้าบารมียังไม่เต็มขั้นการศึกษาธรรมก็เป็นการสะสมบารมีไปเรื่อยๆจนกว่าจะเต็ม ปัจจุบันมีคนที่เคยอธิษฐานที่จะหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด การบรรลุธรรม การได้ดวงตาเห็นธรรม ที่สุดการเข้าถึงมรรคผลนิพพาน และก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ไม่เคยอธิษฐานเลย เพราะความหลงยึดติดอยากมาเกิดใหม่แต่ให้ดีกว่าเดิม ผมจึงว่าคนที่เคยอธิษฐานบารมีมาแล้วไม่ว่าจะปรารถนาพุทธภูมิคือการมาบังเกิดเป็นพระพุทธเจ้าองค์ต่อๆไป หรือปรารถนาเพียงสำเร็จพระอรหันต์ก็ตาม ถ้าบารมียังไม่เต็มขั้นก็มิอาจสำเร็จได้ คงเวียนว่ายตายเกิดจนกว่าจะถึงเวลา แต่การปฏิบัติธรรมซึ่งเป็นการสร้างบารมีนั้นคงดำเนินต่อไป ตราบใดที่ยังไม่บรรลุธรรมแม้ขั้นต้นเช่นพระโสดาบัน บุคคลเหล่านั้นมีสิทธิ์ตกนรกได้ทุกคน แม้พระโพธิสัตว์ก็เคยตกนรกมาแล้ว เช่นนี้พระพุทธเจ้าจึงทรงพยากรณ์เพียงผู้ที่บรรลุธรรมแล้วเท่านั้น ว่าเกิดตายอีกไม่เกินกี่ชาติ แต่บุคคลที่ยังไม่บรรลุธรรมพระพุทธองค์ไม่ทรงพยากรณ์ เพราะปุถุชนทั้งหลายแม้จะเคร่งในศีลแต่หากมีเหตุปัจจัยขึ้นมาก็สามารถล่วงศีลได้แต่กับพระอริยะบุคคลนั้นไม่มี

พระพุทธเจ้าที่สร้างบารมีน้อยที่สุด ๔ อสงไขยกับแสนมหากัป แต่ก่อนที่ยังไม่ได้รับพุทธพยากรณ์นั้นมีกำหนดเวลาต่างกันคือ ปัญญาธิกะโพธิสัตว์ สร้างบารมีด้วยนึกในใจว่า เราจะเป็นพระพุทธเจ้านั้น ๗ อสงไขย นับแต่ออกปากว่า ขอให้เราเป็นพระพุทธเจ้าเจ้านั้น ๙ อสงไขย นับแต่ได้รับพุทธพยากรณ์แล้วนั้นอีก ๔ อสงไขยกับแสนมหากัป รวมเป็น ๒๐ อสงไขยกับแสนมหากัป

สิทธิกะโพธิสัตว์ ปรารถนาในใจว่าเราจะเป็นพระพุทธเจ้า ๑๔ อสงไขย นับแต่ได้ออกปากแล้ว ๑๘ อสงไขย นับแต่ได้รับพุทธพยากรณ์ ๘ อสงไขยแสนมหากัป รวมเป็น ๔๐ อสงไขยแสนมหากัป

วิริยาธิกะโพธิสัตว์ ปรารถนาว่าเราจะเป็นพระพุทธเจ้าอยู่ในใจ ๒๘ อสงไขย นับแต่ออกปากไปแล้ว ๓๖ อสงไขย ได้รับพุทธพยากรณ์แล้ว ๑๖ อสงไขยแสนมหากับ รวมเป็น ๘๐ อสงไขยแสนมหากัป

ความยืดยาวของสังสารวัฏที่เวียนว่ายตายเกิดของผู้ที่ยังหลงอยู่ ผู้ที่ยังมองไม่เห็นทางธรรม ผู้ที่ยังไม่มีความปรารถนาที่จะหลุดพ้น ผู้ที่ยังไม่ปรารถนาทางนิพพาน ยังคงเวียนว่ายตายเกิดรับกรรมไม่มีที่สุดไม่มีประมาณ แม้นางปฏาจารีจะสำเร็จพระอรหันต์ในชาตินั้น พระพุทธเจ้ายังตรัสว่า น้ำตาของเธอมากกว่าน้ำในมหาสมุทร ที่เธอต้องทุกข์ทรมานจากการเวียนว่ายตายเกิดมาแล้วนับไม่ถ้วน แล้วผู้ที่ยังไม่ปรารถนาทางนิพพานน้ำตาของเขาจะมากมายแค่ไหน

พระศรีอารย์ได้เกิดในสมัยพระพุทธเจ้าพุทธโคดมพระพุทธเจ้าในสมัยนี้ พระศรีอารย์ก็เป็นพระรูปหนึ่งที่ถูกกล่าวถึง ตอนที่พระนางปชาบดีโคตรมีจะถวายผ้าไตรต่อพระพุทธเจ้า พระศรีอารย์ในเวลานั้นไม่ได้มีความรอบรู้แตกฉานในพระธรรมคำสอนของพระพุทธองค์ที่สามารถจะบรรลุธรรมใดๆได้ ถ้าหากท่านบรรลุธรรมขั้นใดขั้นหนึ่งแล้วเช่น สำเร็จพระโสดาบัน ท่านก็ไม่สามารถที่จะมาส้ำเร็จเป็นพระพุทธเจ้าองค์ต่อไปได้ เพราะท่านบรรลุธรรมขั้นต้นแล้วจากคำสอนของพระพุทธเจ้าพุทธโคดม ดังนั้นท่านจะมาตรัสรู้เองไม่ได้แล้ว มีหมอดูชื่อดังเคยพูดออกรายการทีวีหลายครั้งหลายหนว่า การแก้เคล็ดเสริมดวงเสริมบารมีของคนเกิดปีนั้นปีนี้ ควรไปสักการะอะไรบ้าง โดยมีพระราหูหรือพระอสุรินทราหูรวมอยู่ด้วย หมอดูผู้นั้นบอกว่าพระอสุรินทราหูมีความเย่อหยิ่งทะนงต้นว่ามีร่างกายใหญ่โตไม่มีใครเทียบได้ ทำให้ไม่เกรงกลัวใครหรือแม้แต่ที่จะเคารพพระพุทธเจ้า แต่พระพุทธเจ้าแสดงฤทธิ์ร่างกายใหญ่กว่าพระอสุรินทราหูหลายเท่านัก จนพระอสุรินทราหูลดความมานะทิฐิของตัวเองและยอมฟังธรรมจากพระพุทธเจ้า เมื่อฟังจบก็สำเร็จเป็นพระโสดาบัน หมอดูผู้นั้นพูดต่อไปว่าพระอสุรินทราหูท่านนี้จะมาบังเกิดเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งนามว่าพระอสุรินทราหูเป็นพระพุทธเจ้าองค์ที่ ๕ ต่อจากพระศรีอารย์ ดูจะเป็นความเข้าใจผิดอย่างมากที่พระราหูสำเร็จพระโสดาบันแล้วจะมาสำเร็จเป็นพระพุทธเจ้าได้อย่างไรกัน ความจริงเรื่องชื่อนั้นมีซ้ำกันมากจนเกิดความเข้าใจผิดก็ได้ ดังนั้นเวลาที่คนมีชื่อเสียงหรือแม้แต่พระก็ดีมาพูดเรื่องต่างๆโดยเฉพาะธรรม เราควรจะพิจารณาไม่ยึดติดตัวบุคคลหรือแม้แต่เป็นอาจารย์ของเรา ที่เขียนตรงนี้ผมต้องการชี้ให้เห็นความเข้าใจความละเอียดของธรรม ถ้ารู้ไม่จริงแล้วไปบอกผู้อื่นอาจจะเป็นการสร้างกรรมให้ตัวเอง

ธรรมที่ละเอียดอ่อนถ้าไม่มั่นใจก็อย่าพูดออกไป หรือศึกษาไม่รู้จริงก็ควรฟังผู้อื่นบ้าง

ผมเคยอ่านธรรมของผู้หญิงคนหนึ่งในเฟสบุ๊ค ก็ดูดีมีประโยชน์ แต่อ่านไปเห็นข้อผิดพลาด ๒ ตอน ในเรื่องเดียวกัน ผมไม่ได้คอมเม้นกลับไปแต่เขียนบทความขึ้นใหม่เพื่อให้ความรู้ที่ถูกต้องแล้วแชร์ออกไปในกลุ่มเพื่อน แต่ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะไม่ยอมรับเหตุผลที่ผมเขียนไป เลยตัดผมออกจากเพื่อนกลุ่มของเขา ตรงนี้พอจะเห็นว่าเขายึดติดกับอาจารย์ของเขามากไปและคิดว่าผมเป็นเพียงมนุษย์เดินดินที่ไม่ใช่พระที่มีชื่อเสียงที่เขาจะยอมรับได้...

มีเว็บธรรมเว็บหนึ่งมีคนตั้งกระทู้ขอความรู้ทางธรรมเพื่อแก้ปัญหาชีวิตให้แก่ตัวเอง มีคนจำนวนมากที่ประสบปัญหาชีวิตมากมายได้โพสข้อความของตัวเอง เพื่อขอความคิดเห็นของผู้อื่น ก็หลายคนต่างความคิดมาช่วยกัน มีอยู่หลายคนได้สละเวลาตัวเองมาช่วยตอบปัญหาช่วยผู้อื่น มีอยู่คนหนึ่งสะดุดความคิดผมมาก ผมเองไม่ได้อ่านปัญหาของคนอื่นมากมาย เพียงเข้าไปศึกษาการตั้งกระทู้ตอบกระทู้เขาทำยังไงกัน กระทู้ที่ผมจะตั้งควรจะไปอยู่ตรงไหน เผอิญผมเห็นผู้ตอบกระทู้คนหนึ่งได้ช่วยตอบแก้ปัญหาให้คนอื่นในหลายกระทู้ แต่มีข้อความหนึ่งที่เขาบอกว่า ปัญหาของคุณแม้พระพุทธเจ้ายังดำรงชีวิตอยู่ก็ไม่สามารถช่วยได้ ผมอ่านแล้วอยากจะช่วยเขา ถ้าเขายอมรับก็ดีถ้าไม่ยอมรับก็จะถกเถียงกันไม่รู้จบ จะอ้างตำรา อ้างครูบาอาจารย์เป็นเรื่องกันใหญ่ ที่อ่านดูเขาก็ใช้ธรรมได้ดี แต่การพูดเช่นนั้นไม่สมควร เป็นการหมิ่นความสามารถของพระพุทธองค์ เป็นการสร้างกรรมโดยไม่เจตนาหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ๒ เรื่องนี้เป็นเหตุที่ทำให้ผมไม่อยากไปยุ่งกับผู้อื่น ผมตั้งกระทู้เองให้ผู้อื่นที่มีปัยหาเข้ามาถามดีกว่าและเขียนบทความนี้ขึ้นมา เพื่อให้เป็นแนวทางปฏิบัติของผู้ที่ยังขาดความรู้ความเข้าใจ
คนที่ไม่ยอมรับความคิดเห็นคนอื่นเพราะไปหลงยึดติดกับคำสอนของครูบาอาจารย์ก็มีมาก ทำให้ผมเขียนบทความนี้มาเพื่อเป็นหนทางพิจารณาสำหรับผู้ที่สนใจหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาไว้พิจารณา ว่าสิ่งใดควรเชื่อหรือไม่เชื่อก็ต้องใช้ปัญญาและวิจารณญานของตัวเองด้วย ไม่มีใครสามารถบังคับให้เราเชื่อในสิ่งที่เขาพูดได้ อยู่ที่ตัวเราจะหาเหตุผลว่าควรเชื่อหรือไม่

มาดูคำว่านิพพานอยู่ไหนต่อไป

นิพพาน พระสารีบุตรกล่าวว่า ดูก่อนผู้มีอายุ ความสิ้นราคะ โทสะ โมหะ นี้เรียกว่านิพพาน ฯลฯ อริยมรรคประกอบด้วยองค์ ๘ เป็นมรรคาปฏิปทาเพื่อกระทำนิพพานนั้นให้แจ้ง (นิพพานปัญหาสูตร ๖-๔๒๖)ดูก่อนภิกษุทั้งหลายโพชฌงค์ ๗ อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความหน่ายโดยส่วนเดียว ฯลฯ เพื่อนิพพาน (นิพพานสูตร ๓-๑๕) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อิทธิบาท ๔ นี้ฯ (นิพพุตสูตร ๓-๑๑๒) ดูก่อนถิกษุทั้งหลาย นิพพานธาตุ ๒ ประการคือ สอุปาทิเสสนิพพานธาตุและ อนุปาทิเสสนิพพานธาตุ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ เป็นพระอรหันต์ขีณาสพอยู่จบพรหมจรรย์หลุดพ้นแล้วเพราะความรู้โดยชอบ ภิกษุนั้นย่อมเสวยอารมณ์ทั้งที่พึงใจและไม่พึงใจยังเสวยสุขและทุกข์อยู่ ความสิ้นไปแห่ง ราคะ โทสะ โมหะ ของภิกษุนั้นเรียกว่า สอุปาทิเสสนิพพานธาตุ ภิกษุเป็นพระอรหันต์ขีณาสพจบพรหมจรรย์ เวทนาทั้งปวงในอัตภาพนี้ของภิกษุนั้นเป็นธรรมชาติอันกิเลสทั้งหลาย มีตัณหาเป็นต้น ให้เพลิดเพลินมิได้แล้ว นี้เราเรียกว่า อนุปาทิเสสนิพพานธาตุ (ธาตุสูตร ๕-๒๖๐) ดูก่อนพราหมณ์แม้ด้วยเหตุผลดังนี้แล นิพพานย่อมเป็นคุณชาติอันผู้บรรลุพึงเห็นเอง (นิพพตสูตร ๗-๒๘๓)

นิพานปัญหา ปริพาชกชื่อชัมพุกขาทกะเป็นผู้ถาม พระสารีบุตรเป็นผู้ตอบ

ช. ที่ว่านิพพาน ๆ ดังนี้ นิพพานเป็นไฉนหนอ

ส. ความสิ้น ราคะ โทสะ โมหะ เรียกว่า นิพพาน

ช. มรรคามีอยู่หรือ

ส. มีอยู่ คืออริยมรรคมีองค์ ๘ ฯลฯ (นิพพานปัญหาสูตร ๖-๔๒๖)

พระพุทธเจ้าจะสอนการพิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน เรื่องอดีตไม่ควรอยากรู้เกินไป เมื่อรู้แล้วอาจจะไปยึดติดว่าในอดีตเราเป็นผู้มีวาสนาบารมีเป็นเจ้าผู้ครองแผ่นดิน มีข้าทาสบริวารมากมาย พอมาปัจจุบันยังคิดว่าตัวเองเป็นเช่นนั้นอยู่ ก็จะใช้อำนาจที่ไม่มีอยู่จริงเที่ยวสั่งคนนั้นคนนี้ให้ให้ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ ที่สุดก็จะเป็นบ้าเสียสติไป เพราะหลงยึดติดในอดีต หรือคิดถึงเรื่องอนาคตที่ยังมาไม่ถึง หวาดวิตกและกังวลเรื่องต่างๆ โดยเฉพาะภัยธรรมชาติที่มีหลายอาจารย์หลายสำนัก ทำนายว่าจะเกิด น้ำท่วม แผ่นดินไหว สึนามิถล่ม ฯลฯ ในวันนั้นวันนี้ โลกจะแตก อุกาบาตรจะวิ่งชนโลก พายุสุริยะ จะเปลี่ยนแปลงขั้วแม่เหล็กโลก ดินฟ้าอากาศแปรปรวน เรื่องอย่างนี้จะเกิดหรือไม่เกิด ถ้าเราเป็นนักปฏิบัติและเข้าใจธรรมดีพอ เราจะไม่วิตกกังวลต่อเรื่องเหล่านี้ เพราะเมื่อถึงเวลาใครๆก็หนีความตายไม่พ้น แต่ก่อนตายให้มีสติ มีครูบาอาจารย์เกือบทุกท่านที่สอนไว้ให้พิจารณาตายก่อนตาย เพราะเวลานั้นมาถึงจริงๆเราจะไม่ประมาท ไม่วิตกกังวลในเรื่องอื่น พิจารณาสภาพธรรมความเป็นจริง

มาถึงเวลานี้แล้วถ้าจะให้บอกว่านิพพานอยู่ตรงไหน ก็คงบอกได้แต่ว่ามันเป็นเรื่องปัจจัตตังรู้เฉพาะตัว และจะรู้ได้ก็ต่อเมื่อตัด ราคะ โทสะ โมหะ สิ้นแล้วเท่านั้น เช่นเดียวกับที่พระพุทธองค์ตรัสว่า ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเรา ถ้าผู้ปฏิบัติยังมีความลังเลสงสัยอยู่ก็เหมือนการว่ายน้ำในอ่างหาทางออกไม่เจอ ความลังเลสงสัยเป็นสังโยชน์ตัวที่ ๒ ที่ต้องตัดให้ได้ แต่ต้องตัดสังโยชน์ตัวที่ ๑ ให้ได้ก่อน(มีบอกไว้แล้ว)

       ผมไม่เสียทีที่เกิดในดินแดนที่มีพระพุทธศาสนาประดิษฐานอยู่ซึ่งถือเป็นมงคลอย่างหนึ่งในมงคล ๓๘ ประการ ผมได้รู้และเข้าใจธรรมของพุทธองค์ที่จะไม่ทำให้ชีวิตตกต่ำและมีชาติกำหนดแล้ว ผมได้เขียนบทความถ่ายทอดความรู้ทางธรรมที่รู้ให้แก่ผู้อื่นที่ควรรู้ไว้เป็นหลักในการพิจารณาต่อไป ส่วนผู้อ่านจะเข้าใจได้แค่ไหนก็อยู่ที่ปัญญาของแต่ละบุคคล ซึ่งก็เขียนบอกไว้แล้วเช่นกัน ส่วนผมได้ทำหน้าที่ของพุทธบุตรครบถ้วนแล้ว
        เมื่อเหตุและปัจจัยพร้อม เมิ่อนั้นก็บรรลุธรรมได้ไม่ยาก
        ด้วยความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันยิ่งใหญ่ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพูทธเจ้า

                                                                                                                       มะมะปุตโต

บทที่ ๒๕ นิพพานด้วยปัญญา (๙) ไหว้พระ ๘ นิ้ว

2013-01-04T02:28:00.000-08:00

หนังสือธรรมที่พิมพ์แจกมากมายหลายสำนักหลายอาจารย์ มีทั้งที่ถูกต้องและผิดเพี้ยนตามหลักธรรมก็มีให้เห็น ผู้อ่านสมควรใช้ปัญญาพิจารณาตามว่าสมควรเชื่อได้ขนาดไหน ผมจะยกตัวอย่างที่พบเห็นมาให้พิจารณา

เจ้าตอบปัญหา

มีหนังสืออยู่เล่มหนึ่งมีประวัติของพระศรีอริยเมตไตรย และการตอบปัญหาของเทพองค์หนึ่งเป็นการประทับทรง เทพองค์นี้เป็นของทางจีนเขาในที่นี้เรียกว่าเจ้าพ่อตามเขา มีการถามตอบอยู่หลายหัวข้อ จะยกตัวอย่างที่ไม่ถูกต้องมาให้ดู

ถาม : คนปล้นฆ่าชิงทรัพย์ ตายแล้วจะได้เกิดเป็นคนอีกหรือเปล่า

ตอบ : ไม่มีทางได้ผุดเกิดอีก

ถาม : ผู้ที่ตกนรกอเวจี จะไม่ได้ผุดเกิดอีกตลอดกาลใช่หรือเปล่า

ตอบ : ผู้ที่ตกนรกอเวจี เป็นพวกทำบาปหนัก หมดโอกาสเกิดเป็นคนอีก แต่ถ้ายมบาลพิพากษาให้ไปเกิดเป็นสัตว์ได้ แต่เมื่อครบกำหนดเวลาแล้ว ก็ต้องกลับไปเสวยทุกข์ทรมานในอเวจีอีกตลอดไป

ถาม : ถ้าจะหวังบรรลุมรรคผล ต้องเข้านับถือศาสนาใด

ตอบ : ไม่ว่าศาสนาใด หากมีความเพียรในการขัดเกลาจิตและหมั่นบำเพ็ญทานบารมีจนครบสมบูรณ์ ย่อมสามารถบรรลุมรรคผลได้ทั้งสิ้น

ถาม : ถ้าหวังจะบรรลุพุทธะควรนับถือศาสนาใด

ตอบ : ไม่ว่าศาสนาใด แม้วิธีปฏิบัติต่างกัน แต่หลักการเหมือนกัน คือ ต้องทำดีละชั่ว บำเพ็ญศีล สมาธิ ปัญญา จนจิตผ่องใสปราศจากกิเลสตัณหา

นี่ยกปัญหาถามตอบบางส่วนที่ค่อนข้างเห็นชัดเจนมาให้รู้กัน คนเราแม้จะทำกรรมชั่วขนาดไหนเมื่อตกนรกแล้ว ก็สามารถมาเกิดเป็นคนได้อีก จะช้าหรือเร็วต่างกัน พระเทวทัตทำอนันตริยกรรม คือ ทำร้ายพระพุทธเจ้าจนพระโลหิตห้อขึ้นและยังทำให้สงฆ์ต้องแตกแยก เป็นกรรมหนักห้ามสวรรค์ห้ามนิพพาน

พระเทวทัตถูกธรณีสูบรับกรรมในนรกอเวจี ตลอดกัป ขณะที่พระเทวทัตถูกธรณีสูบจมลงในแผ่นดิน ในเวลาที่กระดูกคางจรดถึงพื้นดินพระเทวทัตกล่าวว่า ข้าพระองค์ขอถึงพระพุทธเจ้าพระองค์นั้นว่าเป็นที่พึ่งด้วยกระดูกเหล่านี้ พร้อมด้วยลมหายใจ จากการสำนึกผิดในวาระจิตสุดท้าย ในอนาคต พระเทวทัตจะได้ตรัสรู้เป็นพระปัจเจกพุทธเจ้า

ธรรมวินัยมีมรรคมีองค์ ๘ ดูกรสุภัททะ ในธรรมวินัยใดไม่มีอริยมรรคประกอบด้วยองค์ ๘ ในธรรมวินัยนั้น ไม่มีสมณะ ที่ ๑ ที่ ๒ ที่๓ ที่๔ ธรรมวินัยใดมีอริยมรรคประกอบด้วยองค์ ๘ ในธรรมวินัยนั้นมีสมณะที่ ๑-๔ นั้น (มหาปรินิพพานสูตร ๑-๗๔)

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สมณะที่ ๑ มีศาสนานี้เท่านั้น สมณะที่ ๒ ๓ ๔ ก็เช่นเดียวกัน ลัทธิของศาสนาอื่นว่างจากสมณะผู้รู้ทั่วถึง ฯลฯ ( จูฬสีหนาทสูตร ๗-๓๔๓ )

ดูก่อนภิกษุทั้งหลายภิกษุในธรรมวินัยนี้ เพราะสิ้นสังโยชน์ ๓ เป็นเพราะโสดาบัน มีอันไม่ตกต่ำเป็นธรรมดา เป็นผู้เที่ยงที่จะตรัสรู้ภายหน้า นี้เป็นสมณะที่ ๑ เพราะสิ้นสังโยชน์ ๓ เพราะราคะโทสะโมหะเบาบาง เป็นพระสกิทาคามีมาสู่โลกนี้คราวเดียว กระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้ นี้สมณะที่ ๒ เพราะโอรัมภาคิยสังโยชน์ เป็นอุปปาติกะ ( พระอนาคามี ) จักนิพพานในภพนั้น มีอันไม่กลับจากโลกนั้นเป็นธรรมดานี้ สมณะที่ ๓ ภิกษุในธรรมวินัยนี้กระทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุติปัญญาวิมุติอันหาอาสวะมิได้ ( พระอรหันต์ขีณาสพ ) นี้เป็นสมณะที่ ๔ ( ๔-๖๓ )

โอรัมภาคิยสังโยชน์ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ฯ สักกายทิฐิเป็นของมีกำลังอันปุถุชนบรรเทาไม่ได้นั้น ชื่อว่าเป็นโอรัมภคิยสังโยชน์ เช่นเดียวกับวิจิกิจฉา สีลัพพตปรามาส กามราคะ และพยาบาท ฯ ดูก่อนอานนท์ ข้อที่ว่าบุคคลไม่ต้องอาศัยมรรคปฏิปทาที่เป็นไปเพื่อละโอรัมภคิยสังโยชน์ได้นั้น ไม่เป็นฐานะที่จะมีได้ ฯ (มหามาลุงโกยวาทสูตร ๑-๓๓๒ )

หมายถึงศาสนาอื่นไม่มีมรรคมีองค์ ๘ ไม่มีสมณะที่ ๑ โสดาบัน สมณะที่ ๒ สกทาคามี สมณะที่ ๓ อนาคามี สมณะที่๔ อรหันต์

ดังนั้นเจ้าพ่อจะบอกว่าศาสนาไหนก็เข้าถึงมรรคผลได้ แสดงว่าเจ้าพ่อไม่รู้เรื่องอะไรเลย แม้จะมีผู้แปลคำถามคำตอบ ผู้แปลก็ไม่เคยศึกษาหลักธรรมของศาสนาพุทธด้วย เพราะถ้าศึกษาดีแล้วก็คงไม่กล้าจะเผยแผ่หลักธรรมที่ไม่ถูกต้อง

หนังสือในลักษณะเช่นนี้มีอยู่มาก ในเบื้องต้นก็มีบอกไปแล้วเหมือนกัน มันขัดต่อหลักธรรมที่แท้จริงหลายอย่าง แต่คนที่ไม่เข้าใจก็หลงตามเขาไป เพราะการชักจูง การช่วยเหลือ และรูปแบบของการปฏิบัติ ทำให้ถูกโน้มน้าวคล้อยตามไปกับเขา บ้างก็ออกมาจากกลุ่มคนลัทธิความเชื่อย่างนั้นของเขาได้ บ้างก็หลงยึดติดไปเลย

มีเรื่องเข้าใจผิดเกี่ยวกับพระอรหันต์อยู่เรื่องหนึ่ง ต้นเหตุน่าจะเกิดจากพระสงฆ์ที่ท่านยังไม่เข้าถึงหลักธรรมที่แท้จริง แล้วก็เที่ยวเทศน์ไปอย่างนั้น จนพระหลายรูปก็เทศน์ตาม เช่นเดียวกับชาวบ้านที่นำไปสั่งสอนแบบผิดๆ

คล้ายกับเรื่องชำระหนี้สงฆ์ หาบุคคลแรกไม่ได้ไม่รู้เกิดขึ้นได้อย่างไร ใครเป็นผู้บัญญัติขึ้นมา เรื่องของเรื่องก็คือ บิดามารดาเป็นอรหันต์หรือพระอรหันต์ของลูก การกล่าวเช่นนี้ไม่ถูกต้อง เป็นการพูดที่ไม่เข้าใจหลักธรรม เพราะคำว่าพระอรหันต์ หมายถึง บุคคลที่ดับเหตุและปัจจัยที่จะทำให้มาเกิดอีก แต่พ่อแม่ของเรายังต้องเวียนว่ายตายเกิดอีกไม่รู้เท่าไหร่ เพราะถ้าท่านเป็นอรหันต์ในขณะนั้น ท่านจะทำให้เราเกิดได้อย่างไร

พระคุณของบิดามารดาจะมากมายเพียงใดก็ตาม แต่ก็ยังไม่ได้เป็นอรหันต์ของลูก เหมือนกับคนบางคน บางกลุ่ม บางพวก ยกย่องว่าเทพองค์นั้นองค์นี้เป็นพระโพธิสัตว์ โดยขาดการศึกษาธรรมะให้ถ่องแท้ และบางพวกบางคนก็ว่าตามเขาไป เช่นเดียวกับการที่จะยกย่องว่าพระรูปนั้นพระรูปนี้เป็นอริยะสงฆ์หรืออรหันต์ ขนาดมีการทดสอบกันเลย ไม่รู้จริงก็ยกย่องสรรเสริญตามศรัทธาของตัวเอง

บูรพาจารย์ ดูกรภิกษุทั้งหลาย มารดาบิดาบุตรทั้งหลายในตระกูลใดบูชาแล้วภายในเรือน ตระกูลเหล่านั้นชื่อว่ามีพรหม มีบูรพาจารย์ มีบูรพเทพ มีอาหุเนยบุคคล, ดูกรภิกษุทั้งหลาย คำว่าพรหม บูรพาจารย์ บูรพเทพ อาหุเนยบุคคลนี้เป็นชื่อของมารดาบิดา ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะมารดาบิดาเป็นผู้มีอุปการะมาก เป็นผู้ประคบประหงมเลี้ยงดูบุตร เป็นผู้แสดงโลกนี้แก่บุตร (สพรหมสูตร ๓-๕๑๐ และพรหมสูตร ๓-๓๔๕)

พิจารณาเรื่องบิดามารดาเป็นอรหันต์ของลูก เหมือนว่าจะไม่สำคัญ คนส่วนใหญ่ก็คิดกันเช่นนี้ แต่ก็เป็นเครื่องชี้ภูมิธรรมของผู้ถ่ายทอดได้ดี เช่นเดียวกับผู้ที่วิจารณ์เรื่องภิกษุสันดานกา เมื่อไม่รู้จริงก็แสดงความเห็นแบบผิดๆหรือเข้าข้างตัวเอง

บารมีของผู้นำ

ในครั้งก่อนนั้น มีพวกช่างไม้ไปพบช้างที่ถูกตอตำเข้าไปในเท้าตัวหนึ่ง พวกช่างไม้ได้ช่วยกันถอนตอนั้นออก แล้วรักษาพยาบาลให้จนหาย ช้างนั้นนึกถึงบุญคุณของพวกช่างไม้ จึงพาลูกช้างมาให้ ลูกช้างนั้นเป็นช้างเผือกขาวดังสำลี แล้วช้างตัวนั้นก็หนีเข้าไปอยู่ในป่า

อยู่มาวันหนึ่งฝนตกหนักน้ำป่าได้ไหลพาเอาขี้ช้างเผือกให้ไหลไปถึงท่าน้ำเมืองพาราณสี พวกช้างหลวงได้กลิ่นขี้ช้างเผือกไม่กล้าลงน้ำ มีแต่จะวิ่งหนี พวกควานช้างบังคับอย่างไรก็ไม่ได้ จึงนำเรื่องกราบบังคมทูลพระเจ้าพาราณสี เมื่อพระองค์ทรงทราบจึงตรัสสั่งให้อำมาตย์ไปหาสาเหตุดู แล้วอำมาตย์ก็ไปพบขี้ช้างเผือกเข้า จึงเอามาขยำกับน้ำ แล้วพรมไปที่ช้างทั้งหลาย ช้างเหล่านั้นจึงกล้าลงน้ำ แล้วพระเจ้าพาราณสีมีรับสั่งให้อำมาตย์ไปค้นหาช้างเผือกตัวนั้น

ฝ่ายอำมาตย์ก็ลงเรือทวนกระแสน้ำขึ้นไป ในที่สุดก็พบช้างเผือกตัวนั้น และได้ให้เงินกับสิ่งของหลายอย่างแก่พวกช่างไม้นั้น แล้วพาช้างเผือกกลับมา

พระเจ้าพาราณสีให้ทำพิธีเชิญช้างเผือกเข้าไว้ในโรงพระยาช้าง และให้อภิเษกเป็นสหายของพระเจ้าพาราณสี ต่อมาไม่นานพระเจ้าพาราณสีก็สวรรคต ข่าวไปถึงพระเจ้าโกศลกรุงสาวัตถี พระเจ้าโกศลจึงยกทัพมาล้อมเมืองเอาไว้

ขณะนั้นพระอัครมเหสีกำลังมีพระครรภ์แก่ใกล้จะประสูติพอดี จึงส่งสาสน์ออกไปถวายว่า ขอให้รออยู่สัก ๗ วัน พระอัครมเหสีประสูติก่อนจึงค่อยเจรจากัน พอถึง ๗ วันก็ประสูติพระราชโอรสออกมา ประชาชนทั้งหลายต่างก็ดีใจมีความฮึกเหิมต่อการที่จะสู้รบ

ทหารและชาวเมืองยกกองทัพออกไปต่อสู้แต่ก็พ่ายแพ้กลับมา เหล่าเสนาอำมาตย์จึงกราบทูลอัครมเหสีให้ทรงทราบว่า ควรจะแจ้งเหตุ ๓ ประการ คือ การที่พระเจ้าอยู่หัวสวรรคต ๑ พระราชโอรสประสูติ ๑ ข้าศึกมาล้อมเมือง ๑ ให้พระยาช้างทราบ

พระอัครมเหสีก็ทรงเห็นชอบแล้วทรงอุ้มพระโอรสเสด็จไปที่โรงพระยาช้าง วางพระโอรสลงแทบเท้าพระยาช้าง แล้วตรัสว่า ข้าแต่พระยาช้างผู้เป็นพระสหายของพระเจ้าอยู่หัว หม่อมฉันขอโทษที่ไม่ได้ทูลให้ท่านทรงทราบว่าพระสหายของท่านได้สวรรคตไปแล้ว ๗ วัน นี่คือพระราชโอรสของพระสหายของท่าน และบัดนี้พระเจ้าโกศลได้ทรงยกทัพมาล้อมเมืองเอาไว้ ไม่เห็นมีใครที่จะปกป้องเมืองไว้ได้ มีก็แต่ท่านเท่านั้น ขอท่านได้ช่วยพระโอรสของสหายท่านด้วยเถิด

เมื่อพระยาช้างได้ฟังดังนั้นแล้วก็ยื่นงวงลงไปอุ้มพระราชโอรสขึ้นไว้บนกะบองแล้วร่ำไห้ และส่งคืนให้พระอัครมเหสี มีความ ตั้งใจที่จะจับพระเจ้าโกศลมาให้ได้ จึงออกหน้านำทัพออกไป พอพ้นประตูเมืองเท่านั้น พระยาช้างก็แผดเสียงดังกัมปนาทหวั่นไหวไปทั่วถึง ๓ ครั้ง ช้างของข้าศึกก็หมอบราบลงหมด พระยาช้างจึงวิ่งตรงไปจับพระเจ้าโกศลเข้าไปถวายพระราชกุมาร และให้พระเจ้าโกศลทำสัตย์สาบานแล้วให้ปล่อยตัวไป

สัตว์เดรัจฉานก็มีบารมี เพราะสัตว์ทั้งหลายก็เคยเกิดเป็นมนุษย์มาก่อนทั้งนั้น แม้พระโพธิสัตว์ทั้งหลายก็เคยเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานมาแล้วนับชาติไม่ถ้วน

พระเจ้าธรรมาโศกราช

ครั้งเมื่อพระเจ้าอโศกขึ้นครองราชย์ ราชอาณาจักรของพระองค์มีภายใต้พื้นดินประมาณ ๑ โยชน์ บนอากาศประมาณ ๑ โยชน์ เทวดาทั้งหลายนำน้ำจากสระอโนดาตมาใส่หม้อน้ำสำหรับดื่ม ๑๖ หม้อ ทุกๆวันๆละ ๘ หาบ เพราะเหตุที่พระองค์ศรัทธาในศาสนา ได้ถวายน้ำแก่พระภิกษุสงฆ์วันละ ๘ หม้อ ถวายพระภิกษุที่ทรงไตรปิฎกประมาณ ๖๐ องค์ วันละ ๒ หม้อ ให้ผู้เป็นอัครมเหสีวันละ ๒ หม้อ พระองค์เองใช้ ๔ หม้อ เทวดาทั้งหลายนำไม้สีพระทนต์ที่เป็นนาคลดานุ่มนวลอ่อนมีรส มาจากป่าหิมพานต์ทุกๆวัน พระราชา พระมเหสี คนฟ้อนรำหมื่นหกพันและภิกษุประมาณหกหมื่นได้ใช้ไม้สีฟันนาดลดานั้น เทวดานำผลมะขามป้อม ผลสมอที่เป็นยาและผลมะม่วงสุกสีเหมือนทองมีกลิ่นและรสมาถวายทุกวัน เทวดานำมาซึ่งผ้านุ่งผ้าห่ม ผ้าเช็ดมือสีเหลืองและน้ำทิพย์จากสระฉันทันตะ พระยานาคนำเครื่องชโลมทาของหอม ผ้าสีดอกมะลิไม่มีรอยเย็บด้วยเส้นด้ายสำหรับห่ม และเครื่องป้ายตาอันสมควรจากพิภพนาคมาถวาย นกแก้วทั้งหลายนำข้าวสาลีที่เกิดจากสระฉันทันตะนั่นเองทุกๆวันๆละเก้าพันหาบ หนูเหล่านั้นปล้อนแกลบ ข้าวสารแม้เมล็ดเดียวก็ไม่มีหัก ผึ้งทั้งหลายทำน้ำผึ้ง นกการเวกทั้งหลายมาคูขันเสียงไพเราะทำพลีกรรมแด่พระเจ้าอโศก

ที่กล่าวมานั้นเป็นพระบารมีที่พระเจ้าอโศกได้สร้างมา แม้ภายหลังได้นับถือพระพุทธศาสนา ค้นหาพระบรมสารีริกธาตุ และทรงสละทรัพย์ ๙๖ โกฏิ ในวันเดียวเพื่อสร้างวิหารแปดหมื่นสี่พันหลังในแปดหมื่นสี่พันนครพร้อมด้วยพระเจดีย์

พระเจ้าอโศกยังตรัสเรียกยักษ์ผู้เป็นทาสมาใช้ให้ทำถนนหนทางให้ราบเรียบเพื่อต้อนรับพระสงฆ์เถระและคณะ พระเจ้าอโศกโปรดให้ทำสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งที่ ๓ แม้พระเจ้าอโศกจะสร้างถาวรวัตถุเพื่อพระพุทธศาสนาไว้มากมาย พร้อมด้วยการบริจาคทานและอื่นๆ พระองค์ก็ยังไม่ได้เป็นญาติกับพระศาสนา จนกว่าจะได้บวชพระโอรสหรือพระธิดาของพระองค์

พระเจ้าอโศกทรงปรารถนาความเป็นพระทายาทในพระศาสนา จึงตรัสถามพระกุมารถึงความสมัครใจที่จะบวชได้ไหม ฝ่ายพระกุมารก็มีใจใคร่จะบวชอยู่แล้ว ได้ยินพระดำรัสของพระเจ้าอโศกก็เกิดความยินดีปรีดาอย่างยิ่ง แม้พระราชธิดาก็เช่นเดียวกัน พระเจ้าอโศกทรงได้ดวงใจแห่งพระราชโอรสและพระราชธิดาแล้วมีพระหทัยร่าเริงยินดี ที่พระองค์จักได้เป็นพระทายาทในพระศาสนา

ต่อมาเมื่อพระราชโอรสและพระราชธิดาได้บวชแล้ว พระราชโอรสนั้นบรรลุพระอรหันต์พร้อมด้วยปฏิสัมภิทาในโรงอุปสมบทนั่นเอง ฝ่ายพระเจ้าอโศกทรงยังพระพุทธศาสนาให้เจริญรุ่งเรืองและได้โปรดให้มีการทำสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งที่ ๓ ซึ่งในครั้งนั้นมีพระภิกษุ ๘๐ โกฏิ เป็นพระอรหันต์หนึ่งแสน มีภิกษุณี ๙๐ แสน เป็นพระอรหันต์หนึ่งพัน

พระเจ้าธรรมาโศกราชได้ทรงให้มีการฉลองอย่างมโหฬาร มีกำหนดงานนานถึง ๗ ปี ๗ เดือนกับอีก ๗ วัน และยังมีเรื่องพระอุปคุตต่อสู้กับพระยามารในครั้งนี้ด้วย ผมได้เขียนเรื่องย่อไว้ในเรื่องสวรรค์ชั้นื้ ๖ (พระอุปคุต)

บารมีพระจักรพรรดิ์

กล่าวถึงช้างป่าเลไลยก์ซึ่งเคยดูแลอุปัฎฐากพระพุทธเจ้าสมณโคดม องค์ปัจจุบัน อันว่าช้างป่าเลไลยก์ตัวนี้เป็นบรมโพธิสัตว์สร้างบารมีมาเป็นอันมาก จักได้ตรัสรู้เป็นสมเด็จพระพุทธเจ้า ทรงพระนามว่า พระสุมังคละ ในอนาคตกาลเป็นพระพุทธเจ้าองค์ที่ ๑๐ นับจากพระศรีอริยเมตตรัย พระสุมังคละทศพลญาณมีพระชนมายุประมาณ แสนปีมีไม้กากะทิงเป็นพระศรีมหาโพธิ์ ประดับด้วยพระพุทธรัศมีรุ่งเรืองสว่างดังสีทองประดุจกลางวัน แล้วจะบังเกิดมีไม้กัลปพฤกษ์ต้นหนึ่งห้อยย้อยไปด้วยสิ่งของและเครื่องประดับมากมาย มนุษย์ทั้งหลายในศาสนาของพระองค์ มิได้ทำการกสิกรรม วานิชกรรม ได้อาศัยต้นกัลปพฤกษ์นั้นเลี้ยงชีวิตของตน มนุษย์ทั้งหลายเสพสุขเสมอเหมือนเทพบุตรเทพธิดา พระสุมังคละสร้างพระบารมีมาทั้ง ๑๐ ประการ จึงสำเร็จพระพุทธสมบัติดังนี้

กาลก่อนล่วงไปช้างป่าเลไลยก์ตัวนี้เป็นบรมโพธิสัตว์ บังเกิดเป็นสมเด็จบรมจักรพัตราธิราช ทรงพระนามว่า พระเจ้ามหาปะนาทบรมจักร ในภัททะกัปนี้ บังเกิดมีแก้ว ๗ ประการ คือ จักรแก้ว ๑ นางแก้ว ๑ แก้วมณีโชติ ๑ ช้างแก้ว ๑ ม้าแก้ว ๑ ปริยานก ๑ คหบดีแก้ว ๑ สมเด็จพระเจ้ามหาปะนาทบรมจักรได้เสวยสิริราชสมบัติอยู่ในทวีปทั้ง ๔ มีทวีปน้อย ๒ พันเป็นบริวาร ในครั้งนั้นสมเด็จพระเจ้ามหาปะนาทบรมจักร ได้ทรงทราบว่า สมเด็จพระพุทธเจ้าได้บังเกิดขึ้นในโลกแล้ว

สมเด็จพระเจ้ามหาปะนาทบรมจักรจึงตรัสสั่งจักรแก้วให้ไปยังท้องสมุทร เพื่อนำเอาดวงแก้วมณีมาให้เรา จักรแก้วเหมือนมีจิตวิญญาณก็ไปนำเอาแก้วมณีมาถวาย ตรัสสั่งช้างแก้วให้เหาะไปยังฉัททันตสระ ไปพาช้างชาติฉัททันตะประมาณ ๘ หมื่นมาถวาย ตรัสสั่งม้าแก้วให้เหาะไปยังริมฝั่งสินธพนทีให้พาม้าแก้ว ๘ หมื่นตัวมาถวาย แล้วตรัสสั่งนางแก้วพระราชมเหสีให้เหาะไปยังแคว้นอุดรกุรุทวีปพานางแก้วประมาณ ๘ หมื่นมาถวาย ตรัสสั่งให้แก้วมณีโชติให้ไปยังเขาวิบูลบรรพตให้ไปนำแก้วมณีโชติประมาณ ๘ หมื่นมาถวาย ตรัสสั่งปรินายกขุนพลแก้วให้เหาะไปยังทวีปทั้ง ๓ ไปถอดเอาดวงแก้วในยอดเขากำภูฉัตรมาถวาย ตรัสสั่งคหบดีแก้วผู้เป็นขุนคลังให้เหาะไปยังโสฬสมหานครทั้ง ๑๖ เมือง ไปนำดวงแก้วมณีมาถวาย

แก้วทั้ง ๗ ประการนำพาสรรพสิ่งทั้งหลายตามพระบัญชาของพระเจ้ามหาปะนาทบรมจักรมาครบทุกประการ แต่ระหว่างทางคหบดีแก้วได้พบกับพระกุกกุสันโธสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้ฟังพระสัทธรรมจากพระพุทธองค์และได้ทำการจดบันทึกพร้อมพระรูปโฉมที่ประกอบไปด้วยทวัตติงสะมหาบุรุษลักษณะลงในแผ่นทองแล้วเหาะกลับมาถวายพระเจ้ามหาปะนาทบรมจักร

เมื่อพระเจ้ามหาปะนาทบรมจักรได้ทอดพระเนตรแผ่นพระสุพรรณบัฏ อันปรากฏพระรูปโฉมของพระพุทธเจ้ากุกกุสันโธกับคำจารึกนั้น แต่พระองค์ไม่ทรงทราบ จึงตรัสถามต่อพราหมณ์ปุโรหิต จนทรงเข้าพระทัยถึงคำจารึก พระอิติปิโส ภะคะวา ว่าเป็นคุณอันวิเศษ เป็นยอดคุณทั้งปวงหาที่ยิ่งกว่าไม่มี อักษรนี้เป็นพระพุทธคุณอันเที่ยงแท้ สมเด็จพระบรมจักรมหาปะนาทได้ทรงถึงกับทรงพระกรรแสงสะอื้นสลบลงกับที่ เมื่อฟื้นพระองค์ขึ้นก็ตรัสถามปุโรหิตอีกว่า คุณวิเศษนี้เป็นพระพุทธคุณจริงดังนั้นหรือ พราหมณ์ปุโรหิตก็กราบทูลว่า จริงดังนั้นเป็นพระพุทธคุณของสมเด็จสัมมาสัมพุทธเจ้าเที่ยงแท้ พระองค์ก็สะอื้นสลบไปเป็นครั้งที่ ๒ เมื่อฝืนพระองค์ขึ้นก็ตรัสถามปุโรหิตอีกว่ารูปภาพเป็นพระรูปจริงดังนั้นหรือ ปุโรหิตก็กราบทูลว่าพระรูปโฉมนั้นเป็นพระรูปโฉมของพระพุทธเจ้าเป็นจริงแท้ ทำให้สมเด็จบรมจักรมหาปะนาทถึงสลบสิ้นสติไปอีกเป็นครั้งที่ ๓

ครั้นเมื่อได้สติขึ้นมาจึงตรัสยกราชสมบัติให้แก่คหบดีแก้ว ส่วนพระองค์ได้เสด็จออกจากพระมหาราชวังไปพระองค์เดียว ไปถึงมหานิโครธไทรใหญ่ต้นหนึ่งแล้วพักอาศัยพอหายเหนื่อย จากนั้นได้กระทำอธิษฐานถวายนมัสการตั้งความปรารถนา จะทรงบรรพชาแล้วอัฐบริขารทั้ง ๘ ก็ลอยมาหยุดลงตรงพระพักตร์ ด้วยรับสั่งขององค์สมเด็จพระกุกกุสันโธ

พระองค์ได้ทรงครองจีวรบรรพชาเป็นพระภิกษุเสร็จแล้ว จึงตรัสสั่งพระมกุฎแก้วให้ไปยังสำนักของพระพุทธเจ้า เพื่อกราบทูลแจ้งข่าวแก่พระองค์ บัดนั้นมกุฎแก้วลอยไปในอากาศจนถึงสำนักของพระพุทธเจ้า ตั้งอยู่แทบฝ่าพระบาทกราบทูลเหตุทั้งหลายแก่พระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าก็ตรัสรับว่า สาธุ ลำดับนั้นสมเด็จบรมจักรมหาปะนาทซึ่งทรงเพศเป็นบรรพชิตก็เที่ยวบิณฑบาตไปตามบ้าน ได้อาหารพอควรแล้วจึงเสวย เสร็จจากนั้นก็เข้าเจริญพระกรรมฐาน มีพระอิติปิโสภะคะวา และพระกายคตากรรมฐาน เป็นต้น ได้สำเร็จโลกียะฌานแล้วเหาะไปยังสำนักพระพุทธเจ้า เพื่อทอดพระเนตรพระพุทธลักษณะพระกุกกุสันโธ อันงามพร้อมบริบูรณ์ทุกประการ จนเกิดปิติไปทั่วสารพางค์กายและสลบลงในที่นั้น พระพุทธเจ้าได้ทรงใช้น้ำมาประพรมจนฟื้นขึ้นมา แล้วถวายนมัสการกราบลงแทบพระบาท กราบทูลอาราธนาให้ทรงแสดงพระสัทธรรมเทศนา เมื่อพระมหาปะนาทหน่อพุทธางกูรได้ทรงฟังพระธรรมเทศนาแล้วให้เกิดปิติซาบซ่าน จึงเด็ดพระเศียรเกล้าด้วยเล็บของพระองค์กระทำสักการบูชาแทบบาทมูลแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้า ฝ่ายพระเศียรเกล้านั้นก็กราบทูลว่า ภันเต ภะคะวา ข้าแต่พระองค์ผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์ได้โปรดฝูงสัตว์ทั้งหลายก่อนข้าพระบาท ข้าพระบาทก็มีความปรารถนาเป็นพระพุทธเจ้าเมื่อภายหลัง พอขาดคำสองข้อนั้นแล้ว สมเด็จบรมจักรมหาปะนาทก็ดับขันธ์สวรรคตลง ไปบังเกิดยังดุสิตสวรรค์

ที่นำเรื่องทั้ง ๓ มาเขียนเพื่อแสดงให้เห็นถึงบารมีที่แตกต่างกัน กว่าจะเกิดเป็นบารมีขึ้นมาได้ ต้องอาศัยการสร้างคุณความดีมากมาย โดยเฉพาะพระพุทธเจ้า อย่างน้อยที่สุดก็ต้องสร้างบารมีถึงสี่อสงไขยกับแสนมหากัปและยังต้องถวายชีวิตเป็นพุทธบูชาอยู่หลายชาติ เช่นเดียวกับ สุเมธฤๅษี ซึ่งรายละเอียดก็มีเขียนไว้แล้วข้างต้น

เวลานี้มาดูผู้นำประเทศของเราบ้างก็มีการเลือกตั้งกันไปแล้ว ใครจะได้เป็นผู้นำจัดตั้งรัฐบาลอย่างไร ขอให้คิดพิจารณาถึงเรื่องบุญบาปให้มาก การจะเป็นนายกรัฐมนตรีเดี๋ยวนี้มากที่สุดก็แปดปี ในแปดปีนี้สามารถสร้างบุญและบาปได้มาก

บารมีจะเป็นนายกรัฐมนตรีสร้างกันมาน้อยมากแปดปีก็หมดแล้ว เมื่อเทียบกับเรื่องทั้งสามมีถึงตลอดชีวิต ฉะนั้นเมื่อเป็นผู้นำเขาแล้วก็เร่งสร้างบารมีให้มากเพื่อผลภายภาคหน้า อย่าคิดเห็นประโยชน์ส่วนตัวและพวกพ้อง เพราะกรรมนั้นจะส่งผลแน่นอนไม่ว่าช้าหรือเร็ว นี่เพราะความไม่เข้าใจเรื่องบุญและบาปมากพอ มีเรื่องเล่าประกอบอีก ๒ เรื่อง

วัตร ๗ ประการของพระอินทร์

ก่อนที่จะได้เป็นพระอินทร์ เมื่ออดีตชาติพระองค์เกิดเป็นมนุษย์มีชื่อว่ามฆมานพอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ได้สร้างวัตรปฏิบัติ ๗ ประการคือ

๑. การเลี้ยงดูบิดามารดาอยู่จนตลอดชีวิต ข้อนี้นักการเมืองหรือคนส่วนใหญ่ก็ปฏิบัติกันอยู่และทำได้

๒. การเคารพนอบน้อมผู้ใหญ่ในตระกูลอยู่ตลอดชีวิต บางครั้งก็มีความโกรธที่ผู้ใหญ่เขาตักเตือน ทำกริยามารยาทไม่เคารพผู้ใหญ่ วันรุ่นสมัยนี้เป็นมาก นักการเมืองจะมีบ้างไหมหนอ

๓. การกล่าววาจาอ่อนหวานอยู่ตลอดชีวิต ข้อนี้หายากหน่อยในนักการเมืองปัจจุบัน

๔. การไม่กล่าววาจาส่อเสียดยุยงผู้อื่นอยู่ตลอดชีวิต ข้อนี้แทบจะหาไม่ได้ ดูจากการหาเสียงก็เห็นกันอยู่

ในข้อ ๓ และ ๔ จะอยู่ในศีลข้อมุสาคือนอกจากจะพูดจาอ่อนหวานแล้วต้องไม่กล่าวคำหยาบ คำเพ้อเจ้อ และกล่าวคำเท็จหรือ โกหกนั่นแหละ ศีลข้อนี้สำหรับปุถุชนแล้วรักษาได้ยากมาก แม้แต่พระอริยะขั้นโสดาบัน ยังมีการกล่าวเพ้อเจ้อบ้าง แต่คำกล่าวเพื่อเป็นไปในทางบาปไม่มี คือบุญก็ว่าบุญ บาปก็ว่าบาป

๕. การกำจัดความตระหนี่ให้ออกไปจากจิตใจและจำแนกแจกทานอยู่ตลอดชีวิต ข้อนี้สำคัญนะ ไม่ใช่จ่ายแจกทานโดยหวังผลคะแนนต้องทำด้วยจิตใจบริสุทธิ์

๖. มีวาจาสัตย์อยู่ตลอดชีวิต นักการเมืองเขาพูดกันว่าไม่มีมิตรแท้และศัตรูที่ถาวร ตอนแรกก็รับปากดีตอนหลังก็เปลี่ยนไปได้

๗. ความไม่มีความโกรธอยู่ตลอดชีวิต นักการเมืองคนไหนมีบ้างหนอ ที่จริงคุณธรรม ๗ ประการนี่รวมไปถึงข้าราชการและบุคคลทั่วไปด้วย เพราะเป็นข้อปฏิบัติของคฤหัสถ์

พิจารณาข้อ ๓ และ ๔ต่อไป มีเรื่องจำได้ว่า ได้อ่านหนังสือเรื่องการระลึกชาติของสุนัขตัวหนึ่ง ที่มีความจำฉลาดรอบรู้มาก เจ้าของผู้ช่างสังเกต รู้ว่าสุนัขตัวนี้มีความเกี่ยวพันกับทหารมาก ทำการทดสอบอยู่หลายครั้งจนมั่นใจว่าสุนัขตัวนี้เมื่ออดีตชาติเคยเกิดเป็นทหาร แล้วเจ้าของได้ทำการทดสอบต่อไป จนรู้ว่านายทหารที่ว่ามียศถึงนายพลทีเดียว ได้เอาหนังสือภาพยศทหารและนายทหารให้สุนัขชี้ ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ชี้เหมือนเดิม เป็นทหารยศนายพล มีชื่อว่าอย่างนั้น นามสกุลอย่างนี้ แล้วก็มีการสืบหาประวัติของนายพลคนนั้นจนรู้ว่า ขณะที่เป็นนายพลอยู่นั้นได้ใช้อำนาจทรมานและพูดข่มขู่ใช้วาจาไม่ดีต่อผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาหลายประการ ตายแล้วจึงมาเกิดเป็นสุนัข ซึ่งเจ้าของก็พูดจาถามไถ่สุนัขตัวนั้น จนรู้ตามที่สืบค้นหามา

นี่ก็เป็นตัวอย่างสำหรับผู้มีวาสนาบารมี เป็นผู้นำทั้งทางการเมืองและการปกครอง ให้คิดถึงบุญและบาปให้มาก ผลของกรรมมีผลแน่นอนจะช้าหรือเร็ว ยังมีเรื่องของพระราชาอีกเรื่องหนึ่ง

บ้านเมืองของพระราชาองค์หนึ่งราษฎรของพระองค์อยู่เย็นเป็นสุขฝนตกต้องตามฤดูกาล พืชพรรณธัญหารบริบูรณ์ ต่างจากอีกเมืองหนึ่งที่ข้าวยากหมากแพง ฝนฟ้าไม่ตกพื้นดินแห้งแล้ง ประชาชนอดอยาก พระราชาจึงส่งทูตไปขอช้างเผือกจากเมืองแรกเพราะคิดว่า ถ้าได้ช้างเผือกมาแล้วจะทำให้บ้านเมืองของพระองค์มีฝนตกต้องตามฤดูกาล แล้วก็ได้ช้างเผือกไปตามพระประสงค์ แต่กระนั้นฝนก็ยังไม่ตก พระราชาจึงสั่งราชทูตไปใหม่เพื่อถามสาเหตุ

พระราชาเมืองแรกก็ตรัสบอกกับราชทูตไปว่า เหตุก็คือประชาชนของพระองค์ส่วนใหญ่ถือศีลห้า ราชทูตก็ทูลถามว่าศีลห้าเป็นเช่นไร และเมื่อได้คำตอบพร้อมทั้งวิธีรักษาศีลห้าแล้ว ก็นำเรื่องราวทั้งหมดไปแจ้งต่อพระราชาของตน พระราชาจึงตรัสเรียกประชุมขุนนางอำมาตย์และผู้นำหมู่บ้านให้รับเอาศีลห้าไปสอนผู้คนของตนให้ปฏิบัติตาม

ไม่ช้านานบ้านเมืองของพระราชาองค์ที่สอง ก็มีฝนตกทำให้ประชาชนหน้าชื่นตาบาน พืชพรรณธัญหารสมบูรณ์ไม่ลำบากดังแต่ก่อน

ประเทศไทยเรานับถือศาสนาพุทธเป็นส่วนใหญ่ แต่ทำไมบ้านเมืองจึงวิกฤตอยู่หลายครั้งแม้ในปัจจุบันนี้ยิ่งวิกฤตหนัก เหตุปัจจัยนั้นมีหลายอย่าง ด้วยวิบากกรรมเก่ามาถึงอย่างหนึ่ง กับประชาชนส่วนใหญ่ไม่อยู่ในศีลธรรม แม้ประชาชนส่วนใหญ่จะนับถือศาสนาพุทธ แต่เรื่องศีลห้ายังอ่อนอยู่ อย่างงานมงคลต่างๆ เช่น บวชนาค แต่งงาน แทนที่จะได้บุญกับนำบาปเข้ามาด้วย โดยเฉพาะน้ำเมา ไม่ว่างานไหนๆพี่ไทยเมาทุกงาน

เรื่องของมฆมานพได้ช่วยชาวบ้านให้มีความสุขจากการทำสาธารณะประโยชน์ให้แก่ผู้อื่น ต่อมาได้คนมาช่วยด้วยถึง ๓๒ คน ครั้งหนึ่งมีเจ้าเมืองชวนให้ไปทำปานาติบาตเพื่อประโยชน์ส่วนตน มฆมานพและเพื่อนอีก ๓๒ คนไม่ทำตาม จนทำให้เจ้าเมืองโกรธแค้น นำเรื่องกราบทูลใส่ความมฆมานพและพวกว่าเป็นพวกโจร ขอให้พระราชาลงโทษ

พระราชามิได้ทรงไต่สวนให้ถี่ถ้วน มีรับสั่งให้จับมฆมานพและพวกมาลงโทษ โดยให้ช้างเหยียบคนเหล่านั้น ส่วนมฆมานพให้โอวาทเพื่อนๆว่า พวกเราจงตั้งใจเจริญเมตตา นอกจากเมตตาบารมีแล้วพวกเราไม่มีที่พึ่งอื่นอีกแล้ว ขอพวกเราอย่าโกรธพระราชา เจ้าเมือง และช้างที่จะเหยียบพวกเรา จงทำให้มีเมตตาเสมอกัน

ด้วยอานุภาพแห่งเมตตาทำให้ช้างไม่สามารถที่จะทำร้ายพวกมานพได้ แม้จะเอาเสื่อมาคลุมร่างกายของพวกมานพ ช้างก็ยังเดินเลี้ยวไป ยังความประหลาดพระทัยแก่พระราชา หรือจะมีเหตุอะไรสักอย่าง จึงทำการไต่สวนจนรู้ว่าเจ้าเมืองใส่ความ พวกมานพทั้งหลายมีแต่ทำการสาธารณะกุศลช่วยชาวบ้าน ส่วนเจ้าเมืองต้องการให้พวกมานพทำอกุศลกรรมต่างๆ มีฆ่าเนื้อเบื่อปลา ต้มเหล้าเถื่อน เป็นต้น

พระราชาทรงโสมนัสยิ่งนัก จึงตรัสว่า ถึงแม้ช้างจะเป็นสัตว์เดรัจฉานก็รู้จักคุณความดีของพวกเจ้า ส่วนเราเป็นมนุษย์หารู้จักไม่ ขอพวกเจ้าจงให้อภัยแก่เราด้วยเถิด แล้วมีพระราชโองการพระราชทานเจ้าเมืองพร้อมทั้งลูกเมียให้เป็นบริวารของมานพเหล่านั้น พร้อมกับช้างเชือกนั้นด้วย ยังความปลาบปลื้มใจให้แก่เหล่ามานพนั้น

ต่อมามฆมานพและเพื่อนพ้องกับช้าง ๑ เชือก ได้ช่วยกันสร้างศาลา สะพาน ถนนหนทางและอื่นๆอีกมากมาย ส่วนภรรยาของมฆมานพทั้ง ๔ มี ๓ คนได้ช่วยกันสร้างศาลาด้วย ส่วนอีกคนไม่ได้ทำอะไรเลย

เมื่อคนทั้งหมดเสียชีวิตลง มฆมานพไปเกิดเป็นพระอินทร์ เพื่อนทั้ง ๓๒ คน เกิดเป็นเทพบุตร ช้างไปเกิดเป็นเทพบุตรเอราวัณ ภรรยาทั้ง ๓ ไปเกิดเป็นภรรยาของพระอินทร์ ทั้งหมดเสวยสุขอยู่บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ส่วนภรรยาอีกคนไปเกิดเป็นนกกระยาง มฆมานพที่ได้เกิดเป็นพระอินทร์ก็เพราะมีข้อวัตรปฏิบัติ ๗ ประการ ดังกล่าวไว้ข้างต้น

ส่วนผู้คนในบ้านเมืองเราปิดถนน ปิดสนามบิน หรือแม้แต่จะตัดน้ำตัดไฟอันเป็นประโยชน์ของสาธารณะส่วนรวม ซึ่งเป็นการทำตรงกันข้ามกับพระอินทร์และสหาย เมื่อคนเหล่านี้ตายไปจะไปเกิดที่ไหนกันนะ

นายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรีรวมทั้งผู้นำคนอื่นๆ มีข้อวัตรปฏิบัติยังไม่ถึง ๗ ข้อ รวมทั้งศีลห้าก็ย่อหย่อน โดยเฉพาะข้อมุสาที่มีพูดโกหก พูดส่อเสียด พูดคำหยาบ พูดเพ้อเจ้อ เห็นอยู่ทุกคน สิ่งใดที่ไม่ถูกต้องก็รีบแก้ไขเสีย กรรมนั้นมีจริง อยู่ที่จะส่งผลเมื่อไหร่

สุราเมรัย นอกจากบุคคลทั่วไปแล้ว ผู้นำรัฐบาลและส.สทั้งหลาย ยังมีการจัดเลี้ยงในกลุ่มรวมทั้งสังสรรค์กับเหล่าหัวคะแนน ผู้นำก็ยังดื่มสุรากันอยู่จะเป็นตัวอย่างให้กับบุคคลอื่นได้อย่างไร อยากจะเห็นรัฐบาลจัดงานเลี้ยงใดๆ ให้นำเครื่องดื่มผลไม้และสมุนไพรต่างๆ มาฉลองกันแทนของมึนเมาทั้งหลาย ไม่จำเป็นต้องเอาแบบต่างประเทศทั้งหมด เราควรจะมีเอกลักษณ์ วัฒนธรรมของเราเองเป็นตัวอย่างกับประชาชน กล้าที่จะทำความดีเป็นประโยชน์ต่อสุขภาพกับทั้งทำให้เกษตรกรมีรายได้เพิ่มขึ้น ถ้าจะอ้างว่าประเทศไหนๆเขาก็ทำกัน ประเทศอิสลามเขาก็ไม่ดื่มกันนะ ในเมื่อคนไปสวรรค์เท่ากับเขาโค คนไปนรกเท่ากับขนโค คือคนส่วนใหญ่ไปนรกแล้วเราจะไปรวมอยู่กับคนส่วนใหญ่หรืออย่างไรกัน

การที่จะเป็นผู้นำคนอื่นต้องมีบารมีที่สร้างสมมาทั้งในอดีตและปัจจุบัน ดังตัวอย่างที่ยกมา โดยเฉพาะผู้นำที่อยู่ในศีลในธรรม ส.ส.รุ่นเก่ามีอายุเหลืออยู่ไม่กี่ปีก็ต้องตายไป ส.ส.รุ่นใหม่มีเวลา ๓๐-๕๐ ปี ก็ต้องตายไปเหมือนกัน ฉะนั้นเวลาที่จะสร้างสมบุญบารมีนั้นมีอยู่ไม่นาน เพราะส.ส.แต่ละท่านใช่ว่าจะได้อยู่ฝ่ายรัฐบาลตลอดไป จะได้งบมาสร้างงานช่วยเหลือชาวบ้านไม่ได้มีตลอด ถึงแม้จะไม่ได้เป็นฝ่ายรัฐบาลแต่ก็สร้างคุณประโยชน์ให้กับสังคมได้ เหมือนกับมฆมานพ ข้อวัตรปฏิบัติที่ยังทำได้ไม่ครบถ้วนอย่างมฆมานพ ก็ทำในข้ออื่นๆ อย่างศีลห้า เป็นต้น ถ้าคนในประเทศมีศีลห้าบริสุทธิ์มากขึ้นรวมทั้งผู้นำด้วยก็จะทำให้ประเทศชาติผ่านพ้นวิกฤตต่างๆไปได้

จุดเสื่อมของศีลห้า สุรายาสูบ ยาบ้า ปล้น ฆ่า ชิงทรัพย์ อนาจาร ด่าทอ เสียดสี ยุยง ฝ่ายตรงข้ามเพราะขัดผลประโยชน์ ภิกษุนอกรีต และอื่นๆ อีกมากทั้งที่เป็นข่าวและไม่เป็นข่าว

ส.ส.รุ่นใหม่นอกจากมีความรู้ด้านการเมือง การคลัง การบริหาร และควรศึกษาเรื่องบุญบาป ต่อไปเมื่อมีโอกาสได้เป็นรัฐมนตรีจะได้ไม่หลงผิด เห็นแก่ลาภยศ สรรเสริญ สุขที่มันไม่เที่ยง โกงกิน ฉ้อราษฎรบังหลวงได้เงินมาให้ความสุขอยู่กับเราได้ไม่นาน ที่สุดต้องไปรับผลกรรมจากการกระทำผิดของเรา ฝ่ายส.ส.ผู้สูงอายุก็เหลือเวลาไม่กี่ปีที่จะมุ่งสร้างความดี ส่วนที่ไม่ดีก็ยังกลับตัวกลับใจสร้างความดีที่มีคุณประโยชน์ต่อบ้านเมืองได้

อนาคตประเทศไทย

ต้องรอให้คนไทยส่วนใหญ่อยู่ในศีลธรรมมากกว่านี้ เช่นเดียวกับเมืองที่ข้าวยากหมากแพง ฝนแล้งไม่ตกต้องตามฤดูกาล ดังยกตัวอย่างไว้แล้วข้างต้น

ไหว้พระ ๘ นิ้ว

เห็นผู้คนทั้งหลายทางทีวี มีตั้งแต่พระสงฆ์ ดารานักแสดง นักร้อง ผู้ใหญ่และเด็ก เวลาไหว้เดี๋ยวนี้ชอบไหว้กันแปดนิ้ว คือให้หัวแม่มือไขว้กันขณะไหว้ เมื่อก่อนก็ยังมีน้อยอยู่ ปัจจุบันไม่รู้ไปทำตามใคร โดยเฉพาะดารานักแสดงจะเห็นบ่อยมาก การที่ไหว้คนอย่างนั้นก็คงไม่เสียหายเท่าไหร่ แต่ถ้าไปไหว้พระสวดมนต์เข้าผิดร้ายแรงมาก

ในสมัยก่อนมีการกัดนิ้วจนขาด เพื่อเวลาไหว้จะได้ไม่ครบสิบนิ้ว เนื่องจากความไม่เคารพ ไม่ยอมอ่อนน้อมก้มหัวให้ศัตรู มีรายละเอียดอยู่ในหนังสือราชาธิราช(มีการกัดนิ้วตัวเองขาดเพื่อไม่ให้มีนิ้วครบ ๑๐ นิ้ว เวลาว่ายฝ่ายตรงข้ามที่เป็นศัตรู ก็ดูเหมือนเป็นการไม่เคารพศรัทธา เพราะไหว้ไม่ครบ ๑๐ นิ้ว) และยังมีพวกยักษ์หรืออสูรที่เวลาไหว้ใครแล้วจะกดหัวแม่มือซ่อนไว้ไม่ให้เล็บอันยาวน่ากลัวโผล่ออกมา ป้องกันไม่ให้ผู้อื่นรู้ว่าไม่ใช่คน ดังนั้นในสมัยก่อนจึงบอกว่าการไหว้โดยกระพุ่มมือนิ้วทั้งสิบเรียงชิตติดกันให้เห็นเล็บอันแวววาว ถ้าใครเล็บยาวหน่อยก็จะว่าเป็นยักษ์เป็นมาร

วัยรุ่นที่ชอบสาบานมักจะเอามือข้างหนึ่งซ่อนไว้ข้างหลังแล้วเอานิ้วไขว้กัน บ่งบอกความหมายว่าไม่เป็นจริง คือ ปากว่าอย่างหนึ่งแต่ใจว่าอย่างหนึ่ง เรียกว่าโกหกซึ่งหน้าไม่ยอมรับความจริงที่พูดไป บอกถึงความเจ้าเล่ห์ที่แท้โกหกเป็นนิสัย

พูดถึงการไหว้พระแปดนิ้วเป็นการลบหลู่ศาสนา จะโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ก็ดี โดยเจตนาหรือไม่เจตนาก็ดี ผู้ไหว้ย่อมได้รับผลกรรมนี้แน่นอน กรรมย่อมส่งผลข้ามภพข้ามชาติ ตัวอย่างในพระไตรปิฎกไม่มีในเรื่องนี้ แต่มีในเรื่องอื่นๆ อย่างเช่น พระลกุณฎกภัททิยเถระที่อดีตชาติ ให้ย่อส่วนการสร้างพระมหาเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระกัสสปพุทธเจ้า ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ จึงทำให้พระลกุณฎกภัททิยเถระ เกิดมามีร่างกายต่ำเตี้ย ถูกล้อเลียนว่าเป็นสามเณร

มีเรื่องบุพกรรมของพระจูฬปันถก ที่อดีตชาติเคยบวชเรียนอยู่ในสำนักพระกัสสปพุทธเจ้า ท่านเองมีความจำที่รวดเร็วและแม่นยำมาก ไปหัวเราะภิกษุรูปหนึ่งที่ปัญญาทึบท่องบ่นสาธยายหัวข้อธรรมแม้บทเดียวก็จำไม่ได้ ทำให้เป็นที่อับอายจนเลิกเรียนสาธยายธรรมนั้น กรรมในอดีตจึงส่งผลให้พระจูฬปันถกมีปัญญาโง่เขลา ท่องพระคาถาแม้บทเดียวก็ไม่ได้ นี่แค่เยาะเย้ยดูหมิ่นพระด้วยกันยังได้รับผลกรรมถึงเพียงนี้ ถ้าลบหลู่พระรัตนไตร โดยเฉพาะพระธรรมที่เป็นองค์แทนพระพุทธเจ้าแล้วผลออกมาจะขนาดไหน

คนที่เคยไปว่าพระบ้า พระบ้า ที่สุดตัวเองต้องเป็นบ้าไปก็มี กรรมส่งผลในปัจจุบัน ส่วนคนที่ไหว้พระแปดนิ้วที่มีความละอายและเกรงกลัวต่อบาปก็เลิกทำเสีย แล้วจัดหาดอกไม้ธูปเทียนไปกล่าวขอขมากรรมต่อพระพุทธรูปในโบสถ์ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ต่อการกระทำของตน อันเป็นการลบหลู่พระศาสนา ต่อนี้ไปจะได้ตั้งใจศึกษาธรรมให้มากขึ้น ช่วยกันเผยแผ่พระพุทธศาสนา เร่งสร้างบุญให้มากขึ้นให้กรรมนั้นตามไม่ทัน หรือทันก็ส่งผลน้อยเพราะมีบุญรองรับอยู่ อย่างเช่นพระลกุณฎภัทรทิยะที่ร่างกายต่ำเตี้ย แต่มีผลบุญที่ได้ถวายทานพระปทุบุตรตรสัมมาสัมพุทธเจ้า และผลบุญที่สะสมมากกว่าแสนกัปจึงทำให้สำเร็จพระอรหันต์ ส่วนที่ไหว้พระ ๘ นิ้วนั้นจะส่งผลเมื่อไหร่ กรรมที่ได้รับเป็นอะไรบ้างไม่อาจคาดเดาได้ คนที่รู้ตัวว่าทำผิดก็ให้รีบแก้ไขเสีย เพราะไม่อย่างนั้นไม่มีโอกาสมาเกิดพบเจอศาสนาของพระศรีอาริยะเมตไตรแน่นอน เนื่องจากนิ้วไม่ครบ เป็นคนพิการ ศาสนาของพระศรีอารย์ทุกคนรูปร่างสวยงามแม้แต่ผิวพรรณก็ผุดผ่องเนียนละเอียดคือสวยเพราะบุญที่สะสมมา ในยุคนี้ไม่มีคนพิการทุกชนิด

ถือมากหนักมาก

ผู้ที่ไปยึดติดว่าสิ่งนั้นเป็นมงคล สิ่งนี้ไม่ดี ทำไปแล้วไม่เจริญก้าวหน้าเข้าไปอยู่ในกฎกติกาของทางโลก เชื่อโชคลางถือมงคลตื่นข่าว ถือมากก็เกิดมาก การถือนั่นนี่เป็นการยึดติด เมื่อยึดติดก็ต้องกลับมาเกิดอีก ทุกอย่างไม่เที่ยง เมื่อไม่เที่ยงแล้วไปยึดติดให้ทุกข์ทำไม ทุกข์ก็เพราะไปยึดติด พยายามไปบังคับให้อยู่ในกฎเกณฑ์หรืออำนาจของเขา

มันบังคับไม่ได้เนื่องจากมันไม่เที่ยง แม้ร่างกายของเราๆจะไปบังคับไม่ให้เหี่ยว ไม่ให้ย่น ไม่ให้แก่ ไม่ให้ตายก็ไม่ได้ แล้วจะไปบังคับคนอื่นได้อย่างไรกัน ผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลายพยายามที่จะลดละไม่ยึดติดก็ไม่ได้ พยายามทำให้ว่างก็ยังทำไม่ได้ และการบังคับให้มันว่างก็ไม่ใช่หนทางนิพพาน เพราะไม่ได้เป็นไปโดยธรรมชาติ คือดับเหตุและปัจจัยได้อันมี ราคะ โทสะ โมหะ เป็นเหตุ มีมรรค ๘ เป็นเครื่องมือดับเหตุและปัจจัยนั้น

บทที่ ๒๔ นิพพานด้วยปัญญา (๘) กินอย่างไรถึงละกิเลส,วันโกนให้ละวันพระให้เว้น

2012-12-26T01:07:00.001-08:00

กินเจ

กินเจ ที่ชาวพุทธฝ่ายมหายานประพฤติปฏิบัติกันมาช้านาน และเข้ามาในสังคมบ้านเรา จนเกิดเทศกาลกินเจขึ้นมา มีผู้พิมพ์หนังสือเกี่ยวกับอานิสงค์ของการกินเจไว้มาก แต่ก่อนที่จะเข้าเรื่อง ผมมีเรื่องของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งใหญ่มากได้เข้ามาเมืองไทย เพื่อเผยแพร่ศาสนา แต่กล่าวโดยรวมว่าได้นำหลักของทุกศาสนามาใช้ โดยเฉพาะจะอ้างอิงหลักพุทธศาสนามากที่สุด

มีคนลักษณะเป็นผู้นำได้ชักชวนให้ผมเข้าไปปฏิบัติธรรมด้วย เน้นเรื่องการปฏิบัติจิต พูดถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากมาย เขาพาข้ผมไปยังสถานธรรมหลายแห่ง หาหนังสือที่ทางกลุ่มจัดพิมพ์ขึ้นมาให้ผมอ่าน เนื้อหาในหนังสือมีสิ่งดีๆเยอะ แต่ก็มีสิ่งขัดแย้งอยู่พอสมควร

กระดาษเงินกระดาษทอง

เรื่องสิ่งที่มีประโยชน์สมควรเผยแพร่ คือ เรื่องการเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ผู้ตาย ความว่าในสมัยราชวงศ์ถังมีฮ่องเต้องค์หนึ่งได้ขึ้นครองราชย์ใหม่ๆเกรงว่าราษฎรบางกลุ่มไม่ศรัทธา ทำการต่อต้านจะเป็นภัยต่อแผ่นดิน ฮ่องเต้องค์นั้นจึงเรียกมหาอำมาตย์มาปรึกษาหาวิธีป้องกัน สรุปได้อุบายอย่างหนึ่ง คือ ฮ่องเต้ได้บรรทมและทรงพระสุบินไปว่า ได้ไปเที่ยวในเมืองนรก เห็นผู้คนถูกทรมานด้วยวิธีการต่างๆ เนื่องจากการทำผิดศีล

เมื่อตื่นจากบรรทมแล้วนำเรื่องความฝันไปเล่าให้เหล่าเสนาอำมาตย์ฟัง ฝ่ายเหล่าเสนาอำมาตย์ก็ทูลถามเรื่องของนรกเป็นอย่างไร ฝ่ายฮ่องเต้ก็อธิบายให้เหล่าขุนนางได้เกิดความหวาดกลัว แล้วจะได้ไปบอกชาวบ้านว่าการทำผิดศีลอย่างนั้นๆ จะได้รับโทษทัณฑ์อะไรบ้าง ชาวบ้านก็จะอยู่ในความสงบ การปล้นฆ่า ลักทรัพย์ ฉุดหญิงชาวบ้านไปย่ำยี การฉ้อราษฎร์บังหลวง คดีความต่างๆก็ลดน้อยลง เพราะความกลัวตกนรก

แต่มีเหล่าขุนนางทูลถามต่อไปว่า ถ้าญาติพี่น้องของเขาตายไปต้องตกนรกแล้ว มีวิธีช่วยพวกเขาได้อย่างไรบ้าง ฮ่องเต้ก็มีอุบายบอกไปว่าให้เผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้พวกญาติๆใช้จะได้ไม่ลำบาก

นั่นเป็นส่วนหนึ่งในอุบายการปกครองของฮ่องเต้องค์นั้น และก็มีการปฏิบัติกันมาจนถึงทุกวันนี้ แม้จะมีชาวจีนส่วนหนึ่งที่มีความเห็นขัดแย้งกันและเลิกเผากระดาษกันแล้ว

หลักศาสนาพุทธชองเราไม่มีเรื่องอย่างนี้ การถวายทานทำบุญหรือการให้ทานชนิดต่างๆ ให้อานิสงค์ที่แตกต่างกันก็มีบอกไว้เช่นกัน แม้บุญที่อุทิศให้กับผู้ตายก็จะมีเปรตจำพวกหนึ่งเท่านั้น ที่สามารถรับส่วนบุญนั้นได้

มีเรื่องการเซ่นไหว้ที่พระท่านชอบนำมาเทศน์อยู่เสมอคือ มีชายสองคนพ่อลูกไปทำนายังที่ดินของตน แล้วลูกชายถูกงูพิษกัดตาย ชายผู้เป็นพ่อจึงให้คนใช้นำศพลูกชายไปฝังไว้ที่ท้ายนา ทุกวันผู้เป็นพ่อจะให้คนใช้นำอาหารโปรดของลูกไปเซ่นไหว้ นานวันเข้าอาหารเก่าก็เริ่มเน่าส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว ไม่รู้จะทำอย่างไร พอดีพระพุทธเจ้าได้บิณฑบาตผ่านมา คนใช้จึงบอกกับนายของตนว่า ผู้มีรัศมีงามสง่าผิวพรรณเปล่งปลั่งดุจทองคำผู้นั้น คือ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า นายท่านควรจะถวายไทยทานกับพระพุทธองค์ เพราะพระองค์เป็นผู้เลิศกว่าใครในสามภพ

ชายผู้นั้นเห็นพุทธลักษณะของพระพุทธเจ้าก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธา จึงนิมนต์พระพุทธเจ้าเพื่อถวายไทยทาน เสร็จแล้วชายผู้นั้นก็ถามถึงทานที่ตนได้กระทำแล้วเป็นอย่างไร และการที่ตัวเองเซ่นไหว้ศพของลูกชายด้วยอาหารทั้งหลายเป็นอย่างไร พระพุทธเจ้าก็ตรัสถึงทานที่มีผลมาก มีผลน้อย ทานที่ทำแล้วมีอานิสงค์เช่นไร ทำไปแล้วอุทิศให้กับญาติพี่น้องได้อย่างไร การเซ่นไหว้แบบที่เธอทำอยู่ นอกจากสิ้นเปลืองแล้วหาประโยชน์อันใดมิได้ ของเหล่านั้นก็เน่าเสียไปหมด เหมือนเรื่องของพระเจ้าพิมพิสาร ที่เปรตญาติพี่น้องมาขอส่วนบุญ เมื่อพระพุทธเจ้าตรัสเทศนาจบลง ชายผู้นั้นก็กล่าวว่าขอข้าพระพุทธเจ้าเข้าถึงซึ่งพระรัตนตรัยตั้งแต่บัดนี้

มาดูเรื่องเผากระดาษกันต่อ ไม่ได้คิดแบบหลักพระพุทธศาสนานะ แต่คิดในแง่เหตุผลความเป็นจริง ถ้าการเผากระดาษนั้นไปถึงผู้ตายได้ เวลาไหว้คนตาย นอกจากพิมพ์รูปเสื้อผ้าของใช้ที่เคยทำกันอยู่แล้ว ทำไมไม่พิมพ์อาหารต่างๆ เป็นรูปสีสวยๆ บอกชื่ออาหารพร้อมกับภัตตาคารที่ปรุงอาหารไปด้วย ไม่ต้องไหว้หมู เป็ด ไก่ จริงๆกัน ช่วยลดค่าใช้จ่ายไปมากและได้อาหารที่ถูกใจ แม้กระทั่งเผาบุญไปให้ นี่คิดแบบความเป็นจริงที่มีเหตุและผลของเขา และต่อยอดให้เขาด้วยนะ

ขณะที่ผมได้ไปร่วมกิจกรรมกับพวกเขานั้น ให้รู้สึกอึดอัดหาที่พึ่งไม่ได้ แม้จะบอกกล่าวกับผู้นำที่ชักชวนผมเขาก็พยายามที่จะดึงผมให้อยู่ให้ได้

สรุปคือผมสร้างบุญมาดี ได้พบกับพระอาจารย์ที่ชี้ทางสว่างให้กับผมให้ได้ดวงตาที่เห็นธรรม กับพระอาจารย์ผมไม่ได้ดิ้นรน แต่เจอะเจอได้ก็เพราะบุญที่ผมสร้างไว้ จู่ๆท่านก็มา สำหรับเรื่องของพระอาจารย์ก็มีบอกไว้ในตอนต้น

หลังจากนั้นทำให้ผมมองเห็นอะไรที่ชัดขึ้น โดยสิ่งที่อึดอัดกับการปฏิบัติธรรมของสถานที่ ที่ผมเข้าไปสัมผัสมา คือ ผู้ปฏิบัติธรรมระดับผู้นำต้องกินเจตลอดชีวิตไม่น้อยกว่าสิบปีจึงจะเป็นผู้นำกลุ่ม มีโอกาสที่จะถ่ายทอดธรรมให้กับผู้อื่นได้ กินเจสิบปีแล้วเป็นยังไง ธรรมะก็ไม่ได้สูงขึ้น ผู้ปฏิบัติทั้งหลายในกลุ่มนั้นไม่สามารถข้ามพ้นความเป็นปุถุชนไปได้ เพราะมีเหตุสำคัญคือ ในขั้นอบรมธรรมชั้นหนึ่งจะมีการเชิญสิ่งศักดิ์สิทธิ์เข้าร่างทรงที่เป็นเด็กสาว โดยผู้ที่ลงมาเข้าร่างเป็นพระอรหันต์ด้วย ว่ากันไป

ตามหลักพุทธศาสนาไม่มีทรงเจ้า แต่เขาว่ามาเพื่อฉุดช่วยเวไนยสัตว์ทั้งหลายที่แหวกว่ายอยู่ในทะเลน้ำตา พูดถึงแม่คนแรก มาจากไหนต้องกลับไปอยู่ตรงนั้นคือแดนสุขาวดี บ้างก็ว่ามาจากแดนนิพพานต้องกลับไปแดนนิพพาน ถ้าพูดถึงแดนสุขาวดีก็เหมือนเทวโลกที่มีสวรรค์อยู่หกชั้น การที่ใครเคยมาแล้วจะไปอีกก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ถ้าอยู่แดนนิพพานแล้วมาเกิดใหม่เพื่อฉุดช่วยผู้อื่น และจะได้กลับไปแดนนิพพานอีกก็เป็นเรื่องน่าเศร้าแล้ว ขัดกับหลักพระพุทธศาสนาของเรา

พระพุทธเจ้าเองระลึกชาติไม่มีที่สิ้นสุด ก็ยังไม่ไปหาแม่คนแรกเลย เพราะการเวียนว่ายตายเกิดนับชาติไม่ถ้วน จะไปหาไปรู้เรื่องแม่คนแรกทำไม รู้ไปก็ไม่สามารถทำให้พ้นทุกข์ได้ พระพุทธเจ้าตรัสว่าเป็นเรื่องอจินไตย

คิดตามหลักเหตุผลความจริงอีกนะ ไม่ใช่คิดในแง่ของหลักธรรม ถ้าเราเคยอยู่ในแดนนิพพานหรือแดนไหนๆที่มีความสุขนิรันดร์ ทำไมจะต้องส่งให้เรามาเกิดเพื่อให้พบกับทุกข์มากกว่าสุข ให้เป็นนั่นเป็นนี่ และให้บำเพ็ญธรรมจะได้กลับไปที่เดิม ให้มาทำไมถ้ามาแล้วจะมาว่ายทะเลน้ำตาที่มีแต่ทุกข์ตลอด

พระพุทธเจ้าจึงให้ดูปัจจุบันไม่ต้องไปรู้แม่คนแรกเป็นใคร เคยเกิดเป็นอะไร อนาคตจะเป็นอย่างไร ดูกรภิกษุทั้งหลาย อจินไตย ๔ ประการ คือ ๑. พุทธวิสัยของพระพุทธเจ้า ๒. ฌานวิสัยของผู้ได้ฌาน ๓. วิบากแห่งกรรม ๔. ความคิดเรื่องโลกเหล่านี้ไม่ควรคิด เมื่อคิดบุคคลพึงเป็นผู้มีส่วนแห่งความบ้าและเดือดร้อน (อจินติตสูตร ๓-๒๙๘)

มาดูพระอรหันต์ที่เขากล่าวอ้างกันต่อ พระอรหันต์ของเขามีกริยาไม่สำรวมแต่งตัวสกปรก ทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดคิดว่าเป็นบ้า เป็นขอทาน เด็กๆและผู้ใหญ่เคยเอาก้อนหินขว้างปา ถ้าเป็นอรหันต์จริง ชาวบ้านไม่พากันตกนรกหรอกหรือ ที่ไปทำร้ายพระอรหันต์อย่างนั้น แต่ก็มีคนจำนวนมากยกย่องให้เป็นอรหันต์ เช่นเดียวกับพระโพธิสัตว์ในหลายๆองค์ ที่ต่างคนต่างฝ่ายยกย่องสรรเสริญขึ้นมา ซึ่งล้วนแต่ขาดคุณสมบัติ ดังที่เขียนบอกไว้ข้างต้นนั้น

ที่บอกว่ากลุ่มสถานธรรมนั้นไม่สามารถล่วงพ้นการเป็นปุถุชนไปได้ นอกจากเหตุนี้แล้ว ยังมีเหตุอื่นอีก คือ บุคคลในสถานธรรมนั้นยังนิยมที่จะร้องเพลงอยู่ แม้เพลงนั้นๆจะเกี่ยวกับธรรมก็ตาม เพราะอริยบุคคลแม้ชั้นโสดาบันก็ไม่ร้องเพลง

นางวิสาขาร้องเพลง

ครั้งหนึ่งนางวิสาขาได้เปล่งอุทานด้วยเสียงอันไพเราะ ถึงความดำริของนางได้สมบูรณ์แล้ว ทำให้ภิกษุที่ได้ยินเสียงของนาง เข้าไปกราบทูลแด่พระพุทธเจ้าว่า นางวิสาขาได้ขับร้องเพลง ด้วยอาการอย่างนั้นๆ ซึ่งในการก่อนพวกข้าพระองค์ไม่เคยเห็น หรือว่านางจะเสียจริตไปแล้ว

พระศาสดาได้ทรงแสดงเรื่องราวในอดีต และตรัสถึงความดำริที่นางได้ถวายปราสาทใหม่ ถวายเตียงตั่งฟูกหมอน ถวายสลากภัต ถวายผ้า ถวายเนยใส เนยข้น น้ำผึ้ง น้ำมัน น้ำอ้อย ครบบริบูรณ์แล้ว และตรัสกับภิกษุทั้งหลายว่า ธิดาของเราย่อมไม่ขับเพลง เช่นเดียวกับภิกษุในพระศาสนานี้ย่อมไม่ขับเพลงตามที่บอกไว้แล้วข้างต้นเรื่องคีตสูตร

มีพระเณรบางส่วนยังหลงเข้าไปร่วมกิจกรรมกับเขาด้วย แต่ที่น่าเสียดายที่คนเหล่านั้นมีศรัทธาแต่หลงผิด ผิดตั้งแต่ความคิดผิดแล้ว เมื่อความคิดผิดแล้วอะไรๆก็ผิดหมด เหตุปัจจัยนั้นมีมากผมก็อธิบายไว้หลายเรื่องทีเดียว

เมื่อกล่าวถึงการเผยแพร่ธรรมของเหล่าชาวจีนแล้ว ยังมีข้อคิดอีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับหลวงจีนให้พิจารณา สังเกตจากหนังจีนทั้งหลาย เวลาฮ่องเต้มีพระบัญชาเรื่องใดเรื่องหนึ่งที่หลวงจีนต้องกระทำตาม จึงมีพระราชโองการไปถึงคณะหลวงจีน ผู้แทนของฮ่องเต้จะอ่านพระราชโองการของฮ่องเต้ หลวงจีนทั้งหลายต้องนั่งคุกเข่ารับพระราชโองการ ขอให้ชาวพุทธพิจารณาให้ดี หลวงจีนเหมือนกับพระของเรามั้ย ถ้าเหมือนกันคือเป็นพระสงฆ์แต่ต่างนิกาย พระไตรปิฎกฉบับเดียวกันหรือไม่ และที่สำคัญพระวินัยบทเดียวกันหรือเปล่า ถ้าใช่หลวงจีนกระทำเช่นนั้นก็เท่ากับลบหลู่พระธรรมและฮ่องเต้ละจะรับผลเช่นไร เมื่อเทียบกับวิบากกรรมของพระเจ้าพิมพิสาร ให้พิจารณากันดู พระสงฆ์ที่ศีลบริสุทธิ์มากเท่าไหร่ ทำการเคารพฆราวาสที่ศีลน้อยกว่า บาปกรรมจริงๆ ฆราวาสมีแต่ความเสื่อมถดถอย แม้พระสงฆ์ก็เช่นกัน เคารพบุคคลไม่ควรเคารพ ลูกชายแม้บวชแล้ว พ่อแม่ยังต้องกราบไหว้เลย แต่นี่ฮ่องเต้ให้พระนั่งคุกเข่าทำความเคารพอ่อนน้อม

เกริ่นเรื่องกินเจมาตั้งนานแต่ไถไปเรื่องอื่นก่อน แต่ก็มีความเกี่ยวเนื่องกันนะ เรื่องอานิสงฆ์ของการกินเจก็คงไม่มีอะไรมากนักเพราะมีผู้เขียนไว้เยอะ มาดูเรื่องของเราดีกว่า ในศาสนาพุทธบ้านเรามีคนกินมังสวิรัติและกินเนื้อสัตว์ แม้กระทั่งพระสงฆ์เองก็ยังมีข้อโต้เถียงกันอยู่

ผู้ศึกษาประวัติของพระพุทธเจ้าพวกหนึ่งว่า ก่อนพระพุทธเจ้าจะปรินิพพานพระองค์ได้เสวยสุกรมัทวะ ที่นายจุนทะนำมาถวาย สุกรมัทวะนั้นคือกระดูกอ่อนของหมู อีกพวกหนึ่งก็ว่าสุกรมัทวะคือชื่อเห็ดชนิดหนึ่ง

ในเวลานั้นนายจุนทะได้ทำอาหารเพื่อจะถวายต่อพระพุทธเจ้าและพุทธสาวก เมื่อเป็นเช่นนั้น อาหารย่อมมีจำนวนมาก ถ้ากระดูกอ่อนของหมูตัวนั้นเป็นพิษ หมูตัวนั้นน่าจะได้รับพิษชนิดใดชนิดหนึ่ง พิษนั้นทำไมบังเอิญไปอยู่เฉพาะที่กระดูกอ่อน พิษนั้นไม่กระจายไปทั่วตัว ถ้าพิษกระจายไปทั้งตัวผู้ชำแหละเนื้อหมูจะไม่รู้หรือว่า หมูตัวนั้นโดนพิษ เนื้อหมูในส่วนอื่นก็คงถูกทำเป็นอาหารถวายพุทธสาวกด้วย แต่อาหารที่มีพิษที่แท้จริง ส่วนหนึ่งได้ถวายพระพุทธเจ้า ส่วนที่เหลือถูกกลบฝังไว้ ไม่ว่าจะเป็นเห็ดที่โดนงูมาคายพิษใส่ ตามที่กลุ่มนิยมมังสวิรัติกล่าวไว้ หรือจะเป็นกระดูกอ่อนของหมู ตามที่ผู้ยังติดรสชาติของเนื้อสัตว์ว่าไว้อย่างนั้น

กินอย่างไรเพื่อละกิเลส

เรื่องมีอยู่ว่า ภิกษุจำนวนหนึ่งได้ฟังธรรมจากพระอาจารย์แล้วมีความเห็นตรงกันว่า พวกตนสมควรจะฉันอาหารที่เป็นมังสวิรัติ เพื่อเป็นการละในรสชาติ และไม่เบียดเบียนสัตว์ เมื่อตกลงกันแล้วได้กราบลาพระอาจารย์ไปหาที่สัปปายะ เพื่อเจริญธรรม แต่ภิกษุเหล่านั้นไม่สามารถจะบิณฑบาตอาหารมังสวิรัติได้ ชาวบ้านในเขตนั้นไม่เข้าใจการปรุงอาหารมังสวิรัติ ทำให้ภิกษุลำบากต่อการฉันอาหาร จึงไม่สามารถปฏิบัติศาสนกิจและบำเพ็ญธรรมให้ก้าวหน้าได้ จึงกลับไปปรึกษาพระอาจารย์

พระอาจารย์แนะนำไปว่า ถ้าอย่างนั้นพวกเธอเวลาจะฉันเนื้อสัตว์ก็ให้พิจารณาดังนี้ เนื้อที่ตนเห็น ๑ เนื้อที่ตนได้ยิน ๑ เนื้อที่ตนสงสัย ๑ พวกเธอไม่ควรบริโภค

เนื้อที่ตนเห็นก็คือ เห็นเขากำลังฆ่าเป็ดฆ่าไก่และทำอาหารมาถวาย เนื้อที่ตนได้ยินก็คือเนื้อที่กำลังร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานจากการถูกฆ่าเพื่อมาปรุงอาหารถวาย ส่วนเนื้อที่ตนสงสัยก็คือเนื้อที่เขาฆ่ามาเพื่อตนเอง ซึ่งยังมีเรื่องของเนื้อที่ พระพุทธเจ้าได้ตรัสกับหมอชีวกที่เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าที่ชีวกัมพวัน ดูก่อนชีวก ผู้ใดฆ่าสัตว์เจาะจงตถาคตหรือสาวกของตถาคต ผู้นั้นย่อมรับบาปเป็นอันมากด้วยเหตุ ๔ ประการ คือ ๑. สัตว์นั้นเมื่อถูกเขาผูกคอนำมา ๒. เมื่อถูกสั่งให้ฆ่า ๓. เมื่อกำลังถูกฆ่า ๔. สัตว์เหล่านั้นย่อมรับทุกขเวทนา จากนั้นยังให้ตถาคตและสาวกยินดีด้วยเนื้อนั้น ผู้นั้นย่อมได้รับบาปไม่ใช่บุญ

หลังจากนั้นภิกษุทั้งหมดก็ลาพระอาจารย์กลับไปยังสถานที่เดิม ใช้ความวิริยะพากเพียร ภิกษุเหล่านั้นก็ได้สำเร็จพระอรหันต์ทั้งหมดในพรรษานั้นเอง

เรื่องธรรมดาของพระพุทธเจ้า (อรรถกถา ขุททกนิกาย พุทธวงศ์)

ธรรมดาของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ที ๓๐ ถ้วนคือ

๑. พระโพธิสัตว์ผู้มีภพสุดท้ายมีสัมปชัญญะรู้ตัว ลงสู่พระครรภ์ของพระมารดา

๒. พระโพธิสัตว์นั่งขัดสมาธิในพระครรภ์ของพระมารดา หันพระพักตร์ออกไปภายนอก

๓. พระมารดาของพระโพธิสัตว์ยืนประสูติ

๔. พระโพธิสัตว์ประสูติในป่าเท่านั้น

๕. พระโพธิสัตว์วางพระบาทลงบนแผ่นทอง หันพระพักตร์ไปทางทิศเหนือย่างพระบาท ๗ ก้าว เสด็จไปตรวจดู ๔ ทิศแล้วเปล่งสีหนาท

๖. พระโพธิสัตว์เมื่อประสูติแล้วทรงเห็นนิมิต ๔ ประการ จึงออกมหาภิเนษกรมณ์

๗. พระโพธิสัตว์ทรงถือผ้าธงชัยพระอรหันต์ บวชบำเพ็ญเพียรกำหนดอย่างน้อยต่ำสุด ๗ วัน

๘. เสวยข้าวมธุปายาสในวันที่ทรงบรรลุพระสัมโพธิญาณ

๙. ประทับนั่งเหนือสันถัตหญ้าบรรลุพระสัพพัญญุตญาณ

๑๐. ทรงบริกรรมอานาปานสติ

๑๑. ทรงกำจัดกองกำลังของพระยามาร

๑๒. ทรงได้คุณวิเศษมีวิชชา ๓ เป็นต้น ที่โพธิบัลลังก์

๑๓. ทรงยับยั้งใกล้โพธิพฤกษ์ ๗ สัปดาห์

๑๔.ท้าวมหาพรหมทูลอาราธนาเพื่อให้ทรงโปรดแสดงธรรม

๑๕. ทรงประกาศพระธรรมจักรที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน

๑๖. ในวันเพ็ญเดือน ๓ ทรงยกปาติโมกข์ขึ้นแสดงในที่ประชุมสาวกประกอบด้วยองค์ ๔

๑๗. ประทับอยู่ประจำที่พระเชตวันมหาวิหาร

๑๘. ทรงทำยมกปาฏิหาริย์ใกล้ประตูเมืองสาวัตถี

๑๙. ทรงแสดงพระอภิธรรมอยู่บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

๒๐. เสด็จลงจากดาวดึงส์สวรรค์ใกล้ประตูเมืองสังกัสสะ

๒๑. ทรงเข้าผลสมาบัติต่อเนื่องกัน

๒๒. ทรงตรวจดูเวไนยสัตว์ ๒ วาระ

๒๓.เมื่อมีเรื่องเกิดขึ้นจึงทรงบัญญัติสิกขาบท

๒๔. เมื่อมีเหตุต้นเรื่องเกิดขึ้นจึงตรัสชาดก

๒๕. ตรัสพุทธวงศ์ในสมาคมพระประยูรญาติ

๒๖. ทรงทำปฏิสันถารกับพระภิกษุอาคันตุกะ

๒๗. ภิกษุจำพรรษาแล้วถูกนิมนต์ ไม่ทูลบอกลาก่อนไปไม่ได้

๒๘.ทรงทำปุเรภัตกิจ ปัจฉาภัตกิจ กิจในปฐมยาม กิจในมัชฌิมยามและกิจในปัจฉิมยามทุกวัน

๒๙.เสวยรสมังสะในวันปรินิพพาน

๓๐. ทรงเข้าสมาบัติ ๒,๔๐๐,๐๐๐ สมาบัติจึงปรินิพพาน

อาหารมื้อแรกที่ทรงสำเร็จโพธิญาณคือข้าวมธุปายาสของนางสุชาดาและมื้อสุดท้ายของนายจุนทะเป็นอาหารมังสวิรัติ อาหารทั้งสองมื้อนี้มีอานิสงส์เท่ากัน(พระพุทธเจ้าตรัสบอกกับพระอานนท์)

ผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลายพึงพิจารณาอาหารที่ยังบริโภคให้คุณหรือโทษต่อร่างกาย และการเจริญธรรม เมื่อจิตละเอียดขึ้นย่อมละได้เอง

ฉะนั้นการที่ผู้ปฏิบัติทั้งหลายจะบริโภคอาหารมังสวิรัติก็สมควรอยู่ แต่การกินเจนั้นก็ดี แต่เสียอยู่ที่ถ้ากินเจนั้น เพื่อต้องการจะขอพรจากพระพุทธเจ้าหรือพระโพธิสัตว์ที่จะเสด็จลงมาโปรดในช่วงกินเจ ดังนั้นจึงต้องชำระร่างกายให้สะอาดเสียก่อน บ้างก็ว่ามีพระพุทธเจ้าถึง ๙ พระองค์ บ้างก็ว่าพระพุทธเจ้า ๗ พระองค์กับพระโพธิสัตว์อีก ๒ พระองค์ ล้วนเป็นอุบายเช่นเดียวกับฮ่องเต้ราชวงศ์ถัง ให้มีการเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้ญาติที่ล่วงลับไปแล้ว

ผมก็ไม่ทราบว่าอุบายนี้เริ่มต้นอย่างไร พวกท่านทั้งหลายเข้าถึงธรรมที่แท้จริงแล้วหรือยัง ในเมื่อยังเข้าไม่ถึงธรรมที่แท้จริงก็ไม่มีสิทธิ์เห็นพระพุทธเจ้าไปได้ เพราะผู้ใดเห็นธรรมผู้นั้นเห็นเราตถาคต พุทธดำรินี้นักปฏิบัติทุกท่านจะรู้ดี ถึงจะกินเจตลอดชีวิต ถ้าศีลไม่บริสุทธิ์แม้เทวดาก็ไม่มาหา พระธุดงค์ที่ทำผิดพระวินัยต้องมรณภาพในป่ามากมายเพราะศีลไม่บริสุทธิ์ เทวดาไม่รักษา ส่วนพระที่ศีลบริสุทธิ์อย่างหลวงปู่หลวงตาฝ่ายกรรมฐานที่เป็นที่รู้จักของชาวบ้าน พบเห็นเทวดาออกบ่อยไป บางครั้งพวกพระยานาคยังมาคอยดูแลความปลอดภัยให้ด้วยก็มี

พระศรีอริยเมตตรัยที่จะอุบัติขึ้นเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ต่อไปนั้นมีระยะเวลายาวนานมาก ศาสนาของพระพุทธโคดมองค์ปัจจุบันครบ ๕,๐๐๐ ปี แล้ว หลังจากนั้นตำราพระคัมภีร์พระไตรปิฎกก็จะค่อยๆสูญสลายหายไปในที่สุด ไม่มีหลักฐานอะไรเหลืออยู่ โลกก็ค่อยๆเปลี่ยนแปลง จนผืนดินราบเรียบเสมอกันจนหมดไม่มีภูเขาให้เห็นอีก ใช้ระยะเวลานับเป็นล้านๆๆๆปี คำนวณจากปัจจุบันคนเรามีอายุเฉลี่ย ๗๕ ปี ครบ ๑๐๐ ปี อายุจะลดลง ๑ปี จนไปถึงคนเราอายุสิ้นเพียง ๑๐ ปี จากนั้นอายุก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจาก ๑๐ ปี เป็น ๒๐ ปี ๓๐ ปี จนไปถึงอสงไขยปี จากอสงไขยปี ลดลงเรื่อยๆจนถึงแปดหมื่นปี เมื่อนั้นพระศรีอริยเมตไตรยจึงจะอุบัติขึ้น แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น พระศรีอริยเมตตรัยจะมาบังเกิด เพื่อสร้างบารมีเป็นครั้งสุดท้าย เช่นเดียวกับพระเวชสันดร สละภรรยาและบุตรเป็นทาน

ผู้ใดจะมีปัญญาเกินกว่าพระพุทธเจ้าไปได้ รู้ว่าตายเกิดอีกนานแค่ไหน

บอกก่อนว่าผมไม่ได้มีเจตนาในทางที่ไม่ดีใดๆ แต่ผมต้องการให้ชาวพุทธได้เข้าใจหลักธรรมที่แท้จริง ไม่มีการแอบแฝงอื่นใด ผมมีข้อคิดและเหตุผลอธิบายไว้ให้ท่านทั้งหลายได้พิจารณา

การที่คนเราทำดีโดยการไม่กินเนื้อสัตว์ ทำไมจะต้องมีช่วงเวลา ถ้าคนเราเกิดตายขึ้นมาก่อนที่จะถึงช่วงเวลานั้น ก็ไม่ได้ทำดีแล้ว พระพุทธเจ้าจึงสอนให้คนเรา ไม่ควรประมาท จะรอให้ถึงวันนั้นก่อนทำไม เหมือนกับรอให้แก่เสียก่อนจึงจะเข้าวัดนั้นก็เป็นการประมาท

ถ้าเป็นอุบายที่จะทำให้เศรษฐกิจดีขึ้น และคนทั้งหลายมีโอกาสที่จะได้ละบาปสร้างบุญแล้วก็เป็นการดี แต่อย่าได้กล่าวอ้างว่าพระพุทธเจ้าจะเสด็จลงมาในเวลานั้นเวลานี้ เป็นการชักนำผิดหลักธรรมของพระพุทธศาสนา

แม้การชำระร่างกายให้สะอาด โดยการงดกินเนื้อสัตว์ เพื่อจะขอพรต่อพระพุทธเจ้าหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ก็ผิดหลักธรรมอยู่ดี ศาสนาพุทธไม่ใช่ศาสนาอ้อนวอน และถ้าไปขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ยิ่งผิดไปกันใหญ่ เท่ากับนับถือเทพเทวดามากกว่าพระพุทธเจ้า ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงสอนโลกนี้พร้อมทั้งเทวดา มาร พรหม หมู่สัตว์ พร้อมทั้งสมณพราหมณ์และมนุษย์

ผมจำเป็นต้องบอกกล่าว เพื่อให้ชาวพุทธได้เข้าใจหลักธรรมให้ถูกต้อง ไม่หลงเข้าใจหลักธรรมของพระพุทธศาสนาผิดเพี้ยนไป

“หมู่มนุษย์โลกนี้ คือ ฤๅษี กษัตริย์ พราหมณ์เป็นอันมาก อาศัยอะไรจึงบูชายัญ บวงสรวงเทวดา ขอพระองค์จงตรัสบอกความนั้นแก่ข้าพระพุทธเจ้าด้วยเถิด

พระพุทธเจ้าทรงพยากรณ์ว่า หมู่มนุษย์เหล่านั้น อยากได้ของที่ตนปรารถนา อาศัยของที่มีชราทรุดโทรม จึงบูชายัญบวงสรวงเทวดาฯ ผู้บูชายัญเหล่านั้น ยังเป็นคนกำหนัดยินดีในกาม ไม่ข้ามพ้น ชาติชราไปได้ฯ”

ความหมายของพระสูตรชัดเจนทีเดียว ขอให้ผู้ปฏิบัติพึงเข้าใจให้มากๆ ไม่ละสังโยชน์แล้ว จะทำนิพพานให้แจ้งไม่เป็นฐานะที่จะมีได้ (ฐานสูตร ๔-๓๓๑) เพราะสิ่งนี้จะเป็นการช่วยละสังโยชน์ข้อที่ ๓ คือ บทความทั้งหมดใน นิพพานด้วยปัญญา จะช่วยให้เข้าใจในเรื่องสังโยชน์ที่ ๓ สีลลพตประมาส

ก่อนที่จะตำหนิติโทษผม ขอให้ไปศึกษาธรรมดูใหม่ ว่ามีตรงไหนที่ผมกล่าวผิด อย่าได้ยึดติดว่าสิ่งนั้นเคยทำตามกันมา เช่นเดียวกับการเผากระดาษ

เหตุที่บทความตอนนี้ใช้ชื่อกุญแจธรรม ผมจึงต้องไขข้อธรรมที่ทำกันผิดๆมาช้านาน เพื่อให้มีความรู้ความเข้าใจได้ถูกต้อง การปฏิบัติจึงจะมีความก้าวหน้า

มังสวิรัติ

ขอแนะนำ ถ้าตั้งใจจริง ศึกษาตำราทำอาหารมังสวิรัติแล้วมาดัดแปลง ถ้าชอบอาหารประเภทแกงเผ็ดต่างๆ ร้านค้าบางร้านทำพริกแกงไม่ใส่กะปิ อย่างนั้นก็ซื้อมาเก็บไว้ได้ และได้พริกแกงหลากหลาย น้ำจิ้มสุกี้ส่วนใหญ่ทานได้หมด ให้อ่านที่ส่วนผสมให้ดี ขนมจีนน้ำพริกส่วนใหญ่ใช้เกลือ มีบ้างใช้น้ำปลา มีบ้างใส่เนื้อหมูด้วย ถามเขาดู

ต้มถั่วเขียว หรือ ถั่วแดงเก็บไว้ในตู้เย็น เพื่อให้ได้โปรตีนไม่ขาด เต้าหู้แข็ง เต้าหู้อ่อน ทำอาหารได้สารพัด

เวลานี้มีอาหารทำจากเห็ด ๓ อย่างหรือ ๓ ชนิดที่มีประโยชน์ในการล้างสารพิษด้วย อาหารประเภทเห็ดก้ทำได้ง่าย ลองศึกษาวิธีทำดู

การล้างภาชนะก็อย่าได้ยึดติดมาก ดูให้ไม่ลำบากเกินไป ยกเว้นพวกกลิ่นแรง อย่างครกที่ตำปลาร้า กลิ่นไม่ค่อยออก อย่างอื่นก็คงไม่มีอะไรมาก เวลามีความรักความใคร่กอดจูบกัน ขณะที่จูบกันนั้นมีน้ำลายที่ต่างฝ่ายต่างกลืนกินเข้าไปด้วย น้ำลายก็เป็นของสัตว์มนุษย์และยังเป็นสัตว์มนุษย์ที่ทานเนื้อสัตว์ด้วยถ้าถือมากก็ไม่มีคู่แล้ว ในกรณีนี้หมายถึงผู้ที่กินเจตลอด ส่วนผู้ที่กินเจตามเทศกาลมักจะถือศีล ๕ หรือศีล ๘ ด้วยต้องงดเรื่องกามกิจเพื่อความบริสุทธิ์ของศีล

กินน้ำลายของคนที่เป็นโรค ก็ติดโรคได้เหมือนกัน ดังนั้นไม่ควรนอกใจสามี หรือภรรยา มีคู่ผัวเดียวเมียเดียว ทำให้ปัญหาต่างๆลดน้อยลง

ฉะนั้นชาวพุทธที่ปฏิบัติธรรมทั้งหลายพยายามงดเนื้อสัตว์ โดยเริ่มจากวันโกนวันพระ อาทิตย์หนึ่งละได้ ๒ วัน เดือนหนึ่งได้ ๘ วัน ปีหนึ่งได้ ๙๖ วัน ถ้าตั้งใจจริงแล้วไม่ลำบากหรอก อาทิตย์ละ ๒ วันเท่านั้นเอง โดยเฉพาะวันพระใหญ่ คือ วันมาฆบูชา วันวิสาขบูชา วันอาสาฬหบูชา ทำกันให้มากๆจนเป็นประเพณี ทำกันทั้งประเทศได้ยิ่งดี

มีข่าวผลการวิจัยออกมาว่า ผู้ที่ปวดหลังบ่อยๆ นอกจากความเครียดแล้ว ถ้างดโปรตีนจากสัตว์ลงได้ มาบริโภคโปรตีนจากพืช จะช่วยให้อาการปวดหลังทุเราลง แม้สมรรถภาพทางเพศของผู้ชายก็จะดีขึ้น

ระหว่างพระกับฆราวาสก็ยังมีข้อแตกต่างกัน ขณะที่พระไปจับต้องหรือสัมผัสกับสัตว์ตัวเมียเช่น สุนัข แมว ต้องปรับอาบัติทุกกฎ ศีลเศร้าหมอง เพราะเหตุจากพระป่ารูปหนึ่งได้เสพกับนางวานรต้องอาบัติปาราชิก แต่ครั้งแรกนี้ ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ต้องอยู่ปริวาสกรรมจึงจะพ้นโทษ ครั้งแรกเกิดจากพระสุทินที่ไปเยี่ยมบ้านพ่อกับแม่และภรรยาเก่า พ่อแม่ขอร้องให้สึก ถ้าไม่สึกก็ขอพืชนะท่าน พระสุทินเสียดายการบวชในศาสนานี้ บวชได้ก็จะได้มรรคผล ธรรมวิเศษ ถ้าสึกออกมาสร้างโลกก็จะไม่ได้ประโยชน์อะไร จึงยอมทำตามประสงค์ของพ่อแม่ ได้เสพกามกับภรรยาเก่าแล้วจนได้บุตร พระสุทินจึงเป็นปฐมเหตุสิกขาบทครั้งแรก ภิกษุเสพเมถุน ต้องปาราชิก ส่วนฆราวาสต่างกันไม่ผิดอะไร

ศรัทธากับงมงาย บางคนไม่เข้าใจ ที่ไม่เข้าใจคือหลักธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า เมื่อไม่เข้าใจหลักธรรมแล้ว ประพฤติปฏิบัติไปแม้จะหวังผล คือ สวรรค์หรือนิพพานก็เป็นงมงายไป ทั้งที่สิ่งที่กระทำตามกันมา บ้างก็ยึดเป็นประเพณี ปฏิบัติโดยไม่ศึกษาหลักธรรมที่แท้จริง ก็ทำผิดตามๆกันมา มีหนังสือเกี่ยวกับธรรมะพิมพ์แจกกันหลายสำนัก บางเล่มก็ดี บางเล่มก็ผิดหลักธรรม โดยเล่มที่พิมพ์ผิดหลักธรรม ทำให้ผู้อ่านที่ไม่เคยศึกษาหลักธรรมของพระพุทธศาสนาหรือศึกษามาน้อย ก็จะเข้าใจและหลงผิดไป ส่งผลให้การปฏิบัติผิดไปด้วย

วันโกนให้ละวันพระให้เว้น

                คงจะเคยได้ยินกันมาบ้าง คนสมัยก่อนเวลาถึงวันโกนวันพระจะเข้าวัด ปฏิบัติธรรมและถือศีลแปดที่เรียกว่า อุโบสถศีล ใน ๒ วันนี้ หรือ ๓ วันคือก่อนวันโกน อีก ๑ วันจะงดบริโภคเนื้อสัตว์ก็ดีหรือจะบริโภคเนื้อสัตว์ก็ได้ แล้วแต่จิตของแต่ละคนจะละเอียดแค่ไหน

                ถ้าเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของเอกชนมักจะมีอาหารมังสวิรัติ ทั้งที่มีเนื้อและไม่มีเนื้อแยกกัน ส่วนใหญ่จะไม่มีเนื้อ แต่ถ้าเป็นที่วัดโดยส่วนมากจะเป็นอาหารที่มีเนื้อ เพราะพระต้องบิณฑบาตอาศัยชาวบ้านอยู่ จะไปกำหนดกฎเกณฑ์ชาวบ้านเขาก็จะลำบาก

                ไปวัดไม่ได้จะถือศีลที่บ้านก็ดี แต่ถ้าศีลแปดจะลำบากหน่อย เพราะที่บ้านส่วนใหญ่จะเปิดทีวีดูกัน จะนอนบนฟูกก็ไม่ได้ ศีลแปดไม่ได้ศีลห้าก็ยังดี สะสมเอาไว้ ที่สำคัญในสองวันนี้ให้งดเว้นการร่วมประเวณี แม้จะเป็นสามีภรรยากัน ตรงนี้สำคัญมาก ที่คนโบราณเขาสอนกัน คนเรามีศาสนาเป็นที่ยึดเหนี่ยว ต่างกับสัตว์เดรัจฉานที่ไม่รู้จักวันไหนเป็นวันไหน จึงสมสู่กันไม่เลือกวันเวลาสถานที่

          เมื่อก่อนได้ยินว่าพ่อข่มขืนลูก เดี๋ยวนี้มีลูกข่มขืนแม่แล้ว เพราะการไม่รู้จักละ ไม่รู้จักเว้น เด็กและวันรุ่นสมัยนี้จึงมีพฤติกรรมทางเพศที่เบี่ยงเบนและแย่ลง ทำให้เกิดปัญหาของสังคมอย่างเช่นทุกวันนี้

                อุโบสถศีล

อานิสงค์ของการถือศีลอุโบสถ เรื่องมีอยู่ว่า ณ กรุงพาราณสีมีปุโรหิตผู้หนึ่งไม่ชอบรักษาศีลมีแต่กินสินบนในการตัดสินคดีความ อยู่มาวันหนึ่งเป็นวันอุโบสถ พระเจ้าพาราณสีตรัสถามปุโรหิตว่า อาจารย์รับศีลอุโบสถแล้วหรือ ทูลตอบว่ารับแล้วพระเจ้าข้า เวลาออกจากที่เฝ้า จึงมีอำมาตย์ผู้หนึ่งทักท้วงว่า ท่านยังไม่ได้รับศีลอุโบสถมิใช่หรือ ปุโรหิตตอบว่าใช่ แต่เราจะไปรับที่บ้าน เย็นวันนี้เราจะไม่รับอาหาร พอดีวันนั้นมีผู้หญิงต้องคดีคนหนึ่งรับศีลอุโบสถ ได้ค้างอยู่ในที่นั้น ปุโรหิตได้คั้นน้ำมะม่วงให้เป็นน้ำอัฏฐบาลให้ทานแก่ผู้หญิงนั้น

ต่อมาปุโรหิตนั้นได้ตายลง ไปเกิดในวิมานทองคำที่ป่าหิมพานต์ มีสวนมะม่วงทิพย์กว้างใหญ่ถึงโยชน์ มีหมู่นางเทพอัปสรห้อมล้อมเป็นบริวาร   ปุโรหิตนั้นได้เสวยทิพย์สมบัติอยู่ตลอดคืน พอเช้าขึ้นก็กลายเป็นเปรตสูงเท่าลำตาล มีไฟลุกแดงทั้งตัว มีเล็บมือใหญ่เหมือนจอบกับเสียม จิกข่วนเนื้อที่หลังของตัวเองออกมากิน ทั้งร้องไห้ทนทุกขเวทนาอยู่ตลอดวัน พอค่ำลงก็กลายเป็นเทวดา เป็นอยู่อย่างนั้นตลอดเสมอมา

เรื่องนี้ชี้ให้เห็นผลบาปและบุญได้ชัดเจน ว่าบาปบุญที่ทำในเวลาไหนก็ให้ผลตรงกับเวลานั้น เว้นแต่บาปบุญที่ไม่ได้ให้ผลพร้อมกัน ถ้าให้ผลพร้อมกันก็ต่างเวลากันเหมือนเรื่องนี้ และชี้ให้เห็นถึงอานิสงค์ของการรักษาศีลอุโบสถ ถ้าปุโรหิตคนนั้นรักษาศีลอุโบสถทั้งวัน ก็จะทำให้เสวยทิพย์สมบัติตลอดทั้งวันทั้งคืน แต่เมื่อเสวยสุขจนหมดแล้ว ก็ต้องกลับมารับกรรมเป็นเปรตอยู่ดี ไม่สามารถพ้นกรรมที่ทำเอาไว้ได้

กุศลเหล่าใดเหล่าหนึ่งทั้งหมดนั้น บัณฑิตกล่าวว่า ความไม่ประมาทเลิศกว่า (ตถาคตสูตร ๒-๔๔๓) ดังนั้นคนเราไม่ควรประมาทพลัดวันประกันพรุ่ง แม้ผู้ปฏิบัติธรรมรักษาศีลอย่างเคร่งครัด เมื่อมีเหตุและปัจจัยก็สามารถจะทำผิดศีลได้ เพราะกิเลสที่นอนเนื่องอยู่ส่งผลออกมา เหมือนภูเขาไฟที่ยังไม่ดับพร้อมที่จะระเบิดออกมาได้เมื่อมีเหตุและปัจจัย

พระอริยะสาวกได้ดับเหตุและปัจจัยนั้นแล้วตามภูมิธรรมแต่ละขั้น หยุดการก่อภพสร้างชาติอีกต่อไป อย่างมาก ๗ ชาติ สำหรับพระโสดาบันขั้นต่ำ    ๒หรือ๓ ชาติสำหรับโสดาบันขั้นกลาง และ ๑ ชาติ สำหรับเอกซีพีโสดาบันขั้นสูง เหมือนภูเขาไฟที่ดับสนิทแล้วไม่มีเหตุปัจจัยที่จะทำให้ระเบิดได้อีก

การกินเพื่อจะงดเนื้อสัตว์นั้น ถ้าไปกินพวกหมี่กึงที่เลียนแบบเนื้อสัตว์ต่างๆแล้ว จะให้โทษมากกว่า เพราะหมี่กึงทั้งหมดล้วนทำมาจากแป้ง และยังเป็นการยึดติดคิดอยากจะกินเนื้อสัตว์อยู่

ถ้าคิดว่าการงดกินเนื้อสัตว์แล้วจะได้บุญ ส่วนใหญ่ทำได้ไม่นานก็หันมากินเนื้อสัตว์อีก การงดเนื้อสัตว์ต้องมาจากใจผลจึงจะได้มาก โดยหาที่สงบนั่งสมาธิแล้วพิจารณาว่า ทุกคนเกิดมานับชาติไม่ถ้วนหาที่สุดมิได้ ทุกคนล้วนเคยเกิดเป็นสัตว์ชนิดต่างๆ มาแล้ว แม้พระพุทธเจ้าครั้งที่ยังเสวยพระชาติเป็นพระโพธิสัตว์อยู่ ก็ยังเคยเกิดเป็นสัตว์มาแล้ว ใหญ่สุดไม่โตกว่าช้าง เล็กลงมาจนถึงนกกระจอก เล็กกว่านั้นไม่เป็น แต่ผู้อื่นเป็น อย่างเช่นพระติสสะ เพราะความหวงผ้าเมื่อมรณภาพแล้วก็ไปเป็นตัวเล็นอยู่ ๗ วัน ชีวิตเขาชีวิตเรา ใครๆก็รักตัวกลัวตาย เมื่อเราเกิดมานับชาติไม่ถ้วน พ่อแม่ญาติพี่น้องของเราก็มีมากมาย บางคนกำลังเสวยสุขอยู่บนสวรรค์ บางคนกำลังรับทุกขเวทนาในนรก บางคนก็เป็นสัตว์เดรัจฉาน ฯลฯ

พระติสสะเกิดเป็นเล็นเพราะความยึดติดหวงผ้า ขณะนั้นภิกษุทั้งหลายก็จะนำผ้าผืนนั้นไปใช้ พระพุทธเจ้าทรงห้ามเอาไว้ให้ครบ ๗ วันก่อน แล้วค่อยพิจารณาว่า ผู้ใดสมควรจะได้ผ้านั้น เพราะถ้ามีใครนำผ้านั้นไปใช้ในเวลานี้ พระติสสะที่เป็นเล็นจะโกรธ เมื่อตายแล้วจะไปบังเกิดในนรกเพราะความโกรธ

จึงทำให้รู้ว่าสัตว์แม้ตัวเล็กเท่านั้นยังมีจิตใจ มีความหวงแหน มีความโกรธ แม้สัตว์ที่ใหญ่ขึ้นก็เช่นเดียวกัน แล้วเรายังจะไปกินเลือดเนื้อของเขาอีกทำไม

ถ้าเนื้อสัตว์ที่เรากำลังจะกินอยู่ เขาเคยเกิดเป็นญาติของเรา เราจะกินเขาลงหรือ แม้เขาจะถูกผู้อื่นฆ่าตายแล้วก็ตาม ให้พิจารณาตรงนี้ให้นานๆ เพื่อให้เกิดความละอายที่เอาเลือดเนื้อของเขามาเป็นของเรา หรือพิจารณาให้เห็นสัตว์นั้นกำลังถูกฆ่า น้ำตากำลังไหลพรากวิงวอนขอชีวิต กำลังทุรนทุรายทรมาน สารของความเจ็บปวดเคียดแค้นถูกหลั่งไหลออกมา ถ้าเรากินเข้าไปก็จะไปสะสมความโกรธเกียจ

ให้พิจารณามากๆ จนจิตเกิดความสลดหดหู่เป็นธรรมสังเวช ให้รู้สึกเข้าไปในจิตเข้าไปในใจ จนเกิดความเกรงกลัวต่อบาปกรรมที่จะนำไปสู่นรก เมื่อทำอย่างนี้ได้จริงๆก็งดเว้นเนื้อสัตว์ได้ โดยไม่ได้คิดว่าสิ่งนั้นเป็นบุญ แต่คิดว่าทำไปเพื่อต้องการหลุดพ้นจากวัฎฎะสงสาร ถ้าคิดได้อย่างนี้และทำได้ ก็จะทำให้เหตุปัจจัยในข้อนี้มีโอกาสดับได้

เมื่อตายและเกิดใหม่ จะทำให้ชีวิตนั้นสมบูรณ์ ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ ไม่มีศัตรูมาทำร้าย ผิวพรรณผ่องใส เป็นที่รักของเหล่ามนุษย์และเทวดาทั้งหลาย เพราะนอกจากศีลข้อปานาติบาตรจะสมบูรณ์แล้ว จิตจะเกิดความเมตตา เนื่องจากเห็นโทษในกรรมวิบาก เห็นธรรมกระจ่างชัดขึ้น จิตน้อมไปเพื่อต้องการหลุดพ้น

ศีลข้ออื่นๆก็พิจารณาเช่นเดียวกัน แต่ต้องศึกษาให้ละเอียดว่าองค์ประกอบที่ทำให้ผิดศีลข้อนั้นๆ มีอะไรบ้าง แต่การปฏิบัติแนวทางอื่น คือ พิจารณาความทุกข์ ความไม่เที่ยง ความบังคับไม่ได้ไม่มีตัวตน ถ้าเข้าถึงจิตถึงใจจริงๆ ก็สามารถทำให้ศีลบริสุทธิ์ขึ้นได้เหมือนกัน

ในสมัยพุทธกาลมีการหุงข้าวด้วยนมสดก็มี ด้วยนมเปรี้ยวก็มี เพื่อถวายกับพระพุทธเจ้าและภิกษุสงฆ์ แต่บ้านเราไม่ค่อยมีใครทำกัน มีก็แต่ข้าวมธุปายาส

บทที่ ๒๓ นิพพานด้วยปัญญา (๗) จิตยิ้มคืออะไร

2012-12-19T01:02:00.000-08:00

จิตยิ้มเป็นไฉนแตกต่างกับการยิ้มยังไง

หสิตุปบาท คือกิริยาที่จิตยิ้มเอง โดยปราศจากเจตนาที่จะยิ้ม เกิดในจิตของเหล่าพระอริยเจ้าเท่านั้น ไม่มีในปุถุชน เพราะพ้นเหตุปัจจัยแห่งการปรุงแต่งแล้ว

แม้การยิ้มของพระอริยเจ้าทั้งหลายก็ไม่ได้ยิ้มพร่ำเพื่ออย่างปุถุชนทั่วไปต้องมีเหตุที่จะยิ้ม โอกาสที่จะเห็นพระอรหันต์ยิ้มนั้นไม่มี เพราะการยิ้มคือความพึงพอใจเป็นกิเลสตัวหนึ่งคือโลภะ แม้ในคัมภีร์หรือตำราหลายเล่มอาจมีการบ่งบอกว่า ขณะที่พระเถระบรรยายธรรมแทนพุทธองค์ พระเถระได้บรรยายโดยพิสดารคือสามารถอธิบายธรรมแม้บทด้วยให้มีใจความละเอียดลึกซึ้งจับใจ และธรรมที่มีความยาวก็สามารถย่นย่อให้เข้าใจได้ง่ายขึ้น พระพุทธองค์มีอาการขยับมุมปากนิดหนึ่ง บางตำราก็ว่าท่านแย้มพระโอษฐ์ ไม่ได้ยิ้มแต่แย้ม ตรงนี้อยู่ที่พระเปรียญธรรมทั้งหลายจะแปลความหมายออกมาให้เข้าใจและถูกต้องมากที่สุด

ในอริยะเจ้าชั้นอนาคามี สกทาคามี และโสดาบัน ยังมีโอกาสได้เห็นท่านยิ้มบ่อย แต่ที่ท่านยิ้มคือยิ้มปกติที่ยังมีโลภะหลงเหลืออยู่ แต่ไม่ใช่จิตยิ้ม ถ้าหากได้ฟังธรรมอันเป็นเหตุเป็นผลที่ถูกต้อง จิตของท่านก็จะยิ้ม ตรงนี้ก็ต้องอาศัยการสังเกตุว่าขณะที่จิตท่านยิ้มนั้น เราจะเห็นหน้าตาลักษณะท่าทางโดยเฉพาะที่ปากจะมีลักษณะเช่นไร การยิ้มปกติกับการยิ้มด้วยจิตของท่านจะมีความแตกต่างกัน ผู้ใกล้ชิดจะสังเกตเห็นได้

พระมหากัจจายนะ

ในครั้งพุทธกาลมีพระเถระนามว่าพระมหากัจจายนะ มีรูปร่างสง่างามผิวเหลืองดุจทองคำ เป็นที่ต้องตาชื่นชมแก่ผู้พบเห็น จนกระทั่งมีเหตุการณ์วิปริตเกิดขึ้น มีบุตรเศรษฐีผู้หนึ่งเห็นพระเถระกำลังยืนห่มจีวรเพื่อเข้าไปบิณฑบาตในเมือง ในดวงจิตคิดอกุศลว่า งามจริงหนอ พระเถระรูปนี้น่าจะเป็นภริยาของเราหรือให้ภริยาของเรามีสีผิวกายเหมือนพระเถระนี้

ด้วยอกุศลจิตมีเท่านี้ ทำให้เพศชายของเขาหายไป กลายเป็นเพศหญิงทันที เขามีความอับอายเป็นอย่างมาก จึงหลบออกไปอยู่เมืองอื่นและได้เป็นภรรยาของชายเมืองนั้น

ต่อมาพระมหากัจจายนะได้จาริกมาเมืองนี้ หญิงผู้นั้นได้เข้าไปเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พระเถระฟังและกราบขอขมาโทษต่อพระเถระ ท่านทราบเรื่องโดยตลอดแล้วก็ยกโทษให้ และเพศหญิงก็หายไป เพศชายกปรากฏขึ้นดั่งเดิม เขาเกิดศรัทธาเลื่อมใสในพระเถระ จึงขอบวชในสำนักของท่าน ส่วนลูกที่เกิดขึ้นกับภรรยา ๒ คน กับสามีอีก ๒ คน ก็มอบให้บิดามารดาเลี้ยงดูต่อไป ไม่นานนักคนผู้นั้นก็บรรลุพระอรหันต์

เรื่องในสมัยพระพุทธกาลเกิดขึ้นเพราะจิตคิดอกุศล แต่เรื่องเทพที่อยู่ในบทที่ ๑๗ หัวข้อมิจฉาทิฐิข้างต้นที่มีคนมาเล่าให้ผมฟังเป็นกุศลเจตนา ทำไมจึงเป็นอย่างนั้นไปได้ ไม่รู้ว่าคนอื่นได้ฟังมาเหมือนหรือแตกต่างไปจากผมบ้าง ยังมีผู้ศรัทธาพระมหากัจจายนะหรือพระสังกัจจาย ได้สร้างรูปหล่อบูชาองค์ท่านลักษณะ ขัดสมาธิ ท้องพลุ้ย หรือนั่งชันเข่าคล้ายเจ้าสัวผู้มีโภคทรัพย์มาก ส่วนใหญ่จะเห็นผิวกายหน้าท้อง ใบหน้าอิ่มบุญหัวเราะอย่างมีความสุข ไม่รู้คิดได้อย่างไร ถ้าเป็นองค์อื่นที่ไม่ใช่พระสังกัจจาย เป็นเทพองค์หนึ่งที่เขาศรัทธาก็ไม่ว่ากัน แต่ถ้าเป็นองค์พระสังกัจจายตามที่มีคนทั้งหลายบอกมา ก็เป็นความเข้าใจผิดขนาดถึงขั้นลบหลู่ท่านเลยทีเดียว

พระสังกัจจายท่านเป็นพระอรหันต์ ถึงจะเนรมิต กายให้อ้วนท้องพลุ้ย แต่ก็ยังสำรวมอินทรีย์ ไม่ห่มจีวรด้วยการไม่สำรวม ไม่หัวเราะ เพราะด้วยเหตุที่จะให้หัวเราะอันเป็นโลภะนั้นย่อมไม่มีในวิสัยของพระอรหันต์ทั้งหลาย

พระนั่งชันเข่าท้องพลุ้ยหัวเราะชอบใจ บ้างก็ว่าเป็นปางเจ้าสัว บางที่ก็ว่าเป็นพระศรีอาริยเมตตรัยนั้นยิ่งลบหลู่หนักไปใหญ่ ที่พระพุทธเจ้าไม่สำรวม เป็นกรรมโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ที่ผมเขียนมานั้นเพื่อต้องการให้ผู้อ่านมีธรรมที่ละเอียดขึ้น ไม่ยึดติดกับสิ่งที่เคยได้ยินได้ฟังมา หรือเขามีมานานแล้ว

พระศรีอริเมตตรัยและพระสังกัจจายมีลักษณะที่แตกต่างกันคือ พระศรีอริยเมตตรัยจะมีเม็ดพระศกให้เห็นส่วนพระสังกัจจายจะมีศรีษะโล้น พระพุทธเจ้าจะมีเม็ดพระศกพระสาวกจะไม่มี

                ชุมนุมเทวดา

                มีการโต้เถียงกันว่า เวลานี้พระพุทธศาสนาเสื่อมลง เพราะมีคนไปหลงยึดติดวัตถุมงคลกันมาก ฝ่ายนิยมวัตถุมงคลก็ว่าท่านเป็นพระโพธิสัตว์(จตุคามรามเทพ)มาช่วยปัดเป่าทุกข์ให้ชาวบ้าน ไม่ได้ทำให้พุทธศาสนาเสื่อม

เวลามีพิธีพุทธาเทวาภิเษก เกิดสิ่งมหัศจรรย์หลายอย่าง ทางพระพุทธศาสนาเวลาเจริญพุทธมนต์ยังต้องชุมนุมเทวดาเลย (สัคเค ฯ)

                ผมอยากจะเตือนสติชาวพุทธให้มีความเข้าใจพุทธศาสนาให้ถูกต้องไม่หลงผิดติดตามกระแสนิยมต่างๆที่เข้ามา ไม่ว่ายุคใดสมัยใด

                เหตุผลใดๆที่เขากล่าวอ้างกันมาต่างๆนานาก็เรื่องของเขา มาฟังธรรมของพระพุทธเจ้าและเรื่องราวในพระไตรปิฎกดีกว่า และใช้ปัญญาพิจารณาตามด้วย

                ดูกรภิกษุทั้งหลาย สัตว์ที่จุติจากมนุษย์กลับมาเกิดในมนุษย์มีส่วนน้อยที่ไปเกิดในนรก กำเนิดสัตว์ดิรัจฉาน เปรตวิสัยมีมากกว่า สัตว์ที่จุติจากมนุษย์ไปเกิดในเทพยดามีน้อย เกิดในนรก เกิดในสัตว์ดิรัจฉาน ในเปรตวิสัยมีมาก สัตว์จุติจากเทพยดามาเกิดเป็นมนุษย์มีน้อย เกิดในทุคติมีมาก สัตว์ในนรกเกิดในเทพยดาและมนุษย์มีน้อย กลับไปเกิดในนรก สัตว์เดรัจฉานและเปรตวิสัยมีมาก สัตว์จุติจากสัตว์ดิรัจฉานไปเกิดเป็นเทพยดาหรือมนุษย์มีน้อย เกิดในทุคติมากกว่า สัตว์ที่จุติจากเปรตวิสัยไปเกิดเป็นเทพยดามีส่วนน้อย เกิดในทุคติมากกว่าโดยแท้ (วาเสฏฐสูตร ๓-๒๖๙)

                อย่างที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ คนไปสวรรค์เท่ากับเขาโค คนตกนรกเท่ากับขนโค พวกที่ตกนรกส่วนใหญ่เป็นมิจฉาทิฐิ ศึกษาธรรมก็เพียงแต่ลูบคลำเฉยๆ

                ครั้งที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้และเสวยวิมุตติสุขอยู่นั้น ได้พิจารณาเห็นธรรมที่พระองค์ทรงตรัสรู้นั้นเป็นธรรมอันละเอียด ลึกซึ้ง เห็นได้ยาก รู้ตามได้ยาก ถ้าเราจะแสดงธรรม สัตว์เหล่านั้นไม่สามารถรู้ธรรมของเรา เราไม่ควรประกาศธรรมที่เราบรรลุแล้ว ดังนั้นพระองค์ทรงมีพระทัยที่ขวนขวายน้อยไม่น้อมไปเพื่อทรงแสดงธรรม

                ท้าวสหัมบดีพรหมทราบความดำริของพระผู้มีพระภาคด้วยใจของตนได้มีความดำริว่า “ท่านผู้เจริญ โลกจักฉิบหายหนอ โลกจักพินาศหนอ เพราะพระตถาคตสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงน้อมพระทัยไปเพื่อความขวนขวายน้อย ไม่ทรงน้อมพระทัยไปเพื่อทรงแสดงธรรม”

          ท้าวสหัมบดีพรหมจึงหายจากพรหมโลกลงมาอยู่ ณ เบื้องพระพักตร์ของพระผู้มีพระภาค แล้วคุกเข่าประณมอัญชลีต่อพระผู้มีพระภาคแล้วทูลต่อพระผู้มีพระภาคว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอพระผู้มีพระภาคโปรดทรงแสดงธรรม ขอพระสุคตโปรดแสดงธรรม เพราะสัตว์ทั้งหลายที่มีธุลีในดวงตาน้อยมีอยู่ สัตว์เหล่านั้นย่อมเสื่อมเพราะไม่ได้ฟังธรรม ผู้รู้ถึงธรรมจักมี”

            พระพุทธเจ้าทรงทราบคำทูลของพระพรหมแล้วมีความกรุณา จึงตรวจดูหมู่สัตว์ด้วยพุทธจักษุ และได้เห็นสัตว์ทั้งหลายเปรียบเหมือนบัวสี่เหล่า บางพวกสามารถสอนให้รู้ธรรมได้ จึงทรงรับคำทูลของท้าวสหัมบดีพรหม

          ฉะนั้นเวลาพระจะแสดงธรรม จึงต้องกล่าวคำอาราธนาธรรมที่ท้าวสหัมบดีพรหมทูลขอต่อพระพุทธเจ้าว่า พรหมมา จะโลกาธิบตีฯ

          ซึ่งการกล่าวอาราธนาธรรม ก็ไม่ได้ขึ้นสัคเคฯ ชุมนุมเทวดาก่อนแม้กาลอื่นๆ เช่น ถวายสังฆทาน สวดพระอภิธรรมก็ไม่มี หาผู้รู้จริงได้ยาก มีแต่สันนิฐานว่า การขึ้นชุมนุมเทวดามีมาตั่งแต่เมื่อไร พุทธกับพราหมณ์ผสมกันหรือเปล่า เพราะงานมงคลที่เจ้าของบ้านจัดขึ้นจะมีสัคเคฯ เสมอ เพื่อให้เทวดารับรู้ในงานมงคลนี้และกล่าวอนุโมทนา พร้อมนำข่าวการกุศลนี้ไปบอกกับญาติสายโลหิตของเจ้าของบ้าน แม้ในบทกรวดน้ำยังมีว่า “สัตว์เหล่าใดรู้ส่วนบุญนี้ ขอเทวดาทั้งหลาย จงบอกสัตว์เหล่านั้นให้รู้” ซึ่งบทกรวดน้ำนี้ก็มีการแต่งขึ้นภายหลัง

          การกล่าวสัคเคฯ น่าจะเป็นเรื่องของพราหมณ์ที่ฆราวาสนำมาใช้ แต่ฆราวาสสวดไม่ได้ พระกล่าวนำแทนและทำกันมาเรื่อยๆ เราจะเห็นพิธีกรรมของพราหมณ์ที่มีการบวงสรวงเทพพรหม การจัดเครื่องเซ่นที่แตกต่างกันไปของเทวดาชั้นต่าง ๆ ที่มีของคาวหวาน ของพรหมจะเป็นผลไม้ทั้งหมด เมื่อจัดเครื่องบวงสรวงเสร็จแล้วก็มีการกล่าวชุมนุมเทวดา ซึ่งทางพุทธเอาของพราหมณ์มาใช้ ศาสนาฮินดูหรือพราหมณ์เกิดก่อนศาสนาพุทธเป็นพัน ๆ ปี ฉะนั้นพราหมณ์คงไม่ได้เอาของพุทธไปใช้แน่

                ผิดถูกประการใดตั้งแต่สมัยไหนไม่อาจจะรู้ได้ อีกอย่างบทชุมนุมเทวดาต้องขับเสียงยาว มีลูกเอื้อน ลูกคอ เป็นอาการร้องเพลง ผิดวินัยสงฆ์พระร้องเพลง แต่พระส่วนใหญ่ไม่เข้าใจ เวลานี้ก็มีพระร้องเพลงโดยไม่รู้ตัวเยอะ จะชี้โทษให้เห็นต่อไป

               ไหว้พระไหว้เจ้าไหว้เทพ

คนส่วนใหญ่เวลาไหว้เจ้าหรือเทพมักจะมีอาหารคาวหวานถวายหรือเรียกว่าเซ่นไหว้นั่นแหละ และมักจะไม่มีกำหนดเวลา เที่ยงวัน เที่ยงคืนก็ยังเซ่นไหว้กันได้ และที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับการไหว้เจ้าก็คือเหล้า ให้พิจารณาว่าเทพหรือเจ้าเขาดื่มเหล้าสมควรไหว้หรือไม่

เวลาทำบุญที่บ้านมักจะมีการถวายข้าวพระพุทธ แต่ในวัดไม่มี แม้แต่ในโบสถ์หรือวิหารที่มีพระพุทธรูปที่มีชื่อเสียง มีรูปหล่อหลวงพ่อดังๆ ไม่เห็นมีการเซ่นไหว้ด้วยอาหารเลย ฉะนั้นการทำบุญที่บ้านที่มีการถวายข้าวพระพุทธเป็นการเอาอย่างหรือการบอกกล่าวของพราหมณ์ เช่นเดียวกับการกล่าวสัคเคฯ พระพุทธเจ้าปรินิพพานนานแล้วไม่เสวยอาหารหรือน้ำ ตัดความมีตัวตนไม่มีขันธ์ ๕เหลืออยู่ที่จะไปเสวยสิ่งใดๆ                                          ส่วนการไหว้บูชาพระพุทธด้วยดอกไม้ธูปเทียน เป็นอามิสบูชา เพื่อเป็นการระลึกถึงพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง ในอินเดีย ศรีลังกา มีการบูชาพระสถูป เจดีย์ ต้นศรีมหาโพธิ์ ด้วยเครื่องหอมต่างๆ ไม่มีการบูชาโดยการถวายด้วยอาหาร ส่วนอาหารนำไปถวายแด่พระสงฆ์

                การฉันภัตตาหารของพระ ก่อนฉันจะใช้ทำสมาธิเล็กน้อยและยกมือไหว้ ไหว้อะไร ไหว้ลาข้าวที่ถวายพระพุทธ เสสังฯ บางทีก่อนหน้านั้นก็จะสวดพิจารณาอาหารเสร็จแล้วก็ เสสังฯ ก็มี ดูพระท่านซียังถวายข้าวพระพุทธอยู่เลย นั้นก็แสดงถึงภูมิธรรมของท่านออกมา การพิจารณาอาหารนั้นถูกต้องอย่างยิ่ง แต่ก็ยังมีมากกว่านั้น มีอยู่ในบทข้างต้น เรื่องการให้ทานของนางทาสีชื่อว่านาค

          ส่วนการแก้บนด้วยอาหารคาวหวานต่างๆ พระพุทธท่านก็ไม่ได้รับ แล้วใครจะได้รับเล่า เทพหรือเทวดาที่อยู่ประจำรักษาองค์พระหรือสถานที่ ท่านก็ไม่ได้รับเพราะท่านอยู่ด้วยบุญของท่านเอง อาหารของท่านก็เป็นทิพย์   ท่านได้แต่อนุโมทนาส่วนบุญเท่านั้น มีแต่ลูกศิษย์ที่คอยอยู่แถวนั้น เพื่อรอรับการแจกจ่ายทานของผู้แก้บน ผู้แก้บนก็ได้บุญจากการแจกจ่ายทานนั้น

                รู้เท่าไม่ถึงการณ์

                ชาวพุทธที่เคยไปทำบุญที่วัดและมีโอกาสได้ฟังเทศน์ ฟังธรรมที่วัด ซึ่งโดยปรกติก็จะเป็นเจ้าอาวาสเป็นผู้แสดงธรรม โดยการนำคัมภีร์ใบลานมานั่งอ่านให้ฟัง เพราะพระส่วนใหญ่ไม่ค่อยสันทัดในการแสดงธรรม ไม่เหมือนกันบางวัดที่มีพระนักเทศน์ที่เป็นที่ชื่นชอบของชาวบ้าน ไม่ว่าพระลูกวัดหรือเจ้าอาวาสเป็นผู้เทศน์จากคัมภีร์ใบลาน ในคัมภีร์จะมีเรื่องราวต่างๆในพระไตรปิฎกก็มี บางเรื่องก็มีการรจนาแต่งขึ้นใหม่จากพระมหาเปรียญ ซึ่งในคัมภีร์ใบลานจะมีการพิมพ์บอกว่าโรงพิมพ์ไหนเป็นผู้จัดทำ เรื่องที่ปรากฏใครเป็นผู้รจนา บางคัมภีร์ผู้แต่งก็มรณภาพไปแล้วเสียส่วนใหญ่เพราะใช้กันมานาน บางคัมภีร์ก็คัดลอกมาจากพระไตรปิฎกล้วนๆก็มี ภาษาที่ใช้ในพระไตรปิฎกเป็นของเก่าทำให้ผู้ฟังไม่ค่อยเข้าใจ จึงต้องแปลและเรียบเรียงใหม่ให้เข้ากับยุคสมัย

                หนอนทะเลาะกัน

                ครั้งหนึ่งผมได้ไปทำบุญที่วัดแห่งหนึ่งและได้มีโอกาสได้ฟังพระเทศน์ด้วย เรื่องที่เทศน์ที่เกิดขึ้นในคัมภีร์นั้นได้กล่าวถึงผู้หญิงหลายคนที่มีนิสัยต่างกันคือ คนที่หนึ่งชอบขโมย คนที่สองชอบกิน คนที่สามชอบให้ท่าผู้ชาย คนที่สี่ชอบพูดโกหกยุแหย่ให้ทะเลาะกัน

                พ่อแม่ทนการกระทำของลูกไม่ได้ อบรมเท่าไหร่ก็ไม่สามารถแก้นิสัยได้ จึงนำลูกไปปล่อยลงเรือ แล้วแต่ลมจะพัดพาเรือไปทางไหนตามยถากรรม ไม่นานก็มีเรือสำเภาของพ่อค้ามาเจอและรับขึ้นเรือ

                หลังจากนั้นไม่นานก็มีเหตุวุ่นวายภายในเรือนั้น ทำให้พ่อค้าเจ้าของเรือต้องทำการไต่สวนถึงสาเหตุนั้น และจัดการเรื่องทั้งหมดให้เป็นที่เรียบร้อย โดยให้ผู้หญิงที่ชอบลักขโมยเป็นผู้ไปเฝ้าสมบัติของพ่อค้า หญิงนั้นเห็นสมบัติมากมายจนเกิดความเบื่อสมบัตินั้นเพราะเห็นอยู่ทั้งวันทั้งคืนไม่รู้จะเอาไปทำอะไร คนที่สองชอบขโมยของกินก็จัดให้ไปอยู่ในโรงครัวช่วยทำอาหารให้อยู่ให้กินอยู่ในนั้นจนไม่อยากไปขโมยของผู้อื่นมากินอีก คนที่สามก็จัดการแต่งงานให้มีสามีเป็นตัวเป็นตนจะได้ไม่ต้องไปยั่วหรือให้ท่าผู้ชายคนอื่นจนเกิดการทะเลาะแย่งชิงผู้หญิงคนนั้น ส่วนหญิงสาวคนที่สี่ชอบยุแยงให้ผู้อื่นเข้าใจผิดทะเลาะกัน คนนี้ไม่สามารถแก้ไขได้ จึงถูกจับลอยแพให้เป็นไปตามยถากรรม

                มีนกสองตัวผัวเมียกำลังเที่ยวบินอยู่แถวนั้น ได้เห็นผู้หญิงถูกลอยแพอยู่กลางทะเลเกิดความสงสาร จึงชักชวนกันไปช่วยผู้หญิงคนนั้น โดยนกสองตัวนั้นเอาไม้ในแพมาคาบตัวละข้างและให้หญิงผู้นั้นจับไม้ตรงกลาง แล้วก็พาบินขึ้นไปบนอากาศเพื่อจะไปส่งให้ถึงแผ่นดิน

                ขณะที่อยู่บนอากาศหญิงนั้นกลับยุแหย่ให้นกสองตัวนั้นเข้าใจผิดและเกิดการทะเลาะกัน ทำให้ไม้ที่คาบอยู่หลุดออกจากปากนกนั้น ทำให้หญิงคนนั้นตกลงมาจนถึงแก่ความตาย

                ศพของนางลอยมาติดที่ฝั่ง และเป็นอาหารของสัตว์แถวนั้น มีพระเดินทางไปพบศพที่เหลือแต่โครงกระดูกของนาง จึงนำเอากะโหลกกลับมาที่วัดเพื่อใช้เป็นที่ตักน้ำ ไม่นานก็เกิดมีการทะเลาะกันภายในวัดระหว่างพระกับฆราวาส พระท่านพิจารณาแล้วจึงนำกะโหลกนั้นไปใช้ตักน้ำในห้องสุขาของพระ และแล้วพระเณรก็ได้ทะเลาะกันอีก แม้แต่หนอนในห้องสุขานั้นก็ไม่เว้นที่จะทะเลาะกัน

                พระทั้งหลายประชุมกันแล้ว จึงให้นำกะโหลกนั้นไปฝังไว้ยังที่อื่น เพื่อไม่ให้เกิดการทะเลาะกันอีก

                สรุปแม้คนที่ตายไปแล้วมีนิสัยพูดจายุแหย่ให้ผู้อื่นได้ทะเลาะกัน กะโหลกนั้นยังเป็นที่รังเกียจของคนทั้งหลายหาประโยชน์อะไรไม่ได้ นั้นเป็นโทษของวจีทุจริต คือ พูดโกหก พูดคำหยาบ พูดส่อเสียด พูดเพ้อเจ้อ

                ถ้าไม่พิจารณาให้ดีก็ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ผู้ที่เคยศึกษาพระอภิธรรมมาบ้างจะเข้าใจว่าเรื่องนี้พระปุถุชนเป็นผู้แต่งขึ้นมาเพื่อจะให้เห็นโทษของการพูดมุสาแต่ไม่เข้าใจหลักธรรมที่ละเอียดกว่านี้ว่า ธรรมดาเมื่อคนหรือสัตว์ที่ล่วงลับไปแล้วจะไปเกิดใหม่ทันทีตามบุญบาปที่ทำไว้ ส่วนร่างที่เหลือแต่กระดูกไม่มีคุณหรือโทษต่อใครๆ ไม่อาลัยอาวรณ์ต่อร่างเดิมที่มันดับไปแล้วไม่สามารถเรียกกลับมาได้ ด้วยความไม่เที่ยง ทำกรรมอะไรย่อมได้รับผลของกรรมนั้น

                ถ้าไปเกิดเป็นคนหรือสัตว์ก็ไม่สามารถจำสิ่งที่ทำไว้แล้วในอดีตชาติ ถ้าเกิดเป็นเทวดา เปรต อสุรกายหรือสัตว์นรกก็จะรู้บุญที่ตนเองทำแล้วไปเกิดบนสวรรค์ และบาปที่ตนเองทำให้ไปเกิดเป็นสัตว์นรก เปรต อสุรกาย

                กระดูกของคนที่ตายไปแล้วถูกทับถมไปทุกพื้นที่โดยไม่มีที่ว่าง คนอย่างผู้หญิงเช่นนี้มีมากนับไม่ถ้วน ไม่เห็นส่งผลใดๆเลย

                ที่ผมนำเรื่องนี้มาเล่าให้ฟัง เพื่อให้นักปฏิบัติและผู้ศึกษาธรรมได้ปัญญาอย่างแท้จริง มีเหตุและผลอันถูกต้อง บางครั้งสิ่งที่เคยได้ยินได้ฟังมาอาจจะผิดตั้งแต่แรกก็ได้ แต่ได้ยึดถือหรือปฏิบัติกันมาแบบผิดๆเลยทำให้เข้าใจผิดไปด้วย

            เจตนาและความคิดของปุถุชนก็ดี ไม่อาจเข้าถึงอริยะได้ จึงทำผิดโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ก็มี ซึ่งยังมีเรื่องอื่นๆอีกมาก

บทที่ ๒๒ นิพพานด้วยปัญญา (๖) ทำกรรมโดยไม่เจตนา

2012-12-17T23:52:00.000-08:00

กรรมและวิบากกรรม

บุคคล ๗ ประการ ที่เกี่ยวข้องกับกรรมและวิบาก พระผู้มีพระภาคกล่าวกับสุภมานพโตเทยยบุตรไว้ว่า ดูกรมานพ สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้เลวให้ประณีตได้ ดูกรมานพ

(๑) บุคคลในโลกนี้เป็นผู้มักทำให้ชีวิตให้ตกล่วงเป็นคนเหี้ยมโหด มือเปื้อนเลือดหมกมุ่นในการประหัตประหาร ไม่เอ็นดูในเหล่าสัตว์มีชีวิต ตายไปจะเข้าถึงอบาย ทุคติวินิบาตนรก เพราะกรรมนั้น ถ้าภายหลังเกิดมาเป็นมนุษย์ ย่อมเป็นผู้มีอายุสั้น ผู้เว้นจากการฆ่าสัตว์ฯ ตายไปจะเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ หากไม่เข้าถึงโลกสวรรค์ เกิดมาเป็นมนุษย์ หรือภายหลังเกิดมาเป็นมนุษย์ย่อมเป็นผู้มีอายุยืน

(๒) เบียดเบียนสัตว์ด้วยฝ่ามือ ด้วยก้อนหิน ไม้หรืออาวุธ ตายไปจะเข้าถึงอบายฯ ถ้าเกิดมาเป็นมนุษย์จะเป็นคนมีโรคมาก ผู้ไม่เบียดเบียน ตายแล้วเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ถ้าเกิดเป็นคนมีโรคน้อย

(๓) บุคคลผู้มักโกรธ มากด้วยความแค้นเคือง ถูกเขาว่าเล็กน้อยก็ขัดเคืองโกรธ พยาบาท มาดร้าย ทำความโกรธเคือง ความร้ายและขึ้งเคียดให้ปรากฏ ตายไปย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติฯ ถ้าเกิดเป็นคนมีผิวพรรณทราม ผู้ไม่มักโกรธฯ ตายไปเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ถ้าเป็นคนมีผิวพรรณดี (๔) บุคคลมีใจริษยา ย่อมริษยา มุ่งร้าย ผูกใจอิจฉาในลาภ สักการะ ความเคารพ ความนับถือ การไหว้ การบูชาของคนอื่น ตายไปย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติฯ ถ้าเป็นมนุษย์จะมีศักดาน้อย บุคคลไม่มีใจริษยา ตายไปเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ เป็นคนมีศักดามาก

(๕) บุคคลไม่ให้ข้าวให้น้ำ ผ้า ยาน(รองเท้า, ร่ม) ดอกไม้ ของหอม เครื่องลูบไล้ ที่นอน ที่อาศัย เครื่องตามประทีปแก่สมณะหรือพราหมณ์ ตายไปจะเข้าถึงอบาย ทุคติฯ หากเป็นมนุษย์จะเป็นผู้มีโภคะน้อย ผู้ที่ให้จะเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ที่เกิดเป็นมนุษย์จะมีโภคะมาก

(๖) บุคคลเป็นคนกระด้าง ไม่กราบไหว้คนที่ควรกราบไหว้ ไม่ลุกรับคนที่ควรลุกรับ ไม่ให้อาสนะ ไม่ให้ทาง ไม่สักการะ ไม่เคารพฯ ตายไปเข้าถึงอบาย ทุคติฯ เป็นมนุษย์จะเกิดในสกุลต่ำ บุคคลผู้ไม่กระด้างฯ ตายไปเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ เป็นมนุษย์จะเกิดในตระกูลสูง

(๗) บุคคลไม่ไปหาสมณพราหมณ์ ถามว่าอะไรเป็นกุศล อะไรเป็นอกุศล อะไรมีโทษ อะไรไม่มีโทษ อะไรควรเสพ อะไรไม่ควรเสพฯ ตายไปจะเข้าถึงอบาย ทุคติเกิดเป็นคนจะมีปัญญาทราม บุคคลผู้เข้าหาสมณพราหมณ์ฯ ตายไปย่อมถึงสุคติโลกสวรรค์ เกิดเป็นคน จะเป็นผู้มีปัญญา (จุฬกัมมวิภังคสูตร ๖-๔๑๗)

ท่านทั้งหลายเป็นบุคคลประเภทไหนในเจ็ดประเภทนี้ ถ้าเชื่อในเรื่องของกรรมแล้วให้พิจารณาว่าเราอยู่ในประเภทไหนหรือหลายประเภทรวมกัน ถ้ากระทำหรือไม่กระทำสิ่งนั้นๆแล้ว จะได้รับผลแห่งกรรมนั้นอย่างไร

คนส่วนใหญ่บอกว่าเวลานี้ขาดที่พึ่ง จึงไปบูชาเทพและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนทั้งหลายกล่าวยกย่องคุณต่างๆให้ฟัง และหันไปตำหนิพระที่ทำไม่ดีผิดธรรมวินัย ซึ่งบางครั้งความผิดที่เกิดขึ้นกับชาวพุทธนี่เองที่ไม่เข้าใจหลักธรรม แล้วไปทำให้ท่านผิดวินัย อย่างนำเงินใส่บาตรเป็นต้น ก็รู้กันอยู่ว่าพระอริยะนั้นมีน้อยมากส่วนใหญ่ก็เป็นพระปุถุชนกันอยู่ ดังนั้นท่านเองก็พยายามฝึกและปฏิบัติเพื่อจะละกิเลสให้เบาบางลง แต่พอมีอะไรไปกระตุ้นหน่อย กิเลสตัวนั้นก็ระงับไม่อยู่ จึงทำผิดพระวินัยข้อต่างๆ ตามที่ได้เห็นได้ยินกัน แล้วจะมาบอกว่าพระท่านไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ จึงขาดความเลื่อมใสคอยแต่จะตำหนิโทษท่านอย่างเดียวก็ไม่ได้ พระท่านที่ปฏิบัติดีก็มีมาก เราอย่าไปยึดติดตัวบุคคล ให้ยึดเอาหลักธรรมมาใช้ ผู้ใดเห็นธรรมผู้นั้นเห็นเรา พระพุทธเจ้าก็กล่าวไว้เช่นนั้น พระธรรมก็มีมา ๒๕๕๕ ปี มาแล้ว ไม่มีเปลี่ยนแปลง นอกจากเราไม่นำหลักธรรมมาใช้แล้ว ยังประพฤติผิดหลักธรรมกันอีก ก็เลยบอกว่าไม่มีที่ยึดเหนี่ยว

พระธรรมมีถึง ๘๔,๐๐๐ พระธรรมขันธ์ จะให้รู้หมดคงเป็นไปไม่ได้ แต่หลักธรรมที่พระท่านเทศน์ท่านสอน ถ้าเราเข้าใจและปฏิบัติได้จริงก็เพียงพอต่อการดำรงชีวิตในปัจจุบันแล้ว

โดยเฉพาะถ้าเข้าใจเรื่องของกรรม ใครทำใครได้ ใครกินคนนั้นอิ่มเอง ใครปฏิบัติคนนั้นก็ได้ ไม่ว่าบุญหรือบาปทุกอย่างไม่มีฟรี ทุกอย่างย่อมให้ผลจะช้าหรือเร็ว

เบื้องต้นพยายามรักษาศีล ๕ ให้ได้ก็ประเสริฐแล้ว พูดง่ายทำยากต้องใช้ความพยายามอย่างสูง พยายามทำทานและบุญมิได้ขาด ชีวิตก็จะประสบความสำเร็จเองในไม่ช้า พอมีเวลาเหลืออยู่บ้างก็ลงมือปฏิบัติภาวนา จะเป็นวิปัสสนาหรือกรรมฐานก็ขอให้มีการเริ่มต้นก่อนแล้วค่อยๆพิจารณาธรรมที่เหมาะสมกับจริตของตัวเอง การปฏิบัติก็จะก้าวหน้าไปเรื่อยๆ

มงคล ๓๘

ผู้ที่เกิดหรืออยู่ในประเทศไทยถือว่าโชคดีอยู่แล้ว เพราะได้อยู่ในประเทศอันสมควรเป็นประเทศที่มีพระพุทธศาสนาประดิษฐานอยู่ เป็นมงคลอย่างยิ่ง ในมงคล ๓๘ ประการ แต่คนไทยส่วนหนึ่งใกล้เกลือกินด่าง ไปยึดถืออย่างอื่นเป็นมงคลมากกว่ามงคล ๓๘ ประการของพระพุทธเจ้า

เวลานี้ชาวต่างชาติให้ความสนใจพระพุทธศาสนามากขึ้นโดยเฉพาะ การปฏิบัติภาวนา แต่คนไทยส่วนใหญ่กับละเลยเสีย เวลานี้ยังมีพวกฝรั่งมาสอนคนไทยด้วยซ้ำไป แม้ศาสนาพุทธนิกายอื่นของต่างชาติก็ได้เข้ามาประเทศไทยและก็มีคนที่เข้าไปปฏิบัติศาสนกิจกับเขาด้วย คนที่เข้าไปลองก็มีที่เข้าไปแล้วเกิดศรัทธาในพิธีของเขาก็มี

การที่ยังไม่ศึกษาของเราให้ดีเสียก่อน คอยแต่ไปติพระรูปนั้นรูปนี้คือไปยึดติดตัวพระมากกว่าพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า จึงทำให้ขาดศรัทธา พอมีอย่างอื่นมากับการบอกกล่าวเลยถือเป็นมงคลเข้าไปศรัทธากับเขาด้วย

ทานที่ให้ผลต่างกัน

มีเทพบุตรอยู่ ๒ องค์ องค์หนึ่งชื่อ อินทกเทพบุตร ได้ถวายข้าวทัพพีหนึ่งแก่พระอนุรุทธเถระ อีกองค์หนึ่งชื่ออังกุรเทพบุตรได้ทำเตาไฟยาวถึง ๑๒ โยชน์ ให้ทานอยู่ตั้ง ๑๐,๐๐๐ ปี

ผลทานของ อินทกเทพบุตร มีผลมากกว่า อังกุรเทพบุตร เพราะทานอันบุคคลให้แล้วในเขตบุญที่มีผลมากคือทานในทักขิไณยบุคคล เหมือนพืชที่บุคคลหว่านแล้วในนาดี ทำให้อินทกเทพบุตรมีบริวารและรัศมีรุ่งเรืองกว่าอังกุรเทพบุตร

มีบ้างบางคนที่หลงผิดไม่อยากจะทำบุญ เพราะเห็นพระประพฤติมิชอบทำตัวเสื่อมเสียตกเป็นข่าวไม่ค่อยดี อย่าคิดอย่างนั้นเลย จะเป็นการตัดบุญของตัวเอง บุญทานมีหลายอย่างอานิสงค์ก็ต่างกันไป

อานิสงค์ของทักษิณาปาฏิบุคลิกทาน

๑.     ให้ทานในสัตว์เดรัจฉาน พึงหวังผลทักษิณาได้ ๑๐๐ เท่า

๒.    ให้ทานในปุถุชนผู้ทุศีลได้ ๑,๐๐๐ เท่า

๓.    ให้ทานในปุถุชนผู้ทรงศีลพึงหวังผลได้แสนเท่า

๔.    ให้ทานในปุถุชนภายนอก (พราหมณ์ ดาบส ฤๅษี เป็นต้น) ผู้ปราศจากความกำหนัดในกาม พึงหวังผลได้ แสนโกฏิเท่า

๕.    ให้ทานในท่านผู้ปฏิบัติเพื่อโสดาปัตติผลพึงหวังผลทักษิณานับมิได้

ป่วยการจะกล่าวไปใยในพระโสดาบันและที่สูงๆขึ้นไป (ทักขิณาวิภังคสูตร ๗-๗๒)

                อานิสงค์ถวายสังฆทาน ๗ แบบ เรียงลำดับดังนี้

(๑) ให้ทานในสงฆ์สองฝ่ายมีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข

(๒) ให้ทานในสงฆ์สองฝ่ายเมื่อตถาคตปรินิพพานแล้ว

(๓) ให้ทานในภิกษุสงฆ์ฝ่ายเดี่ยว

(๔) ให้ทานในภิกษุณีสงฆ์ฝ่ายเดี่ยว

(๕) เผดียงสงฆ์ว่า ขอได้โปรดจัดภิกษุจำนวนเท่านี้เป็นสงฆ์แก่ข้าพเจ้าแล้วให้ทาน

(๖) เผดียงว่า ขอได้จัดภิกษุณีสงฆ์จำนวนเท่านี้ขึ้นเป็นสงฆ์แก่ข้าพเจ้าแล้วให้ทาน

(๗) เผดียงว่า ขอได้โปรดจัดภิกษุและภิกษุณีจำนวนเท่านี้ขึ้นเป็นสงฆ์แล้วให้ทาน (๑,๒,๔,๖,๗ ไม่มีแล้ว)

                ดูก่อนอานนท์ ก็ในอนาคตกาลจักมีแต่ภิกษุโคตรภู มีผ้ากาสาวะพันคอ เป็นคนทุศีล ศีลธรรมเลวทราม คนทั้งหลายจักถวายทานเฉพาะสงฆ์ได้แต่ในเหล่าภิกษุทุศีลเท่านั้น ทักษิณาทานที่ถึงแล้วในสงฆ์แม้เวลานั้น เราก็ว่ามีผลนับไม่ได้ประมาณมิได้ แต่ว่า เราไม่กล่าวปาฏิบุคคลิกทานให้เจาะจงว่ามีผลมากกว่าทักษิณาที่ถวายในสงฆ์โดยเหตุไรๆเลย (ทักษิณาวิภังคสูตร ๗-๗๒)

                เวลานี้พระสงฆ์ยังห่มจีวรครบบริบูรณ์อยู่ แม้ศีลจะบกพร่องไปบ้าง ก็ยังดีกว่าพระสงฆ์ที่มีแต่เพียงผ้าเหลืองพันคอเท่านั้น เพราะเวลานั้นยังอีกยาวไกล อย่ามัวประมาทอยู่เลย รีบๆทำบุญทำทานซะ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

                มีดาราหญิงคนหนึ่ง ไปช่วยชายพิการคนหนึ่งขายของ ด้วยความเข้าใจผิดคิดว่าเขาพิการจริงๆ ด้วยดาราหญิงคนนั้นได้ช่วยอย่างบริสุทธิ์ใจ ถึงแม้จะรู้ความจริงภายหลังก็ไม่ติดใจอะไร ดาราผู้นั้นได้อานิสงค์ไปแล้ว ๑,๐๐๐ เท่า ทุกอย่างในโลกนี้ไม่มีของฟรีหรอก ทำอะไรก็ได้อย่างนั้น จะส่งผลมากหรือน้อย เร็วหรือช้าก็ด้วยปัจจัยต่างๆเป็นเหตุ เข้าหลักก่อนทำ ขณะทำ หลังทำ บุญเกิดแล้ว แม้จะมาโกรธภายหลังก็เป็นอกุศลธรรม แต่กุศลธรรมได้เกิดขึ้นในครั้งแรกแล้ว และถ้าคิดอย่างนี้ต่อไปกุศลธรรมก็เกิดขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่ต้องลงมือกระทำ ทำบุญครั้งเดียวพิจารณาถึงบุญนั้น ๑๐ ครั้งก็ได้ ๑๐ ครั้ง คิดถึง ๑๐๐ ครั้งก็ได้ ๑๐๐ ครั้ง

                ทำกรรมโดยไม่เจตนาหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์

                ภิกษุสันดานกา ภาพปัญหาที่มีการวิจารณ์กันในหมู่ชาวพุทธ เมื่อหลายปีก่อน ผมนำมาให้พิจารณากันอีกครั้งเป็นกรณีศึกษาเพื่อความรู้ในหลักธรรมที่ละเอียดขึ้น ฝ่ายคณะกรรมการพิจารณากันแล้วก็ยังคงดำเนินการเผยแพร่ต่อไป

                จะอย่างไรก็ตาม ผู้วาดภาพนี้ก็ได้ลบหลู่พระธรรมโดยไม่เจตนา เช่นเดียวกับพระลกุณฎกภัททิยเถระ ซึ่งอดีตชาติท่านเคยเป็นหัวหน้าช่างไม้ ในขณะนั้นจะมีการสร้างพระเจดีย์เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระกัสสปพุทธเจ้า จึงมีการประชุมกันว่าจะสร้างพระเจดีย์สูงเท่าไหร่ดี จึงจะสมกับพระเกียรติคุณของพระองค์ บ้างก็ว่า ๗ โยชน์ บ้างก็ว่า ๕ โยชน์ บ้างก็ว่า ๔ โยชน์ บ้างก็ว่า ๒ โยชน์ มากคนมากความคิด หัวหน้าช่างจึงเสนอความคิดเห็นว่า ให้มองถึงวันข้างหน้าที่จะต้องมีการซ่อมแซมด้วย ถ้าหากใหญ่โตเกินไปเวลาทรุดโทรมก็จะซ่อมแซมลำบาก นายช่างใหญ่จึงว่าควรก่อสร้างพระเจดีย์ให้สูงเพียงหนึ่งโยชน์ก็พอแล้ว

                ด้วยเหตุนี้เอง เมื่อนายช่างไม้ผู้นี้ได้มาเกิดใหม่ในสมัยพระพุทธเจ้าของเรา ท่านจึงมีร่างกายต่ำเตี้ยจนถูกผู้อื่นล้อเลียนตลอดเวลา แต่ในที่สุดท่านก็สามารถสำเร็จพระอรหันต์ได้ ไม่ใช่เพราะบุญที่ท่านได้เคยสร้างพระเจดีย์เท่านั้น ในชาติก่อนๆ ท่านก็ทำบุญไว้มาก

                ซึ่งในสมัยพระปทุมุตตรสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านก็มีความปรารถนาที่จะมีเสียงไพเราะอย่างภิกษุรูปหนึ่ง ที่พระพุทธเจ้าได้ตั้งไว้ในตำแหน่งอันเลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในด้านมีเสียงไพเราะ

                ท่านได้ถวายภัตตาหารที่บ้านของตนตลอด ๗ วัน และยังความปรารถนานั้นทูลถามต่อพระปทุมุตตรสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ได้ทรงพยากรณ์อีกแสนกัปจากนี้ไป จะมีพระพุทธเจ้านามว่าโคดมจะเสด็จอุบัติขึ้นในโลก เธอจะได้เป็นพุทธสาวกผู้เลิศกว่าภิกษุทั้งหลายทางด้านมีเสียงไพเราะ ในศาสนาของพระสมณโคดมพุทธเจ้านั้น

                ยังความปิติให้แก่ท่านยิ่งนัก ในการพุทธพยากรณ์ในครั้งนั้น ท่านได้กระทำบุญทานตลอดชีวิต

                เรื่องของพระเจ้าพิมพิสารที่ลบหลู่พระธรรมโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ พระองค์ได้ทรงฉลองพระบาทเข้าไปในลานพระเจดีย์ และทรงเหยียบเสื่อที่เขาปูไว้สำหรับนั่ง ด้วยพระบาทที่ยังไม่ได้ชำระ

                ด้วยผลกรรมในครั้งนี้ พระองค์ถูกเอามีดโกนผ่าพระบาททั้งสองข้างแล้วเอาน้ำมันผสมเกลือทาและยังย่างด้วยไฟ ด้วยคำสั่งของพระเจ้าอชาติศัตรู

                ในที่สุดพระองค์ก็สวรรคต เหตุที่พระองค์เป็นพระโสดาบัน พระองค์จึงต้องรับกรรมในปัจจุบันชาติ เพราะว่าพระองค์จะไม่ไปเกิดในอบายทั้งสี่ คือ สัตว์นรก สัตว์เดรัจฉาน เปรต และ อสูรกาย

                ส่วนนายช่างไม้ไม่ได้มีบอกไว้ว่า เมื่อเสียชีวิตแล้วในช่วงระหว่างนั้นคือหนึ่งพุทธันดร ท่านไปรับกรรมอยู่ที่ไหนบ้าง นอกจากเป็นนกดุเหว่าถวายผลมะม่วงให้กับพระวิปัสสีสัมมาสัมพุทธเจ้าก่อนเป็นนายช่างไม้ แล้วมาเกิดเป็นพระกลกุณฎกภัททิยะเถระ

                กรรมเป็นเรื่องที่ซับซ้อน ข้ามภพข้ามชาติ ส่วนภาพวาดภิกษุสันดานกาจะซับซ้อนแค่ไหนไม่มีใครรู้ แต่คงไม่ส่งผลในปัจจุบันชาติแน่นอน เพราะผู้วาดก็เป็นเพียงปุถุชน แม้เหล่ากรรมการทั้งหลายก็เป็นปุถุชนด้วยเหมือนกัน ความคิดของท่านทั้งหลายก็ยังไม่พ้นทางโลกอยู่ดี ลบหลู่พระธรรมก็เหมือนลบหลู่พระพุทธเจ้า

                คิดแบบชาวบ้านดูก่อน ถ้าภาพภิกษุสันดานกาเป็นคนต่างชาติต่างศาสนาวาด ท่านจะมีความรู้สึกอย่างไร อย่าไปมองอย่างศิลปะอย่างเดียว ให้มองในด้านพุทธศาสนาจะชัดเจนกว่า ถ้าไปมองด้านศิลปะแล้วก็จะเข้าข้างตัวเอง

                ภาพภิกษุสันดานกาจะไม่เป็นการลบหลู่พระศาสนาเลย ถ้าภาพนั้นจะครบองค์ประกอบ คือ มีรูปที่พระภิกษุกระทำดีแล้วได้ไปสวรรค์หรือนิพพาน ภิกษุทุศีลคือทำชั่วไปตกนรก นรกมีอยู่หลายขุมด้วยกัน แล้วแต่ความผิด ซึ่งในเวลานี้ผู้ที่ห่มผ้าเหลืองก็ตกนรกกันมาก ภาพจะเน้นภิกษุสันดานกาให้ใหญ่หน่อยก็ไม่เป็นไร เพราะภาพนั้นได้แสดงบอกว่าภิกษุทุศีลจะได้รับกรรมอย่างไรบ้าง แต่ด้วยความเป็นศิลปิน เมื่อวางตำแหน่งภาพอย่างที่ผมบอกไปอาจจะทำให้ภาพไม่เด่นนัก

                เมื่อเป็นเช่นนั้นจึงมีแต่ภาพลบที่ออกมา จึงเป็นการลบหลู่โดยไม่เจตนาหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ให้มุมมองด้านเดียว จะอ้างว่าในพระไตรปิฎกมีเขียนไว้ก็จริงอยู่ แต่ในพระไตรปิฎกไม่ได้มีหรือบอกไว้เฉพาะเรื่องนี้เรื่องเดียว แล้วทำให้เข้าใจผิด คล้ายฟังไม่ได้ศัพท์เหมือนเรื่องของเจ้าแกละ

                เจ้าแกละอยากจะกินไก่ แต่แม่ห้ามไม่ให้ฆ่าไก่มันเป็นบาป ขณะนั้นแม่ก็ได้ยินหลวงตากำลังเทศน์อยู่ เพราะบ้านเจ้าแกละอยู่ติดกับวัด แม่จึงไล่เจ้าแกละให้ไปฟังหลวงตาเทศน์

                หลวงตาก็แก่แล้วท่านก็เทศน์เนิบนาบ วันนี้ท่านเทศน์เกี่ยวกับเรื่องศีลห้า เมื่อท่านเทศน์ถึงศีลข้อที่หนึ่ง การฆ่าสัตว์ตัวชีวิตก็ดี....... เจ้าแกละพอได้ยินดังนี้ จึงรีบวิ่งกลับบ้านไปบอกแม่ว่า หลวงตาบอกว่าการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตก็ดี เจ้าแกละจึงบอกแม่ฆ่าไก่มากินกันเถอะ แม่ก็ห้ามไว้ แล้วไล่ให้เจ้าแกละไปฟังเทศน์ให้จบก่อนจึงจะได้กินข้าว

                เมื่อเจ้าแกละวิ่งไปถึงวัด หลวงตาก็เทศน์ถึงศีลข้อห้าพอดี หลวงตาว่าการดื่มสุรายาเมาหรือสิ่งเสพติด ก็ดี...... ทั้งหมดห้าข้อนั้นล้วนเป็นการทำผิดศีลธรรมเป็นกรรมที่มีนรกเป็นแดนเกิด

                นั่นเป็นเรื่องของเจ้าแกละ ส่วนภาพภิกษุสันดากาก็คล้ายกันคือบอกไม่หมด ทำให้ความเข้าใจคลาดเคลื่อน ก็น่าเสียดายอยู่ที่ภาพนั้นได้ถ่ายทอดออกมาให้เห็นชัดในอีกแง่มุมหนึ่งของความเสื่อมที่เกิดจากภิกษุ ที่จริงจะให้ภาพนี้เป็นภาพที่ไม่แสดงการลบหลู่หรือดูหมิ่นพระศาสนา ก็ต้องมีคำบรรยายภาพด้านล่างสักหน่อย อย่างเช่น โทษของภิกษุที่มีศีลวิบัติ ถ้ามีภาษาอังกฤษด้วยยิ่งดี จะทำให้ต่างชาติเข้าใจยิ่งขึ้นว่าภาพนี้ไม่ใช่ภิกษุตามธรรมดาที่เห็นกันอยู่นะ แต่เป็นภิกษุทุศีลทำศีลให้วิบัติ

                จะตำหนิกล่าวโทษหรือวิจารณ์ใดๆ เกี่ยวกับพระพุทธศาสนานั้น ให้พิจารณาที่ตัวเองก่อน ว่าตัวเองมีภูมิธรรมมากน้อยแค่ไหน คือเข้าใจหลักธรรมที่แท้จริงหรือไม่ เคยทำอะไรผิดศีลแล้วคิดว่าไม่เป็นไร ไม่มีคนเห็น ผิดเล็กน้อยไม่บาปหรอก พึ่งทำผิดครั้งแรก ผิดแค่นี้ไม่ตกนรกหรอก

                มีการไปสัมภาษณ์ประชาชน อายุประมาณ ๒๐-๓๐ ปี ประสบการณ์ในชีวิตยังน้อยโดยเฉพาะเขาเหล่านั้นศึกษาธรรมมาแค่ไหนกัน

                คณะกรรมการหลายท่านก็แสดงความคิดเห็นเป็นไปในแนวทางเดียวกัน คณะกรรมการทั้งหลายก็ยังเป็นปุถุชนอยู่ ความคิดอ่านก็เป็นการยึดติดว่าเป็นศิลปะ ยิ่งเป็นครูบาอาจารย์ด้วยอัตตายิ่งมาก

                มีความคิดเห็นของพระที่มีชื่อเสียงอยู่หลายรูป พระเหล่านั้นก็มิได้อริยะสงฆ์หรือว่ามีบางรูปที่เป็นอริยะตัวท่านยอมรับหรือไม่ ท่านบิณฑบาตแล้วให้พรขณะที่ชาวบ้านนั่งรับพรอยู่หรือไม่ ถ้าท่านทำเช่นนั้นท่านก็ลบหลู่พระธรรมแล้ว (ได้เขียนบอกไว้ในตอนต้น) เมื่อท่านลบหลู่พระธรรมโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์นั้น ท่านจะว่าภาพภิกษุสันดานกาไม่ลบหลู่ได้อย่างไร

                ปกติเวลาพระพุทธเจ้าโปรดแสดงธรรมเทศนา ภิกษุชื่อนั้น ภิกษุชื่อนี้ บุคคลชื่อนั้น บุคคลชื่อนี้ ได้รับผลของกรรมอย่างนี้ ได้รับผลบุญอย่างนี้ เพราะบุพกรรมในอดีตชาติได้เคยสร้างเคยทำอะไรไว้ ปัจจุบันจึงได้รับผลเช่นนี้ และพระพุทธเจ้าก็ทรงตรัสถึงเรื่องอดีตชาติที่ท่านทั้งหลายได้สร้างอะไรไว้จึงได้รับผลในปัจจุบัน

                พระพุทธเจ้าไม่ได้ตรัสถึงผลเพียงอย่างเดียว แต่จะตรัสถึงเหตุด้วย เมื่อเหตุดับทุกสิ่งทุกอย่างก็ดับ ดังนั้นภาพที่มีปัญหาก็ควรที่จะแสดงเหตุด้วยอย่างที่บอกเอาไว้ มีคำบรรยายภาพบอกถึงเหตุ คือ โทษของภิกษุที่มีศีลวิบัติ ภาพนั้นก็จะเป็นภาพที่ไม่ได้ลบหลู่ศาสนา ถ้าเชื่อเรื่องกรรมก็ควรจะแก้ไขซะ แต่ที่สุดการแสดงภาพนั้นก็ได้ถูกระงับไปแล้ว

                ถ้าจะถามว่าผมเป็นใครกันละจึงมาวิจารณ์อย่างนี้ ผมก็เป็นเพียงบุตรของพระพุทธเจ้าคนหนึ่ง ที่ต้องการจะแสดงความคิดเห็นให้พวกท่านทั้งหลายได้พิจารณาไตร่ตรองดู

          เรื่องลบหลู่พระธรรม ยังมีอยู่หลายเรื่อง ส่วนเรื่องที่เคยเขียนไว้ในบทอื่นก็จะไม่นำมาลงให้ซ้ำกันอีก จึงยกตัวอย่างมาอีกเรื่อง

                ทุกคนคงจะเคยดูพวกตลกเขาเล่นกัน ในบางเรื่องพวกตลกได้ทำการลบหลู่พระธรรมโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์และผู้ดู   ผู้ฟัง ส่วนใหญ่ก็หัวเราะชอบใจสนับสนุนการลบหลู่ของพวกเขาด้วย

กรรมของตลก

พวกตลกเวลาเล่นตลกได้เอาพระธรรมมาล้อเล่นเพื่อให้เกิดการสนุกสนาน “กุสลา ธัมมา อกุสลา ธมฺมา” ธรรมทั้งหลายที่เป็นกุศล ให้ผลเป็นสุข ธรรมทั้งหลายที่เป็นอกุศลให้ผลเป็นทุกข์

พระอภิธรรมที่พระพุทธเจ้าได้แสดงโปรดพระมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ตลอดเวลา ๓ เดือน ในกาลจบพระธรรมเทศนา ทำให้พระมารดาสำเร็จโสดาบัน และเทวดาแปดหมื่นโกฏิได้บรรลุธรรมตามภูมิธรรมแต่ละองค์

ตลกเอามาเล่นเพื่อให้เกิดความบันเทิงสนุกสนานแต่มีความหมายสื่อให้รู้ว่ามีคนตาย เหมือนมีพระมาสวดศพเป็นการแกล้งเพื่อน พวกเขาหารู้ไม่ว่าการกระทำอย่างนั้นเป็นการลบหลู่พระธรรม เห็นพระธรรมเป็นเครื่องเล่นขบขัน จะรู้เท่าถึงการณ์หรือไม่รู้เท่าถึงการณ์ก็ดี พวกเขาได้สร้างบาปให้กับตัวเองแล้ว นานๆครั้งก็จะเห็นนำมาเล่นกันอีก ถ้ามองในแง่คนที่ไม่เข้าใจธรรมะก็คงว่าไม่เป็นไร แต่ถ้ามองกันในแง่ของชาวพุทธที่มีความเชื่อเรื่องบุญและบาป โดยเฉพาะเรื่องกรรม วิบากของกรรมที่ให้ผลในปัจจุบัน ให้ผลในภพที่เกิดและให้ผลในภพต่อๆไป และมีความละอายเกรงกลัวต่อบาป ไม่กล้าที่จะทำบาปที่บางคนจะมองว่าเป็นเรื่องเล็กๆ ชาวพุทธแท้ๆถึงจะเป็นอย่างนี้

บทที่ ๒๑ นิพพานด้วยปัญญา (๕) วิธีแก้กรรม,อานิสงส์เมตตา

2012-12-13T01:42:00.001-08:00

ไหว้พระ ๙วัด

มีการประชาสัมพันธ์ให้ไปทำบุญขอพรพระ ๙วัดภายในวันเดียวจะเป็นมงคลต่อชีวิต ตายแล้วจะได้ขึ้นสวรรค์ โดยมีวัดที่มีชื่อเป็นมงคลต่างๆ มี ๙วัดในกรุงเทพและ ๙วัดในพระนครศรีอยุธยา แม้แต่จังหวัดอื่นๆ ศรัทธาชาวพุทธก็นิยมไปทำบุญกันตามที่เขาจัดโปรแกรมไว้ให้สะดวกที่ไหนไปที่นั่น

ทำบุญแล้วหลงบุญไปยึดติดกับชื่อที่คิดว่าเป็นมงคล อย่างนี้จึงเป็นเพียงผู้ให้ทานที่เขาเรียกกันว่า ทายกหรือทายิกา ยังเป็นอุบาสกหรืออุบาสิกาไม่ได้

ถ้าไปไหว้พระ ๙วัด พระพุทธรูปที่ไหว้เป็นองค์แทนของพระพุทธเจ้าก็เป็นองค์เดียวกัน คือไปไหว้องค์แทนพระพุทธเจ้าเพียงองค์เดียว ๙ ครั้งแต่ต่างสถานที่ต่างเวลากัน และส่วนใหญ่ที่ไปไหว้ทั้ง ๙ วัดก็เน้นที่พระพุทธรูปมากกว่าพระสงฆ์ ไหว้พระแล้วก็ขอพรอธิษฐานขอโน่นขอนี่ ขอทุกอย่างจะได้หรือไม่ก็ไม่รู้ แต่ได้สักอย่างก็ดีแล้วทำให้เกิดกำลังใจอยากจะทำบุญต่อไป

ขอพรพระจากพระพุทธรูปและจากพระสงฆ์ ด้วยการทำบุญอย่างใดอย่างหนึ่งเสร็จแล้วพระก็จะให้พรจะเป็นภาษาบาลีหรือไทยก็ตาม ท้ายสุดก็จะลงด้วย อายุ วัณโณ สุขัง พลัง ขอให้มีอายุยืน ขอให้มีความสุข อะไรทำนองนั้น ซึ่งจริงๆแล้วทุกอย่างมันไม่เที่ยงจะไปยึดติดทำไม พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนเรื่องความสุข พระพุทธเจ้าสอนเรื่องทุกข์ เหตุให้เกิดทุกข์ ความดับทุกข์ และวิธีการดับทุกข์ สิ่งใดที่ไปยึดติดเป็นทุกข์ ทุกข์เพราะมันไม่เที่ยง ทุกข์เพราะไปบังคับมันไม่ได้ พระพุทธเจ้าสอนอย่างนี้ แล้วพระพุทธเจ้าจะให้พรให้มีอายุยืน ผิวพรรณดีมีความสุขได้อย่างไรกัน เพราะคนเราไปหลงความสุขที่มันไม่เที่ยงคิดแต่ที่จะทำบุญให้มากๆหวังที่จะไปเกิดบนสวรรค์ สวรรค์นั้นก็ไม่เที่ยง เพราะสวรรค์ก็มีกำหนดอายุเวลา เมื่อเสวยบุญหมดแล้วก็ต้องมารับวิบากกรรมตามที่ทำไว้มีอบายภูมิทั้ง ๔ เป็นต้น

ฉะนั้นอย่ามุ่งที่จะทำแต่บุญอย่างเดียวโดยไม่ละบาป เพราะถ้ายังละบาปไม่ได้ก็ไม่สามารถพ้นนรกไปได้ คนส่วนใหญ่จึงแสวงหาบุญดั้นด้นไปตามคำบอกกล่าวของคนโน้นของคนนี้ ว่ามีสถานที่ศักดิ์ มีพระเก่ง ถ้าได้ไปทำบุญไปกราบไหว้จะทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ บางครั้งก็ไม่ได้พิจารณาก่อนสอบถามเรื่องราวต่างๆให้แน่ชัด จะได้ไม่เสียเวลาสถานที่ศักดิ์แค่ไหนก็อยู่ที่ตัวเรา บุญบาปก็เกิดขึ้นจากตัวเราทั้งนั้น ถ้าเราละบาปได้และถือศีลให้บริสุทธิ์ก็เป็นบุญที่ยิ่งใหญ่แล้วไม่ต้องไปลำบากไปไหนไกลๆ นอกจากเรารู้แน่ชัดแล้วว่าหนทางที่ลำบากนั้นมีพระอริยะประจำอยู่อย่างนี้ถึงสมควรไป อย่างเรื่องของนายกุรุเทวะ (อยู่ในเรื่องทาน)ที่เกิดมาไม่เคยสร้างบุญกรรมอะไรไว้เลย ก่อนตาย ๗ วันมีพระมาบอกให้เข้าถึงพระรัตนตรัยและสมาทานศีล ๕ ตลอด ๗ วัน เมื่อจิตของเขาน้อมนำไปในพระรัตนตรัยและถือศีลห้าโดยเคร่งครัดอันเป็นเครื่องป้องกันภัยต่างๆทั้งภพนี้และภพหน้า เขาได้แบ่งเศษอาหารจากข้าวก้นบาตรพระที่เขาได้รับ ไปให้ทานกับปลาทั้งหลายในบ่อข้างวัด เขาทำทานเพียงเท่านั้น ตายแล้วมาเกิดเป็นมนุษย์ในบ้านของกุฎุมพีคนหนึ่งและได้เป็นสหายกับพระราชา ถือศีลห้าและทำทานตลอดชีวิตตายแล้วไปเกิดในเทวโลกมียศและบริวารอันยิ่งใหญ่ กุรุเทวะไม่ได้ไปแสวงบุญไกลที่ไหนเลย บุญอยู่ที่ตัวเอง จะละบาปสร้างบุญก็อยู่ที่ตัวเองทั้งนั้น

เรื่องการให้พรพระแม้แต่เรื่องอื่นๆที่ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นในยุคสมัยไหน ที่ทำตามกันมาจนเป็นประเพณี ส่วนการทำบุญ ๙ วัด ก็จะเหมือนเรื่อง ชำระหนี้สงฆ์ ดินติดรองเท้า ใส่บาตรพระประจำวัน ล้วนเป็นการกล่าวอ้างเรื่องบุญโดยขาดปัญญา

“จงเลือกทำแต่กรรมที่ดี ๆ นะ เป็นคำแทนคำอวยพรอย่างสูงสุด ประกอบด้วยเหตุผล เมื่อทำกรรมดีแล้วไม่ให้พรก็ต้องดีเอง เมื่อทำชั่วแล้วจะมาเสกสรรปั้นแต่งอวยพรอย่างไรก็ดีไม่ได้ ทำชั่วเหมือนก้อนหินจะต้องจมทันที ไม่มีผู้วิเศษใด ๆ จะมาเสกเป่าอวยพรขอร้องให้หินลอยขึ้นมาได้ ทำกรรมชั่วต้องล่มจมป่นปี้เสียราศีเกียรติคุณชื่อเสียง เหมือนก้อนหินหนักจมลงไปอยู่กับโคลนใต้น้ำ ทำดีเหมือนน้ำมันเบา เมื่อเทลงน้ำย่อมลอยเป็นประกายมันปลาบอยู่เหนือน้ำ ทำกรรมดีย่อมเป็นสง่าราศี มีเกียรติคุณชื่อเสียง มีแต่คนเคารพนับถือยกย่องบูชา เฟื่องฟุ้งลอยเหมือนน้ำมันลอย ถึงจะมีศัตรูหมู่ร้ายจงใจเกลียดชัง มุ่งร้ายอิจฉาริษยา แช่งด่าให้จมก็ไม่สามารถจะเป็นไปได้ กลับจะแพ้เป็นภัยแก่ตัว ขอจงตั้งใจกล้าหาญ พยายามทำแต่กรรมดี ๆ โดยไม่มีความเกรงกลัวต่ออุปสรรคใด ๆ ทั้งสิ้น ผู้ที่เลื่อมใสในคุณพระรัตนตรัย ผู้ที่มีโชคดี ผู้ที่มีความสุขและผู้ที่มีความเจริญประสงค์ใด สำเร็จสมประสงค์ ก็คือผู้ที่ประกอบกรรมทำแต่ความดีอย่างเดียวนั่นเอง” (คติธรรม : ท่านเจ้าคุณนรรัตนราชมานิต วัดเทพศิรินทราวาส )

ทำไมผมจึงให้ผู้อ่านได้ทำความเข้าใจกับเนื้อหาที่ผมเขียนไว้ในบทความทั้งหมด ให้ย้อนไปดูที่ปิดประตูนรกที่เขียนเรื่องพระพุทธเจ้าเสด็จไปโปรด พระบิดาและพระมารดา ทำไมพระพุทธเจ้าจึงไม่แผ่ส่วนบุญไปให้ ไม่อวยพรให้ ของอย่างนี้ใครทำใครได้ คนไหนกินคนนั้นก็อิ่ม จะมาสวดอ้อนวอนขอพรอยู่ทำไม รีบเร่งลงมือปฏิบัติ ศีล สมาธิ ปัญญา จะได้ไม่เสียเวลา

การที่จะมีอายุยืนไม่เจ็บไม่ไข้ก็ต้องไม่เบียดเบียนสัตว์ ถ้ายังต้องมาเกิดอีกอยากให้มีผิวพรรณดีก็พยายามรักษาศีลให้บริสุทธิ์ อยากมั่งมีเงินทองก็ต้องรู้จักให้ทาน อยากมีปัญญาดีก็ให้ภาวนา

วันหนึ่งมีคนไปทำบุญ ๙ วัด ใช้เวลาตลอดทั้งวันกลับมาถึงบ้านก็เมื่อยล้าไปหมด เจอเพื่อนบ้านก็มาเล่าให้ฟังว่าไปทำบุญที่ไหนอย่างไรบ้าง ส่วนเพื่อนบ้านบอกว่าเมื่อเช้านี้ก็ไปทำบุญที่วัดใกล้บ้าน เสร็จแล้วก็กลับบ้านทำงานบ้านทุกอย่าง ขณะที่ทำงานบ้านอยู่นั้นจิตก็ได้คิดถึงบุญที่ตัวเองได้ทำในตอนเช้านับได้ ๙๙ ครั้ง วัดนี้ฉันสะสมบุญไปได้ ๙๙ ครั้ง เพราะเจตสิกที่เป็นกุศลได้เกิดร่วมกับจิตที่ฉันนึกถึงบุญของฉันในวันนี้

ทำบุญครั้งเดียวแต่คิดถึงบุญหลายครั้ง คือคิดเมื่อไหร่บุญนั้นก็เกิดขึ้นทันที เรื่องนี้เป็นเรื่องของจิตและเจตสิกที่มีสภาพธรรมเกิดขึ้นพร้อมกัน ซึ่งมีอธิบายอยู่ในพระอภิธรรม

คนเราเวลาก่อนจะตายถ้านึกถึงบุญที่ตัวเองได้ทำเอาไว้ เมื่อแตกกายตายไปแล้วก็จะไปบังเกิดบนสวรรค์ แต่ถ้าไม่นึกถึงบุญที่ทำเอาไว้คิดเป็นห่วงสมบัติห่วงลูกหลานห่วงสารพัดปล่อยวางไม่ได้เมื่อแตกกายตายไปถ้าไม่เป็นสัตว์เดรัจฉานก็ตกนรก เหมือนเรื่องของพระติสสะโดยความหวงผ้าต้องไปเกิดเป็นเล็น ถ้าพระพุทธเจ้าไม่ทรงห้ามเอาไว้ปล่อยให้ภิกษุมาแย่งผ้ากัน พระติสสะที่เกิดเป็นเล็นอยู่ขณะนั้นจะมีความโกรธตายแล้วก็จะไปเกิดในนรก เรื่องของพระติสสะจะนำมาเป็นตัวอย่างหลายครั้ง

ปุถุชนก็คือปุถุชน ย่อมมีความคิดหลากหลายต่างกันไป ตามกำลังกิเลสของตน การที่บอกว่าเป็นชาวพุทธแต่ไปนับถือหรือไปเคารพอย่างอื่นมากกว่าพระรัตนตรัย ส่วนใหญ่เกิดจากความอยากมี อยากได้ โดยเฉพาะเงิน เห็นคนอื่นถูกล๊อตเตอรี่บ้าง ค้าขายร่ำรวยบ้าง ประสบความสำเร็จในด้านต่างๆบ้าง ก็อยากจะได้อย่างเขา แล้วจำนวนผู้ที่ทำตามเขา ประสบความสำเร็จอย่างเขาสักกี่เปอร์เซ็นต์กัน บางคนไม่ประสบความสำเร็จก็โทษนั่นโทษนี่สารพัด แม้แต่ด่าทอเทวดา ตำหนิฟ้าดิน

คนจะรวยจะได้ เทวดาจะไปกลั่นแกล้งก็ไม่ได้ บุญของเขาเทวดาไปแกล้งก็จะได้รับผลกรรมทวีคูณ ไปริษยา เมื่อจุติจากเทวดาแล้วก็ต้องไปรับกรรม คนจะจนเทวดาจะไปช่วยให้รวยก็ไม่ได้ เพราะไม่เคยทำทานเอาไว้เลย หรือแม้แต่พึ่งจะทำทานแล้วจะให้เกิดผลทันทีก็ไม่ได้ เหตุที่จะให้ทานแล้วเกิดผลทันทีในปัจจุบันไม่มีแล้ว

แก้กรรม

มีการพูดถึงวิธีการแก้กรรมอยู่หลายอย่าง ต่างก็กล่าวอ้างกันไปตามวิธีการของตัวเองว่าได้ผลอย่างไรบ้าง และยกตัวอย่างของผู้ที่ทำตามแล้วได้ผลขนาดไหนใช้เวลาเท่าไหร่ ซึ่งขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัยต่างกัน

หลักพุทธศาสนาที่แท้จริงไม่มีวิธีการแก้กรรมใด ๆ ทั้งสิ้น ถึงแม้จะมีพระบางรูปบอกว่าการนั่งกรรมฐานสามารถแก้กรรมได้ โดยมีตัวอย่างของผู้ปฏิบัติแล้วมีความสำเร็จสมหวัง หรือหลุดพ้นจากกรรมที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้ บางคนก็ใส่บาตรด้วยพระพุทธรูปปางมารวิชัยพร้อมด้วยอาหาร และกรวดน้ำให้เจ้ากรรมนายเวร ให้จับชายจีวรพระพุทธไปเกิดในสุคติภูมิไม่ต้องมาพยาบาทจองเวรกันและกัน

ผมยังไม่เห็นผู้รู้ท่านใดออกมาเขียนตำราแก้กรรม โดยยกเอาเรื่องราวในพระไตรปิฎกที่พระพุทธเจ้าตรัสถึงผู้ใดมีเคราะห์มีกรรมที่จะต้องแก้และแก้ด้วยวิธีอะไร ขอยกตัวอย่างของพระวิฑูฑภะที่มีใจเจ็บแค้นต่อชาวกรุงกบิลพัสดุ์ที่ดูถูกเหยียดหยามว่าตัวเองเป็นลูกของไพร่ ไม่ได้มีเชื้อสายของศากยะวงศ์ ซึ่งขณะเดินทางออกจากกรุงกบิลพัสดุ์ พวกหญิงรับใช้ช่วยกันชำระล้างอาสนะที่พระเจ้าวิฑูฑภะนั่งด้วยน้ำนม เมื่อพระเจ้าปเสนทิโกสลพระราชบิดาได้สวรรคตลง พระเจ้าวิฑูฑภะได้ขึ้นครองราชย์แทน จึงให้ยกทับไปตีเมืองกบิลพัสดุ์เพื่อชำระแค้นให้ได้ พระพุทธเจ้าทรงทราบ จึงเสด็จออกไปทรงห้ามถึง ๓ ครั้ง ในที่สุดทรงเห็นกรรมที่เคยกระทำต่อกันมา จึงปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายสู้รบกัน

เรื่องนี้ทำไมพระพุทธเจ้าจึงไม่เสด็จไปที่กรุงกบิลพัสดุ์ ทรงโปรดให้นั่งกรรมฐานเพื่อแก้กรรมในครั้งนี้ หรือแม้แต่นั่งแผ่เมตตาให้พระวิฑูฑภะไม่มีใจคิดแค้นอาฆาตพวกเขา ผู้ที่นั่งกรรมฐานแล้วระยะหนึ่งสามารถแก้ไขปัญหาชีวิตได้เพราะอะไร ก็ต้องบอกว่าเพราะบุญ เนื่องจากเวลานั่งกรรมฐานจิตขณะนั้นคิดถึงพระพุทธเจ้าเป็นอารมณ์ ความโลภ โกรธ หลง ในขณะนั้นมีน้อยจิตจึงเป็นกุศลเกิดเป็นผลบุญซึ่งอยู่กับความละเอียดของจิตแต่ละคน มีการกล่าวไว้ว่า ผู้ใดนั่งสมาธิให้จิตสงบชั่วช้างกระดิกหูงูแลบลิ้น มีอานิสงส์มากกว่าการสร้างเจดีย์ทองเจ็ดชั้น ผู้ที่นั่งกรรมฐานและพิจารณาต่อไปให้เป็นวิปัสสนาคือที่ตัวเองมานั่งกรรมฐานเพราะอะไร ถ้าเกิดจากทุกข์ต่างๆ ทุกข์นั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร พิจารณาถึงตัวทุกข์ให้มากๆจนรู้ว่า เราไปยึดติดกับสิ่งที่ไม่ใช่ของเรา เราบังคับไม่ได้ เพราะมันไม่เที่ยง การพิจารณาอย่างนี้มีบอกไว้ในแล้วในบทต้นๆ เมื่อผู้ออกจากกรรมฐานใหม่ๆเราจะสังเกตุเห็นว่าใบหน้าของเขาจะผ่องใสขึ้นกว่าเดิม แสดงว่าบุญได้เกิดขึ้นกับเขาแล้ว ขณะนั้นได้มีการอธิษฐานจิตตั้งความปรารถนาอย่างใดอย่างหนึ่งสมควรแก่เหตุแล้วผลบุญนั้นก็จะส่งผลให้เร็วขึ้น ยังมีเหตุปัจจัยอีกหลายอย่างซึ่งบางคนปฏิบัติมาหลายปียังไม่ได้รับผลบุญที่อธิษฐานเอาไว้ บางคนก็ได้รับผลทันทีและมากกว่าคือไม่ยึดติดในสิ่งที่ไม่เที่ยงไม่ใช่ของเรา ทำให้เราไม่ต้องไปทุกข์กับสิ่งนั้น วิธีแก้กรรมให้ย้อนกลับไปดูที่หัวข้อ กรรมคืออะไร อะไรเป็นเหตุแห่งกรรม จะดับกรรมด้วยวิธีใด

พระพุทธเจ้าตรัสกับท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีว่า ลูกชายของท่านไม่มาทวงถามเรื่องเงินอีกแล้ว เพราะเขารวยกว่าพระราชาเสียอีก เหตุที่ท่านอนาถบิณฑิกะต้องการให้ลูกชายสนใจธรรมะไม่ไปเที่ยวเตร่หาประโยชน์อันใดไม่ได้ จึงจ้างลูกชายให้ไปฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าแล้วจะให้เงิน ครั้งแรกๆไม่ได้ตั้งใจฟัง ครั้งหลังต้องนำธรรมที่พระพุทธเจ้าแสดงอะไรไว้บ้างมาบอกจึงจะได้เงิน ที่สุดลูกชายได้ดวงตาเห็นธรรมเป็นพระโสดาบันบุคคล การที่สำเร็จเป็นพระโสดาบันเป็นอริยะบุคคลชั้นตันแล้ว เวียนว่ายตายเกิดอีกไม่เกิน ๗ ชาติก็สำเร็จพระอรหันต์ ในระหว่างนั้นจะไม่ไปเกิดในอบายภูมิ ซึ่งต่างจากพระราชาที่ยังเป็นปุถุชนอยู่ยังดับเหตุที่จะไปเกิดในอบายภูมิไม่ได้ แม้แต่พระโพธิสัตว์ก็ไม่พ้นวิสัยเช่นกัน

กรรมของแต่ละคนก็ต่างกันไปจะปรากฏขึ้นเมื่อไรไม่สามารถบังคับได้ อย่างในเวลานี้ผลบาปกำลังส่งผลอยู่และแล้วกรรมดีก็เกิดขึ้นและกรรมดีนั้นมีกำลังมากกว่า กรรมดีจึงส่งผลก่อนส่วนกรรมชั่วต้องรอไปก่อนจึงจะส่งผลอีกครั้ง ฉะนั้นจึงแก้กรรมไม่ได้ คนปกติทั่วไปฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเป็นประจำ กรรมนั้นยังไม่ส่งผลทันทีอาจจะไปส่งผลเวลาใกล้ตายหรือไปส่งผลข้ามภพข้ามชาติ แต่ถ้าไปฆ่าคนตายกรรมนั้นส่งผลทันทีทำให้ต้องหลบหนีอยู่ไม่เป็นสุข ที่สุดถูกจับลงโทษในเบื้องต้นตายไปแล้วยังต้องใช้กรรมในนรกอีก บุญส่วนบุญบาปส่วนบาปไม่สามารถแก้ได้ อยู่ที่ว่าอะไรจะส่งผลก่อน แต่กรรมบางอย่างซึ่งเป็นกรรมเบาอาจจะเป็นอโหสิกรรมได้หรือกรรมตามไม่ทัน อย่างผู้ที่สำเร็จอริยะตั้งแต่โสดาบันขึ้นไปไม่ต้องไปใช้กรรมในอบายภูมิทั้งสี่ แต่มาใช้กรรมในปัจจุบันเหมือนกับพระองคุลิมาลที่สำเร็จอรหันต์แล้วไม่ต้องไปใช้กรรมในนรก แต่ก็ต้องถูกก้อนหินก้อนกรวดและไม้ต่างๆที่เขาขว้างทิ้งไปที่อื่นแล้วปลิวเข้ามาทำร้ายท่าน

พระโมคคัลลานะเป็นผู้มีฤทธิ์มาก ในอดีตชาติเคยทำอนันตริยกรรมฆ่าพ่อฆ่าแม่ ตายไปแล้วใช้กรรมอยู่ในนรกนับวันนับเดือนนับปีไม่ได้ พ้นจากนรกแล้วเกิดเป็นมนุษย์ต้องถูกเขาทุบตีถึงแก่ความตายตลอด ๕๐๐ ชาติ แม้ชาติสุดท้ายสำเร็จพระอรหันต์แล้วก็ไม่พ้นจากกรรมนี้ พระโมคคัลลานะมีฤทธ์สามารถเหาะหนีโจร๕๐๐ได้หลายครั้ง ที่สุดท่านพิจารณาแล้วรู้ว่าไม่สามารถหนีกรรมนี้ได้ จึงยอมให้โจรทั้ง๕๐๐ ทุบตีจนกระดูกแตกละเอียด แต่ด้วยท่านมีฤทธิ์มากจึงต่อเนื้อต่อกระดูกต่อเส้นเอ็นแล้วเหาะไปหาพระพุทธเจ้าเพื่อขอนิพพาน ตรงนี้จะเห็นว่าแผ่เมตตาหรือนั่งกรรมฐานแก้กรรมใดๆก็ไม่ได้ อีกอย่างกรรมที่เกิดขึ้นกับพระโมคคัลลานะนั้น พ่อแม่ไม่ได้เป็นเจ้ากรรมที่คอยตามทุบตีพระโมคคัลลานะตลอดทั้ง๕๐๐ชาติ

เมื่อผลบุญส่งผลก่อนทำให้ผลบาปต้องรอส่งผลภายหลัง เพราะไม่มีวิธีใดๆที่จะแก้หรือล้างผลบาปได้ เมื่อนั่งกรรมฐานเป็นประจำจึงทำให้ผลบุญเกิดต่อเนื่องจนกระทั่งสิ้นชีวิต ผลบาปนั้นรอส่งผลข้ามภพข้ามชาติต่อไป อย่างเรื่องของนางรุจาที่แต่ละคนว่าตัวเองระลึกชาติแต่หนหลังได้ เมื่อก่อนเคยเป็นเศรษฐี ปัจจุบันเป็นขอทานก็เพราะก่อนหน้าเป็นเศรษฐีเขาระลึกชาติไม่ได้ซึ่งชาตินั้นเขากระทำผลบาปเอาไว้มาชาติปัจจุบันจึงต้องเป็นคนอาภัพเป็นขอทาน ส่วนชาติที่เป็นเศรษฐีก็เพราะชาติก่อนที่จะทำบาปอีกหนึ่งชาติเขาได้สร้างบุญไว้มาก

เมื่อเอาเกลือ ๕ ช้อน ใส่ในขันน้ำใบหนึ่ง น้ำในขันนั้นย่อมมีความเค็มอยู่แน่นอน แต่ถ้าเอาเกลือ ๑ ช้อน ใส่ในโอ่งใบใหญ่ น้ำในโอ่งนั้นจะไม่มีรสเค็มเลย ถึงแม้ว่าน้ำในโอ่งนั้นจะมีเกลืออยู่ก็ตาม แต่ความเค็มของเกลือนั้นไม่ส่งผล เช่นเดียวกับผู้ปฏิบัติธรรมที่ก่อนหน้านั้นมีวิบากกรรมทำให้เดือดเนื้อร้อนใจแล้วจึงมาปฏิบัติธรรมเพื่อจะแก้กรรมนั้นๆ ผลจากการปฏิบัติเป็นไปด้วยความก้าวหน้า จึงทำให้เกิดผลบุญต่อเนื่องและผลบุญนั้นแรงกว่าผลของวิบากกรรม ผลบุญจึงส่งผลก่อนผลบาป ทำให้ชีวิตและการงานเริ่มดีขึ้น แต่ผลของวิบากกรรมนั้นไม่ได้หมดไป เพียงแต่ยังไม่ส่งผลออกมาเมื่อผลบุญถูกใช้จนหมดไปแล้วและไม่สร้างบุญต่อ ที่สุดผลบาปก็ส่งผลทันทีเหมือนน้ำในโอ่งที่ค่อยๆระเหยออกไป เหลือน้ำอยู่ติดก้นโอ่ง น้ำนั้นก็จะมีรสเค็มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำระเหยไปหมดเหลือแต่ผลึกของเกลือที่เปรียบเหมือนผลบาปที่ส่งผลของกรรมนั้นทันที

เมื่อคนจำพวกหนึ่งตายไปแล้วตกนรก พระยายมราชจะถามว่า เคยทำบุญอะไรไว้บ้าง ถ้าเคยทำและจำได้พระยายมราชก็จะให้ไปเสวยสุขบนสวรรค์ก่อน แต่ถ้าไม่เคยทำบุญหรือจำไม่ได้ก็จะถูกลงโทษในนรก ส่วนผู้ที่ทำบุญไว้มากก็ไปบังเกิดบนสวรรค์เลยไม่ต้องมานรกก่อน แม้คนเราจะไปเสวยสุขบนสวรรค์ก่อน แต่เมื่อหมดบุญแล้วก็ต้องมารับกรรมในนรกอยู่ดี เพราะทุกอย่างเป็นไปตามวิบากกรรม แม้พระพุทธเจ้าที่เคยเสวยพระชาติเป็นพระโพธิสัตว์อยู่นั้นก็ยังต้องไปรับกรรมอยู่ในนรกเช่นกัน พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่ามีแต่พระอริยเจ้าทั้งหลายที่มีที่สุดของภพชาติ อย่างมากไม่เกิน ๗ ชาติ สำหรับพระโสดาบัน สำหรับพระสกิทาคามี ไม่เกิน ๓ ชาติ สำหรับพระอนาคามี ไม่กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกแต่จะไปสำเร็จพระอรหันต์บนพรหมชั้นสุทธาวาส และสิ้นภพสิ้นชาติไม่ต้องกลับมาเกิดอีกสำหรับพระอรหันต์ และพระอริยเจ้าทั้งหลายไม่ไปเกิดในอบายภูมิทั้ง ๔ มี สัตว์นรก เปรต อสูรกาย และสัตว์เดรัจฉาน นอกนั้นที่เป็นปุถุชนพระพุทธเจ้าไม่ยอมรับที่สุดของภพชาติและการเกิดอบายภูมิ

ฉะนั้นตราบใดที่ยังเป็นปุถุชนอยู่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากการไปเกิดในอบายภูมิทั้ง ๔ ได้ จึงไม่มีวิธีใดๆที่จะแก้กรรมได้ นอกจากทางของอริยะที่ทำให้กรรมเบาบางลงโดยไม่ต้องไปเกิดในอบายภูมิ กรรมบางอย่างเป็นอโหสิกรรม สำเร็จอรหันต์แล้วไม่มีภพ ไม่มีชาติ ไม่มีเวรมีกรรมต่อไปอีก แม้ผู้ที่นั่งกรรมฐานจนได้อภิญญา๕ สมาบัติ๘ มีฤทธิ์มีเดชก็ไม่สามารถพ้นนรกไปได้ นั่งกรรมฐานอย่างดีก็ลดกรรมคดีแพ่งคือมีการชดใช้ค่าเสียหายหรือการชดใช้บุญอย่างใดอย่างหนึ่งแล้วแต่ตกลงกันได้ส่วนวิบากกรรมใหญ่ที่ต้องไปตกนรกและเมื่อรับกรรมในนรกหมดแล้วอาจมาเกิดเป็นสัตว์หรือเกิดเป็นมนุษย์ไม่สมประกอบพิกลพิการหรือประสบอุบัติเหตุภายหลังทำให้ต้องสูญเสียอวัยวะ ซึ่งขึ้นอยู่กับผลของวิบากกรรมนั้นๆ เปรียบเหมือนคดีอาญาที่ต้องติดคุกติดตารางตลอดชีวิตหรือประหารชีวิตเลย ผมจึงเขียนบทความปิดประตูนรกและกุญแจธรรมขึ้นมาเพื่อสอนวิธีการปิดประตูนรกหรือปิดอบายภูมิทั้ง๔ได้จริงกับการปฏิบัติจริงตามแนวทางที่ผมบอกไว้ เมื่อปิดอบายภูมิได้แล้วชีวิตไม่มีการตกต่ำอีกต่อไปจะรวยกว่าพระราชา

แผ่เมตตา

ผมมาพิจารณาถึงบทแผ่เมตตา ในสมัยก่อนไม่เคยเจอบทแผ่เมตตาให้กับตัวเองแม้แต่ในพระไตรปิฎกที่พระท่านชอบนำชาดกมาเทศน์ให้ชาวบ้านฟัง ก็ยังไม่มีการทำบุญให้ทานหรือแต่การฟังธรรมเทศนาจบแล้ว มีการแผ่เมตตาให้กับตัวเอง ก็เช่นเดียวกับเรื่องการชำระหนี้สงฆ์ที่มีพระที่รู้พระบาลีแต่งขึ้นมาภายหลัง

แผ่เมตตาให้กับตนเองเพื่ออะไรกัน โดยความหมายคือ ขอให้ข้าพเจ้ามีความสุขปราศจากความทุกข์ ปราศจากความลำบาก ปราศจากอุปสรรค จงมีความสุขกายสุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัย อยู่เป็นสุขทุกเมื่อเถิด ยิ่งคำว่ารักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งหมดทั้งสิ้น ถ้าเรายังประมาทโดยการทำผิดศีลธรรม เช่นดื่มน้ำเมาขณะขับรถอย่างนี้จะเป็นการรักษาตนได้อย่างไร หรือแม้แต่การทำผิดศีลข้ออื่นๆ ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตโดยไม่เกรงกลัวต่อบาปแล้วจะแผ่เมตตาให้ตัวเองพ้นจากภัยต่างๆก็เป็นไปไม่ได้

ถ้าเราเข้าใจเรื่องของกรรม สิ่งที่เกิดขึ้นจะดีหรือเลวอยู่ที่กรรมดีหรือกรรมเลวที่เรากระทำเอาไว้ ไม่ใช่เราทำกรรมชั่วแล้วจะให้ตัวเองพ้นจากภัยพิบัติทั้งหลายย่อมเป็นไปไม่ได้ บาปส่วนบาปบุญส่วนบุญ พระโมคคัลลานะยังไม่พ้นวิบากแห่งกรรมที่ต้องถูกเขาทุบตีถึง ๕๐๐ ชาติ แม้ในชาติสุดท้ายที่สำเร็จพระอรหันต์แล้วท่านจะมานั่งภาวนาแผ่เมตตาให้กับตัวเองให้พ้นจากภัยนั้นก็ไม่ได้ พระโมคคัลลานะท่านรู้และยอมรับสภาพกรรมที่ท่านเคยสร้างเอาไว้ตั้งแต่อดีตชาติ

การแผ่เมตตาอย่างนั้นเป็นการอธิษฐานเพื่อตัวเองเสียมากกว่า การทำบุญทุกครั้งจะมีการอธิษฐานผลบุญที่ตัวเองได้กระทำไว้ให้ประสบกับความสุข ความสำเร็จสมหวัง หรือสิ่งใดที่ตัวเองปรารถนา บางคนทำบุญยี่สิบบาทนั่งอธิษฐานขอผลบุญเป็นชั่วโมง ไม่รู้ขออะไรมากมาย จะทุกข์หรือสุขก็อยู่ที่ใจ ใจที่อบรมมาดีแล้วจะเข้าใจทั้งทุกข์เหตุของทุกข์การดับทุกข์และวิธีการดับทุกข์โดยมีมรรคเป็นองค์แปด เมื่อคิดถูกการปฏิบัติก็ถูกไปด้วย แต่เมื่อคิดผิดการปฏิบัติก็ผิด เท่าที่เคยปฏิบัติธรรมกับพระกรรมฐานอยู่หลายรูป ท่านก็ไม่เคยให้แผ่เมตตาให้กับตัวเองเลย ถึงแม้ตอนหลังจะมีพระกรรมฐานบางรูปให้แผ่เมตตาให้กับตัวเอง ผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลายต้องใช้ปัญญาพิจารณาดูให้ดีว่าสิ่งที่ผมกล่าวมานั้นผิดหรือถูกอย่างไร สิ่งใดสมควรเชื่อหรือไม่สมควรเชื่อ

มียาจกขอทานมาขออาหารจากเรา เราจะให้อาหารหรือแผ่เมตตาไปให้เขา เมื่อขอทานเหล่านั้นกำลังหิวโหยรอรับทานจากเราอยู่ เราจะแผ่เมตตาไปขอให้เขาจงมีความสุข อย่าได้มีภัยต่อกันและกันเลย จงปราศจากความทุกข์เถิด อะไรทำนองนั้น แล้วเขาจะหายทุกข์คือความหิวที่กำลังเกิดขึ้นนี้ได้อย่างไรกัน แต่ถ้าเราให้อาหารเขาไป เขาจะหายทุกข์จากความหิวทันที เราเองก็ได้รับผลบุญจากการให้ทานในครั้งนี้ เช่นเดียวกับการที่เรานั่งวิปัสสนาหรือกรรมฐานเสร็จแล้วนั้นย่อมมีผลบุญมาก ใครๆที่เดือดร้อนก็อยากได้รับผลบุญจากเรา

ครั้งที่พระเจ้าพิมพิสารได้ทำบุญถวายภัตตาหารแด่พระพุทธเจ้าแล้วในคืนนั้นพระเจ้าพิมพิสารได้ยินเสียงร้องโหยหวนน่ากลัว พอรุ่งเช้าจึงเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าและตรัสถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะดีร้ายประการใดบ้าง พระพุทธเจ้าจึงตรัสเล่าถึงอดีตกาลที่ญาติของพระเจ้าพิมพิสารได้สร้างกรรมอะไรไว้ แล้วไปบังเกิดเป็นเปรตและรอรับส่วนบุญจากญาติของเขาหลายร้อยล้านปี ที่สุดพระเจ้าพิมพิสารที่เป็นญาติของเขาทั้งหลายได้ทำบุญแล้วไม่ได้กรวดน้ำอุทิศส่วนบุญไปให้ พวกเปรตทั้งหลายจึงมาร้องขอส่วนบุญ เมื่อพระเจ้าพิมพิสารอุทิศส่วนบุญไปให้ญาติเปรตทั้งหลายแล้ว พวกเขายังมาปรากฏกายเปลือยเปล่าให้เห็นอีก พระพุทธเจ้าจึงตรัสให้พระเจ้าพิมพิสารได้ถวายผ้าไตรจีวรและอุทิศส่วนบุญไปให้ พอตกกลางคืนญาติเปรตทั้งหลายมาปรากฏกายให้เห็นอีก แต่คราวนี้มาด้วยสรีระสวยงามเปล่งปลั่งมีผ้าแพรพรรณสวมใส่สวยงาม และมาบอกลาพระเจ้าพิมพิสารเพื่อจะไปเกิดยังภพภูมิใหม่ ด้วยพวกเขาชดใช้กรรมหมดสิ้นแล้ว

พระเจ้าพิมพิสารได้รับความหวาดกลัวต่อเสียงเปรตทั้งหลาย ทำไมพระพุทธเจ้าจึงไม่ตรัสให้พระเจ้าพิมพิสารแผ่เมตตาไปให้ มีคนบางคนเคยเห็นเปรตเห็นผีแล้วก็มีคนบอกให้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ เมื่อทำแล้วเขาก็ไม่เห็นเปรตเห็นผีอีกเลย ทำไมจึงไม่แผ่เมตตาไปให้ทั้งที่ชาวพุทธส่วนใหญ่จะท่องบทแผ่เมตตากันได้ ผมจึงบอกว่าเวลานั่งวิปัสสนากรรมฐานเสร็จแล้วให้แผ่ส่วนบุญไปให้กับญาติพี่น้องและสรรพทั้งหลายไม่มีที่สุดไม่มีประมาณ แล้วแผ่เมตตาอย่างไรจึงจะถูกต้อง

กรณียเมตตาสูตร

ในคัมภีร์วิสุทธิมรรคกล่าวถึงการแผ่เมตตาไปตามลำดับ จากคนที่เราเคารพนับถือก่อน มิตรสหายที่สนิทสนม คนที่เราวางเฉย ไม่รักหรือชัง คนที่เราไม่พอใจ ศัตรูของเรา และไม่ควรแผ่เมตตาให้กับผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว เรื่องการแผ่เมตตาส่วนใหญ่เกิดขึ้นหลังพุทธกาลคือเกิดขึ้นในประเทศศรีลังกา ในพระอภิธรรมมีการกล่าวถึงการแผ่เมตตาที่ต้องได้สมาธิขั้นต่ำคือปฐมฌานเสียก่อน การแผ่เมตตานั้นจึงจะได้ผล ส่วนในชาดกจะกล่าวถึงพระเจ้าพาราณสีถูกอำมาตย์ทรยศคบคิดกับพระราชาเมืองอื่นจับกุมไปคุมขัง แล้วพระเจ้าพาราณสีได้เจริญเมตตากรรมฐานได้ฌานสี่จึงแผ่เมตตาไปให้ศัตรู จนศัตรูร้อนรุ่มในจิตใจเหมือนถูกไฟนรกเผาทนอยู่ไม่ได้ต้องนอนเกลือกกลิ้งไปมา และต้องมาขอโทษยกสมบัติคืนให้พระเจ้าพาราณสี

การแผ่เมตตามีอานุภาพถึงเพียงนั้น พระธุดงค์ที่เจออันตรายจากสัตว์ดุร้าย ก็อาศัยการแผ่เมตตารอดบ้างไม่รอดบ้าง ที่ต้องตายเพราะจิตฟุ่งซ่านขาดสมาธิ ที่รอดมาได้เพราะท่านสมาธิดีเข้าถึงปฐมฌานแล้วแผ่เมตตาไป สัตว์ดุร้ายเหล่านั้นก็หลีกทางให้ พระบางรูปก็ใช้วิธีอธิฐานจิต ถ้าเราเคยก่อเวรสร้างกรรมกันมาก่อน ก็ขอให้ท่านมาเอาชีวิตของเราไปได้เลย แต่ถ้าเราไม่เคยก่อเวรสร้างกรรมกันเอาไว้แล้ว ก็ขอให้ท่านจงหลีกทางให้กับเราด้วย เราไม่ได้มีเจตนาที่จะมารบกวนหรือเบียดเบียนท่านเลย เราศิษย์ตถาคตต้องการแสวงหาวิโมกข์ธรรมเพื่อนำไปสั่งสอนพุทธบริษัททั้งหลาย แม้ท่านเองก็ขอจงรับส่วนบุญส่วนกุศลจากการบำเพ็ญเพียรของอาตมาในครั้งนี้ด้วย นี่เป็นการแผ่เมตตาและอธิษฐานจิตของพระธุดงค์ทั้งหลาย

พระภิกษุจำนวนหนึ่งได้รับพระกรรมฐานจากสมเด็จสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้วได้พากันไปหาสถานที่สัปปายะที่เหมาะสมและได้ร่วมกันปฏิบัติอยู่ใกล้ราวป่าแห่งหนึ่ง ในสถานที่นั้นมีเทวดาและอมนุษย์ทั้งหลายอาศัยอยู่ ด้วยมีความคิดว่าภิกษุเหล่านั้นได้มาสร้างความเดือดร้อนให้กับตน จึงแกล้งและสร้างความรำคาญให้กับภิกษุเหล่านั้น เพื่อจะได้ออกไปจากสถานที่ของตน ภิกษุเหล่านั้นไม่สามารถจะปฏิบัติธรรมได้จึงพากันไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทรงทราบทั้งหมด พระพุทธองค์จึงสอนบทกรณียเมตตาสูตรไปให้

ในบทกรณียเมตตาสูตรได้กล่าวถึงบุคคลผู้บรรลุธรรมเป็นพระอริยแล้ว กุลบุตรผู้ฉลาดทั้งหลายพึงถือประโยชน์ในการกระทำนั้น ด้วยความอาจหาญและซื่อตรง เป็นผู้ว่าง่ายอ่อนโยน ไม่ถือตน เป็นผู้มีความสันโดษเลี้ยงง่าย มีกิจธุระน้อยไม่ขวนขวายเกินเหตุ ทำสิ่งใดแต่พอเพียงไม่ลำบากกายและใจ มีความสงบเป็นผู้มีปัญญา ไม่หมกมุ่นพัวพันในหมู่ชนทั้งหลาย ผู้รู้พึงติเตียนบุคคลอื่นด้วยกรรมอันไม่ควรประพฤติ เราก็จะไม่ทำกรรมอันนั้นเลย นี่เป็นการตั้งความปรารถนาที่จะเดินรอยตามพระพุทธเจ้า จะประพฤติและปฏิบัติตามอย่างพระอริยเจ้าผู้บรรลุธรรมทั้งหลาย จากนั้นก็แผ่เมตตาจิตออกจากใจจริง ขอให้สัตว์ทั้งหลายจงมีแต่ความสุข ไม่มีที่สุดไม่มีประมาณ ที่มีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง ขอสัตว์เหล่านั้นอย่าได้ข่มเหงเบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย อย่าได้ดูถูกดูหมิ่นผู้อื่นด้วยประการใดๆ ไม่ควรสร้างความทุกข์ให้เกิดขึ้นแก่กันและกัน ด้วยความโกรธ ความคับแค้นใจ เหมือนมารดาที่ยอมสละชีวิตแม้บุตรได้ เราควรเจริญเมตตาให้เกิดขึ้นในใจ ไม่มีประมาณในสัตว์ทั้งหลาย ผู้เจริญเมตตาย่อมอยู่เป็นสุขในทุกอริยบท บัณฑิตทั้งหลายจึงว่านี้เป็นพรหมวิหารธรรม ซึ่งบุคคลที่มีเมตตาเป็นผู้มีศีล ไม่เป็นมิจฉาทิฐิ ถึงพร้อมที่จะได้โสดาบันปัตติมรรค แม้ตัดความกำหนัดในกามออกได้ก็ไม่ต้องมาเกิดอีก

อานิสงส์เมตตา

ผู้เจริญเมตตาย่อมมีอานิสงส์ ๑๑ ประการ คือ ๑.นอนหลับอยู่ก็เป็นสุข ๒. ตื่นอยู่ก็เป็นสุข ๓. ไม่ฝันร้าย ๔. เป็นที่รักของมนุษย์ทั้งหลาย ๕. เป็นที่รักของเหล่าอมนุษย์ทั้งหลาย ๖. เทวดาย่อมคุ้มครองรักษา ๗. ไฟก็ดี ยาพิษก็ดี ทำอันตรายไม่ได้ ๘. จิตย่อมถึงสมาธิได้รวดเร็ว ๙.ผิวหน้าย่อมผ่องใส ๑๐. เป็นผู้ไม่ลุ่มหลงทำกาลกิริยาตาย ๑๑. เมื่อยังไม่บรรลุคุณวิเศษย่อมเป็นผู้เข้าถึงพรหมโลก

ก่อนจะนั่งวิปัสสนากรรมฐานให้เจริญเมตตาเสียก่อน เมตตาแปลว่า ความรัก กรุณาแปลว่าสงสาร พิจารณาที่จิตของเรา เราจะเป็นผู้ที่มั่นคงในศีล เราจะไม่ทำลายและเบียดเบียนแม้การทรมานสัตว์ เราจะไม่ลักขโมยแย่งชิงทรัพย์ของผู้อื่น เราจะไม่ประพฤติผิดลูกเมียของผู้อื่น ถึงจะเป็นคนรักที่ยังไม่ได้แต่งงานกัน เราก็จะไม่ฉวยโอกาสแสดงความรักแม้ได้จูบกัน เราจะไม่พูดโกหกมดเท็จ เราจะไม่ดื่มสุรายาเมาและยาเสพติด จากนั้นก็แผ่เมตตาจิตและความสงสารไปในทิศทั้งหลายไม่มีที่สุดไม่มีประมาณ โดยกำหนดจิตไว้เสมอว่า เราจะไม่เป็นศัตรูกับใคร เราจะไม่เบียดเบียนผู้อื่น เราจะเป็นมิตรกับคนและสัตว์ทั้งหลาย เราจะช่วยสงเคราะห์ทั้งคนและสัตว์ที่ได้รับความทุกข์ให้มีความสุขตามกำลังความสามารถที่เราพอจะช่วยได้ คือทำอย่างนี้ให้เป็นปกติทุกวัน จนจิตเกิดความเคยชิน จิตก็จะละความโกรธพยาบาทความเคียดแค้นลง เมื่อจิตพิจารณาได้อย่างนี้ จิตจะมีความเยือกเย็นทำให้ศีลบริสุทธิ์ขึ้น เมื่อศีลบริสุทธิ์สมาธิก็ตั้งมั่น ความเร่าร้อนกระวนกระวายก็ไม่มี จิตเริ่มอ่อนโยนตัดความอิจฉาริษยาออกจากจิต มุทิตาเกิดขึ้นย่อมยินดีเมื่อบุคคลอื่นได้ดี เพราะบุญทานที่เขาทำไว้ดีเขาจึงได้รับผลดีอย่างนั้น ขณะที่พิจารณาอยู่มีเสียงดังเกิดขึ้นหรือมีเสียงที่ไม่ต้องกับอารมณ์ก็วางเฉยเสีย มันไม่เที่ยงเดี๋ยวมันก็ดับไป เมื่อมีอุเบกขามาควบคุมไม่ให้อารมณ์อื่นเข้ามายุ่งกับจิตของเราจึงทำให้อารมณ์ไม่กระสับกระส่าย จิตก็จะมีสมาธิและทรงฌานได้นาน

เมื่อศีลบริสุทธิ์ขึ้นนอนก็เป็นสุขไม่ฝันร้าย ตื่นก็เป็นสุข มนุษย์เทวดาและสัตว์ทั้งหลายก็อยากอยู่ใกล้ชิดเพราะเราไม่เบียดเบียนผู้อื่น เทวดาก็คุ้มครองรักษา คือเป็นเทวดาที่ยังลำบากอยู่ไม่ได้เสพสุขอยู่บนเทวโลก เป็นเทวดาตามป่าตามเขาตามต้นไม้ใหญ่ เทวดายอดหญ้าไม่มีวิมานเป็นของตัวเอง อย่างเทวดาที่ไปอาศัยอยู่ซุ้มประตูของอนาถบิณทิกะ แล้วถูกขับไล่ไม่ให้อยู่ด้วย เพราะเทวดาไปพูดทักท้วงไม่ให้อนาถบิณทิกะได้ทำทานต่อไป ท่านทำทานจนจะไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว แม้เหลือน้ำดองผักอยู่ท่านก็ยังมั่นคงในการให้ทานต่อไป จนเทวดาไม่มีที่อยู่จึงไปปรึกษากับเทวดาชั้นผู้ใหญ่ แล้วท่านก็แนะนำให้ไปนำทรัพย์ของอนาถบิณทิกะที่จมลงไปในทะเลขณะที่เรือสำเภาได้ค้าขายมีทรัพย์เต็มลำเรือถูกพายุพัดอับปางจมลง เมื่อเทวดาหาทรัพย์มาคืนให้และขออนุญาตอยู่ต่ออนาถบิณทิกะก็ไม่ว่าอะไร

เมื่อผู้ปฏิบัติธรรมมีศีลบริสุทธิ์มักทำบุญทานเสมอ เมื่อทำบุญแล้วย่อมอุทิศส่วนบุญด้วย เทวดาทั้งหลายก็จะโมทนาบุญของเรา เทวดาก็จะได้บุญด้วย (โมทนาบุญอยู่ในบุญกิริยาวัตถุ ๑๐) เปรตบางจำพวกก็จะได้รับส่วนบุญนั้นๆ ไฟ ยาพิษและอาวุธทั้งหลายก็ทำอันตรายไม่ได้ เพราะความมีศีลบริสุทธิ์ไม่ข่มเหงรังแกใคร ถึงแม้จะมีคนอิจฉาริษยามาทำร้าย ถ้าไม่แพ้ภัยตัวเองก็จะมีเหตุมาระงับและช่วยทัน จิตย่อมเข้าถึงสมาธิเร็ว ผิวหน้าผ่องใสเพราะไม่โกรธพยาบาทใครมีแต่ความสุข เวลาใกล้ตายก็ไม่หลงลืม แม้ยังไม่บรรลุคุณวิเศษเมื่อแตกกายตายไปก็ไปอยู่ยังพรหมโลก

นี่เป็นขั้นตอนที่ถูกต้อง ไม่ใช่ท่องแต่สัพเพ สัตตาฯ แต่ปกติยังทำผิดศีลอยู่ ชอบเบียดเบียนรังแกสัตว์ ถือประโยชน์ของผู้อื่นมาเป็นของตัวด้วยวิธีการต่างๆ หลอกลวงหญิงมาสำเร็จความใคร่ พูดโกหก ด่าทอ ยุยง ใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น ดื่มของมึนเมา เสพยาเสพติดแม้บุหรี่ ถ้าเป็นเช่นนี้ สัพเพ สัตตาฯ ไปก็ไม่ได้ประโยชน์ จะอธิฐานให้พ้นเวรพ้นภัยก็ไม่ได้ จะให้ผู้อื่นเมตตาก็ไม่ได้ ใครทำอะไรก็ได้รับผลกรรมอย่างนั้น กรรมเป็นทวีคูณไม่ว่ากรรมดีหรือกรรมชั่ว

ในบทกรณีเมตตาสูตรตอนท้ายที่กล่าวถึงการสำเร็จอริยมรรค จากการเจริญพรหมวิหาร ซึ่งหมายถึงตัวอุเบกขาความวางเฉยในด้านวิปัสสนา การวางเฉยในสังขาร คือร่างกายจะแก่จะเหี่ยว จะปวดไข้ไม่สบาย มีการพลัดพรากจากสิ่งที่รักแม้แต่ความตายที่อยู่เบื้องหน้าใกล้เข้ามาถึงตัว อารมณ์อุเบกขาก็ย่อมวางเฉย มันเป็นเรื่องธรรมดาของมันอย่างนั้นตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้วเพราะความมีสภาพไม่เที่ยง บังคับไม่ได้ ถ้าไปยึดมันก็จะทุกข์ เมื่อจิตยอมรับความจริงว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดา จิตก็จะเข้าสู่อริยขั้นต้น ตัดสังโยชน์ทั้ง ๓ ได้ เป็นพระโสดาบันบุคคลแต่การปฏิบัติจริงๆไม่ได้ง่ายอย่างนั้น ต้องอาศัยเหตุปัจจัยหลายอย่าง

กลับมาพิจารณาบทแผ่เมตตากันอีกครั้ง สัพเพ สัพตา อะเวรา โหนตุ ฯลฯ อย่างที่บอกไว้ว่าคงมีการแต่งขึ้นมาภายหลังที่พระพุทธเจ้าปรินิพพานนานแล้ว เพื่อเป็นกุศโลบายของผู้แต่งมากกว่าที่ต้องการให้ชาวพุทธมีกำลังใจที่จะละบาปสร้างบุญให้มากขึ้น ที่ผู้แต่งมุ่งหวังให้ผู้แผ่เมตตามีศีลบริสุทธิ์ที่ว่า

-จงเป็นสุขเป็นสุขเถิดอย่าได้มีเวรแก่กันและกันเลย ตราบใดที่เรายังทำร้ายร่างกายผู้อื่นให้ได้รับความลำบากอยู่ ยังทรมานสัตว์อยู่ และยังมีการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตอยู่ อย่างนี้จะไม่ให้มีเวรมีกรรมกันได้อย่างไร (ศีลข้อ ๑)

-จงเป็นสุขเป็นสุขเถิดอย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย ตราบใดที่ยังมีการแย่ง ชิง ปล้น ลักทรัพย์ ฉ้อโกงถือเอาทรัพย์ของผู้อื่นมาเป็นของตน อย่างนี้แล้วจะไม่ให้ผู้อื่นมาเบียนเบียนเราได้อย่างไร (ศีลข้อ ๒ )

-จงเป็นสุขเป็นสุขเถิดอย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจเลย ตราบใดที่ยังประพฤตินอกใจคู่ครอง ไปข่มขืนผู้อื่นที่ไม่ใช่สามีหรือภรรยาของตัวเอง ทำให้กลัวคู่ครองจะจับได้ ผู้อื่นจะรู้ความชั่วของตัวเอง อย่างนี้จะไม่ทุกข์กายทุกข์ใจได้อย่างไร (ศีลข้อ ๓ )

-จงมีความสุขกายสุขใจ ตราบใดที่ยังมีการพูดจาให้ร้ายป้ายสี ด่าทอ พูดหยาบคายลามก โกหกหลอกลวง ทำให้กลัวผู้อื่นจะมาชี้หน้าด่าทอสาปแช่ง นอนอยู่ได้ยินเสียงอะไรก็ตกใจกลัวผู้อื่นจะมาทำร้ายเพราะไปโกหกจนทำให้ผู้อื่นได้รับความเสียหาย ถูกยึดทรัพย์ ครอบครัวแตกแยก บ้านถูกยึด อย่างนี้จะมีสุขกายสุขใจได้อย่างไร (ศีลข้อ ๔ )

-รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งหมดทั้งสิ้น ตราบใดที่ยัง ขับรถขณะมึนเมาจนเกิดอุบัติเหตุ ดื่มน้ำเมาเสพยาเสพติดจนขาดสติทำร้ายตัวเองและผู้อื่น แม้ทรัพย์สินให้เสียหาย อย่างนี้แล้วจะให้พ้นภัยได้อย่างไรกัน (ศีลข้อ ๕ )

ถ้ายังไม่ละบาปโดยสร้างแต่บุญ สัพเพสัตตาไปก็ไม่มีประโยชน์ เคยบอกไปหลายครั้งหลายหนว่าบุญส่วนบุญบาปส่วนบาป เมื่อทำบาปไปแล้วก็ต้องรับผลแห่งวิบากกรรมนั้น พระพุทธเจ้าสอนการหลุดพ้นโดยมรรคมีองค์๘ ขอให้ผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลายคิดพิจารณาให้ถี่ถ้วน จะช่วยทำให้ท่านมีปัญญาเพิ่มยิ่งๆขึ้นไป

ทานที่ให้ผลทันที ต้องเกิดจากศรัทธาที่แท้จริงดังที่เขียนบอกไว้แล้ว และได้ทำทานกับพระสงฆ์ที่เข้านิโรธสมาบัติอย่างน้อย ๗ วันขึ้นไป ผู้ที่เข้านิโรธสมาบัติต้องเป็นพระอนาคามีหรือพระอรหันต์เท่านั้น และต้องพ้นเสียซึ่งเนวสัญญานาสัญญายตนะบรรลุสัญญาเวทยิตนิโรธ เพราะเมื่อออกจากนิโรธสมาบัตินั้น จิตขณะแรกเกิดเป็นผลจิตมีพระนิพพานเป็นอารมณ์

ชาวบ้านก็อย่าไปหลงเชื่อก็แล้วกัน ที่มีลูกศิษย์โฆษณาป่าวประกาศว่าพระรูปนั้นรูปนี้ จะเข้านิโรธสมาบัติและออกจากผลสมาบัติในวันนั้น ใครได้ทำบุญจะมีอานิสงส์เห็นผลทันตา อย่าไปหลงเชื่อทีเดียว อีกอย่างผู้ทำทานกับพระอริยะที่ออกจากสมาบัตินั้น จะมีผลสูงสุดเพียงคนแรกและคนเดียว คนต่อมาก็มีอาสงค์ตามปรกติไม่เหมือนคนแรก ย้อนไปอ่านเรื่องโพธิอำมาตย์จะเขใจยิ่งขึ้น

ผู้ที่มีโชคลาภหรือประสบความสำเร็จต่างๆ เป็นเพราะเขาเคยทำมาแต่อดีตชาติ แล้วผลมาบังเกิดในชาตินี้ แม้เทพหรือเทวดาจะบันดาลโชคลาภ ความสำเร็จให้คนผู้นั้น เทวดาก็ต้องพิจารณาก่อนแล้วว่าคนนั้นเคยสร้างบุญและกรรมอะไรไว้บ้าง ที่จะส่งผลให้เกิดความสำเร็จตามที่อธิษฐานไว้

ผู้ที่ประสบความสำเร็จในเรื่องการงานการค้าขาย เวลาไปเสี่ยงโชคกลับเสียเพราะเขาไม่เคยทำเอาไว้จึงไม่มีโชคทางด้านนี้ บางคนมีโชคทางด้านการเสี่ยงซื้อล๊อตเตอรี่หรือหวยถูกบ่อย คนอื่นไปซื้อตามถูกบ้าง ไม่ถูกบ้าง เราควรจะเลี้ยงชีพในทางถูกต้องคือ สร้างสัมมาอาชีวะ

พระพุทธศาสนาให้มองที่กรรมเป็นเหตุ เมื่อสร้างกรรมดีเป็นเหตุ ผลย่อมออกมาดีตามกรรมนั้น หลักพระพุทธศาสนามีอยู่มากแล้วแต่ใครจะนำมาใช้ให้ถูกกับเวลานั้น ทุกข์เกิดตรงไหนก็ดับตรงนั้น หลักสำคัญอีกอย่างของพุทธศาสนาก็คือให้เชื่อผลของกรรม ใครทำอะไรย่อมได้รับผลของกรรมนั้น จะช้าหรือเร็วแล้วแต่ว่าทำกับใครและอย่างไร

วิบากกรรมในต่างบุคคล ดูกรภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้ทำบาปกรรมเพียงเล็กน้อย บาปกรรมนั้นก็นำเขาไปสู่นรก ส่วนบุคคลอีกบางคนทำกรรมเพียงเล็กน้อยอย่างเดียวกัน บาปกรรมนั้นให้ผลทันตาเห็น แต่ส่วนน้อยไม่ปรากฏ ปรากฏแต่ส่วนมาก ดูกรภิกษุทั้งหลาย บุคคลไม่อบรมกาย ไม่อบรมศีล ไม่อบรมจิต ไม่อบรมปัญญา มีคุณน้อย มีอัตภาพเล็ก มีปกติเป็นทุกข์ เพราะวิบากเล็กน้อยเห็นปานนี้ กระทำบาปแม้เล็กน้อย บาปนั้นก็นำเข้านรก บุคคลใดอบรมกายฯ มีอัตภาพใหญ่ มีธรรมเป็นเครื่องอยู่ หา ประมาณมิได้ บุคคลเห็นปานนี้ ทำบาปกรรมเล็กน้อยอย่างเดียวกัน บาปกรรมนั้นให้ผลทันตาเห็น แต่ส่วนน้อยไม่ปรากฏ ปรากฏแต่ส่วนมาก (ลณกสูตร ๓-๔๐๑)

ในพระสูตรนี้หมายถึง การทำกรรมเท่ากันแต่ให้ผลต่างกัน คือ คนที่ไม่เคยอบรมศีลธรรมปัญญา เมื่อทำกรรมแม้เล็กน้อย บาปนั้นก็นำเข้าสู่นรก ส่วนคนที่อบรมศีลธรรมอันดี กรรมแม้เล็กน้อยที่เหมือนกันกับคนแรก บาปกรรมนั้นส่งผลทันตาเห็น คือให้ผลในปัจจุบันชาตินั้น

เหมือนคนในปัจจุบันรวมทั้งนักการเมืองที่ฉ้อราษฎร์บังหลวง โกงกินบ้านเมืองแต่ยังไม่ได้รับผลกรรมสักที หรือแม้แต่ที่เราเห็นคนทำความชั่วความเลวต่างๆ ก็ยังไม่ได้รับผลกรรม เพราะเขาเหล่านั้นจะต้องไปรับกรรมในนรก ส่วนคนดีมีศีลธรรมพลั้งเผลอทำความผิดไปมักจะได้รับผลกรรมทันตาเห็น แต่ยังมีเหตุปัจจัยอื่นๆประกอบด้วย เช่น ทำกับใคร คนทุศีล คนมีศีล คนปฏิบัติเพื่อหวังความหลุดพ้นตั้งแต่โสดาบันขึ้นไป ตามที่จำแนกเอาไว้แล้ว ก็ให้พิจารณาดูว่าคนมีศีลธรรมมากหรือคนทุศีลมีมากกว่ากัน คนดีมีศีลธรรมเมื่อเผลอทำความผิดกรรมส่งผลทันตาเห็นแล้วตายไปต้องไปใช้กรรมในนรกอีกแต่น้อยกว่าคนที่ไม่มีศีลธรรมที่ทำกรรมอย่างเดียวกัน

บทที่ ๒๐ นิพพานด้วยปัญญา (๔) วิธีดับกรรม

2012-12-10T23:21:00.000-08:00

วิธีดับกรรมแบบพระพุทธเจ้า ทำบุญแต่ได้บาป กรรมเก่ากรรมใหม่

ทำบุญแต่ได้บาป

มีอยู่หลายวัดที่จัดงานการกุศล และมีการแลกเหรียญทองคือเหรียญ ๒๕ และ เหรียญ ๕๐ สตางค์ เพื่อนำไปใส่บาตรพระประจำวัน บางทีก็จะมีการประชาสัมพันธ์นำเหรียญทองใส่บาตรพระประจำวันช่วยในการสะเดาะเคราะห์ แก้ทุกข์แก้โศกและต่อชะตาให้กับตัวเอง น่าไม่อายจริงๆสำหรับผู้ที่ริเริ่มและวัดที่ทำตาม ถ้าวัดไหนทำก็ขอให้พึงรู้ได้เลยว่า เจ้าอาวาสวัดนั้นยังไม่เข้าใจธรรมอันแจ่มแจ้ง ยังไม่ใช่อริยะสาวก เพราะการสะเดาะเคราะห์ต่อชะตาไม่มีอยู่ในพระพุทธศาสนา เรื่องนี้เป็นเหตุสำคัญ และการนำเงินทองไปใส่บาตรก็เท่ากับลบหลู่พระพุทธเจ้าโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ อันนี้หนักมาก ผู้ศึกษาธรรมหรือพระทุกรูปน่าจะรู้ดี อ่านต่อไปอีกนิดจะเข้าใจยิ่งขึ้น

และถ้าถามว่าที่ใส่บาตรด้วยเหรียญทองนั้นจะได้อะไร ถ้าตั้งความปรารถนาเพื่อเป็นพุทธบูชา เมื่อแตกกายตายไป มีอานิสงส์ทำให้ได้ไปเกิดบนสวรรค์มีวิมานของตัวเอง เหรียญทองทั้งหลายก็เป็นเพียงเครื่องประดับที่ไปติดอยู่ตามวิมานนั้น เหมือนกับการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้และเครื่องหอม ธงหรือเครื่องประดับอื่นๆ ส่วนการที่จะอยู่บนสวรรค์ชั้นไหนนั้นก็อยู่ที่มีศีลบริสุทธิ์แค่ไหน ทำบุญเพื่อจุดประสงค์อะไร ถ้าถวายเหรียญเพื่อหล่อพระอานิสงส์ที่ได้ก็อีกอย่างหนึ่ง เมื่อยังเวียนว่ายตายเกิดอยู่ก็มีโอกาสได้พบกับพระพุทธศาสนา แต่ถ้าตั้งความปรารถนาเป็นอย่างอื่นก็เท่ากับลบหลู่พระพุทธเจ้า เหมือนกับเรารู้ว่าผู้ใหญ่ท่านนี้ไม่ชอบทุเรียน แล้วเรายังจะนำทุเรียนไปให้ท่านอีก

มาดูจุดประสงค์ที่สำคัญของการถวายเหรียญทองเพื่อเป็นพุทธบูชา ดังนั้นเหรียญทองทั้งหมดก็ควรที่จะนำไปหล่อเป็นพระพุทธรูป แต่วัดโดยทั่วไปจะมีบริการให้แลกเหรียญ เพื่อใส่บาตรพระประจำวัน แล้วก็นำเหรียญกลับมาให้แลกใหม่ เหมือนดอกไม้ของวัดทั่วไป เงินที่ชาวบ้านมาแลก นำไปใช้ประโยชน์อะไรบ้าง ถ้าไปใช้เรื่องอื่นจะผิดวัตถุประสงค์หรือไม่ อีกนัยหนึ่งคือชาวบ้านรู้เองว่าเป็นเงินทำบุญ ทางวัดจะไปใช้ประโยชน์ทางบุญอะไรก็ได้ แต่ความเป็นจริงส่วนใหญ่ทางวัดไม่ได้นำเหรียญทองนั้นไปหล่อพระพุทธรูป จุดประสงค์จริงๆคือเป็นการสะเดาะเคราะห์ต่อชะตาโดยความเข้าใจของผู้กระทำที่มีการบอกต่อๆกันมา

มีชาวบ้านตำบลนี้เมืองหนึ่งได้รับความเดือดร้อนต้องการความช่วยเหลือด่วน และมีการบริจาคสิ่งของเครื่องใช้เครื่องอุปโภคบริโภค เมื่อรวบรวมสิ่งของที่จำเป็นได้มากพอแล้ว ก็นำไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านแต่ไปผิดหมู่บ้าน ไปให้หมู่บ้านที่เคยได้รับการช่วยเหลือหรือหมู่บ้านที่ได้รับความเดือดร้อนน้อยกว่า ทำให้หมู่บ้านที่กำลังรอรับการช่วยเหลืออยู่มีทั้งคนเจ็บและคนตาย อย่างนี้จะเป็นบุญหรือบาป เป็นบุญเพราะได้แจกทาน เป็นบาปเพราะทำให้คนตาย

ทานในทักขิไณยบุคคลที่ให้ผลต่างกัน เมื่อเป็นอย่างนี้แล้วทางวัดจะมาบอกว่าทำบุญอะไรก็ได้เหมือนกันเป็นบุญหมดหรือ ในเมื่ออานิสงส์ต่างกัน

ถ้าทำไปโดยการประสงค์อื่นที่ไม่ได้เป็นพุทธบูชา ก็เป็นการเอาพระพุทธเจ้ามาขาย คือเอาพระพุทธเจ้ามาหาเงิน อย่างนี้ยิ่งเป็นการลบหลู่พระพุทธเจ้าหนักเข้าไปใหญ่ พระที่ไม่มีปัญญาก็จะมองอะไรแคบๆ เห็นว่าการทำอย่างนี้จะช่วยให้วัดมีรายได้ การกระทำผิดที่คิดว่าถูกจึงทำให้ต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่อย่างนี้หาที่สุดมิได้

เมื่อเป็นเช่นนั้น การที่นำเงินไปถวายพระประจำวันซึ่งเป็นองค์แทนพระพุทธเจ้า เป็นการขัดกับคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า จะไม่เป็นการลบหลู่พระพุทธเจ้าหรือพระธรรมได้อย่างไรกัน พระปุถุชนทั้งหลายมุ่งแสวงหารายได้เข้าวัดโดยอาศัยศรัทธาของประชาชน ที่เป็นการลบหลู่พระศาสนาด้วยรู้เท่าไม่ถึงการณ์

เรื่องบางเรื่องก็ดูเหมือนว่าจะถูกต้อง แต่ถ้าใช้ปัญญาพิจารณาให้ดีก็จะรู้ว่าผิด ในหลายๆเรื่องที่ข้าพเจ้านำมาเขียนนั้น เพื่อให้ผู้อ่านได้เกิดปัญญาแล้วไม่หลงผิดในสิ่งที่เขาบอกตามกันมาหรือทำตามกันมา และจะได้เข้าใจเพื่อจะได้ละสังโยชน์ข้อที่ ๓ ให้ละเอียดขึ้น อันเป็นหนทางในการปิดประตูนรกต่อไป

ดังนั้นพระที่กล่าวว่าเดินเหยียบดินบ้าง ใช้ธูปบ้าง โดยเฉพาะการใช้ธูปที่วางอยู่เป็นการลักขโมยว่าไปอย่างนั้น ต้องชำระหนี้สงฆ์ซะ จะได้ไม่มีบาป น่าไม่อายจริงๆ แม้การใส่บาตรพระประจำวันก็ทำตามกันมาผิดๆ ตกนรกคนเดียวไม่พอยังพาคนอื่นตกนรกด้วย น่าสงสารผู้คนทั้งหลายที่ทำบุญโดยขาดปัญญา เชื่อเพราะทำตามกันมานั้นแหละจึงพากันตกนรก

พระขี่ตู่ พระที่ชอบตู่เรื่องบุญ บางทีก็กล่าวอ้างว่ามีนิมิตเป็นพระมาบอก มีนิมิตอื่นๆก็มีให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้เพื่อที่จะลดกรรมแก้กรรมทั้งในอดีตชาติและปัจจุบันชาติ ผู้ที่ไม่ได้พิจารณาหรือขาดปัญญาในทางธรรมก็มักจะทำตามเรื่องที่พระขี่ตู่ได้กล่าวอ้างให้เกิดความกระตือรือร้นที่อยากจะทำบุญ เพื่อให้ได้ผลตามที่กล่าวอ้าง โดยเฉพาะเรื่องการแก้กรรมลดกรรม จะด้วยวิธีสร้างถาวรวัตถุต่างๆในพระพุทธศาสนาอย่างการสร้างพระหรือการปฏิบัติด้วยการสวดมนต์ภาวนา อย่างในตอนต้นที่พูดถึงการชำระหนี้สงฆ์โดยการบริจาคเงินใส่ตามตู้รับบริจาคของทางวัดที่เขียนไว้ว่าชำระหนี้สงฆ์ ทั้งหมดเป็นการกล่าวอ้างทั้งนั้น บุญส่วนบุญบาปส่วนบาป บาปที่ทำไปแล้วไม่มีวิธีใดๆมาลบล้างได้ตัวอย่างก็มีบอกไว้แล้วหลายเรื่อง บุคคลที่ทำตามพระขี่ตู่ยังขาดปัญญาในการพิจารณาอย่างจริงจัง สิ่งที่คนทั้งหลายทำไปนั้นก็ได้บุญในระดับหนึ่งแต่ไม่ได้อย่างที่กล่าวอ้าง มีบ้างที่มีการกล่าวอ้างว่าสร้างพระประธานแล้วอธิษฐานปรารถนาพุทธภูมิก็ยังได้ เรื่องความปรารถนาพุทธภูมิก็เขียนอธิบายไว้แล้วเรื่องของสุเมธดาบสกับคุณลักษณะพิเศษของความเป็นพระพุทธเจ้า

กรรมคืออะไร อะไรเป็นเหตุแห่งกรรม จะดับกรรมด้วยวิธีใด

ดูก่อนภิกษุทั้งหลายเรากล่าวเจตนาว่าเป็นกรรม บุคคลคิดแล้วจึงกระทำกรรมด้วย กาย วาจา ใจ ก็เหตุเกิดแห่งกรรมเป็นไฉนคือผัสสะ(การกระทบกันระหว่างตากับรูป หูกับเสียง เป็นต้น) เป็นเหตุเกิดแห่งกรรม ก็ความแตกต่างแห่งกรรมเป็นไฉน คือกรรมที่ให้ไปเกิดในนรกก็มี กรรมที่ให้ไปเกิดในสัตว์เดรัจฉานก็มี ให้ไปเกิดในเปรตวิสัยก็มี ให้ไปเกิดในมนุษย์ก็มี ให้ไปเกิดในเทวโลกก็มี นี้เรียกว่าความแตกต่างแห่งกรรม ก็วิบากกรรมนั้นเป็นไฉน คือเราย่อมกล่าวว่าวิบากแห่งกรรมมี ๓ประการคือ กรรมที่ให้ผลในปัจจุบัน ๑ กรรมที่ให้ผลในภพที่เกิด ๑ กรรมที่ให้ผลในภพต่อไป ๑ นี้เรียกว่าวิบากแห่งกรรม ความดับแห่งกรรมเป็นไฉน คือความดับแห่งกรรมย่อมเกิดขึ้นเพราะความดับแห่งผัสสะ มีอริยมรรคประกอบด้วยองค์ ๘ เป็นปฏิปทาให้ถึงความดับแห่งกรรม ก็เมื่อใดอริยสาวกย่อมทราบชัด กรรม เหตุเกิดแต่กรรม ความต่างแห่งกรรม วิบากแห่งกรรม ความดับแห่งกรรม ปฏิปทาที่ให้ถึงความดับแห่งกรรมอย่างนี้ เมื่อนั้นอริยสาวกย่อมทราบชัดพรหมจรรย์อันเป็นไปในส่วนแห่งความชำแรกกิเลสเป็นที่ดับกรรมนี้ (นิพเพธิกสูตร ฉ.อ. ๓๓๔ )

กรรม ๓ กรรมที่กระทำทางกาย ทางวาจาและทางใจ ดูก่อนราหุล เธอปรารถนาจะทำกรรมด้วยกาย กายกรรรมนั้นเธอพึงพิจารณาเสียก่อนว่ากรรมของเรานี้พึงเป็นไป เพื่อเบียดเบียนตนเองบ้าง เบียดเบียนผู้อื่นบ้าง เบียดเบียนทั้งตนเองและผู้อื่นบ้าง กายกรรมนี้เป็นอกุศลมีทุกข์เป็นกำไร มีทุกข์เป็นวิบากกระมังหนอ กรรมเห็นปานนี้เธอไม่พึงทำด้วยกาย ถ้าเมื่อเธอพิจารณาอยู่พึงรู้อย่างนี้ว่า กรรมของเรานี้ ไม่พึงเป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น กรรมนี้เป็นกุศล มีสุขเป็นกำไร กรรมเห็นปานนี้เธอพึงทำ แม้กำลังทำ หรือทำแล้ว ก็พึงพิจารณาเช่นเดียวกัน การที่ทำด้วยวาจาและใจก็พิจารณาเช่นเดียวกัน ( จูฬราหุโลวาทสูตร ๖-๘๖ )

กรรมเก่ากรรมใหม่ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงกรรมทั้งใหม่และเก่า ความดับแห่งกรรมและปฏิปทาอันเป็นเครื่องให้ถึงความดับแห่งกรรม ก็กรรมเก่าเป็นไฉน จักษุ หู จมูก เป็นต้น บัณฑิตพึงเห็นว่าเป็นกรรมเก่าอันปัจจัยปรุงแต่งแล้ว สำเร็จด้วยเจตนา เป็นที่ตั้งแห่งเวทนา กรรมใหม่เป็นไฉน คือกรรมที่บุคคลทำด้วยกายวาจาใจในบัดนี้ ความดับแห่งกรรมเป็นไฉน คือ นิโรธที่ถูกต้องด้วยวิมุติเพราะความดับแห่งกรรม ก็ปฏิปทาอันเป็นเครื่องให้ถึงความดับแห่งกรรมเป็นไฉน คืออริยมรรคมีองค์ ๘ มีสัมมาทิฐิเป็นต้น (กรรมสูตร ๒-๓๓๓ )

พระพุทธเจ้าตรัสถึงการดับกรรมด้วยอริยมรรคมีองค์๘ ไม่เคยตรัสว่ามีวิธีอื่นใดจะตัดกรรมลดกรรมได้ ไม่ว่าคุณจะสร้างถาวรวัตถุมากมายขนาดไหนก็ไม่สามารถพ้นกรรมไปได้ และพระพุทธเจ้าก็ไม่รับรองการกำหนดภพชาติของคนเหล่านั้น นอกจากพระอริยบุคคลตั้งแต่พระโสดาบันขึ้นไป เพราะพระโสดาบันดับเหตุและปัจจัยที่จะไปเกิดในอบายภูมิทั้ง๔แล้ว โดยตัดสังโยชน์เครื่องร้อยรัดเบื้องต้นทั้ง๓ได้เด็ดขาด ต่างกับผู้ที่ถือศีลห้าที่ยังเป็นปุถุชนอยู่เมื่อมีเหตุและปัจจัยก็สามารถล่วงละเมิดศีลได้

ขยายความเรื่องของกรรม กรรมถือเจตนาเป็นสำคัญ เช่นเดียวกับพระองคุลีมาลที่กล่าวว่า ตั้งแต่เราเกิดมาแล้วในอริยะชาติ เราไม่มีความรู้สึกว่าจะแกล้งปลงชีวิตสัตว์ทั้งที่รู้อยู่หามิได้ หมายถึงชาติปัจจุบันที่จะได้เป็นพระอริยะ แม้แต่ชาติก่อนๆนั้นก็ไม่ได้มีเจตนา (รายละเอียดเขียนไว้ในวิธีปิดประตูนรก ) กรรมที่เกิดขึ้นโดย ๓ ทาง คือทางกาย ๓ ทางวาจา ๔ ทางใจ ๓ ที่เรียกว่า อกุศลกรรมบถ ๑๐

ทางกาย ๓ อย่าง

๑. ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ผิดศีล ปานาติปาต

๒. ถือเอาสิ่งของที่เจ้าของไม่ได้ให้ ผิดศีล อทินนาทาน

๓. ประพฤติผิดในลูกเมียผู้อื่น ผิดศีล กาเมสุมิจฉาจาร

ทางวาจา ๔ อย่าง

๔. พูดเท็จ ผิดศีล มุสาวาท

๕. พูดส่อเสียด ผิดศีลมุสาวาท ( ปิสุณาย วาจาย )

๖. พูดคำหยาบ ผิดศีลมุสาวาท ( ผรุสาย วาจาย )

๗. พูดเพ้อเจ้อ ผิดศีลมุสาวาท (สัมผัปปลาปา )

ทางใจ ๓ อย่าง

๘. มีใจโลภอยากได้ของผู้อื่น นภิชฌา

๙. คิดแค้นพยาบาทผู้อื่น พยาบาท

๑๐. เห็นผิดเป็นชอบ มิจฉาทิฐิ

เหตุที่ทำให้เกิดกรรมเพราะตาไปกระทบรูป หูไปได้ยินเสียง จมูกไปได้กลิ่น ลิ้นไปได้ลิ้มรส กายไปได้สัมผัส ใจไปปรุงแต่ง ทำให้เกิดความโลภอยากได้ เมื่อไม่ได้ตามต้องการก็โกรธ ที่โกรธก็เพราะหลง คน สัตว์ สิ่งของนั้นๆเป็นของเรา หรือเคยเป็นของเรา ใครจะมาแย่งชิงไม่ได้ ที่สุดก็มีการป้องกัน แย่งชิง เข่นฆ่า ฯลฯ ล้วนสร้างวิบากกรรมให้ไปเกิดในอบายภูมิ เวียนว่ายตายเกิดนับชาติไม่ถ้วน ซึ่งผลของวิบากกรรมให้ผลทั้งในปัจจุบัน ให้ผลในภพที่เกิดใหม่ และให้ผลในภพต่อๆไป แล้ววิบากกรรมทั้งหลายจะดับด้วยวิธีใด ก็ต้องดับด้วยมรรคมีองค์๘ เริ่มจากความเห็นถูกว่า อริยสัจ ๔ เป็นหนทางพ้นทุกข์ คือเห็นว่าความเกิดเป็นทุกข์ ความแก่และความตายเป็นทุกข์ การพลัดพรากจากสิ่งที่รักที่พอใจเป็นทุกข์ การประสบกับสิ่งที่ไม่เป็นที่รักที่พอใจเป็นทุกข์ การปรารถนาสิ่งใดแล้วไม่ได้สิ่งนั้นเป็นทุกข์ อย่างนี้เป็นต้น ฉะนั้นการที่จะลดกรรมตัดกรรมได้ต้องเริ่มจากรักษาศีล ๕ ให้ได้เสียก่อน คือละบาปทั้งปวง แม้จะสร้างบุญมากมายแค่ไหนแต่ถ้ายังละบาปไม่ได้ก็ไม่สามารถพ้นนรกไปได้แน่นอน จึงมีการกล่าวอ้างกันมากมายว่าทำอย่างนี้เป็นบุญสามารถลดกรรมตัดเวรได้ ผมได้หาเหตุและผลมาเขียนไว้เพื่อให้ผู้อ่านได้ใช้ปัญญาพิจารณาว่าสิ่งใดควรเชื่อสิ่งใดควรทำตาม แต่ละเรื่องที่เขียนลงในไปในบทความและคู่มือปิดประตูนรกนั้น ผมเห็นว่าคนส่วนใหญ่ยังคิดและทำอย่างที่เขียนเอาไว้ โดยความเห็นผิดตามๆกันมา ผมหวังที่จะชี้ทางสว่างให้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นอยู่ที่การสร้างสมบุญบารมีของแต่ละบุคคล เพราะอริยะเจ้าทั้งหลายต้องสร้างบุญบารมี อย่างน้อยหนึ่งแสนมหากัป แล้วกัปหนึ่งนานแค่ไหน ไม่สามารถนับได้ ( ดูบทที่ ๑๒ สงสาร กัปหนึ่ง))

การยอมรับสภาพกรรม ที่บุคคลเกิดมาย่อมมีกรรมเป็นของตนเอง เพราะความที่เราเกิดมานับชาติไม่ถ้วน เราไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่าเราสร้างกรรมอะไรไว้บ้าง บางคนเกิดมาไม่เคยสร้างเวรกรรมอะไรไว้เลยแต่ต้องได้รับความลำบากยากแค้น บางคนทำกรรมไว้มากมายแต่ยังเสวยสุขอยู่ได้ เพราะเราไม่รู้ว่ากรรมดีหรือกรรมเลวอันไหนจะส่งผลก่อนกัน แต่ถ้าเราเข้าใจหลักธรรมก็จะรู้ได้เลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหลายทั้งปวงเป็นเพราะวิบากแห่งกรรม เราไม่ต้องสงสัยอะไรเลย ไม่ต้องไปอยากรู้ว่าชาติที่แล้วได้สร้างกรรมเวรอะไรไว้บ้าง มันเป็นเรื่องของอจินไตย ผู้ปฏิบัติธรรมแท้ไม่สงสัยและยอมรับสภาพของกรรมนั้น แต่ผู้ปฏิบัติเทียมมีแต่ความสงสัย ก็เลยไม่สามารถตัดสังโยชน์ตัววิจิกิจฉาลงได้ พระเจ้าอชาตศัตรู ทรงสารภาพความจริงว่า พระองค์ได้ปลงพระชนม์ชีพพระบิดาผู้ดำรงธรรมเพราะปรารถนาความเป็นใหญ่ ด้วยเป็นคนเขลา คนหลง ไม่ฉลาด แต่เพราะพระองค์ทรงเห็นความผิดโดยความผิดจริงแล้ว พระพุทธเจ้าตรัสว่าบุคคลเห็นความผิดโดยความเป็นจริงแล้วสารภาพตามเป็นจริงรับสังวรต่อไปนี้เป็นวัฒนธรรมในวินัยของพระอริยะ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พระราชาองค์นี้ถูกขุดเสียแล้ว ถูกขจัดเสียแล้ว หากท้าวเธอจักไม่ปลงพระชนม์ชีพพระบิดาผู้ดำรงธรรม ธรรมจักษุอันปราศจากธุลีจักเกิดแก่ท้าวเธอ ณ ที่ประทับนี้ทีเดียว

อันนี้ให้มองเห็นสภาพความเป็นจริง ถ้าพระเจ้าอชาตศัตรูไม่ได้ทำปิตุฆาตพระบิดา ขณะที่ฟังธรรมอยู่กับพระพุทธเจ้า พระองค์ก็จะสำเร็จอริยะบุคคลขั้นใดขั้นหนึ่งเป็นแน่ ฉนั้นผู้ปฏิธรรมจึงยอมรับสภาพความเป็นจริงที่เกิด ถ้าเราไม่เคยสร้างกรรมนั้น ๆไว้ กรรมนั้นก็ไม่ตกแก่เรา แต่ถ้าเราเคยสร้างกรรมนั้น ๆไว้ เราจะไม่ปฏิเสธผลของกรรมนั้น

การชำระหนี้สงฆ์ของหลวงพ่อปาน วัดบางนมโคคือ ก่อนเข้าพรรษาหลวงพ่อปานจะนำเงินจำนวนหนึ่ง ๕๐๐ บาทบ้าง ๑๐๐๐ บาท บ้างไปชำระหนี้สงฆ์โดยกล่าวขออนุญาตต่อที่ประชุมสงฆ์ว่าผมขอชำระหนี้ให้แก่สงฆ์เป็นจำนวนเงิน ๑,๐๐๐ บาท สำหรับผลไม้ ดอกไม้ที่ชาวบ้านและเด็กๆได้นำไปกินไปใช้ทั้งหมดจะได้ไม่เกิดโทษกับพวกเขาทั้งหลาย แล้วพระสงฆ์ก็กล่าวคำว่าสาธุ พอครบปีท่านก็จะทำอย่างนี้อีก นี่เป็นการชำระหนี้สงฆ์ของหลวงพ่อปานโดยดับเหตุเสียก่อน ไม่ใช่เหตุเกิดแล้วค่อยมาชำระ อย่างนี้เรียกว่าป้องกันไว้ก่อ น เหมือนไฟที่ไหม้บ้านหมดไปแล้วจะมาแก้ไขก็ไม่ทัน เราต้องมาหาเหตุว่าเกิดไฟไหม้เพราะอะไร ถ้าเกิดจากไฟฟ้าลัดวงจรบ้านสร้างมาหลายสิบปีแล้ว สายไฟฟ้าในบ้านเริ่มกรอบยุ่ยก็สมควรที่จะเปลี่ยนได้แล้วคือดับที่เหตุเสียก่อน หรือคนที่ไปฆ่าคนอื่นตายบ้าง ไปทำร้ายร่างกายเขาบ้างแล้วไปติดสินบนไม่ให้เจ้าหน้าที่จับไปลงโทษ หรือเกิดคดีความต่างๆแล้วติดสินบนล้มคดี การทำอย่างนี่อาจจะไม่ติดคุกติดตารางแต่กรรมที่ทำเอาไว้ไม่ได้หมดไปด้วย กรรมข้ามภพข้ามชาติหรือหลายๆชาติอย่างพระโมคคลานะ ฉนั้นการสร้างพระหรือสร้างโบสถ์วิหารใดๆหรือแม้แต่การไหว้พระสวดมนต์อธิษฐานขอให้หมดเวรหมดกรรมก็ไม่เป็นผล จะลดกรรมได้คือไม่ก่อกรรมใหม่เพิ่ม อกุศลกรรมที่เคยทำอยู่ก็ให้ละเสีย กุศลกรรมใดๆที่ไม่เคยทำก็ให้ทำเสีย กศุลกรรมใดๆที่เคยทำแล้วก็ทำให้ยิ่งๆขึ้นไป อย่างนี้จึงจะถูกหลักพระพุทธศาสนา

กรรมบางอย่างที่ทำกับพระภิกษุก็ต้องไปขอขมาต่อท่านให้ท่านงดโทษเสีย ก็พอได้ ทั้งนี้อยู่ที่กรรมหนักกรรมเบา กรรมบางอย่างก็อโหสิกรรมได้บางอย่างก็ไม่ได้

สมัยที่พระพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่ ผู้ที่รู้ตัวว่าทำบาปหรือล่วงละเมิดพระวินัย ก็ไปสำนึกผิดต่อพระพุทธองค์และให้พระองค์งดโทษเสีย ปัจจุบันพระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพานนานแล้วจะไปสำนึกผิดอย่างไร ก็ต้องอยู่ที่ตัวเราเอง สำนึกเอง จุดธูปบอกกล่าวกับพระพุทธรูปในโบสถ์ก็ได้และให้สัจจะว่าจะไม่กระทำผิดใดๆอีก ก็เป็นการบรรเทาได้ส่วนหนึ่ง เพราะอย่างที่บอกไว้บุญส่วนบุญ บาปส่วนบาปไม่มีอะไรมาลบล้างได้ นอกจากทำบุญให้มากๆจนบาปตามไม่ทันหรือเป็นอโหสิกรรมไป ทั้งนี้ก็ต้องอยู่ที่ทำกรรมอะไรไว้

ชาวบ้านที่นำเงินใส่บาตรพระ เป็นผู้กระทำให้ศาสนาเสื่อมเองโดยไม่รู้ตัว รู้แล้วก็หาซองใส่ให้เรียบร้อย เขียนที่หน้าซองถวายปัจจัยเพื่อค่าน้ำหรือค่าไฟ ถวายเงินใส่บาตรทำมากและบ่อยเข้า ทำให้พระละกิเลสได้อยาก เคยได้ยินพระท่านพูดว่า พระแถวนั้นแถวนี้เดินบิณฑบาตซะจีวรปลิวเลยเพื่อแย่งกันไปเอาปัจจัยที่โยมกำลังจะใส่บาตร นั่นเองชาวบ้านผู้มีส่วนทำให้ศาสนาเสื่อม

เรื่องของเงินเป็นเหตุนั้นมีมากแก้ไขก็ลำบาก ทั้งพระและชาวบ้านต้องช่วยกัน แต่พิจารณาแล้ว ยากอย่างยิ่ง พระส่วนใหญ่ก็เป็นปุถุชนอยู่ อย่างสมัยก่อนมีพระที่สำเร็จอรหันต์มากและเป็นผู้ที่ทรงพระไตรปิฎกอย่างแท้จริง แม้การทำสังคายนาพระไตรปิฎกทั้ง ๓ ครั้ง ที่ผ่านมาก็ล้วนแต่ผู้ที่สำเร็จอรหันต์ทั้งนั้น

เบญจกามคุณกับเงินทอง ดีละนายคามณี คำของท่านเป็นอันกล่าวตามคำที่เรากล่าวแล้ว เพราะว่าทองและเงินไม่ควรแก่สมณศากยบุตร สมณศากยบุตรห้ามแก้วและทอง ปราศจากทองและเงิน ดูกรนายคามณี ทองและเงินควรแก่ผู้ใด เบญจกามคุณควรแก่ผู้นั้น เบญจกามคุณควรแก่ผู้ใด ทองและเงินก็ควรแก่ผู้นั้น (มณีจุฬกสูตร ๖-๔๖๑)

การทำบุญที่ยึดติดกับวัตถุมงคลจะได้บุญสักแค่ไหน มาพิจารณากันเวลาทำบุญ คิดอยากได้วัตถุมงคล ส่วนเงินที่ต้องเช่าวัตถุมงคลไป วัดจะเอาไปสร้างถาวรวัตถุอะไรก็แล้วแต่ไม่ติดใจอะไร เพราะต้องการวัตถุมงคลมากกว่า ส่วนอื่นเป็นผลพลอยได้ อย่างนี้จะได้บุญสักเท่าไหร่ ต้องถามว่าจริงอย่างนี้หรือไม่ ที่คนส่วนใหญ่ที่เช่าวัตถุมงคลไปเพื่อจุดประสงค์อะไร

มีแต่ชาวบ้านที่ไปทำบุญที่วัดแล้วมัคนายกก็จะอธิบายเรื่องบุญเรื่องบาป และอานิสงส์ของบุญที่ทำ ตายไปแล้เกิดที่ไหนเป็นอะไร เรียกว่าอธิบายแทนพระไปเลย มัคนายกเก่งๆสามารถเชิญชวนชาวบ้านทำบุญกันได้ปัจจัยมากมาย ที่ชาวบ้านทำบุญด้วยศรัทธาหวังผลความสุขในปัจจุบัน เมื่อเสียชีวิตหวังเข้าถึงสุคติสวรรค์ในภพภูมิหน้า และถึงซึ่งนิพพานอันความปรารถนาสูงสุด ผู้ใดหมั่นทำทานด้วยศรัทธามิได้ขาดพึงหวังผลถึงนิพพานได้ ต้องเข้าใจคำว่าศรัทธาด้วย

ศรัทธา ความเชื่อ ดูกรภิกษุทั้งหลาย กำลังของเสขบุคคล (ผู้ที่ยังศึกษาอยู่หมายถึงพระโสดาบัน พระสกทาคมีและพระอนาคามี) ๕ ประการ คือ ศรัทธา (ในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ) หิริ โอตตัปปะ วิริยะ และ ปัญญา (สังขิตตสูตร) ดูกรสารีบุตร อริยะสาวกใดมีศรัทธาตั้งมั่น เลื่อมใสยิ่งในพระตถาคต พึงหวังข้อนี้ได้ว่าจักเป็นผู้ปรารถนาความเพียรเพื่อละอกุศลธรรม เพื่อยังกุศลธรรมให้ถึงพร้อม มีกำลัง มีความบากบั่น มั่นคง ไม่ทอดธุระ ในกุศลธรรมทั้งหลาย ด้วยวิริยะ สติและปัญญา ซึ่งเป็นวิริยินทรีย์ สตินทรีย์ สมาธินทรีย์และปัญญินทรีย์ (สัทธาสูตร ๓-๙๓)

เมื่อก่อนได้ยินแต่มัคทายก ซึ่งแปลตามศัพท์ก็คือผู้ให้ทาง ส่วนมรรคนายกหรือมัคนายก คือผู้นำทาง ผู้จัดการทางกุศล ผู้ชี้แจงทางบุญ มคฺค เป็นบาลี มรรคเป็นสันสกฤต ส่วนนายกแปลว่าผู้นำ ดังนั้นที่ถูกต้องควรใช้มัคนายกหรือมรรคนายก แต่ชาวบ้านใช้มัคทายกจนติดปากเสียแล้ว

บทที่ ๑๙ นิพพานด้วยปัญญา (๓)

2012-12-08T03:54:00.000-08:00

ปัญญาทำให้รู้แจ้งแทงตลอด บทนี้เสริมความรู้ทางปัญญาที่หลายคนเคยรู้มาบ้างแล้วแต่อาจจะแตกต่างจากที่ผมนำมาเขียนเพื่อให้ได้ปัญญาจริงๆ ซึ่งมีอยู่หลายเรื่องแต่ก็ช่วยให้มีความเข้าใจมากขึ้น

พระร้องเพลง พระเล่นจำอวด

พระพุทธองค์ได้ตรัสกับพระอานนท์ว่า ศาสนาของตถาคตจะเสื่อมลงได้เหตุเพราะพุทธบริษัทไม่ปฏิบัติตามธรรมวินัยของพระองค์ ที่สุดเอาเศษจีวรมาผูกคอหรือมาทัดหู ก็ขึ้นชื่อว่าภิกษุแล้ว เวลานี้ภิกษุก็ทำผิดวินัยกันมาก ผิดกันตั้งแต่สมัยไหนก็ไม่รู้ได้ พระร้องเพลงก็มี พระเล่นจำอวดก็มี ทั้ง ๒ อย่างนั้นแม้จะทำให้มีผู้คนหันเข้ามาฟังธรรมกันมากขึ้น ตามความคิดของท่านว่าเหมาะสมเข้ากับเหตุการณ์ปัจจุบันก็จริงอยู่ แต่เป็นการสร้างนรกให้กับตัวเองโดยไม่รู้ตัวน่าเศร้าจริงๆ ถ้าเป็นฆราวาสธรรมกระทำอย่างนั้นก็มีบาปอยู่มากน้อยต่างกัน แต่เป็นพระภิกษุก็ถือว่าไม่เคารพต่อพระธรรมแล้ว และเพราะความเป็นปุถุชนของท่าน จึงไม่อาจเข้าใจหลักธรรมของอริยะไปได้ คนส่วนหนึ่งก็ชอบฟังพระร้องเพลง เล่นจำอวดจนหลงยึดติดคิดว่าได้ยินได้ฟังแล้วทำให้มีความสุข

โทษของภิกษุผู้กล่าวธรรมด้วยเสียงขับยาว ดูกรภิกษุทั้งหลาย โทษของภิกษุผู้กล่าวธรรมด้วยเสียงขับยาว ๕ ประการ คือ (๑) ตนเองย่อมกำหนัดในเสียงนั้น (๒) ผู้อื่นย่อมกำหนัดในเสียงนั้น (๓) ถูกตำหนิโทษว่าสมณศากยบุตรเหล่านี้ขับเหมือนพวกขับร้อง (๔) เมื่อพอใจการขับร้องความเสื่อมแห่งสมาธิย่อมมี (๕) ประชุมชนรุ่นหลังย่อมถือเป็นเยี่ยงอย่าง (คีตสูตร ๔-๒๓๔)

ดูก่อนราหุล เรากล่าวว่า บุคคลผู้ไม่มีความละอายในการกล่าวมุสาทั้งที่รู้ จะไม่ทำบาปแม้น้อยหนึ่งเป็นไม่มี เพราะเหตุนั้นราหุลเธอจักไม่กล่าวมุสา แม้เพราะหัวเราะกันเล่น

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อบุคคลล่วงธรรมอย่างหนึ่งคือ การกล่าวเท็จทั้งที่รู้ เรากล่าวว่าบาปกรรมอะไรๆ อันเขาจะไม่พึงทำไม่มีเลย (สัมปชานมุสาวาทสูตร ๕-๒๔๕)

ขับเสียงยาวเป็นอย่างไรคงไม่ต้องอธิบายกันนะ ส่วนจำอวดมีให้เห็นกันอยู่ สร้างและสะสมทางนรกให้กับตัวเองแท้ๆไม่รู้บ้างหรืออย่างไร ขอบอกก่อนว่าผมไม่มีเจตนาที่จะยกตนข่มท่านแต่ประการใด แต่ต้องการให้พุทธบริษัทได้เข้าใจหลักธรรมให้มีปัญญาเพิ่มขึ้น แม้ในเวลานี้ก็มีพระที่ทำผิดวินัยกันมากโดยไม่รู้ตัว ฆราวาสเองก็ไม่เข้าใจ ทำให้พระผิดวินัยกันด้วย

เพื่อให้ชาวพุทธทั้งหลายได้เข้าใจพระวินัยเพิ่มขึ้น จึงนำตัวอย่างบางเรื่องมาขยายความให้รู้กัน

โภชนปฏิสังยุตที่ ๒ หมวดว่าด้วยการบิณฑบาตและฉันอาหาร สิกขาบทที่ ๒ ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เมื่อรับบิณฑบาต เราจักแลดูแต่ในบาตร

ครั้งพุทธกาลโน้น ลูกศิษย์ของพระสารีบุตรบวชมาได้ ๕ พรรษา ยังไม่เคยไปบิณฑบาตในกรุงสาวัตถีเลย ออกพรรษาแล้วก็บอกเพื่อนภิกษุให้พาไปบิณฑบาตในเมืองบ้าง เพื่อนภิกษุก็เตือนให้ระวังรักษาให้ดี ถ้ารักษาไม่ดีตายแน่

ภิกษุเหล่านั้นก็พากันไปบิณฑบาต พอไปถึงหน้าบ้านเศรษฐี พอดีลูกสาวเศรษฐีนุ่งห่มน้อยไม่ระวังกาย ทำให้เห็นของสงวนบ้างไม่เห็นบ้าง วับๆแวมๆ กลิ่นหอมจากเครื่องหอมลอยมา พร้อมกล่าววาจารับอาหารหวานคาวเสียก่อน ขณะนั้นตาของทั้งสองได้ประสบกัน เธอนั้นงามเสียจริงๆ

สาวเจ้าก้มมองเห็นพระรูปงามเหมือนกัน อุคคหนิมิต เกิดขึ้นเห็นหมดทุกอย่าง เมื่อสองฝ่ายเห็นหน้ากันอย่างนั้น ไฟราคะก็ลุกโพลง ไหม้ใจของลูกสาวเศรษฐีสิ้นชีวิตอยู่ตรงนั้น ส่วนภิกษุองค์นั้นเล่าก็ถึงกับสลบไปต้องหามกันกลับวัด

ลูกสาวเศรษฐีตายแล้วก็เอาไปเผาเลย แล้วเอาเสื้อผ้ามาบังสุกุลกับพระรูปนั้น พอเอาเสื้อผ้ามาวางต่อหน้า อุคคหนิมิต เกิดขึ้นเป็นรูปหญิงสาวยิ้มให้อย่างยั่วยวน เท่านั้นแหละ ไฟราคะก็เผาจิตพระท่านให้สิ้นใจตายในขณะนั้น

มีพระวินัยอีกบทที่ต้องนำมาประกอบกัน คือ ธัมมเทศนาปฏิสังยุตที่ ๓ หมวดว่าด้วยการแสดงธรรม สิกขาบทที่ ๑๔ ภิกษุพึงทำความศึกษาว่าเรายืนอยู่ จักไม่แสดงธรรมแก่คนไม่เป็นไข้ผู้นั่งอยู่

พระทั้งหลายขณะบิณฑบาต ญาติโยมได้ใส่บาตรเสร็จแล้วนั่งโดยเคารพและพนมมือ พระก็ยืนให้พร “ยะถา สัพพี----- หรือบทอื่นใดก็ตาม”

นั้นแหละยืนให้พรเห็นแก่ลาภ และไม่เคารพธรรมวินัยคำสอนของพระพุทธเจ้า ยืนเทศนาให้แก่บุคคลไม่เป็นไข้ที่นั่งอยู่ ตัวเองก็ไม่เป็นไข้ จะถูกต้องได้อย่างไร คำเทศนาใช่ว่าแต่จะนั่งอยู่บนธรรมาสน์ก็หาไม่ การกล่าวพระธรรมบทใดบทหนึ่งก็เป็นการแสดงธรรมเช่นกัน เมื่อญาติโยมต้องการขอพร พระก็บอกให้เขาลุกขึ้นยืนก็ได้ (ไม่สวมหรือยืนบนรองเท้า)

พระในยุคของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ท่านจะให้ชาวบ้านเอาไม้แผ่นเดียวมายึดไว้กับตอไม้ ถึงเวลาก็เอาผ้าขาวมาปูไว้ พอหลวงปู่มั่นและหมู่สงฆ์กำลังบิณฑบาตมา ชาวบ้านก็จะตีเกาะเตือนให้พากันมาใส่บาตร เสร็จแล้วก็นิมนต์ให้ท่านนั่งและให้พร อย่างนั้นแหละท่านเคารพธรรมวินัย

พระบางวัดรับบิณฑบาตแล้วก็จะเดินไปรับบาตรที่อื่นต่อไม่ได้ให้พร ชาวบ้านก็ไม่ว่ากระไร แต่ชาวบ้านที่กลัวจะไม่ได้บุญก็มีเยอะต้องการให้พระท่านให้พร ความจริงขณะใส่บาตร จิตก่อนให้มีความยินดี จิตขณะกำลังให้ผ่องใส ให้แล้วมีความปิติยินดี ครบองค์ ๓ อย่างนี้บุญก็เกิดแล้ว

พระบิณฑบาตเสร็จแล้วก็จะนำไปฉันที่วัด เมื่อฉันเสร็จแล้วก็จะให้พรอีกครั้งหนึ่ง แม้อาหารที่บิณฑบาตมามีมากก็จะถูกแบ่งไว้ฉันเวลาเพล ซึ่งจะมีลูกศิษย์ฆราวาสจัดการอุ่นให้เป็นที่เรียบร้อย เมื่อพระฉันเพลเสร็จก็จะอนุโมทนาคาถาให้อีก วันหนึ่งให้ตั้งสองรอบนะ

ทานของนางนาค

สมัยหนึ่งภิกษุในลังกาทวีปประมาณ ๖๐ รูป พากันเที่ยวไปไหว้บูชามหาวิหารทั้งหลาย จากนั้นภิกษุทั้งหมดใคร่จะไปไหว้ราชายตนะเจดีย์ในนาคทวีป เป็นลำดับต่อไป

ครั้นรุ่งแจ้งภิกษุเหล่านั้นได้เตรียมตัวเข้าไปบิณฑบาตในหมู่บ้าน เที่ยวบิณฑบาตไปทั่วไม่ได้อาหารแม้แต่น้อย ในขณะนั้น มีหญิงคนหนึ่งชื่อนาคาเป็นทาสีค่าตัว ๖๐ กหาปณะ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนั้นของตระกูลหนึ่งกำลังถือหม้อไปตักน้ำ นางเห็นภิกษุเหล่านั้นเข้าไปนมัสการแล้วถามว่า พระคุณเจ้าได้ภิกษาหารแล้วหรือ ภิกษุทั้งหลายบอกกับนางว่า ดูก่อน อุบาสิกาเวลานี้ยังเป็นเวลาก่อนเพลนี่นา นางทราบว่าภิกษุเหล่านั้นไม่ได้อะไรเลย จึงมีความคิดที่จะถวายทานแก่ภิกษุเหล่านั้น คิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรดี แต่ก่อนเราอาศัยเงิน ๖๐ กหาปณะ ทำการรับจ้างได้ค่าตัวในตระกูลอื่น บัดนี้เราจะยอมเป็นทาสีแห่งตระกูลอื่นในเวลากลางคืน เราจะถวายทานให้ได้ทีเดียว จึงเข้าไปหาภิกษุเหล่านั้น ได้วางหม้อน้ำไว้เฉพาะหน้าภิกษุเหล่านั้นแล้วพูดว่า ข้าแต่พระคุณเจ้าหม้อน้ำนี้ควรค่า ๑ บาท ขอพระคุณเจ้าทั้งหลายโปรดรออยู่ก่อน ข้าพเจ้าจะกลับมา

นางรีบเข้าไปสู่ตระกูลนั้นนั่นเอง แล้วพูดกับนายเจ้าของบ้านได้โปรดให้เงิน ๖๐ กหาปณะ งวดอื่นแก่ข้าพเจ้าเถิด เจ้าของเงินได้ยินนางพูดเช่นนั้น ก็ตอบไปว่า แม่นางเป็นทาสีของตระกูลอื่นมิใช่หรือ เธอยังไม่เห็นความหลุดพ้นจากหนี้เก่าเลย แล้วเธอจะเอาเงินเพิ่มขึ้นเพื่ออะไรกัน นางตอบไปว่า ข้าแต่นาย โปรดอย่าคิดเรื่องนั้นเลย ข้าพเจ้ายอมเป็นทาสีในเรือนท่านในเวลากลางคืนจะทำงานใช้หนี้ท่าน ได้โปรดให้เงินแก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด เจ้าของเงินก็ตกลงแล้วทำหนังสือสัญญากันแล้วให้เงินนางไป

นางรับเงินนั้นแล้วเที่ยวไปทั่วหมู่บ้านนั้นๆ ได้ให้เงินตระกูลละหนึ่งกหาปณะเพื่อแลกกับอาหารใช้เงินไปจนหมด เมื่อได้อาหารพร้อมแล้ว จึงไปใส่บาตรกับภิกษุทั้งหลาย เมื่อใส่บาตรเสร็จแล้วจึงบอกถึงความพยายามของนางทั้งหมดจึงได้อาหารมา

ขอนมัสการเท้าของผู้เป็นเจ้าทั้งหลาย ขอพระคุณเจ้าโปรดฟังคำของข้าพเจ้า บุคคลอื่นเช่นพระผู้เป็นเจ้านี้ในแผ่นดินย่อมไม่มีแก่ข้าพเจ้า เพราะความเป็นคนกำพร้าอนาถา ข้าพเจ้าทนเป็นทาสีกู้หนี้ไม่อาจใช้หนี้ได้ ข้าพเจ้าไม่มีที่อยู่ ไม่มีสมบัติ ไม่มีญาติพี่น้อง อยู่ไปอย่างนั้น

วันนี้ข้าพเจ้าได้ถวายทานแล้ว ขอพระคุณเจ้าทั้งหลายจงบริโภคอาหารที่ข้าพเจ้าได้ถวายด้วยเถิด

นางพาภิกษุเข้าไปยังป่ามุจลินท์ ริมสระน้ำ ในบรรดาภิกษุเหล่านี้พระเถระเรียกพระภิกษุทั้งหลายว่า ดูก่อนท่านผู้มีอายุ ขอท่านทั้งหลายจงชำระให้สะอาดซึ่งนาแห่งพืช คือศรัทธาของหญิงคนนั้น ผู้ยังมีราคะ จงอย่าบริโภคอาหารในเวลานี้ แล้วกล่าวต่อไปว่า

แน่ะ ท่านผู้เจริญ หญิงคนนั้นไม่ใช่มารดาของเราและไม่ใช่พี่หรือน้องของเรา นางนั้นไม่ใช่แม่ยาย ไม่ใช่ลูกสะใภ้ ไม่ใช่ญาติ และไม่ใช่เพื่อนฝูง นางเป็นคนอนาถา ยากจนเข็ญใจ ทำงานของผู้อื่น คิดอย่างนี้ว่า ภิกษุผู้มีความเพียรเหล่านี้เป็นผู้มีศีล มีคุณ มีพรตดี ทานที่ถวายแก่ภิกษุเหล่านี้แม้มีจำนวนน้อย พึงอำนวยผลเป็นอนันต์ นางขายตัวเป็นทาสเพื่อถวายทานแก่เราทั้งหลายในวันนี้

เราทั้งหลาย พึงหวังผลอันยิ่งใหญ่ต้องชำระตัวให้บริสุทธิ์ เราไม่ฆ่าอาสวะทั้งหลายมีราคะแล้วไม่ต้องบริโภคอาหารนั้น

ครั้นกล่าวอย่างนั้นแล้ว ภิกษุทั้งหลายเหล่านั้น นั่งแล้วในที่นั้นเจริญวิปัสสนา บรรลุอรหันต์ พร้อมด้วยปฏิสัมภิทา ครั้งนั้นภิกษุเหล่านั้น อันเทวดาทั้งหลายในป่านั้นแซ่ซ้องสาธุการ เมื่อบริโภคอาหารแล้ว เทวดาที่สิงสถิตอยู่ตามเศวตฉัตรของพระราชาทราบความเป็นไปของนางนั้นและของภิกษุทั้งหลาย และได้ยินสาธุการของเทวดาทั้งหลายในป่านั้น จึงให้สาธุการด้วยความยินดีว่า

สาธุ สาธุ ท่านผู้มีศรัทธามาก สาธุ สาธุ ความดีท่านทำแล้ว ทานได้ถึงเนื้อนาบุญแล้ว วันนี้ท่านได้ลาภเป็นอย่างดี

พระราชาได้ยินเสียงสาธุการของเทวดา ตรัสถามว่าแน่ะเทวดาท่านให้สาธุการแก่ทานของข้าพเจ้าหรือ หรือว่าให้สาธุการแก่ทานของผู้อื่น ลำดับนั้น เทวดาตอบพระราชาว่า สาธุการมิได้หมายถึงทานของพระองค์ แต่หมายถึงทานของนางนาคา แล้วกล่าวว่า

ผู้ใดทำการบีบคั้นผู้อื่นด้วยการบั่นรอนและทำลายเป็นต้น และยังทำบูชาใหญ่คือการถวายทาน ให้เป็นไปทานของผู้นั้นไม่มีผลมาก

ผู้ใดไม่มีความนับถือเป็นเบื้องหน้าให้ทานในที่ใช่เนื้อนาบุญ โดยไม่มีศรัทธา ไม่พิจารณาให้ถี่ถ้วนทานของผู้นั้นไม่มีผลมาก

ผู้ใดแม้เป็นคนยากจนเข็ญใจ แต่มีศรัทธามากประกอบด้วยความนับถือ มีใจบริสุทธิ์ ให้ทานแม้เล็กน้อยทานของผู้นั้นย่อมให้ผลหาที่สุดมิได้

เทวดาพรรณนา ความมีผลมากในทานโดยนัยนี้เป็นต้น แล้วพูดว่า ข้าแต่มหาราช หญิงคนหนึ่งชื่อนาคาในนาคทวีปเป็นทาสีเงิน ๖๐ กหาปณะ ได้ถวายทานอย่างนี้แก่ภิกษุทั้งหลายและภิกษุทั้งหลายอาศัยทานของนางจนบรรลุอรหันต์ ข้าพเจ้าชื่นชมยินดีต่อหญิงนั้นจึงให้สาธุการแล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดโดยพิสดาร

พระราชาทรงฟังเรื่องนั้นแล้ว มีความโสมนัสตรัสเรียกเจ้าหนี้และนางนั้นมาแล้วทรงโปรดใช้หนี้ให้แก่นาง ทำนางนั้นให้พ้นจากเป็นทาส ทรงทำทวีปทั้งหมดนั้นให้เป็นรางวัลประทานแก่นางนั้น ทรงประทานสมบัติเป็นอันมาก ตั้งแต่นั้นมา นัยว่า ทวีปนั้นมีชื่อปรากฏว่า นาคทวีป แต่นั้นมานางทำบุญกรรมเป็นอันมาก ในเวลาสิ้นชีวิตไปเกิดในเทวโลก ดังนี้

ผู้มีใจประกอบด้วยปัญญาอย่างนี้ ทำตนให้เป็นทาสให้ทานแล้ว ย่อมไปสวรรค์ และเป็นผู้ได้รับการสรรเสริญ

เพราะฉะนั้นท่านจงยินดียิ่งๆขึ้นไปต่อการให้ทานมีความปรารถนาประโยชน์เป็นเหตุ ตัดกองตระหนี่เสีย คบมิตรคือทานเถิด

ข้าพเจ้านำเรื่องของนางนาคมาเขียนและมีรายละเอียดมากหน่อยเพื่อต้องการให้ชาวพุทธได้เข้าใจการทำทานแม้น้อยนิดแต่ให้ผลมากได้อย่างไร ภิกษุสมัยก่อนปฏิบัติเช่นไร จึงทำให้ทานของนางนาคมีผลมาก เรื่องลักษณะนี้ก็มีอยู่หลายเรื่องด้วยกัน นำมาให้อ่านเพียงเรื่องเดียว

ปัจจุบันคงจะเป็นไปได้ยากที่ทานจะให้ผลได้ขนาดนั้น เพราะหาภิกษุที่อยู่ในธรรมวินัยได้น้อย ยิ่งพระอริยะแล้วยิ่งหายากไปอีก จะว่าแต่พระอรหันต์เลย พระโสดาบันก็หาได้ยากแล้ว ความจริงพระโสดาบันบ้านเราก็ยังมีอยู่นะ พระโสดาบันที่เป็นฆราวาสก็มี ของอย่างนี้รู้เฉพาะตน ถ้ายังไม่มีโอกาสได้สนทนากับท่านก็ไม่อาจรู้ได้ง่ายๆ พระโสดาบันบุคคลก็ใช้ชีวิตปรกติเหมือนปุถุชนทั่วไป จะมีบ้างที่การพูดการกระทำจะต่างกันออกไป คนทั่วไปจะมองไม่ค่อยออก คนใกล้ชิดบางคนก็ยังมองไม่ออกก็มีมาก ใครได้พบเจอและมีโอกาสได้สนทนาธรรมก็ถือว่ามีลาภอย่างยิ่ง

ฐานะ ๔ พึงรู้ด้วยฐานะ ๔ ดูกรภิกษุทั้งหลาย (๑) ศีลพึงรู้ได้ด้วยการอยู่ร่วมกันนาน ไม่ใช่เล็กน้อย มนสิการจึงจะรู้ ไม่มนสิการอยู่หารู้ไม่ คนมีปัญญาทรามหารู้ไม่ (๒) ความสะอาด พึงรู้ได้ด้วยถ้อยคำ (๓) กำลังใจพึงรู้ได้ในอันตราย ฯ (๔) ปัญญาพึงรู้ได้ด้วยการสนทนาฯ (ฐานสูตร ๔-๓๕)

ส่วนการทำบุญกับพระสงฆ์ในปัจจุบันนี้ก็ดีอยู่แล้ว ทำเสร็จครบองค์ ๓ บุญเกิดขึ้นทันทีไม่ต้องไปคิดมาก การทำทานโดยการใส่บาตรก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ต่อไปก็ต้องหมั่นรักษาศีลให้บริสุทธิ์ และฝึกการภาวนา เป็นไปตามขั้นตอน

นมหกใส่บาตร

ย้อนกลับไปที่สิกขาบททั้ง ๒ อีกครั้ง ปรกติเมื่อภิกษุบิณฑบาตต้องอยู่ในอาการสำรวมตาไม่สอดส่ายวอกแวกจะจงกรมไปด้วย พุทโธ ธัมโม สังโฆ หรืออะไรก็ได้ที่ถนัด มองห่างจากปลายเท้าประมาณเมตรหนึ่ง แต่ขณะที่เดินอยู่สัก๒-๓ เมตรก็ได้ มองใกล้ไปก็จะโดนรถชนเอาต้องระวังด้วย แต่ขณะที่รับบาตรอยู่นั้นฆราวาสยืนอยู่ สายตาภิกษุก็จะอยู่ช่วงท้องของฆราวาสโดยประมาณ ถ้าฆราวาสนั่งลงสายตาภิกษุก็จะเห็นฆราวาสนั่งยองๆ ผู้หญิงแต่งตัวไม่มิดชิดสายเดี่ยว เกาะอก คอกระเช้า บางคนก็ชุดคลุมยาวไม่ใส่ชั้นในก็มี นั่งลงตรงหน้าพระเห็นหมดทั้งข้างบนข้างล่าง ขาสั้นเอวต่ำ นั่งลงไปก็เห็นร่องก้นหมด คนข้างหลังเห็นหมด พระบางท่านก็อยากจะชะเง้อไปดูข้างหลังบ้าง กลับไปวัดต้องรีบต่อศีลปลงอาบัติกันยกใหญ่ แต่เมื่อภิกษุรับบิณฑบาต จักแลดูแต่ในบาตร คือให้สำรวมมองแต่ในบาตร

ขณะพระยืนอยู่ คนทั้งหลายนั่งใส่บาตร บางคนใส่ไม่ค่อยถึงโยงโย้โยงหยกก็จะล้มใส่พระ บางทีก็จะไปดึงบาตรพระให้ตกลงมาอีก บางทีใส่ไม่ถึงพระท่านก็จะลดบาตรลงต่ำให้ใส่สะดวก พระบางท่านก็โน้มตัวลงไปรับอาหารการโน้มตัวของพระไม่สมควร เหมือนอาการว่าพระได้แสดงความคารวะคือ การเคารพต่อฆราวาสบาปกันยกใหญ่ อธิบายความหมายในเรื่องฝนรัตนะ

ฝนรัตนะ

ในสมัยพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งพร้อมเหล่าภิกษุจำนวนมาก ประชาชนทั้งหลายได้นิมนต์ให้มารับภัตตาหารในหมู่บ้านนั้น มีชายยากจนผู้หนึ่งได้ยินข่าวการกุศลครั้งนี้ มีความศรัทธาต่อพระพุทธเจ้า แต่ตัวเองเป็นคนจนคงไม่มีโอกาสได้ถวายทานต่อพระพุทธเจ้าเป็นแน่ ถึงกระนั้นถ้าได้ถวายทานกับพุทธสาวกก็ดี ยังความปลาบปลื้มใจและรีบจัดเตรียมอาหารสำหรับถวายทาน

ในครั้งนั้นพระพุทธเจ้าได้ตรวจดูวาสนาบารมีของสัตว์ทั้งหลาย ทรงเล็งเห็นด้วยจักษุฌาณว่า ชายยากจนผู้นั้นเป็นผู้มีวาสนาบารมี เมื่อพิจารณาแล้ว พระพุทธองค์ก็มีดำริที่จะโปรดชายผู้นั้นในตอนเช้า

ท้าวสักกะมีความล่วงรู้ในดำริของพระพุทธเจ้า ในคืนนั้นก็ได้เหาะจากสวรรค์ลงมายังบ้านของชายผู้นั้น และทำอาหารที่ชายผู้นั้นกระทำอยู่ให้เป็นอาหารทิพย์

พอเช้าได้เวลาบิณฑบาต พระพุทธเจ้าก็เสด็จมายังบ้านของชายผู้นั้น โดยไม่มีใครรู้เลย เพราะตระกูลใหญ่ในหมู่บ้านก็ประสงค์จะให้พระพุทธเจ้าเสด็จมายังเรือนของตนทั้งนั้น

เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จมาถึงหน้าบ้านของชายผู้นั้นแล้ว ยืนรออยู่สักครู่ ขณะนั้นอาหารที่ชายผู้นั้นเตรียมถวายทานก็เสร็จเรียบร้อย ชายนั้นมองเห็นภิกษุยืนอยู่หน้าบ้าน จึงรีบออกมาต้อนรับ

ด้วยพุทธลักษณะอันมีฉัพพรรณรังสีของพระพุทธเจ้า ทำให้ชายผู้นั้นรู้ได้ทันทีว่าผู้ที่มาเรือนของตนนั้น คือ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ยังความปลาบปลื้มยินดีเป็นยิ่งนักแก่ชายผู้นั้น

เขาได้นมัสการพระพุทธเจ้าแล้ว มีความคิดว่าจะจัดอาสนะตรงไหนจึงจะสมควร เรือนของตัวเองก็เล็กคับแคบ ประตูทางเข้าก็ต่ำ จะนิมนต์ให้พระพุทธเจ้าเข้าไปในเรือนของตนก็ไม่บังควร ทันใดนั้นเองแผ่นดินตรงหน้าประตูเรือนของชายผู้นั้นก็ทรุดต่ำลง

พระพุทธเจ้าก็ตรัสบอกให้ชายผู้นั้นนำทาง แล้วพระพุทธเจ้าก็เสด็จเข้าไปยังเรือนนั้น (โดยไม่ต้องเสด็จก้มพระเศียรเข้าไป ) ชายนั้นจัดการอาสนะและถวายอาหารอันเป็นทิพย์ที่ท้าวสักกะมาเนรมิตให้แล้ว ตั้งความปรารถนาให้ถึงพร้อมความมีโภคทรัพย์มิได้ขาด

เมื่อเสร็จภัตกิจแล้วพระพุทธเจ้าก็เสด็จราชดำเนินกลับ ทันใดนั้นฝนรัตนะ ได้ตกลงมาเต็มเรือนของชายผู้นั้น เขาได้นำทรัพย์ส่วนหนึ่งไปถวายพระราชา แล้วนำทรัพย์ที่เหลือบริจาคทานตลอด เขาถึงพร้อมด้วยโภคทรัพย์ทั้งหลายจุติจากอัตภาพนั้นแล้วไปบังเกิดยังเทวโลก

ที่นำตัวอย่างและเรื่องต่างๆมาประกอบการเขียนครั้งนี้ เพื่อให้ชาวพุทธทั้งหลายได้ใช้ปัญญาพิจารณาให้มากตามเรื่องที่ผมเขียนเอาไว้

ความจริงเหตุที่ทำให้พุทธศาสนาอยู่ได้ไม่ตลอดก็เป็นเพราะพุทธบริษัททั้งนั้น ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา พุทธบริษัทโดยภิกษุทำผิดพระวินัยเป็นส่วนมาก อุบาสกอุบาสิกาที่เข้าถึงพระรัตนตรัยมีน้อย

อย่างที่มีข่าวภิกษุ อุบาสิกาและญาติธรรมเดินขบวนไปประท้วง เรียกร้องไม่รู้ว่าพระจะไปเรียกร้องอะไร พระวินัยก็ยังรักษาไม่ได้ ธรรมะก็ศึกษามาน้อย ไม่เข้าใจหลักธรรมที่แท้จริง

ภิกษุและผู้ปฏิบัติธรรมไม่ไปข้องแวะหรือเข้าไปเกี่ยวข้องกับการเมือง การปกครอง ไปถามผู้ศึกษาพระอภิธรรมดู รู้กันหมดทุกคน เมื่อไม่ได้ดั่งใจก็แสดงอาการโกรธ เท่านั้นยังไม่พอยังกล่าววาจาสาปแช่ง ท่านไม่รู้หรือไง ถ้าสิ้นชีวิตในเวลานั้น ท่านตกนรกทันทีเลยนะ แล้วอย่างนี้จะไปสอนชาวบ้านได้อย่างไรกัน มีแต่ชาวบ้านที่ไม่มีปัญญาจึงยังหลงเชื่ออยู่ ตัวเองยังไม่เข้มแข็ง ยังไม่ศรัทธา แล้วจะให้ผู้อื่นศรัทธาได้อย่างไร

ชาวพุทธในเวลานี้คล้ายกับผู้คนในแคว้นวัชชี ที่ถูกวัสสการ พราหมณ์มายุแหย่ให้แตกความสามัคคี ท้ายสุดก็ต้องตกเป็นเมืองขึ้นของพระเจ้าอชาตศัตรู ผิดแต่ชาวพุทธในเวลานี้ ไม่เชื่อถือพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า ภิกษุก็ไม่เคารพพระวินัย ทำตัวเป็นปฏิปักษ์ต่อพระธรรม

มหาศีลดูกรภิกษุทั้งหลาย เมื่อปุถุชนกล่าวชมตถาคต พึงกล่าวชมว่าพระสมณโคดมเว้นขาดจากการเลี้ยงชีพ โดยทางผิด ด้วยดิรัจฉานวิชาอย่างที่สมณพราหมณ์บางจำพวกฉันโภชนะที่เขาให้ด้วยศรัทธาแล้วยังทำอยู่คือ (๑) ทายอวัยวะ ทำนายฝัน (๒) ทายลักษณะแก้วมณี ลักษณะผ้า (๓) ดูฤกษ์ยาม (๔) พยากรณ์เหตุการณ์ ดินฟ้าอากาศ (๕) ดูโชคเคราะห์ (๖) ทำพลีกรรม บนบาน แก้บน (๗) ปลุกเสกร่ายมนต์จับผี ปรุงยา (พรหมชาลสูตร ๑-๒๒๖) ในสามัญผลสูตร จะกล่าวถึงมิจฉาอาชีวะ โดยเนื้อความที่เหมือนกัน เรื่องบางเรื่องก็มีอยู่ในหลายพระสูตร

การทำสังคายนาพระไตรปิฎก ครั้งที่ ๒ และ ๓ ก็เกิดจากเงินเป็นลำดับ ปัจจุบันก็มีพระภิกษุสะสมเงินกันมาก บางทีชาวบ้านยังไปกู้ยืมพระยังมี สะสมมากกิเลสก็มาก ถ้าจะสร้างถาวรวัตถุก็เป็นเรื่องของชาวบ้านเขา ไม่ใช่ส่วนของพระที่คิดจะสร้างเพื่อเป็นบุญ พระปฏิบัติตามธรรมวินัยก็เป็นบุญแล้ว ถ้าหากยังไม่บรรลุมรรคผล

ชำระหนี้สงฆ์

ไม่รู้ว่าพระรูปไหนวัดอะไรเริ่มหาเงินโดยกล่าวอ้างความศรัทธาที่ไม่รู้เรื่องของชาวบ้านตั้งตู้บริจาค ทำบุญเพื่อชำระหนี้สงฆ์ ไม่รู้ว่าไปเป็นหนี้พระตั้งแต่เมื่อไหร่ พระบางรูปก็เทศน์ขณะชาวบ้านเดินเข้ามาในวัดและเดินออกไปทั้งดินและทรายติดรองเท้าไปนอกวัดเป็นบาป ไม่รู้คิดได้อย่างไร ทุกอย่างเป็นไปโดยธรรมชาติ เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปอยู่แล้ว ลมและฝนก็พัดพาดินของวัดปลิวไปไหนต่อไหนอยู่เป็นปรกติ สิ่งของที่มีผู้คนมาทำบุญถวายเป็นของวัด โดยเฉพาะที่ดินและสิ่งปลูกสร้างทั้งหลายไม่ใช่ของพระ พระเพียงมาอาศัยเท่านั้น

เมื่อใส่เงินในตู้บริจาคชำระหนี้สงฆ์แล้ว พระนำเงินไปทำอะไรบ้าง ช่วยบอกหน่อยเถอะ ถ้าว่าจะนำเงินไปสร้างนั่นทำนี่หรือใส่ย่ามพระเวลาฉุกเฉินก็นำไปใช้ก็เท่ากับหลอกลวงชาวบ้าน

พระทำผิดพระวินัยก็ยังมีการปลงอาบัติหรืออยู่กรรมแล้วแต่อาบัติร้ายแรงเท่าไหน คณะสงฆ์เป็นผู้พิจารณาต้องอยู่ปริวาสกรรมกี่วัน ตามระเบียบของสงฆ์นั่น แล้วฆราวาสจะมีวิธีชำระหนี้สงฆ์อย่างไร ถ้าทำต่อพระก็ไปขอขมากรรมต่อพระให้ท่านอโหสิกรรมให้ แต่ถ้าทำกรรมในอดีตชาติที่เราจำไม่ได้ว่าเราเคยพูดจาล่วงเกินพระสงฆ์ทั้งหลายหรือแม้แต่คิดอติไม่ดีต่อพระพุทธเจ้า พระธรรมเจ้าก็ดี ก็สมควรไปขอขมากรรมต่อพระประธานในโบสถ์ การขอขมากรรมไม่ได้ทำให้กรรมนั้นหมดไป แต่เป็นการยอมรับกรรมสำนึกผิด (ทางกฎหมายผู้รับผิดศาลลดโทษให้กึ่งหนึ่ง)เพราะมีความเชื่อบาปบุญคุณโทษเชื่อเรื่องกรรม อันเป็นพื้นฐานของชาวพุทธ ที่เชื่อเรื่องของกรรม และจะไม่สร้างกรรมใหม่อีก เพราะกรรมเก่าเราแก้ไขอะไรไม่ได้

บาปที่เกิดขึ้นโดยการกระทำของชาวบ้านที่รู้เท่าไม่ถึงการณ์ เจตนาหรือไม่เจตนาก็ดี จะมาลบล้างบาปด้วยวิธีอะไรกัน ไม่มีหรอก บุญส่วนบุญ บาปส่วนบาป ถ้ารู้ตัวว่าทำบาปไว้แล้ว ต่อไปต้องแก้ไขอย่าให้เกิดขึ้นอีกและหมั่นทำแต่บุญมากๆ บุญอะไรที่ไม่เคยทำก็ทำซะ บุญที่เคยทำอยู่แล้วก็ทำให้ยิ่งๆขึ้นไป บาปที่เคยทำก็ให้ละเสีย ส่วนบาปอื่นที่ไม่เคยทำก็อย่าให้มีขึ้น

ยังมีเรื่องของธูปอีก พระท่านจะบอกว่าหยิบธูปในวัดตามโบสถ์หรือวิหารมาใช้ก็เป็นหนี้พระแล้วต้องชำระหนี้สงฆ์ ต้องมาดูที่เจตนากัน ธูปบางส่วนชาวบ้านนำมาเพื่อบูชาพระ พอเหลือก็ไม่อยากเก็บกลับบ้าน วางไว้เผื่อคนอื่นจะได้ใช้ เจตนาดีเป็นการทำทานอย่างหนึ่ง เพื่อให้คนข้างหลังได้ใช้ธูปของตน ส่วนพระที่ดูแลวิหารเห็นว่าธูปหมดก็นำธูปมาวางไว้เพื่อให้ชาวบ้านนำไปจุดบูชาพระ เพราะคิดที่จะหาปัจจัยก็มีการตั้งโต๊ะจำหน่ายดอกไม้ธูปเทียนให้เรียบร้อย อย่างทุกวันนี้จึงจะถูกต้อง

เข้าวัดแล้วเหยียบดินของวัดออกมา ก่อนเข้าวัดก็เหยียบดินข้างนอกเข้าวัดเหมือนกัน การนำดินออกจากวัดด้วยการเหยียบย่ำแล้วติดรองเท้าไป ไม่ได้มีเจตนาที่จะขโมยเพราะไม่ได้นำดินส่วนที่ติดรองเท้าไปทำประโยชน์เพื่อให้ได้ปัจจัยมา ไม่รู้พระท่านไปเอาเรื่องนี้มาจากตำราไหน ถ้าเป็นเรื่องขโมยกลิ่นดอกไม้ยังมีอยู่ ที่เทวดามาเตือนฤๅษีไม่ให้ยินดีด้วยดอกไม้ของหอมที่จะยั่วให้เกิดกิเลสตัณหา อย่างพระบางรูปซักจีวรยังใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มให้กลิ่นหอมติดทนนาน ก่อกิเลสให้กับตนเอง

ความเปลี่ยนแปลงของวัตถุ อย่างโบสถ์วิหาร ศาลาการเปรียญ สิ่งของเครื่องใช้แม้กระทั่งดินของทางวัด ก็เป็นไปตามสภาพของมัน คือ ความไม่เที่ยง ธรรมชาติเป็นผู้ทำลายให้เกิดการทรุดโทรมไปตามกาลเวลา เช่นเดียวกับดินหรือทรายที่ผู้คนทั้งหลายได้เดินเหยียบย่ำแล้วติดรองเท้าออกจากวัด ก็เป็นไปโดยธรรมชาติ อย่างที่บอกเอาไว้แล้วว่าไม่ได้มีเจตนาที่จะนำดินทรายที่ติดรองเท้าไปทำประโยชน์เพื่อได้ปัจจัยมา

พระสงฆ์หรือแม้แต่มรรคนายกที่ทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์เชิญชวนชาวบ้านทำบุญโดยการขนทรายเข้าวัดเพื่อนำไปซ่อมแซมบูรณะวัดต่อไปที่เรียกกันว่า การก่อพระเจดีย์ทราย การกระทำเช่นนี้ย่อมได้บุญแน่นอน แต่ผู้ประชาสัมพันธ์ได้เชิญชวนการขนทรายเข้าวัดเพื่อเป็นการชดใช้หรือคืนดินทรายในส่วนที่ตนเองไปเหยียบติดรองเท้าออกนอกวัดไป ไม่รู้จริงแล้วนำมาอ้าง ก็คือโกหกโดยการเข้าใจผิดเพื่อให้คนมาทำบุญความคิดอย่างนี้ย่อมมีอยู่ในวิสัยของปุถุชนเท่านั้น

บทที่ ๑๘ นิพพานด้วยปัญญา (๒)

2012-12-02T23:07:00.001-08:00

เพิ่มคำอธิบายภาพ
http://www.visudhidham.com/joomla/th/the-buddha2.html

เทวดาเหล่าใดมีทุกข์ย่อมมาสู่โลกนี้

บทความที่ว่า นิพพานด้วยปัญญาทั้งหมดจะเป็นบทความที่ส่งเสริมปัญญา มีเหตุผลที่ไปหักล้างความเชื่อเดิมๆว่าไม่ถูกต้องอย่างไร แต่ขอให้ผู้อ่านพิจารณาด้วยปัญญาจริงๆ ไม่ใช่จะเถียงกันแบบข้างๆคูๆ เพื่อจะเอาชนะกัน ผมเองคงจะใช้เหตุผลมากกว่าแต่ถ้าไม่ยอมรับกันก็ขอให้ยุติโดยดี ผมเคยบอกไว้ตอนต้นแล้วว่า พระไตรปิฎกได้มีการสังคายนามาหลายครั้ง แม้ครั้งหลังสุด ก็ไม่ได้บอกว่าพระที่มาร่วมสังคายนานั้นเป็นพระอรหันต์ทุกรูป พระหลวงปู่มั่นและลูกศิษย์ของท่านก็ไม่ได้แตกฉานพระไตรปิฎก แต่คนส่วนใหญ่ก็ยอมรับว่าท่านเป็นพระอรหันต์ และพระที่จบเปรียญธรรม ๙ ประโยค แตกฉานในพระไตรปิฎก ก็ยังเอาตัวไม่รอดคือเป็นเพียงพระใบลานเปล่าที่ยึดติดแต่ตำราก็มีให้เห็นกันอยู่ พระบางรูปที่จบเปรียญธรรม ๙ ประโยคที่ยังมีอัตตาตัวต้นก็มีให้รู้ให้เห็น บางรูปลาสิกขา เอาเปรียญธรรม ๙ ประโยคไปเทียบกับปริญญาทางโลกก็มี ปุถุชนส่วนใหญ่มักจะเถียงกันว่าสิ่งที่ตัวเองรู้เห็นหรือได้ยินจากครูบาอาจารย์นั้นถูก แต่พระอริยะเจ้าทั้งหลายจะไม่โต้เถียงในธรรมนั้นๆ จะกล่าวว่าธรรมของท่านเข้าใจง่าย ลึกซึ้งจริงหนอ เราไม่สงสัยในภูมิธรรมของท่าน ดังธรรมของพุทธองค์ที่สามารถทำให้ที่มืดสว่างได้

เทวธรรม คือ ธรรมที่ทำให้บุคคลเป็นเทวดาก็คือ หิริ ความละอายต่อบาป และโอตตัปปะ ความกลัวผลของบาป คนเรามีอารมณ์ต่างกัน คนที่มีศรัทธาจริตจึงนิยมเทวดาที่มีอิทธิฤทธิ์ต่างๆ สูงกว่าเทวดาก็เป็นพรหม สูงกว่าพรหมก็นิพพานเลย แต่การจะเข้าถึงนิพพานเลยทีเดียวนั้นยาก จึงต้องเป็นไปตามลำดับจากต่ำไปก่อนเทวดาก็มีอายุขัย เมื่อเทวดาเสวยบุญจนหมดแล้วย่อมไปเกิดยังภพภูมิใหม่ แม้แต่ภูมิของนรก เทวดาก็มีโอกาสไปได้มาก พระโพธิสัตว์เองก็ไม่ยกเว้น นอกจากนรกขุมใหญ่คือโลกันตนรก และอวจีนรก ตามที่บอกไว้แล้วในเบื้องต้น องค์คุณ ๑๘ ประการของพระโพธิสัตว์

เหตุที่พระโพธิสัตว์ยังต้องตกนรก เพราะพระโพธิสัตว์มิใช่อริยบุคคลจึงห้ามนรกไม่ได้

พระเตมีย์

ครั้งหนึ่งพระพุทธเจ้าได้เคยเสวยพระชาติเป็นพระเจ้าพาราณสี เสวยราชสมบัติอยู่ ๒๐ ปี สมัยนั้นไม่มีผู้ใดพิพากษาแทนพระองค์เหมือนทุกวันนี้ ดังนั้นพระองค์จำเป็นต้องทำหน้าที่เอง พระองค์ได้ทรงลงอาญา จองจำ เฆี่ยนตี ประหารชีวิต บางทีก็ลงโทษผิด จะด้วยเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง เมื่อพระองค์สวรรคตแล้วได้ไปเกิดในอุสสุทนรกถึง ๘ หมื่นปีนรก เมื่อพ้นจากนรกแล้ว ไปเกิดเป็นเทพบุตรอยู่ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ตลอดอายุขัย มีกำหนด ๓ โกฏิ ๖ ล้านปีมนุษย์ แล้วจึงจุติลงมาเกิดเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าพาราณสี มีพระนามว่า พระเตมีย์

พระเตมีย์ประสูติแล้วได้ ๑ เดือน พระพี่เลี้ยงได้อุ้มไปเข้าเฝ้าพระราชบิดา ทรงโปรดปรานอุ้มไปวางลงบนพระเพลาของพระองค์ ขณะนั้นพระองค์กำลังทรงวินิจฉัยคดีและตรัสสั่งลงโทษโจรทั้ง ๔ ให้ไปเฆี่ยนแล้วตัดศีรษะบ้าง ไปเสียบหลาวทั้งเป็นบ้าง พระเตมีย์ราชกุมารได้ยินแล้วทำให้สะดุ้งกลัวต่อราชอาญาแทนโจรเหล่านั้น จึงทรงรำพึงว่าเรามาจากไหนหนอจึงมาเกิดในที่นี้ ก็นึกได้ว่ามาจากสวรรค์ แล้วนึกต่อไปว่าก่อนนั้นมาจากไหน มาจากนรก เหตุที่ตกนรก เพราะทำบาปกรรมลงโทษแก่คนทั้งหลาย ที่เกิดบนสวรรค์เพราะทำทาน รักษาศีลภาวนา

พระองค์ทรงนึกเกลียดกลัว และไม่ปรารถนาที่จะได้ราชสมบัติ เพราะจะเกิดเหตุอย่างที่พระองค์เคยกระทำไว้แล้ว และทำให้ต้องตกนรก จึงทำตัวเองให้ง่อยเปลี้ย เสียขา ใบ้ บ้า หูหนวกตาบอด ตามคำเทพธิดานางหนึ่งซึ่งเคยเป็นพระมารดาของพระองค์ในอดีตชาติ รายละเอียดทั้งหลายก็หาอ่านได้ในพระเจ้าสิบชาติ หรือพระเจ้า ๕๐๐ ชาติ

ผมหาเหตุและผลที่สมควรเชื่อมากกว่าให้พุทธศาสนิกชนทั้งหลายได้พิจารณาไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ พระโพธิสัตว์ที่กล่าวอ้างกันได้ให้ธรรมะผู้ใดได้เข้าถึงธรรมที่แท้จริงคือข้ามการเป็นปุถุชนสู่อาริยะมีบ้างหรือไม่

ปุถุชนที่ยังหลงอยู่มีศรัทธาที่ต่างกันออกไป แต่ศรัทธานั้นก็ยังไม่พ้นอบายภูมิไปได้ มีภพชาติที่หาที่สุดมิได้

เพราะความลังเลสงสัยในพระรัตนตรัย คนทั้งหลายจึงหาที่สุดภพชาติไม่ได้ บทสวดมนต์ทำวัตร ว่าข้าพเจ้าบูชาอย่างยิ่ง เฉพาะพระผู้มีพระภาคเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ ข้าพเจ้าขอนอบน้อมพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น พระธรรม พระสงฆ์ ด้วยเศียรเกล้า สรณะอื่นของข้าพเจ้าไม่มี พระพุทธเจ้าเป็นสรณะ พระธรรมเป็นสรณะ พระสงฆ์เป็นสรณะ อันประเสริฐของข้าพเจ้าด้วยการกล่าวคำสัจนี้ ข้าพเจ้าพึงเจริญในพระศาสนาของพระศาสดา แต่คนส่วนใหญ่กลับไปศรัทธาต่อสิ่งอื่น ที่ไม่ใช่พระรัตนตรัย

คนส่วนใหญ่จึงยังไม่เข้าถึงพระรัตนตรัยอย่างแท้จริง แม้การเข้าใกล้พระรัตนตรัยยิ่งยากไปอีก ที่บอกอย่างนั้นเพราะยังห่างไกลความเป็นอุบาสกหรืออุบาสิกา ซึ่งเป็นพุทธบริษัทฝ่ายฆราวาส

คุณสมบัติอันเหมาะแก่การเป็นอุบาสกหรืออุบาสิกา

๑. ผู้ถึงพระรัตนตรัย ว่า เป็นสรณะ

๒. ผู้มีศีล ๕

๓. ผู้มีอาชีพเว้นการค้า ๕ อย่าง คือ การค้าอาวุธ การค้าสัตว์ การค้าเนื้อ (ที่เขาฆ่าชำแหละเพื่อปรุงอาหาร) การค้าน้ำเมา และการค้ายาเสพติดมีพิษ

๔. ไม่ถือมงคลตื่นข่าว เชื่อผลของกรรม

๕. ไม่แสวงบุญนอกพุทธศาสนา หมายถึง ทำบุญกับทักขิไณยบุคคล นอกพระพุทธศาสนาโดยเห็นเป็นสำคัญหรือทำก่อน แต่การบริจาคให้สิ่งของเป็นทานกับผู้ที่ไม่ได้นับถือพระพุทธศาสนาไม่เป็นไร เพราะไม่ใช่ทักขิไณยบุคคล

       ถ้าทำบุญแล้วยังหลงบุญ เชื่อว่าวัดนี้ชื่อดีเป็นชื่อมงคล ทำบุญที่วัดทางภาคเหนือ จะทำอะไรก็เหนือกว่าผู้อื่น(วัดทางภาคใต้คงไม่มีใครทำบุญ) วัดนั้นดีอย่างโน้นอย่างนี้ ต้องทำให้ได้ ๙ วัดในวันเดียว ฯลฯ อย่างนี้เป็นได้แค่ทายกหรือทายิกา(ผู้ให้ชาย ผู้ให้หญิง) ยังเป็นอุบาสกหรืออุบาสิกายังไม่ได้ คนส่วนใหญ่จึงใช้คำพูดผิด เวลาไปทำบุญที่วัด บางคนนุ่งขาวห่มขาว มัคนายกจะเรียกอุบาสกอาบาสิกาเป็นส่วนใหญ่ บางที่ก็เรียกทายกทายิกาหรือเรียกรวามทั้งหมด อุบาสกอุบาสิกาและทายกทายิกา และย้อนไปอ่านเรื่องอานุภาพพุทโธ เพื่อให้เข้าถึงรัตนตรัยยิ่งขึ้น

เทวดามีจริงหรือ

                พระเจ้าปเสนทิโกศลได้ทูลถามเรื่องของเทวดามีจริงหรือ ต่อพระพักตร์พระพุทธเจ้า พระองค์ทรงตรัสว่ามีจริง แล้วพระเจ้าปเสนทิโกศลทูลถามต่อไปว่า เทวดาเหล่านั้นมาสู่โลกมนุษย์นี้หรือไม่ พระพุทธองค์ทรงตรัสตอบว่า เทวดาเหล่าใดมีทุกข์ย่อมมาสู่โลกนี้ ไม่ทุกข์ไม่มา (กรรณกัตถลสูตร ๗-๖๔) พระสูตรนี้สำคัญมาก ไม่ทุกข์ไม่มา เป็นคำตรัสของพระพุทธเจ้าโดยแท้

                ขอให้กำลังใจผู้ปฏิบัติทั้งหลายที่ปรารถนาจะก้าวพ้นจากปุถุชนเข้าสู่อริยบุคคลขั้นใดขั้นหนึ่งตามบารมีธรรมที่สั่งสมมา อย่าได้ย่อท้อ อย่าได้ลังเลสงสัยในพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าเลย

                ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นช่วงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น ต่อไปก็จะมีเหตุอย่างอื่นอีกในทำนองนี้ เพราะเขาไม่สามารถตัดความลังเลสงสัย อันเป็นข้อหนึ่งในสามของสังโยชน์ (โสดาบัน) ที่ตัดได้แล้วก็จะผ่านพ้นล่วงวิสัยความเป็นปุถุชนได้ ตัดสังโยชน์ทั้ง ๑๐ ได้ก็สำเร็จพระอรหันต์

บทที่ ๑๗ นิพพานด้วยปัญญา (๑)

2012-11-29T06:37:00.002-08:00

เพิ่มคำอธิบายภาพ
http://www.visudhidham.com/joomla/th/the-buddha2.html

ขึ้นหัวเรื่องว่านิพพานด้วยปัญญา ถ้าใครได้อ่านบทความตั้งแต่บทที่ ๑ ทื่ผมเดินเรื่องไว้การบรรลุธรรมของอริยสาวกทั้งหลายที่ฟังธรรมเทศนาที่พระพุทธเจ้าโปรดแสดงไว้จบลง มีผู้บรรลุธรรมมากมาย เป็นเพราะท่านเหล่านั้นได้ใช้ปัญญาพิจารณาตามพระกระแสเสียงของพุทธองค์ โดยเอาจิตจับไปในพระกระแสเสียงนั้น

ผมจะไม่พูดถึง เจโตวิมุต ปัญญาวิมุต ว่าต่างกันอย่างไร แต่ผู้ที่เจริญกรรมฐานโดยไม่มีวิปัสสนามักจะหลงยึดติดกับองค์ฌานหรือติดสุขในฌานขั้นต่างๆอย่างฤๅษี ดาบสทั้งหลายมีอาฬารดาบสและอุทกดาบสเป็นต้น จึงไม่สามารถทำให้จิตหลุดพ้นได้ แต่ผู้ที่เจริญวิปัสสนาจนรู้แจ้ง แล้วมาเจริญกรรมฐานทีหลังจะไม่หลงฤทธิ์เหมือนกับผู้ชอบอิทธิฤทธิทั่วไป ส่วนผมจะบอกในสิ่งที่ผมปฏิบัติและทำได้จริงมาบอกมาเผยแพร่ อย่างที่เคยบอกถึงวิธีปฏิบัติ พอถึงเวลารู้ก็สามารถเข้าใจ ธาตุ ๔ ขันธ์ ๕ หรือแม้แต่สติปํฏฐาน ๔ ได้ แต่ผมเน้นหวังผลจริงรู้จริง ในบทต้นๆผมให้ความรู้พื้นฐานที่เป็นองค์ประกอบในการพิจารณาในการปฏิบัติเพื่อปิดอบาย ในบทที่ ๑๖ เป็นการปฏิบัติในองค์ความรู้ทั้งหมดนั้น ให้เหลืออยู่เท่าที่อธิบายการพิจารณาหลักธรรม อย่างเช่น ความไม่เที่ยง ไม่เที่ยงเพราะอะไร ธรรมในบทต้นๆมีบอกไว้หลายตอน อย่างเรื่องของนางรุจาเป็นต้น ผมไม่ต้องอธิบายอีก นอกจากบางคนที่ยังไม่เข้าใจก็ต้องหยิบยกมาบอก
บทความทั้งหมดจะมีความสัมพันธ์กันเกี่ยวกับการปฏิบัติอย่างมาก แม้ผู้ที่อยากจะไปนิพพาน ก็สามารถรู้ได้ว่าจะไปได้อย่างไหร่ แต่ที่ยังไปไม่ได้เพราะอะไร

ผมเห็นความสับสนของพุทธศาสนิกชน ที่หลงเข้าใจผิดในรูปแบบการปฏิบัติทางพุทธศาสนา บางอย่างก็ทำตามกันมาจนเป็นประเพณีแล้วไปยึดติดว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง บางอย่างก็ไปหลงเชื่อเพราะคิดว่าเป็นคำพูดของพระของเจ้า บางอย่างก็ไปหลงเชื่อเพราะเห็นคนส่วนมากเชื่อ ความเชื่อผิดๆแล้วปฏิบัติผิดๆ จึงทำให้คนส่วนใหญ่หลงเวียนว่ายตายเกิดหาที่สุดของภพชาติไม่ได้

ความจริงหลายอย่างที่ปฏิบัติกันผิดๆ นับถือผิดๆ แต่ไม่มีผู้ใดมาแก้ไขให้ถูกจะด้วยเหตุผลอันใดไม่ทราบได้ แต่ผมจะขอเปิดเผยความจริงให้ถูกต้อง เพื่อเป็นแนวทางสำหรับผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลาย และผู้ที่ไม่เคยศึกษาธรรมมาก่อนเลย จะได้ใช้ปัญญาพิจารณาใคร่ครวญให้ถูกต้องตามแนวทางพระพุทธศาสนา

บทความนี้อาจจะมีความขัดแย้งไม่ตรงกันกับความคิดเห็นของหลายๆท่าน แต่ขอให้ดูเหตุผลที่ผมยกมาเปรียบเทียบ เพื่อท่านทั้งหลายใช้ปัญญาพิจารณาให้ดี ความคิดของท่านทั้งหลายอาจจะผิดมาตั้งแต่แรก ถ้าท่านไม่ยึดติดจนเกินไป ท่านจะได้ปัญญาจากบทความต่อไปนี้

เนื้อหาบางตอนอาจจะมีซ้ำกันบ้าง แต่จะยกส่วนที่ต้องการเน้นย้ำมาบอก เพื่อตอกย้ำให้เข้าใจในเหตุและผล จึงยกข้อความนั้นมาบอกอีก

บทความต่อไปนี้จะเป็นบทย่อย ส่วนใหญ่จะเป็นบทสั้น แต่ทุกบทเน้นเรื่องปัญญา คือความคิดต่างจากที่บางคนได้ยินได้ฟังมาบ้างแล้ว แต่ผมจะเอาเเหตุผลมาแสดงเพื่อไม่ให้เข้าใจผิดหลงผิดอีกต่อไป

มิจฉาทิฐิ

ปัจจุบันมีผู้สับสนเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาเป็นอย่างมาก ยิ่งเศรษฐกิจไม่ดีก็หันไปพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายจะเป็นเทพเทวา เจ้าพ่อ เจ้าแม่ หรืออะไรก็ได้ที่จะช่วยทำให้ชีวิตได้ดีขึ้นโดยเฉพาะด้านการเงิน

ใครชอบอะไรนับถืออะไรก็จะออกมาประกาศเกียรติคุณกันยกใหญ่ทั้งทางหนังสือพิมพ์ ทีวี เคเบิ้ลทีวี แต่ละยุคสมัยก็ต่างกันไปไม่เห็นจะมีอะไรเที่ยงซะอย่าง องค์นี้มาเดี๋ยวองค์อื่นก็มา มากันเรื่อยๆเพราะขาดหลักธรรมความรู้ที่ถูกต้อง

พอมีศรัทธามากก็ว่าเทพองค์นั้นเป็นพระโพธิสัตว์ มหาโพธิสัตว์ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปเอาหลักเกณฑ์อะไรมาบอกว่า องค์ที่ตัวเองนับถืออยู่เป็นพระโพธิสัตว์

ในสมัยหนึ่งมีผู้คนทั้งหลายนับถือเทพองค์นี้ว่าเป็นพระโพธิสัตว์ มีคุณต่อผู้กราบไหว้และนับถือ มีประสบการณ์มากมายของศรัทธาทั้งหลาย มีผู้นับถือองค์ท่านคนหนึ่งบอกกับผมว่า เมื่อก่อนองค์ท่านเป็นผู้ชายนะ ที่เป็นผู้หญิงเพราะไปช่วยคนคลอดลูกแล้วเลือดและน้ำคร่ำได้ถูกองค์ท่านจึงกลับกลายร่างเป็นผู้หญิง ต่อมาก็มีผู้ศรัทธาอีกคนหนึ่งบอกว่าองค์ท่านจะไปสำเร็จเป็นพระพุทธเจ้าแล้วนะ เพราะตอนแรกองค์ท่านตั้งประณิธานเอาไว้ว่าจะขอเป็นพระพุทธเจ้าองค์สุดท้าย ขอช่วยสรรพสัตว์ทั้งหลายที่ยังแหวกว่ายอยู่ในทะเลทุกข์หาที่พึ่งไม่ได้จนหมดทุกคน ตอนหลังองค์ท่านรู้ว่าพระพุทธเจ้าองค์สุดท้ายไม่มีกำหนดเมื่อไหร่ เพราะผู้มีความปรารถนาเป็นพระพุทธเจ้ามีไม่สิ้นสุดและสังสารวัฎหาที่สุดมิได้ ทำให้เสียเวลาต่อการเจริญธรรม ไม่รู้ว่ามีใครเคยได้ยินได้ฟังเหมือนกับผมหรือไม่ แม้เวลานี้ก็มีผู้คนศรัทธาองค์ท่านอยู่มากมิได้ขาด

           เมื่อหลายปีที่ผ่านมาก็มีผู้กล่าวว่าเทพที่ตัวเองนับถือเป็นเพราะโพธิสัตว์ ทั้งพุทธและพราหมณ์ แต่ก็มีไม่กี่คนเท่านั้นที่ยกย่องกัน จนตอนหลังฝ่ายเทพที่เป็นพุทธก็ถูกสื่อทั้งทางหนังสือพิมพ์ วิทยุ และทีวี โฆษณาประชาสัมพันธ์กันยกใหญ่เป็นพระมหาโพธิสัตว์อย่างนั้นอย่างนี้

ทางทีวีมีผู้ถาม คนศรัทธาองค์ท่านว่า จะบูชาจตุคามรามเทพ อย่างไร ถวายอะไร คนศรัทธาผู้นั้น(เซียนพระชื่อดัง)บอกให้ถวายเหล้า เทพดื่มเหล้าก็ผิดศีลห้าแล้วโดยเฉพาะผู้เป็นสาวกของพระพุทธเจ้า อันนี้คงยกประโยชน์ให้ทางเทพ คงเป็นความสำคัญผิดของคนบอกที่ไม่รู้จริงนับถืออย่างผิดๆ(นี่หรือเซียนพระชื่อดัง)

หลักพิจารณาพระโพธิสัตว์

ธรรม ๘ ประการ

                มาถึงบทสำคัญที่ชาวพุทธส่วนใหญ่ยังไม่รู้จะได้รู้ ความเป็นพระพุทธเจ้าหรือพระโพธิสัตว์นั้นจะสำเร็จสมความปรารถนาได้อย่างไร

                ความที่บุคคลปรารถนาเป็นพระพุทธเจ้านั้นต้องประกอบด้วยธรรมแปดประการ คือ

                ๑. ความเป็นมนุษย์ บุคคลอยู่ในสภาพความเป็นมนุษย์เท่านั้นจึงปรารถนาเป็นพระพุทธเจ้าได้ นาค ครุฑ เทวดาหรือแม้แต่ท้าวสักกะก็ไม่อาจตั้งความปรารถนาให้สำเร็จได้

                ๒. ความถึงพร้อมด้วยเพศ แม้เป็นมนุษย์แล้วต้องอยู่ในเพศชายเท่านั้นจึงสำเร็จ เพศหญิงหรือกระเทยไม่สำเร็จ

                ๓. ความสมบูรณ์ด้วยเหตุ แม้บุรุษนั้นย่อมสามารถบรรลุอรหันต์ได้ในเวลานั้น นอกจากนี้ไม่สำเร็จ เช่นเดียวกันกับ สุเมธดาบส ที่สำเร็จอภิญญา ๕   สมาบัติ ๘ ที่นอนบนตมทอดกายให้พระพุทธเจ้าทีปังกรและพระอรหันต์สาวกอีกสี่แสนรูป ทรงเหยียบเวลาเสด็จ เพื่อไม่ให้พระพุทธเจ้าทีปังกรและพระอรหันต์สาวกเดินเหยียบโคลนตม อันเป็นการถวายชีวิตของสุเมธดาบส ความปรารถนาของสุเมธดาบสให้สำเร็จพระอรหันต์ได้ในเวลานั้น แต่สุเมธดาบสเห็นความสำคัญของความปรารถนาเป็นพระพุทธเจ้ามากกว่าเพราะสามารถช่วยสัตว์ทั้งหลายมีมนุษย์และเทวดาเป็นต้นให้ข้ามฝั่งได้

                ๔. การได้เห็นพระพุทธเจ้า ซึ่งยังทรงพระชนม์อยู่เท่านั้น จึงจะสำเร็จความปรารถนา แม้พระพุทธเจ้าปรินิพพานแล้วไม่เป็นผลสำเร็จ

                ๕. การบรรพชา ผู้อยู่ในเพศบรรพชิตย่อมความปรารถนาให้สำเร็จความเป็นพระพุทธเจ้า (ดาบส ฤษี เป็นเพศบรรพชิต,สุเมธดาบสเป็นต้น)

                ๖. ความสมบูรณ์ด้วยคุณ แม้เป็นบรรพชิตแล้วก็ยังต้องได้อภิญญา ๕ สมาบัติ ๘ อีกด้วย

                ๗. กระทำคุณอันยิ่งใหญ่ คือการบริจาคชีวิตของตนแด่พระพุทธเจ้าทั้งหลายเท่านั้น

                ๘. ความพอใจ ผู้ที่สมบูรณ์ด้วยการกระทำอันวิเศษแล้วยังต้องมี ความฉันทะ อุตสาหะ อันยิ่งใหญ่ เพื่อประโยชน์แก่ธรรม อันจะทำให้สำเร็จเป็นพระพุทธเจ้า

                ความสมบูรณ์แห่งองค์คุณ ๑๘ ประการ

       (๑.) ไม่เกิดในโลกันตรนรก

       (๒.) ไม่เกิดในอเวจีนรก

       (๓.) ไม่เกิดเป็นนิชฌามตัณหิกเปรต

       (๔.) ไม่เกิดเป็นขุปปิปาสเปรต

       (๕.) ไม่เกิดเป็นกาลกัญชิกาสูร

       (๖.) เมื่อเกิดในทุคติ จะไม่เกิดเป็นสัตว์ตัวเล็กๆ

       (๗.) เมื่อเกิดเป็นมนุษย์จะไม่เป็นคนบอดแต่กำเนิด

       (๘.) ไม่เป็นคนหูหนวก

       (๙.) ไม่เป็นคนใบ้

     (๑๐.) ไม่เกิดเป็นสตรี

     (๑๑.) ไม่เกิดเป็นคนสองเพศและกระเทย

     (๑๒.) เป็นผู้เที่ยงตรงต่อพระโพธิญาณ

     (๑๓.) เว้นจากการทำอนันตริยกรรม

     (๑๔.) เป็นผู้มีโคจรสะอาดในที่ทั้งปวง

     (๑๕.) ไม่ซ่องเสพมิจฉาทิฐิ

     (๑๖.) เชื่อในผลของกรรม

     (๑๗.) เมื่ออยู่ในสวรรค์ก็ไม่เกิดเป็นอสัญญีสัตว์ (พรหมพวกหนึ่งมีรูปแต่ไม่มีสัญญา)
     (๑๘.) ไม่ไปเกิดในสวรรค์ชั้นสุทธาวาส



พุทธทำนาย

          พุทธทำนายพระพุทธเจ้าทั้งสิบพระองค์ ที่พระพุทธเจ้าเทศน์โปรดแก่พระสารีบุตร ได้นำอดีตการบำเพ็ญบารมีของพระโพธิสัตว์ทั้งสิบพระองค์เพียงส่วนหนึ่งมาตรัสต่อพระสารีบุตร บางพระองค์ได้สร้างสมบารมีมาก่อนและมากกว่าพระพุทธองค์ก็มี อย่างพระศรีอริยเมตตรัยสร้างบารมีถึง ๑๖ อสงไขยกับหนึ่งแสนมหากัป พระพุทธองค์สร้างสมบารมี ๔ อสงไขย กับอีก ๑แสนมหากัป อัครสาวกหนึ่งอสงไขยกับแสนมหากัป พุทธสาวกหนึ่งแสนมหากัป พระพุทธองค์ได้รับพยากรณ์ในพระพุทธเจ้าถึง ๒๔ พระองค์

                พระพุทธเจ้าได้บอกชื่อพระโพธิสัตว์ทั้งสิบกับพระสารีบุตรดังนี้

๑. พระศรีอาริยเมตไตรย    ๒. พระรามเจ้า       ๓. พระยาปัสเสนทิโกศล     ๔. พระมาราธิราช         ๕. พระยาอสุรินทราหู          ๖. พระโสนะ          ๗. พระสุภะ           ๘. โตไทยะพราหมณ์

๙. พระยาช้างนาฬาคีรี        ๑๐. พระยาช้างป่าเลไลยก์

                ในบทนครัฎฐาสูตรที่พระพุทธเจ้าตรัสบอกมนต์บทนี้ให้พระอานนท์ไปประพรมที่นครเมืองเวสาลี บทนครัฎฐาสูตรนี้กล่าวถึงอานุภาพของพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ ในเนื้อหาของพระปริตรนั้น ได้กล่าวชื่อของอสีติมหาสาวก ๘๐ องค์ อันมีพระอัญญาโกณฑัญญะ เป็นต้น ที่ได้บำเพ็ญบารมีมาเป็นแสนกัป และบารมีแห่งพระโพธิสัตว์อีก ๑๐ องค์ เมตเตยโย อุตตะโร ราโม ปัสเสนโน โกสะ โลภิภู ทีคะชังคี จะ โสโน จะ สุภูโต เทยยะ พราหมมะโณ นาฬาคิริปาลิเลยโย โพธิสัตตา

ที่เมืองเวสาลีในบางพระสูตร พระพุทธเจ้าจะเสด็จไปด้วยและรับสั่งให้พระอานนท์เป็นผู้สาธยายรัยนสูตร ซึ่งในงานพิธีมงคล         ต่างๆ พระสงฆ์จะนำบทนี้มาสวดเพื่อเป็นศิริมงคล

ในพิธียกเสาหลักเมืองใหม่ และพิธียกเสาชิงช้าได้มีการนำบทนครัฏฐาสูตรมาใช้สวดด้วย

เทพทั้งหลายที่มีผู้กล่าวยกย่องว่าเป็นพระโพธิสัตว์นั้น ไม่มีชื่ออยู่ในพุทธทำนายพระโพธิสัตว์ทั้ง ๑๐ พระองค์เลย

ผมมิได้ที่จะลบหลู่เทพทั้งหลายที่มีผู้คนยกย่องสรรเสริญว่าเป็นพระโพธิสัตว์ เพราะในกรรมฐาน ๔๐ ก็มีกล่าวถึงเทวตานุสสติ ซึ่งกรรมฐานกองนี้ให้นึกถึงเทวดาเป็นอารมณ์ ให้นึกถึงความดีของเทวดาแล้วก็ปฏิบัติอย่างเทวดา เมื่อตายแล้วก็จะได้เป็นเทวดา

บทที่ ๑๖ นิพพาน(๓)

2012-11-24T22:56:00.000-08:00

ปิดประตูนรก

บทความตอนนี้จะยาวเป็นพิเศษ สรุปความรู้ที่อ่านมาตั้งแต่บทที่ ๑ ถึงบทที่ ๑๕ ว่าท่านได้รู้อะไรบ้างรู้จริงหรือไม่ เพราะความรู้ทั้งหมดจะนำมาปฏิบัติจริงในบทที่ ๑๖นี้ การปฏิบัติเพื่อการปิดประนรก ผมจะให้ความสำคัญกับการนั่งมากกว่าการเดินจงกรม เพราะการเดินจงกรมก็เพื่อผ่อนคลายอิริยาบถ เพื่อให้จิตลดความฟุ้งซ่านได้เร็ว ทำให้เข้าถึงสมาธิได้ดี

ครั้งหนึ่ง พระพุทธเจ้าทรงแสดงอุบายแก้ง่วงแก่พระโมคคัลลานะ ดังนี้

๑. เมื่อมีสัญญาอย่างใดแล้ว จงทำไว้ในใจซึ่งสัญญานั้นให้มาก

๒. พิจารณาธรรมที่ได้สดับแล้ว ได้เรียนมาแล้ว

๓. สาธยายธรรมที่ได้สดับแล้ว ได้เรียนมาแล้ว

๔. แยงช่องหูทั้งสองข้าง เอามือลูบตัว

๕. ลุกขึ้นยืน เอาน้ำล้างตา เหลียวดูทิศทั้งหลาย แหงนดูดาว

๖. ทำในใจถึงอาโลกสัญญา ตั้งความสำคัญว่ากลางวันหรือกลางคืนย่อมมีแสงสว่างเหมือนกัน

๗. อธิษฐานการเดินจงกรมสำรวมอินทรีย์ ไม่คิดไปภายนอก

๘. สำเร็จสืบไสยา ซ้อนเท้าเหลี่ยมเท้า มีสติสัมปชัญญะในการนอน การหลับ และการตื่น

มีการสอนการเดินจงกรมให้ได้ ๖ จังหวะ ก็เช่นเดียวกันจิตของเรายังไม่ละเอียดพอที่จะทำอย่างนั้นได้ จึงกลายเป็นการฝืนธรรมชาติ ค่อยๆก้าวย่างเดิน ในพระไตรปิฎกกล่าวว่าพระสารีบุตรเดินหนึ่งก้าวแต่จิตไปหกขณะจิต เราจะทำอย่างท่านได้อย่างไร เพราะท่านเป็นอัครสาวกผู้เลิศในทางปัญญา และดูจะเหมือนว่าไม่ได้มีการกล่าวถึงพระสาวกรูปอื่นที่เดินหนึ่งก้าวหกขณะจิต

ตอนต้นก็กล่าวถึงม.ปลาย ไม่สามารถเรียนต่อปริญญาโทได้ ครั้งนี้ม.ปลายสายศิลป์ก็ไม่สามารถเรียนต่อปริญญาตรีสายวิทย์ได้เช่นเดียวกัน

จงพิจารณาปัญญาของตัวเองว่าเรียนรู้ทางไหนจึงเหมาะสม

หากจะปฏิบัติตามพระสารีบุตร ก็ขอให้ได้ขั้นต้นเสียก่อนเถิด ยังไม่ต้องหวังไปไกลให้ถึงอรหันต์หรอก เพราะผู้ปฏิบัติกันจริงๆจังๆ ยังมีผู้สำเร็จเพียงไม่กี่ท่านเอง ความจริงที่ปฏิบัติกันนั้นก็ถูกต้องตามตำรากันทั้งนั้นน่าจะมีพระอรหันต์เกิดขึ้นมากมาย แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั้น ก็อย่างที่ยกเหตุผลมากล่าวไว้แล้ว ขอให้ผู้ปฏิบัติ ได้พิจารณากันให้มากยิ่งขึ้น

ครั้งนี้จะปฏิบัติตามพระสารีบุตรละ ท่านสำเร็จโสดาบันอย่างไร

พระสารีบุตรได้ฟังธรรมกับพระอัสสชิได้ดวงตาเห็นธรรมว่า “สิ่งใดสิ่งหนึ่ง มีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งนั้นทั้งหมดมีความดับเป็นธรรมดา”

หมายถึง เมื่อมีการเกิดก็มีการดับ การเกิดดับนั้นไม่เที่ยง ทุกสิ่งอย่างล้วนไม่เที่ยงมีการเกิดดับตลอดเวลา เพราะเราไปยึดความไม่เที่ยงให้เป็นของเที่ยง เราจึงทุกข์กับสิ่งที่เราคิดว่าเที่ยง การเกิดดับนั้นไม่เที่ยงเราบังคับไม่ได้ ที่บังคับไม่ได้เพราะไม่มีตัวตน พิจารณากลับไปกลับมาให้มากๆก็สามารถบรรลุธรรมได้เช่นกัน

ในตอนท้ายมีวิธีพิจารณาธรรมอย่างที่พระอาจารย์ได้อบรมผมมา เพื่อให้ผู้ที่สนใจได้ลองนำไปปฏิบัติดู

จิตไม่แก่

เมื่อเริ่มนั่งขัดสมาธิแล้วไปสักพักหนึ่ง จิตพอจะมีสมาธิไม่วอกแวก ต่อไปให้พิจารณาลมที่เข้าออกเป็นของไม่เที่ยงเกิดดับอยู่ตลอดเวลา หายใจเข้า ลมหายใจเข้าเกิดแล้ว หายใจออก ลมหายใจเข้าดับแล้วและลมหายใจออกก็เกิด มันเกิดดับอย่างนี้อยู่ตลอดเวลา เมื่อเกิดแล้วก็ดับ จะเกิดดับพร้อมกันไม่ได้ เมื่อมีความสว่างจะไม่มีมืด เมื่อมีมืดจะไม่มีสว่าง ไฟฟ้าที่เราเห็นสว่างอยู่ก็ไม่ได้สว่างตลอดเวลา เพราะมันเปิดปิดเร็วมากตามความถี่ที่กำหนดไว้ จนสายตาของเราเห็นไม่ทัน

เมื่อหายใจเข้าแล้วไม่หายใจออกจะเป็นอย่างไร อึดอัดทนอยู่ไม่ได้ต้องหายใจออก จะหายใจออกอย่างเดียวก็ไม่ได้ ต้องหายใจเข้าอีก มันไม่เที่ยงมันเกิดดับอยู่ตลอดเวลา ร่างกายนี้ก็ไม่เที่ยง ร่างที่เคยเป็นเด็กทารกก็ตายไปแล้ว ร่างที่เคยเป็นวัยรุ่นก็ตายไปแล้ว ร่างที่เป็นวัยผู้ใหญ่ก็กำลังตายไปเรื่อยๆ จะเป็นร่างคนแก่ต่อไป พิจารณากลับไปกลับมาให้เกิดขึ้นในจิตจริงๆ ไม่ใช่ดูตามตัวอักษรพิจารณาไปเออออไปก็ไม่ได้ผล

เมื่อจิตสงบดีแล้ว ก็ให้พิจารณาที่จิตนี้อีกว่ามีความรู้สึกอย่างไร แต่แท้จริงจิตนั้นไม่ได้มีความรู้สึก จิตเพียงรู้อารมณ์ แต่มีเวทนาเจตสิกร่วมด้วย จึงมีความรู้สึกตามสภาพธรรมที่เกิด นั้นเป็นเรื่องของพระอภิธรรมที่บัญญัติเอาไว้

แต่ในที่นี้กล่าวถึงจิตรู้สึกได้ ละในฐานที่เข้าใจว่ามีเจตสิกร่วมด้วย เพราะเมื่อบรรลุธรรมแล้วจิตและเจตสิกก็จะดับไปตามขั้นภูมิธรรมที่สำเร็จอริยมรรค

ให้รู้ความจริงว่า จิตของเรานั้นไม่แก่ จิตไม่มีเพศ ที่เรามาได้ร่างผู้ชายหรือผู้หญิงก็ตาม เป็นเพราะวิบากกรรมส่งผลให้เราได้ร่างนั้นมา แม้แต่ร่างเทพบุตร เทพธิดา หรือแม้แต่สัตว์เดรัจฉาน ก็เกิดจากจิตตัวเดียวเท่านั้น เมื่อเข้าใจจริงๆแล้วจะทำให้ละตัวตนลงได้มาก ที่เขารวยกว่าเพราะเขาทำบุญมามาก ที่เขาจนกว่าเพราะ เขาไม่เคยทำทาน ที่เป็นสัตว์เดรัจฉานเพราะเขาเป็นมิจฉาทิฐิ ผิดศีลกาเมและศีลข้ออื่นๆตามแรงกรรม

จิตของเราไม่มีตัวผู้ไม่มีตัวเมียแล้วแต่สภาพกรรม นางรุจา เคยเกิดเป็นผู้ชายก็มี เคยเกิดเป็นผู้หญิงก็มี สัตว์เดรัจฉานก็เคยเป็น เราเองก็เคยเกิดเคยเป็นมาแล้วทุกอย่างด้วยวิบากกรรมที่แตกต่างกัน เมื่อก่อนจิตของเราเป็นอย่างไรปัจจุบันก็เป็นอย่างนั้น ไม่มีความรู้สึกว่าแก่ ไม่รู้สึกว่าอ่อนเพลียหมดกำลัง แม้ร่างกายจะแก่ไปตามวัยเป็นไปโดยธรรมชาติ แต่จิตของเราก็ยังมีความรู้สึกนึกคิดเหมือนเดิม บางครั้งร่างกายเจ็บป่วยต้องเข้าโรงพยาบาลแต่จิตก็ไม่ป่วยไม่ไข้ จิตยังคิดพิจารณาอะไรต่อมิอะไรได้ทั้งนั้น ผู้ที่เคยเจ็บป่วยอย่างหนักร่างกายขยับไม่ไหวแต่จิตก็ยังคิดโน้นคิดนี่ได้สารพัด พยายามคิดทบทวนให้มากๆ ให้จิตยอมรับความจริงนี้

เราเกิดมาเป็นอเนกชาตินับไม่ถ้วน เคยเป็นมาแล้วทุกอย่าง จะไปหลงอยู่กับความไม่เที่ยงทำไม สังสารวัฏนี้หาที่สุดไม่ได้ เมื่อมีโอกาสที่จะตัดภพชาติให้น้อยลงเหลือสัก ๗ ชาติก็ยังดี และไม่ต้องไปเกิดเป็นสัตว์นรก สัตว์เดรัจฉาน เปรต อสูรกาย ไม่ต้องไปทนทุกข์ทรมานจากการพลัดพรากสิ่งที่รักสิ่งที่พอใจ ทุกข์กับสิ่งที่ไม่ได้สมความปรารถนา ทุกข์ในทุกๆเรื่อง

เมื่อจิตของเรายังไม่หลุดพ้น เวลาตายจากร่างนี้ก็ไปได้ร่างใหม่ทันทีเปลี่ยนสภาวธรรมจากคนเป็นเทวดาหรือสัตว์เดรัจฉาน คนเราเมื่อเกิดเป็นเทวดาและเสวยบุญจนหมดแล้วก็ต้องไปรับกรรมในนรกต่อไปจนกว่ากรรมนั้นจะหมด เมื่อใช้บุญและกรรมหมดแล้วไม่มีที่ไปก็จะมาเกิดเป็นมนุษย์ แต่ ถ้ายังมีเศษกรรมใหญ่อยู่ก็จะไปเป็น เปรต อสูรกาย หรือสัตว์เดรัจฉาน เพราะนรกเราไปรับกรรมมาแล้ว ฉะนั้นบางทีก็ไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานก่อนแล้วจึงมาเกิดเป็นมนุษย์ทีหลัง พอเกิดเป็นมนุษย์ก็ยังมีเศษของวิบากกรรมอีกเช่น เกิดมาไม่ครบอาการ ๓๒ เกิดมาแล้วประสบอุบัติเหตุสูญเสียอวัยวะ บ้านไฟไหม้ โจรปล้น ถูกข่มขืน คู่ครองมีชู้นอกใจ ถูกใส่ร้ายต้องติดคุก สับสนทางเพศ ฯลฯ

พระติสสะมีความหวงผ้าจีวรของตน เมื่อละสังขารแล้วไปเกิดเป็นตัวเล็นอาศัยอยู่ที่ผ้าจีวรที่ตนหวงแหนนั้น ภิกษุทั้งหลายจะมาแบ่งจีวรนั้นไปใช้ พระพุทธเจ้าทรงห้ามเอาไว้ และตรัสกับภิกษุเหล่านั้นให้ครบ ๗ วันก่อน ค่อยนำผ้าผืนนั้นไปใช้ได้ หากนำผ้าผืนนั้นไปใช้ในเวลานี้ พระติสสะที่เคยเป็นเจ้าของผ้าผืนนั้น ในเวลานี้เป็นเล็นอาศัยอยู่ที่ผ้านั้นจะเกิดความโกรธ เมื่อตายจากเป็นเล็นแล้วก็จะต้องไปตกนรกด้วยความโกรธ

เมื่อครบ ๗ วันแล้ว อันเป็นอายุขัยของเล็น เล็นตัวนั้นก็ตายไปและไปเกิดบนสวรรค์ จากนั้นจึงนำผ้าผืนนั้นมาใช้ได้

เมื่อรู้อย่างนี้แล้ว จะทำให้มั่นคงในศีลปานาติบาตรยิ่งขึ้น เพราะสัตว์เดรัจฉานทั้งหลายเราก็เคยเป็นมาแล้ว แต่ในเวลานี้วิบากกรรมดีของเราส่งผลให้เกิดเป็นคน ส่วนสัตว์เดรัจฉานนั้นวิบากกรรมเลวได้ส่งผลให้เป็นไป ซึ่งจริงๆแล้วเขาก็ไม่อยากเป็นสัตว์เดรัจฉานนั้น แต่ด้วยความหลงผิด จึงได้สร้างกรรมเลวนั้นๆเอาไว้ เราก็ไม่ควรไปเบียดเบียนหรือแม้แต่จะไปฆ่าเขาด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม เพราะเขาเองก็รับสภาพกรรมที่เป็นสัตว์เดรัจฉานอยู่แล้ว

พ่อแม่ญาติพี่น้องก่อนจะตาย ถ้ายังมีความกังวลห่วงใยในสิ่งต่างๆอยู่ ตายไปก็จะไปเป็นสัตว์เดรัจฉานเฝ้าบ้านอยู่ ลูกๆไม่รู้ก็กลัวเอาไม้ไล่ตีบ้าง บางครั้งก็ทำร้ายให้ถึงแก่ชีวิตก็มี สัตว์เดรัจฉานที่ว่าอาจจะเป็น จิ้งจก ตุ๊กแก งู ตะขาบ สุนัขหรือสัตว์ใดๆก็ได้

พระปุถุชนอย่างพระติสสะก็ยังไปเกิดเป็นเล็น เศรษฐีตายแล้วไปเกิดเป็นสุนัขก็มี และเพื่อทำให้ชาวบ้านมีความศรัทธาในพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้ายิ่งขึ้น พระพุทธองค์ออกบิณฑบาตยังตรัสกับพระอานนท์ เพื่อให้ลูกชายเศรษฐีได้ยินแล้วมีการพิสูจน์ความจริง โดยให้สุนัขที่เคยเป็นเศรษฐีนั้นไปชี้ขุมทรัพย์ที่ตัวเองได้ฝังเอาไว้ก่อนตายทั้งสี่แห่งได้อย่างถูกต้อง

พระพุทธเจ้าจึงสอนไม่ให้อยู่ในความประมาท ท่านเศรษฐีแม้จะเคยสร้างบุญเอาไว้ แต่ก่อนตายยังไม่ได้บอกที่ซ่อนขุมทรัพย์กับลูกชาย จึงทำให้จิตมีห่วงผูกพันไปไหนไม่ได้ จึงไปเกิดเป็นสุนัข

คนทั้งหลายได้เสวยบุญและใช้กรรมจนหมดแล้วก็มาเกิดเป็นคนอีก คราวนี้ถ้ามีเศษบุญหลงเหลืออยู่ก็จะไปเกิดในบ้านของคนที่มีฐานะดี ถ้ามีเศษบาปมากกว่าก็จะไปเกิดในตระกูลต่ำ เป็นขอทาน กรรมกร หรือทั้งเศษบุญเศษบาปคละกัน ต้นร้ายปลายดี ต้นดีปลายร้าย อะไรต่างๆก็อยู่ด้วยบุญและบาปทั้งนั้น

เพราะคนเราเกิดมามีกรรมเป็นของตัวเอง มีกรรมเป็นตัวกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นทายาท มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้เลวให้ประณีตได้

พระพุทธเจ้าทรงระลึกชาติย้อนหลังอันหาที่สุดไม่ได้ ( การระลึกชาติของพระพุทธเจ้าไวกว่าคอมพิวเตอร์มากนัก ) ในช่วงปฐมยามพระพุทธเจ้าทรงรู้ว่า การเวียนว่ายตายเกิดไม่มีที่สิ้นสุด การที่จะไปรู้ต้นกำเนิดของชีวิตที่แท้จริงเป็นอย่างไร ใครเป็นแม่คนแรกของโลก รู้แล้วก็ไม่สามารถทำให้พ้นทุกข์ได้ เสียเวลาเปล่า การที่บุคคลจะไปรู้อดีตชาติ ไปรู้กรรมวิบากของตน ว่าทำไม ปัจจุบันจึงเป็นเช่นนี้ ชาตินี้ลำบากเหลือเกิน ชาติก่อนไปทำกรรมอะไรไว้ บุคคลไม่ควรไปคิดเรื่องนี้ เพราะกรรมวิบากเป็นอจินไตย เมื่อคนเราเกิดมานับชาติไม่ถ้วนอยู่แล้ว แสดงว่าเราเคยเป็นมาแล้วทุอย่าง ไม่ต้องไปสงสัยอะไร เสียเวลาเปล่าประโยชน์ ให้มาดูปัจจุบันนี้ดีกว่า[ อจินไตย ดูกรภิกษุทั้งหลาย อจินไตย ๔ ประการ คือ (๑) พุทธวิสัยของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย (๒) ฌานวิสัยของผู้ได้ฌาน (๓) วิบากแห่งกรรม (๔) ความคิดเรื่องโลก เหล่านี้ไม่ควรคิด เมื่อคิดบุคคลพึงมีส่วนแห่งความบ้าและเดือดร้อน ( อจินติตสูตร ๓-๒๙๘ ) ]

เมื่อเป็นคนจิตของเรามายึดเอาร่างกายนี้ไว้ ตอนตายจิตก็ไปได้ร่างใหม่ทันที การดีดนิ้วยังช้ากว่า จิตที่เกิดดับแล้วไปได้ร่างใหม่ แล้วแต่วิบากกรรมนำไป ถ้าเป็นโอปาปติกะอย่าง เทวดา สัตว์นรก เปรต อสูรกาย อย่างนี้เกิดขึ้นทันที บางพวกไปเกิดในไข่ บางพวกเกิดในครรภ์ บางพวกเป็นหนอน ( เกิดในที่ชื้น )

สังสารวัฏนี้กำหนดที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายไม่ได้ คนเราก็ไม่ควรประมาท เกิดตายนับชาติไม่ถ้วน ขณะที่นั่งอยู่นั้นเกิดความปวดทรมานขึ้นมา ให้นึกถึงกรรมที่ต้องชดใช้ในนรกมันยิ่งทรมานแสนสาหัสกว่ามากนัก เราจะไม่หนีความเจ็บปวดที่ทำให้เกิดทุกข์ไปในอิริยาบถอื่น เพราะเราหนีความจริงคือทุกข์นี้ เราหนีมันมาตลอดทุกภพชาติ จนไม่สามารถชนะมันได้ ให้มันรู้กันไปเลยว่านั่งหนึ่งชั่วโมงนี้จะทนได้แค่ไหน ขยับตัวได้บ้าง แต่อย่าขยับขาที่กำลังปวดทรมานอยู่ เพราะเราต้องเอาชนะมันให้ได้ ยิ่งพิจารณาก็ยิ่งปวด แต่ปวดนั้นก็ไม่เที่ยง เมื่อนั่งใหม่ๆยังไม่ปวด ทำไมมาปวดตอนนี้ อ้อมันเกิดดับไม่เที่ยง ให้พิจารณาให้มาก ให้เกิดความละอายและเกรงกลัวต่อบาปขึ้นมาให้ได้จริงๆ ที่เกิดขึ้นในจิต ให้มีความสำนึกที่ดี ขนาดยังไม่ได้ตกนรกในเวลานี้ แต่มันก็ปวดทรมานเหลือเกิน ปวดนั้นไม่เที่ยงเดี๋ยวก็หายไปแล้วก็จะปวดขึ้นมาใหม่ เกิดดับอย่างนี้ตลอดเวลา เราจะไม่ทำผิดศีลต้องให้ตกนรกเด็ดขาด แค่นี้ก็ทรมานเหลือเกิน ถ้าตกนรกจริงๆจะรู้สึกอย่างไร มันช่างน่ากลัวจริงๆ พิจารณาไปให้จิตเกิดความเกรงกลัวต่อบาปจริงๆ หนึ่งวันของนรกบางขุมมีอายุมากกว่าพันล้านปีของมนุษย์

เพราะความเกรงกลัวต่อบาปนั้นคือ หิริ ซึ่งหิรินั้นจะเกิดขึ้นได้ต้องอบรมเจริญปัญญาเสียก่อน รู้อย่างเดียวไม่ได้ ต้องเข้าไปในจิต อย่างที่แนะนำไว้

ขณะเดียวกันก็ให้รู้ว่าจิตของเรานั้นไม่เจ็บปวดทรมานใดๆเลย มีแต่ร่างกายเท่านั้นที่เจ็บปวด และไม่แสดงอาการเจ็บปวดให้เห็น เพราะร่างกายไม่ใช่ของเรา เป็นเพียงจิตของเรามาอาศัยอยู่ชั่วคราว ถึงเวลาร่างกายนี้ก็ไม่ให้เราอยู่แล้ว เราอยากจะอยู่ต่อก็ไม่ได้ เมื่อจิตละร่างกายนี้ไปแล้วจะกลับเข้ามายึดอีกก็ไม่ได้ จิตเราต้องไปได้ร่างใหม่ตามบุญบาปที่ทำไป สังสารวัฏนี้ไม่เที่ยงจริงๆ หาที่สุดไม่ได้ มีแต่จิตตัวเดียวที่จะหลุดพ้นได้

พยายามพิจารณากลับไปกลับมาให้มากๆ เพราะการทำซ้ำๆ จะให้เกิดความชำนาญขึ้นมา บางวันนั่งไปห้านาทีก็เริ่มปวดแล้ว บางวันนั่งเป็นชั่วโมงยังไม่ปวดเลยก็มี แต่จะให้ผลไวขึ้นก็ให้ปรับฐานคือการนั่งให้อยู่ในท่าที่จะเพิ่มความปวดให้เร็วขึ้น สำหรับผู้ที่เคยนั่งปฏิบัติมานานจนเคยชินแล้วก็จะไม่เห็นความเจ็บปวด แต่ผู้ที่นั่งปฏิบัติใหม่ๆก็ไม่จำเป็นต้องปรับ การนั่ง ๑-๒ ชั่วโมง ไม่ได้เป็นการทรมานร่างกายจนเกินไป

ขณะความปวดเกิดขึ้นนั้นให้พิจารณาถึงความไม่เที่ยง มันเกิดดับตลอดเวลา เดี๋ยวปวด เดี๋ยวหาย ที่ว่าปวดนั้นก็คือตัวทุกข์นั่นเอง ทุกข์เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป มันไม่เที่ยง และปวดมากๆลองเกร็งขาให้เพิ่มความปวดไปอีก ที่สุดของความปวดมันมีแค่ไหน บางครั้งยังต้องใช้มือช่วยกดไปที่ขาอีก มันเจ็บมันปวดจริงๆ มันจะตายมั้ย มันไม่ตายหรอก แล้วก็ปล่อยมันไป มันไม่เที่ยง ทำซ้ำๆให้รู้รสชาติของความเจ็บปวดทรมาน ว่ามันเที่ยงหรือไม่เที่ยงกันแน่

บางครั้งนั่งต่อไปถึงชั่วโมงที่สองก็ยังเจ็บปวดอยู่ บางครั้งความเจ็บปวดก็จะหายไป อย่างที่เรียกกันว่า มันอันตรธานหายไปเลย เหมือนมันมีตัววิ่งปราดหายไปจนไม่หลงเหลือความเจ็บปวดอยู่เลยสักนิด เหมือนเพิ่งนั่งใหม่ๆยังไงยังนั้น ของอย่างนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายนัก บางคนนั่งเป็นปีๆก็ยังไม่เกิดเลย

เมื่อเห็นว่าความปวดนั้นไม่เที่ยง ก็ความปวดนั้นแหละเป็นตัวทุกข์ ทุกข์นั้นก็ไม่เที่ยง ทำไมไม่เที่ยง ไม่เที่ยงเพราะเราบังคับไม่ได้ เราจะบังคับให้ความปวดหายไปก็ไม่ได้ จะบังคับให้รูปร่างหน้าตาดูเป็นหนุ่มสาวตลอดไปก็ไม่ได้ เพราะมันไม่มีตัวตน เรามายึดมันเอาไว้ต่างหาก

เมื่อความเจ็บปวดเกิดขึ้นบางสำนักให้ตัดออก โดยไม่ใส่ใจให้วางเฉยเสีย ไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้น ปล่อยมันไปไม่ต้องยึดมัน นั้นเป็นกรรมฐานมิใช่วิปัสสนา เหมือนกับว่าเวลามีอะไรมากระทบก็ให้วางเฉย คล้ายกับการพิจารนาถึงความว่าง ว่าเมื่อมีสิ่งหนึ่งสิ่งใดเกิดขึ้น สิ่งนั้นก็เป็นความว่างทั้งหมด ถ้าเราไปยึดมันก็จะไม่ว่าง แต่ทั้งสองอย่างเป็นการบังคับ ไม่ให้สนใจวางเฉย หรือให้มันว่าง แต่ที่จริงมันไม่ได้เกิดขึ้นจากการเข้าถึงธรรมจริงๆ

เมื่อเราเข้าถึงธรรมจริงๆ สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดล้วนเป็นธรรมเป็นธรรมชาติ วิฑูฑภะยกทัพไปจะฆ่าญาติของพระพุทธเจ้า ด้วยความโกรธที่ถูกดูถูกว่าเป็นลูกของคนใช้ พระพุทธเจ้าไปห้ามทัพถึง ๓ ครั้ง ที่สุดพระพุทธองค์ก็ต้องวางเฉย เพราะพระองค์พิจารณาแล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นไปตามวิบากกรรมของทั้งสองฝ่าย อย่างนี้จึงจะเป็นการวางเฉย เพราะสภาพธรรมที่เกิดเป็นวิบากแห่งกรรมหรือเป็นธรรมชาติของกรรมที่ปุถุชนทั้งหลายไม่ค่อยจะเข้าใจ ให้อำนาจความโกรธเข้าครอบงำจิตใจ สร้างกรรมก่อเวรไม่มีที่สิ้นสุดจนหาพบชาติไม่ได้

การที่จะสร้างเวรก่อกรรมอะไรขึ้นมา ให้นึกถึงกรรมที่จะต้องตกนรก ความเจ็บปวดขณะนั่งปฏิบัติธรรมว่าเจ็บปวดมากแล้วก็ยังเทียบกับกรรมที่ต้องชดใช้ในนรกต่างกันลิบลับ ทำให้รู้สึกสลดหดหู่เกรงกลัวต่อการจะทำบาป ถ้าพิจารณาได้อย่างนี้ก็จะทำให้เราไม่กล้าทำบาปแม้เล็กน้อยแต่ให้ผลมาก เช่นเดียวกับการทำทานแม้น้อยนิดก็ส่งผลมากเหมือนกัน

ความที่เราเกิดมานับชาติไม่ถ้วนแล้วเรายังอยากจะเกิดอีกหรือ ให้ความเข้าใจนี้อยู่ในจิต เพราะเมื่อเราจะทำอะไรผิดๆลงไปจะทำให้เรากลัวว่าจะมาเกิดมารับใช้กรรมอีกไม่หมดสิ้นสักที

ขณะที่นั่งพิจารณาอยู่อาจจะมีน้ำตาไหล เมื่อมันไหลมาแล้วก็ไม่ต้องไปเช็ดมัน เพราะถ้าเราขยับก็เท่ากับเราแพ้มันอีกแล้ว ถ้าเราถูกทรมานอยู่ในนรกได้รับความเจ็บปวดแสนสาหัส เพราะไปสร้างกรรมเลวเอาไว้ เพราะเราไปยึดติดสิ่งที่ไม่ใช่ของเราว่าเป็นของเรา น้ำตาของเรามากกว่าน้ำในมหาสมุทร เพราะความพลัดพรากจากสิ่งที่รักสิ่งที่พอใจ สิ่งที่ไม่สมความปรารถนา อย่ากระนั้นเลย... ชาตินี้เราต้องชนะมันน้ำตาของเราจะไม่มีวันไหลอีก เราจะไม่ทุกข์ไม่เศร้ากับสิ่งที่ไม่ใช่ของเรา ไม่มีตัวตน

แม้น้ำตาที่ไหลออกมาจะทำให้รู้สึกคันจนอยากจะเกาจะเช็ดมันให้ได้ เราก็ต้องอดทนต่อสู้กับมัน เพราะมันไม่เที่ยง เดี๋ยวมันก็ดับไปเอง น้ำเกลือที่เขาราดใส่บาดแผลเพื่อทรมานเรา มันเจ็บปวดยิ่งกว่าน้ำตาที่ทำให้เราคันขณะที่เรากำลังพิจารณาธรรมอยู่ต่างกันมาก

บางทีจะมีเสียงดังเข้ามารบกวนขณะนั่งพิจารณาก็ว่าไม่เที่ยง เดี๋ยวมันก็ดับไป ถ้าเราไม่พอใจกับเสียงรบกวนนั้นแสดงว่าเรากำลังโกรธ โกรธนั้นทำให้ตกนรกได้นะ นึกถึงพระติสสะที่เกิดเป็นเล็น ถ้าตายด้วยความโกรธก็จะต้องตกนรก ซึ่งจริงๆก็ไม่ต้องนึกเป็นขั้นเป็นตอนมากมายเพราะเรารู้อยู่แล้ว เพียงแต่นึกถึงแวบเดียวเพื่อให้การปฏิบัติเป็นไปรวดเร็วอย่างเป็นธรรมชาติ

เช่นเดียวกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นให้ตัดไปด้วยความไม่เที่ยง จากการพิจารณาความเจ็บปวดจนเห็นจริงแล้ว ไม่ต้องไปพิจารณาว่าสิ่งที่เกิดเป็นรูปหรือเป็นนาม ไม่ต้องไปแยกแยะ เพราะเรารู้ถึงความเกิดดับว่ามันไม่เที่ยง เมื่อมีเหตุปัจจัยอะไรเกิดขึ้นมันก็ไม่เที่ยงแล้วจะช่วยการพิจารณาให้เร็วขึ้น

คราวนี้ก็จะได้ครบทั้งสามตัว คือ ทุกข์ ไม่เที่ยง ไม่มีตัวตน ในสามตัวนี้ตัวใดตัวหนึ่งจะเกิดขึ้นก่อนก็ได้ เมื่อตัวที่หนึ่งนั้นเกิดแล้ว ตัวที่สองและสามก็จะเกิดขึ้นตามความเป็นจริงที่เราพิจารณาไป ต้องพิจารณาให้เกิดขึ้นกับจิตจริงๆ ไม่ใช่นึกเอาตามตัวอักษร ต้องทำซ้ำๆซากๆให้ซึมเข้าไปในจิตให้ได้

คนส่วนใหญ่พิจารณาไม่ถูกหลัก นึกคิดเอาตามที่ได้อบรมมา จากผู้ที่ยังไม่สำเร็จ เมื่อผู้สอนยังไม่สำเร็จก็มีแต่จำตำรามาสอน จึงทำให้สำเร็จได้ยาก แต่ก็ใช่ว่าผู้ปฏิบัติตามจะสำเร็จก่อนผู้สอนไม่ได้

ฉะนั้นการที่จะละตัวตนให้ได้จริงๆ ต้องพิจารณาความไม่เที่ยงเป็นทุกข์ บังคับไม่ได้ โดยหลักที่ผมได้บอกไป พิจารณาถึงความทุกข์นั้นไม่เที่ยง จากการปฏิบัติให้รู้จริง พิจารณาซ้ำๆ ทำให้มาก จนจิตยอมรับจริงๆว่าทุกข์นั้นไม่เที่ยง เมื่อทุกข์ไม่เที่ยงและไม่เที่ยงเพราะอะไร พิจารณาต่อเนื่องจนได้ อนัตตาบังคับไม่ได้ ก็จะครบทุกข์ขัง อนิจจัง อนัตตา เมื่อได้ครบสามตัวนี้แล้ว ก็พิจารณาต่อถึงร่างกายไม่เที่ยงเป็นทุกข์บังคับไม่ได้ เมื่อนั้นก็สามารถละตัวตนได้

เมื่อพิจารณาจนเข้าไปในจิตได้แล้ว ธรรมะที่กล่าวมาตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ จะทำให้ละความลังเลสงสัยในพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าลงได้ การใดๆที่ไม่เป็นไปในทางพระรัตนตรัยแล้ว จะไม่ยึดปฏิบัติให้เป็นธรรมเนียมประเพณี จะได้ดวงตาเห็นธรรมขึ้นมา ธาตุ๔ ขันธ์๕ สติปัฏฐาน๔ จะเข้าใจได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ยังไม่ถึงขั้นละเอียด

การที่จะให้บรรลุธรรมในเบื้องต้นนี้ ไม่ใช่ของง่ายเลย ต้องอาศัยความเพียร ทำให้มาก บางคนจะสงสัยว่า การปฏิบัติมีเท่านี้เองหรือ ความจริงแล้ว หลักสำคัญก็มีอยู่เท่านี้ ก็เพียงพอที่จะให้ปิดประตูนรกลงได้

เพราะได้ตรงนี้แล้ว จะเข้าใจหลักธรรมเบื้องต้นได้อย่างแจ่มแจ้ง และละกิเลสอย่างหยาบได้หมด ของอย่างนี้มันเป็นปัจจัตตัง รู้เฉพาะตัว แต่ถ้ายังไม่ลงมือปฏิบัติก็จะไม่มีทางรู้ได้เลย

ปกติจิตของเราไม่ค่อยว่างไม่อยู่นิ่ง การที่จะให้นั่งสมาธิให้จิตนิ่งอยู่ในอารมณ์เดียวนั้น บางครั้งทำได้ยาก ต้องอาศัยการฝึกฝนเป็นอย่างมาก ในเมื่อจิตของเราไม่นิ่งชอบคิดโน้นคิดนี่อยู่แล้ว ก็ให้มันคิดไปเลย แต่ให้คิดอยู่ในขอบเขต โดยเฉพาะให้ฟังธรรมกับผู้แสดงธรรม ให้จิตไปจับคำที่ผู้แสดงธรรมได้บรรยายให้ฟัง เมื่อจิตไปจับคำพูดนั้นและพิจารณาธรรมนั้นๆตามผู้บรรยาย เมื่อพิจารณาหนักเข้า จิตก็เกิดสมาธิขึ้นมาได้ เมื่อสมาธิเกิดและจิตตั้งมั่นในธรรมนั้นๆ ผู้ปฏิบัติก็สามารถบรรลุธรรมได้เช่นกัน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นผู้บรรยายก็ต้องเข้าใจหลักธรรม โดยเฉพาะต้องบรรลุธรรมนั้นๆแล้ว จึงจะให้ผลเร็วขึ้น

เมื่อนั่งปฏิบัติและพิจารณาธรรมนั้นๆแล้ว ภายหลังสมาธิเกิดขึ้นได้อย่างไร ย่อมเกิดขึ้นได้แน่นอน เปรียบเหมือนคนทำงานอย่างใดอย่างหนึ่ง มีจิตจดจ่ออยู่กับงานนั้น จนเกิดมีสมาธิกับงานนั้น แม้การอ่านหนังสืออย่างใจจดใจจ่อ เมื่อมีใครเรียกก็ไม่ได้ยิน แสดงว่าเวลานั้นจิตของเราอยู่กับการงานหรือการอ่านหนังสือนั้น

ขณะที่พระพุทธเจ้าแสดงธรรมอยู่นั้น มีผู้ส่งจิตไปกับพระกระแสธรรมของพระพุทธเจ้า ได้ดวงตาเห็นธรรม บรรลุอริยบุคคลตั้งแต่พระโสดาบันก็มีมาก ย่อมแสดงให้เห็นว่า ขณะที่ฟังธรรมอยู่นั้นจิตค่อยๆละเอียดขึ้นจากการฟังธรรมแล้วพิจารณาตามเหตุและปัจจัยจิตใคร่อยากรู้จิตมุ่งมั่นจนเกิดเป็นสมาธิ จิตเป็นหนึ่งเดียวโดยจิตจับอยู่กับพระกระแสธรรมของพระพุทธเจ้า จนได้มรรคผลตามภูมิธรรมของแต่ละคน

ผลของการปฏิบัติตามแนวทางที่แนะนำไปนั้น ในเบื้องต้นจะสร้างความอดทนให้แก่ผู้ปฏิบัติ ไม่โกรธง่าย ฉุนเฉียวเกรี้ยวกราด ส่วนที่จะเข้าใจหลักธรรมเบื้องต้นได้กระจ่างชัดนั้นก็ขึ้นอยู่กับการปฏิบัติ โดยเฉพาะการได้ละตัวตนได้แล้วจริงๆหรือไม่ เพราะถ้ายังละไม่ได้ ก็ไม่สามารถไปละตัวอื่นได้เลย

ในสติปัฏฐานสี่ ก็ให้พิจารณากาย คือละกายให้ได้เสียก่อน การตัดสังโยชน์สิบก็ต้องตัดกาย คือสักกายทิฐินี้ก่อนเช่นกัน เมื่อตัดดังนี้ได้แล้ว ก็จะเข้าใจในเรื่องเวทนา จิต และธรรม เพิ่มขึ้น แต่ก็เป็นธรรมอย่างหยาบอยู่ ต้องพิจารณาให้มากขึ้น ธรรมนั้นๆก็จะละเอียดขึ้นเช่นกายในกาย จิตในจิต เป็นต้น ผู้ที่จะเข้าใจหลักสติปัฏฐานสี่อย่างละเอียดได้ก็มีแต่พระอนาคามีและพระอรหันต์เท่านั้น

ธาตุ ๔

ในตอนแรกที่ให้พิจารณาเรื่องลมเข้าลมออกจนเห็นความเกิดดับความไม่เที่ยง บังคับไม่ได้ แสดงว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเรา แล้วร่างกายนี้เป็นของใคร ร่างกายนี้เกิดจากบุญกรรมทำให้เรามาได้ร่างกายนี้ ร่างกายนี้ที่ยังคงความเป็นอยู่ได้ก็เพราะยังมีลมหายใจ ถ้าขาดลมหายใจเราก็จะตาย ร่างกายนี้ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวไม่ได้ ลมภายในหยุดการเคลื่อนไหว ไฟในร่างกายก็ดับลงไม่มีไฟที่จะสร้างความอบอุ่นให้กับร่างกายอีกต่อไป ร่างกายก็เริ่มจะเย็นลง จากนั้นก็เริ่มเน่าเปื่อย น้ำเลือด น้ำเหลืองและส่วนที่เป็นของเหลวจะพุขึ้นมาแล้วค่อยๆแห้งไป ธาตุน้ำก็หมดไป เหลือแต่หนังเนื้อเครื่องในเส้นเอ็นและกระดูก ในส่วนที่เป็นธาตุดินทั้งหมด เนื้อหนังก็ถูกหนอนชอนไชกัดกินจนหมดเหลือแต่กระดูก ที่สุดกระดูกนั้นก็ผุกร่อนเป็นผุยผง ไม่เหลือสิ่งที่เคยเป็นร่างกายมาแล้ว เมื่อเราตายจิตเราก็ไปได้ร่างใหม่ทันที ยกเว้นพระอรหันต์ที่ไม่ต้องไปเกิดจึงไม่มีร่างอีก

พิจารณาเพื่อละเนื้อสัตว์

ร่างกายนี้ประกอบด้วยธาตุ ๔ มีแต่สิ่งเน่าเหม็น แม้น้ำลายของเราแท้ๆเมื่อบ้วนออกไปก็ยังรู้สึกขยะแขยงไม่กล้าเอามากลืนกินอีก อาหารที่เราพึ่งจะกินเข้าไปใหม่ๆไปติดตามซอกฟันเวลาแคะออกมาถ้าเป็นเศษเนื้อก็ยังมีกลิ่นเหม็น เศษผักจะมีกลิ่นน้อยกว่า แต่ถ้าทิ้งไว้นานแคะออกมากลิ่นจะเหม็นรุนแรงมาก ผู้ที่ชอบทานเนื้อสัตว์เมื่อขับถ่ายออกมาจะมีกลิ่นเหม็นมาก ถ้าท้องผูกด้วยแล้วกลิ่นยิ่งเหม็นไปกันใหญ่

คนเราเกิดมานับชาติไม่ถ้วนหาที่สุดของภพชาติไม่ได้ เคยเกิด เคยเป็นมาแล้วทุกอย่าง พระพุทธเจ้าของเราสมัยที่เสวยพระชาติเป็นพระโพธิสัตว์เคยเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานใหญ่ที่สุดไม่เกินช้างเล็กที่สุดไม่เล็กไปกว่านกกระจอก พระติสสะเคยเกิดเป็นเล็นเล็กมากแทบมองไม่เห็น ตัวเราเองก็ไม่พ้นวิสัย แล้วเราจะไปยึดติดในร่างกายนี้อยู่ทำไม ร่างกายนี่ เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพกรรมที่ทำไว้

ชีวิตเขาชีวิตเราใครๆก็รักชีวิตของตัวเอง เราจะไปเบียดเบียนทำร้ายเขาทำไมกัน สัตว์ที่เราไปทำร้ายเขา เขาอาจเคยเกิดเคยเป็นญาติพี่น้องของเราหรือเป็นพ่อแม่ของเรามาก่อนก็ได้ เพราะความที่คนเราเกิดมานับชาติไม่ถ้วน ดังนั้นเราจะไม่ขาดญาติพี่น้อง บางคนไปเกิดบนสวรรค์ บางคนก็เกิดในนรก บางคนก็เป็นเปรต บางคนก็เป็นสัตว์เดรัจฉาน ชีวิตเขาชีวิตเราย่อมเกิดจากจิตตัวเดียวทั้งนั้น แต่เขาสร้างกรรมเลวในอดีตปัจจุบันจิตของเขาจึงได้ร่างของสัตว์เดรัจฉาน ส่วนเราสร้างกรรมดีกว่าเขาจิตของเราจึงได้ร่างมนุษย์นี้ ถ้าพิจารณาได้อย่างนี้จริงๆก็จะละเนื้อสัตว์ได้แน่นอน

สติปัฏฐาน ๔

ถ้าบรรลุธรรมขั้นต้นแล้วก็จะเข้าใจหลักสติปัฏฐาน ๔ อย่างหยาบได้ กาย เวทนา จิต ธรรม ก็เท่ากับได้ตัดสังโยชน์ตัวแรกคือ สักกายทิฐิ กายนี้ไม่ใช่เรา ไม่ใช่ของเรา ไม่ยึดติดในรูปเพราะรูปเปลี่ยนแปลงได้ตามผลวิบากของกรรม ซึ่งเหมือนกับสติปัฏฐานข้อแรก กายานุปัสสนาสติปัฏฐาน เวทนานุปัสสนาสติปัฏฐาน สุขเวทนา ทุกขเวทนา อุเบกขาเวทนา ดูเวทนาก็คือดูความเจ็บปวดที่มันเกิดขึ้นและดับไป เกิดดับ เกิดดับเพราะความไม่เที่ยง จิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน จิตรู้ รู้ธรรมชาติของจิตที่ต้องเวียนว่ายตายเกิด จิตที่ไม่มีเพศ จิตไม่แก่ ขึ้นอยู่กับสภาพธรรมที่เกิดขึ้นให้เราได้ร่างผู้หญิง ผู้ชายหรือกระเทย แม้แต่สัตว์เดรัจฉาน เปรต อสูรกาย สัตว์นรก นี่เป็นเรื่องของจิต ธรรมานุปัสสนาสติปัฏฐาน ธรรมที่เกิดขึ้นตามความเป็นจริงของโลก โลกเขามีอยู่อย่างนั้นก่อนที่เราจะเกิดและก็เป็นอย่างนั้น แม้เราจะตายไปแล้ว ธรรมที่เกิดขึ้นด้วยวิบากของกรรม เมื่อเข้าใจธรรมชาติของกรรมก็จะทำให้อุเบกขาได้ สิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดา

การปฏิบัติอย่างที่ผมบอกไว้ก็จะได้สติปัฏฐานด้วยแต่ก็ยังหยาบอยู่แต่หากพิจารณาให้มากขึ้นก็จะละเอียดขึ้นได้ โดยการปฏิบัติจริงผมจะไม่ได้บอกว่าอันนี้เป็นสติปัฏฐานนะ เพื่อตัดขั้นตอนให้น้อยลง

สังโยชน์ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อภิกษุเห็นความพอใจเนืองๆในธรรมทั้งหลายอันเป็นปัจจัยแห่งสังโยชน์อยู่ ตัณหาย่อมเจริญเพราะตัณหาเป็นปัจจัยจึงมีสังโยชน์ ฯลฯ (สังโยชน์สูตรที่๑ ๒-๕๐)

อุปาทาน ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อภิกษุเห็นความพอใจเนืองๆในธรรมทั้งหลายอันเป็นปัจจัยแห่งอุปาทานอยู่ ตัณหาย่อมเจริญ เพราะตัณหาเป็นปัจจัยจึงมีอุปาทาน เพราะอุปาทานเป็นปัจจัยจึงมีภพ ฯลฯ (อุปาทานสูตร ๒-๕๐) ดังนั้นสังโยชน์ใช้แทนอุปาทานได้

ไม่ละสังโยชน์แล้วจะทำนิพพานให้แจ้งไม่เป็นฐานะที่จะมีได้ (ฐานสูตรหรืออารามสูตร ๔-๓๓๑)

สังโยชน์เครื่องผูกมัดสัตว์ทั้งหลายให้ติดอยู่กับวัฏฏสงสาร ผูกตาให้ติดกับรูป ผูกหูติดไว้กับเสียง เป็นต้น ธรรมทั้งหลายอันเป็นปัจจัยแห่งสังโยชน์มีอยู่ ตัณหาย่อมเจริญฉันนั้นเหมือนกัน เพราะตัณหาเป็นปัจจัยจึงมีอุปาทาน รูปที่พึงรู้แจ้งด้วยจักษุอันน่าปรารถนา น่าใคร่ ฯลฯ เหล่านี้เรียกว่าธรรมเป็นที่ตั้งแห่งสังโยชน์ ความกำหนัดด้วยอำนาจ ความพอใจในรูปนั้นเป็นตัวสังโยชน์ในรูปนั้น

สังโยชน์ ๑๐ มีดังนี้

๑. สักกายทิฐิ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อรูปมีอยู่เพราะอาศัยรูปยึดมั่นรูปจึงเกิดสักกายทิฐิ ฯ (สักกายทิฐิสูตร ๒-๒๓๕) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สักกายทิฐิมีได้เพราะปุถุชนผู้ที่ไม่สดับในโลกนี้ฯ ย่อมเล็งเห็นรูปโดยความเป็นอัตตาบ้าง เล็งเห็นอัตตาว่ามีรูปบ้าง เล็งเห็นอัตตาในรูปบ้าง เล็งเห็นรูปในอัตตาบ้าง ฯลฯ อริยสาวกผู้ได้สดับในธรรมวินัยนี้ย่อมไม่เล็งเห็นรูปในความเป็นอัตตา ฯ สักกายทิฐิจึงไม่มี (มหาปุณณมสูตร ๖-๓๕๗)

๒. วิจิกิจฉา ความลังเลสงสัยในพระรัตนตรัย

๓. สีลัพพตปรามาส (สีลัพพตุปาทาน) ความเห็นผิด การยึดมั่นในข้อปฏิบัติผิด ซึ่งรวมถึงการปฏิบัติวิปํสสนาอย่างผิดๆด้วย ลูบคลำศีลแต่ไม่เข้าถึงศีล

๔. ปฏิฆะ ความขัดเคืองใจในเวลาประสบอารมณ์ที่ไม่ชอบใจ

๕. กามราคะ ความกำหนัดยินดีในกามคุณ ๕ คือ รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส

๖. รูปราคะ ความกำหนัดยินดีในรูปฌานหรือรูปภพ

๗. อรูปราคะ ความกำหนัดยินดีในอรูปฌานหรืออรูปภพ

๘. มานะ ความถือตัวว่าดีกว่าด้วยชาติตระกูล

๙. อุทธัจจะ ความฟุ้งซ่าน ความมีจิตซัดส่ายไปในอารมณ์ต่างๆ

๑๐.อวิชชา ความไม่รู้ในอริยสัจ ๔ มีทุกข์เป็นต้น ไม่รู้ปฏิปทาที่จะให้ถึงความดับทุกข์

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สงสารที่มีที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายย่อมไม่ปรากฏแก่สัตว์ทั้งหลายผู้มีอวิชชาเป็นเครื่องกั้น มีตัณหาเป็นเครื่องประกอบไว้ ท่องเที่ยวไปมาอยู่จนกระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้ ปุถุชนไม่รู้ชัดซึ่งรูป ไม่รู้ชัดเหตุเกิดแห่งรูป ไม่รู้ชัดความดับแห่งรูป ไม่รู้ชัดซึ่งปฏิปทาอันให้ถึงความดับแห่งรูป ไม่รู้ชัดซึ่งเวทนา ฯลฯ นี้เรียกว่าอวิชชา

พระโสดาบันละสังโยชน์ทั้ง ๓ คือ สักกายทิฐิ วิจิกิจฉา และสีลัพพตปรามาสได้

พระสกทาคามี บางคัมภีร์ว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอเป็นพระสกทาคามีเพราะสังโยชน์ ๓ สิ้นไปและเพราะราคะ โทสะ โมหะ เบาบาง (เสขสูตร ๒ ๓-๓๘๙) เรียกว่าเป็นสมณะบุณฑริก (สังโยชน์สูตร ๓-๕๒๗) บางคัมภีร์ว่าละ ปฏิฆะและกามราคะเพิ่มอีก ๒ อย่าง แต่เป็นอย่างหยาบ

พระอนาคามี ละสังโยชน์ทั้ง ๕ ได้ ดังนั้นพระอนาคามีส่วนใหญ่จะออกบวชเพราะตัดกามราคะได้เด็ดขาด

พระอรหันต์ ละสังโยชน์ที่เหลืออีก ๕ อย่างได้ครบเป็น ๑๐

เมื่อรู้เหตุและปัจจัยแล้วก็จะทำให้การปฏิบัติมีความก้าวหน้าขึ้น การพิจารณาธรรมนั้นให้นำธรรมที่ตัวเองกำลังมีปัญหาอยู่มาพิจารณา โดยใช้เหตุและผลที่ปฏิบัติมาทั้งหมดมาพิจารณาดับปัญหาที่เกิดขึ้น ตัวอย่างโดยทั่วไป จะมีเรื่องโรคภัยไข้เจ็บ ความพลัดพรากจากสิ่งที่รักที่พอใจ จะเป็นคนรักที่ตายไปแล้วหรือคนรักที่เปลี่ยนใจไปชอบคนอื่น ให้นำมาพิจารณาถึงความไม่เที่ยงมีความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา คือเกิดดับ ๆ ๆ ตามแนวทางที่บอกไว้ จนจิตยอมรับในความเป็นจริงนั้นๆ ทุกข์ที่เกิดขึ้นเพราะเราไปยึดมัน ทุกข์เพราะเราบังคับมันไม่ได้ ทุกข์เพราะมันไม่เที่ยง พิจารณาจนเข้าใจถึง ทุกข์ขัง อนิจจัง อนัตตา จะเป็นตัวใดตัวหนึ่งก็จะเข้าใจอีกสองตัวตามมา พิจารณาจนจิตเกิดความเบื่อหน่ายในร่างกายที่ไม่ใช่เรา ไม่ใช่ของเรา เราบังคับไม่ได้ รู้ตลอดถึงความเกิดดับของร่างกายที่มันไม่เที่ยง เป็นไปตามวิบากของกรรม เมื่อเข้าใจจนถ่องแท้แล้วความลังเลสงสัยก็จะหมดไป ยอมรับพระกรุณาธิคุณอันยิ่งใหญ่ของพระพุทธเจ้าที่ทรงค้นพบอริยสัจสี่ ส่วนการปฏิบัติผิดๆ หรือละสังโยชน์อย่างที่ ๓ นั้นจะเกิดมีภายหลังในชีวิตประจำวัน ซึ่งเราจะเห็นความเปลี่ยนแปลงเอง

มหาทาน ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๕ ประการ คือ เว้นจากปาณาติบาต อทินนาทาน กาเมสุมิจฉาจาร มุสาวาท และดื่มน้ำเมา อันบัณฑิตพึงรู้เป็นเลิศมีมานานเป็นเชื้อสายแห่งพระอริยะ เป็นของเก่าไม่กระจัดกระจาย (ปุญญาภิสันทสูตร ๔-๔๘๔)

การสร้างมหาทานก็คือการรักษาศีลห้าให้ครบถ้วน ผู้รักษาศีลห้าได้ครบโดยไม่ด่างพร้อย ตายไปย่อมสู่สุคติสวรรค์ เมื่อเกิดเป็นมนุษย์ก็จะเป็นมนุษย์ที่มีความสมบูรณ์พร้อม มีโอกาสที่จะพบกับพระพุทธเจ้าพระองค์ใดพระองค์หนึ่ง ถึงเวลานั้นเมื่อเขาได้รับฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น เขาสามารถบรรลุธรรมตั้งแต่ขั้นโสดาบันบุคคลขึ้นไปถึงพระอรหันต์ ขึ้นอยู่กับวาสนาบารมีธรรมของแต่ละบุคคล

มีคนจำนวนมากเวลาทำบุญมักจะอธิษฐานให้พบกับพระศาสนาของพระศรีอาริย์สัมมาสัมพุทธเจ้า แต่ถ้าเขาเหล่านั้นทำศีลขาด ยังบกพร่องอยู่ก็จะไม่มีโอกาสไปเกิดในสมัยนั้น เพราะในยุคของพระศรีอาริย์ผู้คนทั้งหลายสมบูรณ์ไปหมดทั้งรูปร่างหน้าตา สวยด้วยบุญมีอายุยืนถึง ๘ หมื่นปี ไม่มีเจ็บมีไข้จะหาคนพิการสักคนก็ไม่มี ฉะนั้นคนที่ศีลยังไม่บริสุทธิ์ เมื่อตายไปใช้เวรกรรมจนหมดแล้วมาเกิดเป็นมนุษย์ก็จะเป็นมนุษย์ที่ไม่สมบูรณ์ โดยให้กลับไปดูผลของการทำผิดทั้ง ๕

สิ่งที่ได้จากการปฏิบัติครั้งนี้สามารถนำไปใช้แก้ปัญหาของชีวิตได้ทุกอย่าง เพราะมีความเข้าใจในหลักธรรมที่แท้จริง ปัญญาก็จะเกิดและนำไปใช้ได้จริงเหมือนกับรู้หลักแล้วก็สามารถแตกกิ่งก้านสาขาไปได้

บางครั้งจะประสบความสำเร็จได้ ก็ต้องผ่านอุปสรรคมากมาย อย่างที่เขาพูดกันว่ามารไม่มีบารมีไม่เกิด ถ้ารู้จักเอาปัญหาที่เป็นความทุกข์มาพิจารณา โดยใช้หลักธรรมที่ตรงกับปัญหานั้น ก็จะช่วยให้บรรเทาทุกข์ลงได้ และยิ่งพิจารณาให้มากก็อาจจะบรรลุธรรมได้เช่นกัน

อาจเป็นสิ่งที่หลายคนไม่เข้าใจ โดยเฉพาะผู้ที่เคยปฏิบัติกรรมฐานมาแล้วจะไปยึดติดกับความสงบ เมื่อมีเสียงมากระทบก็จะไม่ชอบใจ ( โทสะเกิด ) ปัญญาจึงไม่เกิด

พระอาจารย์ท่านอบรมอย่างไร ผมก็ถ่ายทอดออกมาให้ผู้สนใจได้รับรู้เช่นนั้น ขณะที่ผมนั่งปฏิบัติอยู่ พระอาจารย์ท่านจะให้ธรรมะไปเรื่อยๆและก็พูดซ้ำๆซากๆ ทำให้หลายคนไม่ถูกจริต จึงเลิกปฏิบัติกับพระอาจารย์ เพราะคนส่วนใหญ่ชอบที่จะนั่งแบบเงียบๆไม่มีอะไรรบกวน เลยไม่ได้ปัญญาในทางธรรมได้แต่ ความสงบ เมื่อเทียบผู้ปฏิบัติธรรมกับผู้บรรลุธรรมแล้วห่างไกลกันลิบลับ

ผมเองต้องยอมรับว่า ภายหลังเคยพูดกับพระอาจารย์ว่าสอนน่าเบื่อ พูดซ้ำๆ เกิดดับ เกิดดับ ไม่เที่ยง ไม่เที่ยง นานๆจะมีข้ออรรถข้อธรรมบอกมาบ้าง แล้วก็กลับมาเกิดดับ ไม่เที่ยง เป็นอย่างนี้ตลอดชั่วโมง นานๆกลับหยุดบ้าง แล้วก็กลับมาเหมือนเดิมอีก

ข้ออรรถข้อธรรมของพระอาจารย์ก็เป็นเรื่องใกล้ตัว เป็นคำพูดธรรมดาเข้าใจง่ายไม่ต้องหาคำแปล ธรรมแต่ละคำล้วนเน้นกับการปฏิบัติเพื่อให้ได้ผลจริง ไม่ได้จำตำรามาแสดงธรรมให้ฟัง บางครั้งจะนำเรื่องในพระไตรปิฎกมาแสดงบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะอยู่ในช่วงสนทนาธรรม ส่วนการปฏิบัติจะนำเรื่องที่พระอาจารย์ทำได้และให้ผลจริงมาแสดง

ของอย่างนี้ต้องลงมือปฏิบัติเอง ใครกินเองก็อิ่มเอง ไม่มีใครจะทำแทนใครได้

หลังจากนั่งวิปัสสนาแล้วก็ให้แผ่ส่วนบุญ ที่ว่าวิปัสสนาเพราะความรู้เห็นโดยอาการต่างๆว่าไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา เพราะเมื่อนั่งวิปัสสนาแล้วบุญก็เกิดขึ้นตามกำลังฌานหรือปัญญาของแต่ละคน แผ่ส่วนบุญไม่มีที่สุดไม่มีประมาณ ไม่ต้องไปหวงบุญ และไม่ต้องคิดว่าให้บุญผู้อื่นหมดแล้วเราจะไม่ได้บุญ ถ้าเปรียบบุญเป็นปัจจัยคือเงิน เมื่อเราทำงานแล้วได้เงินมา เจ้าหนี้ทั้งหลายรวมทั้งญาติ มี บิดาและมารดา เป็นต้น มาขอเงินเราไปใช้ เจ้าหนี้เราจะผ่อนให้หรือให้ทั้งหมดก็แล้วแต่หนี้สินและการตกลงกัน ส่วนพ่อแม่เลี้ยงเรามาเราก็ต้องตอบแทนบุญคุณ บุตรภรรยาและบริวารก็ต้องให้เพราะความรับผิดชอบของเรา แต่ส่วนของบุญเราไม่รู้ว่าเป็นหนี้กันตั้งแต่ภพไหน ชาติไหน พ่อแม่ญาติพี่น้องและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในบุญของเรานับไม่ถ้วน เราจึงต้องแผ่ส่วนบุญไปให้ทุกภพทุกชาติ

เปรียบตัวเราเป็นเทียนที่ยังไม่ได้จุด เมื่อมีบุญแล้วเทียนของเราก็ส่องสว่าง เราก็นำเทียนของเราไปจุดให้ผู้อื่น เทียนของผู้อื่นก็สว่างขึ้นยิ่งจุดมากยิ่งสว่างมาก แต่ที่จริงเราก็เทียนเล่มเดียวและมีเทียนอื่นๆส่องสว่างรอบตัวเรา ทำให้เราดูสว่างยิ่งขึ้น

แผ่เมตตาอย่างไรจึงจะเกิดประโยชน์ พระธุดงค์เวลาอยู่ในป่าไปเจอสัตว์ดุร้ายจะทำอันตราย ก็แผ่เมตตาไป สัตว์ดุร้ายก็ถอยห่างให้ พระบางรูปที่ถูกสัตว์ป่าทำร้ายถึงเสียชีวิตก็มีอยู่มาก พระธุดงค์ที่รอดปลอดภัยมาได้ เพราะท่านได้เจริญสมาธิถึงระดับปฐมฌานเป็นอย่างต่ำแล้วจึงแผ่เมตตาไปให้แก่สัตว์ทั้งหลาย บางคนไม่เข้าใจนึกว่าท่านท่องสัพเพ สัตตาอยู่อย่างเดียว และการแผ่เมตตาให้กับตัวเองก็ไม่ใช่ ที่บอกว่าขอให้ข้าพเจ้า จงมีความสุข จงปราศจากทุกข์ ปราศจากเวร ฯ นั้นเป็นการอธิษฐานเมื่อได้ทำบุญแล้ว จึงจะถูกต้อง ถ้าเรายังยึดว่าสิ่งนี้เป็นของเรา สิ่งนี้มีตัวตน สิ่งนี้บังคับได้ สิ่งนี้เป็นของเที่ยง แล้วจะไปแผ่เมตตาให้ตัวเองพ้นทุกข์ได้อย่างไรกัน จะทุกข์จะสุขหรือปราศจากเวรภัยทั้งหลายก็อยู่ที่บุญกรรมที่ทำไว้ทั้งนั้น ยิ่งถ้าเรามีศีลที่บริสุทธิ์แล้ว ภัยอันตรายต่างๆ ก็ไม่เกิดขึ้นกับตัวเรา เว้นแต่กรรมในอดีตชาติที่เราจำไม่ได้ ถ้ารักษาศีลตั้งแต่บัดนี้ และทุกภพชาติไป ก็มีแต่ความเจริญไม่มีเสื่อม

แผ่เมตตา

ในสมัยที่พระพุทธเจ้าได้เคยเสวยพระชาติเป็นพระโพธิสัตว์อยู่นั้น ได้เป็นพระมหากษัตริย์ครองเมืองพาราณสีอยู่หลายชาติ ได้ถูกอำมาตย์ทรยศและไปยุยงกษัตริย์เมืองอื่นมาจับพระเจ้าพาราณสีไปทรมาน พระเจ้าพาราณสีได้ทรงเจริญเมตตาจนได้ฌาน เครื่องพันธนาการก็หลุดออกสิ้น แล้วเหาะขึ้นไปนั่งอยู่บนอากาศ ฝ่ายกษัตริย์ที่จับพระเจ้าพาราณสีไว้นั้น ก็ทรงเร่าร้อนพระกายเหมือนถูกเปลวเพลิงในนรก นอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น จึงตรัสถามพวกอำมาตย์ว่าเป็นด้วยเหตุไร พวกอำมาตย์กราบทูลว่า เห็นจะเป็นด้วยพระองค์ทรงลงโทษแก่พระเจ้าพาราณสี แล้วเสด็จไปขอโทษพระเจ้าพาราณสี พร้อมกับยกราชสมบัติคืนให้ พระเจ้าพาราณสีไม่ยอมรับแล้วได้เหาะไปบวชเป็นฤๅษีอยู่ในป่าหิมพานต์

สมัยหนึ่งพระพุทธเจ้าได้เสด็จประทับอยู่ที่เชตวันมหาวิหาร มีภิกษุกลุ่มหนึ่งได้ทูลถามวิธีปฏิบัติ เมื่อไปปฏิบัติธรรมในป่าแล้วถูกเหล่าอมนุษย์และเทวดามากลั่นแกล้งทำให้ลำบากต่อการปฏิบัติ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสให้เจริญเมตตาอันเป็นไปเพื่อความหลุดพ้นแห่งจิต ซึ่งบุคคลทำให้มากจนเกิดความชำนาญเป็นที่ตั้งของใจ ย่อมมีอานิสงส์ถึงสิบเอ็ดประการ กรณียเมตตสูตร คือการเจริญเมตตา และปฏิบัติกรรมฐานที่ยังจิตเกื้อกูลเป็นพรหมวิหาร ซึ่งธรรมสองบทนี้พระภิกษุจะนำมาสวดในงานมงคลเสมอ บทกรณียเมตตสูตรขึ้นต้นด้วย กะระณียะมัตถะกุสะเลนะฯ บทอานิสงส์เมตตาขึ้นด้วย เมตตายะ ภิกขะเว เจโตวิมุตติยาฯ ทั้งสองบทจะมีอยู่ในหนังสือสวดมนต์แปล แต่หนังสือที่พิมพ์แจกทั่วไปมักจะไม่มีหรือมีเพียงบทกรณียเมตตสูตรเพียงบทเดียว

ขอให้ผู้สนใจได้ศึกษาและหมั่นสวดจะเกิดประโยชน์ต่อท่านเอง

แม้พระพุทธเจ้าก็ไม่สามารถส่งผลบุญให้พระบิดาพระมารดาให้สำเร็จมรรคผลได้ ท่านต้องปฏิบัติด้วยตัวท่านเอง

พระพุทธเจ้าได้เสด็จไปโปรดพระเจ้าสุทโธทนะถึงกรุงกบิลพัสดุ์ ได้แสดงธรรมโปรดจนพระเจ้าสุทโธทนะสำเร็จอรหันต์

พระพุทธเจ้าได้เสด็จไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เพื่อโปรดพระนางเจ้าสิริมหามายา พระมารดาของพระองค์ซึ่งอยู่บนสวรรค์ชั้นดุสิต จนสำเร็จโสดาบัน

เมื่อปฏิบัติไปเรื่อยๆ จะเกิดความชำนาญ เพราะการถูกตอกย้ำบ่อยๆ และเมื่อมีเหตุปัจจัย ธรรมฝ่ายอกุศลได้เกิดขึ้นก็ถูกธรรมฝ่ายกุศลระงับได้ ด้วยคำว่าไม่เที่ยง เกิดดับได้ผุดขึ้นในใจและจากการปฏิบัติถึงความอดทนด้วย ทำให้ความโกรธไม่เกิดขึ้น ทำให้ปัญหาไม่มี

ผมจึงเข้าใจที่พระอาจารย์ได้สอนย้ำแล้วย้ำอีก จนจิตเกิดความชำนาญ ตอนแรกพระอาจารย์ได้ว่ากล่าวตักเตือนผม ตกนรกคนเดียวไม่พอยังพาคนอื่นตกนรกด้วย ว่ายน้ำยังไม่เป็นริจะช่วยคนตกน้ำ ซึ่งในเวลานั้นก็เกิดความไม่พอใจคำพูดของพระอาจารย์เช่นกัน ธรรมะที่ผมได้สนทนากับผู้ปฏิบัติธรรมด้วยกันก็มาจากที่พระท่านเทศน์ก็มี จากพระไตรปิฎกก็มี ยังมาว่าเราตกนรกอีก ( ขณะนั้นทิฐิยังแรงอยู่ )

พระอาจารย์ได้สอนในสิ่งที่พระอาจารย์ปฏิบัติได้และทำได้ให้กับผม โดยไม่ปิดบังใดๆ พระอาจารย์เป็นผู้มีคุณอันยิ่งใหญ่สำหรับผมหาประมาณมิได้

ธรรมใดๆที่ศึกษามาผมก็ได้สรุปใจความที่สำคัญไว้ให้ผู้ที่สนใจนำไปปฏิบัติได้และเห็นผลจริงตามภูมิธรรมของแต่ละบุคคลพึงจะปฏิบัติได้

ให้สังเกตจากคนรอบข้าง เมื่อเราเย็นคนรอบข้างจะเย็นด้วย เมื่อเราสว่างคนรอบข้างก็สว่างด้วย เมื่อปฏิบัติจริงจะเห็นผลเองอย่าเพิ่งได้ตัดสินใจว่าธรรมะที่ผมได้นำมาถ่ายทอดนั้น เป็นธรรมะอย่างทั่วๆไป ที่ไหนๆก็สอนๆกัน และยิ่งมีใจความสั้นๆง่ายๆ ไม่น่าเชื่อถือที่จะทำให้ปิดประตูนรกได้จริง

ถ้าพิจารณาให้ดีหลายๆเที่ยวจะเห็นความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง และเมื่อลองปฏิบัติดูแล้วจะเริ่มเห็นผลเอง

ผมได้ศึกษาธรรมะกับพระอาจารย์ จนมั่นใจว่าตัวเองได้ธรรมอะไรบ้าง สามารถช่วยผู้คนทั้งหลายให้คลายทุกข์ ละกิเลสได้จริง

หลังจากนั้น ผมก็ให้รู้ลึกถึงความเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่าง ทั้งคนใกล้ชิด คนที่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน แล้วมาเห็นข้าพเจ้าครั้งนี้ ก็ให้รู้สึกประหลาดใจ มีบอกไว้ในตอนต้นแล้ว

ความเปลี่ยนแปลงต่างๆที่เกิดขึ้นนั้น ย่อมเกิดขึ้นได้กับทุกๆคนที่ปฏิบัติได้อย่างแท้จริง ไม่ต้องสงสัยเลย

ผมได้มีความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันยิ่งใหญ่ขององค์สัมมาสัมพุทธเจ้า สมควรที่จะนำหลักธรรมที่รู้แล้ว นำไปเผยแผ่ต่อไป เพื่อให้ศาสนาพุทธมีความเจริญรุ่งเรืองสืบไป เท่าที่ความรู้ที่มีอยู่จะพึงทำได้

พระอริยะจะลดลงไปเรื่อยๆตามกาลเวลา พระอรหันต์จะหาได้ยากยิ่ง ผู้รู้จริงจะลดน้อยลง จะมีแต่ผู้รู้ที่มีปัญญาน้อย

จะเข้าวัดเมื่อแก่ จะสร้างกำแพงเมื่อข้าศึกประชิดเมือง ย่อมไม่ทันการณ์แน่ อย่าใช้ชีวิตอย่างประมาท จะตายวันไหนก็ไม่รู้ บางครั้งมีกรรมมาตัดรอนก่อนวัยอันควรก็มี

มีใครจะแน่ใจได้ว่าตายแล้วจะไม่ตกนรก และมีใครบ้างที่คิดว่า เมื่อตัวเองตายแล้วขึ้นสวรรค์ และหลังจากเสวยบุญบนสวรรค์หมดแล้ว จะไม่ต้องตกนรก เพราะผลจากกรรมที่เคยทำเอาไว้ และจะมีอะไรเป็นสิ่งรองรับว่าภพชาติของแต่ละคน จะไม่ยืดยาวหาที่สุดมิได้

บทความปิดประตูนรก ในช่วงท้ายที่เขียนไว้เกี่ยวกับการปฏิบัติ ที่ทำจริงก็จะให้ผลได้จริง บางคนอาจจะไม่เข้าใจได้มากพอ ก็ขอแนะนำให้อ่านบทความกุญแจธรรมหรืออริยธรรม ที่ผมเขียนไว้ประกอบในการอ่านและการปฏิบัติ โดยเฉพาะให้ผู้ปฏิบัติได้ใช้ปัญญาพิจารณาที่จะละสังโยชน์อย่างที่ ๓ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องละสังโยชน์อย่างที่ ๑ และ ๒ ได้เสียก่อน แล้วจะเข้าใจเนื้อหาของบทความกุญแจธรรมโดยไม่สงสัย

ผมหวังว่าจะมีผู้ปฏิบัติตามแนวทางที่ผมได้บอกเอาไว้หรือได้มาปฏิบัติกับผมแล้วได้ดวงตาเห็นธรรมจริงๆ เพื่อเป็นพยานรับรองในสิ่งที่ผมได้ตั้งใจเขียนบทความขึ้นมาเพื่อเป็นมรดกต่อผู้ปรารถนาหนทางพ้นทุกข์ และเป็นบทความที่ควรมีไว้ประจำบ้าน ถ้าใครได้อ่านจบแล้วยังไม่รู้วิธีปิดประตูนรกก็ให้อ่านซ้ำอย่างตั้งใจ ใช้สมาธิให้มากขึ้นเอาจิตเข้าไปอ่านแล้วค่อยๆพิจารณาไปตามเนื้อหา เมื่อเข้าใจเนื้อหาทั้งหมดแล้วให้หาที่สงบนั่งสมาธิตามแนวทางปฏิบัติที่บอกไว้ พยายามหาสิ่งที่ทำให้เราเป็นทุกข์หนักที่สุดมาพิจารณาว่าเราทุกข์อะไร และอะไรทำให้เราต้องทุกข์ เราจะดับทุกข์ด้วยวิธีไหน ในบทความได้บอกอะไรไว้บ้าง ที่สำคัญที่สุดพยายามนั่งให้ได้สักหนึ่งชั่งโมงโดยไม่เคลื่อนไหวร่างกาย ถ้าเคลื่อนไหวเมื่อไหร่เท่ากับเราแพ้แล้ว แพ้อย่างไรก็มีบอกไว้ในการปฏิบัติ

สรุป การที่จะปิดประตูนรกได้นั้นต้องละสังโยชน์ทั้งสามได้ก่อน เนื้อเรื่องทั้งหลายที่หยิบยกขึ้นมาแสดง โดยเฉพาะคำสอนของพระพุทธเจ้าที่ตรัสเอาไว้ที่มีอยู่ในวงเล็บที่บอกถึงว่ามาจากธรรมในหมวดหมู่ไหน ทุกเรื่องที่ผมเขียนไว้โดยยกเหตุและผลมาแสดง เพื่อให้ผู้อ่านได้ใช้ปัญญาพิจารณาตาม ในสิ่งที่ผมเขียนไว้นั้นได้กล่าวถึงอะไรบ้างที่มีเหตุผลควรเชื่อหรือไม่ แม้แต่เหตุผลที่มาหักล้างความคิดเดิมๆของคนทั้งหลาย ที่หลงคิดผิดกันมาช้านาน ผมได้อธิบายว่าจะตัดสังโยชน์ตัวที่หนึ่งได้อย่างไร ซึ่งมีอยู่หลายวิธี แต่ผมเลือกที่จะบอกตามที่ผมตัดได้จริง เมื่อตัดสักกายทิฐิสังโยชน์ตัวที่หนึ่งได้แล้วในขณะนั้นก็จะรู้ได้ในทันทีนั้นว่า พระพุทธเจ้ามีพระคุณอันยิ่งใหญ่ไม่มีอะไรเสมอเหมือน เราไม่สงสัย ในสิ่งที่พระพุทธเจ้าสอน สังโยชน์ที่สองก็ละได้ ซึ่งการละสังโยชน์ทั้งสองได้นั้นเกิดจากจิตที่มองเห็นธรรมจริงๆ ไม่ใช่นึกเอา คิดเอา ตามหนังสือ ส่วนสังโยชน์ที่สามจะรู้ได้เองภายหลังคือ มองเห็นสิ่งที่คนทั้งหลายทำอยู่นั้นผิดคือ ยึดติดรูปแบบที่ทำตามกันมา คำกล่าวอ้างของพระสงฆ์ ของบุคคลทั้งหลายบิดเบือนธรรมที่ถูกต้อง อุเบกขาในสิ่งที่ผู้อื่นมาเชิญชวนให้ไปทำโน้นทำนี่ว่าไม่เกิดประโยชน์ ให้ไปนับถือหรือกราบไหว้อะไรก็ไม่รู้ ไม่ไปแน่นอน แต่ไม่ได้ลบหลู่

มีคนจำนวนมากอาจจะเข้าใจผิดในการปฏิบัติธรรม ที่ผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลายชอบพูดกันเมื่อมีสิ่งหนึ่งสิ่งใดมากระทบให้เกิดความโกรธ ก็จะพูดให้ฟังว่าโกรธหนอ ๆ ๆ คือผู้ปฏิบัติจะภาวนาในใจว่าโกรธหนอ ๆ ๆ หรือบางคนก็จะภาวนาว่า ว่างหนอ ๆ ๆ แล้วแต่การฝึกฝนมา ส่วนคนที่ไม่เคยปฏิบัติไม่เคยอบรมมา จะไปภาวนาว่าโกรธหนอ อย่างคนอื่นเขาอาจจะระงับความโกรธไม่ได้ หรือบางทีไปเพิ่มความโกรธให้อีก คือไปสะสมความโกรธเอาไว้ โกรธนะ ๆ ๆ โกรธมากๆนะ เอาความโกรธไปสะสมไว้ให้มากๆ จนวันหนึ่งมันล้นออกมา เหตุร้ายแรงก็เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด ต้องเดือดร้อนกันหมด

สำหรับผู้ปฎิบัติธรรมจริงๆแล้วเขาผ่านการอบรมมาพอสมควร จึงใช้คำภาวนาว่า โกรธหนอ ๆ ๆ โดยสรุปพิจารณาที่ตัวโกรธ ว่าในขณะนี้เราโกรธอยู่นะ และถ้าเราต้องตายในเวลานี้เราจะต้องตกนรกทันที บุญทานที่สร้างไว้มากมายก็ไม่อาจช่วยได้ เพราะจิตขณะที่จะตายมีความโกรธอยู่ หรือผู้ที่มีความหลงเวลาใกล้จะตายเป็นห่วง สามี ภรรยา ลูกหลาน สมบัติ พวกนี้ตายไปก็เป็นสัตว์เดรัจฉาน เฝ้าดูลูกหลาน ครอบครัว ทรัพย์สมบัติ เพราะความหลงยึดติดว่าทุกสิ่งอย่างที่อยู่กับเราหรือรอบตัวเรานั้นเป็นของเรา และความจริงของผู้ปฏิบัติธรรมต้องสะสมบารมีธรรมมามาก คือต้องรู้และเข้าใจเหตุและปัจจัยต่างๆ เริ่มจากการเกิด แก่ เจ็บ ตาย การพลัดพรากจากสิ่งที่เป็นที่รักที่พอใจ ฯลฯ ทุกอย่างเป็นทุกข์ ทุกข์เพราะอะไร ทุกข์จะดับได้อย่างไร และมีวิธีอะไรที่จะดับทุกได้ คือต้องพิจารณาอยู่อย่างนี้จนเกิดความชำนาญ พอมีอะไรเข้ามากระทบก็จะตัดได้อย่างรวดเร็ว ไม่ได้ไปพิจารณาตั้งแต่ต้นเพราะเข้าใจดีแล้ว จึงใช้คำภาวนาว่าโกรธหนอ ๆ ๆ เพื่อเตือนตนเองไม่ให้ต้องตกนรกเพราะความโกรธ

แม้แต่ความว่างหนอก็เช่นเดียวกัน พอมีเหตุและปัจจัยอะไรเกิดขึ้นมากระทบกับตัวเรา ไม่ว่าจะเป็นความโลภ ความโกรธ ความหลง ความรัก ความเกลียด ความอาฆาตแค้น ฯลฯ ก็พิจารณาทุกสิ่งอย่างว่าเป็นความว่าง แต่ไม่ใช่บังคับโดยการภาวนาหรือนึกเอาว่ามันว่าง มันก็มีวิธีการอบรมมาแล้วเหมือนกับคำภาวนาว่า โกรธหนอๆๆ ทุกสิ่งอย่างล้วนเกิดมีขึ้นเองตามธรรมชาติ ก่อนเราเกิดมามันก็มีของมันอยู่แล้ว หากแต่เราไปยึดติดว่าสิ่งนั้นๆเป็นของเรา ทำให้เราต้องเวียนว่ายตายเกิดนับชาติไม่ถ้วน เพราะเราไปยึดติดในธาตุ ๔ ขันธ์ ๕ ที่ไม่ใช่ของเรา เราเพียงมาอาศัยอยู่ชั่วคราวเท่านั้น ต้องฝึกกันให้ชำนาญเห็นสภาพธรรมที่เกิดเป็นของธรรมชาติ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป เป็นอย่างนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว พอมีเหตุปัจจัยมากระทบก็พิจารณาว่าทุกสิ่งอย่างนั้น ว่างเปล่า คือตายไปแล้วก็ไม่ใช่ของเราอีกต่อไป ถ้ายึดติดว่าเป็นของเราก็จะต้องมาเวียนว่ายตายเกิดอีกอย่างนี้ จนหาที่สุดของภพชาติไม่ได้

ส่วนในการปฏิบัติอบรมของผมก็พิจารณาว่ามันไม่เที่ยง ที่ไม่เที่ยงเพราะเหตุอะไรก็เหมือนกับข้างต้นที่เขียนเอาไว้ แม้เรื่องของรูป ของนามก็ไม่ต้องไปแยกว่าอะไรเป็นรูป อะไรเป็นนาม ศึกษาเพียงรู้เท่านั้น เพราะว่าจะเป็นรูปหรือนามก็ตามทุกอย่างนั้นก็ไม่เที่ยง ก็อย่างที่เขียนบอกเอาไว้ในการปฏิบัติของบทความนี้ พระอริยะเจ้าทั้งหลายต้องสร้างบารมีมาอย่างน้อยหนึ่งแสนมหากัป พระโสดาบันบุคคลอย่างนางวิสาขา หรือท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีก็สร้างบารมีมาหนึ่งแสนมหากัปเช่นกัน ในกัปนี้ยังมีพระศรีอาริยะเมตตรัยจะมาบังเกิดตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าอีกพระองค์หนึ่ง ซึ่งในเวลานั้นจะมีผู้ที่บรรลุธรรมเป็นแสนโกฏิ สำหรับผู้ที่อ่านบทความของผมและปฏิบัติตามแนวทางที่ผมเขียนเอาไว้ ก็คงจะมีอยู่หลายท่านที่สามารถปิดประตูนรกได้ และไปเกิดทันสมัยพระศรีอารย์ได้ จะเป็นมนุษย์หรือเทวดาก็สามารถสำเร็จมรรคผลได้ในเวลานั้น

บทความทั้ง ๑๖ บทและบทเสริม สามารถเป็นคู่มือในการปฏิบัติเพื่อปิดประตูนรกหรือปิดอบายภูมิทั้ง ๔ ได้ บทความต่อไปเป็นธรรมที่แตกต่างจากที่คนส่วนใหญ่ได้ยินได้ฟังหรือรู้เห็นมาก่อน โดยเหตุผลให้พิจารณาเป็นธรรมที่ละเอียดขึ้น เป็นธรรมที่พิสูจน์การตัดสังโยชน์ ๓ อ่านและพิจารณาด้วยเหตุผลมากกว่าการที่เคยได้ยินได้ฟังมา

บทที่ ๑๕ นิพพาน(๒)

2012-11-23T00:32:00.000-08:00

นิพพาน แดนนิพพาน นิพพานอยู่ไหน นิพพานมีลักษณะอย่างไรเป็นอนัตตาหรือไม่หรือว่าเป็นสูญว่างเปล่า มีคำถามและคำตอบมากมาย จะอ้างอิงจากตำราหรือจากปากของครูบาอาจารย์ทั้งหลาย ก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้ ใครเชื่อตำราก็ว่าของเขาถูก เชื่อครูบาอาจารย์ก็ว่าของเขาถูก และพวกที่เชื่อว่านิพพานไม่มีก็ว่าของเขาถูก

ผมเองก็ดูจากตำราและสมควรที่จะเชื่อในส่วนไหน แต่ผมมีข้อวินิจฉัยหรือหลักพิจารณาดังนี้

๑. ครั้นเมื่อพระพุทธเจ้าสำเร็จโพธิญาณแล้วและพิจารณาว่าธรรมที่พระองค์ค้นพบนั้นเป็นของลึกซึ้ง เห็นได้ยาก รู้ตามได้ยาก สงบ ประณีต ละเอียด ยากที่จะเข้าใจได้ เพราะหมู่สัตว์ทั้งหลายไม่มีฐานะที่จะสงบระงับสังขารทั้งปวง ความสิ้นตัณหา วิราคะความคลายกำหนัดยินดี นิพพานประด้วยมรรคมีองค์ ๘ เป็นปฏิปทาเพื่อกระทำนิพพานให้แจ้ง ก็จะเห็นได้แสนยาก ถ้าเราจักแสดงธรรมแก่สัตว์ที่ไม่รู้ทั่วถึงธรรมของเรา จะเป็นความเหน็ดเหนื่อยเปล่า จะพึงความลำบากแก่เรา

ท้าวสหัมบดีพรหมทราบความดำหริในพระทัยของพระพุทธองค์จึงลงมาจากพรหมโลกมาปรากฏ ณ เบื้องพระพักตร์ แล้วทำความเคารพและทูลต่อพระผู้มีพระภาคว่า “ ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอพระมีพระภาคเจ้าได้โปรดทรงแสดงธรรม เพราะสัตว์ทั้งหลายผู้มีธุลีในดวงตาน้อยมีอยู่ สัตว์เหล่านั้นย่อมเสื่อมเพราะไม่ได้ฟังธรรม ผู้รู้ทั่วถึงธรรมจักมี”

พระพุทธเจ้าทรงทราบคำทูลอาราธนาของพรหม และทรงอาศัยความกรุณาในหมู่สัตว์จึงทรงตรวจดูสัตว์โลกด้วยทิพยจักษุญาณ เมื่อทรงตรวจดูแล้วก็แบ่งคนออกเป็น ๔ กลุ่มหรือบัว ๔ เหล่า

ครั้นทรงเห็นแล้วมีดำริที่จะแสดงธรรมแก่ผู้ใดก่อน ก็ให้นึกถึง อาฬารดาบส พระองค์ทรงทราบด้วยพระสัพพัญญุตญาณว่า อาฬารดาบสเสียชีวิตแล้ว ๗ วัน บุคคลต่อมาก็คือ อุทกดาบส ท่านก็เสียชีวิตไปแล้วเมื่อหัวค่ำวานนี้ พระพุทธองค์ก็ทรงพิจารณาต่อว่าทั้ง ๒ ท่านไปอยู่ที่ไหน ไปอยู่พรหมโลกชั้น ๒๐ และ๑๙ เนวสัญญานาสัญญายตนภูมิ อากิญจัญญายตนภูมิ เป็นชั้นอรูปพรหมที่ไม่มีรูปมีแต่จิต ไม่มีตัวตนอย่างมนุษย์แล้วจะเอาหูที่ไหนมาฟังธรรมได้

ข้อพิจารณา ๑.

บุคคลที่สำเร็จแล้วละสังขารไปอยู่ชั้นอรูปพรหม แม้พระพุทธองค์ก็ไม่สามารถแสดงธรรมพูดคุยได้ด้วย ถ้าสูงไปกว่านี้คือนิพพาน มีใครสามารถพูดคุยกับพระอรหันต์ในแดนนิพพานได้

๒.พระวังคีสเถระ เรียนมนต์พิเศษอย่างหนึ่งชื่อว่า ฉวสีสมนต์ ซึ่งเป็นมนต์ที่พิสูจน์ศีรษะซากศพมนุษย์แม้ตายไปแล้วถึง ๓๐ ปี โดยใช้นิ้วเคาะหรือดีดที่หัวกะโหลก ก็จะรู้ได้ในทันทีว่าเจ้าของกะโหลกนั้นตายแล้วไปเกิดเป็นอะไรอยู่ที่ไหน

ครั้งหนึ่งมีการโต้เถียงกันระหว่างสาวกของพระวังคีสและพุทธบริษัทิ ว่าใครจะรู้มากว่ากัน ก็เลยพากันไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า พระองค์ทรงทราบวัตถุประสงค์ของพระวังคีสแล้ว มีรับสั่งให้นำกะโหลกคนตายมา ๕ กะโหลก

- กะโหลกคนที่ตายแล้วไปเกิดในนรก

- กะโหลกคนที่ตายแล้วไปเกิดในสวรรค์

- กะโหลกคนที่ตายแล้วไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน

- กะโหลกคนที่ตายแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์

- กะโหลกของพระอรหันต์

เมื่อได้กะโหลกมาครบแล้ว ได้ส่งให้วังคีสตรวจสอบดูว่าเจ้าของกะโหลกเหล่านั้นไปเกิดที่ไหนกันบ้าง วังคีสได้ตรวจสอบสถานที่ไปเกิดของ กะโหลกทั้ง ๔ ได้ถูกต้อง แต่พอมากะโหลกสุดท้าย เขาไม่สามารถตรวจสอบรู้ได้เลยว่าเจ้าของกะโหลกไปเกิดที่ไหน ไม่มีเสียงตอบจากกะโหลกว่าไปเกิดที่ไหน พระพุทธองค์ตรัสถามวังคีสว่า รู้หรือไม่ วังคีสว่าไม่รู้ พระพุทธองค์ตรัสว่าตถาคตรู้ ดังนั้นวังคีสจึงยอมแพ้ต่อพระพุทธองค์ และกราบทูลขอเรียนมนต์นั้น

ข้อพิจารณา เก่งรู้ทุกอย่างว่าคนตายแล้วไปเกิดที่ไหน แต่ไม่สามารถรู้ที่อยู่ของพระอรหันต์ แดนนิพพานหรือแดนอรหันต์ ไม่มีเสียงตอบด้วยว่าอาตมาอยู่แดนนิพพานนะ

๓.นิพพานปัญหา ที่ปริพาชกชื่อชัมพุกขาทกะเป็นผู้ถาม ท่านพระสารีบุตรเป็นผู้ตอบ

ช. ที่ว่านิพพานๆ ดังนี้ นิพพานเป็นไฉนหนอ

ส. ความสิ้นราคะ โทสะ โมหะ เรียกว่านิพพาน

ช. มรรคมีอยู่หรือ

ส. มีอยู่คือ อริยมรรคมีองค์ ๘ ฯลฯ

ท่านพระสารีบุตรกล่าวว่า ดูก่อนผู้มีอายุ ความสิ้น ราคะ โทสะ โมหะ นี้เรียกว่านิพพาน ฯลฯ อริยมรรคประกอบด้วยองค์ ๘ เป็นมรรคาเป็นปฏิปทา เพื่อกระทำนิพพานนั้นให้แจ้ง (นิพพานปัญหาสูตร ๖-๔๒๖) ดูก่อนภิกษุทั้งหลายโพชฌงค์ ๗ อันบุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความหน่ายโดยส่วนเดียว ฯลฯ เพื่อนิพพาน (นิพพานสูตร ๓-๑๕) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นิพพานธาตุ ๒ ประการ คือ สอุปาทิเสสนิพพานธาตุและอนุปาทิเสสนิพพานธาตุ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ เป็นพระอรหันต์ขีณาสพอยู่จบพรหมจรรย์หลุดพ้นแล้วเพราะความรู้โดยชอบ ภิกษุนั้นย่อมเสวยอารมณ์ทั้งที่พึงใจและไม่พึงใจยังเสวยสุขและทุกข์อยู่ ความสิ้นไปแห่ง ราคะ โทสะ โมหะ ของภิกษุนั้นเราเรียกว่า สอุปาทิเสสนิพพานธาตุ ภิกษุเป็นพระอรหันต์ขีณาสพจบพรหมจรรย์ เวทนาทั้งปวงในอัตภาพนี้ของภิกษุนั้นเป็นธรรมชาติอันกิเลสทั้งหลาย มีตัณหาเป็นต้น ให้เพลิดเพลินมิได้แล้ว นี้เราเรียกว่า อนุปาทิเสสนิพพานธาตุ (ธาตุ ๕-๒๖๐) ดูก่อนพราหมณ์แม้ด้วยเหตุผลดังนี้แล นิพพานย่อมคุณชาติอันผู้บรรลุพึงเห็นเอง (นิพพานสูตร ๗-๒๘๓)

๔. พระอุปคุต ครั้งที่มีการสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งที่ ๓ โดยพระเจ้าอโศกทรงมีรับสั่งให้พระโมคคลีบุตรติสสเถระเป็นผู้จัดการนั้น ได้มีการอัญเชิญพระอุปคุตให้มาดูแลป้องกันไม่ให้พญามารมารังควานในงานพิธีทำสังคายนาพระไตรปิฎก เรื่องก็เกิดขึ้นจนได้ เมื่อพญามารถูกพระอุปคุตจับทรมานจนละพยศแล้ว พระอุปคุตขอร้องให้พญามารเนรมิตกายให้เหมือนพระพุทธเจ้า เพื่อจะได้ชมบุญบารมี (สวรรค์ ชั้นที่ ๖)

พระอุปคุตเป็นพระอรหันต์มีฤทธิ์มากไม่สามารถไปตามหาพระพุทธเจ้าที่แดนนิพพานได้

๕. มิลินทปัญหา

ปัญหาที่ ๑๐ ถามเรื่องที่อยู่ของพระพุทธเจ้าที่ปรินิพพาน

ม. ข้าแต่พระนาคเสน พระพุทธเจ้ามีจริงหรือ
น. ขอถวายพระพร มีจริง
ม. พระผู้เป็นเจ้าอาจชี้ได้หรือไม่ว่า พระพุทธเจ้าอยู่ที่ไหน
น. ขอถวายพระพร พระพุทธเจ้าปรินิพพานด้วยการดับขันธ์    แล้ว ไม่อาจชี้ได้ว่าอยู่ที่ไหน
ม. ขอนิมนต์อุปมาด้วย
น. ขอถวายพระพร เปลวไฟที่ดับไปแล้วมหาบพิตรอาจชี้   ได้หรือไม่ว่า เปลวไฟนั้นไปอยู่ ที่ไหน
ม.ไม่ได้ พระผู้เป็นเจ้า เพราะเปลวไฟนั้นถึงซึ่งความไม่มีบัญญติแล้ว
น.ข้อนี้ก็ฉันนั้นแหละ มหาบพิตร พระพุทธเจ้าดับขันธปรินิพพานไปแล้ว ก็ไม่มีใครอาจชี้ได้ว่าไปอยู่ที่ไหน อาจชี้ได้เพียง พระธรรมกาย ของพระพุทธเจ้าเท่านั้น
ม. พระผู้เป็นเจ้าวิสัชนานี้สมควรแล้ว

     ชาวพุทธส่วนใหญ่อยากไปนิพพาน
     มีนักปฏิบัติธรรมจำนวนมากบอกว่าอยากไปนิพพาน ชาตินี้ขอเป็นชาติสุดท้าย แต่คนที่พูดส่วนใหญ่ยังใช้ชีวิตแบบชาวบ้าน ยังมีครอบครัวและอยู่กับครอบครัว ปากก็พูดว่าอยากไปนิพพาน บุคคลเหล่านี้ไม่มีความกล้าหาญพอ กลัวลำบาก กลัวร้อน กลัวหนาว กลัวอด ก็เลยยังไปไม่ได้สักที คือสักแต่ว่าพูดแต่ไม่ลงมือทำ
     บุคคลที่จะไปนิพพานต้องเข้าใจโทษของกามว่ามีอะไรบ้าง และผลการออกจากกามได้สถานเดียวก็ต้องออกบวช พระอนาคามีและพระอรหันต์ตัดกามกิเลสได้หมดแล้ว ฉะนั้นคนที่บอกว่าจะไปนิพพานหรือชาตินี้ขอเป็นชาติสุดท้าย ในเบื้องต้นก็ต้องออกบวชก่อน แต่ถ้ายังกลัวโน่นกลัวนี่อยู่ก็อย่าได้คิดว่าจะไปนิพพานได้

     พระเขมาเถรี เป็นพระมเหสีของพระเจ้าพิมพิสารเป็นผู้หลงมัวเมาในรูปโฉมของตัวเอง ไม่กล้าไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าเพราะเกรงว่าพระพุทธองค์จะแสดงโทษในรูปของพระนาง พระเจ้าพิมพิสารให้พวกนักกวีแต่งบทกวีประพันธ์ความงดงามของพระวิหาร พระนางเขมาได้ได้สดับคำพรรณนาความงดงามของพระวิหารแล้วก็ขอติดตามพระเจ้าพิมพิสารไปยังวิหารด้วย
     พระพุทธเจ้าทอดพระเนตรเห็นนางแล้ว จึงเนรมิตนางเทพอัปสรนางหนึ่ง ซึ่งกำลังถือพัดก้านใบตาลถวายงานพัดอยู่เบื้องหลังพระพุทธองค์ พระนางเขมาเห็นนางอัปสรแล้วถึงกับตกพระทัยและดำริว่า แย่แล้วเรา นางอัปสรที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พระพุทธองค์ แม้เราจะเป็นหญิงรับใช้ของนาง ก็ยังไม่คู่ควรเลย เพราะเหตุไร เราจึงตกอยู่ในอำนาจจิตคิดหลงมัวเมาอยู่ในรูปเช่นนี้
     ขณะที่พระนางยืนทอดพระเนตรอยู่นั้น พระพุทธเจ้าได้ทรงอธิษฐานให้นางอัปสรนั้นมีรูปร่างสรีระเปลี่ยนไปจากเลยปฐมวัยย่างเข้าสู่มัชฌิมวัย ล่วงจากมัชฌิมวัยเข้าสู่ปัจฉิมวัย เป็นผู้มีหนังเหี่ยวย่น หย่อนยาน ผมหงอก ฟันหัก แก่หง่อมที่สุดล้มกลิ้งอยู่บนพื้น
     พระนางเขมาเทวี ได้ทอดพระเนตรเห็นนางอัปสรนั้นที่มีการเปลี่ยนแปลงโดยตลอด จึงดำริว่า ความสวยความงามที่เห็นปานนี้ยังถึงความวิบัติได้ขนาดนี้ แม้ร่างกายของเราก็ไม่พ้นวิสัยอย่างนี้เช่นกัน
     พระพุทธองค์จึงได้ตรัสพระคาถาภาษิตว่า
"ชนเหล่าใดถูกราคะย้อมแล้วย่อมตกไปในกระแสแห่งราคะ  เหมือนแมลงมุมตกไปในข่ายใยที่ตนทำเอง   เมื่อชนเหล่านั้นตัดกระแสนั้นได้ โดยไม่มีเยื่อใยแล้วละกามสุขเสียได้ ย่อมออกบวช “

   เมื่อจบพระพุทธดำรัสแล้ว พระนางเขมาเทวี ได้บรรลุพระอรหันต์ผลพร้อมด้วยปฏิสัมภิทา ในอิริยาบทที่ประทับยืนนั้นเอง
     ฆราวาสที่สำเร็จอรหันต์อยู่ได้ไม่นาน
     ธรรมดาผู้ครองเรือน เมื่อบรรลุพระอรหันต์แล้วจำต้องนิพพานหรือไม่ก็ต้องบวชในวันนั้น เพราะเพศฆราวาสไม่สามารถรองรับความเป็นพระอรหันต์ได้ และหรือคนทั้งหลายที่ไม่รู้อาจจะปรามาสท่านในทางไม่ดี อันเป็นอกุศลกรรมแก่ผู้นั้น มีบาปมาก แต่พระนางรู้ดีว่าอายุสังขารของพระนางยังเป็นไปได้ จึงรีบเสด็จกลับพระราชวังเพื่อให้พระเจ้าพิมพิสารพระสวามีทรงอนุญาตให้พระนางออกบวชได้
     ใครอยากจะไปนิพพาน ลองพิจารณาภาษิตที่พระพุทธเจ้ามีพุทธดำรัสไว้ในข้างต้น แต่ถ้าเห็นว่ายังไม่ไหว ยังไม่กล้าหรือไม่พร้อม ก็พิจารณาภาษิตที่พระอัสสชิทรงแสดงต่อพระสารีบุตรว่า
   “สิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งนั้นทั้งหมดย่อมมีความดับไปเป็นธรรมดา “
    ลองพิจารณาตรงนี้อาจจะสำเร็จพระโสดาบันก็ได้ แต่ถ้ายังไม่ได้ก็อ่านบทความทั้งหมดที่ผมได้เขียนไว้และค่อยๆพิจารณาตาม แต่ถ้ายังไม่ได้อีกก็ต้องมานั่งปฏิบัติจริงจังกับผมแล้วล่ะนะ แต่ก็อย่าคิดว่าจะได้ทั้งหมด เพราะทุกสิ่งอย่างย่อมมีเหตุปัจจัยของมันเอง
นิพพานธาตุ  มิลินทปัญหา

บทที่ ๑๔ นิพพาน (๑)

2012-11-22T03:00:00.001-08:00

อย่างไรจึงยังไม่บรรลุธรรม

ทุกวันนี้ที่มีสถานปฏิบัติธรรมหลายแห่ง มีผู้สนใจไปปฏิบัติธรรมกันมาก ที่ไหนถูกจริตก็อยู่กันนานหน่อย ที่ไหนไม่ถูกจริตก็แสวงหากันไปเรื่อยๆ จนผู้แสวงหาไม่รู้จะใช้วิธีการอะไรจึงเหมาะสม

สติปัฎฐานสูตรในตอนท้ายสุดว่า ผู้ใดเจริญสติปัฎฐาน ๔ เหล่านี้อย่างมาก ๗ ปี อย่างน้อย ๗ วัน ย่อมหวังผลได้ ๒ อย่างคือ

๑. บรรลุอรหันต์เป็นพระอรหันต์

๒. เมื่อยังมีอุปาทิคือสิ่งที่ยึดมั่น ได้แก่ อุปาทานขันธ์เหลืออยู่จะบรรลุเป็นพระอนาคามีในทิฐธรรม

เมื่อในสติปัฎฐานได้กล่าวไว้อย่างนั้น ทำให้ผู้สอนยึดเป็นแนวทางในการปฏิบัติและอบรมให้แก่ญาติธรรมทั้งหลาย แต่ความจริงที่ปรากฏต่อผู้สอนและผู้ปฏิบัติ มีใครสักกี่คนที่ปฏิบัติจนบรรลุธรรมตามแนวทางสติปัฎฐาน

สติปัฎฐานเป็นทางแห่งอริยมรรคเพื่อแจ้งพระนิพพานก็จริงอยู่ แต่วิธีการสอนการปฏิบัติเป็นไปอย่างถูกต้องหรือยัง จึงทำให้เนิ่นนาน ยังติดอะไรอยู่และทำไมจึงเป็นเช่นนั้น

มีผู้ศึกษาพระอภิธรรมจำนวนมากที่ยังยึดติดในรูปแบบและตำรากันอยู่ จนยิ่งศึกษาก็ยิ่งไกลตัว เป็นเรื่องยาก จนมองไม่เห็นทางดับทุกข์ได้ เหมือนกับพระใบลานเปล่าในสมัยพุทธกาล หรือแม้แต่ในปัจจุบันมีทั้งพระและเณรที่จบเปรียญธรรม ๙ ประโยคกันก็มาก เทียบเท่ากับปริญญาตรี ก็เหมือนพระใบลานเปล่ากันมาก คือรู้แต่ในตำราแต่ไม่สามารถบรรลุธรรมได้ ประเภทที่จบปริญญาทางพุทธศาสนาแล้วลาสิกขา เพื่อนำวุฒิทางธรรมไปเทียบกับทางโลกเพื่อประกอบอาชีพการงานกันก็มีมาก ยิ่งกว่านั้นยังมีการสอนการปฏิบัติเพื่อเข้าถึงพระนิพพานโดยเร็ว ด้วยการทำอารมณ์ให้ว่าง คือว่างจากทุกสิ่ง ไม่ว่าสิ่งใดมากระทบก็พิจารณาให้ว่างเปล่า สุญญตสมาธิความตั้งใจมั่นกับความว่าง

สำหรับสติปัฎฐานสูตรที่พระพุทธเจ้าเทศน์เฉพาะชาวแคว้นกุรุเท่านั้น เนื่องจากเป็นกรรมฐานที่ละเอียด เพราะชาวแคว้นกุรุมีอารมณ์จิตละเอียดมาก เขาเจริญสติปัฎฐานสูตรเป็นปกติอยู่แล้วก่อนที่พระพุทธเจ้าจะสอน พระพุทธเจ้าทรงรับรองผลจึงเข้าไปอธิบายให้มันสูงไปกว่านั้น นอกจากจะทรงสติสัมปชัญญะแล้ว ก็ยังมีวิปัสสนาญาณ อันนี้พระพุทธเจ้าต่อท้ายด้วยอำนาจวิปัสสนาญาณมีอริยสัจ เป็นต้น เพื่อให้เข้าถึงมรรคผลนิพพาน

ปุถุชนที่หนาด้วยกิเลส มีจิตที่ยังหยาบอยู่ การที่จะเข้าถึงสติปัฎฐานจึงยังเป็นของยากอยู่ จึงพิจารณาจริตของตัวเองก่อนแล้วใช้กรรมฐานให้ตรงกับจริต เพื่อกระทำจิตให้ละเอียดยิ่งขึ้น แล้วค่อยเจริญสติปัฎฐานจะทำให้ได้ผลเร็วขึ้น

เปรียบความรู้เท่าม.ปลายจะไปเรียนปริญญาโท หรือดอกเตอร์ไม่ได้ ต้องผ่านปริญญาตรีเสียก่อน ฉันใดก็ฉันนั้น ไม่มีทางลัดจะให้ไปได้ง่ายๆหรอกพระพุทธเจ้าจึงทรงสอนไปตามลำดับ ที่เรียกว่า อนุปุพพิกถา ปัจจุบันอยุ่ภายในพันปีที่ ๓ ที่ยังมีผู้ได้บรรลุมรรคผลเป็นพระอนาคามี อย่างนี้แล้วจะไปหาพระอรหันต์ได้ที่ไหน

มีโจทย์อยู่ ๒ ข้อ ให้พิจารณากัน

๑. โลภะ + โทสะ + โมหะ = 0 ศูนย์ (นิพพาน)

X Y Z

เรารู้คำตอบอยู่ว่า ศูนย์ ฉะนั้นเราจะแทนค่า x, y, z เป็นศูนย์ได้ไหม แต่ ๐( ศูนย์ ) นี้ ไม่มีค่าอะไรเลย จะนำไปบวกลบคูณหารไม่ได้

ฉะนั้นค่าของ x, y, z จึงไม่ใช่ศูนย์ วิธีนี้จึงใช้ไม่ได้

แทนค่า x, y, z ด้วย ศีล สมาธิ ปัญญา

๒. โลภะ + โทสะ + โมหะ = 0 ศูนย์ (นิพพาน)

ศีล สมาธิ ปัญญา

โมหะ เกิดจากความเห็นผิดจึงต้องอาศัยปัญญา ดังนี้

กลุ่มปัญญา

๑. ความเห็นชอบ ปัญญาเห็นในอริยสัจ ๔

๒. ความดำริชอบ คิดออกจากกาม ไม่ผูกโกรธ

โลภะ จะหมดได้พึงรักษาศีลให้บริสุทธิ์ ดังนี้

กลุ่มศีล

๓. วาจาชอบ วจีกรรม ๔ ไม่พูดเท็จ ไม่พูดส่อเสียด ไม่พูดคำหยาบ ไม่พูดเพ้อเจ้อ

๔. กระทำชอบ กายกรรม ๓ ไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ลักทรัพย์ ไม่ประพฤติผิดในกาม

๕. เลี้ยงชีวิตชอบ มโนกรรม ๓ ไม่โลภอยากได้ของผู้อื่น ไม่คิดพยาบาท เห็นชอบตามคลองธรรม

โทสะ เกิดจากการขาดสติจำต้องอาศัยสมาธิ ดังนี้

กลุ่มสมาธิ

๖. ความเพียรชอบ ละบาป เพิ่มบุญ ทำกุศลไม่ให้เสื่อม

๗. ระลึกชอบ ให้มีสติตั้งมั่นในสติปัฎฐาน ๔

๘. สมาธิชอบ ความตั้งมั่นของจิตให้เป็นหนึ่งเดียว

เมื่อ ศีล สมาธิ ปัญญา บริสุทธิ์โดยหลักของมรรค ๘ ก็จะทำให้โลภะ โทสะ โมหะ หมดไปจึงกลายเป็นศูนย์ก็เท่ากับนิพพาน

ฉะนั้นหนทางสู่ทางนิพพาน จึงต้องอาศัย มรรค ๘ เพื่อประหารกิเลสทั้งหลายให้เป็น สมุจเฉท เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว จงทำให้เห็นจริงว่า

สพฺเพ สฺงขารา อนิจฺจา สพฺเพ สฺงขารา ทุกฺขา

สังขารทั้งหลายทั้งปวงไม่เที่ยง สังขารทั้งหลายเป็นทุกข์

สังขารเป็นตัวปรุงแต่ง คือ อาการของจิตนั้นไม่เที่ยง แต่สัตว์โลกของเขาเที่ยง ไม่ว่าการเกิดไฟบรรลัยกัลป์ล้างโลก จนเกิดโลกใหม่ขึ้นมา จะอยู่ในยุคสมัยของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ใดก็ตาม คน สัตว์ สิ่งของ ของเขาเกิดมีอยู่อย่างนั้น จึงว่า
สพฺเพ ธมฺมา อนตฺตา
ธรรมทั้งหลายไม่ใช่ตน หากแต่จิตของเราเข้าไปยึดเอาไว้ว่า เป็นเรา ของเรา เป็นสัตว์ สิ่งของ จิตจึงไม่เป็นผู้หลุดพ้น

เมื่อพิจารณาความเกิดขึ้นในจิตจริงๆ จนชำนาญเห็นจริงแล้ว จิตย่อมจะรวมใหญ่ เมื่อรวมพึบลงปรากฏทุกสิ่งอย่างรวมลงเป็นอันเดียวกัน คือหมดทั้งโลก ย่อมเป็นธาตุทั้งสิ้น นิมิตปรากฏขึ้นพร้อมกันจนโลกนี้ราบเป็นหน้ากอง ไม่ว่าต้นไม้ ภูเขา มนุษย์ สัตว์ แม้ที่สุดตัวของเราก็ต้องล้มราบอย่างเดียวกัน พร้อมกับญาณสัมปยุต คือรู้ขึ้นมาพร้อมกัน ทั้งรู้ทั้งเห็นตามความเป็นจริง

“ความว่างที่เป็นไปตามอำนาจแห่งอารมณ์ สิ่งที่เกิดขึ้นย่อมเป็นของปลอม ส่วนความว่างที่เป็นไปตามอำนาจแห่งความว่าง สิ่งที่เกิดขึ้นย่อมเป็นของจริง”

สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงว่า ธรรมของพระตถาคตเมื่อเข้าไปประดิษฐานในสันดานของปุถุชนแล้วย่อมกลายเป็นของปลอม แต่ถ้าเข้าไปประดิษฐานในจิตสันดานของพระอริยะเจ้าแล้วไซร้ ย่อมเป็นของบริสุทธิ์แท้จริงและไม่ลบเลือน

ธรรมชาติทั้งหลายในโลกนี้จะเป็นของมีวิญญาณหรือไม่ก็ตาม ความจริงแล้วเขาหากมีหากเป็น เกิดขึ้นเสื่อมไป มีอยู่อย่างนั้นโดยไม่ต้องสงสัยเลย จึงรู้ว่า ปุพฺเพสุ อนนุสฺ สุเตสุ ธมฺเมสุ ธรรมดาสิ่งเหล่านี้มีมาแต่ก่อน ถึงจะไม่ได้ฟังมาจากใครก็มีอยู่อย่างนั้นทีเดียว ในข้อความนี้ พระพุทธองค์จึงทรงปฎิญาณพระองค์ว่าเราไม่ได้ฟังมาจากใคร มิได้เรียนจากใคร เพราะของเหล่านี้มีอยู่ก่อนพระองค์ดังนี้ พระองค์ทรงตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง

จะอธิบายถึงความว่างเพิ่มเติมเหมือนโจทย์เลขข้อหนึ่งที่คนมีปัญญาสามารถแก้โจทย์ข้อนี้และได้คำตอบที่ถูกต้อง แล้วเพื่อนๆก็ลอกคำตอบมา แต่เพื่อนๆไม่สามารถที่จะเข้าใจวิธีทำที่จะให้ได้คำตอบนั้นมา เหมือนเรารู้คำตอบว่านิพพานคือความว่างแต่ไม่รู้ว่าว่างได้อย่างไร ยังมีคำอธิบายสำหรับผู้ที่สงสัยกับผู้ที่มีปัญญาที่จะค้นหาความจริงนั้นได้ก็คือ ปฏิจจสมุปบาท ธรรมเป็นเหตุเป็นผลซึ่งกันและกัน สมัยเมื่อพระผู้มีพระภาคแรกตรัสรู้ ทรงมนสิการปฎิจจสมุปบาทเป็นอนุโลมและปฏิโลมตลอดปฐมยามราตรีว่า เพราะอวิชชาเป็นปัจจัยจึงมีสังขาร เพราะสังขารเป็นปัจจัยจึงมีวิญญาณ เพราะวิญญาณเป็นปัจจัยจึงมีนามรูป เพราะนามรูปเป็นปัจจัยจึงมีสฬายตนะ (สฬายตนะคือ อายตนะ ๖ ตา หู ลิ้น จมูก กาย ใจ ) เพราะสฬายตนะเป็นปัจจัยจึงมีผัสสะ เพราะผัสสะเป็นปัจจัยจึงมีเวทนา เพราะเวทนาเป็นปัจจัยจึงมีตัณหา เพราะตัณหาเป็นเป็นปัจจัยจึงมีอุปทาน เพราะอุปทานเป็นปัจจัยจึงมีภพ เพราะภพเป็นปัจจัยจึงมีชาติ เพราะชาติเป็นปัจจัยจึงมี ชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส อุปายาส เป็นอันว่ากองทุกข์ทั้งมวลนั้นย่อมเกิดขึ้นด้วยประการฉะนี้ อนึ่งเพราะอวิชชานั้นแลดับโดยไม่เหลือ สังขารจึงดับ เพราะสังขารดับวิญญาณจึงดับ ฯลฯ เพราะชาติดับ ชรา มรณะ โสกปริเทวทุกขโทมนัสอุปายาสจึงดับ เป็นอันว่ากองทุกข์ทั้งมวลย่อมดับด้วยประการฉะนี้ เมื่อใดแล ธรรมทั้งหลายปรากฏแก่พราหมณ์ผู้มีเพียรเพ่งอยู่ เมื่อนั้นความสงสัยทั้งปวงของพราหมณ์ย่อมสิ้นไป เพราะมารู้ธรรมพร้อมทั้งเหตุ เพราะได้รู้ความสิ้นไปแห่งปัจจัยทั้งหลาย พราหมณ์นั้นย่อมกำจัดมารและเสนามารเสียได้ ดุจพระอาทิตย์อุทัยทำให้อากาศสว่าง ฉะนั้น (วินัยปิฏก มหาวรรคภาค ๑ มหาขันธกะ ) ดูก่อนอานนท์ เพราะไม่รู้จริง เพราะไม่แทงตลอดซึ่งธรรมอันนี้ (คือปฏิจจสมุปบาท ) หมู่สัตว์จึงเกิดเป็นผู้ยุ่งประดุจด้ายของช่างหูก ไม่พ้นอบาย ทุคติ วินิบาต สงสาร ดูก่อนอานนท์ เมื่อเธอถูกถามว่าชรามรณะมีสิ่งเป็นปัจจัยหรือ เธอพึงตอบว่ามี คือมีชาติเป็นปัจจัย ฯลฯ ดูก่อนอานนท์ เพราะอาศัยเวทนาจึงเกิดตัณหา เพราะอาศัยตัณหาจึงเกิดการแสวงหา เพราะอาศัยการแสวงหาจึงเกิดลาภ เพราะอาศัยลาภจึงเกิดการตกลงใจ เพราะอาศัยการตกลงใจจึงเกิดรักใคร่และพึงใจ เพราะอาศัยการรักใคร่และพึงใจจึงเกิดการพะวง เพราะอาศัยการพะวงจึงเกิดความยึดถือ เพราะอาศัยความยึดถือจึงเกิดความตระหนี่ เพราะอาศัยความตระหนี่จึงเกิดการป้องกัน อกุศลกรรมอันชั่วช้าลามกมิใช่น้อย คือการถือไม้ถือมีด การทะเลาะ การแก่งแย่ง การวิวาท การกล่าวคำหยาบ การพูดส่อเสียดและการพูดเท็จย่อมเกิดขึ้น ดูก่อนอานนท์ ถ้าการป้องกันมิได้มีแก่ใครในภพไหนๆ อกุศลกรรมอันลามกมิใช่น้อย มีการถือไม้ถือมีดเป็นต้นจะพึงเกิดขึ้นได้ไหม ถ้าความตระหนี่มิได้มี ฯลฯ ดูก่อนอานนท์ เรากล่าวว่านามรูปเป็นปัจจัยแห่งผัสสะ การบัญญัตินามกายต้องพร้อมด้วยอาการ เพศ นิมิต อุเทศ (การยกขึ้นแสดง ) เมื่ออาการเพศ นิมิตและอุเทศนั้นๆ ไม่มี การสัมผัสเพียงแต่ชื่อในรูปกายจะพึงปรากฏได้บ้างไหม การบัญญัติรูปกายก็เช่นเดียวกัน เพราะเหตุนั้น ปัจจัยแห่งผัสสะคือนามรูป ดูก่อนอานนท์ เรากล่าวว่าวิญญาณเป็นปัจจัยแห่งนามรูป ก็ถ้าวิญญาณจักไม่หยั่งลงในท้องแห่งมารดา หรือว่าหยั่งลงแล้วล่วงเลยไป หรือวิญญาณนั้นขาดการสืบต่อ นามรูปจะเกิดขึ้น หรือเจริญงอกงามไพบูลย์ได้ไหม อีกนัยหนึ่งนามรูปเป็นปัจจัยแก่วิญญาณก็ถ้าวิญญาณไม่ได้อาศัยนามรูปแล้ว ความเกิดขึ้นแห่งชาติชรา มรณะ และกองทุกข์ทั้งมวลจะพึงปรากฏต่อไปได้บ้างไหม เพราะฉะนั้นแลอานนท์ เหตุ นิทาน สมุทัย ปัจจัยแห่งวิญญาณก็คือนามรูปนี้เอง ด้วยเหตุผลเพียงเท่านี้แหละ อานนท์ ( มหานิทานสูตร ๑ – ๒๕๒ ) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุจงใจดำริและครุ่นคิดถึงสิ่งใดสิ่งนั้นเป็นอารมณ์ปัจจัยเพื่อความตั้งอยู่แห่งวิญญาณ เพราะมีอารมณ์ปัจจัยความตั้งมั่นแห่งวิญญาณจึงมี เมื่อวิญญาณตั่งมั่นแล้วเจริญแล้ว ความบังเกิดในภพใหม่ต่อไปจึงมี เมื่อมีความบังเกิดในภพใหม่ต่อไป ชาติชรา มรณะ โสกปริเทวทุกขโทมนัสอุปายาสจึงมีต่อไป ฯ ภิกษุไม่จงใจ ไม่ดำริ แต่ยังครุ่นคิดถึงสิ่งใด สิ่งนั้นเป็นอารมณ์ปัจจัยเพื่อความตั้งอยู่แห่งวิญญาณ ฯ ภิกษุไม่จงใจ ไม่ดำริ ไม่ครุ่นคิดถึงสิ่งใด สิ่งนั้นย่อมไม่เป็นอารมณ์ปัจจัยเพื่อความตั้งอยู่แห่งวิญญาณ เมื่อไม่มีอารมณ์ปัจจัย ความตั้งมั่นแห่งวิญญาณจึงไม่มี ความบังเกิดคือภพใหม่จึงไม่มี ชาติชรามรณะ ฯ จึงดับ (เจตนาสูตรที่ ๑๒-๓๗ ) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กายนี้ไม่ใช่ของเธอทั้งหลาย ทั้งไม่ใช่ของผู้อื่น กรรมเก่านี้พึงเห็นว่าเป็นปัจจัยปรุงแต่ง เกิดขึ้นด้วยความตั้งใจเป็นที่ตั้งของเวทนา ( นตุมหากังสูตร ๒-๓๗ )

แล้วกลับมาดูที่ศูนย์นั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร ศูนย์ย่อมเกิดมีขึ้นของมันเองอยู่แล้ว บางคนก็ว่าเป็นพลังงานชนิดหนึ่งที่ไม่มีการเคลื่อนไหว บางสำนักก็ว่าเป็นนิพพาน เรามาจากแดนนิพพานต้องกลับไปยังที่เดิม พลังงานหรือจิตที่มองไม่เห็น (จิตไม่ใช่วิญญาณ วิญญาณ ๖ หมวด มี จักษุวิญญาณ โสตวิญญาณ ฆานวิญญาณ ชิวหาวิญญาณ กายวิญญาณ และมโนวิญญาณ ความเกิดแห่งวิญญาณย่อมมีเพราะความเกิดแห่งนามรูป อริยมรรคมีองค์ ๘ เป็นปฏิปทาให้ถึงความดับแห่งวิญญาณ ) พลังงานที่มองไม่เห็นเปรียบเหมือนความว่างเปล่า พลังงานตัวนี้ได้ล่องลอยอยู่ในอากาศ นานวันเข้าก็ไปกระทบกับสิ่งต่างๆรอบตัวแล้วไปยึดติดว่าเป็นของเรา ตัวยึดติดก็คืออวิชชา เมื่อยึดติดตัวอวิชชาแล้วก็เกิดการปรุงแต่งทำให้เกิดมีสังขาร วิญญาณ นามรูป ฯลฯ อีกนัยหนึ่งศูนย์ก็คือความว่างเปล่าที่ไม่มีค่าอะไรแต่พยายามหาค่าให้กับตัวเอง จึงไปรวมกับอวิชชาทั้งหลายจึงมีค่าเป็น ๑๐ ๒๐ ๓๐ ๔๐ ๕๐ ๑๐๐ ๑๐๐๐ ฯลฯ แต่ตัวมันเองอยู่โดดๆไม่ได้ไม่มีค่าอะไร ฉะนั้นการที่จะอธิบายเรื่องของนิพพานหรือความว่างให้ชัดเจนนั้น เป็นไปได้ยาก ดูการพิจารณาในบทต่อไป

บทที่ ๑๓ โทษของกามและผลของการออกจากกาม

2012-11-19T21:35:00.000-08:00

กามาทีนวกถา

การพรรณนาถึงโทษของกาม ความยินดี รักใคร่ พอใจ ในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ซึ่งเรียกว่า วัตถุกาม

ความมีราคะ ความกำหนัด ตัณหา ทะยานอยาก ซึ่งเรียกว่า กิเลสกาม อันเกิดจากจิตใจที่ถูกเพาะบ่มมาเป็นอเนกชาติ เมื่อมีเหตุปัจจัยก็จะกระทำออกไปเพียงชั่วแล่น จึงทำให้อกุศลหรือบาปกรรมได้บังเกิดขึ้นอย่างที่เรียกว่า ระงับอารมณ์ไม่ได้ เพราะขาดการอบรมสติให้มีความเข้มแข็ง ฉะนั้นไม่ว่าอะไรก็เกิดได้อย่างไม่คาดคิด ไม่ตั้งใจ

กามมี ๒ ประเภท คือ วัตถุกาม และ กิเลสกาม

วัตถุกาม ได้แก่ วัตถุอันน่ายินดีเพลิดเพลิน มีรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส อันเป็นที่ชื่นชอบใจ เช่น บ้าน รถ เงิน ทอง เสื้อผ้า สุนัข แมว ฯลฯ

กิเลสกาม ได้แก่ กิเลสที่เป็นอารมณ์แห่งตัณหา ความทะยานอยาก หลงใหล หมกมุ่นในราคะ ติดใจในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะและธรรมารมณ์ ที่น่ารักน่าใคร่

ผู้ใดเพลิดเพลินในวัตถุกามและกิเลสกามเหล่านี้แล้ว ย่อมติดใจ ยึดมั่น ถือมั่นเป็นอุปทานอันเป็นปัจจัยให้มีภพมีชาติ ชรา มรณะ ความผิดหวัง ความคับแค้น ความโศก ความคร่ำครวญ นี้เป็นโทษของกามคุณทั้งหลาย

สัตว์ผู้ติดข้องอยู่ในกาม ย่อมหมกมุ่นงมงายด้วยอำนาจกิเลส พรั่งพร้อมด้วยกามคุณในทุกอิริยาบถ ไม่เห็นโทษในกาม อันจะเปลื้องออกได้ยาก มีผลเผ็ดร้อน อันความพินาศ ไม่พ้นไปจากโอฆะคือห้วงน้ำไปได้

ความหลงใหลในกามทั้งหลาย เดือดร้อนตนและผู้อื่น ก่อให้เกิดความทุกข์แก่ครอบครัวและญาติพี่น้อง ต้องแสวงหามาเพื่อให้ได้ครอบครอง ต้องต่อสู้ แย่งชิง บางครั้งถึงเอาชีวิตเข้าแลก ได้มาแล้วยังต้องรักษา ระมัดระวัง ป้องกันการจะสูญเสีย การถูกแย่งชิง ถูกปล้น ถูกไฟไหม้ ถูกภัยธรรมชาติทำลาย เป็นต้น

กรรมกับกามเกี่ยวข้องกัน เพราะมีที่เกิดอันเดียวกันที่ดับอันเดียวกัน

กาม ดูกรภิกษุทั้งหลาย กาม ๕ ประการนี้ คือ รูปที่พึงเห็นด้วยจักษุ เสียงที่พึงรู้ด้วยโสต กลิ่นที่พึงรู้ด้วยฆานะ รสที่พึงรู้ด้วยชิวหา โผฏฐัพพะที่พึงรู้ด้วยกาย อันน่าปรารถนา น่าพอใจ ชวนให้กำหนัด สิ่งเหล่านี้ไม่ชื่อว่ากาม เรียกว่า กามคุณ ( คุณของกาม ) ในวินัยของพระอริยะเจ้า ผัสสะ เป็นแห่งเกิดของกาม กามในรูปเป็นอย่างหนึ่ง กามในเสียงเป็นอย่างหนึ่ง ฯ นี้เรียกว่า ความแตกต่างแห่งกาม การที่บุคคลผู้ใคร่อยู่ ย่อมยังอัตภาพที่เกิดขึ้นจากความใคร่นั้นๆ ให้เกิดขึ้น เป็นส่วนบุญหรือมิใช่บุญ นี้เรียกว่า เป็นวิบากของกาม กามดับเพราะผัสสะดับ อริยมรรคมีองค์ ๘ เป็นปฏิปทาให้ถึงความดับแห่งกาม ฯ (นิพเพธิกสูตร ๔-๓๒๕ )

ดูกรภิกษุทั้งหลาย คำว่าภัย ทุกข์ โรค ฝี เครื่องขัดข้อง เปือกตม ล้วนเป็นชื่อของกาม เพราะสัตว์โลกผู้ยินดีด้วยกำหนัดในกาม ถูกความกำหนัดเพราะความชอบพอเกี่ยวข้องไว้ จึงไม่พ้นภัยแม้ที่มีในปัจจุบัน ไม่พ้นภัยแม้ในสัมปรายภพ ( ภยสูตร ๔-๒๗๐ ) เทวดากล่าวว่า กามทั้งหลายในหมู่มนุษย์ที่เป็นของเที่ยงย่อมไม่มี บุรุษผู้เกี่ยวข้องแล้ว ผู้ประมาทแล้วในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความใคร่ทั้งหลาย อันมีอยู่ในหมู่มนุษย์นี้ไม่มาถึงนิพพาน อันเป็นที่ไม่กลับมาแต่วัฏฏะ ซึ่งเป็นที่ตั้งแห่งมัจจุ ( นสันติสูตร ๘-๗๔ ) พระผู้มีพระภาคตรัสว่ากามคุณ ๕ ประการ ว่าเป็นที่แคบ ( ปัญจาลสูตร ๔-๕๘๕ )

กามกับอริยสัจ ๔ มีความเกี่ยวข้องกันอยู่ดังนี้ ทรงตรัสถามว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ทุกขสมุทัยอริยสัจเป็นไฉน ตัณหานี้ใด อันมีความเกิดอีก ประกอบด้วยความกำหนัด ด้วยอำนาจความเพลิดเพลิน เพลิดเพลินยิ่งในอารมณ์นั้นๆ คือกามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหา ดูกรภิกษุทั้งหลาย ตัณหานี้เมื่อจะเกิดหรือตั้งอยู่ ย่อมเกิดขึ้นหรือตั้งอยู่ในที่เป็นที่รักที่เจริญใจในโลก ที่รักที่เจริญใจในโลกคือ (๑) ตา หู จมูก ลิ้น กายใจ (๒) รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ (๓) จักขุวิญญาณ ฯลฯ (๔) จักขุสัมผัส ฯลฯ (๕)จักขุสัมผัสสชาเวทนา ( ความรู้สึกจากการสัมผัสทางตา ) ฯลฯ (๖) รูปสัญญา ( ความจำรูป ) ฯลฯ (๗) รูปตัณหา ( ตัณหาในรูป ) ฯลฯ (๘) รูปวิตก ( ความตรึกในรูป ) ฯลฯ (๙) รูปวิจาร ( ความพิจารณารูป ) ฯลฯ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ทุกขนิโรธอริยสัจเป็นไฉน คือความสำรอก ความดับโดยไม่เหลือ ความสละ ความไม่มีอาลัยในตัณหานั้น บุคคลจะละตัณหาหรือดับตัณหาได้ ก็ในที่เป็นที่รักที่เจริญใจในโลก มีตา หู เป็นต้น รูปวิตกรูปวิจารเป็นที่สุด ( มหาสติปัฏฐานสูตร ๑-๒๖๓ ) จากนี้จะเห็นว่าเหตุทุกข์และที่ดับทุกข์ ก็อยู่กับที่เกิดที่ดับของกาม ต่างกันก็แต่มีใจกับธรรมารมณ์เพิ่มขึ้นมา

เนกขัมมนานิสังสกถา

การพรรณนาผลแห่งการออกจากกาม ทางวัตถุอันเกิดจากกายได้แก่การบวช ทางใจได้แก่ การทำจิตให้สงบระงับจากอกุศลกรรมทั้งหลายทางวัตถุภายนอกที่เกิดจากความพอใจยินดีของบุคคลทั่วไป อันสวรรค์นั้นแม้จะเป็นที่ปรารถนาของผู้คนทั้งหลาย แต่ก็ยังเป็นสวรรค์ชั้นกามที่เรียกว่า กามาพจรสวรรค์ทั้ง ๖ เพราะความเที่ยงไม่มี เมื่อเสวยบุญจนหมดแล้วก็ต้องไปตามวิบากทั้งหลายที่มีอยู่

ฉะนั้นการที่จะออกจากกามได้เด็ดขาด ต้องอาศัยการบวช เพื่อจะได้อบรมกาย วาจา ใจ ให้ปราศจากกิเลสทั้งปวง โดยอาศัยหลักอริยสัจ ๔ แม้ไม่ได้บวชเป็นพระก็สามารถปฏิบัติธรรมที่บ้านได้ ฆราวาสปฏิบัติธรรมสามารถบรรลุอริยบุคคลชั้นโสดาบันและสกิทาคามีได้ แต่ถ้าได้อนาคามีขึ้นไปแล้วส่วนใหญ่จะบวช เพราะอนาคามีบุคคลตัดกามออกได้หมดแล้ว

อริยสัจ ๔ ความจริงที่พระอริยะตรัสรู้ คือธรรมที่อาศัยกันและกันเกิดขึ้น เป็นเหตุและเป็นผลต่อเนื่องกันเหมือนกับลูกโซ่ จนได้ความจริงอันประเสริฐ ๔ ประการ คือ

๑. ทุกข์ ความทุกข์หรือสภาพที่ทนได้ยาก เนื่องจากความไม่เที่ยงของการเกิด แก่ เจ็บ ตาย ความประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจ ความพลัดพรากจากสิ่งที่รักที่พอใจ ปรารถนาสิ่งใดไม่ได้สิ่งนั้น

๒. สมุทัย เหตุให้เกิดทุกข์

๒.๑ กามตัณหา ความอยากในกามคุณ รูปสวย เสียงเพราะ กลิ่นหอม รสอร่อย สัมผัสอ่อนนุ่ม ความทะยานอยากเพื่อสนองกามคุณ

๒.๒ ภวตัณหา ความอยากมี อยากเป็น อยากได้ เพื่อลาภ ยศ สรรเสริญ อยากมีชิวิตอยู่ตลอดไป

๒.๓ วิภวตัณหา ความไม่อยากมี ไม่อยากเป็น ไม่อยากได้ เพื่อให้พ้นจากสภาวะที่บีบคั้น เบื่อหน่าย ว้าเหว่ หมดอาลัยตายอยาก อยากหลุดพ้น

๓. นิโรธ ความดับทุกข์ อันได้แก่ การกำจัดอวิชชา ตัณหาให้หมดสิ้นแล้ว หลุดพ้นเป็นอิสระ ปลอดโปร่ง ว่างจากอารมณ์ทั้งปวง ที่เรียกว่า นิพพาน

๔. มรรค หนทางหรือข้อปฏิบัติให้ถึงความดับทุกข์ มีองค์ ๘ ประการหรือที่เรียกว่า อริยมรรคมีองค์ ๘ เป็นทางสายกลาง ไม่ติดข้องหรือเอียงไปหาที่สุด ๒ อย่าง คือ

กามสุขัลลิกานุโยค การปฏิบัติที่ไม่หย่อนเกินไป แสวงหาแต่กามสุขอันหมกมุ่นแต่ รูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัส เป็นกิจของคนกิเลสหนา มิใช่ของพระอริยะ

อัตตกิลมถานุโยค การปฏิบัติตนเพื่อให้ได้รับความลำบาก เคร่งครัดเกินไป การทรมานตนเป็นการกระทำที่เหนื่อยเปล่า ไม่มีประโยชน์ ไม่ใช่ทางแห่งความหลุดพ้น

ความไม่รู้แจ้งเห็นจริงในอริยสัจ ๔ คือไม่รู้ว่าอะไรเป็นทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค แม้จะรู้สิ่งเหล่านี้โดยพิจารณาเห็นในชั่วขณะหนึ่งๆ ก็ยังเรียกว่าไม่รู้จริง เพราะความรู้นั้นมิได้ประจำจิตอยู่ตลอดเวลา

บทที่ ๑๒ นรกขุมต่างๆ

2012-11-19T01:02:00.000-08:00

สวรรค์มี นรกมี นิพพานก็มี แต่ก่อนที่จะไปนิพพานก็ต้องศึกษาบทความทั้งหมดให้เข้าใจว่า เราจะไปนิพพานได้หรือไม่และทำอย่างไร เวลานี้มาดูนรกขุมต่างๆว่ามีอะไรบ้างทำกรรมอะไรถึงมาตกนรกขุมเหล่านี้

นรกใหญ่ ๘ ขุม

๑. สัญชีวนรก เหล่าสัตว์ที่มาบังเกิดในนรกขุมนี้ ย่อมถูกเพลิงเผา ถูกหั่น ถูกเชือดเฉือนได้รับทุกข์เวทนาสาหัสจนขาดใจตาย แล้วก็กลับมีชีวิตขึ้นมารับโทษต่อไปอีก ตายเป็น ตายเป็นอยู่อย่างนี้จนสิ้นกรรม นรกขุมนี้มีอายุ ๕๐๐ ปีนรก หนึ่งวันหนึ่งคืน ในนรกขุมนี้ เทียบได้เก้าล้านปีในเมืองมนุษย์ บุพกรรมของสัตว์ที่เกิดในนรกขุมนี้ เมื่อครั้งเป็นมนุษย์ได้ฆ่าสัตย์ตัดชีวิต ปล้นฆ่า ลักทรัพย์ แย่งชิงที่ดินฯ

๒. กาฬสุตตนรก เหล่าสัตว์ที่มาบังเกิดในนรกขุมนี้ ถูกเลื่อย ถูกฟัน ตามร่างกาย นรกขุมนี้มีอายุ ๑๐๐๐ ปีนรก หนึ่งวันหนึ่งคืนในนรกขุมนี้เทียบได้สามสิบหกล้านปีในเมืองมนุษย์ บุพกรรมของสัตว์นรกในขุมนี้ ครั้งเมื่อเป็นมนุษย์ ยุยงให้ผู้อื่นแตกร้าว บาปตัดมือเท้า ตัดหูตัดจมูกผู้อื่น ด่าว่าผู้มีศีล ขูดรีดดอกเบี้ย ดื่มสุรายาเมา เป็นพระทุศีลฯ

๓. สังฆาตนรก ผู้ที่มาเกิดในนรกขุมนี้จะถูกภูเขาเหล็กแดงบดขยี้ นรกขุมนี้มีอายุ ๒,๐๐๐ ปี หนึ่งวันหนึ่งคืนในนรกขุมนี้เทียบได้ หนึ่งร้อยสี่สิบห้าล้านปีในเมืองมนุษย์ เวลาเป็นมนุษย์ชอบโบยตีทิ่มแทงสัตว์ที่ใช้เป็นพาหนะเทียมแอกไถ เผาสัตว์ทั้งเป็นบ้าง โขลกสัตว์ทั้งเป็นด้วยครกบ้างโยนสัตว์เป็นๆลงในทรายหรือขี้เถ้าร้อนๆฯ

๔. โรรุวะนรก นรกขุมนี้มีเสียงสัตว์นรกร้องไห้ครวญครางตลอดเวลา นรกเหล่านี้เต็มไปด้วยเหล็กแดงลุกเป็นแสงเพลิงอยู่เป็นนิจ ร่างกายของสัตว์นรกทั้งหลายจมลงไปในดอกบัวเหล็ก ถูกเปลวเพลิงเผาไหม้ร้องไห้ดิ้นรน เพราะครั้งที่เป็นมนุษย์ทำความเดือดร้อนแก่กายและใจผู้อื่น ตัดสินคดีไม่ยุติธรรม บางคนบุกรุกที่ผู้อื่น บางคนคบชู้แล้วฆ่าคู่ครองของชู้ บางคนฉ้อโกง บางคนเบียดบังทรัพย์สมบัติที่เขาอุทิศถวายให้พระสงฆ์มาเป็นของตนฯ นรกขุมนี้มีอายุ ๔,๐๐๐ ปีนรก หนึ่งวันหนึ่งคืนในนรกขุมนี้เท่ากับห้าร้อยเจ็ดสิบหกล้านปีในเมืองมนุษย์

๕. มหาโรรุวนรก นรกขุมนี้ร้องไห้ครวญครางยิ่งกว่าโรรุวะนรก มีกลุ่มควันอันแสนแสบพุ่งเข้าทวารทั้งเก้า ทำให้เร้าร้อนเจ็บแสบแสนสาหัส บุพกรรมของสัตว์นรกในขุมนี้ เพราะครั้งที่เป็นมนุษย์ได้ทำโจรกรรม ปล้นขโมย ของสงฆ์ ของพ่อแม่ ของผู้มีพระคุณฯ นรกขุมนี้มีอายุ ๘,๐๐๐ ปีนรก หนึ่งวันหนึ่งคืนในนรกขุมนี้เท่ากับ สองพันสามร้อยสี่ล้านปีในเมืองมนุษย์

๖. ตาปนรก นรกขุมนี้เต็มไปด้วยหลาวเหล็กลุกเป็นไฟ มีขนาดใหญ่เท่าลำตาลที่มีนายนิรยบาลจับสัตว์นรกไปเสียบไว้ ได้รับความทรมานดิ้นรนจนตาย แล้วถูกต้อนไปให้สุนัขที่ใหญ่เท่าช้าง มีฟันเป็นเหล็กแดงวิ่งเข้ากัดกินจนเหลือแต่กระดูก มนุษย์ที่เผาทำลายป่า ฆ่าสัตว์ให้ตายเป็นจำนวนมากฯ ตายแล้วมาเกิดในนรกขุมนี้ นรกขุมนี้มีอายุ ๑๖,๐๐๐ ปีนรก หนึ่งวันหนึ่งคืนในนรกขุมนี้เท่ากับเก้าพันสองร้อยสามสิบหกล้านปีในเมืองมนุษย์

๗. มหาตาปนรก นรกที่เต็มไปด้วยภูเขาเหล็กไฟ ที่พวกนายนิรยบาลไล่ต้อนสัตว์นรกทั้งหลายให้ขึ้นไปบนภูเขาเหล็กไฟ แล้วมีพายุใหญ่มาพัดพาให้ตกลงมา ถูกไฟนรกเผาให้ทนทุกขเวทนาจนกว่าจะสิ้นบาปกรรม นรกขุมนี้ยืนยาวมากจะนับวันนับปีไม่ได้ นับเป็นกัปได้กึ่งกัป สัตว์นรกในขุมนี้ ครั้งเมื่อเป็นมนุษย์ย่อมประกาศความเห็นผิดของตนว่า บาปบุญไม่มีเป็นพวกมิจฉาทิฐิ ตายแล้วสูญทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนจากการกระทำของตนฯ

๘. อเวจีนรก นรกที่ไม่ว่างคือไม่ว่างจากเปลวไฟ ไม่ว่างจากสัตว์นรก ไม่ว่างจากความทุกข์ นรกขุมนี้ยัดเยียดไปด้วยสัตว์นรกหาช่องว่างแทบไม่ได้ นรกขุมนี้มีหลาวเหล็กใหญ่เสียบแทงสัตว์นรกไว้ ทั้งมีเปลวไฟพลุ่งออกมาจากกำแพงเหล็กทั้ง ๔ ทิศ และพลุ่งขึ้นมาจากทิศเบื้องต่ำ ลงมาจากทิศเบื้องบน เผาสัตว์นรกอยู่ตลอดเป็นนิจ บาปกรรมที่ทำอยู่เป็นนิจขณะที่เป็นมนุษย์ ได้แก่ ฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ ประพฤติผิดในกาม พูดเท็จ ดื่มสุราเสพยาเสพติดอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นประจำ ตีบ้านชิงเมืองเขา ทำลายผู้มีศีล กระทำอนันตริยกรรม นรกขุมนี้มีอายุนานกัปหนึ่ง

สงสาร

ดูกรภิกษุทั้งหลาย กัปหนึ่งนานแล้ว มิใช่ง่ายที่จะนับว่าเท่านี้ ปี ร้อยปี พันปีหรือแสนปี เหมือนอย่างว่าภูเขาหินลูกใหญ่ ยาวโยชน์หนึ่ง กว้างโยชน์หนึ่ง สูงโยชน์หนึ่ง ไม่มีช่อง ไม่มีโพรง เป็นแท่งทึบ บุรุษเอาผ้าแคว้นกาสีแล้วปัดภูเขานั้น ๑๐๐ ปี ต่อครั้ง ภูเขาหินลูกใหญ่นั้นถึงกาลหมดไป สิ้นไปเพราะความพยายามนี้ยังเร็วกว่าแล พวกเธอท่องเที่ยวไปแล้วสิ้นไปแล้วมิใช่หนึ่งกัป ร้อยกัป หรือแสนกัป ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะสงสารนี้กำหนดที่สุดเบื้องบนเบื้องปลายไม่ได้ ฯลฯ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็เหตุเพียงเท่านี้ พอทีเดียวเพื่อจะเบื่อหน่ายในสังขารทั้งปวง พอเพื่อจะคลายกำหนัด พอที่จะหลุดพ้น(บัพพตูสูตร ๒-๙๙)
สิ่งที่ผมบอกอยู่เสมอคือ คนเราเกิดมานับชาติไม่ถ้วน ไม่มีที่สุดไม่มีประมาณ หาที่สุดของภพชาติไม่ได้ คือไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสิ้นสุดไม่มาเกิดอีก ซึ่งชาวพุทธส่วนใหญ่จะรู้ดีว่าต้องไปนิพพาน สงสารหรือสังสารวัฏที่ยืดยาว ทุกคนเคยเกิดเคยเป็นเคยมีมาแล้วทุกอย่าง แต่ก็ยังไม่พ้นสงสารนี้ไปได้ ก็ติดตามอ่านบทความต่อไปว่าผมมีวิธีอะไรจะมาช่วยให้ผู้อ่านได้บ้าง ตอนนี้มาดูเรื่องของนรกเพิ่มเติม เพราะเป็นการเตือนสติเตือนใจมิให้กระทำชั่ว

นรกเล็ก ๔ ขุม

๑. คูถนรก นรกที่เต็มไปด้วยมูตคูถ อุจจาระ ปัสสาวะ มีกลิ่นเหม็นเต็มไปด้วยหนอนตัวใหญ่ ปากแหลมคมดุจเข็ม คอยกัดกินหนังและเนื้อตลอดตับไตไส้พุง บาปกรรมที่ทำไว้ คือความตระหนี่ลาภผล เบียดบังลาภผลของพระสงฆ์บ้าง ของคนอื่นบ้าง ลงโทษผู้อื่นที่ไม่มีความผิดบ้างฯ

๒. กุกกุลนรก นรกที่เต็มไปด้วยเถ้าร้อน เมื่อสัตว์นรกพ้นจากคูถนรกออกไปได้และเห็นนรกนี้เข้าใจว่าเป็นหาดทราย ก็พากันวิ่งเข้าไป พอเข้าไปถึงจึงรู้ว่าเป็นเถ้าอันร้อน ต่างพากันดิ้นทุรนทุราย บาปกรรมที่ทำไว้ คือจับสัตว์เป็นๆโยนเข้าไปในกองเพลิงบ้าง เป็นคนทุศีลบริโภคปัจจัย ๔ ของชาวบ้านบ้าง ตระหนี่ธรรมไม่ต้องการบอกผู้อื่น เพราะกลัวผู้อื่นจะรู้ดีกว่าตน แย่งชิงลาภของผู้อื่นมาเป็นของตนฯ

๓. อสิปัตตะนรก นรกที่เต็มไปด้วยใบดาบ เมื่อสัตว์นรกทั้งหลายพ้นจากนรกเถ้าร้อนแล้ว แลเห็นว่าเป็นสวนมะม่วง จึงพากันวิ่งไปภายในนรกนี้ แล้วก็มีลมพัดให้ใบไม้เหล่านั้นล่วงลงมา ใบไม้นั้นก็กลายเป็นดาบฟันถูกสัตว์นรกเหล่านั้น บาปกรรมที่ทำไว้ คือ ฆ่าฟันกันเองฯ

๔. เวตรณีนรก นรกที่เต็มไปด้วยน้ำเค็ม ขอบปากนรกเต็มไปด้วยขวากหนาม สัตว์นรกที่ออกมาจากอสิปัตตะนรก จะเห็นว่ามีสระใหญ่ก็ดีใจจะได้อาบกินให้สบายใจ เมื่อไปจวนถึงก็ถูกขวากหนามปักเท้าล้มระเนระนาด เมื่อลุกขึ้นได้ก็พากันวิ่งหนีกลับไป พวกนายนิรยบาลก็ไล่ต้อนทุบตีไปด้วยค้อนเหล็กอันใหญ่ เมื่อทนไม่ได้ก็วิ่งต่อไปจนถึงนรกแห่งนี้ ตกลงไปในน้ำเค็มให้รู้สึกเจ็บปวดแสบยิ่งนัก ถ้าลอยขึ้นมาก็ถูกกลอกด้วยก้อนเหล็กแดงบ้าง น้ำทองแดงบ้าง บาปกรรมที่ทำไว้ คือ หลอกลวงเขาบ้าง ฆ่าสัตว์ด้วยการโยนสัตว์เป็นๆลงในน้ำเดือดบ้าง ดื่มสุราเมรัยบ้าง

นรกชั้นนอกทั้ง ๑๐ ขุม

๑. โลหกุมภีนรก นรกที่มีหม้อเหล็กอันใหญ่เต็มไปด้วยน้ำเหล็กทองแดงเดือดพล่านลุกเป็นเปลว จากปากหม้อนรกลงไปถึงก้นหม้อนรกลึก ๓ หมื่นโยชน์ สัตว์นรกทั้งหลายถูกนายนิรยบาลโยนลงในหม้อนั้น มีอาการเหมือนข้าวสารในหม้ออันเดือดพล่าน และจมลงไปจนถึงพื้น เมื่อถึงพื้นแล้วก็พุ่งขึ้นมาอีกจนถึงปากหม้อ บาปกรรมที่ทำไว้ คือ ด่าว่าทุบตีสมณพราหมณ์ผู้มีศีล ทำผิดศีลกาเมสุมิจฉาจาร

๒. สิมพลีนรก (ฉิมพลีนรก) นรกที่มีต้นงิ้ว มีหนามยาว ๑๖ องคุลี สัตว์นรกทั้งหลาย ถูกนายนิรยบาลใช้หอกทิ่มแทงให้เจ็บปวดแสนสาหัส ทนไม่ได้ก็ถอยกลับลงมา หนามงิ้วอีกส่วนก็งอขึ้นมา ทั้งพวกนายนิรยบาลก็ช่วยกันเอาหอกทิ่มแทงขึ้นไป ก็มีแร้งปากเหล็กตัวใหญ่เท่าช้างบินมาจิกศีรษะ ทนไม่ไหวตะเกียกตะกาย ลงมาก็จะเจอหนามงิ้วที่งอขึ้น เมื่อลงมาถึงพื้นดินก็ถูกสุนัขตัวเท่าช้างไล่กัดกินอีก บาปกรรมที่ทำไว้คือ ผิดศีลข้อกาเมสุมิจฉาจาร ผิดลูกผิดเมียผู้อื่น หญิงนอกใจสามีฯ

๓. อโยทกนรก นรกที่เต็มไปด้วยน้ำทองแดงที่เดือดพล่าน สัตว์นรกทั้งหลายถูกโยนลงไปในน้ำทองแดง แล้วนายนิรยบาลจะใช้ขอเหล็กเกี่ยวปากลากไปมาจนกว่าจะสิ้นบาปกรรม กรรมที่ทำไว้คือ การจับสัตว์เป็นๆ โยนลงในน้ำที่กำลังเดือดพล่านๆ ฯ

๔. ภูสนรก นรกที่เต็มไปด้วยน้ำใสเย็น แต่พอพวกสัตว์นรกกินเข้าไปก็กลับกลายเป็นแกลบลุกเป็นไฟเผาไหม้ตับไตไส้พุง เป็นอย่างนี้จนกว่าจะสิ้นบาปกรรม บาปกรรมที่ทำไว้คือ เอาข้าวลีบปนข้าวดีขายฯ

๕. สุนักขะนรก นรกที่มีแต่สุนัขรูปร่างสีสันต่างๆ ขนาดตัวใหญ่เท่าช้าง มีฟันเป็นเหล็กแดงแหลมคมยิ่งนัก สำหรับไล่กัดสัตว์นรกจนตาย ก็จะมีแร้งกาและนกตะกรุมมากัดกินเป็นอาหาร บาปกรรมที่ทำไว้คือ มีความตระหนี่ไม่ให้ทานด้วยตนเอง และห้ามมิให้ผู้อื่นให้ทานด้วย

๖. ปิงสกปัตนรก นรกที่มีภูเขาใหญ่ล้วนเป็นเหล็กลุกเป็นเปลวเพลิง สำหรับบดสัตว์นรก บาปกรรมที่ทำไว้คือ การฆ่าสัตว์ด้วยการใช้วัตถุอย่างใดอย่างหนึ่งบดขยี้ และการประพฤตินอกใจสามีฯ

๗. ตัมโพทกนรก นรกที่เต็มไปด้วยน้ำทองแดงเดือดพล่าน ที่พวกนายนิรยบาลคอยตักกลอกปากพวกสัตว์นรก บาปกรรมที่ทำไว้คือ การหลอกลวงผู้อื่นให้เสียทรัพย์สินเงินทอง หาอุบายตัดรายได้ของผู้อื่นซึ่งควรจะได้มากให้ได้น้อยฯ

๘. อโยคุณนรก นรกที่เต็มไปด้วยก้อนเหล็กแดง ที่พวกนายนิรยบาลจับสัตว์นรกมัดไว้ แล้วเอาคีมเหล็กงัดปากกลอกก้อนเหล็กแดงเข้าไปในปาก บาปกรรมที่ทำไว้ คือการปล้นทรัพย์ ลักโค กระบือต่างๆ

๙. อสินขนรก พวกสัตว์นรกในขุมนี้จะมีเล็บมือเล็บเท้าเป็นหอกดาบคอยทิ่มแทงกันเอง บาปกรรมที่ทำไว้คือ การฉ้อโกงทรัพย์สินของผู้อื่น รบราฆ่าฟันกันเองฯ

๑๐. ยันตปาสาณนรก นรกแห่งนี้เต็มไปด้วยยันต์หินลุกเป็นเปลวเพลิง สำหรับบดสัตว์นรกให้แหลกละเอียด บาปกรรมที่ทำไว้คือ การเที่ยวยิงสัตว์ ฆ่าสัตว์ด้วยเครื่องยนต์ฯ

โลกันตนรก นรกที่ไม่มีแสงสว่างใดๆส่องไปถึงได้ เวลาเป็นมนุษย์สัตว์นรกพวกนี้เป็นมิจฉาทิฐิ คือพวกที่ถือมั่นว่า นรก สวรรค์ นิพพาน ไม่มี มารดาบิดาไม่มี ที่เกิดมานั้นก็เกิดตามๆกันมา บุญไม่มีบาปไม่มี ครั้นตายไปแล้วไปตกมหาตาปนรก แล้วก็ไปตกอเวจีนรก จึงไปตกโลกันตนรกต่อภายหลัง สัตว์นรกพวกนี้จะห้อยโหนเหมือนค้างคาว เมื่อพบเพื่อนเปรตเข้าก็ทำให้เข้าใจว่าเป็นอาหารจะได้กิน แล้วก็เข้าปล้ำกันตกลงไปในน้ำรองดิน ซึ่งเป็นน้ำที่เยือกเย็นเหมือนน้ำกรด พอตกลงไปแล้วก็จะละลายเหมือนกับแป้งที่ละลายในน้ำได้

คนที่กลัวเข็มฉีดยาส่วนใหญ่เคยได้รับทุกขเวทนามาแล้วจากการถูกแทงอยู่ในนรก จนสภาพความกลัวนั้นยังติดมาในภพชาติที่เป็นมนุษย์อยู่ ความรู้สึกว่าเข็มฉีดยานั้นเจ็บเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับผลกรรมที่ต้องชดใช้ในนรก ที่ต้องถูกมีด หอก ดาบ สารพัดทิ่มแทงเข้าใส่ ความเจ็บปวดทรมานกว่าหลายเท่าทวีคูณและไม่ได้เจ็บแค่ประเดี๋ยวประด๋าว แต่เจ็บกันเป็นหลายล้านปี

ฉะนั้นการที่จะทำบาปกรรมอะไรก็ขอให้คิดถึงเรื่องนี้ไว้บ้างว่า ผลลัพธ์ที่ออกมามันแตกต่างกันอย่างมหาศาล อย่างที่เคยบอกเอาไว้ อย่าประมาททานแม้น้อยนิด สามารถให้ผลเป็นอัศจรรย์ได้ เช่นเดียวกับบาปกรรมแม้เล็กน้อยก็ให้ผลทวีคูนเช่นกัน

แม้ชีวิตจะสร้างบุญกรรมไว้มากมาย ให้ได้ไปเกิดในเทวโลกสวรรค์ชั้นต่างๆก็ตาม ที่สุดอย่างไรก็ต้องมารับกรรมในนรกอยู่ดี ไม่อาจจะหนีกรรมในนรกได้ นอกจากจะบรรลุธรรมเป็นพระอริยบุคคลตั้งแต่ชั้นโสดาบันขึ้นไปเท่านั้น จึงจะปิดประตูนรกได้อย่างถาวร

ตราบใดที่ยังไม่ได้อริยะ ถึงแม้จะรักษาศีลโดยเคร่งคัด แต่โอกาสที่จะทำให้ศีลมัวหมองไม่บริสุทธิ์ได้นั้นยังมีอยู่ เมื่อมีเหตุและปัจจัยที่ทำให้เป็นไป ปุถุชนทั้งหลายจึงมิอาจปิดประตูนรกได้

ชาวพุทธส่วนหนึ่งเข้าใจว่าเวลาเราตายแล้วจะตกนรกทันที ไปหาท่านพระยายมราชเพื่อให้ตัดสินความดีความชั่วก่อน ซึ่งส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นกับพวกมิจฉาทิฐิที่เข้าใจว่าตายแล้วสูญ ชาติหน้าไม่มีบุญบาปไม่มี คนจำพวกนี้เวลาตายจึงจะถูกท่านพระยายมราชไต่สวน เคยทำบุญอะไรไว้บ้าง เพื่อเปิดโอกาสให้ จะได้ไปใช้บุญบนสวรรค์ก่อนใช้หมดแล้วค่อยมารับกรรมต่างๆที่ทำไว้ ส่วนที่ทำบาปกรรมไว้มากตายแล้วก็ตกนรกทันทีตามบาปกรรมที่ทำไว้ในขุมต่างๆ ส่วนคนที่สะสมบุญไว้มาก ตายแล้วก็ขึ้นสวรรค์ทันทีเหมือนกัน ไม่ต้องมาให้ท่านพระยายมราชพิจารณาบาปบุญ

พวกที่ทำทานรักษาศีลส่วนใหญ่ เมื่อตายแล้วจะอยู่บนเทวโลก สวรรค์ทั้งหกชั้น พวกที่ภาวนาจนได้ฌาน เมื่อตายแล้วก็จะไปบังเกิดบนพรหมโลกชั้นต่างๆ ตามกำลังฌานของตน แต่ก็อย่างที่บอกไว้แล้ว ถ้ายังเป็นปุถุชนอยู่ถึงแม้ว่าไปเกิดบนเทวโลก หรือพรหมโลกก็ตาม มีสิทธิ์ที่จะไปตกนรกได้ทั้งนั้น เมื่อเสวยบุญหมดแล้ว พระโพธิสัตว์เองก็ไม่อาจพ้นนรกได้เช่นกัน

บทที่ ๑๑ สวรรค์ กามาวจรสวรรค์

2012-11-16T22:16:00.000-08:00

สัคคกถา กล่าวถึงสวรรค์ที่อุดมด้วยทิพยสมบัติ

ความหมายของสวรรค์ในทางพระพุทธศาสนานั้น เป็นที่มีเทวดาผู้หญิงและเทวดาผู้ชาย มีการบริโภคกามคุณเหมือนกับโลกของเราทั่วไป แต่ลักษณะการบริโภคนั้นเป็นทิพย์ทั้งหมด ซึ่งมีด้วยกัน ๖ ชั้น ดังนี้

สวรรค์ชั้นที่ ๑ ชื่อจาตุมมหาราช เป็นสวรรค์ชั้นต่ำสุด แต่สูงกว่าพวกสัมพเวสีหรือเทวดาเดินหน เทวดาอยู่บนต้นไม้ อยู่บนดิน เทวดายอดหญ้า อายุของเทวดาชั้นนี้จะยืนยาว ๕๐๐ ปีสวรรค์ เทียบกับมนุษย์ได้ ๙ ล้านปีของเรา หรือ ๕๐ ปีของมนุษย์เท่ากับหนึ่งวันหนึ่งคืนของเทวาดาชั้นนี้

สวรรค์ชั้นนี้แบ่งออกเป็น ๔ ทิศ แต่ละทิศประกอบด้วยกำแพงทองคำล้อมรอบพระนครและยังประดับไปด้วยแก้ว ๗ ประการ และแก้วมณีอันล้ำค่า ในแต่ละพระนครยังมีสระโบกขรณี ซึ่งมีดอกบัวนานาชนิด ทิศเหนือมีมหาราชชื่อ ท้าวเวสสุวรรณ เป็นผู้ปกครองเหล่าอสูร ยักษ์มาร และปราบภูตผีปีศาจ ทิศตะวันออกมีมหาราชชื่อ ท้าวธตรฐมหาราช ปกครองเหล่าคนธรรพ์ซึ่งมีความสามารถในการดีดพิณและเชี่ยวชาญในการร้องรำ ทิศใต้มีท้าววิรุฬหก ปกครองเหล่ากุมภัณฑ์ อนันตยักษ์ ทิศตะวันตกมีท้าววิรูปักษ์ ปกครองเหล่านาคทั้งหลาย

สวรรค์ชั้นที่ ๒ ดาวดึงส์ เป็นพระนครกว้างใหญ่ไพศาล บริบูรณ์ไปด้วยทิพย์สมบัติ และงดงามยิ่งนัก มีอุทยานใหญ่อยู่ทั้ง ๔ ทิศ คือ อุทยานนันทวัน อุทยานจิตลดาวัน อุทยานสักกะวัน อุทยานผรุสกวัน เทพนครดาวดึงส์นี้มีขอบเขตข้างละหมื่นโยชน์ มีประตูหนึ่งพันประตู ประดับด้วยสวนและสระอันน่าภิรมย์ยิ่งนัก ในเทพนครแห่งนี้มีปราสาทราชฐานหลังหนึ่งชื่อว่า เวชยันต์ปราสาท ประดิษฐานอยู่อันสำเร็จด้วยแก้ว ๗ ประการมีความสูงถึง ๗๐๐ โยชน์ ประดับประดาด้วยธงต่างๆ ด้ามเสาธงเป็นทอง ตัวธงเป็นแก้วมณี ส่วนเสาธงที่เป็นแก้วมณีตัวธงก็เป็นทอง เสาธงแก้วประพาฬ ธงแก้วมุก เสาแก้ว ๗ ประการ ปราสาทนี้เกิดขึ้นเพราะผลบุญที่ได้สร้างศาลาเอาไว้ และผลบุญที่ได้ปลูกต้นทองหลางไว้ใกล้ศาลาจึงเกิดเป็นต้นปาริชาติ ส่วนการจัดสถานที่ให้คนนั่งใต้ร่มไม้ทองหลางทำให้เกิดบัณฑุกัมพลศิลาอาสน์สูง ๖๐ โยชน์ กว้าง ๕๐ โยชน์ หนา ๑๕ โยชน์ เป็นที่ประทับของพระอินทร์ เวลาชาวโลกมีความเดือดร้อนก็จะบันดาลให้บัณฑุกัมพลศิลาอาสน์เกิดแข็งกระด้างขึ้นมายามพระอินทร์ประทับนั่งที่แท่นนี้ จะมีความร้อนดังไฟบอกเหตุร้ายให้พระอินทร์ได้รับรู้ พระอินทร์ผู้เป็นใหญ่ปกครองเทพนครแห่งนี้

ต้นปาริชาติในหนึ่งร้อยปีจะออกดอกครั้งหนึ่ง มีความหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งสวรรค์ กลิ่นของดอกปาริชาติเมื่อลมพัดพาไปถูกต้องกายเทพบุตรเทพธิดาองค์ใด ก็จะบันดาลให้องค์นั้นระลึกชาติได้อย่างอัศจรรย์ยิ่งนัก

พระอินทร์นั้นมีถึง ๗ ชื่อด้วยกัน ๑. มัฆวาน ๒. ปุรินทร์ ๓. สักกะ ๔. วาสวะ ๕. สหัสเนตร ๖. สุชัมบดี ๗. เทวานมินทร์ พระอินทร์มีมเหสี ๔ องค์ คือ นางสุธรรมา นางสุนันทา นางสุจิตราและนางสุชาดา

สมเด็จพระอินทราธิราชสร้างวัตร ๗ ประการจึงได้มาเสวยสุขอยู่บนดาวดึงส์สวรรค์ชั้นนี้ วัตร ๗ ประการมีดังนี้

๑. มาตาเปติภโร การเลี้ยงดูบิดามารดาอยู่ตลอดชีวิต

๒. กุเลเชษฐาปจายี การเคารพนอบน้อมผู้ใหญ่ในตระกูลอยู่ตลอดชีวิต

๓. สัณหวาโจ การกล่าววาจาอ่อนหวานตลอดชีวิต

๔. อัปสุณาวาโจ การไม่กล่าววาจาส่อเสียดยุยงผู้อื่นอยู่ตลอดชีวิต

๕. มัจเฉรวินโย การกำจัดความตระหนี่ให้ออกไปจากจิตใจแล้วจำแนกแจกทานอยู่ตลอดชีวิต

๖. สัจจวาโจ มีวาจาสัตย์อยู่ตลอดชีวิต

๗. อโกธโน ความไม่มีความโกรธอยู่ตลอดชีวิต

ทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีเทวสถาน เป็นเจดีย์ใหญ่ สร้างด้วยแก้วอินทนิลตั้งแต่กลางองค์พระเจดีย์ขึ้นไปถึงยอดพระเจดีย์ สร้างด้วยทองคำบริสุทธิ์ และประดับด้วยแก้ว ๗ ประการพราวแพรวระยิบระยับ ล้อมรอบกำแพงด้วยทองคำล้วน เหลืองอร่ามไปทั่วบริเวณนั้น เทวสถานนั้นมีชื่อว่า พระจุฬามณีเจดีย์ เป็นที่บรรจุพระเกศโมลี ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทุกๆพระองค์ ที่ทรงตัดออกในขณะที่เสด็จออกบรรพชา นอกจากนั้นยังมีพระบรมธาตุเขี้ยวแก้วเบื้องขวาของพระพุทธเจ้า ซึ่งได้มาจาก โทณพราหมณ์ เป็นผู้แบ่งพระบรมธาตุหลังจากที่พระพุทธเจ้าได้ทรงพระปรินิพพานไปแล้ว

เทวดาทั้งหลายทุกชั้นฟ้าและผู้ที่อาศัยอยู่โดยรอบขอบจักรวาล ต่างก็นำดอกไม้ของหอมมากระทำการทักขิณาวัฏ เวียนเทียนอยู่มิได้ขาด

ไม่ไกลจากแท่นบัณฑุกัมพลศิลาอาสน์ มีศาลาใหญ่ชื่อ สุธรรมาเทวสถาน มีดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมยิ่งกว่าดอกปาริชาติชื่อว่า อสาพดี หนึ่งพันปีจะออกดอกสักครั้งหนึ่งและในเทวสถานนี้ จะเป็นที่ประชุมกันของเหล่าเทพ เทวดา นางฟ้า เพื่อมาฟังธรรมกัน

สวรรค์ชั้นนี้มีเรื่องราวเกี่ยวกับมนุษย์มาก ก่อนที่พระอินทร์จะได้ปกครองสวรรค์ชั้นนี้ ก็ได้ต่อสู้กับพวกที่อยู่มาก่อน คือ พวกเนวาสิก ท้ายที่สุดฝ่ายพวกเนวาสิก ก็ถูกโยนลงมาจากสวรรค์ เพราะไปดื่มน้ำคันธบานจนเมามาย แม้จะกลับขึ้นไปอีกก็ยากเสียแล้ว จึงสาบานตนว่าจะเลิกดื่มโดยเด็ดขาด ตั้งแต่บัดนั้นมาพวกเนวาสิกจึงได้ชื่อใหม่ว่า อสูร หรือ อสุรา แปลว่า ไม่ดื่มสุรา

ในสวรรค์ชั้นนี้ยังมีเทพบุตรเอราวัณ ซึ่งเนรมิตกาย ให้เป็นช้างใหญ่ มี ๓๓ เศียร สำหรับพระอินทร์ทรงประทับตรงกลาง ๑ เศียร และอีก ๓๒ เศียร เป็นที่ประทับของสหายทั้ง ๓๒ องค์ ซึ่งในสมัยที่เป็นมนุษย์พระอินทร์กับเพื่อน ๓๒ คน และ ช้าง ๑ เชือก ได้ช่วยกันทำสาธารณะกุศลมากมาย เมื่อสิ้นอายุขัยแล้วจึงได้บังเกิดบนสวรรค์ชั้นนี้ อายุของเทพชั้นนี้เท่ากับ ๑๐๐๐ ปีทิพย์ ๑๐๐ ปีของมนุษย์เท่ากับหนึ่งวันหนึ่งคืนของเทวดาชั้นนี้

สวรรค์ชั้นที่ ๓ ชื่อว่า ยามา มีปราสาททองคำ วิมานทองคำ วิมานแก้ว ล้วนแต่วิจิตรงดงามเป็นอย่างมาก มีท้าวสยามเทวาธิราช ปกครองอยู่ หรือที่เรารู้จักกันดีในนามของ พระสยามเทวาธิราชนั่นเอง ผู้ที่ไปเกิดในสวรรค์ชั้นนี้จะต้องเป็นผู้มีบุญอย่างยิ่ง มีจิตใจบริสุทธิ์ หมั่นทำทานรักษาศีล เจริญภาวนา มีจิตมั่นคงในพระรัตนตรัย ในสวรรค์ชั้นนี้ไม่ปรากฏแสงพระอาทิตย์หรือแสงพระจันทร์ เพราะว่าเป็นภูมิที่ตั้งอยู่สูงเหนือพระอาทิตย์และพระจันทร์มากมาย แต่เทวดาทั้งหลายสสามารเห็นกันได้ด้วยความสว่างแห่งรัศมีที่ออกมาจากกายของเทวดาเหล่านั้น เทวดาทั้งหลายรู้ว่าเป็นกลางวันหรือกลางคืนจากดอกไม้ทิพย์ที่บานในตอนเช้าและหุบในตอนกลางคืน อายุของเทพชั้นนี้นานถึง ๒ พันปีทิพย์ เวลา ๒๐๐ ปีของมนุษย์เท่ากับหนุ่งวันหนึ่งคืนของเทวดาชั้นนี้

สวรรค์ชั้นที่ ๔ ชื่อว่า ดุสิต มีท้าวสันดุสิตเทวาธิราชปกครองอยู่ ดุสิตาภูมินี้มีวิมาน ๓ ชนิด คือ รัตนวิมาน ๑ สุวรรณวิมาน ๑ รชตวิมาน ๑ วิมานเหล่านี้ตั้งเรียงรายอยู่เป็นระเบียบสวยงามวิจิตรตระการตายิ่งนัก มีรัตนปราการล้อมรอบ ทุกวิมานมีรัศมีรุ่งเรืองสวยงามยิ่งกว่าชั้นยามาภูมิ ผู้มาบังเกิดในสวรรค์ชั้นนี้จะมีจิตใจยินดีต่อการฟังธรรมในทุกวันธรรมสวนะ สวรรค์ชั้นนี้เป็นที่อุบัติของโพธิสัตว์ในชาติสุดท้ายก่อนที่จะมาเป็นพระพุทธเจ้าในโลกมนุษย์ ในวันพระเหล่าเทพทั้งหลายจะมาประชุมกันเพื่อฟังธรรม โดยมีผู้เป็นพหูสูตอย่างท้าวสันดุสิตเทวาธิราชเป็นผู้แสดงธรรม เนื่องจากท่านได้ฟังธรรมเทศนามาจากพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ บางครั้งก็เชิญพระศรีอาริยะมาแสดงธรรมเช่นกัน เพราะว่า พระศรีอริยะจะมาตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าองค์ต่อไป นอกจากนี้แล้ว สวรรค์ชั้นนี้ยังมีปราสาทและวิมานที่สำคัญของเทพธิดาที่เรารู้จักกันดี นามว่า เทพธิดาสิริมหามายา ซึ่งเคยเป็นพระราชมารดาขององค์สมเด็จสัมมาสัมพุทธเจ้ารวมอยู่ด้วย เทวดาชั้นนี้เสวยทิพย์สมบัตินาน ๔ พันปีทิพย์เทียบกับโลกมนุษย์ ห้าพันเจ็ดโกฏิกับหกสิบแสนปี เวลา ๔๐๐ ปีของมนุษย์เท่ากับหนึ่งวันหนึ่งคืนของเทวดาชั้นนี้

สวรรค์ชั้นที่ ๕ ชื่อ นิมมานรดี มีท้าวนิมมิตเทวาธิราชเจ้าปกครอง ผู้ที่มาเกิดในสวรรค์ชั้นนี้ ล้วนแต่มีจิตบริสุทธิ์มั่นอยู่ในศีล ทาน วิริยะ อุตสาหะ ประพฤติตนมั่นคงในพระรัตนตรัย รูปร่างสวยงามกว่าสวรรค์ชั้นอื่นๆ ที่ผ่านมา มีรัศมีกายรุ่งเรืองสว่างออกจากลำตัว ปรารถนาสิ่งใดก็สามารถเนรมิตได้ดังใจหวัง แม้ปรารถนาจะเสวยสุขทางกามคุณใดย่อมเนรมิตคู่ครองได้ตามใจต้องการ เทพชั้นนี้มีอายุขัย ๘ พันปีทิพย์ นางวิสาขาก็อยู่สวรรค์ชั้นนี้ เวลา ๘๐๐ ปีของมนุษย์เท่ากับหนึ่งวันหนึ่งคืนของเทวดาชั้นนี้

สวรรค์ชั้นที่ ๖ ชื่อว่า ปรนิมมิตสวัตตี มีการปกครองออกเป็น ๒ ฝ่าย ไม่ปะปนกัน

ฝ่ายเทพ มีท้าวปรนิมิตเทวราชปกครอง

ฝ่ายมาร มีท้าวปรนิมิตสวัตตีมาราธิราชปกครอง

สวรรค์ชั้นนี้มีอายุยืนนาน ๑๖๐๐ ปีทิพย์ หรือ ๙๒๑ โกฏิ ๖ ล้านปีมนุษย์ เวลา ๑๖๐๐ ปีของมนุษย์เท่ากับหนึ่งวันหนึ่งคืนของเทวดาชั้นนี้ เทวดาชั้นนี้เมื่อต้องการที่จะเสวยกามคุณใดๆ เทวดาอื่นรู้แล้วก็จะเนรมิตโดยไม่ต้องบอกกล่าว

เหตุที่ต้องแบ่งสวรรค์ชั้นนี้เป็น ๒ ฝ่าย

ด้วยองค์มาราธิราชนี้ คือ พระโพธิสัตว์ที่ได้บำเพ็ญบารมีเพื่อหวังจะได้เป็นพระพุทธเจ้ามาเป็นเวลานานแล้ว หลายภพหลายชาติ ซึ่งเรื่องทั้งหลายได้บังเกิดขึ้นในสมัยพระพุทธเจ้านามว่า พระกัสสะปะ ได้อุบัติขึ้นในโลก และพระโพธิสัตว์ในสมัยนั้นได้เป็นมหาอำมาตย์ ชื่อโพธิอำมาตย์ เป็นอัครเสนาบดีของพระเจ้ากิงกิสสะมหาราช ซึ่งเนื้อความของโพธิอำมาตย์มีกล่าวไว้แล้วในเรื่องของทานข้างต้น

เมื่อโพธิอำมาตย์ถูกประหารชีวิตแล้วได้ไปบังเกิดอยู่บนสวรรค์ชั้นดุสิตชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก็จุติลงมาในโลกมนุษย์ เวียนว่ายตายเกิดอยู่อย่างนี้ หลายชาติกระทั่งในชาติที่เป็นพญามารในชั้นที่ ๖ นี้ เนื่องจากอำนาจบุญและกรรมที่ได้ทำไว้มีก้ำกึ่งกันด้วยจิตริษยาที่พระโคดมได้เสด็จมาตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าก่อน ทั้งๆที่ตนได้บำเพ็ญตนสร้างบารมีมาก่อนมากมาย เฝ้าติดตามรบกวนด้วยอาการต่างๆ แต่มิได้เป็นบาปหนัก เพราะไม่ได้ล่วงเกินแต่ประการใด

จนกระทั่งพระพุทธศาสนาล่วงมาได้ ๒๑๘ ปี พระเจ้าอโศกมหาราชกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งชมพูทวีป มีศรัทธาต้องการสร้างพระสถูปเจดีย์แปดหมื่นสี่พันองค์ พร้อมกับให้ทำการสังคายนาพระไตรปิฎกด้วยในเวลานั้น

ในงานนี้กลัวพญามาราธิราชผู้มีฤทธิ์มากและยังมีจิตริษยาอยู่จะต้องมาขัดขวางมิยอมให้ศาสนาของพระพุทธโคดมมีความเจริญรุ่งเรืองต่อไป

พระสงฆ์ทั้งหลายประชุมกันแล้ว จำเป็นต้องนิมนต์พระอุปคุตมาปราบตามพุทธทำนาย ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงทราบด้วยทิพยจักษุว่า พระอุปคุตจะยังพระศาสนาให้เจริญรุ่งเรือง และเพื่อประกาศเกียรติคุณแก่พระอุปคุตให้ชนทั้งหลายได้ศรัทธา ฉะนั้นในสมัยของพระพุทธเจ้าจึงมิได้ทำการใดๆแก่พญามาร

ครั้นแล้วก็ให้พระภิกษุสงฆ์ผู้มีฤทธิ์สององค์เหาะไปยังที่อยู่ของพระอุปคุตแล้วแหวกสมุทรลงไป เพื่อนิมนต์พระเถระขึ้นไปป้องกันพญามาราธิราช

ในระหว่างงานฉลองพระสถูปเจดีย์นั้น พญามารได้เหาะลงมาจากสวรรค์ชั้น ๖บันดาลให้เกิดเป็นพายุใหญ่พัดมาเพื่อจะดับเทียนชัยและดวงประทีปที่จุดบูชาหน้าพิธี พระอุปคุตคอยทีอยู่แล้ว จึงบันดาลให้พายุนั้นหายไปหมดสิ้น

พญามารโกรธจัด แปลงร่างเป็นวัวกระทิงใหญ่พุ่งเข้าใส่ทันที พระเถระจึงรีบแปลงเป็นเสือโคร่งตะปบวัวกระทิงจนพ่ายแพ้ ครั้นแล้วกระทิงใหญ่ตัวนั้นก็กลายร่างเป็นพญานาคเจ็ดเศียร พ่นไฟใส่เสือโคร่งเพื่อหมายเอาชีวิตให้ได้ เสือโคร่งนั้นก็กลายเป็นพญาครุฑไล่จิกตี จับกระชากแทบจะขาดใจ ฝ่ายพญานาคนั้นก็กลายเป็นยักษ์ใหญ่ถือตะบองไล่ตีอย่างดุร้าย ครุฑก็กลายเป็นยักษ์ใหญ่ขึ้นอีกสองเท่า ถือตะบองสองอันไล่ตียักษ์เล็กอย่างว่องไว ยักษ์เล็กถึงกับความพ่ายแพ้ยับเยิน

พระเถระก็กลับเป็นร่างเดิม แล้วเนรมิตหมาเน่าผูกด้วยประคดเอวของท่านโยนไปคล้องคอพญามารพอดี และประกาศว่า ห้ามอินทร์พรหมยมเทพ เอาหมาเน่าออกเป็นอันขาด

พญามารถูกหมาเน่าคล้องคอส่งกลิ่นเหม็น เกิดอาการคลื่นไส้ อาเจียนรับความทรมานอย่างมาก ไม่มีปัญญาจะดึงซากหมาเน่าให้หลุดออกไปได้ เพราะในขณะที่จับไปถูกสายประคดนั้นก็จะมีไฟลุกไหม้มือด้วยความร้อนเป็นที่สุด ซึ่งทำอย่างไรก็แก้ไม่ออกสักที ถึงแม้พญามารจะเหาะขึ้นไปหาพระอินทร์ พระพรหม และเทพผู้มีฤทธิ์ทั้งหลายขอให้ช่วยแก้ให้ แต่ ก็ต้องผิดหวัง จนมีพระพรหมองค์หนึ่ง แนะนำให้พญามารไปขอโทษสารภาพผิดกับพระเถรเสียจะดีกว่า เพื่อท่านจะได้แก้ให้ด้วยมือของท่านเอง

เมื่อพญามารหมดหนทางแล้ว จำต้องปฏิบัติตามโดยดี จึงเหาะไปหาพระเถระ เพื่อสารภาพความผิดและขอร้องให้ช่วยแก้หมาเน่าออก

พระเถระก็ไม่ว่าอะไร และบอกว่าจะแก้ให้ แล้วก็ลุกออกจากที่เรียกให้พญามารตามมาด้วย พอพระอุปคุตพาพญามารมาถึงภูเขาลูกหนึ่ง จึงดึงซากหมาเน่าออกจากคอของพญามาร แล้วโยนทิ้งเหวไป และยังเนรมิตให้สายประคดนั้นยาวออกไปอีกและมัดตัวพญามารไว้กับภูเขาลูกนั้น และกำชับว่า จงอยู่ที่นี่ไปก่อน จนกว่างานของพระเจ้าธรรมาอโศกจะผ่านพ้นไป ซึ่งใช้เวลา ๗ ปี ๗ เดือนกับอีก ๗ วัน

ส่วนการสังคายนาพระไตรปิฎกนั้นใช้เวลาอยู่ ๙ เดือนจึงสำเร็จ

พญามารรู้สึกเจ็บแค้นและผูกพยาบาทต่อพระเถระเป็นอย่างมาก ครั้นงานฉลองพระเจดีย์เสร็จสิ้นลง พระเถระก็กลับไปที่ภูเขาลูกนั้นอีก แต่ยังมิได้เข้าไปในขณะนั้น เพียงแต่แอบดูอยู่ว่าพญามารจะละพยศหรือยัง

พญามารเมื่อถูกกักขังไว้อย่างนั้นต้องยืนตากแดดตากฝน ทนทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง มีความเศร้าโศกเสียใจและน้อยใจตัวเอง ที่อยู่บนวิมานเสวยสุขอยู่อย่างนั้นก็ดีแล้ว แต่กลับมาลำบากเพราะความริษยาแท้ๆ

ได้แต่รำพึงขึ้นมาว่า เมื่อครั้งที่พุทธโคดมได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า เราได้กลั่นแกล้งต่างๆนานา พระพุทธองค์ท่านก็มิได้โกรธเราแม้แต่น้อย ครั้นบัดนี้พระสาวกของพระองค์กลับมาทำร้ายเราให้ได้รับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส

ในที่สุดก็หวนระลึกถึงความปรารถนาของตนที่เคยตั้งใจเอาไว้ แทบพระบาทของพระกัสสปะพุทธเจ้า เมื่อครั้งที่เกิดเป็นโพธิอำมาตย์เสนาบดี จึงสำนึกถึงบาปที่ตนได้กระทำลงไป

ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เราจะขอเลิกมีจิตริษยาทั้งปวง และมุ่งมั่นที่จะประกอบคุณงามความดี มีความเมตตา กรุณาปราณีเป็นที่ตั้งและมีศรัทธาแรงกล้า เพื่อจะสำเร็จโพธิญาณเป็นสัมมาสัมพุทธเจ้า เพื่อโปรดสัตว์ทั้งหลายในอนาคตข้างหน้า

เมื่อกล่าวดังนั้นแล้ว พระอุปคุตจึงออกมาจากที่ซ่อน เดินตรงเข้ามาหาพญามารพร้อมกับกล่าวว่า

เราขออโหสิกรรมจากท่านด้วยเถิด เพราะความจำเป็นจึงต้องกระทำกับท่านเช่นนั้น แต่ก็เป็นประโยชน์อย่างมหาศาลทีเดียว ที่ทำให้ท่านได้ระลึกถึงพระพุทธภูมิได้ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ท่านก็จะได้เป็นปูชนียบุคคลแห่งพระบรมโพธิสัตว์ ที่ชาวโลกทั้งหลายให้การกราบไหว้บูชาอย่างแท้จริง

และแล้วพระเถระก็แก้สายประคดออก ให้พญามารได้รับอิสรภาพ และยังขอร้องให้พญามาร เนรมิตกายให้เหมือนพระพุทธองค์ เพื่อจะได้ชมพระบารมี เป็นพุทธนิมิตและพุทธานุสสติแก่ชนทั้งหลาย

พญามารก็ไม่ขัดข้อง แต่ขอร้องว่า เมื่อเห็นแล้วก็อย่าเผลอกราบไหว้อย่างเด็ดขาด เพราะบาปนั้นจะตกกับเราผู้เดียว พระเถระเข้าใจความหมายดี พร้อมทั้งให้คำมั่นสัญญา

พญามารจึงเนรมิตกาย เป็นองค์สัมมาสัมพุทธเจ้า ด้วยมหาปุริสลักษณะ พร้อมฉัพพรรณรังสีอันวิจิตร มีครบทั้งพระอัครสาวก ทั้งซ้ายและขวาพร้อมบริบูรณ์ เสด็จด้วยพระพุทธลีลาอย่างสง่างาม

พระอุปคุตและเหล่าพุทธบริษัททั้งหลาย พากันตะลึงในความงดงามปิติยินดีเป็นยิ่งนัก ทำให้เคลิบเคลิ้มเผลอไผลถึงกับลืมตัว ต่างฝ่ายต่างก็ยกมือขึ้นไหว้โดยพร้อมเพรียงกัน พญามารตกใจในทันใดนั้นต้องรีบกลับกลายเป็นร่างเดิมทันทีแล้วกล่าวว่าท่านไม่มีสัจจะ ทำไมจึงลืมสัญญาเสียได้ จะทำให้เราบาปรู้บ้างไหม

พระอุปคุตว่า พวกเรามิได้ไหว้ท่านหรอกอย่าได้ตำหนิเราเลย เพียงแต่เราสักการบูชาพระพุทธเจ้าและพระสาวกต่างหาก และก็จะทำให้ท่านได้อานิสงส์เป็นอย่างยิ่ง ที่ท่านได้ทำเป็นกุศลให้กับพวกเรา

แล้วพระอุปคุตเถระก็กล่าวแสดงธรรมให้กับพญามารได้รับฟัง จนเป็นที่พอใจ แล้วพญามารก็เหาะขึ้นไปเสวยสุขในสวรรค์ชั้นที่ ๖ เหมือนอย่างเดิม

นับแต่นั้นเป็นต้นมา พญามาราธิราชก็มีจิตใจละเอียดอ่อนเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาเป็นอย่างยิ่ง ได้บำเพ็ญบารมี เพื่อมุ่งหมายพุทธภูมิต่อไป

ถ้ามีใครบอกว่า ผู้นั้นผู้นี้สามารถพบเห็นพระพุทธเจ้าได้ มีการสนทนาธรรม มีการถวายภัตตาหารและปัจจัยต่างๆได้ ท่านจะเชื่อหรือไม่ เพราะแม้แต่พระอุปคุตผู้มีฤทธิ์มากเป็นพระอรหันต์ขีณาสพยังทำไม่ได้เลย

เมื่อกล่าวถึงสวรรค์มาพอสมควรแล้วคงจะต้องกล่าวถึงนรกเอาไว้บ้าง เพื่อเตือนใจสำหรับผู้กระทำผิดศีล ทำอกุศลต่างๆ

นรกก็อย่างที่ชาวพุทธทั้งหลายเข้าใจกันดี หรือเคยเห็นตามภาพในโบสถ์ วิหาร และที่อื่นๆ เช่นเดียวกับที่เห็นภาพสวรรค์ที่มีเทพชุมนุมกันตามหน้าต่างประตูโบสถ์และสถานที่สำคัญทางพระพุทธศาสนา

นรกแบ่งออกเป็น ๘ ขุมใหญ่ด้วยกัน แต่ละขุมจะมีสภาพแตกต่างกันออกไป สำหรับลงโทษผู้กระทำผิดแล้วแต่บาปกรรมที่ทำเอาไว้ และยังมีนรกบริวารเป็นเปรตอสูรกายและสัตว์เดรัจฉานต่อไป ยังมีนรกเล็ก ๔ ขุม นรกเล็กชั้นนอก ๑๐ ขุม รวมทั้งหมด ๔๕๖ ขุม

บทที่ ๑๐ สุราเมรยะ โทษของน้ำเมา

2012-11-16T00:41:00.001-08:00

๕. สุราเมรยะ

โทษในการดื่มน้ำเมา ทำให้เสียทรัพย์ ก่อวิวาท ทำให้เกิดโรค ทำให้เสียชื่อเสียง ทำให้จิตฟุ้งซ่าน ประพฤติมารยาทที่น่าอดสู บั่นทอนกำลัง ย่อมได้รับความทุกข์อันหยาบช้าในโลกนี้และโลกหน้า ไม่รู้จักความสกปรกและความสะอาดในโลก เป็นผู้ไม่ สำรวมระวังในหมู่ญาติและหมู่บริวาร ย่อมแก้ผ้าประพฤติเลวทราม

เมื่อดื่มน้ำเมาแล้วย่อมทำให้เสียสติ เป็นที่ตั้งของความประมาท เป็นเหตุบั่นทอนความดีที่มีอยู่ให้น้อยลง ขาดการควบคุมตัวเอง ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ พูดในสิ่งไม่เคยพูด เป็นเหตุให้ผิดศีลอีก ๔ ข้อ ข้างต้นได้ ศีลข้อนี้นับว่ามีความสำคัญที่สุดในเบญจศีล

แม้พวกอสูรทั้งหลายที่เคยมีวิมารอยู่บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ยังต้องเลิกดื่มน้ำเมาเลย เพราะเล็งเห็นโทษของน้ำเมาที่ทำร้ายตัวเองและผู้อื่น

เรื่องมีว่า มฆะมานพและภรรยาพร้อยด้วยสหายอีก ๓๒ คนได้ช่วยกันสร้างบุญกุศลเพื่อสาธารณะประโยชน์และประพฤติธรรมอยู่เสมอ ครั้นเมื่อตายไปแล้วก็ได้พากันไปเกิดบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์พร้อมกัน เวลานั้นมีพวกเวนาสิกได้ครอบครองสวรรค์ชั้นนี้อยู่ก่อนแล้ว

เนวาสิกผู้เป็นใหญ่จึงได้เชื้อเชิญให้มฆะมานพเป็นอุปราชเสวยทิพยสมบัติในสวรรค์ชั้นนี้ครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็ได้นัดประชุมเลี้ยงต้อนรับให้เอิกเกริก อันมีน้ำคันธบาลหรือสุราทิพย์ซึ่งมีรสชาดหอมหวานอร่อยน่าดื่มกินเป็นอย่างมาก(เครือไม้ชนิดหนึ่งมีอยู่ในสวรรค์ มีน้ำทิพย์อันเกิดจากเครือไม้นี้ เทวดาดื่มเพียงครั้งเดียวเมาหลับถึง ๔ เดือน)

มฆะมานพไม่ต้องการเป็นอุปราช จึงสั่งให้บริวารของตนห้ามดื่มน้ำคันธบานโดยเด็ดขาด งานเลี้ยงได้เป็นไปตามปกติดี ฝ่ายเนวาสิกดื่มน้ำคันธบานจนเมามาย ร้องรำสนุกสนาน ไม่ได้สติทุกๆองค์ถึงกับสลบไสลแน่นิ่งไป โดยไม่รู้ว่าภัยกำลังมาถึงตัวแล้ว

เมื่อได้ช่องสบโอกาส มฆะมานพและบริวารได้ช่วยกันจับพวกเวนาสิกโยนลงไปจากเขาสิเนรุจนหมดทุกองค์ แล้วตั้งตนเป็นใหญ่ ปกครองบรรดาเหล่าเทวดาที่เป็นบริวารสืบต่อมาและปรากฏเทพนครว่า ดาวดึงส์ เกิดขึ้น (อ่านต่อสวรรค์ชั้นที่ ๒)

ฝ่ายพวกเนวาสิกพอรู้ตัวตื่นขึ้นมาก็เสียอกเสียใจร้องไห้กันเป็นการใหญ่ จะโทษใครก็ไม่ได้นอกจากตัวเอง เวนาสิกผู้เป็นหัวหน้า จึงบอกว่าต่อนี้ไปให้จำเป็นบทเรียนและให้เลิกดื่มน้ำคันธบานนี้อีกโดยเด็ดขาด แล้วทั้งหมดก็พร้อมใจกันสาบานว่าตนจะเลิกดื่มน้ำคันธบาน ตั้งแต่นั้นมาพวกเนวาสิกจึงได้ชื่อใหม่ว่า อสูร หรืออสุรา ที่แปลว่าไม่ดื่มสุรา

แต่บารมีของพวกเขายังมีอยู่ บุญเก่าที่สร้างไว้ จึงบังเกิดสุรวิมานเป็นนครอันสวยงามวิจิตรตระการตาไม่ต่างจากดาวดึงส์เท่าใด มีน้ำล้อมรอบบริเวณกำแพงเมืองตลอดเวลา มีต้นไม้ทิพย์ชื่อว่า ปาลี(จิตตปาตลี)หรือต้นแคฝอย เป็นสัญลักษณ์ของ นครอสูรภิภพ

เทวดาทั้ง ๒ ฝ่าย หรือเทวดากับอสูรกํยังมีการสู้รบกันอยู่เนืองๆ

ก็อย่างที่กล่าวไว้ว่า การดื่มน้ำเมาทำให้เป็นเหตุทำผิดศีลอีก ๔ ข้อได้ ตัวอย่างก็ไม่ต้องยกกันมาก ตามหน้าหนังสือพิมพ์ก็มีมากมายแม้ข้างๆตัวเราก็มีให้เห็น

อยากจะเตือนผู้หญิงทั้งหลายที่คิดจะดื่มเหล้าหรือได้ดื่มไปบ้างแล้ว ไม่มีผู้ชายดีๆคนไหนชอบผู้หญิงดื่มเหล้า เพราะเมื่อดื่มเข้าไปแล้วจนขาดสติเป็นหนทางที่ผู้ชายหรือแม้แต่เพื่อนผู้หญิงด้วยกันจ้องที่จะทำร้ายเราได้ให้เสียตัวเสียใจ เสียชื่อเสียง ถูกถ่ายรูปเก็บไว้ เพื่อบังคับข่มขู่ต่างๆ

แม้ไม่มีผู้ทำร้ายเราก็เป็นการทำร้ายตัวเอง เมื่อเมาแล้วทำสิ่งที่ไม่เคยทำอันเป็นเรื่องน่าละอายแก่ผู้พบเห็น แม้คนที่เรารักเกิดความคิดที่ไม่ดีกับตัวเรา

บางคนอ้างดื่มเหล้าเพื่อเข้าสังคม ความจริงจะดื่มหรือไม่ดื่มก็ขึ้นอยู่กับตัวเราเอง ไม่มีใครมาบังคับเราได้ เพื่อนที่ดีไม่บังคับ ไม่พูดจาหว่านล้อมเราให้เราทำในสิ่งที่ผิด นอกจากเราจิตใจไม่มั่นคง ไม่มีปัญญาถูกยุแหย่ก็เชื่อและทำตามผู้อื่น

พระภูริทัตไม่ยอมทำผิดศีลแม้จะถูกทรมานแสนสาหัส เราเองก็ต้องอดทนต่อสิ่งยั่วยุต่างๆ การจะสำเร็จมรรคผลไม่ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ แต่ถ้าไม่เริ่มต้นเลยก็ไม่มีทางสำเร็จได้ เวียนว่ายตายเกิดนับชาติไม่ถ้วน

คนไทยมีขนบธรรมเนียมประเพณีต่างๆที่ดีๆมีอยู่มากมายควรจะรักษาไว้ แต่กลับไปนิยมแบบอย่างของต่างชาติมาใช้ เพราะต่างชาติไม่มีประเพณีที่ดีงามอย่างประเทศของเรา แล้วกลับสร้างประเพณีที่ไม่ดีหลายอย่างเพื่อมอมเมาเรา คนไทยมีการเข้าวัดถือศีลเพื่อละบาปสร้างบุญ แต่ต่างชาติมีวันโกหกเป็นการสร้างบาปให้กับตัวเองและผู้ที่เอาอย่างเขามาใช้ ถ้าเป็นชาวพุทธก็รู้สึกน่าละอายสิ้นดี

แม้ยาเสพติดทั้งหลายก็เริ่มจากพวกต่างชาติฝรั่งทั้งนั้น เข้ามามอมเมาประเทศเราและประเทศอื่นๆ เพื่อหวังจะให้เสพติดและยอมเป็นทาสรับใช้พวกเขา ที่เห็นชัดก็จากประเทศจีนที่พวกฝรั่งเอาฝิ่นไปบังคับขายชาวจีน เพื่ออำนาจความยิ่งใหญ่ ให้ผู้อื่นตกเป็นทาสของตัวเอง จนเกิดสงครามฝิ่นและอื่นๆต่อมา

ประเทศไทยของเราก็เคยมีโรงฝิ่นเช่นกันแต่ก็ถูกยกเลิกไปแล้ว แม้ในปัจจุบันจะมียาเสพติดอื่นๆ เหตุก็มาจากพวกฝรั่งทั้งนั้นที่ริเริ่มขึ้นมา เคมีสกัดสารเสพติดก็มาจากฝรั่งทั้งนั้น แต่คนเราก็ไปหลงมันเอง

เมาแล้วขับ ก็มีการรณรงค์อยู่เสมอโดยเฉพาะช่วงเทศกาลงานต่างๆ ที่มีผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเนื่องมาจากการดื่มเหล้าขณะขับขี่

ครั้งหนึ่งข้าพเจ้าและเพื่อนๆ มีการสังสรรค์เลี้ยงรุ่นกัน ข้าพเจ้าได้อาศัยติดรถไปกับเพื่อนและลูกชายของเขา เพื่อนๆไม่ได้เจอะเจอกันนาน จึงมีเรื่องคุยกันมาก เหล้าไม่มีขาด เมาหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาก็ยังดื่มต่อไป จนเช้าได้ข้าวต้มไปหน่อยพอมีกำลัง มีบ้างที่แยกย้ายกลับไปตอนกลางคืนก็มีเช้าก็มี ที่เหลือก็ต่อกันที่อื่น ช่วงบ่าย ๒- ๓ โมงก็แยกกันกลับ

ข้าพเจ้าไม่ดื่มเหล้าเพื่อนๆรู้กันดีและไม่มีใครมาขยั้นขะยอให้ดื่มด้วย ขณะเดินทางกลับ ออกจากที่พักถึงถนนมิตรภาพ ขับรถมาได้ประมาณ ๕ นาที ถึงมวกเหล็ก รถเริ่มส่ายไปมา รถที่เพื่อนขับอยู่เลนขวากำลังเบี่ยงเข้าเลนซ้าย ซึ่งขณะนั้นเลนซ้ายมีรถเทลเลอร์กำลังวิ่งอยู่ ความเป็นตายชั่วพริบตา ลูกชายเพื่อนซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้ากำลังเข้าไปหามัจจุราชแล้ว และต่อไปข้าพเจ้ากับเพื่อน ข้าพเจ้านั่งอยู่หลังคนขับเห็นชัดถึงภัยที่กำลังมาถึง จึงตะโกนให้เพื่อนได้สติ แล้วข้าพเจ้าก็เอื้อมมือไปหักพวงมาลัยให้เบี่ยงไปทางขวา ให้พ้นจากเงื้อมมือมัจจุราช เพื่อนข้าพเจ้ายังตกใจอยู่ไม่ได้สติ มือจับพวงมาลัยส่ายไปส่ายมาเหมือนจะสลัดอะไรให้หลุดออกจากรถไป ข้าพเจ้าจึงเอื้อมมือไปจับพวงมาลัยให้ตั้งตรง และบอกกับเพื่อนว่าให้ข้าพเจ้าขับเถอะ ในเวลานั้นเพื่อนคงไม่แน่ใจเพราะไม่เคยเห็นข้าพเจ้าขับรถเลย คงควบคุมรถต่อไปได้ระยะหนึ่ง จึงยอมให้ข้าพเจ้าขับต่อจนถึงกรุงเทพ

ในปีต่อมาก็มีงานเลี้ยงรุ่นกันอีก ข้าพเจ้าก็อาศัยรถเพื่อนคนเดิมอีกเมื่อถึงที่นัดกันแล้ว เพื่อนข้าพเจ้าบอกก่อนเลยว่า ขับรถด้วยนะ คราวนี้ดูเพื่อนจะมีความสุขมากกว่าครั้งที่แล้ว สนุกได้เต็มที่ ก็มีคนขับรถให้แล้วและเพื่อนก็ไว้ใจข้าพเจ้าด้วย

การสูญเสียจากอุบัติเหตุเมาแล้วขับ ไม่ใช่เฉพาะตัวเรา ยังมีญาติพี่น้องทั้งของเราและของผู้อื่น ซึ่งต้องมาสูญเสียคนที่รัก ทำให้ญาติของผู้ประสบภัยต้องมารับความเดือดร้อนเป็นลูกโซ่กันไป ผู้เป็นต้นเหตุไม่อาจจะปฏิเสธผลที่ตามมาได้ ความเป็นตายขณะขับรถอยู่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เมื่อรู้ตัวก็สายเสียแล้วไม่สามารถแก้ไขใดๆได้ ความประมาทจึงเป็นหนทางสู่ความตาย

บทที่ ๙ มุสาวาท วันโกหกโลกและนับแกะ

2012-11-14T23:24:00.000-08:00

มุสาวาทเว้นจากการพูดเท็จ

ศีลข้อนี้บัญญัติขึ้น เพื่อเป็นการป้องกันการทำลายประโยชน์ของกันและกันด้วยวาจา คือ เว้นจากการพูดเท็จ เว้นจากการพูดส่อเสียด เว้นจากการพูดคำหยาบ เว้นจากการพูดเพ้อเจ้อ ที่เรียกว่า สัมมาวาจา

การพูดเท็จ คือ การโกหก เจตนาบิดเบือนความจริงให้คนหลงเชื่อ

การพูดส่อเสียด หมายถึง การพูดยุยง เพื่อให้เกิดการแตกแยก

การพูดคำหยาบ มีหลายลักษณะ เช่น คำด่า คำประชดเสียดแทง คำแดกดันหรือเสียดสี คำกระทบ

การพูดเพ้อเจ้อ คือ การพูดเหลวไหล ไร้สาระ พูดเล่น สรวลเสเฮฮา

มีการเดินขบวนต่อต้านฝ่ายที่ทำให้ตนเสียประโยชน์ มีการสร้างสถานการณ์ก่อม็อบประท้วงเพราะผลประโยชน์ที่ตกลงกันไม่ได้ ตั้งกลุ่มขับไล่โจมตีรัฐบาล

ผู้ศึกษาธรรมทั้งหลายจะเห็นข่าวทางทีวีและหนังสือพิมพ์ มีผู้คนจำนวนมากได้แสดงกิเลสของแต่ละคนออกมามากบ้างน้อยบ้าง ด้วยการพูดส่อเสียด ด่าทอ หยาบคาย โกหก บิดเบือนความจริง ล้วนแต่ทำให้ศีลข้อมุสามัวหมอง จนกระทั่งผิดศีล มีการบันดาลโทสะ ผูกโกรธ จองเวร ต่างๆนานา มีคนที่จะเป็นมารมากกว่าที่จะเป็นพระ ได้สะสมกิเลสให้มากขึ้น ทางอภิธรรมหมายถึงจิตและเจตสิกที่มีอยู่หลายดวง อันเป็นอกุศลจิตได้ถูกสะสมโดยไม่รู้ตัว

พุทธทำนาย

ที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ในไตรภูมิและพระอนาคตวงศ์

ครั้งหนึ่งพระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์ว่า หลังจากตถาคตนิพพานไปแล้วได้ ๕,๐๐๐ ปี เมื่อโลกไปถึงจำนวนที่ตถาคตทำนายไว้ มนุษย์และสัตว์จะได้ภัยพิบัติเป็นระยะ ๓๐ ปี จะเกิดจลาจลวุ่นวาย เมืองหลวงจะลุกเป็นไฟ ลูกไฟจะตกจากฟ้า เหล็กกล้าจะทะยานจากน้ำ มหาสมุทรจะชอกช้ำ สงครามจะเกิดที่ ๘ ทิศทั่วแคว้นจะอดอยาก แผ่นดินอธรรมจะถล่ม เมืองมนุษย์จะมืด ๗ วัน ๗ คืน พวกนอกศาสนาจะรบราฆ่าฟันตายกันไปฝ่ายละครึ่งจึงเลิกรา

เมื่อภัยพิบัติครั้งนี้ผ่านไป พวกที่ไม่ได้อยู่ในศีลในสัตย์จะหมดไป เครื่องเบียดเบียนชีวิตในสมัยวิทยาศาสตร์จะหมดสิ้นไป การงานของมนุษย์จะสำเร็จด้วยอริยศาสตร์ ซึ่งไม่ต้องเบียดเบียนแรงผู้ใด

ในปีมะโรง ผู้มีบุญคือพระธรรมิกราชจะมาเกิดปีที่มนุษย์จะโก้งโค้ง จะคลานเหมือนกบ

พุทธทำนายที่ถูกแปลออกมานี้ไม่น่าจะอยู่ในยุคสมัยนี้อย่างที่เมื่อก่อนมีหลายคนเข้าใจคือกึ่งพุทธกาล แม้จะมีเหตุการณ์หลายอย่างตรงกัน หลายประเทศเกิดจลาจลและเกิดภัยพิบัติต่างๆ แต่เครื่องมือวิทยาศาสตร์ที่ใช้เบียดเบียนกันยังไม่หมดไปง่ายๆ มีแต่จะพัฒนาให้รุนแรงขึ้น

ขณะนี้มีบทแผ่เมตตาของพระยาธรรมมิคฆราช ที่ว่าได้มาจากถ้ำเมืองกาญจนบุรีได้มีเผยแพร่อยู่ในขณะนี้

พระอนาคตวงศ์ที่พระพุทธเจ้าได้ตรัสต่อพระสารีบุตรว่า ในอนาคตกาลจะมีพระโพธิสัตว์ทั้ง ๑๐ องค์ จะมาตรัสรู้เป็นองค์สมเด็จพระพุทธเจ้า ( มีชื่ออยู่ในเรื่องของทาน )

อันว่านรชาติชายหญิงจำพวกใด ได้ถวายนมัสการกราบไหว้ ซึ่งสมเด็จพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ๑๐ คน กับทั้งไม้พระศรีมหาโพธิ์ ๑๐ ต้น จะมีผลานิสงส์คือ มิได้บังเกิดในนรกสิ้นกาลช้านานถึงแสนกัป ด้วยกุศลเจตนาของตน ที่ระลึกถึงพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ๑๐ พระองค์นั้น

พระสารีบุตรกราบทูลอาราธนาให้พระพุทธเจ้านำมาซึ่งอดีตแห่งสมเด็จพระพุทธเจ้าทั้ง ๑๐ องค์ ความว่า

เมื่อศาสนาพระตถาคตครบ ๕,๐๐๐ ปีแล้ว ฝูงสัตว์มีอายุถอยลงคงอยู่ ๑๐ ปี เป็นอายุขัย ครั้งนั้นจะเกิดมหาภัยเป็นอันมาก มีสัตถันตรกัลป์ มนุษย์ทั้งหลายจะรบพุ่งฆ่าฟันซึ่งกันและกันจะจับกิ่งไม้และใบหญ้าก็กลายเป็นหอกดาบ อาวุธน้อยใหญ่ที่มาแทงกัน ฝูงมนุษย์ที่มีปัญญาก็หนีไปซุกซ่อนอยู่ในป่าเขา จะเหลืออยู่แต่มนุษย์ที่มีปัญญา นอกนั้นแล้วก็ถึงซึ่งพินาศฉิบหาย เมื่อพ้นเจ็ดวันไปแล้วมนุษย์ที่ซ่อนอยู่เห็นสงบดีแล้วก็ออกจากที่ซ่อน ครั้นเห็นซึ่งกันและกันก็มีความสงสารรักใคร่กันเป็นอันมาก กอดรัดร้องไห้รักกันไปมา บังเกิดความเมตตากรุณากันมากขึ้น ตั้งอยู่ในเมตตาพรหมวิหารแล้วก็อุตสาหะ รักษาศีลห้า เจริญกรรมฐานภาวนาว่า “ อะยังอัตตะภาโว” อันว่ากายของอาตมานี้อนิจจัง หาจริงไม่ ทุกขังเป็นกองแห่งทุกข์ หาสัญญามั่นหมายมิได้ ด้วยกายอาตมาไม่มีแก่นสาร เมื่อมนุษย์ทั้งหลายปลงปัญหาเห็นในกระแสพระกรรมฐานภาวนาดังนี้เนื่องๆ อายุของมนุษย์ทั้งหลายก็เจริญขึ้นไป จาก ๑๐ ปี เป็น ๒๐ ปี ค่อยทวีขึ้นจนอายุได้ ร้อย พัน หมื่น แสน โกฏิ จนถึงอสงไขยหนึ่ง ครั้นนานไปเห็นว่าไม่รู้จักตายแล้ว ก็มีความประมาท อายุก็ถอยน้อยลงมาทุกทีจนถึงแปดหมื่นปี

ครั้นนั้นกรุงพาราณสีเปลี่ยนนามว่า เกตุมมะดี มหานะสะกาลเทวบุตร ก็จุติลงมาเกิดเป็นสมเด็จบรมจักรพัตราธิราช ทรงพระนามว่า พระยาสังขจักรเสวยสิริราชสมบัติในเกตุมมะดีมหานคร

ฝ่ายมหาปุโรหิตผู้ใหญ่ของสมเด็จพระสังขจักรนั้นเป็นมหาพราหมณ์มีนามปรากฏว่า สุตพราหมณ์ นางพราหมณ์มณีผู้เป็นภริยานั้นมีนามว่า นางพราหมณ์วดี ในกาลนั้นสมเด็จพระบรมโพธิสัตว์ พระศรีอริยเมตไตรยเจ้า รับอาราธนานิมนต์แห่งเหล่าเทพยดาทั้งหลาย ก็จุติลงมาจากดุสิตสวรรค์ลงมาปฏิสนธิในครรภ์แห่งนางพราหมณ์วดี ในวันปัณรสีอุโบสถ เพ็ญเดือน๕ ขึ้น ๑๕ ค่ำ เวลาปัจจุสมัยใกล้รุ่งพร้อมด้วย อัศจรรย์ทั้งหลาย ๑๒ ประการ

พระองค์มีพระชนม์ได้ ๔ หมื่นปีแล้ว จึงออกบวช กระทำความเพียรอยู่ ๗ วัน จึงสำเร็จเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

กลับมาที่เรื่องผู้ประท้วงต่อนะ.. ผู้คนทั้งหลายไม่ว่าจะฝ่ายไหนก็ตามได้สะสมกิเลสมาเป็นอเนกชาติจนถึงชาติปัจจุบัน เหมือนพลังของโลกที่ข้างในยังไม่สงบพร้อมที่จะเกิดแผ่นดินไหวได้ตลอดเวลา เมื่อผู้ชุมนุมทั้งหลายสะสมกิเลสให้ทวียิ่งขึ้นด้วยการด่าหยาบคาย แสดงอาการโกรธแค้นไม่พอใจ สรรหาคำต่างๆเพื่อพูดยั่วยุให้ฝ่ายตรงข้ามโกรธฯ ตายจากชาตินี้ไปแล้ว ไปเกิดในนรกหรือบนสวรรค์ก็ดี เมื่อใช้บุญและบาปหมดแล้วก็ต้องมาเกิดเป็นคนอีก ด้วยความที่เป็นปุถุชนอยู่ จึงเกิดตายนับชาติไม่ถ้วน จึงมีโอกาสไปเกิดในยุคที่พุทธทำนายเอาไว้ กิเลสที่นอนเนื่องเป็นอเนกชาติก็จะระเบิดออกมา เมื่อมีเหตุปัจจัยทำให้เป็นไป ถึงฆ่าฟันกันตายในที่สุด อันเป็นการสร้างผลกรรมให้มากขึ้น หาที่สุดของพบชาติไม่ได้

เหตุที่เกิดไม่ใช่เฉพาะคนไทยเท่านั้น รวมไปถึงคนทั่วไปที่เป็นคนนอกศาสนาที่กำลังเข่นฆ่ากันไม่หยุด

เมื่อกระทำผิดศีลมุสาวาทไปแล้ว ผลต่อเนื่องคือบันดาลโทสะ และเกิดการเข่นฆ่ากันในที่สุด

ผู้ที่เกิดเป็นเปรตปากเท่ารูเข็มก็เพราะกล่าวมุสาวาท ด่าพ่อแม่ แม้การติเตียนผู้กระทำทานก็ยังบังเกิดเป็นเปรตได้ ทำผิดศีลแต่ละข้อแม้จะตกนรกและใช้กรรมจนหมดแล้ว ก็ยังมีโอกาสมาเกิดเป็นเปรตได้อีก

มีเรื่องเศร้าที่เกิดขึ้นกับชาวพุทธของเรา โดยเฉพาะคนที่เคยอยู่ต่างประเทศและพวกนิยมวัฒนธรรมของต่างชาติ โดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ไม่อาจจะปิดกั้นนรกได้ ซ้ำยังพาตัวเองให้ต้องตกนรกอีก เพราะไปรับวัฒนธรรมวันโกหกของเขามา และเห็นเป็นความสนุกสนานไป นี่แหละคนส่วนใหญ่จึงตกนรกมากกว่าไปสวรรค์

ศีลข้อนี้จะทำให้บริสุทธิ์ได้เป็นของยากอย่างยิ่ง แม้พระโสดาบันเองละการพูดเท็จได้ แต่ยังพูดคำหยาบที่ไม่น่าฟัง ไม่รุนแรง ถึงขั้นที่จะไปอบายภูมิได้เพราะพระโสดาบันจะไม่ไปเกิดในอบายภูมิอีก คำพูดที่ไร้สาระที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องทาน ศีล ภาวนา พระโสดาบันยังละไม่ได้ พระอรหันต์เท่านั้นที่ละได้

พระพุทธเจ้ากล่าวกับภิกษุทั้งหลายว่า เมื่อบุคคลล่วงธรรมอย่างหนึ่ง คือ สัมปชานมุสาวาท (การกล่าวเท็จทั้งที่รู้ )แล้วเรากล่าวว่าบาปกรรมอะไรๆ อันเขาจะไม่พึงทำไม่มีเลย(สัมปชานมุสาวาทสูตร ๕-๒๔๕)

พอพูดถึงวัฒนธรรมของต่างชาติ ก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่จะแนะนำบอกกล่าวกันให้รู้และนำไปปฏิบัติก็คือ การนอนไม่หลับแล้วไปนับแกะอย่างของต่างชาติเขา ให้เปลี่ยนมาเป็นการท่องพุทโธจะดีกว่า ถ้าเป็นเด็กหรือลูกๆก็จะเป็นการเพาะนิสัยที่ดีให้เข้าถึงพระพุทธเจ้า แล้วค่อยอธิบายเกี่ยวกับคุณของพระพุทธเจ้าที่มีอยู่มากมายให้ลูกๆฟัง แม้ตัวท่านเองก็จะได้ประโยชน์ต่อการณ์นี้ นำไปใช้ได้ทุกคน

ท่องพุทโธใหม่ๆท่องไปเรื่อยๆ ให้จิตอยู่ที่พุทโธตลอดเวลา ถ้าท่องไปเรื่อยๆแล้วหลับไปก็ดี หรือจะให้จับลมหายใจเข้าพุท หายใจออกโธก็ได้ ไม่มีรูปแบบ ท่องเพื่อให้สบายใจก่อน โดยเฉพาะเด็กๆไม่ต้องตั้งกฎเกณฑ์ ค่อยเป็นค่อยไป ขณะท่องถ้ามีสิ่งอื่นมารบกวนก็ให้นึกถึงพระพุทธรูปที่บูชาอยู่ที่บ้านหรือในโบสถ์ที่เราจำได้ การท่องพุทโธขณะจะนอนหลับนั้น ทำให้นอนหลับสบายไม่ฝันลามก ป้องกันภัยได้สารพัด

ต่างชาติมีวัฒนธรรมที่ขัดกับศีลธรรมอันดีของบ้านเรา แต่คนบ้านเราก็ยังนิยมเอาสิ่งไม่ดีของเขามาใช้ คือการโกหกหรือวันโกหกโลกหรือ april fool day โกหกกันทั้งประเทศ อย่างวันเกิดของใครสักคนโดยเฉพาะพ่อแม่ของเรา ที่ท่านกำลังรอให้ลูกๆมาอวยพรให้ แต่ลูกๆแกล้งทำเป็นลืม พอตกดึกท่านจะเข้านอนแล้วถึงมาเซอร์ไพรส์อวยพรให้ท่าน แต่ก่อนหน้านั้นถ้าท่านเกิดมีอันเป็นไปเสียก่อน และท่านก็ทุกข์กับการรอคอยคำอวยพรหรือการจัดงานวันเกิดให้ท่าน ถ้าท่านตายไปตอนนั้นท่านก็ต้องตกนรกทันที เพราะจิตเศร้าหมองกระวนกระวายที่ใครๆจำวันเกิดของท่านไม่ได้ ดูเป็นเรื่องธรรมดาแต่ก็ไม่ธรรมดานะ จะทำอะไรก็คิดให้ดี

อานุภาพพุทโธ

เมื่อพระพุทธเจ้าได้ปรินิพพานแล้ว มีคนมิจฉาทิฐิผู้หนึ่งนับถือพระพรหม คนอีกผู้หนึ่งเป็นสัมมาทิฐิ อาศัยอยู่ในนครราชคฤห์ ทั้งสองต่างมีลูกชายคนละคน เด็กทั้งสองเป็นเพื่อนกันชอบเล่นด้วยกัน วันหนึ่งเมื่อเด็กทั้งสองเล่นกีฬาตีคลี บุตรของคนสัมมาทิฐิกล่าวว่า นะโมพุทธายะ ( ข้าพเจ้าขอนอบน้อมพระพุทธ ) แล้วโยนลูกคลีไปก็ชนะทุกๆวัน บุตรของคนมิจฉาทิฐิกล่าวว่า นะโมพรหมุโน ( ข้าพเจ้าขอนอบน้อมพระพรหม ) แล้วโยนลูกคลีไปก็แพ้

ครั้นแล้วลูกของคนมิจฉาทิฐิ จึงถามว่า เพื่อนเอ๋ย เธอชนะอยู่เสมอ เธอกล่าวอะไรก่อนโยนลูกคลี ก็ได้คำตอบจากเพื่อนว่า เรากล่าวว่า นะโมพุทธายะ ก่อนโยนลูกคลี เด็กทั้งสองก็ยังเล่นกันอยู่บ่อยๆ

ต่อมาบุตรของคนมิจฉาทิฐิก็ตามบิดาเข้าไปในป่าหาฟืน เมื่อได้ฟืนพอสมควรแล้วใส่เกวียนบรรทุกกลับมา ใกล้ถึงประตูนครก็ปล่อยให้วัวไปกินหญ้า วัวได้เข้าไปในนครกับวัวตัวอื่น บิดาของเขาจึงสั่งให้บุตรดูแลเกวียนให้ดี บิดาจะเข้าไปตามหาวัว เขาเข้าไปยังนครก็ถึงเวลาเย็นแล้ว ทหารจึงปิดประตูเมือง

ครั้นแล้วเด็กผู้นั้นก็นอนอยู่ใต้เกวียน ยักษ์ที่เป็นมิจฉาทิฐิพูดว่า เราจะกินเด็กคนนี้ แต่ยักษ์ที่เป็นสัมมาทิฐิพูดว่า ท่านอย่าทำอย่างนี้ พูดห้ามกันถึง ๓ ครั้ง

แล้วยักษ์มิจฉาทิฐิก็เข้าไปจับเท้าเด็กลากออกมาจากเกวียน ในขณะนั้นเด็กได้กล่าวว่า นโมพุทธายะ เพราะความเคยชิน ยักษ์ได้ยินแล้วเกิดความกลัวขนลุก ปล่อยมือแล้วก้าวกลับไปยืนอยู่ โอ! อานุภาพของพระพุทธ น่าอัศจรรย์แปลกประหลาด คนที่ไม่ได้มอบตนอย่างนี้ แม้กล่าวว่านโมพุทธายะ ด้วยความเคยชินภัยจากความสะดุ้งตกใจหรืออุปัทวะอันตรายย่อมไม่มี จะป่วยการกล่าวไปใยถึงผู้มอบตนถึงพระพุทธเป็นสรณะตลอดชีวิต สมจริงตามคำที่ท่านกล่าวไว้ว่า

เสียงบันลือของนกยูงทั้งหลาย ย่อมนำความกลัวมาให้แก่งูทั้งหลาย แม้ฉันใดคำว่าพุทโธ ย่อมนำความกลัวมาให้แก่อมนุษย์ทั้งหลายฉันนั้นฯ

ความชั่วร้ายย่อมถึงการละลายไปด้วยการร่ายมนต์ฉันใด ปีศาจทั้งหลายย่อมพากันหนีไปด้วยออกวาจาว่าพุทโธ ฉันนั้นฯ

ขี้ผึ้งเห็นไฟแต่ไกล ย่อมละลายฉันใด เปรตทั้งหลายย่อมหนีไปแต่ไกล เพราะเห็นผู้ถึงสรณะฉันนั้นฯ

อักษรสองตัวนี้ว่า พุทโธประเสริฐ อัศจรรย์ ขึ้นไปสู่กำแพงมั่นคง เป็นไปเพื่อความพินาศแห่งสรรพอุปัทวะอันตรายฯ

คำว่าพุทโธนั้นนั่นเทียวเป็นรัตนะปราสาทเจ็ดชั้น เป็นวชิรคูหา คำว่าพุทโธ นั้นนั่นเทียวเป็นนาวา เป็นเกาะ คำว่าพุทโธนั้นนั่นเทียวเป็นเสื้อเกราะอันดีงามฯ

คำว่าพุทโธนั้นนั่นเทียวเป็นมกุฎแก้วส่องแสงสว่างอยู่บนศีรษะ เป็นรอยเจิมงามน่ารื่นรมย์บนหน้าผาก เป็นพิมเสนใส่ตาทั้งสองข้างฯ

เป็นตุ้มหูในหูทั้งคู่ เป็นพวงมาลัยทองอันงามที่คอ เป็นสร้อยไข่มุกเส้นเอกประดับที่บ่าทั้งสองฯ

เป็นทองกรแห่งต้นแขน และเป็นกำไลที่ปลายแขน เป็นแหวนที่นิ้วทั้งหลาย และเป็นพระขรรค์ที่สมมุติว่าเป็นมงคลฯ

คำว่าพุทโธนั้นนั่นเทียว เป็นร่มทองเป็นหมวกเป็นแล่งปืนพร้อมทั้งลูกปืน เป็นเครื่องประดับทั้งปวง คำว่าพุทโธนั้นนั่นเทียวละความชั่วได้ฯ

เพราะฉะนั้นแหละคนที่เป็นบัณฑิต พึงถึงพระนามที่มีคุณซึ่งอวดเขาได้ อันเป็นพระนามของพระศาสดาผู้เป็นนัยน์ตาของโลกว่าเป็นที่พึ่งฯ

คำต้นว่า นะโม คำหลังว่า พุทธายะ ในครั้งนั้น กุมารผู้เป็นลูกคนมิจฉาทิฐิกำลังหลับพูดออกมาแล้วฯ

แม้ปีศาจที่ชอบซากศพมนุษย์ได้ยินแล้ว ย่อมไม่เบียดเบียน โอ! คุณแห่งพระพุทธมีสาระใหญ่หลวงฯ

ครั้งนั้นยักษ์สัมมาทิฐิพูดกับยักษ์มิจฉาทิฐิว่า แน่ะพ่อเฮ้ย ท่านทำกรรมอันไม่ควรเสียแล้ว ท่านให้การทำร้ายในพุทธคุณ ท่านพึงทำกรรมชั่วร้าย เมื่อยักษ์มิจฉาทิฐิถามว่ากระนั้น เราควรทำอย่างใดดีเพื่อนเอ๋ย ยักษ์สัมมาทิฐิพูดว่า ท่านต้องให้อาหารแก่กุมารผู้หิว ครั้นแล้วยักษ์มิจฉาทิฐิพูดว่า ดีแล้วและบอกว่า ท่านจงอยู่ที่นี่ก่อนจนกว่าข้าพเจ้าจะมา แล้วนำอาหารรสเลิศที่เขาใส่ถาดทองของพระราชาพิมพิสาร มาให้เด็กโดยแปลงตัวเป็นบิดาของเด็กนั้น แล้วเขียนคำว่าพุทโธที่เด็กนั้นกล่าวกับความพยายามที่ตนทำแล้วทั้งหมดไว้ในถาด อธิฐานว่าเรื่องนี้จงปรากฏแก่พระราชาเท่านั้น แล้วจากไป

ครั้นสว่างแล้ว ราชบุรุษไม่เห็นถาดทองในที่นั้นในเวลาพระราชาเสวย จึงสืบหาไปทั่วนคร เห็นเด็กที่เกวียนและถาด จึงพาเด็กและถาดมาหาพระราชา พระราชาทอดพระเนตรเห็นอักษรในถาด ทรงอ่านแล้วทรงเลื่อมใสในคุณของเด็กนั้น ทรงประทานตำแหน่งเศรษฐีกับยศอันใหญ่ยิ่ง

การหลับละเมอออกพระนามของพระชินอย่างนี้ สิ่งที่น่ากลัวย่อมไม่มี เพราะเหตุใด เพราะเหตุนั้นท่านทั้งหลายจงระลึกถึงพระพุทธผู้จอมปราชญ์ เมื่อระลึกถึงพระคุณก็จะถึงสรณะดังนี้

จะเป็นพุทโธหรือนโมพุทธายะใช้ได้เหมือนกันไม่ต้องสงสัย บางคนจะเข้าใจว่านะโมพุทธายะคือหัวใจพระเจ้า๕พระองค์ ที่มีคำย่อดังนี้ คือ นะ พระกกุสันโธ โม พระโกนาคม พุท พระกัสโป ธา พระโคตโม ยะ คือ พระศรีอรืยะเมตไตร ซึ่งไม่มีคำย่อที่เกี่ยวข้องกันเลย อย่างหัวใจพระอภิธรรม จิ เจ รู นิ จิคือจิต เจคือเจตสิก รูคือรูป นิคือนิพพาน หรือหัวใจพระเจ้าสิบชาติ ที่ตัวย่อจะมีอยู่ในบทนั้นๆ อีกอย่างหนึ่งคือพระศรีอาริยะเมตไตรยังไม่ได้สำเร็จมรรคผลเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นเพียงพระโพธิสัตว์อยู่เท่านั้นและยังต้องมาเกิดอีกหนึ่งครั้งเพื่อมาสร้างทานบารมีครั้งสุดท้ายเหมือนกับพระเวสสันดร คืออบริจาคลูกเมียเป็นทาน ในพระคาถาบางบทกล่าวถึง นะโมพุทธายะ นะโมธัมมายะ นะโมสังฆายะ ข้าพเจ้าขอนอบน้อมต่อพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าขอนอบน้อมต่อพระธรรมเจ้า ข้าพเจ้าขอนอบน้อมต่อพระสงฆ์เจ้า เพราะความรู้ที่ถ่ายทอดกันมาผิดๆหรือเพี้ยนไปจากของเดิมด้วยเหตุและปัจจัยต่างๆ ทำให้ปัจจุบันยึดเป็นรูปแบบตามกันมา

เคยมีเรื่องเล่ากันว่ามีพระหนุ่มจากกรุงเทพฯ เดินทางเข้าไปในป่าเจอะกับพระธุดงค์และได้ขออาศัยอยู่ร่วมกันเพื่อศึกษาการใช้ชีวิตของพระป่าว่าปฏิบัติอย่างไร อยู่มาวันหนึ่งพระทั้งสองรูปบิณฑบาตไม่ได้อาหารอะไรเลยแม้แต่ข้าวทับพีเดียว พระหลวงตาบอกพระหนุ่มว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวจะเสกข้าวให้กิน แล้วไปนำก้อนหินมาจำนวนหนึ่งแล้วเสกก้อนหินนั้นให้เป็นข้าว พระทั้งสองรูปจึงมีข้าวฉันในวันนั้น ด้วยความสงสัยของพระหนุ่มจึงได้ถามพระหลวงตาว่า ท่านเสกด้วยคาถาอะไร พระหลวงตาบอกว่าเสกด้วย อิติปิโสภะคะวือ พระหนุ่มพยายามทบทวนบาลีที่ได้เรียนมาก็อดสงสัยไม่ได้จึงบอกกับพระหลวงตาว่า ผมไม่เคยได้ยินคำว่าอิติปิโสภะคะวือเลยนะ มีแต่อิติปิโสภะคะวา หมายถึงพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น หลวงตาก็ตอบว่าอย่างนั้นหรือ ขอบใจนะ พรุ่งนี้จะลองใช้ดู พอวันรุ่งขึ้น หลวงตาก็เอาก้อนหินมาเสกอีก เสกเท่าไรๆก็ไม่เป็นข้าวซักที เหตุเพราะว่าหลวงตาเกิดความลังเลสงสัยขึ้นมาทำให้ใช้คาถาไม่ได้ผล ถึงแม้คาถาบทนั้นอักขระจะผิดไปแต่ด้วยความเชื่อมั่นที่ได้รับถ่ายทอดมาจากครูบาอาจารย์ก็ทำให้คาถาบทนั้นมีความศักดิ์สิทธิ์ได้

ในบทสวดยอดพระกัณฑ์ไตรปิฏกซึ่งเคยเห็นมีอยู่สองแบบด้วยกัน ในตอนท้ายจะมีคำว่า นะโมพุทธายะ ที่แปลว่าข้าพเจ้าขอนอบน้อมต่อพระพุทธเจ้า ดังนั้น คำว่านะโมพุทธายะจึงไม่ใช่พระเจ้า ๕ พระองค์ อย่างที่คนส่วนใหญ่เข้าใจกัน คือพระศรีอาริยะเมตตรัยยังไม่ได้เป็นพระพุทธเจ้า ขาดเหตุแห่งความสมบูรณ์ เหตุผลอีกอย่างคือ เรื่องการสังคายนาพระไตรปิฏกครั้งที่หนึ่งที่มีพระกัสสปะเถระเป็นประธาน คัดเลือกได้พระอรหันต์ ๔๙๙ รูปรวมทั้งท่านด้วย แต่ในที่ประชุมสงฆ์และตัวท่านเองมีความต้องการที่จะให้พระอานนท์เข้าร่วมด้วย แต่ติดที่ว่าพระอานนท์เป็นเพียงเสขบุคคลคือเป็นเพียงพระโสดาบันเท่านั้น การจะเข้าร่วมประชุมด้วยพระเถระนั้นไม่สมควร และในการสังคายนาครั้งนี้จะขาดพระอานนท์ไม่ได้เลย เนื่องด้วยพระอานนท์เป็นพระหูสูตและเป็นองค์อุปัฏฐากใกล้ชิดพระพุทธเจ้า จึงต้องเลื่อนเวลาไปก่อน ก่อนถึงกำหนดหนึ่งวันพระอานนท์ เกิดความเพียรเจริญกายคตาสติ ตลอดราตรีนั้น ดำริว่าเราอาจจะทำความเพียรมากเกินไป จึงเข้าไปที่พำนักเพื่อจะพักผ่อน ขณะที่กำลังเอนกายลง ศีรษะยังไม่ทันถึงหมอน เท้าทั้งสองเพียงพ้นจากพื้น ในระหว่างนั้นจิตก็หลุดพ้นจากอาสวะทั้งหลาย พระอานนท์บรรลุอรหันต์แล้ว พร้อมด้วยอภิญญา ๖ และปฏิสัมภิทา๔ ในคืนนั้น ครั้นใกล้ถึงเวลากระทำสังคายนา พระอานนท์ก็แสดงฤทธิ์ผุดจากพื้นดิน แสดงตนบนอาสนะในขณะนั้น นี่ก็แสดงให้เห็นว่า การจะเข้าหมู่เข้าพวกกันได้ต้องมีฐานะที่เหมือนกัน ในกรณีนี้คือความเป็นพระอรหันต์เหมือนกัน พระอรหันต์ตัดกิเลสหมดสิ้นแล้ว แต่พระโสดาบัน พระสกิทาคามี และพระอนาคามี ยังตัดกิเลสไม่หมด เมือกิเลสยังไม่หมดเวลาพิจารณาธรรม อาจมีข้อขัดแย้งกันได้ ก่อนที่พระพุทธเจ้าจะปรินิพพาน ได้ตรัสถามพระอริยะสาวกทั้งหลายว่ามีความสงสัยในพระธรรมคำสอนของพระองค์หรือไม่ พระอริยะสาวกทั้งหลายไม่มีผู้ใดมีความสงสัยเลยสักรูปเดียว หรือแม้แต่การแบ่งพระบรมพระสารีริกธาตุ พระอริยะสาวกทั้งหลายก็ไม่มีผู้ใดที่จะขวนขวายให้ได้มาครอบครอง ก็เพราะว่าพระพุทธเจ้าได้อยู่กับพวกท่านหมดแล้ว ผู้ใดเห็นธรรมผู้นั้นเห็นเรา ซึ่งทุกท่านได้เห็นแล้วจึงไม่ปรารถนาที่จะไปแย่งชิงกับผู้อื่น

รู้อย่างนี้แล้วจะนอนนับแกะอยู่ทำไม

พิจารณาเด็กทั้งสองเล่นกันนะ ไม่มีการพนัน เพราะการพนันผิดหลักธรรม

ยักษ์ถูกหลอก

มีเรื่องอานุภาพของผู้ถึงพระพุทธเป็นสรณะ เมื่อยักษ์ตนหนึ่งเข้าเกาะอยู่ในร่างกายของชายผู้หนึ่งเพื่อเบียดเบียนเขา ครั้งหนึ่งชายผู้นั้นได้ไปยังบ้านของอุบาสกผู้ถึงพระพุทธเป็นสรณะ ยักษ์ไม่อาจเข้าไปยังบ้านของอุบาสกนั้นได้ด้วยอำนาจแห่งคุณของพุทธทาสอุบาสก ยักษ์นั้นได้รับความหิวบีบคั้นถึง ๗ วัน แล้วชายผู้นั้นก็ออกจากบ้านหลังนั้นมา

ครั้นแล้วยักษ์ตนนั้นก็รีบเกาะชายผู้นั้นทันที ชายผู้นั้นถามยักษ์ว่า ตลอดเวลา ๗ วัน ท่านไปอยู่ที่ไหน ก็ได้รับคำตอบว่า ข้าพเจ้าเฝ้าอยู่ที่หน้าบ้านที่ท่านได้เข้าไปอาศัย แล้วชายผู้นั้นก็ถามต่อไปว่า ทำไมท่านไม่เกาะข้าพเจ้าขณะอยู่ในบ้านนั้น และที่ท่านมาเกาะข้าพเจ้าท่านต้องการอะไร ยักษ์นั้นตอบไปว่า ข้าพเจ้าได้รับความหิวทรมาน ข้าพเจ้าต้องการข้าวและอาหารจากท่าน แต่ข้าพเจ้าไม่สามารถเกาะท่านได้ เนื่องจากในบ้านนั้นมีอุบาสกคนหนึ่งถึงพระพุทธเป็นสรณะ ด้วยเดชศีลของอุบาสกนั้นข้าพเจ้าไม่อาจเข้าไปบ้านหลังนั้นได้จึงยืนรออยู่

ชายผู้นั้นไม่รู้ว่าสรณะคืออะไร จึงถามยักษ์ว่าอุบาสกนั้นถืออะไรเป็นสรณะ ยักษ์ตอบว่า อุบาสกกล่าวว่าข้าพเจ้าถึงพระพุทธเป็นสรณะ เมื่อชายผู้นั้นรับทราบแล้ว จึงคิดที่จะลวงยักษ์นี้ จึงพูดว่า ดูกรยักษ์ ถ้ากระนั้นแม้ข้าพเจ้าก็ถึงพระพุทธเป็นสรณะ พอเขาพูดอย่างนี้ ทำให้ยักษ์ร้องเสียงดัง หมุนตัวหนีไปด้วยความกลัว การระลึกถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างนี้ ย่อมเป็นการห้ามภัยและอุปัทวะอันตรายในโลกนี้

คำว่าพุทโธนั้น นำความกลัวมาให้แก่อมนุษย์ทั้งหลาย เป็นไปเพื่อความพินาศแห่งอุปัทวะอันตรายทั้งปวง เป็นยาทิพย์อย่างประจักษ์เป็นทิพมนต์ เป็นมหาเดช เป็นมหาอัศจรรย์ เพราะฉะนั้นยักษ์ร้ายนั้นเห็นชายผู้นั้นตั้งอยู่ในสรณะ จึงมีความหวาดกลัว ขนลุก ตกใจ

ชายผู้นั้นแม้กล่าวอ้างว่าตนได้เข้าถึงพระพุทธเป็นสรณะ ก็ยังพ้นภัยจากยักษ์ร้ายนั้นไปได้ และผู้ที่เข้าถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นสรณะอย่างจริงใจตลอดชีวิตจะมีอานุภาพขนาดไหน

บทที่ ๘ ศีลกาเมสุมิฉาจาร(ตอนที่ ๓)

2012-11-12T22:43:00.000-08:00

วิบากกรม คู่รักบางคู่ตอนแรกอยู่ด้วยกันก็มีความสุขดี มาตอนหลังก็มีการทะเลาะเบาะแว้งถึงขั้นทุบตี โดยฝ่ายหญิงจะเป็นผู้ถูกกระทำเสียมากกว่า บางคนก็คิดว่าเป็นเพราะชาติที่แล้วทำกรรมกับเขาเอาไว้มาก ชาตินี้เขาถึงมาทุบตีเราตลอดเวลา บางครั้งก็ไม่มีเหตุผล และผู้ชายบางคนก็ไปมีเมียน้อยทำให้เศร้าเสียใจ ในเมื่อเรารู้ถึงวิบากกรมอันนี้แล้ว เราจะยังไปรับสภาพกรรมนั้นอยู่อีกทำไมต่อไป ในเมื่อเรารู้อยู่ว่านั่นเป็นทุกข์ แล้วเราจะไปยึดติดกับความทุกข์อยู่ทำไม ถ้าจะบอกว่ารักเขามากไม่อยากเลิกกับเขา ก็นั่นแหละทั้งที่รู้อยู่ว่าทุกข์แต่ก็ไม่ยอมตัดใจ คือละทุกข์ตัวนั้นเสีย เหมือนคนที่รู้ว่าสิ่งนี้ผิดแต่ก็ยังกระทำอีก โดยไม่เกรงกลัวต่อบาปไม่กลัวกรรมที่จะต้องชดใช้ คนประเภทนี้มีมาก ฉะนั้นผู้คนทั้งหลายจึงไปสวรรค์เท่ากับเขาโค แต่ไปนรกเท่ากับขนโค

ต้องมาพิจารณาดูว่าเราไปยึดติดอะไรในตัวเขา ถึงไม่ยอมเลิกจากเขา ความรักแบบลุ่มหลงส่วนใหญ่ล้วนติดอยู่กามฉันทะ อันมีรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส และอารมณ์ ความพอใจความกำหนัดยินดีในการเสพกาม หลงเวลาเขาทำกามกิจให้เราพึงพอใจ หลงคำพูดหวานๆที่ทำให้เราตายใจ ทำให้เรามีความสุข แต่ความสุขนั้นก็ไม่เที่ยง เดี๋ยวก็หายไป แล้วก็ถูกด่าถูทุบตีอีก ผู้ชายก็ไปหาเมียน้อยอีก เมื่อก่อนก็ว่าเมียเราสวยรักเมียคนเดียว นานวันไปก็เจอคนที่สวยกว่าเอาใจเก่งกว่า ลีลารักถึงอกถึงใจกว่า เมียเราทำไม่เก่ง เมียเราน่าเบื่อ

ความรักที่เป็นเรื่องของคนสองคนที่ประกอบกามกิจกัน เป็นสิ่งที่อยู่คู่กับโลกมาช้านาน จนทำให้ต้องเวียนว่ายตายเกิดหาที่สุดของภพชาติไม่ได้ พระอริยะสาวกทั้งหลายจึงปฏิบัติตนเพื่อจะออกจากกาม ดังเขียนไว้แล้วข้างต้น

สามีภรรยาถ้าเข้าใจกันดีหันหน้าปรึกษากันเรื่องของกามก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ นอกจากความมักมากในกามคุณไม่มีที่สิ้นสุด โดยคิดว่าตัวเองมีเงิน ตัวเองมีอำนาจ จะสรรหาผู้หญิงมาบำรุงบำเรอความสุขของตัวเองยังไงก็ได้ จะมีบ้านเล็กบ้านน้อยสักกี่หลังก็ได้ ก็วิบากกรรมข้ามภพข้ามชาติ ยังไม่ส่งผลในปัจจุบัน ทำให้ผู้ที่หลงทั้งหลายยังไม่ได้รับกรรมจึงเกิดความย่ามใจ ทำผิดแล้วผิดอีก ความจริงบนเทวโลกก็มีการประกอบกามกิจเหมือนกับคนเรา บางทีก็เรียกสวรรค์ทั้งหกชั้นว่า กามาวจรสวรรค์หรือกามาพจรสวรรค์ สวรรค์ชั้นที่ ๑ และ ๒ มีการประกอบกามกิจเหมือนมนุษย์เราทั้งหลาย แต่เทวดาตนใดหลงแต่ประกอบกามกิจอย่างเดียวไม่ได้ทานอาหารอะไรเลย ก็สามารถจุติจากสวรรค์ได้ แล้วมาเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานก็มี เป็นมนุษย์ก็มี เป็นสัตว์นรกก็มี แม้ว่าเทวดาตนนั้นยังไม่หมดอายุขัย

การที่จะเลิกรักเลิกหลงใครสักคนหนึ่งไม่ใช่ของยาก ถ้าตั้งใจจริง โดยนึกถึงอสุภกรรมฐาน พิจารณาถึงคนที่เรารัก เขาไม่ได้รักเราจริง ถ้าเขารักเราจริง เขาจะไม่ทำร้ายจิตใจและร่างกายของเรา เขาจะไม่ทำให้เราต้องร้องไห้เสียน้ำตา เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วเราจะไปหลงยึดติดกับเขาทำไม ร่างกายของเขามีแต่ของเสียเป็นรังของโรคมีแต่สิ่งเน่าเหม็น พิจารณาถึงสิ่งเน่าเหม็นที่ออกจากร่างกายของเขา ไม่มีอะไรเป็นสิ่งที่ดีที่จะต้องไปยึดติด มีตรงไหนบ้างที่ทำให้เราลุ่มหลง ที่สุดก็ไม่มีอะไร มันไม่เที่ยงจะไปยึดติดกับความไม่เที่ยงทำไม

พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส คนที่จะบรรลุธรรมได้ประเภทหนึ่ง ก็คือคนที่เจอทุกข์ขนาดหนักในขณะนั้น และรู้จักพิจารณาให้เห็นธรรมที่แท้จริง ธรรมที่เกิดขึ้นกับตัวเราในขณะนี้คือความทุกข์ ซึ่งเป็นสิ่งที่เราเห็นได้ง่ายที่สุด และทุกข์ตัวนี้ก็ไม่เที่ยง เมื่อก่อนไม่มีเขาเราก็อยู่ได้ เวลานี้มีเขากลับทำให้เราทุกข์ได้ ที่เราทุกข์อยู่ได้เพราะเราไปยึดติดในตัวเขา ว่าตัวเขาเป็นของเรา รักเราคนเดียวไม่ทำให้เราต้องเศร้าโศกเสียใจ ที่เขาไม่เป็นของเราคนเดียวเพราะเราบังคับไม่ได้ ถ้าบังคับได้จริงเขาต้องเชื่อฟังเรา แต่นี่เขาไม่ทำตามใจเรา พิจารณาอย่างนี้ให้มากๆ ก็จะสามารถเข้าใจกฎไตรลักษณ์ได้เป็นอย่างดี ว่าทุกอย่างไม่เที่ยง มันเป็นทุกข์ บังคับไม่ได้ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

ถ้าพิจารณาตามบทความที่เขียนไว้ในนี้ก็มีโอกาสบรรลุธรรมขั้นต้นได้ และถ้าหากมีการชี้แนะที่ถูกต้องก็จะทำให้เข้าใจหลักธรรมได้เร็วขึ้น

ในเมื่อรู้อยู่ว่าทุกข์แล้วจะไปยึดติดอยู่ทำไม รู้ว่าของมันหนักก็ยังไปแบกอยู่ไม่ยอมวางมันเสีย รู้ว่าร้อนก็ยังไปจับมัน จะเป็นหนี้เวรหนี้กรรมมาตั้งแต่ชาติปางไหนก็แล้วแต่ มาชาติปัจจุบันนี้เรารู้เราเข้าใจเรื่องทุกข์ สาเหตุแห่งทุกข์ การที่จะดับทุกข์ และวิธีการดับทุกข์ได้แล้ว และเราจะไปยึดติดอยู่ทำไมกัน และถ้าจะคิดใช้หนี้ใช้เวรกันแล้ว เมื่อไหร่ถึงจะใช้กันหมดสักที เพราะว่าเราเกิดมานับชาติไม่ถ้วน สร้างเวรสร้างกรรมอะไรไว้บ้างจะไปรู้ทั้งหมดได้อย่างไรกัน พระที่เก่งๆสามารถรู้อดีตชาติเพียงไม่กี่ชาติเอง ดาบส ฤาษีที่มีตบะบารมีได้ญาณอภิญญา ๕ สมาบัติ ๘ ระลึกชาติได้ ๘๐ กัป พระอรหันต์ระลึกชาติได้หนึ่งแสนมหากัป พระสารีบุตรเถระ พระโมคคัลลานเถระ พระพากุลเถระ( คลอดจากท้องคนแล้วเข้าไปอยู่ในท้องปลา ) พระภัททากัจจานาเถรี( พระนางพิมพา ) ท่านทั้ง ๔ ระลึกชาติได้ ๑ อสงไขยกับแสนมหากัป

คนที่รู้ว่าทุกข์แล้วยังไปแบกรับทุกข์นั้น น่าสงสารจริงๆ ถ้าเขาสามารถรู้เหตุแห่งทุกข์นั้น และหาวิธีที่จะดับมันได้ เขาก็จะดับทุกข์นั้นได้ บางคนคิดว่าตัวเองทำถูกต้องแล้วซึ่งความจริงมันผิด เมื่อคิดผิดแต่แรกแล้วอย่างอื่นก็ผิดหมด

พระพุทธเจ้ารู้ว่าการเกิด การแก่ การเจ็บ การตาย เป็นทุกข์ การพลัดพรากจากสิ่งเป็นที่รัก ที่พอใจเป็นทุกข์ การไม่ได้สิ่งที่รัก ที่พอใจเป็นทุกข์ อยากได้สิ่งใดแล้วไม่ได้สิ่งนั้นก็เป็นทุกข์ พระพุทธเจ้าจึงค้นหาวิธีการดับทุกข์ทั้งหลายนี้เสียได้ คือ อริยะสัจ๔

แต่คนเรามักจะวิ่งเข้าหาทุกข์ จนต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่อย่างนี้ ก็ในเมื่อเวลาพระสัทธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้ายังมีอยู่ ทำไม่จึงไม่ศึกษากัน เพื่อจะมีโอกาสได้บรรลุธรรมกับเขาได้บ้าง อย่ามัวโทษนั่นโทษนี่และตำหนิตัวเองอยู่เลย เพราะทุกคนสามารถบรรลุธรรมได้ทั้งนั้น คนเราอายุไม่ถึง ๑๐๐ ปีก็ตาย เมื่อตายแล้วก็ไม่มีอะไรหลงเหลือที่เป็นตัวเราอยู่เลย แม้หมดรุ่นลูกรุ่นหลานจะมีใครสักกี่คนที่จำเราได้

มีอำนาจแล้วใช้อำนาจในทางที่ผิด เจ้านายรังแกลูกน้อง การที่ผู้ใหญ่หรือผู้บริหารที่มีอำนาจสามารถกำหนดชะตาชีวิตของลูกน้องได้ คือใครถ้าไม่เชื่อฟัง ไม่อยู่ภายใต้อำนาจ ผู้นั้นมีสิทธิ์ถูกโยกย้าย ถูกกลั่นแกล้ง ถูกตัดเงินเดือน ถูกไล่ออก ด้วยความไม่เป็นธรรม

การใช้อำนาจไปข่มขู่ผู้อื่นเพื่อให้ได้มาซึ่งความต้องการของตนเอง เหมือนกับนายพลที่กลับชาติมาเกิดเป็นสุนัข ( อยู่ในบทความกุญแจธรรม ) ส่วนผู้ที่ใช้อำนาจเพื่อให้ได้ผู้หญิงมาบำบัดความใคร่ของตัวเอง กรรมหนักยิ่งกว่านายพลที่มาเกิดเป็นสุนัขเสียอีก คนประเภทนี้รับกรรมยิ่งกว่านางรุจาหลายเท่า

ส่วนใหญ่คนไม่ค่อยจะกลัวบาปจึงหลงทำไป กรรมบางอย่างให้ผลช้าบางอย่างให้ผลเร็ว แม้ทำกรรมเหมือนกันยังให้ผลไม่เท่ากันเลย แล้วแต่เหตุปัจจัย บางครั้งบางคนจะพูดว่า ผู้หญิงคนนี้........ ถ้าได้นอนสักครั้งจะตกนรกก็ยอม นี่ไง ขอความสุขเอาไว้ก่อนต่อไปจะมีผลยังไงก็ช่าง ประเภทไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา คิดแต่จะได้อย่างเดียว

วัยรุ่นที่ไปข่มขืนผู้อื่นเขา หรือไปล่อลวงเขาด้วยวิธีต่างๆ เพื่อเห็นแก่ความสุขชั่วครั้งชั่วคราว ให้ตัวเองได้บำบัดความใคร่ เมื่อทำไปแล้วก็อยู่ไม่เป็นสุขกลัวตำรวจจะจับได้ ถึงแม้จะมีการถ่ายคลิปวีดีโอเอาไว้พื่อข่มขู่ก็ตาม สักวันหนึ่งก็จะถูกจับได้อยู่ดี แต่กรรมนั้นยังไม่หมดตายไปแล้วต้องไปชดใช้กรรมในนรกอีกต่อไปพ้นจากนรกแล้วยังต้องไปเป็นสัตว์เดรัจฉานอีก เนื่องจากผลกรรมยังไม่ส่งผลในปัจจุบัน จึงไม่มีความรู้สึกเกรงกลัวต่อบาปกรรมที่ทำลงไป

เนื้อคู่

ครั้งหนึ่งพระพุทธเจ้าของเราทั้งหลาย ขณะที่เสวยพระชาติเป็นมานพหนุ่มผู้หนึ่ง ได้ถวายไทยทานแด่พระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่ง แล้วอธิษฐานความปรารถนาความเป็นพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าพระองค์นั้นได้ตรวจดูด้วยทิพย์ญาณและทรงพยากรณ์ว่า มานพหนุ่มผู้นั้นจะสำเร็จเป็นพระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งนามว่าพระโคตโม ยังความปิติยินดีให้แก่มานพหนุ่มผู้นั้น แล้วจากไป

ขณะเดียวกันนั้น มีหญิงสาวผู้หนึ่งได้เห็นเหตุการณ์นั้นทั้งหมด จึงเข้าไปถวายทานกับพระพุทธเจ้า แล้วทูลถามว่าชายผู้นั้นทำทานแล้วอธิฐานปรารถนาสิ่งใด พระพุทธเจ้าก็ตรัสบอกไปตามความจริงทั้งหมด หญิงสาวนั้นเมื่อถวายทานเสร็จแล้ว จึงอธิฐานความปรารถนาของตนว่า ขอเป็นคู่ครองของชายผู้นั้นตลอดทุกชาติ แม้ชาติสุดท้ายที่ชายผู้นั้นจะสำเร็จพระโพธิญาณเป็นพระสัมมาสัมพระพุทธเจ้า แล้วก็ทูลถามความปรารถนาของตนจะสำเร็จสมหวังหรือไม่ พระพุทธเจ้าก็ทรงพยากรณ์ว่าเธอจะสมหวังและในชาติสุดท้าย เธอจะได้อภิเษกกับเจ้าชายสิทธัตถะ

ทั้งมานพหนุ่มและหญิงสาวนั้นได้ทำทานรักษาศีลตลอดชีวิต เมื่อแตกกายตายไปก็ไปเสวยสุขอยู่บนสวรรค์ จากนั้นก็มาเกิดเป็นมนุษย์เป็นคู่ครองกันหลายชาติ บางชาติก็พลัดพรากจากกัน

พระพุทธเจ้าของเราทั้งหลายกว่าจะสำเร็จโพธิญาณตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าได้นั้นต้องสร้างบารมีถึงสี่อสงไขยกับหนึ่งแสนมหากัป เมื่อคิดที่ปรารถนาพุทธภูมิในครั้งแรกนั้น ได้เสวยพระชาติเป็นสุเมธดาบส ในสมัยนั้นได้ทำทานถวายชีวิตโดยยอมให้พระพุทธเจ้าทีปังกรและพระสาวกอีก ๔๐๐,๐๐๐ รูปเดินเหยียบบนหลัง เพราะตัวท่านสุเมธดาบสทำตัวเป็นสะพานนอนทับบนน้ำสกปรก เพื่อให้พระพุทธเจ้าทีปังกรและพระสาวกเดินได้โดยสะดวก หลังจากนั้นสุเมธดาบสก็ทูลถามความปรารถนาของตนจะสำเร็จหรือไม่ พระพุทธเจ้าทีปังกรก็ทรงพยากรณ์ว่า ท่านสุเมธดาบสจะมาบังเกิดป็นเจ้าชายสิทธัตถะ มีพระราชบิดาพระนามว่าพระเจ้าสุทโธทนะ พระราชมารดาพระนามว่าสิริมหามายา พระสารีบุตรเป็นพระอัครสาวกเบื้องขวา พระโมคคัลลานะเป็นอัครสาวกเบื้องซ้าย พระอานนท์เป็นพุทธอุปัฏฐาก พระเขมาเถรีเป็นอัครสาวิกาเบื้องขวา พระอุบลวรรณาเถรีเป็นอัครสาวิกาเบื้องซ้าย เมื่อมีญาณแก่กล้าแล้วออกภิเนษกรมณ์ ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าทรงพระนามว่า โคตมะ

จะเห็นว่าในครั้งนี้ยังไม่มีชื่อของพระนางพิมพาและพระราหุลร่วมอยู่ด้วย เนื่องจากพระนางพิมพาได้อธิษฐานเป็นคู่บารมีของเจ้าชายสิทธัตถะ หลังจากพระสุเมธดาบสได้สร้างบารมีไปแล้วสามอสงไขย เหลืออีกหนึ่งอสงไขยกับแสนมหากัปพระนางพิมพาจึงได้มาเจอพระโพธิสัตว์ และการที่พระนางพิมพาอธิษฐานความปรารถนาของตนอย่างนั้น ใช่ว่าจะต้องการเป็นคู่ครองของพระโพธิสัตว์ตลอดไป แต่ต้องการร่วมสร้างบารมีเพื่อหวังความหลุดพ้น โดยได้ฟังธรรมกับพระพุทธเจ้า

มีอยู่หลายชาติหลายสมัยที่พระนางพิมพาไม่ได้อยู่เป็นคู่ครองของพระโพธิสัตว์ เนื่องจากพระนางเคยเป็นชู้กับชายอื่นนอกใจพระโพธิสัตว์ ทำให้พระนางต้องไปรับกรรมอยู่ในนรกเป็นเวลานาน เมื่อชดใช้กรรมหมดแล้วมาเกิดเป็นมนุษย์เป็นหญิงงามเมืองขายบริการอยู่หลายชาติ จนในที่สุดมีอยู่ชาติหนึ่งได้พิจารณาเห็นกรรมที่ต้องเกิดมาเป็นอย่างนี้ ตั้งแต่นั้นมาจึงเร่งสร้างทานรักษาศีลมาตลอด จึงได้กลับมาพบกับพระโพธิสัตว์อีก จนในชาติสุดท้ายจึงมาเกิดเป็นพระนางพิมพา

การที่จะเกิดมาแล้วเป็นคู่ครองกันนั้น มีเหตุและปัจจัยคือ ๑. ต้องมีศรัทธาเสมอกัน ๒. ต้องมีศีลที่เท่ากัน ๓. มีจาคะเท่ากัน ๔. มีปัญญาที่เท่ากัน ก็จะได้พบกันทั้งชาตินี้และชาติหน้า ถ้าสามีหรือภรรยาของเราเป็นคนไม่ดี นอกใจเราไปมีคนอื่นหรือทำร้ายร่างกายเราต้องได้รับความเจ็บปวดทั้งกายและใจ เราเองก็ให้โอกาสเขากลับตัวกลับใจแก้ไขในสิ่งที่ผิด นึกถึงความรักและอุปสรรคต่างๆกว่าจะได้มาอยู่ร่วมกัน หรือพวกที่ไม่เชื่อฟังคำผู้ใหญ่ ชิงสุกก่อนห่ามหรือรักสนุกทำเรียนแบบผู้อื่น ที่สุดก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เจอแต่ความทุกข์ร้อยแปด แล้วเราจะไปทนทุกข์อยู่กับเขาอีกต่อไปทำไมกัน โดยเฉพาะผู้หญิงที่คิดว่าหาทางออกไม่ได้ เดี๋ยวนี้มีมูลนิธิหลายแห่งที่ให้คำปรึกษาแก่หญิงที่ถูกทำร้ายแม้แต่สามีที่คอยทำร้ายร่างกายภรรยา ปัญหาเรื่องลูก ใครจะรับผิดชอบอย่างไร ส่วนเรื่องของธรรมะนั้น ทุกอย่างไม่เที่ยงสักวันหนึ่งก็ต้องตายจากกันไป ไปอยู่กันคนละภพภูมิ ยิ่งเราทำบุญทานให้มากยิ่งๆขึ้นไป ชาติหน้าภพหน้าก็จะได้คู่ครองที่ดีกว่า

นางจิญจมาณวิกาที่เคยรับจ้างพวกเดียรถีย์ไปกล่าวบริภาษพระพุทธเจ้าว่าทำให้ตนเองท้องนั้น ตอนหลังถูกจับได้และถูกขับออกจากวิหารแล้วถูกธรณีสูบ ซึ่งสมัยที่พระพุทธเจ้าเคยเสวยพระชาติเป็นพระเจ้าปทุมก็ถูกนางใส่ร้าย ว่าพระเจ้าปทุมได้ข่มขืนนาง หรือชาติอื่นๆนั้น นางก็เคยเกิดเป็นภรรยาของพระโพธิสัตว์อยู่หลายชาติและเป็นชู้กับชายอื่น แม้ชายผู้นั้นจะพิการเป็นโจรถูกเขาตัดมือตัดเท้าตัดจมูกตัดหู ซึ่งตรงนี้จะทำให้เข้าใจยิ่งขึ้นในเรื่องบุญที่ไม่เท่ากัน พระพุทธเจ้าของเราสร้างบารมีมาโดยตลอด แต่นางจิญจมาณวิกาสร้างแต่กรรม แม้ชาติปัจจุบันนางจะได้เกิดร่วมภพชาติเดียวกับพระพุทธเจ้าแต่ก็ไม่ได้อยู่เป็นคู่ครองกัน ฉะนั้นผู้หญิงทั้งหลายก็ไม่ควรไปยึดติดกับผู้ชายเลวๆที่ทำให้เราต้องทุกข์ทรมานใจ หมั่นสร้างบุญบารมีให้มากเข้าไว้จะพบกับความสุขเอง ถึงแม้เขาจะมาเกิดร่วมชาติกับเรา เขาก็จะไม่ใช่คู่ของเรา แม้เขาจะมาตื๊อจีบเราที่สุดก็ต้องแพ้ภัยตัวเอง เพราะความไม่เท่ากันในส่วนต่างๆที่กล่าวไปแล้ว โดยเฉพาะบุญที่ไม่เท่ากัน สามีดื่มเหล้าเมาแล้วทุบตีเรา เราหมั่นทำบุญให้มากๆ ถ้าได้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานโดยตลอด บุญเรามากกว่า สามีอาจจะกลับตัวกลับใจมาอยู่กับเราไม่ไปยุ่งกับเมียน้อย ส่วนสามีที่กินเหล้าก็จะเลิกเหล้าได้ แต่ถ้าไม่เป็นไปทั้งสองอย่าง สามีจะแพ้บุญของเรา มีอันให้ต้องเลิกรากันไปในที่สุด แล้วเราจะได้คนใหม่ที่ดีกว่า หรือไม่ได้คู่ครองใหม่แต่ยังทำบุญปฏิบัติธรรมอยู่ เมื่อแตกกายตายไปบังเกิดบนสวรรค์เป็นภรรยาของเทพบุตร หล่อกว่ามนุษย์ทั้งหลายในโลกไม่มีแก่ มีเหี่ยว จนกว่าจะหมดบุญกลับมาเกิดใหม่ เมื่อเกิดใหม่ก็จะไม่ได้เป็นคู่กับสามีเก่า เพราะบุญไม่เท่ากันอีกอย่างสามีเก่ายังชดใช้กรรมในนรกยังไม่หมด หรือหมดแล้วก็เกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานเพราะความหลงที่คิดว่าเหล้านั้นดี หรือการมีภรรยาหลายคนโดยไม่สนใจความรู้สึกของภรรยาหลวง มักมากในกามคุณเหมือนสัตว์เดรัจฉานตัวผู้ที่คอยป้องกันหวงถิ่นหวงเหล่าตัวเมียทั้งหลาย และบางครั้งยังข้ามถิ่นไปแย่งตัวเมียของผู้อื่นอีก มีการต่อสู้ แย่งชิง ฆ่า ทำลาย เมื่อตายไปก็ตกนรกอีก พ้นจากนรกก็มาเป็นสัตว์เดรัจฉาน หลังจากนั้นก็ค่อยมาเกิดเป็นมนุษย์ มาสร้างกรรมต่อไปหาที่สุดภพชาติไม่ได้ อย่างนี้แล้วเราจะไปหลงยึดติดกับคนประเภทนั้นอยู่ทำไม ถ้ายังไม่อาจบรรลุธรรมได้ในชาตินี้ ก็หมั่นรักษาศีลให้บริสุทธิ์ ตายแล้วไปเสพสุขบนสวรรค์ เวียนว่ายตายเกิดระหว่างมนุษย์กับสวรรค์ ไม่นานก็จะพบกับพระศรีอารียเมตไตรแล้วก็มีโอกาสได้ฟังธรรมและบรรลุมรรคผลนิพพาน ฟังดูง่ายแต่จะทำยากหน่อย เพราะต้องศรัทธาในพระรัตนไตรและอย่าให้ศีลบกพร่อง และถ้าผู้อ่านได้ปฏิบัติอย่างที่ผมเขียนบอกไว้ทั้งหมด ก็จะทำให้มองเห็นช่องทางที่ถูกต้องที่ผมชี้ไว้แล้ว

เมื่อรักแล้วและรู้จักรัก และเราเองได้ปฏิบัติธรรมมองเห็นธรรมและได้บรรลุธรรมแล้วเราก็ควรนำธรรมะนั้นๆไปบอกแก่คนที่เรารัก คนที่เราเคารพนับถือ คนที่ใกล้ชิด ฯลฯ เพื่อให้เขาเหล่านั้นได้บรรลุธรรมอย่างที่เรารู้ เขาจะได้ไม่ต้องทุกข์อีกต่อไป ไม่ต้องร้องไห้อีก เราจะนำธรรมะที่เรารู้ไปบอกให้เขาปฏิบัติให้ได้ เขาจะได้ไม่ต้องหลงเวียนว่ายตายเกิดจนหาที่สุดของภพชาติไม่ได้

ความรักที่ไม่สมหวัง ทำให้ต้องทุกข์ทรมาน ทำให้เกิดความหวงแหน ทำให้เกิดการแย่งชิง ทำให้ต้องโกหก ทำให้ต้องป้องกัน ทำให้ต้องรักษา ฯ ทุกอย่างล้วนทำให้มีแต่ทุกข์ แล้วจะไปยึดติดอยู่ทำไม ความรักที่ทำให้มีการสืบลูกสืบหลาน ก่อภพสร้างชาติไม่มีที่สิ้นสุด เมื่อก่อนนี้เขาเคยบอกรักเราคนเดียว จะดูแลเราไม่ให้ลำบาก แต่เดี๋ยวนี้กับทรยศหักหลังกับความรักของเรา ก็เพราะว่าทุกอย่างมันไม่เที่ยง เมื่อมันไม่เที่ยงก็ไม่ต้องไปยึดติดมัน ถ้าคิดถูกคิดเป็นก็สามารถล่วงพ้นความทุกข์ไปได้

ความหลงที่ยึดติดในรูป ผู้คนส่วนใหญ่ที่มีสังสารวัฏที่กำหนดที่สุดของเบื้องต้นและเบื้องปลายไม่ได้ ล้วนยึดติดในรูปทั้งนั้น กามฉันทะ ความพอใจในรูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัส เป็นสิ่งที่ละได้ยาก จำเป็นต้องอาศัยการพิจารณาให้เห็นโทษ จะได้ไม่ต้องก่อร่างสร้างเมือง สร้างภพสร้างชาติให้ยืดยาวกันอีกต่อไป

หลงรูป ครั้งก่อนนั้นพระเจ้าอัสสกะ มีพระอัครมเหสีพระองค์หนึ่งทรงพระนามว่า พระนางอุพพรี มีพระรูปโฉมงดงามเป็นยิ่งนัก มีผิวพรรณละเอียดผุดผ่องดังเทพธิดา ต่อมาพระนางได้เสด็จสวรรคต ทำให้พระเจ้าอัสสกะทรงทุกข์โศกเสียพระทัยยิ่งนัก จึงโปรดให้เชิญพระศพไปไว้ในรางทองอันเต็มไปด้วยน้ำหอมแล้วให้ยกเข้าไปไว้ใต้แท่นบรรทม ต่อมาพระองค์ก็ไม่เป็นอันเสวยได้แต่กันแสง ฝ่ายพระประยูรญาติก็ได้เข้าทูลชี้แจงว่าธรรมดาของสังขารนั้นไม่เที่ยง ขอพระองค์อย่าทุกข์ร้อนไปเลย แต่พระองค์ก็ไม่ทรงเชื่อฟัง ได้แต่กันแสงหลงยึดติดในร่างของพระนางอุพพรี

ขณะนั้นมีดาบสตนหนึ่งสำเร็จอภิญญา ๕ สมาบัติ ๘ อยู่ในป่าหิมพานต์รู้ว่า บัดนี้พระเจ้าอัสสกะทรงมีทุกข์ที่ยิ่งใหญ่ เราควรจะไปเทศนาโปรด เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว จึงเหาะไปพักอยู่ในพระราชอุทยาน ในเวลานั้นมีพราหมณ์ผู้หนึ่งไปพบ จึงเข้าไปสนทนาด้วย พระดาบสได้ถามถึงพระเจ้าอัสสกะว่าเป็นอย่างไรบ้างพราหมณ์ก็ชี้แจงไปตามความจริงทุกประการ พระดาบสกล่าวว่าเราต้องการที่จะพบกับพระองค์ พราหมณ์บอกว่าอย่างนั้นข้าพเจ้าจะไปกราบทูลให้พระองค์ทรงทราบ ขอให้พระผู้เป็นเจ้ารออยู่ที่นี่ก่อน

พราหมณ์ได้เข้าไปกราบทูลต่อพระเจ้าอัสสกะว่า บัดนี้มีดาบสผู้วิเศษตนหนึ่งเป็นผู้มีตาทิพย์หูทิพย์ได้มาพักอยู่ในพระราชอุทยาน ปรารถนาที่จะพบกับพระองค์ เมื่อพระเจ้าอัสกะได้ทรงทราบดังนั้นก็มีพระทัยเลื่อมใส จึงเสด็จไปยังพระราชอุทยานทันที นมัสการแล้วตรัสถามว่า พระผู้เป็นเจ้าทราบไหมว่า บัดนี้พระนางอุพพรีไปเกิดอยู่ในสถานที่แห่งไหน ดาบสถวายพระพรว่า พระนางเจ้าไปเกิดเป็นหนอนอยู่ในมูลโคในพระราชอุทยานนี้ เพราะกรรมที่พระนางเจ้าหลงมัวเมารักใคร่อยู่แต่ในพระวรกายของพระนาง ไม่ทำบุญสร้างกุศลใดๆ แต่พระเจ้าอัสสกะไม่ทรงเชื่อถือ พระดาบสจึงกล่าวว่า อาตมาจะแสดงหนอนนั้นให้พระองค์ทอดพระเนตร แล้วก็อธิษฐานว่าขอให้หนอนสามีภรรยาและก้อนมูลโคจงมาปรากฏ ณ สถานที่แห่งนี้ พอขาดคำอธิษฐานหนอนสามีภรรยาก็มาปรากฏอยู่เบื้องหน้า พระดาบสกล่าวว่า หนอนที่อยู่ข้างหลังคือพระนางอุพพรี ขอพระองค์ทรงไต่ถามดู

พระดาบสถามนางหนอนนั้นว่า เมื่อชาติที่แล้วได้มาเกิดเป็นอะไร นางหนอนนั้นตอบด้วยภาษามนุษย์ว่า ข้าพเจ้าได้เกิดเป็นพระนางอุพพรีอัครมเหสีของพระเจ้าอัสสกะ พระดาบสถามต่อไปว่า เวลานี้พระเจ้าอัสสกะหรือมูลโคอย่างไหนเป็นที่รักของเจ้า นางหนอนตอบไปว่า เมื่อก่อนพระเจ้าอัสสกะเป็นที่รักของข้าพเจ้าจริง แต่มาบัดนี้ข้าพเจ้าไม่รักแล้ว ถ้าข้าพเจ้าสามารถฆ่าพระเจ้าอัสสกะได้ข้าพเจ้าก็จะเอาเลือดคอมาทาเท้าหนอนผู้เป็นสามีของข้าพเจ้าทันที ข้าพเจ้าเคยได้รับความสุขเคยเที่ยวเล่นกับพระองค์ในอุทยานนี้ แต่ความสุขทุกข์ในครั้งก่อนก็หายไปหมดสิ้นแล้ว เหลือแต่ความสุขทุกข์ใหม่เข้ามาแทนที่อันเป็นธรรมดาของโลก เพราะฉะนั้นหนอนนี้จึงเป็นที่รักของข้าพเจ้ายิ่งกว่าพระเจ้าอัสสกะ

เมื่อพระเจ้าอัสสกะทรงได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นแล้ว ก็หมดความอาลัยในพระนางอุพพรี มีพระดำรัสให้มหาดเล็กนำซากพระศพของพระนางออกไปจากพระราชวังทันที แล้วจึงสรงน้ำพระเศียรในพระราชอุทยานให้มีสิริ แล้วเสด็จกลับพระราชวัง

มาชาติสุดท้ายพระนางอุพพรีได้มาเกิดเป็นภรรยาเก่าของภิกษุรูปหนึ่ง พราหมณ์มาเกิดเป็นพระสารีบุตร ส่วนพระดาบสมาเกิดเป็นพระพุทธเจ้า

บทที่ ๗ ศีลข้อกาเมสุมิฉาจาร(ตอนที่ ๒)

2012-11-09T01:02:00.001-08:00

เพิ่มคำอธิบายภาพ
ทรงพาพระนันทะไปชมนางฟ้า พระนันทะใคร่จะได้เป็นชายา ทรงรับรองจะให้สมหวัง
ผู้วาดภาพประกอบ : กฤษณะ สุริยกานต์

ความจริงยังมีรายละเอียดปลีกย่อยอีกเขียนเอาไว้ในเรื่องของกามโดยพิสดาร แต่แล้วก็เปลี่ยนใจนำมาลงด้วยกัน โดยต่อท้ายตรงนี้ซึ่งเนื้อเรื่องอาจจะซ้ำกันบ้าง ก็ไม่เป็นไรเหมือนการตอกย้ำให้มีความเข้าใจยิ่งขึ้น

กาเมสุมิจฉาจาร เว้นจากการประพฤติผิดในกามทั้งหลาย คำว่า กามทั้งหลายได้แก่ กริยาที่รักใคร่กันในทางประเวณี การเสพเมถุน

การผิดในกาม หมายถึง การเสพเมถุนกับคนที่ต้องห้ามมีดังนี้

สำหรับชาย หญิงต้องห้ามสำหรับชายมี ๓ ประเภท คือ

๑. สัสสามิกา หญิงมีสามีที่เรียกว่า ภรรยาท่านได้แก่หญิง ๔ จำพวก คือ

ก. หญิงที่แต่งงานกับชายแล้ว

ข. หญิงที่ไม่ได้แต่งงานแต่อยู่กับชายอย่างเปิดเผย

ค. หญิงที่รับสิ่งของมีทรัพย์เป็นต้นของชายแล้วยอมอยู่กับเขา

ง. หญิงที่ชายเลี้ยงเป็นภรรยา

๒. ญาติรักขิตา หญิงที่ญาติรักษา คือ ผู้ปกครอง ไม่เป็นอิสระแก่ตน เรียกว่า หญิงอยู่ในพิทักษ์รักษาของท่าน คือ หญิงที่มารดาบิดารักษาหรือญาติรักษา

๓. ธรรมรักษา หรือจาริตา หญิงที่จารีตรักษาที่เรียกว่า จารีตห้ามได้แก่ หญิงที่เป็นเทือกเถาเหล่ากอ

ก. เทือกเถา คือญาติผู้ใหญ่ นับย้อนขึ้นไป ๓ ชั้นมี ย่า ทวด ยายทวด ๑ ย่ายาย ๑ แม่ ๑ เหล่ากอ คือผู้ที่สืบสายจากตนลงไป ๓ ชั้น มีลูก ๑ หลาน ๑ เหลน ๑

ข. หญิงที่อยู่ในพระบัญญัติในพระศาสนาอันห้ามสังวาสกับชาย เช่น ภิกษุณีในกาลก่อน หรือแม่ชีในสมัยนี้

ค. หญิงที่บ้านเมืองห้าม เช่น แม่หม้ายงานท่าน อันมีในกฎหมาย

หญิง ๓ จำพวกนี้ จะมีฉันทะร่วมกันหรือไม่ร่วมกันไม่เป็นประมาณ ชายร่วมสังวาสด้วยก็เป็น กาเมสุมิจฉาจาร

หญิงที่เป็นวัตถุต้องห้ามของชาย โดยพิสดารมี ๒๐ จำพวก

๑. มาตุรักขิตา หญิงที่มารดารักษา

๒. ปิตุรักขิตา หญิงที่บิดารักษา

๓. มาตาปิตุรักขิตา หญิงที่มารดาบิดารักษา

๔. หญิงที่พี่ชายน้องชายรักษา

๕. ญิงที่พี่สาวน้องสาวรักษา

๖. หญิงที่ญาติรักษา

๗. หญิงที่โคตรหรือแซ่รักษา

๘. หญิงมีธรรมรักษา

๙. หญิงมีสามีรักษา
๑๐. หญิงมีสินไหม คือ พระราชาทรงรักษา

๑๑. หญิงที่ชายไถ่หรือซื้อมาด้วยทรัพย์เพื่อเป็นภรรยา

๑๒. หญิงที่อยู่กับชายด้วยความรักใคร่ชอบใจกันเอง

๑๓. หญิงที่อยู่เป็นภรรยาชายด้วยโภคทรัพย์

๑๔. หญิงที่เข็ญใจ ได้สักว่าผ้านุ่งห่ม ผ้าห่มแล้วอยู่เป็นภรรยา

๑๕. หญิงที่ชายขอเป็นภรรยา มีผู้ใหญ่จัดการให้

๑๖. หญิงที่ชายปลงภาระอันหนักให้แล้วยอมเป็นภรรยา

๑๗. หญิงที่เป็นทาสีอยู่ก่อน แล้วชายเอาเป็นภรรยา

๑๘. หญิงที่รับจ้างแล้ว ชายเอาเป็นภรรยา

๑๙. หญิงที่ชายรบข้าศึกได้เป็นเชลยแล้วเอาเป็นภรรยา

๒๐. หญิงที่ชายอยู่ด้วยขณะหนึ่งและหญิงนั้นก็เข้าใจว่าชายนั้นเป็นสามีของตน

สำหรับหญิง ชายต้องห้ามสำหรับหญิงมี ๒ ประเภท คือ

๑. ชายอื่นนอกจากสามี เป็นวัตถุต้องห้ามสำหรับหญิงที่มีสามีแล้ว

๒. ชายที่จารีตห้าม เป็นวัตถุต้องห้ามสำหรับหญิงทั้งปวง

ชายที่จารีตห้ามมี ๓ ประเภท คือ

๑. ชายที่อยู่ในพิทักษ์ของตระกูล เช่น พ่อ แม่ ลุง ป้า น้า อา ปู่ ย่า ตา ทวด

๒. ชายที่อยู่ในพิทักษ์รักษาของธรรมเนียม เช่น นักพรต นักบวช

๓. ชายที่กฎหมายบ้านเมืองห้าม เช่น พระภิกษุ สามเณร

หญิงที่ไม่เป็นวัตถุกาเมฯ ของชายมี ๔ ประเภท คือ

๑. หญิงไม่มีสามี

๒. หญิงที่ไม่อยู่ในพิทักษ์รักษาของท่าน

๓. หญิงที่จารีตไม่ห้าม

๔. หญิงที่เป็นภรรยาของตน

ชายที่ไม่เป็นวัตถุแห่งกาเมฯ ของหญิงมี ๔ ประเภท คือ

๑. ชายที่ไม่มีภรรยา

๒. ชายที่จารีตไม่ห้าม

๓. สามีของตน

๔. ชายที่ทำโดยพลการพ้นอำนาจของหญิง (ชายที่มาข่มขืน )

หลักวินิจฉัยกาเมสุมิจฉาจารมีองค์ ๔ คือ
๑. อคมนียวัตถุ วัตถุอันไม่ควรถึง (มรรคทั้ง ๓ )

๒. ตัสมิง เสวนจิตตัง จิตคิดจะเสพในวัตถุอันไม่ควรถึงนั้น

๓. เสวนัปปโยค ทำความพยายามในอันที่จะเสพ

๔. มัคเคนมัคคัปปฏิบัตติ มรรคต่อมรรคถึงกัน

ในเรื่องกาเมสุมิจฉาจารนี้ ผู้ที่เสพเองเท่านั้นจึงจะชื่อว่า ล่วงกาเมสุมิจฉาจาร ส่วนใช้คนอื่นให้ทำแก่คนอื่นนั้นไม่เป็นการผิดกาเมฯ แต่การใช้ให้คนอื่นทำกาเมฯแก่ตนนั้น ชื่อว่าเป็นการล่วงกาเมฯ โดยแท้

ความโดยพิสดารนี้เป็นของเก่ามีมานาน การตีความหรือวินิจฉัยอาจจะแตกต่างกันไป แต่ข้าพเจ้าพยายามให้เข้าใจมากที่สุดเพื่อนำไปปฏิบัติได้ถูกต้อง

หญิงที่รับสิ่งของมีทรัพย์เป็นต้น หญิงที่อยู่เป็นภรรยาด้วยโภคทรัพย์ หญิงที่เข็ญใจได้สักแต่ว่าผ้านุ่งห่มแล้วอยู่เป็นภรรยา หมายถึงหญิงที่อยู่ตัวคนเดียวไม่มีญาติพี่น้องใดๆ หรือญาติพี่น้องขับไล่ตัดญาติขาดมิตร ซึ่งคนอินเดียในสมัยพุทธกาลยากจนแร้นแค้นมีมาก ต้องเจอชะตากรรมลำบากหลายอย่าง เป็นคนใช้ เป็นขอทานหรือขายตัวเป็นทาสก็มี ดังนั้นเมื่อมีชายใดมาชอบพอหญิงผู้นั้นแล้วปลงภาระยอมชดใช้หนี้สิน หรือการให้ข้าวของเครื่องใช้ เพื่อต้องการนางมาเป็นภรรยาของตนก็อยู่ในหลักนี้

หญิงที่เป็นทาสีอยู่ก่อนแล้วชายเอามาเป็นภรรยา หมายถึงทาสหรือคนใช้ที่ยอมขายตัวเองเป็นคนรับใช้แล้วเจ้านายเกิดความชื่นชอบยกย่องให้เป็นภรรยา

หญิงที่ชายรบข้าศึกได้เป็นเชลยแล้วเอาเป็นภรรยา ข้อนี้อาจเกิดขึ้นอีกในอนาคต แต่ถ้าชายนั้นเอาเชลยหญิงไปข่มเหงล่วงเกินแล้วทอดทิ้ง อันนี้ผิดศีลข้อกาเมฯ

หญิงที่ชายอยู่ด้วยขณะหนึ่งและหญิงนั้นก็เข้าใจว่าชายนั้นเป็นสามีของตน หมายถึงชายหญิงอยู่ด้วยกันโดยการเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ทำให้หญิงนั้นเข้าใจว่าชายนั้นน่าจะเป็นสามีของตน คือต้องเป็นผู้หญิงกำพร้าไม่มีญาติ

หญิงที่รับจ้างแล้วชายเอาเป็นภรรยา ก็คือหญิงงามเมืองหรือหญิงโสเภณีที่ผู้ชายถูกใจแล้วเอามาเป็นภรรยา ซึ่งอาจจะมีการจ่ายทรัพย์ไถ่ตัวมาแล้วแต่กรณี

หญิงมีสินไหม คือพระราชาทรงรักษา ก็อย่างพวกนางสนมนางกำนัลทั้งหลาย

ข้ออื่นๆก็ไม่มีอะไรเกินความเข้าใจ หลักสำคัญอยู่ที่ว่า หญิงนั้นมีบิดามารดา ญาติพี่น้องรักษาอยู่หรือไม่ ให้ถือมารดาบิดาเป็นใหญ่ จะเป็นความเห็นชอบของคนใดคนหนึ่งไม่ได้ต้องเห็นพ้องต้องกันทั้งบิดาและมารดา ถ้ามารดาบิดาไม่มีก็ต้องเห็นตามพี่ชายน้องชาย ถ้าพี่ชายน้องชายไม่มี ก็ต้องเห็นตามพี่สาวน้องสาว พี่สาวน้องสาวไม่มีก็ต้องเห็นตามญาติผู้ใหญ่นับย้อนขึ้นไป ๓ ชั้น

ความที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ซึ้งถึงศีลข้อนี้ ขาดความรู้ความเข้าใจ แม้แต่ผู้ที่ถ่ายทอดไม่สามารถอธิบายความได้ถูกต้อง ทำให้มีคนทำผิดศีลข้อนี้มากขึ้น โดยเฉพาะความสำคัญผิด ในทางพุทธศาสนา หญิงใดอยู่ในความปกครองดูแลของบิดามารดา ญาติพี่น้อง ( ให้ถือตามลำดับ ) ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ จะแต่งงานก็ต้องได้รับความเห็นชอบจากบุคคลเหล่านั้นเสียก่อน

ถ้าไปใช้ชีวิตอยู่นอกบ้านตัวคนเดียว จะแต่งงานก็ต้องให้ญาติยินยอมเสียก่อน แต่ถ้ามารดาบิดา พี่น้องชายหญิง ปู่ ย่า ตา ทวด ไม่มี มีแต่ลุงป้าน้าอาที่ดูแลกันอยู่ก็เท่ากับมีญาติรักษา แต่ถ้าคนเหล่านั้นไม่เคยดูแลไม่จัดอยู่ในญาติรักษา จะแต่งงานกับใครไม่ต้องขอความเห็นชอบ แต่ให้บอกกล่าวให้รับรู้เท่านั้น

เรื่องของพี่น้องโดยเฉพาะ ถ้าไม่มีบิดามารดาและพี่แล้ว ทำไมต้องให้น้องเห็นชอบด้วยเพราะว่าชายผู้นั้นไม่ให้การอุปการะ ไม่ให้การศึกษา ไม่ให้สิ่งของที่สมควรให้ อันให้เกิดความเสื่อมเสียต่อน้องหรือญาติผู้ใหญ่ ทำให้เสื่อมเสียวงศ์ตระกูล ถูกผู้อื่นดูถูกเพราะสามีไม่ดีไม่มีความรับผิดชอบ

การที่ยังไม่ได้แต่งงานโดยความเห็นชอบของผู้ใหญ่แล้วมีการล่วงละเมิดทางเพศกัน เท่ากับทำผิดศีลกาเมฯทั้งนั้น คนส่วนใหญ่จะเข้าใจว่าถ้าอายุครบ ๑๘ ปีบริบูรณ์แล้วมีเพศสัมพันธ์โดยความยินยอมของทั้งสองฝ่าย ตามกฎหมายไม่ผิดก็จริงอยู่ แต่หญิงส่วนใหญ่อยู่ในความปกครองของมารดาบิดาและญาติ ก็ไม่พ้นที่จะทำผิดศีลกาเมฯ

พ่อแม่เลี้ยงลูกมาด้วยความลำบาก พ่อแม่มีพระคุณอันยิ่งใหญ่ ตามคำพรรณนาหาที่เปรียบไม่ได้ จู่ๆลูกสาวก็ไปยอมเป็นของชายอื่น ทั้งคู่ทำผิดข้อกาเมฯ โดยจะบอกว่าลูกโตแล้วหาเงินได้เองแล้ว ก็ไม่ได้เป็นข้ออ้างที่จะทำให้ไม่ผิดศีล

ถ้าลูกเปรียบแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ เมื่อมีใครมาทำให้แก้วตาดวงใจต้องมลทิน พ่อแม่พี่น้องย่อมเศร้าโศกเสียใจเป็นยิ่งนัก ของรักของหวงถูกขโมยหรือถูกทำลายชำรุดหักพัง ก็ย่อมเสียใจอยู่แล้ว แต่นี่เป็นลูกใครบ้างจะไม่เสียใจ อย่างนี้แล้วจะไม่เป็นการทำผิดศีลได้อย่างไรกัน

เพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของคนส่วนใหญ่ จึงสอนกันมาผิดๆ มีลูกสาวก็สอนให้รักนวลสงวนตัว แต่อธิบายไม่ถูกอธิบายไม่เป็น มีลูกชายจะออกจากบ้านบอกให้ระวังโรคเอดส์ ให้พกถุงยางอนามัย แต่ไม่รู้จักสอนเรื่องของศีลธรรม บางครั้งยังชมเชยลูกเสียอีก ทำอะไรให้รู้จักป้องกันและอย่าทำให้ผู้หญิงจับได้ นั่นแหละสอนลูกให้ตกนรกโดยไม่รู้ตัว

การสอนที่จะให้ได้ผลจริงจัง ก็ต้องสอนให้รู้จักละอายและเกรงกลัวต่อบาปก่อน เช่นเมื่อทำบาปอะไรแล้วจะได้รับผลกรรมอย่างไรบ้าง มีอะไรที่เป็นบาปบ้าง ศีล ๕ รักษาได้ยากแต่ก็ต้องพยายาม เมื่อจิตเข้าถึงธรรมจริงๆแล้ว ศีลก็จะค่อยๆบริสุทธิ์ขึ้นเอง ศีลข้อกาเมฯทำผิดกันมากก็เพราะไม่รู้ว่าเป็นความผิด

ฉะนั้นพ่อแม่ผู้ปกครองก็ควรจะสอนในสิ่งที่ถูกต้องให้ แม้ลูกเองก็ต้องเข้าใจศีลข้อกาเมฯนี้ดีแล้ว ก็สามารถที่จะเตือนพ่อแม่ที่กำลังหลงทำผิดหรือทำผิดอยู่ก็ให้ละเสียบาปกรรมจะได้ลดน้อยลง ไม่ใช่เฉพาะศีลข้อนี้แม้ข้ออื่นก็เช่นกัน

พระพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตะวันเมืองสาวัตถี ได้ตรัสถึงการตอบแทนพระคุณของพ่อแม่ที่ได้ผลอย่างแท้จริง และถูกต้องตามหลักพระพุทธศาสนาไว้ดังนี้

ภิกษุทั้งหลาย บุตรยกมารดาบิดาขึ้นวางไว้บนบ่าทั้งสองข้างปฏิบัติท่านทั้งสองด้วยการอบกลิ่น นวด อาบน้ำ ท่านทั้งสองได้ถ่ายอุจจาระและปัสสาวะอยู่บนบ่าบุตรนั้นตลอดร้อยปี แม้อย่างนั้นก็ยังไม่ชื่อว่าตอบแทนคุณของมารดาบิดา ได้เลย

ภิกษุทั้งหลาย อีกประการหนึ่งบุตรพึงสถาปนามารดาบิดาไว้ในราชสมบัติในแผ่นดินใหญ่มีแก้ว ๗ ประการ แม้อย่างนั้น ก็ยังไม่ได้ชื่อว่าบุตรได้ตอบแทนคุณของมารดาบิดาได้เลย เพราะว่า มารดาบิดามีอุปการะมาก บำรุงเลี้ยง แสดงโลกนี้แก่บุตรทั้งหลาย

ส่วนบุตรคนใด ทำมารดาบิดาผู้ไม่มีศรัทธาให้มีศรัทธามั่นคง ทำมารดาบิดาผู้ทุศีลให้ตั้งมั่นอยู่ในศีล ทำมารดาบิดาผู้มีความตระหนี่ให้มีการบริจาคทานเป็นนิจ ทำมารดาบิดาผู้ไม่มีปัญญาให้มีปัญญาเป็นเครื่องนำทางที่ถูกต้องได้

ภิกษุทั้งหลาย ด้วยเหตุการณ์ตอบแทน ๔ ประการนี้ ชื่อว่าบุตรได้ตอบแทนพระคุณของมารดาบิดาแล้ว ( ปฐมปัณณาสก์ ๒๐/๗๐ )

จูบนรก คือจูบแล้วมีสิทธิ์ตกนรก

กลับมาดูหลักวินิจฉัยกาเมฯกันก่อน คำว่ามรรคต่อมรรคถึงกัน มรรคทั้ง ๓ ก็มีทางปาก ทางทวารเบา ( ช่องคลอด ) ทางทวารหนัก โดยเฉพาะทางปากที่คนส่วนใหญ่จะไม่เข้าใจจึงเลียนแบบต่างชาติแล้วคิดว่าไม่มีอะไรผิด ถ้าเป็นการประกบปากกันธรรมดาก็ไม่มีอะไร แต่ถ้ามีการล่วงล้ำเข้าไปในปากโดยอาศัยลิ้น ก็จะเป็นการใช้มรรคถึงกัน

เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าหลังจากนั้นจะมีอะไรเกิดขึ้นตามมา เพราะถ้าใครคนใดคนหนึ่งเกิดติดเชื้อโรคร้ายแรง แล้วเชื้อโรคนั้นสามารถถ่ายทอดกันได้ทางน้ำลาย อย่างไวรัสตับอักเสบที่ติดต่อกันได้ทางน้ำลาย และโดยเฉพาะผู้มีแผลที่ปากทำให้ติดเชื้อได้ง่าย ก็จะเป็นการทำร้ายผู้อื่นและครอบครัวของเขา เราต้องคิดถึงผลกระทบที่ตามมาแล้วจะทำให้เราไม่กล้าทำผิด แต่ถ้าคิดถึงความสนุกหรือความสุขเล็กๆน้อยๆแล้วกระทำความผิดไปโดยคิดว่าไม่เป็นไรคนอื่นเขาก็ทำกันไม่เห็นผิดตรงไหนบาปจะสักเท่าไหร่กัน เพราะคนส่วนใหญ่คิดกันอย่างนี้จึงพากันตกนรกอย่างที่กล่าวไว้ว่า คนไปสวรรค์เท่ากับเขาโค คนไปนรกเท่ากับขนโค ซึ่งต่างกันอย่างมาก

สำหรับผู้บริสุทธิ์ที่ไม่เคยถูกจูบมาก่อน ประสบการณ์แรกขณะที่ถูกจูบก็จะแตกต่างกันไป บางคนถึงกับเหม่อลอยเพราะกำลังทบทวนรสชาติความรู้สึกจากการจูบครั้งแรก บางคนกลับไปแล้วยังนอนครุ่นคิดจินตนาการต่อไปไม่รู้จักเบื่อ บางคนถูกเรียกไม่ได้ยินคล้ายคนขาดสติ บ้างก็ลุ่มหลงไม่เป็นอันจะทำอะไร ให้เสียการเสียงาน มีบ้างที่ขาดสติไม่สามารถยับยั้งชั่งใจได้ สุดท้ายต้องมีเพศสัมพันธ์กัน บางคนก็สามารถคุมสติได้ไม่ยอมให้มีการล่วงเกินกันต่อไป

ผู้หญิงเมื่อถูกจูบแล้วเหมือนสูญเสียอะไรไปบางอย่าง ตกอยู่ในอำนาจของกิเลสและตัณหา เมื่อเป็นดังนั้นย่อมก่อให้เกิดความหวงแหน การแย่งชิง การทำร้าย ที่สุดถึงกับฆ่ากัน มันมีอานุภาพยิ่งใหญ่จริงๆ เมื่อรสสัมผัสได้เกิดขึ้นแล้ว จินตนาการต่างๆก็ไหลพรั่งพรูเข้ามาในสมอง เกิดความคิดที่จะได้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว จะมีการป้องกันไม่ให้ผู้อื่นมายุ่งเกี่ยว จะทะเลาะกันเพราะความหึงหวง จะใช้ความรักบีบบังคับให้ตามใจตัวเอง จะโกรธแค้นเมื่อมีผู้อื่นมาตักเตือนว่ากล่าว จะหงุดหงิดเมื่อไม่ได้ดังใจ จะโกหกเพราะกลัวจะสูญเสีย จะก้าวร้าวเพราะพ่อแม่ไม่เห็นด้วย จะหดหู่เศร้าใจเมื่อไม่ได้เห็นหน้า จะชิงชังเพราะถูกทรยศ จะเสียจริตเพราะลุ่มหลง ฯลฯ

ประวัติสงครามการสู้รบทั้งหลาย ส่วนหนึ่งเกิดจากการแก่งแย่งผู้หญิง ชิงรักหักสวาท ฆ่าล้างทำลายก่อเกิดสงคราม ความรักที่เกิดจากหลงผิดมักให้เกิดความทุกข์ตามมา

คราวนี้ลองมาเปรียบเรื่องของขโมยคนหนึ่งเข้าไปในบริเวณบ้าน แต่ได้ยินหมาเห่า คนในบ้านออกมาดูพร้อมกับอาวุธ ขโมยผู้นั้นเห็นเข้าตกใจกลัวจึงรีบหลบหนีไป การกระทำของขโมยคนนี้มีความผิดแล้วถึงแม้จะยังไม่ได้ขโมยของหรือทำร้ายผู้ใด แต่ก็ได้มีการบุกรุกเข้าไปเจตนาที่จะลักทรัพย์ก็ถือว่ามีความผิด ก็เช่นเดียวกับการจูบที่ใช้ลิ้นสัมผัสกัน กรรมอาจจะไม่หนักนักแต่ก็ได้เริ่มต้นสร้างกรรมไว้ รอแต่เหตุและปัจจัยอื่นมากระตุ้นให้ทำกรรมหนักเพิ่มไปอีก ยิ่งทำบ่อยครั้งกรรมก็สะสมไปเรื่อย

หรือเปรียบเทียบกับศีลข้อที่หนึ่ง การยิงนกตกปลา ฆ่าเป็ดฆ่าไก่ นำมาเป็นอาหาร หรือการกีฬา ไม่มีความผิดทางโลก แต่ในทางธรรมผิดศีลมีความจงใจฆ่าสัตว์ตัดชีวิต เช่นเดียวกับการจูบที่ใช้ลิ้นสัมผัสกัน ตามเหตุผลที่ยกมาข้างต้น

คนเรามักคิดเข้าข้างตัวเองเสมอ ข้อนี้แล้วแต่ความคิดของแต่ละบุคคล ข้าพเจ้าเพียงชี้ให้เห็นโทษเท่านั้น ถึงแม้จะเล็กน้อยตามความคิดของท่าน แต่สำหรับผู้ปฏิบัติธรรมแล้วไม่ควรมองข้ามแม้ความผิดเล็กน้อย ยาพิษเพียงหยดเดียวก็สามารถฆ่าคนให้ตายได้ ไม่ควรประมาท

ตัณหามีสิ่งที่เป็นที่รักที่ชอบใจเป็นเหตุ เพราะอาศัยการรักใคร่และพึงใจจึงเกิดการพะวง เพราะอาศัยการพะวงจึงเกิดการยึดถือ เพราะอาศัยการยึดถือจึงความตระหนี่ เพราะอาศัยความตระหนี่จึงเกิดการป้องกัน เพราะอาศัยการป้องกันจึงเกิดเรื่องในการป้องกันขึ้นคือ การทะเลาะ การแก่งแย่ง การวิวาท การพูดจาส่อเสียด การพูดเท็จย่อมเกิดขึ้น ถ้าการป้องกันมิได้เกิดแก่ใครในภพไหนๆ อกุศลกรรมทั้งหลายมีการทะเลาะตบตี เป็นต้น ก็จะไม่บังเกิด การที่เห็นรูป คือความสวยงาม ความยั่วยวนเป็นปัจจัยให้อยากสัมผัส เมื่อสัมผัสแล้วก็จินตนาการ ที่อยากจะร่วมรักร่วมใคร่ เพราะเหตุนั้นเป็นปัจจัยแห่งการสัมผัสก็คือ รูป

สัตว์ทั้งหลายที่กำหนัดยินดีในรูป เมื่อกำหนัดแล้วเกิดความเร่าร้อน ย่อมหาวิธีต่างๆเพื่อให้ได้มา เพื่อดับความเร่าร้อนคือตัณหานั้นเสีย อย่างกรณีผู้รุมโทรมหญิง พวกขาดการอบรมศีลธรรมที่ดี โดยเฉพาะพ่อแม่หรือผู้ปกครองที่ขาดการเอาใจใส่ ครอบครัวขาดความอบอุ่น ปัญหาของสังคมจึงยังคงมีอยู่ตลอด

เวลาพ่อแม่สอนลูกต้องให้เข้าใจเรื่องบุญและบาป เมื่อทำไปแล้วจะส่งผลอย่างไรต่อชีวิตของเราก่อน คนเราถ้าไม่กลัวบาปแล้วก็สามารถทำอะไรผิดๆได้ทุกอย่าง น่าสงสารพ่อแม่ทั้งหลายที่ส่วนใหญ่มักจะสอนให้ลูกๆเป็นคนเก่ง คนมีชื่อเสียง ทำอย่างไรจึงจะหาเงินมาได้มากๆ แต่ขาดการอบรมศีลธรรมที่ดีให้ พ่อแม่สอนให้ลูกรู้จักละอายและเกรงกลัวต่อบาป เมื่อทำบาปแล้วจะต้องตกนรก นรกเป็นอย่างไรก็หาภาพนรกมาให้ดูหรือพาลูกไปที่วัดที่มีรูปนรกและสวรรค์ การตกนรกเป็นอย่างไรเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสแค่ไหนไม่มีอะไรมาเปรียบเทียบได้ ถ้าลูกยังเล็กอยู่ก็ลองตีที่มือลูกพอให้รู้ว่าเจ็บ ให้อยู่ในที่เฉพาะไม่สามารถไปไหนได้เหมือนทำผิดแล้วถูกลงโทษ ถูกกักขัง และถามลูกว่าเวลาหมอฉีดยาให้เจ็บแค่ไหน ในนรกเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าและต้องรับกรรมอยู่อย่างนั้นหลายร้อยล้านปี พยายามสอนเน้นย้ำเพื่อให้ลูกจำเข้าไปในจิตและรู้สึกกลัวต่อบาปกรรมที่ทำไป แต่ถ้าทำดีในส่วนของบุญกริยาวัตถุ ๑๐ อันมี ทาน ศีล ภาวนา เป็นต้น จะส่งผลให้ไปเกิดบนสวรรค์ บนสวรรค์มีอะไรบ้างพรรณนาให้ลูกเห็นและอยากจะไปอยู่ จะได้ทำให้ลูกหมั่นทำทาน รักษาศีล ภาวนา ที่สำคัญพ่อแม่ต้องเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกเห็น เมื่อมีโอกาสก็พาลูกไปวัดทำบุญ ฟังเทศน์ ปฏิบัติธรรมบ้าง

พ่อแม่นั่งดูทีวีกีบลูก เมื่อเห็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องก็รีบบอกลูกทันทีว่าสิ่งนั้นผิดนะ ผิดอย่างไรก็ค่อยอธิบายให้ลูกฟังจะอธิบายตอนละครจบแล้วก็ได้ เมื่อบ่อยเข้าก็ลองถามลูกบ้าง สิ่งที่เห็นนั้นผิดอย่างไร ดูว่าลูกมีความเข้าใจหลักธรรมแค่ไหนแล้ว ทำจนเกิดความรู้จริงและไม่กล้าที่จะทำผิด อย่างกรณีละครไทยหลายเรื่องที่พระเอกปล้ำนางเอกจนได้เสียกัน ตอนหลังจะเป็นอย่างไรก็แล้วแต่ แต่การกระทำในตอนแรกนั้นเป็นการทำผิดศีลกาเมฯแล้ว เพราะนางเอกเขาก็มีพ่อแม่ญาติพี่น้องเหมือนกัน การที่พระเอกได้ล่วงละเมิดทางเพศแล้วสุดท้ายจะมาขอขมาบ้าง แต่งงานบ้าง ที่ทำไปก็เพราะความรักความหึงหวง กลัวคนอื่นจะมาแย่งไป อะไรทำนองนั้น ตามการประพันธ์เรื่องของแต่ละคน เมื่อทำผิดแล้วก็ผิดเลยจะมาแก้ตัวตอนหลังอย่างไรก็ไม่พ้นผิด ต่างกรรมต่างวาระ ตอนแรกผิดตอนหลังไม่ผิด แต่ความผิดตอนแรกก็ทำให้ตกนรกได้

ช่วงเทศกาลงานต่างๆ จะมีคู่รักพากันเข้าโรงแรมกันมาก โดยช่วงที่มีวันหยุดหลายวัน ที่สำคัญคือมีวันทางพระพุทธศาสนาอยู่ ๓ วันเป็นวันพระใหญ่ และยังมีวันลอยกระทงพิเศษเพิ่มมาอีก ๑วัน ซึ่งเป็นวันพระเช่นกัน คู่รักหลายๆคู่จะมีการพากันไปทำบุญบ้าง ไปเที่ยวต่างจังหวัดบ้าง เพราะมีวันหยุดหลายวัน มีการนอนค้างอ้างแรมตามสถานที่ต่างๆ และมีการสมสู่กันจะเป็นคู่รักกันก็ดี จะเป็นสามีภรรยากันก็ดี ล้วนไม่รู้จักการละเว้น ที่คนโบราณสอนเอาไว้วันโกนให้ละวันพระให้เว้น พ่อแม่สมัยใหม่ไม่รู้จักสอนลูก คนเราไม่ใช่สัตว์เดรัจฉานจึงต้องรู้จักละจักเว้น สัตว์เดรัจฉานจะสมสู่กันวันไหนก็ได้ถ้ามีความต้องการขึ้นมาเพราะสัตว์เหล่านั้นไม่รู้จักวันโกนวันพระ สุนัขเองก็สมสู่กันให้เห็นตามริมทางข้างถนนมีออกจะบ่อยไป แม้สัตว์เดรัจฉานทั้งหลายก็สมสู่กันเองตามธรรมชาติไม่ต้องมีใครไปสอนให้มันทำ ด้วยเหตุนี้ทำให้สังคมเสื่อมถอยลง เพราะไม่รู้จักละจักเว้น ชอบใจหรือพอใจกันก็ลักลอบสมสู่กัน ไม่สนใจใยดีกับความรู้สึกของพ่อแม่ผู้ปกครอง

เรื่องเพศสัมพันธ์ไม่ใช่สิ่งเลวร้าย ถ้าทำถูกต้องทำนองครองธรรม เพราะเมื่อตัณหาเกิดขึ้นคำว่าแม่หรือลูกก็ไม่มีแล้ว เมื่อก่อนมีข่าวพ่อข่มขืนลูก เดี๋ยวนี้มีข่าวลูกข่มขืนแม่เกิดขึ้นจริงมีข่าวออกมาให้เห็นทางทีวีและหนังสือพิมพ์

พระพุทธเจ้าจึงทรงตำหนิเรื่องกาม กามมีสัมผัสเป็นทุกข์ กามคุณคือเครื่องจองจำ กามคุณ ๕ คือรูปที่พึงเห็นด้วยตา น่าปรารถนา น่าใคร่ น่ารัก น่าพอใจ เกี่ยวกับกาม เป็นที่เกิดแห่งความกำหนัด แม้เสียง กลิ่น รส และสัมผัส ก็เช่นเดียวกัน ผู้ใดกำหนัด สยบ หมกมุ่น ไม่แลเห็นโทษ ไม่มีปัญญาคิดสลัดออก ย่อมไม่พ้นจากขื่อคาและเครื่องจองจำเหล่านี้ได้ ( เตวิชชสูตร ๙-๔๑๒ )

เหตุที่ทำให้คนเราต้องเวียนว่ายตายเกิดหาที่สุดภพชาติไม่ได้ ก็เนื่องจากกามเป็นเหตุ พระอริยะบุคคลอย่างพระโสดาบันและพระสกิทาคามี ก็ยังตัดกามไม่ได้ต้องมาเกิดอีกอย่างมาก ๗ ชาติ อย่างน้อยหนึ่งชาติ ส่วนพระอนาคามีตัดกามได้เด็ดขาดไม่ต้องกลับมาเกิดอีก แต่จะไปสำเร็จอรหันต์บนพรหมโลก และพระอรหันต์ตัดภพชาติได้หมดสิ้น ได้ละสังโยชน์ทั้ง ๑๐ ได้ ไม่กลับมาเกิดอีก

การรักษาศีลให้บริสุทธิ์แม้เพียงข้อเดียวก็ส่งผลให้มหาศาล แต่ถ้ารักษาให้ได้ ๕ ข้อยิ่งดีไปใหญ่ ดังเรื่องของชายหนุ่มผู้หนึ่งมีอาชีพรับจ้างเป็นคนสวนในบ้านของเศรษฐีคนหนึ่ง เศรษฐีคนนี้ต้องเดินทางไปต่างแดนบ่อยๆ เพื่อติดต่อการค้า อยู่มาวันหนึ่ง ท่านเศรษฐีจำเป็นต้องไปต่างแดนหลายวัน จะพาเมียสาวไปด้วยก็ไม่สะดวก จะให้อยู่บ้านคนเดียวก็กลัวจะมีภัยจากโจรร้าย จึงให้คนสวนมานอนค้างที่บ้านให้เป็นเพื่อนของภรรยา

ภรรยาสาวของเศรษฐีเห็นหน้าหนุ่มคนสวนก็มีใจรักใคร่ ตัวเองก็ยังสาวและสวยอยู่ ชายหนุ่มก็แข็งแรง ผิดกับท่านเศรษฐีที่มีอายุมากแล้ว ดังนั้นภรรยาเศรษฐีจึงพยายามยั่วยวนให้ชายหนุ่มหลงใหล แต่ชายหนุ่มไม่เล่นด้วย ที่สุดก็วางแผนให้ชายหนุ่มมากินข้าวในบ้าน โดยอ้างเหตุผลสารพัดและมีการดื่มเหล้าด้วย เพื่อต้องการให้ชายหนุ่มเมาขาดสติ ก็ได้ช่องสบโอกาสยั่วยวนให้ชายหนุ่มหลงไหล เพื่อตอบสนองความต้องการทางเพศของตน

ฝ่ายเศรษฐีมีความคิดถึงเมียสาวว่าจะอยู่อย่างไร จึงกลับมาที่บ้านอย่างเงียบๆ เพื่อไม่ต้องการให้ใครรู้ เศรษฐีได้แอบดูพฤติการณ์ของเมียสาวโดยตลอด

ข้างเมียสาวจะยั่วยวนอย่างไรก็ไม่เป็นผล ที่จะทำให้ชายหนุ่มตกบ่วงเสน่หาของตนได้ แม้ชายหนุ่มจะดื่มเหล้าไป แต่ยังมีสติพอที่จะไม่ล่วงเกินภรรยาสาวของเศรษฐี พยามยามอดทนอดกลั้นจนรอดจากการทำผิดศีลกาเมฯได้

เศรษฐีแอบดูอยู่จนมั่นใจว่า ชายหนุ่มผู้นี้อย่างไรเสียก็ไม่ยอมเป็นชู้กับภรรยาของตนได้ จึงกลับไปติดต่อการค้าให้สำเร็จเรียบร้อย เมื่อเสร็จภารกิจแล้วจึงกลับมาบ้านด้วยความสุข ชาวบ้านต่างซุบซิบนินทาว่าท่านเศรษฐีถูกสวมเขา ภรรยามีชู้กับชายหนุ่มคนสวน เศรษฐีจึงเรียกให้ทุกคนมาพร้อมหน้ากัน และเริ่มไต่สวนความจริงทั้งหมด ภรรยายอมรับว่าทำจริงแต่ไม่สมหวังเพราะชายหนุ่มใจแข็งมาก ส่วนชายหนุ่มก็รับว่าจริงตามคำของภรรยาเศรษฐี

เศรษฐีถามชายหนุ่มว่า ทำไมจึงไม่คิดที่จะลวนลามภรรยาของข้าบ้าง นางมีอะไรไม่ดีตรงไหนเหรอ หรือว่าเจ้าไม่มีน้ำยา ชายหนุ่มตอบไปว่า ข้าพเจ้าเป็นคนสวนบางครั้งต้องฆ่าสัตว์ตัดชีวิตบ้าง บางครั้งก็ดื่มเหล้า ทำให้ศีลของข้าพเจ้าไม่บริสุทธิ์ เรื่องลักเล็กขโมยน้อยข้าพเจ้าไม่เคยทำ เรื่องโกหกข้าพเจ้าไม่เคยพูด คำหยาบก็พูดอยู่บ้างเพราะพูดไม่ค่อยเป็น เพราะข้าพเจ้าเป็นคนบ้านนอกไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ แต่ข้าพเจ้าก็ไม่เคยทำผิดลูกเมียใคร แม้จะดื่มเหล้าแต่ไม่เคยเมาควบคุมสติไม่ได้ ข้าพเจ้ายึดศีลข้อกาเมฯนี้ตลอดชีวิต

เศรษฐีกล่าวว่าข้าเชื่อถือเจ้า เพราะข้าเคยกลับบ้านมาและแอบดูการกระทำของพวกเจ้าโดยตลอด ประเสริฐนักที่จะมีชายหนุ่มถูกยั่วยวนถึงขนาดนี้แล้วยังทนอดกลั้นอยู่ได้ แล้วท่านเศรษฐีก็แบ่งทรัพย์สมบัติให้จำนวนหนึ่งแก่ชายหนุ่มคนนั้น

นี่ผลของการรักษาศีลบริสุทธิ์แม้เพียงข้อเดียวก็ยังทำให้ชายหนุ่มมีอนาคตที่ดีขึ้น ถ้ารักษาได้หลายข้อก็ยิ่งทวีคูณไปอีก ผู้อ่านที่มีความเข้าใจในเรื่องศีลข้อกาเมฯละเอียดยิ่งขึ้นก็ช่วยนำไปเผยแพร่ความรู้นี้ออกไปให้มากๆ สังคมจะได้ดีขึ้นมาบ้าง ถ้าทุกคนช่วยกัน โดยเฉพาะการเริ่มต้นจากครอบครัว พ่อแม่สอนลูกให้รู้จักหลักธรรมที่ถูกต้องแท้จริง จะได้ช่วยไม่ให้ลูกๆต้องตกนรกเพราะความเข้าใจผิดหลงผิดอย่างทุกวันนี้ กิเลสตัณหานำมาซึ่งความทุกข์มาให้

เมื่อคนรักนอกใจ

2012-11-07T03:01:00.000-08:00

เพิ่มคำอธิบายภาพ
ผู้วาดภาพประกอบ : กฤษณะ สุริยกานต์

เมื่อคนรักนอกใจ จะทำยังไงดี

ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายถ้าเจอแบบนี้เข้าทำใจลำบากทั้งนั้น ยิ่งถ้ารักกันมานาน รักแบบมีสัมพันธ์สวาทคือมีการได้เสียกันแล้วแต่ยังไม่ได้แต่งงานหรือมีการยอมรับของญาติทั้งสองฝ่าย รักแบบมีลูกด้วยกัน

ในทางโลกจะแก้ไขยังไงผมขอให้วางไว้ก่อน ผมจะบอกวิธีแก้ไขทางธรรมว่าต้องปฏิบัติและทำอย่างไรบ้าง และเมื่อคุณเข้าใจธรรมลึกซึ้งขึ้น คุณจะเป็นผู้ตัดสินใจเองว่า คุณจะหย่าร้างขาดจากเขาโดยเด็ดขาด คุณจะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากภรรยาน้อย (มีมูลนิธิหลายที่ให้คำปรึกษา) คุณจะให้อภัยเขาและถ้าเขาทำอีกคุณจะดำเนินการยังไงต่อไป

ในทางธรรม ผมจะพูดถึงความรักที่ผิดหวังอย่างรุนแรงขนาดจะเป็นบ้า ฆ่าตัวตาย กินไม่ได้นอนไม่หลับ ไม่สนใจเรื่องงานการ สิ่งที่เคยทำก็ไม่ทำ ดูแล้วทั้งน่าเวทนาและน่าสังเวชต่อผู้คนที่พบเห็นและคนรอบข้าง เก็บความรู้สึกอัดอั้นตันใจไม่ให้ใครรู้ พอกลับมาบ้านก็มาร้องไห้ฟูมฟาย ยังกับคนรักตายจากกัน บางทีญาติผู้ใหญ่เสียยังไม่ร้องไห้ถึงขนาดนี้เลย เพราะญาติไม่ได้อยู่ใกล้ชิดและไม่สามารถให้ความสุขทางด้านกามารมณ์ได้ บางครั้งก็พาลกับคนในบ้าน

ความสุขทางด้านกามารมณ์เป็นความสุขที่ไม่แน่นอน แต่คนส่วนใหญ่ก็อยากจะได้มัน ทำสารพัดอย่างที่จะให้ได้มา เมื่อได้มาแล้วมันไม่ได้ดังใจก็แสวงหาใหม่ ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชายที่ไปมีเมียน้อย คนส่วนใหญ่มักเรียกผู้หญิงที่มีสามีแล้วและไปยุ่งกับชายอื่นอีกว่า ผู้หญิงคนนั้นมีชู้ แต่ในทางกลับกัน ถ้าผู้ชายที่มีภรรยาแล้วและไปยุ่งกับผู้หญิงอื่นมักเรียกผู้ชายคนนั้นว่า เขามีเมียน้อย ทำไมไม่เรียกว่าผู้ชายคนนั้นมีชู้ล่ะ

ผู้หญิงที่ไปยุ่งกับผัวชาวบ้านก็บอกว่าผู้หญิงคนนั้นไปมีชู้กับผัวชาวบ้าน หรือผู้ชายไปยุ่งกับเมียชาวบ้านก็บอกว่าผู้ชายคนนั้นไปมีชู้กับเมียชาวบ้าน แต่ในเรื่องแรกผู้ชายจะถูกพูดถึงว่ามีเมียน้อย ซึ่งเรื่องนี้อาจจะทำให้ผู้ชายที่มีเมียน้อยเข้าใจผิดว่าเป็นเรื่องที่ไม่ผิดศีลข้อกาเม หรือบางคนรู้แต่ก็ยังอยากมี หรือบางทีก็แก้ตัวไปว่าใครๆเขาก็ทำ ก็นี่แหละที่ใครๆเขาก็ทำกันส่วนใหญ่ตกนรกหมดแล้ว พอพวกนี้ตกนรกแล้วก็ไม่มีโอกาสจะมาบอกซะด้วย เขาเราบางครั้งไม่ได้พิจารณาก่อนที่จะทำอะไรลงไปคิดว่าคนส่วนใหญ่ทำก็ทำตามเขาไม่น่าจะผิดอะไร “พระพุทธเจ้าตรัสว่า คนไปสวรรค์เท่ากับเขาโค คนไปนรกท่ากับขนโค” คนส่วนใหญ่ก็คือขนโคและก็ตกนรกไป

ถ้าคนรักของเราทำผิดศีลแล้วต้องตกนรก เราจะตกนรกไปรับความทรมานกับเขามั้ย ผมอยากให้คนปฏิบัติพิจารณาตรงนี้ว่าเราจะโง่ไปกับเขาหรือไม่ ถ้าคุณคิดว่าจะไปก็จบเป็นบัวใต้น้ำ อย่างนี้เสียเวลาอธิบาย ก่อนที่พูดแนะนำต่อไป ผมขอเอาเรื่องของลุงคนหนึ่งมาเล่าให้ฟังเป็นข้อคิดในการตัดสินใจ

ผมได้คุยกับลุงคนหนึ่งอายุประมาณเกือบ ๘๐ ปี ภรรยาของลุงเสียไปนานแล้ว แต่ลุงก็ยังมีความต้องการทางเพศอยู่ ลุงแกก็ไปใช้บริการของนักศึกษาบ้าง คนข้างบ้านบ้าง ลูกใครเมียใครก็ไม่สนใจถ้าผู้หญิงมาให้ท่าแล้วละก็จัดการหมด ถ้าหาไม่ได้ก็ซื้อบริการเอา ตอนนั้นผมก็คุยธรรมกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่งอยู่ ลุงแกสนใจก็มาถามผมว่าที่แกทำไปนั้นผิดมั้ย ผมบอกไปว่าผิด นรกเตรียมต้อนรับลุงอยู่นะ ลุงว่า..และที่ผมเคยทำบุญไปละ ผมก็บอกว่าบุญส่วนบุญบาปส่วนบาป อยู่ที่ว่าวาระจิตสุดท้ายคิดอะไรอยู่ คิดถึงบุญก็ไปสวรรค์คิดถึงบาปก็ไปนรก ถ้าลุงคิดแต่เรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงอาจจะไปเป็นสัตว์เดรัจฉานก่อนก็ได้

แหม! ถ้าผมตายไปตอนนี้ก็ดีนะซี ผมก็ไปอยู่ข้างบนมีเมียๆรอผมอยู่เป็นพันคน สุขบรมสุขอย่าบอกใคร ผมก็ทำบุญทำทานรักษาศีล เรื่องบุญก็ทำมาหลายอย่าง มากบ้างน้อยบ้างยังไงก็เต็มใจทำ อยู่ข้างบนย่อมดีกว่าอยู่ข้างล่างแน่นอน ถ้าลุงอยากไปก็เร่งทำบุญให้เยอะๆ เรื่องผู้หญิงก็เพลาๆลงบ้างทำให้มันถูก ก่อนตายก็อย่างที่บอกจิตสุดท้ายให้คิดแต่เรื่องบุญ ตอนที่ลุงทำบุญก็ชวนคนอื่นเขาทำด้วยจะได้มีบริวารเยอะ อย่างลุงนี่เมียพันคนคงไม่พอนะ ไปหามาเพิ่มให้มากๆไปทำบุญและชวนคนอื่นด้วย เมียเราเขาเรียกว่าเทพธิดา ส่วนนางฟ้าก็เป็นผู้รับใช้ต่างๆนางสนมก็ใช่ อย่างนี้ก็เหมือนเมียน้อย แต่เมียน้อยอย่างนี้ไม่ผิดศีล และยังมีนางอัปสรอีก เป็นนางฟ้าบริการหรือเป็นนางฟ้าส่วนกลาง เทพบุตรองค์ไหนจะเรียกไปหลับนอนก็ได้ นางอัปสรมีบุญที่ได้ขึ้นสวรรค์แต่มีกรรมที่ไม่มีสังกัดคือไม่มีเทพบุตรหรือสามีเป็นของตัวเอง พอพูดอย่างนี้ลุงแกยิ่งสนใจใหญ่ ผมก็พูดต่อไปว่า แต่สวรรค์ก็มีกำหนดเวลานะแต่ละชั้นก็ไม่เท่ากัน บางชั้นเวลา ๑ วัน สวรรค์เท่ากับ ๑ ปีโลกมนุษย์ ๑ วันเท่ากับ ๑๐๐ ปี (เข้าไปดูเรื่องสัคคกถา)

ถ้าอยู่บนสวรรค์แล้วมัวแต่บริโภคกามอย่างเดียว ไม่กินข้าวกินปลา(อาหารทิพย์) ก็ตกสวรรค์ก่อนเวลาอันควรได้นะ เหมือนโลกมนุษย์ที่คนตายก่อนเวลาอันควร พวกตายโหง ตายจากอุบัติเหตุ หรือถูกยิงตาย เขาเรียกว่ากรรมมาตัดรอน ถ้าเทพบุตรต้องมาตกสวรรค์เพราะบริโภคกามโดยไม่หยุดพักทานอาหารบ้าง ก็มาเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน มาเป็นหมา(สุนัข)ตัวเมีย เป็นหมาบริการให้กับหมาตัวผู้ทุกตัว คือหมาตัวผู้ตัวไหนอยากได้ก็ต้องยอมหมาตัวนั้น นานวันเข้าก็เป็นหมาขี้เรื้อนที่ไม่มีหมาตัวผู้ที่ไหนสนใจ พอพูดถึงตรงนี้ ลุงแกหัวเราะชอบใจใหญ่ ทิดนี่เล่าสนุกนะมองเห็นภาพเลย และตอนที่แกจะลุกออกไป แกยังหันหาพูดว่า หมาขี้เรื้อนแล้วก็หัวเราะด้วย ปกติเรื่องธรรมลุงแกจะไม่ค่อยเชื่อหรือฟังใครเพราะแกเป็นลูกศิษย์วัดมาตั้งแต่เด็กๆ แต่แกก็ยอมที่จะฟังผมและมาถามผมบ่อยๆ ตอนนั้นคุยแบบสบายๆไม่ซีเรียส แต่พอพูดถึงผลกรรมและอานิสงส์ต่างๆว่าจะได้เป็นอะไรบ้างก็จะหัวเราะชอบใจ พูดเหมือนเล่นแต่เป็นจริงทุกประการ คนฟังก็ไม่ค่อยเบื่อ ลองเอาเรื่องนี้ไปพิจารณาด้วยจะช่วยในการปฏิบัติได้มาก

การปฏิบัติในเบื้องต้น ห้ามนึกถึงความสุขที่เคยได้รับจากคู่ของตัวเอง เพราะยิ่งคิดยิ่งทุกข์ คนส่วนใหญ่เมื่อผิดหวังในความรักแล้ว มักจะคิดถึงความสุขเก่าๆที่คู่ของตัวเองเคยปรนเปรอให้ โดยเฉพาะบทพิศวาสบทรักบนเตียง ถ้าคิดอย่างนี้ก็เท่ากับเราไปยึดมั่นถือมั่นว่าเขาต้องเป็นของเราคนเดียวเขาต้องทำให้เราไม่ใช่ไปทำให้คนอื่น เลยกลายเป็นหลงตรงนี้ไป ถ้ามีความคิดตรงนี้เกิดขึ้นให้คิดเสียว่ามันไม่เที่ยง ถ้ามันเที่ยงเขาต้องอยู่กับเราคนเดียว พยายามคิดอย่างนี้ทุกครั้ง เพื่อจะหยุดความรักความเสน่หาอาลัยอาวรณ์ก่อน เมื่อก่อนที่ยังไม่มีปัญหาความรักคือความรักหวานชื่น คนส่วนใหญ่ก็จะคิดถึงความสุขที่ได้รับจากคนรักโดยเฉพาะบทรักบทพิศวาสที่อยากให้คนรักทำให้อีก รอว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลานั้นสักที พอไม่ได้ก็หงุดหงิด บางคู่ห่างเหินไม่มีการร่วมรักกันหลายวัน บางคนเป็นเดือน เลยทำให้สงสัยในพฤติกรรมของฝ่ายตรงข้ามว่านอกใจไปมีคนอื่นหรือเปล่า หรือเวลาร่วมรักกันก็เป็นไปแบบนั้นๆเหมือนเป็นหน้าที่มากกว่าความรัก เมื่อคนรักไม่ได้เสนอและสนองความต้องการให้เราก็คิดมากไปต่างๆนานา เมื่อความรักไม่สมหวังปัญหาก็เกิดขึ้นแล้วไม่รู้จะแก้ไขยังไงซึ้งทั้งหมดนั้นไม่ควรคิดเป็นอย่างมากปล่อยวางก่อน

ต่อไปก็ให้พิจารณาดังนี้ เมื่อก่อนไม่มีเขาเราก็อยู่ได้ เมื่อก่อนไม่มีเขาเราก็ไม่ตาย ตอนนี้ไม่มีเขาเราก็สบาย หรือจะใช้เป็นการภาวนาว่า ขาดเขาเราอยู่ได้ ขาดเขาเราไม่ตาย ขาดเขาเราสบาย ขณะนั้นไม่จำเป็นต้อง พุทโธ พุทโธ ใช้คำภาวนาอย่างที่บอกเพื่อให้มองเห็นว่า เขาไม่สามารถมีอิทธิพลต่อจิตใจของเราได้ ไม่มีเขาเราก็อยู่ของเราได้ ถ้าเขาตายหรือตกนรกเขาก็ไปของเขาคนเดียว เราจะไปกับเขาทำไม เมื่อคนเราเกิดมานับชาติไม่ถ้วน ย่อมเคยเกิดเป็นทั้งผู้หญิง ผู้ชาย แม้แต่กะเทย แต่ละภพชาติที่ผ่านมาไม่รู้ว่าคนที่เคยเป็นสามี ภรรยา เมื่อชาติก่อนนี้ตายแล้วไปเป็นอะไรอยู่ที่ไหนกันบ้าง ถ้าเราอาลัยอาวรณ์ต่อคนรักเก่าของเรา ก็คงไปตามหาทั้งในนรกและบนสวรรค์ถ้าเจอกันแล้วจะจำกันได้หรือเปล่า(ไปอ่านรายละเอียดเพิ่มในศีลข้อกาเม และเรื่องของนางอุพพรี) อ่านเรื่องพระเจ้า ๕๐๐ ชาติ และคิดตามจะรู้ว่าคนเราที่เกิดมานับชาติไม่ถ้วนนั้นเคยเกิดเป็นอะไรบ้างต้องเจอวิบากกรรมมากน้อยแค่ไหน แม้พระโพธิสัตว์ก็ยังไม่พ้นนรกเลย

คำภาวนาที่ว่าขาดเขาเราสบาย ก็ต้องคิดว่าเราสบายจริงๆ คือเขาไม่มาสร้างความเดือดร้อนให้เรา ไม่ด่าทอ ไม่ชกต่อยทุบตี ไม่มาผลาญเงินของเรา ไม่เมาเหล้าอาละวาดอย่างที่เคยทำ ฯลฯ ทุกเรื่องที่ทำให้เราทุกข์ใจ(ห้ามคิดถึงเรื่องเซ็กส์เด็ดขาด) พอสมาธิจิตเริ่มดีขึ้น ก็ให้พิจารณาอสุภกรรมฐาน ร่างกายของเขามีแต่สิ่งเน่าเหม็นน่ารังเกียจ ถ้าไม่อาบน้ำแปรงฟันแค่วันเดียวก็กอดจูบไม่ลงแล้ว ปากเหม็นเน่าเหมือนซากขยะกลิ่นตัวแรง ถ้าทานเหล้าด้วยแล้วเหม็นเป็นที่สุดควบคุมตัวเองไม่ได้ คนอย่างนี้เราจะไปดูแลเขาทำไมตายไปก็ไม่พ้นนรกเกิดมาเป็นมนุษย์อีกก็ไม่มีปัญญา บางทีสติเลอะเลือน ต่อไปร่างกายเริ่มเหี่ยวย่นหย่อนยาน ที่สุดก็ตายจากเราไป น้ำเหลืองน้ำหนองเริ่มไหลมีหนอนชอนไชอย่างนี้จะกอดจูบเขาลงมั้ย เวลาเอาไปเผาก็เหลือแต่เถ้าธุลี ไม่มีความดีอะไรที่จะให้เราอาลัยอาวรณ์ ตายแล้วก็จบกันต่างคนต่างไปตามวิบากกรรมของแต่ละคน

ตอนนี้เราไม่รู้ว่าจะเกิดตายอีกกี่ชาติ ถ้ายังไม่บรรลุธรรมก็หาที่สุดของภพชาติไม่ได้ เวียนว่ายตายเกิดอย่างนี้อยู่เรื่อยไป เวลานี้เราเกิดในแดนพระพุทธศาสนาแล้วเราต้องเร่งสร้างบุญปฏิบัติภาวนาให้มาก หรืออย่างน้อยถ้าตายไปในเวลานี้ก็ขอให้ไปเกิดบนสวรรค์เจอเทพบุตรสุดที่รักของเรา หรือไปเจอเทพธิดานางฟ้าที่สวยน้อยที่สุดก็ยังสวยกว่านางงามจักรวาล คิดอย่างนี้ดีกว่าไปจมกับความรักที่มีแต่ทุกข์ ทำไมจะต้องไปยึดติดกับคนอย่างนั้นด้วย อยู่บนสวรรค์ยังได้ฟังธรรมกับพระอินทร์ที่ในเวลานี้ท่านเป็นพระโสดาบันบุคคลแล้ว หรือฟังธรรมกับพระศรีอารย์(พระศรีอารย์อยู่สวรรค์ชั้นดุสิต เสวยบุญได้ประมาณ ๗ วันสวรรค์) ทั้ง ๒ ท่านสับเปลี่ยนเวียนมาบรรยายธรรมตามโอกาส อย่างนี้ทำให้เราได้ฟังธรรมที่ละเอียดลึกซึ้งและมีโอกาสบรรลุธรรมตามพระอินทร์ท่านด้วย ว่าแล้วก็พิจารณาต่อไปตามที่บอกพิจารณาให้มากทำให้บ่อย เพื่อให้จิตยอมรับสภาพกรรมที่เราทำไว้แต่ไม่ยึดติดเพราะมันเป็นของไม่เที่ยง เป็นทุกข์ รู้แล้วก็ละวางจะได้ไม่ทุกข์อีกต่อไป ทำซ้ำๆเพื่อให้เกิดความชำนาญ พอมีทุกข์อะไรมากระทบก็จะเข้าใจและละวางได้ไม่ยึดติดกับทุกข์นั้นๆ ทำได้ถึงตรงนี้ก็ต่อไปก็พัฒนาให้ละเอียดขึ้น

ความจริงที่ทำให้คนที่ผิดหวังจากความรักแล้วมีแต่ความทุกข์ก็คือความหลง หลง รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส และอารมณ์ ที่ทางพระเรียกว่าอายตนะ ๖ เรื่องรูป รส กลิ่น เสียง เป็นของธรรมดาที่ต้องประสบเจออยู่ตลอดเวลา แต่พอได้มีการสัมผัส กอด จูบ ลูบคลำแล้ว ก็เกิดความหลง คือหลงในอารมณ์ รัก พิศวาส อารมณ์จุดสุดยอด เพราะเหตุเกิดตรงนี้ก็ต้องดับตรงนี้ ผมไม่ได้พูดอย่างที่พระท่านสอนกันว่า สัมผัส ร้อน หนาว เย็น อุ่น นุ่มแข็ง พูดกันตรงๆเลย เพราะพระบางท่านที่สอนท่านไม่เคยมีครอบครัวมาก่อนท่านอาจจะอธิบายไม่จะแจ้ง

ความโลภ ความโกรธ และความหลง ตัวหลงนี้ตัดอยากที่สุดจึงอยู่ในอันดับสุดท้าย เพราะแม้แต่พระโสดาบันก็ยังหลงกลับมาเกิดอีกอย่างมาก ๗ ชาติ อย่างกลาง ๓ ชาติ อย่างน้อย ๑ ชาติ(พระโสดาบันที่มีความละเอียดของจิตไม่เท่ากันแบ่งเป็น ๓ ระดับ) พระสกิทาคามีหลงมาเกิดอีก ๑ ชาติ พระอนาคามีไม่มาเกิดอีกแล้วแต่จะไปสำเร็จอรหันต์บนพรหมโลก

คนที่ประสบปัญหาความรัก ธุรกิจล้มเหลวขาดทุน ถูกโกง ฯลฯ จนเกิดความทุกข์แสนสาหัส ผมคิดว่าคนเหล่านี้มีโอกาส มีโอกาสอย่างไร ก็โอกาสที่จะเข้าถึงธรรมได้ละเอียดขึ้นจนอาจจะบรรลุธรรมขั้นใดขั้นหนึ่งก็เป็นไปได้ แต่เขาจะพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสหรือเปล่า ถ้าเขาเหล่านี้ยังเสพสุขสบายอยู่เขาจะมองเห็นความทุกข์ที่แท้จริงหรือไม่ อย่างดีก็เข้าวัดทำบุญสร้างโน่นสร้างนี่ เพื่อคิดว่าถ้ามาเกิดอีกจะได้ไม่ลำบาก คนที่ประสบความทุกข์แสนสาหัสกำลังเจอบททดสอบว่าคุณจะเข้าใจหลักธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงสอนหรือไม่ พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนเรื่องความสุขแต่เรื่องความทุกข์ อีกอย่างคนเรามักหนีความจริงและเป็นขี้แพ้ แพ้มาตลอดทุกภพทุกชาติ พอเกิดทุกข์ตรงนี้ก็ไปหาความสุขตรงนั้น อย่างเช่น พอเรานั่งปฏิบัติกรรมฐานอยู่ตรงนี้สักพักก็ปวดเมื่อยแล้ว พอปวดมากๆก็เปลี่ยนอิริยาบถ ยื่น เดิน นอน บ้าง คือยังไม่ได้ทันพิจารณาเลยว่าที่ปวดนั้นจริงหรือไม่ เวลานั่งใหม่ๆทำไมไม่ปวดแล้วขณะนี้ทำไมถึงปวด ปวดเพราะอะไร

นั่งให้เห็นความทุกข์ ไม่จำเป็นต้องนั่งนาน ๑-๒ ชั่วโมง กำลังดี เพราะนั่งนานไปก็จะเป็นติดสุข และการเปลี่ยนอิริยาบถก็เปลี่ยนได้แต่ไม่ใช่ตลอดเวลา ไม่ใช่พึ่งนั่งก็คันโน้นเกานี่ขยุกขยิกตลอดเวลา เหมือนลิงที่ไม่อยู่สุข(วิธีนั่งปฏิบัติจะอยู่ในท้ายเรื่อง) สำหรับเวลานี้ให้เข้าใจตรงนี้ก่อน เพื่อตัดตัวทุกข์ที่มันกินใจอยู่ในเวลานี้ให้ได้ ถึงเวลานั้นเราอาจจะขอบใจคนที่ทำให้เราทุกข์ว่าเป็นครูของเรา เพราะถ้าไม่มีเขาเราก็จะไม่มีโอกาสพบธรรมละเอียดลึกซึ้งได้ ค่อยๆศึกษาไปแล้วแต่วาสนาบารมีของแต่ละบุคคลไม่เท่ากัน บางคนปฏิบัติธรรมเป็น ๑๐ ปียังไม่ก้าวหน้าก็มีเยอะไป บางคนปฏิบัติไม่นานอาจจะก้าวหน้ากว่า อยู่ที่ปัจจัยหลายอย่างพิจารณาเอาเองนะ บทความนี้เขียนขึ้นใหม่จากที่ตั้งใจไว้ เพราะได้พูดคุยกับคนที่มีปัญหาอย่างนี้และอยากได้วิธีปฏิบัติ อ่านแล้วเข้าใจก็ดี ถ้าไม่เข้าใจก็ต้องอาศัยการมานั่งปฏิบัติจริงทำจริง บางคนชอบให้บังคับหรือสั่งถึงจะทำได้ต้องมีการเคี่ยวเข็ญ อย่างเวลานั่งปฏิบัติธรรมคนเดียวที่บ้านจะนั่งได้ไม่นานแต่พอมีหลายคนเป็นกลุ่มเป็นขณะมักจะทำได้ดี

สุภาษิตจีนว่า ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา... ตอนนี้ทุกข์เข้ามาแล้วก็ต้องพิจารณา ทุกข์อยู่ตรงไหน ทุกข์เพราะอะไร ทำไมถึงทุกข์ จะดับทุกข์ยังไง

      ทุกข์อยู่ที่ใจ ทุกข์เพราะไปยึดติดเขา ทุกข์เพราะมันไม่เที่ยง บังคับเขาไม่ได้ จะดับทุกข์ก็ดับที่ใจเพราะใจไปยึดติด ยึดติดอะไร รูป รสกลิ่น เสียง สัมผัส อารมณ์ ทั้งหมดอยู่ในบทความข้างต้นแล้ว
       *เพิ่มเติมข้อมูล
       ถ้าเราปฏิบัติดีศีลบริสุทธิ์ขึ้นและคนรักของเราทำแต่บาปผิดศีลหลายข้ออะไรจะเกิดขึ้น เราเย็นเขาร้อนจะอยู่ด้วยกันไม่ได้สักวันเขาจะแพ้ภัยตัวเองและจากเราไปแต่โดยดี แม้ตายจากกันเขาตกนรกเราไปสวรรค์ แต่ที่คนดีๆเจอวิบากกรรมไม่ดี เจอแต่คนเอาเปรียบไม่รักจริงหลอกลวง เพราะอดีตชาติสร้างกรรมไม่ดีเอาไว้นั่นเอง ฉะนั้นเมื่อเรารู้อย่างนี้แล้วปัจจุบันชาติก็สร้างแต่กรรมดี ชาติต่อๆไปจะได้เจอแต่สิ่งดีๆ ไม่เจออย่างชาตินี้อีก เกิดชาติใดก็พบพระพุทธศาสนามีโอกาสได้ฟังธรรม ไม่ช้านานก็อาจจะบรรลุธรรมได้ อย่าลังเลหรือสงสัยอีกต่อไปเลย โอกาสไม่ได้มีให้บ่อยนัก
       หย่าร้าง

บทที่ ๖ ศีลข้อกาเมสุมิฉาจาร

2012-11-03T06:56:00.001-07:00

เพิ่มคำอธิบายภาพ
ผู้วาดภาพประกอบ : กฤษณะ สุริยกานต์

กาเมสุมิจฉาจาร

การล่วงละเมิดหญิงอยู่ในความปกครองของผู้อื่น ย่อมได้รับความกลัวอันเกิดจากไฟและสายฟ้า โรคเรื้อน โรคฝี โรคกลาก โรคไอ โรคหืด โรคลมบ้าหมู โรคลามก มีอวัยวะผิดปกติ หญิงย่อมไม่ละจากความเป็นหญิง ชายกลายเป็นหญิงเป็นกะเทย เป็นคนสองเพศได้

ที่เคยบอกว่าศีล ๕ ที่ถูกลืมไปนั้น ก็คือศีลข้อนี้นั้นเอง ความจริงไม่ได้ลืมแต่รู้ไม่หมด ศีลที่คนส่วนใหญ่ได้ละเลยจนเกิดปัญหา สังคมวุ่นวาย ในเมื่อศีลข้อนี้ก็เป็นศีลข้อใหญ่ ซึ่งมีปัญหาต่างๆที่เกี่ยวข้องมากมาย ซึ่งอาจจะไม่ตรงนัก แต่ก็เกี่ยวเนื่องกันและมีประโยชน์

ผู้คนส่วนใหญ่จะรู้แต่ว่า การล่วงละเมิดภรรยาผู้อื่นทำให้ผิดศีล ส่วนการล่วงละเมิดบุตรผู้อื่นผิดหรือไม่ผิดอย่างไรไม่รู้ พระส่วนใหญ่ในเวลาก็ไม่ค่อยได้สอนว่าผิดศีลข้อกาเม ฯคือล่วงละเมิดบุตรและภรรยาผู้อื่นหรือล่วงละเมิดภรรยาผู้อื่น คำว่าบุตรอาจจะหายไปบ้าง และส่วนใหญ่ก็ไม่เข้าใจเรื่องบุตรผู้อื่นด้วยว่าเป็นยังไง

หญิงที่อยู่ในปกครองของผู้อื่นที่มิใช่แต่ภรรยาของตน และโดยความหมายนั้นหญิงที่อยู่ในความดูแลปกครองไม่ใช่แต่พ่อแม่เท่านั้น รวมทั้งญาติพี่น้อง หรือผู้ใหญ่ที่ให้ความอุปการะและมิใช่ว่าหมายถึงหญิงที่ไม่บรรลุนิติภาวะด้วย แม้หญิงนั้นจะมีอายุเกิน ๒๐ ปี แล้วจะอายุเท่าไหร่ก็แล้วแต่ถ้ายังอยู่กับครอบครัว ชายใดล่วงละเมิดหญิงนั้นก็ได้ชื่อว่าทำผิดศีลข้อกาเมนี้

สังคมคนส่วนใหญ่ไม่รู้ข้อเท็จจริงนี้ ปัญหาจึงเกิดขึ้นมากมาย เมื่อมีผู้รู้ความจริงนี้แล้วก็ช่วยกันเผยแพร่กันออกไป เพื่อปัญหาของสังคมจะลดลงได้บ้าง

พ่อแม่ต้องรู้จักสละเวลาเพื่ออบรมลูกๆบ้าง โดยเฉพาะการดูทีวี ทุกคนอาจจะอยู่ร่วมกัน พ่อแม่ก็ต้องรู้จังหวะเวลา เมื่อมีเหตุที่ไม่ถูกต้องก็ควรจะแนะนำให้ลูกๆได้เข้าใจในสิ่งนั้น ซึ่งพ่อแม่เองก็ต้องมีความรู้เรื่องหลักธรรมที่ถูกต้องด้วย

มีละครอยู่หลายเรื่องที่พระเอกได้ปลุกปล้ำและข่มขืนนางเอก จะด้วยความแค้นหรือความโกรธ ความรักหรือหึงหวงก็ตาม และท้ายที่สุดปัญหาก็ถูกคลี่คลายลง นางเอกหลบหนีพระเอก จะด้วยทั้งรักทั้งแค้นหรือแม้แต่จะมีบุตรด้วยกัน แต่ก็ปรับความเข้าใจกันได้ และได้อยู่ด้วยกันหรือแต่งงานกันครองรักกันอย่างมีความสุข แต่ความจริงของศีลธรรม พระเอกคนนั้นได้ล่วงละเมิดหญิงที่อยู่ในความปกครองของผู้อื่นแล้ว และจักได้รับผลกรรมนั้นแน่นอน โดยมีนรกเป็นผลแห่งกรรมนั้น ถึงแม้จะสร้างบุญกุศลมากมายมหาศาลก็มิอาจปิดประตูนรกได้ จนกว่าจะสำเร็จอริยะบุคคลเสียก่อน จึงจะปิดประตูนรกได้เด็ดขาด เมื่อไปเสวยผลบุญที่สร้างไว้จนหมดแล้ว ก็ต้องมารับกรรมในนรกอยู่ดี

ปัญหาสังคมที่เกิดขึ้น เพราะพ่อแม่ส่วนใหญ่ไม่รู้ธรรมข้อนี้ จึงไม่รู้จักสอนลูกหลาน โดยเบื้องต้นพ่อแม่ต้องสอนลูกให้ละอายและเกรงกลัวต่อบาปเสียก่อน พรรณนาเรื่องของนรกสวรรค์ ทำกรรมชั่วต้องตกนรกและรับกรรมอย่างทรมานแสนสาหัส ต้องพูดซ้ำๆ พูดบ่อยๆ เพื่อให้ซึมเข้าไปในจิต เมื่อลูกจะทำอะไรที่ผิดศีลธรรม จิตที่ถูกอบรมว่าเป็นบาปต้องตกนรก จะได้มีความเกรงกลัวต่อผลกรรมนั้นๆ

วัยรุ่นมีความรักใคร่กันได้เสียกันขณะที่เรียนอยู่ จนเกิดปัญหาตั้งครรภ์โดยไม่พึงประสงค์หรือท้องในวัยเรียนและปัญหาต่างๆก็ตามมา แม้แต่ผู้ที่บรรลุนิติภาวะมีการงานทำแล้วก็เช่นกัน ได้เสียกันก่อนโดยผู้ใหญ่มิได้รับรู้ อย่างนั้นเขาเรียกว่าลักลอบได้กัน ย่อมผิดศีลกาเม มีแดนนรกที่จะต้องได้ไป

แม้ความจริงที่ปรากฏว่าท้องก่อนแต่งของดาราและของเยาวชนทั้งหลาย ผลกรรมนั้นย่อมได้รับอย่างแน่นอน ผู้ชายได้ล่วงละเมิดหญิงอยู่ในความปกครองของผู้อื่นเป็นการลักลอบได้เสียกัน ชายผู้นั้นจักมีนรกเป็นแดนเกิด หญิงจะต้องรับกรรมด้วยหรือไม่ขึ้นอยู่ที่ หญิงนั้นถูกล่อลวงด้วยอุบายใดๆหรือไม่ โดยเจ้าตัวมิได้สมัครใจ หญิงนั้นไม่ขึ้นชื่อว่าทำผิดศีลข้อกาเม แต่เป็นผลของวิบากกรรมแต่อดีตชาติ จึงทำให้ต้องเสียตัว เสียใจ เสียชื่อเสียง แต่ถ้าหญิงนั้นมีความยินยอมและเต็มใจยอมให้ชายนั้นล่วงละเมิดทางเพศ ขึ้นชื่อว่าได้กระทำกรรมนั้นแล้ว

เมื่อลักลอบได้เสียกันแล้ว ทำให้พ่อแม่ญาติพี่น้องทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิง มีความเสียใจ โดยเฉพาะญาติฝ่ายหญิงมีความโศกเศร้า มีความคับแค้นใจที่เรื่องน่าละอายเกิดกับลูกสาวของตัวเอง พ่อแม่เลี้ยงลูกมาด้วยความลำบาก ต้องการให้ลูกมีครอบครัวอย่างถูกต้อง ภาคภูมิใจ คือมีการตกแต่งตามประเพณี เพื่อให้สังคมรับรู้ แต่กลับทำให้วงศ์ตระกูลต้องเสียชื่อเสียง ชายนั้นได้กระทำกรรมกับญาติของฝ่ายหญิงแล้ว

ถ้าเป็นสิ่งของที่ทุกคนรักและหวงแหน แต่มีผู้หนึ่งผู้ใดไปทำลายให้เสียหาย บิ่นแตกหัก มีสภาพเปลี่ยนไปจากเดิม ทุกคนก็มีความเสียใจ แล้วแต่ว่ารักชอบมากแค่ไหน แต่นี่เป็นลูก ญาติพี่น้องย่อมมีความรักและหวงแหนมากกว่า เป็นแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ ซึ่งเทียบกันไม่ได้เลย ฉะนั้นการได้เสียกันโดยพ่อแม่และญาติมิได้รับรู้ก็เท่ากับผิดศีลกาเม

ผู้ปกครองไม่ควรส่งเสริมลูกให้กระทำผิดโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ อย่าแนะนำลูกชายเพียงแต่ว่าเวลามีเพศสัมพันธ์ควรจะป้องกันอย่างไรเท่านั้น ควรจะบอกโทษของการทำผิดศีลข้อกาเม อธิบายความให้เข้าใจ ผู้หญิงจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม ถ้าได้ล่วงละเมิดทางเพศแล้ว ขึ้นชื่อว่าทำผิดศีลข้อกาเมนี้ ทางโลกกับทางธรรมจะต่างกัน หญิงใดบรรลุนิติภาวะแล้วและมีความสัมพันธ์ทางเพศกับชายโดยความสมัครใจ กฎหมายไม่ถือว่าเป็นการล่อลวงหรืออนาจารใดๆ เพราะหญิงนั้นบรรลุนิติภาวะแล้ว แต่ทางธรรมไม่ใช่ ไม่ว่าหญิงนั้นจะอายุเท่าไหร่ก็ตามแต่ยังมีผู้ปกครองดูแลอยู่ ชายหญิงมีเพศสัมพันธ์กันชื่อว่าลักลอบได้เสียกันโดยผู้ปกครองไม่ได้รับรู้ เป็นผู้ทำผิดศีลข้อกาเมนี้

หญิงเองก็ไม่ควรปล่อยเนื้อปล่อยตัวโดยคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้ใคร มีงานทำแล้วบ้าง บรรลุนิติภาวะแล้วก็มี รับผิดชอบตัวเองได้แล้ว แต่การกระทำนั้นต้องทำให้พ่อแม่ญาติพี่น้องต้องเสียใจ เสียชื่อเสียง หญิงนั้นได้กระทำกรรมกับพ่อแม่ไว้แล้วโดยความหลงผิด ซึ่งในเวลานี้สังคมส่วนใหญ่มีความคิดผิดเช่นนี้ และมีการอยู่ก่อนแต่งทำเลียนแบบต่างชาติเขา น่าสงสารคนเหล่านี้ที่ไม่เข้าใจหลักธรรมข้อนี้อย่างกระต่างแจ้ง

ละครทีวีส่วนใหญ่ จะเห็นกิเลสแต่ละคนมากบ้างน้อยบ้าง ตามจินตนาการของผู้แต่งซึ่งยังเป็นปุถุชนอยู่ บางเรื่องพระเอกนางเอกทำเรื่องผิดศีลธรรมอย่างไม่ให้น่าอภัย แต่ก็ได้รับการยกย่องจากผู้ชมด้วยความหลงผิด ทำให้มีการเลียนแบบและทำตาม

ผู้ปกครองควรใส่ใจให้มากและแนะนำทางที่ถูกต้องให้ จะได้ไม่หลงผิดตามกระแสนิยม ปัญหาการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรก็จะลดลง

เมื่อกล่าวถึงดาราที่ว่าเป็นคนของสังคม ทำให้ผู้คนเลียนแบบทั้งดีและไม่ดี ซึ่งดาราเองก็ตกอยู่ในบ่วงแห่งกรรมนั้นอยู่แล้ว บางคนยังทำกรรมซ้ำซากลงไปอีก จะโดยเจตนาก็ดีหรือไม่เจตนาก็ดี ด้วยความหลงผิดทำตามกันมาก็มี

ชายหญิงแต่งงานกันแล้วถือว่าเป็นคนๆเดียวกัน เปรียบเทียบกับการจดทะเบียนเป็นหุ้นส่วนกันแล้ว มีการมอบหมายหน้าที่แต่ละคนรับผิดชอบ จะจ้างใครมาช่วยงานบ้าง เมื่อตกลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว รายได้ที่เข้ามา ภรรยาคือฝ่ายบัญชีผู้ดูแล สามีเป็นผู้บริหารเป็นพนักงานขายคนเดียวหรือกับภรรยาด้วยแล้วแต่กรณี โดยสามีเอาความสามารถไม่ว่าทางร่างกายหรือสมองไปทำงานเพื่อให้ได้เงินมา เมื่อเป็นดังนี้แล้วรายได้ทั้งหมดก็ต้องนำเข้าห้างหุ้นส่วน และจัดแบ่งสรรกันตามที่ตกลงกันไว้ ถ้าผู้หนึ่งผู้ใดนำรายได้เข้าห้างหุ้นส่วนไม่ครบก็เป็นการยักยอก แต่ในทางครอบครัวเงินที่ได้มาไม่ครบหรือส่วนที่เกินจะโบนัสหรือเงินล่วงเวลาก็ตาม ถ้านำไปใช้เพื่อประโยชน์และความสุขของครอบครัวก็ไม่เป็นไร แต่ถ้านำไปใช้เพื่อผู้หญิงหรือชายอื่นที่ไม่ใช่ญาติ ที่ไม่เป็นเพื่อการกุศลก็เท่ากับทำผิดกับครอบครัว ลองพิจารณาดูให้ดีถ้าใครในครอบครัวรู้ว่าเงินที่สมควรจะเป็นของครอบครัวแต่ถูกใช้ไม่ถูกหลักธรรม เช่นสามีเอาเงินไปให้เมียน้อยใช้ ทั้งลูกและภรรยาก็ต้องเสียใจ หลักง่ายๆอยู่ แต่ส่วนใหญ่จะคิดว่าเราเป็นผู้หาเงินมาได้จะทำอะไรก็ได้ คิดเข้าข้างตัวเองทั้งนั้น

เมื่อเป็นครอบครัวแล้วก็ต้องทำให้ทุกคนมีความสุข ไม่ใช่ไปหาผลประโยชน์คือความสุขนอกบ้านคนเดียว ปล่อยให้ครอบครัวมีแต่ทุกข์

นั่นแหละความโลภที่อยากไม่รู้จักพอ แล้วเอามาเป็นข้ออ้างต่างๆนานา

ผู้ชายอย่าได้มองผู้หญิงว่าเป็นผู้ที่ด้อยกว่าทั้งความคิด การทำงาน ความรับผิดชอบ หรือแม้แต่เป็นที่รองรับอารมณ์

ความจริงแท้ ทุกคนก็เคยเกิดเป็นทั้งผู้หญิงและผู้ชายกันมาแล้ว แม้แต่สัตว์เล็กสัตว์ใหญ่ก็ไม่มีเว้น ไม่ควรจะไปยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นเราเป็นเขา

ผู้ชายประสบความสำเร็จเพราะผู้หญิงก็มีอยู่มากมาย ตัวอย่างก็มีให้เห็นที่ลงในหนังสือต่างๆ แต่จะนำเรื่องของการบรรลุธรรมซึ่งเป็นเรื่องของนางวิสาขาสำเร็จโสดาบันเมื่อตอนอายุได้ ๗ ขวบ หลังแต่งงานแล้วช่วยให้พ่อสามีบรรลุธรรม

นางวิสาขา เกิดในตระกูลเศรษฐีในเมืองภัททิยะ บิดาชื่อธนญชัย มารดาชื่อสุมนาเทวี ขณะที่เธอมีอายุได้ ๗ ขวบ เมณฑกเศรษฐีซึ่งเป็นปู่ของนางวิสาขา ได้ทราบข่าวว่า พระบรมศาสดาพร้อมด้วยภิกษุสงฆ์จำนวนมากกำลังเสด็จมาสู่เมืองภัททิยะ จึงได้มอบหมายให้เด็กหญิงวิสาขาพร้อมด้วยบริวาร ออกไปทำการรับเสด็จที่นอกเมือง ขณะที่พระพุทธองค์ประทับพักผ่อนพระอิริยาบถอยู่นั้น เด็กหญิงวิสาขาพร้อมด้วยบริวาร เข้าไปเฝ้ากราบถวายบังคมแล้วนั่ง ณ ที่อันสมควรแก่ตน พระพุทธองค์ทรงแสดงพระธรรมเทศนาให้พวกเธอฟัง เมื่อจบลงก็ได้บรรลุเป็นพระโสดาบันด้วยกันทั้งหมด

เหตุที่นางวิสาขาเป็นหญิงงามเบญจกัลยานี นางได้แต่งงานกับปุณณวัฒนกุมาร บุตรชายของมิคารเศรษฐี แห่งเมืองสาวัตตี

ธนญชัยเศรษฐี ได้สั่งช่างทองทำเครื่องประดับชื่อ มหาลดาปสาธน์ เพื่อมอบให้ลูกสาว ซึ่งเครื่องประดับนี้เป็นชุดยาวติดต่อกันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ประกอบด้วย เงินทองและรัตนะอันมีค่าถึง ๙ โกฏิกหาปณะ ค่าแรงช่างอีก ๑ แสน เป็นเครื่องประดับที่มีน้ำหนักมาก หญิงอื่นไม่สามารถจะประดับได้ เนื่องจากนางวิสาขามีคุณสมบัติพิเศษ นอกจากเป็นผู้หญิงที่มีวัยงามแล้ว นางยังมีกำลังมากเท่ากับช้าง ๕ เชือกรวมกัน ซึ่งพระราชาก็เคยทดสอบนางแล้ว

ธนญชัยเศรษฐียังได้มอบทรัพย์สินเงินทอง ข้าทาสบริวารและฝูงโคอีกจำนวนมาก อีกทั้งกุฎุมพีผู้มีความชำนาญพิเศษต่างๆ ไปเป็นที่ปรึกษาดูแลประจำตัวอีก ๘ นาย

เมื่อนางวิสาขาเข้ามาสู่ตระกูลของสามีแล้ว เพราะความที่เป็นผู้ได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี และเป็นผู้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด มีน้ำใจ เจรจาไพเราะ ให้ความเคารพผู้ที่มีวัยสูงกว่าตน จึงเป็นที่รักใคร่ชอบใจของคนทั้งหลาย ยกเว้นมิคารเศรษฐีบิดาของสามี ซึ่งมีจิตศรัทธาฝักใฝ่ในนักบวชอเจลกชีเปลือย โดยให้ความนับถือว่าเป็นพระอรหันต์ และนิมนต์ให้มาบริโภคโภชนาหารที่บ้านของตน แล้วสั่งให้คนไปตามนางวิสาขามาไหว้พระอรหันต์และให้มาช่วยจัดเลี้ยงอาหารแก่อเจลกชีเปลือยเหล่านั้น

นางวิสาขา ผู้เป็นพระอริยะสาวิกาชั้นโสดาบันพอได้ยินคำว่าอรหันต์ ก็รู้สึกปิติยินดี จึงรีบมายังเรือนของมิคารเศรษฐี ครั้นเห็นอเจลกชีเปลือยแล้วก็ตกใจ จึงกล่าวว่า “ผู้ไม่มีความละอายเหล่านี้จะเป็นพระอรหันต์ไม่ได้” พร้อมทั้งกล่าวติเตียนมิคารเศรษฐีแล้วกลับไปที่อยู่ของตน

อีกวันหนึ่งต่อมา ขณะที่มิคารเศรษฐีกำลังบริโภคอาหารอยู่ โดยมีนางวิสาขาคอยปรนนิบัติอยู่ใกล้ๆ ได้มีพระเถระเที่ยวบิณฑบาตผ่านมาหยุดยืนที่หน้าบ้านของมิคารเศรษฐี นางวิสาขาทราบดีว่าเศรษฐีแม้จะเห็นพระเถระแล้วก็ทำเป็นไม่เห็น นางจึงกล่าวกับพระเถระว่า “นิมนต์พระคุณเจ้าไปข้างหน้าก่อนเถิด ท่านเศรษฐีกำลังบริโภคของเก่าอยู่”

เศรษฐีได้ฟังดังนั้นแล้วจึงโกรธเป็นที่สุด หยุดบริโภคอาหารทันทีแล้วสั่งให้บริวารมาจับและขับไล่นางวิสาขาให้ออกจากบ้านไป แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาจับ นางวิสาขาขอชี้แจงแก่กุฎุมพี ๘ นายที่พ่อของนางได้ส่งมาช่วยดูแลนางก่อน และเมื่อมิคารเศรษฐีให้คนไปเชิญกุฎุมพีมาแล้วแจ้งโทษของนางวิสาขาให้ฟัง ซึ่งนางก็แก้ด้วยคำว่า “ที่ดิฉันกล่าวอย่างนั้น หมายถึง มิคารเศรษฐีบิดาของสามีกำลังบริโภคบุญเก่าอยู่ มิใช่บริโภคของบูดเน่าอย่างที่เข้าใจ” กุฎุมพีทั้ง ๘ จึงกล่าวกับเศรษฐีว่า เรื่องนี้นางวิสาขาไม่มีความผิด

เมื่อมิคารเศรษฐีฟังคำชี้แจงของลูกสะใภ้แล้วก็หายโกรธ และกล่าวขอโทษนาง พร้อมทั้งอนุญาตให้นางนิมนต์พระบรมศาสดาพร้อมภิกษุสงฆ์มารับอาหารบิณฑบาตในเรือนของตน

ขณะที่นางวิสาขาจัดถวายภัตตาหารแด่พระบรมศาสดาและภิกษุสงฆ์อยู่นั้น ก็ได้ให้คนไปเชิญมิคารเศรษฐีมาร่วมถวายภัตตาหารด้วย แต่เศรษฐีมาแล้วไม่กล้าที่จะออกไปสู่ที่เฉพาะพระพักตร์พระศาสดา เพราะไม่มีศรัทธาเลื่อมใส จึงแอบนิ่งอยู่หลังม่าน

เมื่อเสร็จภัตตากิจแล้ว พระบรมศาสดาทรงแสดงพระธรรมเทศนา ส่วนมิคารเศรษฐีแม้จะหลบอยู่หลังม่านแต่ก็เหมือนกับได้ฟังธรรมอยู่ต่อหน้าพระพักตร์พระพุทธเจ้า และก็ได้สำเร็จเป็นพระโสดาบันบุคคลในพุทธศาสนา เป็นสัมมาทิฐิบุคคลตั้งแต่นั้นมา

ทันใดนั้นมิคารเศรษฐีก็ได้ออกจากหลังม่านแล้วตรงเข้าไปหานางวิสาขา และประกาศให้คนทั้งหลายได้ยินทั่วกัน “ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ขอเธอจงเป็นมารดาของข้าพเจ้าเถิด” และตั้งแต่นั้นมานางวิสาขาก็ได้นามว่า “มิคารมารดา” จะเห็นได้ว่า มิคารเศรษฐี ได้ทำการยกย่องนางวิสาขาเยี่ยงมารดาของตนเป็นสัมมาทิฐิ จนได้บรรลุโสดาบัน นางวิสาขาได้ทำคุณอันยิ่งใหญ่ให้แก่มิคารเศรษฐีพ้นจากนรกและพร้อมกับปิดประตูนรกได้เด็ดขาด

นางวิสาขาควรแก่การยกย่องสรรเสริญ ในปัจจุบันจะมีผู้ชายสักกี่คนที่ยกย่องเคารพและศรัทธาต่อผู้หญิงอย่างจริงใจ มิคารเศรษฐีกระทำได้และเป็นการกระทำได้ยากอย่างยิ่ง เพราะมิคารเศรษฐีได้สำเร็จโสดาบันจึงตัดสักกายะทิฐิ ความยึดมั่นถือมั่นในตัวตนและหมดความลังเลสงสัยในพระพุทธเจ้าลงได้ และศรัทธาต่อนางวิสาขาที่สำเร็จโสดาบันมาก่อนตนนางรุจา

เรื่องของนางรุจา

ที่เคยทำผิดศีลกาเมฯที่มีอยู่ในเรื่องนารทพรหม ( พระเจ้าสิบชาติ ) เนื่องด้วยพระเจ้าอังคติกำลังอยู่ในมิจฉาทิฐิ เพราะเชื่อถ้อยคำของชีวกชีเปลือยว่า บาปบุญไม่มี โลกหน้าไม่มี ปู่ ย่า ตา ยาย มารดา บิดา ไม่มี ตายแล้วก็สูญไป ไม่มีบาปมีบุญอันใดที่จะตกแต่งให้ชั่วให้ดีได้ และอาลาตเสนาบดีก็กล่าวเสริมว่า เมื่อชาติก่อนตัวเองได้เคยฆ่าสัตว์มากมาย แต่เวลาตายแล้วได้เกิดเป็นเสนาบดีมีทรัพย์ถึงเพียงนี้ เพราะเขาระลึกชาติได้เพียงชาติเดียวเท่านั้น เมื่อชาติก่อนที่เขาจะเกิดเป็นคนฆ่าสัตว์ขายนั้น เขาได้บูชาพระเจดีย์พระกัสสปพุทธเจ้า ด้วยพวงดอกอังกาบแต่ว่าบุญยังไม่ได้ส่งผล ส่วนบาปอย่างอื่นที่เขาทำไว้ในชาติก่อนโน้นอีกมีอยู่ บาปนั้นให้ผลก่อนจึงได้มาเกิดเป็นคนฆ่าสัตว์ขาย ภายหลังบุญนั้นได้ให้ผลจึงมาเกิดเป็นเสนาบดี

ในเวลานั้น มีชายเข็ญใจคนหนึ่งได้มานั่งฟังการสนทนาธรรมอยู่ในนั้น ได้กราบทูลต่อพระเจ้าอังคติว่า เมื่อชาติก่อนข้าพระองค์ได้เกิดเป็นเศรษฐีและตั้งใจให้ทานรักษาศีลภาวนา ถึงในชาตินี้ก็ยังตั้งใจให้ทานรักษาศีล ด้วยยังเชื่อว่าบาปมี บุญมี แต่พอฟังคำของชีวกชีเปลือย จึงเข้าใจว่า บาปบุญไม่มี เพราะถ้าบุญมีจริง ข้าพระองค์ก็ต้องได้เกิดเป็นเศรษฐีอีก

การที่ชายเข็ญใจกราบทูลอย่างนั้น เพราะเขานึกไม่ได้ถึงชาติที่เขาเกิดเป็นคนเลี้ยงวัว ได้ด่าพระภิกษุผู้หลงทางด้วยถ้อยคำหยาบช้า ในชาติก่อนที่เขาเกิดมาเป็นเศรษฐี แต่ว่าบาปที่ด่าพระไว้นั้นยังไม่ได้ให้ผล และผลบุญที่เขาทำไว้ก่อนชาติที่ด่าพระนั้นให้ผลก่อน เขาจึงมาเกิดเป็นเศรษฐี เมื่อเขาตายจากชาติที่เป็นเศรษฐีแล้ว บาปที่ด่าพระนั้นจึงส่งผลให้เขามาเกิดเป็นลูกทาสีตกยาก

ด้วยเหตุที่บุคคลทั้งสามได้กล่าวอย่างนั้น จึงทำให้พระเจ้าอังคติตกอยู่ในมิจฉาทิฐิ และทำให้นางรุจาราชธิดาต้องมากล่าวเตือนราชบิดา อย่าไปเชื่อถือถ้อยคำของบุคคลทั้งสาม เพราะหม่อมฉันระลึกชาติหนหลังได้ ๑๒ ชาติ รู้แจ้งบาปบุญดีกว่าคนทั้งสามนั้น คือชาติที่ ๑ หม่อมฉันเกิดเป็นบุตรช่างทอง ชาติที่ ๒ เกิดเป็นบุตรเศรษฐี ชาติที่ ๓ ตกนรก ชาติที่ ๔นั้นเป็นลา ชาติที่ ๕ เป็นวานร ชาติที่ ๖ เป็นโค ชาติที่ ๗ เป็นกะเทย ชาติที่ ๘-๙-๑๐ เกิดเป็นนางสนมของพระอินทร์อยู่ ๓ ชาติ ชาติที่ ๑๑-๑๒ เกิดเป็นภรรยาของเทพบุตรอยู่ ๒ ชาติ ส่วนชาตินี้เราเกิดเป็นจุรา เมื่อตายจากชาตินี้แล้วจะได้เกิดเป็นเทพบุตรในสวรรค์รวมเป็น ๑๔ ชาติ นางรุจาได้เล่าเรื่องต่อไปว่า ชาติที่เกิดเป็นบุตรช่างทองนั้นได้กระทำชู้กับภรรยาผู้อื่นไว้มาก แต่ว่าบาปยังไม่ให้ผล บุญที่ทำไว้ก่อนชาตินั้นได้ให้ผล ทำให้เกิดเป็นบุตรเศรษฐีได้ให้ทานรักษาศีลไว้มาก พอตายจากชาติเศรษฐี บาปที่เป็นชู้กับภรรยาผู้อื่นในชาติที่เป็นบุตรช่างทองนั้นได้มาเกิดเป็นลาและถูกเขาตอน ตายจากลาแล้วได้มาเกิดเป็นวานรแล้ววานรนายฝูงตัดองค์กำเนิดเสีย ตายจากวานรแล้วมาเกิดเป็นโคและถูกเขาตอนอีก ตายจากโคมาเกิดเป็นคนกะเทยอยู่ในตระกูลมั่งมี ตายจากกะเทยได้ขึ้นไปเกิดเป็นนางสนมของพระอินทร์อยู่ ๓ชาติ จึงได้เกิดเป็นรุจาในชาตินี้ ตายจากชาตินี้จักได้เกิดเป็นเทพบุตรอยู่ในสวรรค์ ด้วยบุญที่ได้ทำไว้ครั้งเป็นเศรษฐีตอนโน้น

เมื่อเล่าจบ พระเจ้าอังคติก็ยังไม่ทรงเชื่อ นางรุจาจึงลุกขึ้นยกหัตถ์ประณมน้อมในทิศทั้ง ๑๐ แล้วกล่าวบอกต่อผู้มีศีลธรรมอันดีหรือเทพเจ้าอินทร์พรหมทั้งหลายให้มาช่วยพระบิดาให้ละมิจฉาทิฐิเสียในครั้งนี้ ด้วยอำนาจบุญบารมีที่ข้าพเจ้าได้สะสมมา

ในคราวนั้น นารทพรหมผู้อยู่ในพรหมโลกได้ยินถ้อยคำของนางรุจาด้วยหูทิพย์ จึงหายวับลงมาจากพรหมโลก เพื่อมาละมิจฉาทิฐิของพระเจ้าอังคติ

โดยนารทพรหมที่แปลงเป็นฤๅษีบอกว่า บาปบุญมี บิดามารดามี โลกหน้ามีจริง พระเจ้าอังคติจึงว่า อย่างนั้นให้ข้าพเจ้าขอยืมเงินสัก ๕๐๐ เถิด แล้วชาติหน้าจะใช้คืนให้ ๑,๐๐๐ นารถฤๅษีตอบว่า ถ้าพระองค์มีศีลธรรมดี และตายแล้วจักได้ไปสวรรค์ อาตมาก็ยินดีให้ยืม แต่พระองค์ไม่มีศีลธรรมและตายแล้วก็ต้องตกนรกใครจะให้พระองค์ยืมได้ อย่าว่าแต่โลกหน้าเลย เพียงโลกนี้ก็ไม่มีใครยินดีให้ คนไม่มีศีลธรรมกู้ยืมเพราะกู้ไปแล้วก็จะทวงคืนไม่ได้

ในลำดับนั้น นารถฤๅษีจึงทรงยกเอาเรื่องนรกขึ้นแสดงถวาย จนพระเจ้าอังคติสะดุ้งกลัวแล้ว จึงยกเอาเรื่องสวรรค์ขึ้นมาแสดงเป็นชั้นๆจนพระเจ้าอังคติละมิจฉาทิฐิได้

รายละเอียดให้ไปหาอ่านได้ในเรื่องพระเจ้าสิบชาติ ที่ยกเรื่องของนางรุจามาบอกกล่าว เพื่อจะแสดงให้เห็นโทษของการทำผิดศีลข้อกาเม กรรมบางอย่างยังไม่ส่งผลทันที กรรมบางอย่างข้ามภพข้ามชาติ เมื่อผลบาปส่งผลให้มาเกิดเป็นสัตว์ก็ยังถูกเขาตอน เป็นคนก็เป็นกะเทย ไปเป็นนางฟ้าก็เป็นนางบำเรอของเทวดา เพราะไม่มีวิมานเป็นของตัวเอง เทวดาหญิงชายทั้งหลายมีการบริโภคกามคุณเหมือนกัน แต่ลักษณะเป็นทิพย์ เทวดาที่บริโภคกามคุณมากและไม่ยอมบริโภคอาหารที่เป็นทิพย์เหมือนกัน ก็จะทำให้เทวดาผู้นั้นหมดอายุขัยก่อนเวลาอันควรก็มี ให้ดูที่นางรุจาบอกว่าถ้าตายจากชาตินี้ก็ไปเกิดอยู่บนสวรรค์ ด้วยบุญที่ทำไว้ครั้งที่เป็นเศรษฐี นับได้ถึง ๘ ชาติกว่าบุญนั้นจะส่งผล

ต่อมาอลาตเสนาบดีได้มาเกิดเป็นพระเทวทัต คุณาชีวกได้มาเกิดเป็นอเจลกชีเปลือย พระนางรุจาได้มาเกิดเป็นพระอานนท์ พระเจ้าอังคติได้มาเกิดเป็นพระอุรุเวลกัสสป ส่วนนารทพรหมได้มาเกิดเป็นพระพุทธเจ้า

บทที่ ๕. ศีล สีลกถา

2012-11-02T01:27:00.000-07:00

เพิ่มคำอธิบายภาพ
ผู้วาดภาพประกอบ : กฤษณะ สุริยกานต์

๒. ศีล ( สีลกถา ) ศีล แปลว่า ปกติ ผู้รักษาศีลย่อมสงบเย็น เป็นผู้ประเสริฐ ย่อมปลอดภัย เนื่องจากไม่ก่อความชั่ว ศีลที่จะกล่าวถึงคือ ศีล ๕ เวลาสมาทานศีลนั้นพระท่านก็จะว่า สีเลน สุคติงยนฺติ คือ ศีลนำความสุขมาให้ สีเลนะโภคสัมปทา คือ ศีลทำให้มีโภคทรัพย์ สีเลน นิพฺพุติงยนฺติ คือ ทำให้เข้าถึงพระนิพพาน

ศีล อันบุคคลรักษาดีแล้วเป็นของประเสริฐ เป็นของเยือกเย็น ย่อมระงับความเร่าร้อน กลิ่นซึ่งเสมอด้วยกลิ่นศีลจักมีที่ไหนซึ่งพัดไปได้ทั้งตามลมและทวนลมเสมอ บันไดสำหรับพาดขึ้นสวรรค์อย่างอื่นเสมอด้วยศีลจักมีที่ไหน ประตูสำหรับเข้าไปสู่พระนิพพานอย่างอื่นเสมอด้วยศีลจักมีแต่ที่ไหน คนทั้งหลายย่อมยินดีแม้ในกลิ่นของภิกษุผู้มีศีล แม้ในกลิ่นกายของเทวดาทั้งหลาย กลิ่นศีลย่อมกระจายไปทุกสารทิศ การกระทำในผู้มีศีลแม้มีประมาณน้อย ย่อมมีผลมาก เพราะฉะนั้นผู้มีศีลย่อมเป็นภาชนะแห่งการสักการบูชา สมบัติในมนุษย์ทั้งหลาย สมบัติใดในสวรรค์ทั้งหลาย สมบัตินั้นผู้ถึงพร้อมด้วยศีลปรารถนาย่อมได้ไม่ยาก

ปัจจุบันความศรัทธาของคนเราเริ่มเสื่อมสลายไปเรื่อยๆ เพราะไปยึดในวัตถุนิยมมากขึ้น จิตใจจึงเริ่มเสื่อมลง แม้ในอนาคตสองพันกว่าปีศาสนาพุทธจะหายไปจากโลก แต่ศีลห้าก็ยังคงอยู่ เมื่อเกิดกลียุคข้าวของแพง ต่างแย่งชิงถึงกับรบราฆ่าฟันกันเอง ผู้ที่มีศีลห้าก็จักรอดปลอดภัยจากพิบัติภัยนั้น การเรียนการสอนโดยหลักของพระพุทธศาสนาได้เปลี่ยนไปอย่างมาก จนทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ไปหลงอยู่ในวัตถุกันมาก จึงไม่มีเวลาได้อบรมธรรมกันบ้าง แม้แต่ภิกษุสงฆ์และผู้เกี่ยวข้องทางด้านศาสนายังไม่เข้าใจพอในหลักธรรมที่ช่วยกันเผยแผ่ในเวลานี้ จึงทำให้ศีลห้าถูกลืมไปแล้ว จะทำอย่างไรให้ศีลห้ากลับมา ขอให้ผู้อ่านหนังสือเล่มนี้ได้รู้ในส่วนที่ถูกลืมไปและช่วยกันเผยแพร่ออกไปให้ผู้อื่นได้รับรู้มากขึ้น

การที่จะปิดประตูนรกได้จริงๆนั้น ต้องอาศัยความเพียรอยู่มากทีเดียว และที่สำคัญต้องศึกษาและเข้าใจหลักธรรมให้ถูกต้อง สามารถนำไปปฏิบัติได้จริงและเห็นผลในปัจจุบัน ขอให้ผู้ที่สนใจในการฟังธรรมได้พิจารณาไปเรื่อยๆอย่างมีเหตุและผลแล้วจะพบทางสว่างอย่างแน่นอน

มีเรื่องความเคร่งครัดในองค์ศีลของพระภูริทัตที่จะนำมากล่าวถึง

พระภูริทัตนาคราชเป็นผู้ที่มีฤทธิ์มาก ได้ไปสู่เทวโลกกับมหาราชผู้ทรงพระนามวิรูปักข์ ได้เห็นพวกเทพเทวดามีแต่ความสุขในสวรรค์แล้วก็อยากไปเกิดในสวรรค์ จึงได้รักษาอุโบสถ ต่อมาถูกหมองูจับไปเที่ยวเล่นละคร ได้รับความลำบากมาก แต่สู้อดทนเอา ด้วยกลัวศีลจะขาด จึงไม่กล้าทำร้ายหมองูนั้น เพราะตั้งใจรักษาศีลด้วยยอมสละชีวิต ที่สุดก็ได้รับการช่วยเหลือจากพระเจ้าพาราณสีแล้วกลับสู่เมืองนาค

ต่อมานายพรานที่เป็นเหตุได้มาเกิดเป็นเทวทัต พระภูริทัตได้มาเกิดเป็นพระพุทธเจ้าของเราทั้งหลาย เรื่องโดยละเอียดอ่านได้ในพระเจ้าสิบชาติ

ศีลห้าข้อใหญ่ที่คนทั้งหลายรู้จักกันดีแต่รักษายาก มีตัวอย่างที่น่าสนใจอย่างมาก อ่านและพิจารณาให้ดีจะเพิ่มพูนปัญญายิ่งขึ้นดังนี้

๑. ปาณาติบาต

ผู้กระทำกรรมเช่นนี้ย่อมได้รับการตัดมือตัดเท้า มีโรคที่ศีรษะที่ตาและโรคในท้อง เป็นแผลฝี ผอมแห้ง เป็นบ่อเกิดแห่งโลกทั้งหลาย ย่อมพลัดพรากจากลูกเมียและญาติทั้งหลาย มีความโศกเศร้าอยู่ทุกเมื่อ มีใจสะดุ้งหวาดกลัวอยู่ทุกเวลา นี้เป็นผลกรรมบางส่วนที่ผู้กระทำปานาติบาตพึงจะได้รับ

ผู้ใดมีอาการอย่างข้างต้นพึงเข้าใจว่าได้สร้างกรรมนั้นๆไว้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นในอดีตชาติหรือปัจจุบันชาติก็ตาม เพราะบางอย่างก็ข้ามภพข้ามชาติบางอย่างก็ให้ผลในปัจจุบัน

กรรมของพระโมคัลลานะ ซึ่งในอดีตชาติหลงเชื่อคำยุแหย่ของภรรยา จึงได้ลวงบิดามารดาที่ตาบอดเข้าไปในป่า แล้วทำเสียงตะโกนว่าโจรดักซุ่มอยู่ แล้วเข้าทุบตีทำร้ายบิดามารดาจนเสียชีวิต

ด้วยบุพกรรมนี้ พระโมคคัลลานะเมื่อตายแล้วต้องชดใช้กรรมในนรกนานนับเดือนนับปีไม่ได้ เมื่อพ้นจากนรกแล้วมาเกิดใหม่ต้องถูกทุบตีจนร่างแหลกละเอียดอีกห้าร้อยชาติ แม้ในชาติสุดท้ายได้สำเร็จเป็นพระอรหันต์แล้วก็ตาม ก็ไม่สามารถจะหนีกรรมนี้ได้ เนื่องจากพระโมคคัลลานะได้กระทำอนันตริยกรรม คือฆ่าพ่อฆ่าแม่

เรื่องของพระเจ้าวิฑูฑภะ พระราชโอรสของพระเจ้าปเสนทิโกศลกับนางวาสภขัตติยา เมื่อพระชันษา ๑๖ พระกุมารเสด็จไปเยี่ยมศากยตระกูล มหาดเล็กที่ตามเสด็จ ได้ยินนางทาสีคนหนึ่งกล่าวว่า นี้เป็นอาสนะที่บุตรของนางทาสีวาสภขัตติยานั่ง (พระเจ้าปเสนทิโกศลต้องการจะเป็นเครือญาติกับแคว้นศากยะแต่แคว้นศากยะยังมีทิฐิถือว่าเป็นวงศ์ที่ใหญ่กว่า จึงให้นางทาสีแต่งตัวอย่างราชธิดาแล้วยกให้กับพระเจ้าปเสนทิโกศลไป) แล้วเอาน้ำเจือน้ำนมล้างอาสนะนั้น มหาดเล็กกลับมาทูลความให้ทราบ พระเจ้าวิฑูฑภะจึงกล่าวอาฆาตว่า เมื่อเราได้ขึ้นครองราชย์สมบัติเมื่อใด จะกลับมาทำลายเหล่าศากยะทั้งหลายให้จงได้

ครั้งได้เสวยราชสมบัติแล้ว พระเจ้าวิฑูฑภะจึงยกกองทัพไปหมายจะทำลายล้างเหล่าศากยะให้สิ้นไป พระพุทธองค์ทรงทราบว่าพระเจ้าวิฑูฑภะยกกองทัพมา ได้เสด็จออกไปห้ามถึง ๓ ครั้งด้วยกัน ในที่สุดทรงเห็นกรรมที่เคยกระทำต่อกันมา จึงปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายสู้รบกัน ผู้คนล้มตายเป็นอันมาก โลหิตของเหล่าศากยะไหลไปประดุจแม่น้ำ

แคว้นศากยะเป็นแคว้นใหญ่มีทหารที่ชำนาญในการยิงธนูแม่นอย่างกะจับวาง แต่ต้องพ่ายแพ้แก่ทหารของพระวิฑูฑภะ เพราะในเวลานั้น ผู้คนส่วนใหญ่ในแคว้นศากยะได้เคยฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าแล้ว ได้สำเร็จพระอริยะตั้งแต่โสดาบันขึ้นไปเป็นจำนวนมาก ที่เหลือล้วนเข้าถึงไตรสรณคมน์ ในการรบครั้งนี้ ฝ่ายศากยะจึงยิงธนูไปเพื่อป้องกันและข่มขู่เท่านั้น ไม่ได้หมายเอาชีวิต ทำให้ฝ่ายพระเจ้าวิฑูฑภะได้ใจ จึงเข้าทำลายฝ่ายศากยะจนได้ชัย (ฝ่ายศากยะที่ตายไปส่วนใหญ่ได้ขึ้นสวรรค์)

หลังจากได้ชัยชนะแล้ว พระเจ้าวิฑูฑภะได้เสด็จกลับกรุงสาวัตถี ถึงแม่น้ำอจิราวดีในเวลากลางคืน จึงตั้งค่ายพักแรม ณ ที่นั้น บางพวกที่มีกรรมหนักนอนที่หาดทรายริมฝั่งแม่น้ำ ส่วนพวกมีกรรมเบาก็ขึ้นไปนอนบนที่สูง

คืนนั้นเกิดฝนตกหนัก น้ำหลากมามากมายหนีไม่ทัน ทำให้พระเจ้าวิฑูฑภะซึ่งบรรทมอยู่ริมหาดทรายริมน้ำ สิ้นพระชนม์พร้อมด้วยบริวาร

แสดงให้เห็นว่ากรรมทั้งหลายย่อมมีความแตกต่างกัน ทั้งให้ผลในปัจจุบันและข้ามภพชาติหลายชาติด้วยกัน

แม้ปัจจุบันทำกรรมดีไม่เคยทำกรรมชั่วเลย แต่วิบากกรรมในอดีตชาติยังส่งผลมาให้เลย ดังมีตัวอย่างที่พระชอบเทศน์ให้ฟังเสมอๆ ที่มีพระสามสายเดินทางไปเฝ้าพระพุทธเจ้า แล้วไปประสบเหตุมาจึงนำเรื่องเล่าให้พระพุทธเจ้าฟังแล้วโปรดชี้ผลแห่งกรรมในอดีต

ขอนำเพียงเรื่องเดียวมาเล่าให้ฟัง มีพระเดินทางมาทางเรือกับผู้คนจำนวนหนึ่ง ขณะเรือถึงกลางทะเลเรือได้หยุดอยู่กับที่ ไม่สามรถแล่นต่อไปได้ทั้งที่ทุกอย่างก็เป็นปกติดี เจ้าของเรือและผู้คนที่มาด้วยกันลงความเห็นว่า คงมีคนกาลกิณีอยู่บนเรือแน่ จึงทำการเสี่ยงทายด้วยการจับฉลาก ภรรยาของเจ้าของเรือจับได้กาลกิณี คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อเพราะรู้จักนางดี นางไม่เคยทำกรรมชั่วอันใดเลย เป็นที่รักของคนทั้งหลาย จึงทำการจับฉลากใหม่ ไม่ว่าจะให้นางจับก่อนหรือจับหลัง นางจับได้แต่กาลกิณี รวม ๓ ครั้งด้วยกัน นายท้ายเจ้าของเรือ จึงจับภรรยาของตนมัดไว้แล้วปล่อยลงเรือเล็กไป และได้เจาะรูเรือนั้นให้น้ำค่อยๆไหลเข้าไป เพื่อไม่ให้นางต้องได้รับความทรมานจากการหิวโหย

หลังจากนั้นพระที่มากับเรือได้ไปเฝ้าพระพุทธเจ้าและได้เล่าความทั้งหมดให้พระพุทธเจ้าฟัง พระพุทธเจ้าจึงตรัสบุพกรรมของหญิงนั้นให้แก่พระสาวกฟัง ความว่า ครั้งหนึ่งภรรยาของนายท้ายเรือเคยเกิดเป็นภรรยาของพ่อค้าผู้หนึ่ง พ่อค้านั้นต้องเดินทางเพื่อค้าขายอยู่ตลอดเวลา นางมีสุนัขเป็นเพื่อนไปไหนมาไหนด้วยกัน อาบน้ำด้วยกัน นอนด้วยกัน จนทำให้ชาวบ้านโจษจันไปว่า นางมีอะไรกับสุนัขตัวนั้น จนทำให้นางมีความอับอายเป็นอย่างมาก วันหนึ่งนางได้เอาอาหารไปล่อให้สุนัขตัวนั้นไปบ่อน้ำ และเตรียมเชือกที่ปลายข้างหนึ่งผูกไว้กับก้อนหินเอาไว้ เมื่อสุนัขไปถึงขอบบ่อน้ำที่มีปลายเชือกข้างหนึ่งทำเป็นบ่วงเอาไว้ ขาสุนัขนั้นได้อยู่ในบ่วงพอดี นางจึงเอาก้อนหินที่ผูกเชือกไว้แล้วโยนลงไปในบ่อน้ำ ทำให้สุนัขตัวนั้นถูกถ่วงน้ำจนตายในที่สุด

ด้วยบุพกรรมนั้นนางจึงถูกกล่าวหาว่าเป็นกาลกิณีแล้วถูกถ่วงน้ำในชาติปัจจุบัน

พระเตมีย์ใบ้

ก่อนที่จะเกิดเป็นพระโอรสของพระเจ้าพาราณสี ได้เกิดเป็นพระเจ้ากรุงพาราณสีมาก่อน เมื่อเสวยราชอยู่ ๒๐ ปี ได้รับหน้าที่พิพากษาคดี จำเป็นที่จะตรัสสั่งให้ลงราชอาญา จองจำ เฆี่ยนฆ่า ตามพระราชกำหนดกฎหมาย บางทีก็ลงโทษผิดด้วยเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง

เมื่อพระองค์สวรรคตแล้ว จึงไปตกอุสสุทนรกอยู่ถึง ๘ หมื่นปี เท่ากับ ๓ โกฏิล้านปีมนุษย์ เมื่อพ้นจากนรกแล้ว จึงได้ขึ้นไปเกิดเป็นเทพบุตรอยู่ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์จนตลอดอายุขัย แล้วจึงจุติลงมาเกิดเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าพาราณสี มีพระนามว่า พระเตมีย์

เมื่อพระเตมีย์ประสูติได้ ๑ เดือน ได้ทอดพระเนตรเห็นพระราชบิดาตรัสสั่งวินิจฉัยคดี ให้นำโจรไปเฆี่ยนก็มี ไปตัดศีรษะก็มี ไปเสียบหลาวก็มี เมื่อพระเตมีย์ได้ยินพระราชโองการนั้นแล้วให้ทรงสะดุ้งกลัว จึงทรงรำพึงว่าเรามาจากไหนจึงได้มาเกิดในที่นี้ ก็นึกได้ว่ามาจากสวรรค์ แล้วนึกต่อไปว่า ก่อนนั้นเรามาจากไหน ก็นึกได้ว่ามาจากนนรก แล้วไปตกนรกเพราะบาปกรรมที่ทำโทษแก่มหาชน แล้วเราได้ขึ้นไปเกิดในสวรรค์เพราะทาน ศีล ภาวนา แต่มาบัดนี้ เราได้มาเกิดในที่นี้อีกแล้ว เราจะต้องไปตกนรกอีกแล้ว ทำอย่างไรจึงจักพ้นราชสมบัตินี้ไป

ขณะนั้นมีเทพธิดานางหนึ่งซึ่งเคยเป็นพระราชมารดาของพระองค์ในปางก่อน ได้ออกมาจากเศวตฉัตร แล้วกระซิบบอกพระเตมีย์ จงทำเป็นคนง่อยเปลี้ยเสียขา ใบ้ บ้า หูหนวก ตาบอดให้จงได้

ต่อนั้นมา พระเตมีย์ก็ทำดังนั้นตลอด ๑๖ ปี คนทั้งหลายเห็นว่าพระองค์เป็นใบ้ เป็นง่อย หูหนวก ตาบอด เป็นคนกาลกิณี ไม่สมควรจะอยู่ครองเมือง จึงถูกนำฝังทั้งเป็นที่ป่าช้า

ขณะที่เพชฌฆาตกำลังสั่งขุดหลุมอยู่นั้น พระองค์ได้ทรงลุกขึ้นจับงอนรถพระที่นั่ง ยกรถขึ้นแกว่งหมุนบนพระเศียร เพื่อทรงทดลองดูว่าจะสู้เพชฌฆาตได้หรือไม่ เพชฌฆาตได้แลเห็นเข้าก็เกรงพระบารมี นั่งลงกราบแทบพระบาทของพระองค์ เรื่องโดยพิสดารหาอ่านได้ในพระเจ้าสิบชาติ

เรื่องของพระเตมีย์ใบ้จะเห็นว่าการเกรงกลัวต่อบาปของพระองค์ทำให้พระองค์ไม่ต้องการครองราชย์ เพราะไม่ต้องการใช้อำนาจในการสั่งฆ่า เฆี่ยนตี จองจำผู้คนทั้งหลาย อันจะเป็นกรรมให้ต้องตกนรกอีก

องคุลิมาล ฆ่าคน ๙๙๙ คน ทำไมรับกรรมแค่ถูกก้อนหินปา การทำผิดศีลข้อปาณาติบาตมีหลักวินิจฉัย ๕ คือ

๑. สัตว์มีชีวิต ๒. ตนรู้ว่าสัตว์มีชีวิต ๓. จิตคิดจะฆ่าให้ตาย ๔. ทำความพยายามฆ่า ๕. สัตว์ตายด้วยความพยายามนั้น

ศีลข้อนี้จะขาดต่อเมื่อการทำครบองค์ทั้ง ๕ ข้อ ข้างต้นนี้ จะฆ่าเองหรือใช้ผู้อื่นฆ่า ศีลข้อนี้ขาดเช่นกัน

กรรมมีโทษหนักเป็นชั้นกัน ๓ ข้อ คือ

๑. โดยวัตถุ หมายถึง สิ่งที่มีตัวตน แบ่งเป็น ๓ ประเภท คือ

ก. ฆ่ามนุษย์ผู้หาความผิดมิได้ คือ ผู้ไม่ประทุษร้ายตนเองและผู้อื่น มีโทษมากเพราะเกินจากเหตุจำเป็น

ข. ฆ่ามนุษย์ผู้มีอุปการะมาก เช่น บิดา มารดา ครู อาจารย์ มีโทษมากเพราะติดประโยชน์สุขของผู้อื่น

ค. ฆ่ามนุษย์ผู้มีคุณความดี มีโทษมากเพราะไม่เป็นแต่ผลาญชีวิตเปล่า ยังทำลายล้างคุณที่เป็นตัวอย่างให้ผู้อื่นประพฤติตามเสียด้วย

๒. โดยเจตนา หมายถึง ความคิดอ่าน ความตั้งใจ มี ๓ ข้อ คือ

ก. ฆ่าโดยไม่มีสาเหตุ เช่นผู้นั้นไม่มีโทษผิดถึงตาย หรือไม่ได้จะทำร้ายตน มีโทษมาก

ข. ฆ่าด้วยกำลังกิเลสกล้า เช่นรับจ้างฆ่า มีโทษมาก

ค. ฆ่าด้วยความพยาบาท ล้างผลาญให้พินาศ มีโทษมาก

๓. โดยประโยค หมายถึง อาการประกอบการกระทำ ได้แก่ ฆ่าให้ลำบาก เช่น ทุบตี ให้บอบช้ำจนกว่าจะตาย มีโทษมาก

การฆ่าตัวเองก็เช่นกัน เรียกว่า อัตวินิบาตกรรม

การฆ่าสัตว์เดรัจฉาน มีโทษเบาลงโดยวัตถุจากการฆ่ามนุษย์ มีโทษหนักเป็นชั้นกัน ๓ ข้อ

๑. โดยวัตถุ จัดเป็น ๕ อย่าง คือ

ก. ฆ่าสัตว์ที่มีเจ้าของหวงแหน

ข. ฆ่าสัตว์ที่มีคุณ หรือ อุปการะ

ค. ฆ่าสัตว์ใหญ่อันจะใช้ประโยชน์ได้มาก

ง. ฆ่าสัตว์ของตนเอง

จ. ฆ่าสัตว์อันหาเจ้าของมิได้

ทั้งหมดนี้มีโทษมาก

๒. โดยเจตนา มี ๓ อย่าง คือ

ก. ฆ่าโดยหาสาเหตุมิได้

ข. ฆ่าด้วยกำลังกิเลสกล้า

ค. ฆ่าด้วยความพยาบาท

๓. โดยประโยค ได้แก่ ฆ่าให้ลำบาก หรือน่าสมเพช

เรื่องของกรรมและการกระทำเป็นสิ่งที่ซับซ้อน คาดเดามิได้ยากที่จะแยกแยะ เช่นเดียวกับเรื่องขององคุลีมาล และนายเคราแดง

เหตุที่องคุลีมาลฆ่าคน ก็เริ่มจากความริษยาของเพื่อนๆ จึงไปยุยงอาจารย์ต่างๆนานา จนอาจารย์คล้อยตามแล้วหาวิธีกำจัดองคุลิมาลเสีย โดยบอกกับองคุลิมาล ซึ่งเดิมชื่อ อหิงสก ว่า ถ้าเจ้าฆ่าคนให้ได้ ๑,๐๐๐ คนแล้ว เจ้าจะได้วิชาชั้นสูง ตอนแรกองคุลีมาลไม่กล้าทำ เพราะพ่อแม่สอนไว้ไม่ให้เบียดเบียนผู้อื่น แต่ที่สุดก็ทำตามคำของอาจารย์ ตรงนี้อาจารย์มีความผิดมากกว่าองคุลิมาล เพราะไตร่ตรองและวางแผนไว้เป็นอย่างดี และเห็นประโยชน์ของการกระทำนั้น จะทำให้องคุลีมาลถูกผู้อื่นฆ่า เหมือนผู้จ้างฆ่าย่อมผิดมากกว่าผู้ทำตาม อย่างพวกมือปืนทั้งหลาย

เมื่อองคุลีมาลได้ฆ่าคนถึง ๙๙๙ คนแล้ว อีก ๑ คน ก็จะครบ ๑,๐๐๐ คน ด้วยอุปนิสัยขององคุลีมาลที่พระพุทธเจ้าทรงรู้ด้วยญาณวิเศษของพระองค์ พระพุทธเจ้าจึงมาขัดขวางองคุลีมาลอย่างที่ทุกคนล้วนทราบกันดี

ในที่สุดองคุลีมาลก็ได้บวช พระองคุลีมาลได้เที่ยวบิณฑบาตไปตามลำดับตรอกซอกซอย ได้เห็นสตรีนางหนึ่งมีครรภ์แก่ แล้วมีความคิดว่า สัตว์ทั้งหลายเศร้าหมองหนอ

ครั้งนั้นพระองคุลีมาลบิณฑบาตเสร็จแล้ว ได้ฉันภัตตาหารและทำกิจอื่นเสร็จแล้ว เข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้าแล้วกราบทูลเรื่องทั้งหมด กับที่ได้เห็นหญิงท้องแก่และคิดว่า สัตว์ทั้งหลายย่อมเศร้าหมองหนอ

พระพุทธเจ้าจึงตรัสให้พระองคุลิมาลกลับไปหาหญิงคนนั้นแล้วกล่าวกับหญิงคนนั้นว่า ดูก่อนน้องหญิง ตั้งแต่เกิดมา เราไม่ได้มีความรู้สึกว่าจะแกล้งปลงสัตว์จากชีวิตทั้งที่รู้อยู่หามิได้ ด้วยสัจจะวาจานี้ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่าน ขอความสวัสดีจงมีแก่ครรภ์ของท่านเถิด

พระองคุลิมาลกราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ การกล่าวเช่นนั้น เท่ากับข้าพระองค์กล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ เพราะข้าพระองค์จงใจปลงชีวิตสัตว์เสียเป็นอันมาก

พระพุทธเจ้าจึงตรัสต่อไปว่า ถ้าอย่างนั้น เธอจงกล่าวกับหญิงนั้นว่า ดูก่อนน้องหญิง ตั้งแต่เราเกิดแล้วในอริยะชาติ เราไม่มีความรู้สึกว่าได้จงใจปลงชีวิตสัตว์เลย ด้วยสัจจะวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านและครรภ์ของท่านเถิด

พระองคุลีมาลรับพระดำรัสแล้ว เข้าไปหาหญิงนั้น และได้กล่าวกับผู้หญิงนั้นว่า ดูก่อนน้องหญิง ตั้งแต่เราเกิดแล้วในอริยะชาติ เราไม่มีความรู้สึกว่าได้จงใจปลงชีวิตสัตว์เลย ด้วยสัจจะวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านและครรภ์ของท่านเถิด

ทันใดนั้น ทารกก็ออกมาดุจน้ำไหลจากที่กรองน้ำพร้อมกับคำสัตย์นั้นเทียว ทั้งมารดาและบุตรมีความสวัสดีแล้ว และพระปริตรนี้ท่านกล่าวไว้ว่า มหาปริตร จะไม่มีอันตรายใดๆ มาทำลายได้

ผู้ที่คลอดลูกลำบากก็จะให้พระท่านสวดองคุลีมาลปริตรเพื่อทำน้ำมนต์ ให้หญิงมีครรภ์แก่ดื่มกินบ้าง ประพรมบ้าง เพื่อให้คลอดลูกง่าย

มาดูสัจจะวาจาที่ว่า เราไม่มีความรู้สึกว่าได้จงใจปลงชีวิตสัตว์เลย ถ้าคำกล่าวนี้เป็นเท็จ พระพุทธเจ้าก็สอนให้พระองคุลีมาลกล่าวเท็จ พระองค์เองก็กล่าวเท็จด้วย แต่คำกล่าวนี้ไม่เป็นเท็จเพราะเหตุไร ก็ต้องดูที่เจตนาเป็นสำคัญ เพราะคำกล่าวครั้งแรกอยู่ในปัจจุบันชาติ พระองคุลีมาลในเวลานั้นยังไม่เข้าใจถึงเรื่องเจตนา พระพุทธเจ้าจึงให้กล่าวถึงอริยะชาติ

ในอดีตชาติพระองคุลีมาลเคยเกิดเป็นพญาเต่ามีร่างกายใหญ่โต ได้ช่วยคนประสบภัยจากกลางทะเลให้ขึ้นมาอาศัยอยู่บนหลังของพญาเต่า ขณะที่รอนแรมอยู่กลางทะเลเป็นเวลานาน ทุกคนต่างมีความหิวโหย จึงตกลงกันฆ่าพญาเต่า เพื่อเอาเนื้อมาแบ่งกันกิน มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ยอมกินเนื้อนั้นเพราะนึกถึงบุญคุณ และไม่ยอมเป็นคนอกตัญญูเนรคุณ มาชาติปัจจุบันคนทั้ง ๙๙๙ คน จึงถูกองคุลีมาลฆ่าตาย เหลืออีกคนกำลังจะถูกฆ่าก็คือแม่ขององคุลีมาล ที่ชาติก่อนไม่ทานเนื้อของพญาเต่า ดังนั้นจึงกลับไปดูเรื่องของเจตนาข้อ ก. โดยวัตถุข้อ ก.

องคุลีมาลเองก็ระลึกชาติไม่ได้ในเวลานั้น ไม่รู้ถึงกรรมที่มีต่อกันมาและไม่ได้อาฆาตแค้นคนเหล่านั้นที่ทำไปเพราะถูกยุยงจากอาจารย์ แม้จะเป็นบุพกรรมที่ทำกันมา องคุลีมาลไปฆ่าเขาก็มีความผิดและเป็นบาปเหมือนกัน

เรื่องของอาจารย์นี้ก็สำคัญ ถ้าเป็นอาจารย์ที่ดีมีคุณธรรม เราทำตามท่านก็มีแต่ความเจริญรุ่งเรือง ถ้าอาจารย์ไม่ดีแล้วเราไปยึดติดกับตัวอาจารย์ ก็จะพากันตกนรกทั้งอาจารย์และศิษย์ การปฏิบัติธรรมก็เช่นกัน เราฟังธรรมจากอาจารย์แล้วต้องรู้จักพิจารณาว่าธรรมนั้นเป็นของพระพุทธเจ้าจริงมั้ย หรือเป็นคำกล่าวของอาจารย์ อาจารย์ปฏิบัติเคร่งครัดรู้หลักธรรมมาก แต่ถ้าพิจารณาให้ดี ท่านยังเป็นปุถุชนอยู่ แล้วท่านมาสอนให้พ้นวิสัยของปุถุชนที่ท่านเองก็ยังทำไม่ได้ ตรงนี้ให้ใช้วิจารณญาณให้ดี ว่าสิ่งใดควรเชื่อควรทำตาม จึงไม่หลงทาง แต่ลูกศิษย์ที่ฟังธรรมจากอาจารย์ที่ยังไม่สำเร็จธรรมแล้วทำให้ตัวเองสำเร็จก็มีแต่น้อย ในสมัยพุทธกาลก็มีอาจารย์ที่ยังไม่สำเร็จมรรคผลแล้วสอนลูกศิษย์จนสำเร็จด้วยกันทั้งอาจารย์และศิษย์ก็มี

หลังจากที่ช่วยหญิงที่ท้องแก่คลอดลูกได้ง่ายแล้ว พระองคุลีมาลก็หลีกออกจากหมู่ เป็นผู้ไม่ประมาท ทำความเพียรอยู่ผู้เดียว ไม่นานนักท่านก็ทำที่สุดพรหมจรรย์ สำเร็จพระอรหันต์ในเวลานั้น

ครั้นเวลาเช้า พระองคุลีมาลได้เที่ยวบิณฑบาตไปในพระนคร เวลานั้นเองก้อนหินที่คนขว้างไปทางอื่นก็พุ่งเข้าใส่ร่างของท่าน ท่อนไม้ที่คนขว้างไปทางอื่นก็มาถูกร่างกายของท่าน ก้อนดินก้อนกรวดก็เช่นกัน ทำให้พระองคุลีมาลศีรษะแตก เลือดไหล จีวรขาด แล้วท่านก็ไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า

พระพุทธเจ้าเมื่อทรงเห็นเช่นนั้น จึงตรัสกับพระองคุลีมาลว่า เธอจงอดกลั้นไว้เถิด ผลกรรมอันเป็นเหตุที่จะทำให้เธอต้องตกนรกหมกไหม้ตลอดปี ตลอดหลายร้อยปี เธอได้ชดใช้แล้วในปัจจุบัน

หมายถึง ถ้าพระองคุลีมาลยังไม่สำเร็จพระอรหันต์ พระองคุลีมาลต้องรับกรรมในนรกเพราะฆ่าคนตาย ๙๙๙ คน แต่เมื่อสำเร็จอรหันต์แล้วไม่ต้องกลับมาเกิดอีก กรรมในนรกก็ไม่ต้องชดใช้ จึงต้องรับกรรมในปัจจุบัน

ที่เป็นกรรมหนักก็เป็นกรรมเบา ต่างกับพระโมคคัลลานะ ที่ต้องถูกทุบตีจนร่างแหลกละเอียดถึง ๕๐๐ ชาติ แม้ชาติสุดท้ายที่สำเร็จพระอรหันต์แล้วก็ตาม เพราะท่านได้ทำอนันตริยกรรม ฆ่าพ่อฆ่าแม่ ห้ามสวรรค์ ห้ามนิพพาน เป็นบาปหนักที่สุด แต่ชาติสุดท้ายท่านไม่ได้ฆ่าพ่อฆ่าแม่นะ บางคนจะเข้าใจผิดจึงให้ดูที่ปัจจุบัน

ในบางตำราก็เขียนเอาไว้เหมือนว่าพระองคุลีมาลได้กล่าวสัจจะวาจานั้นเอง โดยกล่าวถึงอริยะชาติ ถ้าเป็นเช่นนั้น พระองคุลีมาลต้องสำเร็จพระอรหันต์ก่อนจึงสามารถรู้อดีตชาติของท่านเองจึงกล่าวสัจจะวาจานั้นได้

ท่านเคราแดงเป็นเพชฌฆาต ประหารชีวิตตามคำสั่งของพระราชา เมื่อท่านเกษียณอายุแล้ว จิตใจหดหู่นึกถึงการกระทำของตัวเอง ขณะนั้นพระสารีบุตรได้เห็นอุปนิสัยของท่านเคราแดงด้วยญาณทัสนะ จึงมาให้ธรรมกับท่านเคราแดง สิ่งที่ท่านทำไปก็เป็นเพียงหน้าที่ ท่านไม่มีเจตนา

เมื่อท่านเคราแดงคลายจากจิตที่หดหู่แล้ว พระสารีบุตรก็ได้แสดงธรรมต่อไป จนท่านเคราแดงได้ดวงตาเห็นธรรมสำเร็จเป็นพระโสดาบันบุคคล ต่อมาไม่นานท่านก็เสียชีวิตลงและไปเกิดบนสวรรค์

ในเวลานั้นถ้าท่านเคราแดงไม่ได้โสดาบันบุคคล ท่านต้องไปตกนรกอย่างแน่นอน

การกระทำสำคัญที่เจตนา ก่อนทำขณะทำและหลังทำจิตเป็นอย่างไร คนเราเวลาใกล้จะตายญาติๆก็ให้นึกถึงพระ ให้ท่องพุทโธ ให้นึกถึงบุญที่เคยทำ ตายแล้วจะได้ขึ้นสวรรค์ แม้จะไม่เคยทำบุญทำทานมาเลยในชีวิต ขณะใกล้ตายนึกถึงพระพุทธเจ้า ตายไปก็ไปเกิดบนสวรรค์ ส่วนคนที่ทำบุญมามากมายใกล้ตายมัวห่วงลูกห่วงหลาน ทรัพย์สมบัติ โกรธ อาฆาตแค้น ตายไปก็เป็นสัตว์เดรัจฉานหรือเป็นสัตว์นรก

จิตสุดท้ายก่อนตายสำคัญมาก จะเป็นเครื่องบ่งบอกว่าตายแล้วจะไปเกิดเป็นอะไรอยู่ที่ไหน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่พ้นจากนรกไปได้ ช้าเร็วก็ต้องมารับกรรมอยู่ดี เสวยบุญบนสวรรค์หมดแล้วก็ต้องมาตกนรก เพราะคนเราทำเหตุให้ปิดประตูนรกยังไม่ได้ จึงต้องเวียนว่ายตายเกิดหาที่สุดไม่ได้

๒. อทินนาทาน

ศีลข้อนี้บัญญัติขึ้นเพื่อป้องกันการทำลายกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของกันและกัน คือ เว้นจากการถือเอาสิ่งของที่เจ้าของมิได้ให้ ผู้ล่วงละเมิดศีลข้อนี้ ย่อมได้รับผลเป็นผู้ยากจน เป็นคนกำพร้าเข็ญใจ เป็นขอทาน เป็นคนใช้ (ทาส) ของผู้อื่นตลอดเวลา

ในสมัยพระพุทธกาล พระเจ้าพิมพิสารได้บริจาคทานแล้ว ในวันต่อมาได้ทูลเล่าเหตุการณ์ว่าเมื่อคืนนี้ได้ยินเสียงประหลาดน่าสะพรึงกลัว ไม่ทราบว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นแก่แผ่นดิน พระศาสดาตรัสว่า อย่าทรงวิตกไปเลย นั่นคือเสียงญาติในอดีตของพระองค์ที่ไปบังเกิดเป็นเปรต จึงตรัสถึงบุพกรรมของเปรตเหล่านั้นให้ฟัง

ในสมัยของพระปุสสะพุทธเจ้า พระราชาผู้ครองนครกาสี พระนามว่าชัยเสน พระมเหสีพระนามว่าสิริมา เป็นพระราชบิดามารดาของพระปุสสะพระพุทธเจ้าอุปัฏฐากพระพุทธเจ้าด้วยพระองค์ตลอดมาไม่ยอมให้คนอื่นช่วย พี่น้องต่างมารดาของพระปุสสะ ๓ คนคิดว่าพระพุทธเจ้าทั้งหลายย่อมบังเกิดขึ้นเพื่อเกื้อกูลชาวโลก มิใช่เกื้อกูลแก่บุคคลเพียงคนเดียว จึงออกอุบายจนได้อุปัฏฐากพระพุทธเจ้าเพียง ๓ เดือน

จากนั้น จึงพาบุตรบริวารพันหนึ่งสมาทานศีล ๑๐ นุ่งห่มผ้ากาสาวะ รับสั่งให้อัครเสนาบดีและเสนาคลัง ร่วมกันเบิกเสบียงตามวาระจากเรือนคลังทั้งหลายของพระพี่น้องทั้ง ๓ ถวายทาน

ก่อนถึงเวลาถวายทาน บุตรของเจ้าหน้าที่เหล่านั้นร้องไห้ต้องการข้าวยาคูและภัต เป็นต้น เมื่อภิกษุสงฆ์ยังไม่ทันมา เจ้าหน้าที่ก็แจกสิ่งของเหล่านั้นเป็นบางส่วน ให้แก่บุตรของตนก่อน ในเวลาที่ภิกษุสงฆ์ฉันภัตตาหารเสร็จแล้ว จึงไม่มีของสิ่งใดเหลือเลย ผลแห่งการเบียดบังอาหารที่จะถวายแก่สงฆ์ เมื่อเจ้าหน้าที่เหล่านั้นสิ้นชีพลง ได้ไปบังเกิดเป็นเปรตประสบแต่ความหิวกระหาย บางแห่งก็ว่ายืมไปก่อน เดี๋ยวหามาคืนให้ แต่หามาไม่ได้จนเสร็จงานไปแล้ว ก็คิดว่าไม่เป็นไร อันเป็นการทำผิดโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์

แม้ในปัจจุบันนี้ ที่ชาวบ้านได้ยืมของวัดไปใช้แล้วทำแตกหักสูญหายไปบ้าง ต้องรีบซื้อมาใช้ให้ครบ มากกว่าก็ดี ดีกว่าก็ดี ย่อมเป็นผลดีทั้งนั้น

พวกเปรตเหล่านั้นรอคอยเวลาที่จะได้รับอาหารเป็นเวลานาน เฝ้าทูลถามพระพุทธเจ้าที่ผ่านมาแล้วถึง ๓ พระองค์ จนถึงสมัยพระกัสสปพระพุทธเจ้าตรัสว่า พวกเจ้าจักยังไม่ได้ในกาลของเรา แต่ภายหลังพระพุทธเจ้านามว่าโคดมจักเสด็จอุบัติขึ้น พระราชานั้นจักถวายทานแด่พระศาสดา แล้วจักให้ส่วนกุศลแก่พวกเจ้า พวกเจ้าจักได้อาหารในคราวนั้น เปรตเหล่านี้จึงต้องรอคอยมาอีกพุทธันดรหนึ่ง

ถ้าจะว่าไปจะขโมยก็ไม่ใช่ ยักยอกก็ไม่ใช่ หยิบฉวยโดยพลการ เพราะคิดว่าเราก็เป็นเจ้าหน้าที่ พระฉันไม่หมดอยู่แล้ว ที่เหลือเราก็ต้องได้กินอยู่ดี แต่ของเหล่านั้น เขามีความตั้งใจจะถวายทานก็ควรจะให้ทานให้เสร็จเรียบร้อยเสียก่อน ด้วยกรรมเท่านี้จึงไปเกิดเป็นเปรต ถ้าเขามีความตั้งใจขโมยเหมือนพวกมิจฉาชีพทั้งหลาย ที่ขโมยเงินบริจาคของทางวัด ข้าวของต่างๆ พระพุทธรูป ถ้วยชามของเก่าของวัด เป็นต้น จะได้รับกรรมแค่ไหน

บทที่ ๔ เรื่องของทานและอานิสงส์

2012-10-30T23:47:00.000-07:00

เพิ่มคำอธิบายภาพ
http://www.deviantart.com/ ...

ทาน

๑. ความหมายของการให้ทาน

จุดมุ่งหมายเพื่อสละความตระหนี่เพื่อกำจัดความโลภ การให้ทานจะโดยวัตถุสิ่งของ โดยการให้ธรรมะ หรือแม้แต่การให้อภัยแก่ผู้อื่น ไม่ผูกพยาบาท อันเป็นจุดเบื้องต้นของการปฏิบัติธรรม อย่าได้ปฏิเสธทานแม้แต่น้อยนิดแต่ให้ผลอันยิ่งใหญ่ เปรียบการปลูกผลไม้ เราใช้เมล็ดเพียงเม็ดเดียว ก็สามารถปลูกให้ต้นไม้ใหญ่โตได้และให้ผลผลิตมากน้อยก็ขึ้นอยู่ที่พื้นดินว่าเป็นเนื้อนาบุญเพียงใด ไม่ว่าจะเป็นบุญหรือบาปก็ย่อมให้ผลเป็นทวีคูณเสมอ เช่น

-บุคคลให้ทานในสัตว์ดิรัจฉานพึงหวังผลทักขิณา (ทานเพื่อผลอันเจริญ) ได้ ๑๐๐ เท่า

-ให้ทานในปุถุชนผู้ทุศีลได้ ๑,๐๐๐ เท่า

-ให้ทานในปุถุชนผู้ทรงศีลพึงหวังผลได้แสนเท่า

-ให้ทานในปุถุชนภายนอกผู้ปราศจากความกำหนัดในกามพึงหวังผลได้แสนโกฏิเท่า (ปุถุชนภายนอก คือ นักพรต ดาบส ฤๅษี บุคคลที่ไม่ได้นับถือพุทธศาสนา)

-ให้ทานในท่านผู้ปฏิบัติเพื่อโสดาปัตติผลพึงหวังผลนับมิได้ ป่วยการจะกล่าวไปใยในพระโสดาบันและที่สูงๆขึ้นไป (ทักขิณาวิภังคสูตร ๗-๗๒)

สังฆทาน ๗ แบบ

ดูก่อนอานนท์ก็ทักษิณาทานที่ถึงแล้วในสงฆ์มี ๗ อย่างคือ

๑.ให้ทานในสงฆ์สองฝ่ายมีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข( ปัจจุบันไม่มีแล้ว )

๒. ให้ทานในสงฆ์สองฝ่ายเมื่อตถาคตปรินิพพานแล้ว( ปัจจุบันไม่มีแล้ว )

๓. ให้ทานในภิกษุสงฆ์ฝ่ายเดียว( ปัจจุบันยังมีอยู่ )

๔. ให้ทานในภิกษุณีสงฆ์ฝ่ายเดียว( ปัจจุบันไม่มีแล้ว )

๕. เผดียงสงฆ์ว่า ขอได้โปรดจัดภิกษุจำนวนเท่านี้เป็นสงฆ์แก่ข้าพเจ้า แล้วให้ทาน ( ปัจจุบันยังมีอยู่ )

๖. เผดียงสงฆ์ว่า ขอได้โปรดจัดภิกษุณีจำนวนเท่านี้ขึ้นเป็นสงฆ์แก่ข้าพเจ้า แล้วให้ทาน ( ปัจจุบันไม่มีแล้ว )

๗. เผดียงว่าขอได้โปรดจัดภิกษุและภิกษุณีจำนวนเท่านี้ขึ้นเป็นสงฆ์ แล้วให้ทาน ( ปัจจุบันไม่มีแล้ว )

ผู้ใดได้ถวายทานแก่พระที่ออกจากการเข้านิโรธสมาบัติจะให้ผลทันตาในปัจจุบัน จนเป็นเหตุให้มีการโฆษณาหลอกลวงกันว่าที่วัดนั้นวันนั้นเวลานั้นจะมีพระชื่อนั้นออกจากนิโรธสมาบัติให้ชาวบ้านไปร่วมทำบุญใส่บาตรกัน ผู้ไม่รู้ก็แห่กันไป คิดว่าถ้าได้ทำบุญกับพระที่ออกจากนิโรธสมาบัติในวันนั้น อธิษฐานสิ่งใดก็จะได้สิ่งนั้น และให้ผลทันตาในชาตินั้นถ้าเป็นคน สัตว์ หรือสิ่งของ แต่ความจริงพระที่จะเข้านิโรธสมาบัติได้ต้องเป็นพระอนาคามีหรือพระอรหันต์เท่านั้นและยังต้องสำเร็จอรูปฌานขั้นสูงสุดคือ เนวสัญญานาสัญญายตนฌาน จิตขณะแรกเกิดเป็นผลจิตมีพระนิพพานเป็นอารมณ์ และล่วงเสียเข้าถึงสัญญาเวทยิตนิโรธแล้วจึงออกจากนิโรธ

การอยู่นิโรธสมาบัติก็ใช้เวลาถึง ๗วัน เมื่อออกจากนิโรธสมาบัติแล้วผู้ที่ทำทานใส่บาตรคนแรกและคนเดียวเท่านั้นจึงจะมีผล ครั้งนั้นสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแสดงสัทธรรมเทศนาแก่พระสารีบุตรในอนาคตกาล ซึ่งพระโพธิสัตว์ทั้ง ๑๐ องค์ อันจะมาตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตกาลนั้น ได้กล่าวมาเป็นอันดับ เริ่มจาก พระศรีอาริยเมตไตรยเป็นปฐมที่ ๑ แล้วจึงพระรามเจ้าที่ ๒ รองมาพระยาปัสเสนทิโกศลที่ ๓ พระยามาราธิราชที่ ๔ พระยาอสุรินทราหูที่ ๕ พระโสนะที่ ๖ พระสุภะที่ ๗ โตไทยะพราหมณ์ที่ ๘ พระยาช้างนาฬาคีรีหัตถีที่ ๙ พระยาช้างป่าเลไลยก์หัตถีที่ ๑๐ ครั้งนี้จะกล่าวถึงเรื่องของพระยามาราธิราชบรมโพธิสัตว์ได้ก่อสร้างบารมี ๑๐ ประการ มีทานและศีลเป็นอาทิมามากแล้ว จึงนำมาซึ่งอดีตนิทานแห่งพระยามาราธิราชบรมโพธิสัตว์(พระยามาร) เป็นใจความว่า ครั้งพระพุทธศาสดาพระพุทธกัสสปทศพลญาณเจ้านั้น พระยามาราธิราชองค์นี้ได้บังเกิดเป็นมหาเสนาบดีใหญ่แห่งสมเด็จพระเจ้ากิงกิสสะมหาราช มีนามว่า โพธิอำมาตย์ อยู่มาวันหนึ่งองค์สมเด็จพระพุทธกัสสปพุทธเจ้าเข้าสู่ผลสมาบัติ ถึงกำหนดเวลาแล้วออกจากผลสมาบัติในที่ภายใต้ต้นไทรใหญ่ พระเจ้ากิงกิสสะราชทรงพระจินตนาแล้วว่า ถ้าแม้นบุคคลใดได้ถวายทานแก่พระพุทธเจ้าแล้ว จะบังเกิดอานิสงค์หาที่สุดมิได้ จึงสั่งราชบุรุษทั้งหลายให้ตีกลองร้องป่าวชาวเมืองว่า ถ้าผู้ใดถวายทานแก่สมเด็จพระพุทธเจ้าก่อนเราจะให้ลงพระราชอาญาบุคคลนั้น แล้วให้ราชบุรุษล้อมพระเชตวันมหาวิหารโดยรอบ ฝ่ายโพธิอำมาตย์เสนาบดีทราบเหตุนั้นแล้ว ก็ปรารถนาจะถวายทานแก่องค์สมเด็จพระพุทธเจ้าบ้าง โดยมิเกรงกลัวพระราชอาญาเลย จึงไปบอกบุตรภรรยาให้รู้และช่วยนำอาหารเครื่องไทยทานเป็นห่อใหญ่และผ้าหนึ่งผืน ฝ่ายภรรยาได้ฟังสามีบอกดังนั้น ก็มีศรัทธารับวาจาสาธุ ครั้นรุ่งเช้านางก็จัดแจงแต่งเครื่องไทยทานทั้ง ๒ สิ่งนั้นให้แก่สามี พร้อมเครื่องไทยทานอีกส่วนหนึ่งของตนฝากสามีให้ไปถวายด้วย เมื่อมหาเสนาบดีไปถึงยังพระวิหาร พวกราชบุรุษที่แวดล้อมอยู่เห็นเข้า จึงตรงเข้าไปถามมหาเสนาบดีว่าท่านมาด้วยเหตุอันใด ฝ่ายมหาเสนาบดีได้ฟังก็คิดว่า ถ้าเราจะบอกบุรุษเหล่านั้นด้วยคำเท็จว่า พระราชาใช้ให้เรามาอาราธนาองค์สมเด็จพระพุทธเจ้าไปยังพระราชนิเวศน์ก็ได้ แต่ไม่ควรที่เราจะมุสา ในเมื่อเราตั้งใจจะถวายทานแก่สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่แล้ว ซึ่งการที่เราจะกล่าวมุสานั้น ทานของเราจะไม่ส่งผลเลย จึงบอกความจริงแก่ราชบุรุษไปว่า เราจะไปถวายทานแก่องค์สมเด็จพระพุทธเจ้า เมื่อราชบุรุษได้ฟังคำของมหาเสนาบดีแล้วก็มีความโกรธจึงกรูกันเข้าจับตัวมหาเสนาบดีแล้วรีบนำตัวไปถวายพระราชา ครั้นพระราชาได้ทราบความแล้วก็ทรงพิโรธที่ผู้รู้ทำเสียเอง จึงมีรับสั่งให้เพชฌฆาตเอาตัวไปตัดศีรษะเสียในทันใด

ขณะที่เพชฌฆาตได้พาโพธิอำมาตย์มหาเสนาบดีไปที่ป่าช้าเพื่อจะทำการตัดศีรษะนั้น องค์สมเด็จพระกัสสปพุทธเจ้าทรงทราบเหตุการณ์ด้วยญาณทิพย์แล้ว ทรงดำริว่ามหาเสนาบดีนี้เป็นหน่อบรมโพธิสัตว์เสมอวงศ์แห่งพระตถาคต มีอภินิหารเหตุแต่ก่อนจะกระทำกาลกิริยาตายเสียในวันนี้ จึงเนรมิตเป็นพระพุทธนิมิตให้สถิตอยู่ในพระวิหาร ส่วนพระองค์ได้หายตัวเสด็จไปอยู่ที่ป่าช้านั้น พร้อมกับบังตาเพชฌฆาตไว้ให้เห็นพระองค์เหมือนกับเหล่าราชบุตรทั้งหลายที่มานั่งอยู่นั้น เว้นแต่มหาเสนาบดีผู้เดียวที่เห็นพระองค์ จึงตรัสว่า ดูกรมหาเสนาบดีผู้เจริญ ท่านจงสละชีวิตของท่านเสียเถิด อย่าได้อาลัยในชีวิตนี้เลย อันว่าปัจจัยทานของท่านมีประการใด ท่านจงให้ทานยังจิตที่เลื่อมใสในพระตถาคตเถิด อันเครื่องปัจจัยทานของมหาเสนาบดีนั้น ราชบุรุษได้เอามาวางตรงหน้าแล้ว ด้วยพระพุทธานุภาพ เมื่อมหาเสนาบดีได้สดับฟังพระพุทธดำรัสดั้งนั้น จึงบังเกิดมีจิตโสมนัสหาที่เปรียบมิได้ ก็ถือเอาเครื่องปัจจัยไทยทานทั้งของท่านและของภรรยา ถวายแก่สมเด็จพระพุทธกัสสปพุทธเจ้าแล้วกราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นที่พึ่งแก่สรรพสัตว์โลกทั้งหลาย อันชีวิตนี้ข้าพระบาทเสียสละแล้ว ด้วยพระเดชะผลทานของข้าพระพุทธเจ้าในกาลบัดนี้ ขอให้ได้บังเกิดเป็นองค์สมเด็จพระพุทธเจ้าเหมือนดังพระองค์ในอนาคตกาลโน้นเถิด เมื่อโพธิอำมาตย์มหาเสนาบดีได้ตั้งปณิธานปรารถนาดังนั้น องค์สมเด็จพระกัสสปพุทธเจ้าทรงพระอนุเคราะห์ ยื่นพระหัตถ์ไปลูบเหนือศีรษะท่านมหาเสนาบดี แล้วทรงพยากรณ์ว่าตัวท่านปรารถนาประการใด ความปรารถนานั้นจงสำเร็จแก่ท่าน ในอนาคตเบื้องหน้าโน้น ท่านจะได้บังเกิดเป็นองค์สมเด็จพระพุทธเจ้าองค์หนึ่ง ทรงพระนามว่า พระธรรมสามี ครั้นทรงพยากรณ์มหาเสนาบดีแล้วก็เสด็จกลับ ฝ่ายเพชฌฆาตตัดศีรษะของมหาเสนาบดีขาดกระเด็นไปจนถึงกับความตาย แล้วมหาปฐพีอันใหญ่ก็หวั่นไหวเกิดโกลาหลเป็นอัศจรรย์ยิ่งนัก อันเป็นเหตุให้เศวตฉัตรของพระเจ้ากิงกิสสะราชหักลงจนพระองค์สะดุ้งสั่นไหว และในขณะนั้นเองทิพย์วิมานทองอันประกอบไปด้วยนางเทพอัปสรประมาณพันนางได้บังเกิดขึ้นในป่าช้าตรงที่ท่านมหาเสนาบดีได้เสียชีวิตลงพร้อมกับขุมทอง ๑๖ ขุม และไม้กัลปพฤกษ์ต้นหนึ่ง อันว่าบุตรภรรยาของท่านมหาเสนาบดีได้อาศัยอยู่ในวิมานทองนั้นเลี้ยงชีวิตสืบมาถึง ๕๐๐ ปี ฝ่ายโพธิอำมาตย์มหาเสนาบดีก็ได้ไปบังเกิดในดุสิตสวรรค์ เสวยทิพย์สมบัติด้วยผลทานนั้น ครั้งเมื่อศาสนาของพระยามาราธิราชบังเกิดขึ้น มหาชนทั้งหลายจักได้บริโภคข้าวสาลีเป็นนิจกาลด้วยอนุภาพแห่งผลทานด้วยข้าวสุกห่อหนึ่งที่มหาเสนาบดีได้ถวายแก่พระพุทธกัสสปในครั้งนั้น พร้อมด้วยเศวตฉัตรสูง ๓ โยชน์ด้วยผลทานถวายผ้าผืนหนึ่ง

ดังนั้น การที่จะบรรลุมรรคผลนิพพานอันเป็นความปรารถนาสูงสุดของชาวพุทธทั้งหลายนั้นก็เริ่มจากทานเป็นเบื้องต้น ในบุญกิริยาวัตถุ ๑๐ ก็เริ่มจากทานก่อน

เรื่องราวของพระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบันซึ่งจะมีในลำดับต่อไปให้เกี่ยวด้วยเรื่องของศีล แต่ที่ยกเรื่องของพระธรรมสามีมานั้นก็เกี่ยวกับเรื่องสวรรค์อีก ซึ่งจะมีอยู่ในเรื่องสัคคกถาสวรรค์ชั้นที่ ๖ เพื่อให้สอดคล้องกัน และให้มีความเข้าใจถูกต้อง แม้ทานที่ให้จะมีน้อยหรือมาก ดีหรือไม่ดี เมื่อเหตุสักแต่ว่า จิตเลื่อมใสแล้ว ย่อมมีผลหาที่เปรียบมิได้ ดังเรื่องของชายเข็ญใจผู้หนึ่ง

กุรุเทวะ ได้เที่ยวขออาหารกับภิกษุทั้งหลายเสมอ เลี้ยงชีวิตด้วยอาหารที่ได้มาอย่างยากและได้อย่างเล็กน้อย เป็นคนอนาถา กำพร้า ขัดสนไม่มีญาติ ไม่มีเพื่อน ตัวคนเดียวแท้ๆ อาศัยนอนที่ริมเสาของศาลาหรือโคนต้นไม้ในวิหารนั้น ผ่านไปวันหนึ่งๆ การงานอะไร เช่น ปัดกวาดเป็นต้น เขาไม่ทำเลย อยู่อย่างนี้ไปหลายปี ต่อมาภายหลังพระสังฆเถระที่อยู่ในวิหารนั้น เที่ยวจาริกไปในวิหาร เห็นกุรุเทวะกินอิ่มแล้วนอนที่โคนต้นไม้ จึงตรวจดูด้วยทิพยจักษุว่าสัตว์จุติจากอัตภาพนี้แล้วจะเกิดที่ไหนหนอ ก็เห็นว่าล่วง ๗ วันไปแล้วเขาจุติแล้วจักเกิดในนรก จึงเรียกเขามาเพื่อให้โอวาทว่า พ่อแม่ ญาติพี่น้องของเจ้าไม่มี เจ้าไม่มีเงินทองไม่มีโชคลาภเป็นคนขัดสน เจ้ามีเครื่องนุ่งห่มขาดวิ่น มีเลือดไร ประกอบด้วยภัย มีผ้าเลวๆ เจ้าไม่ได้นอนแม้เสื่อ ไม่มีอะไรดีกว่านอนบนพื้นดิน เจ้าถือกะลาขอทานเที่ยวไปในเรือนนั้นๆ เป็นคนกินเดน(ของที่คนอื่นกินหลือ)เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกเหมือนเปรต เมื่อเห็นคนมีบุญเขากินข้าวน้ำอร่อย เจ้าก็ได้แต่น้ำลายไหล เมื่อไม่ได้อะไรในที่นั้นก็ได้แต่ถอนหายใจร้องไห้หมดหวัง แม้เจ้าขืนเป็นอย่างนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรให้เป็นประโยชน์ เพื่อเป็นปัจจัยในภายหน้า คนที่จะเสมอเหมือนเจ้าไม่มีแล้ว เจ้าเป็นศัตรูแก่ตัวเองในภพทั้งสาม เนื่องจากเจ้าไม่ได้ทำบุญไว้ในภพก่อนดังนี้

กุรุเทวะฟังคำนั้นแล้ว จึงกล่าวว่าข้าพเจ้าไม่มีทรัพย์ เป็นคนกำพร้า อนาถา จะทำกุศลอย่างไร ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ ข้าพเจ้าขอถามพระคุณเจ้าโปรดบอกทางที่ข้าพเจ้าจะไปสู่ความดับสนิทดังนี้

พระเถระกล่าวว่า ในแม่น้ำนี้มีปลามากหลายมีทั้งปลากา ปลากระบอก ปลาดุก กุ้ง ปลาตะเพียน เป็นต้น เจ้าเอาข้าวที่ขอเขามา เหลือจากที่เจ้ากินแล้วให้ทานแก่ปลาทั้งหลาย การให้ทานนั้นนำมาซึ่งสวรรค์และความสุขแก่เจ้า

จงถือศีล ๕ ให้ปราศจากมลทิน ศีลที่เจ้ารักษานั้นเป็นการเพียงพอเพื่อภพและโภคสมบัติและเพื่อนิพพานดังนี้

กุรุเทวะเมื่อฟังคำเถระแล้วมีจิตเลื่อมใสนมัสการพระเถระแล้วรับศีล ๕ ตั้งแต่นั้นมา เมื่อบริโภคแล้วเอาก้อนข้าวที่เหลือให้ปลาทั้งหลาย เขาทำบุญกรรมเพียงเท่านี้ล่วงไปได้ ๗ วัน จุติจากอัตภาพนั้นแล้ว เกิดในเรือนกุฎุมพีมีโภคสมบัติมากคนหนึ่ง ต่อมาได้ไปอยู่กับพระราชา รักษาศีล อยู่ตลอดชีวิต บังเกิดในเทวโลกเมื่อสิ้นสุดอายุ

กุรุเทวะสมาทานศีล ถวายทานเล็กน้อยในอดีตแก่ผู้รับซึ่งเป็นเพียงสัตว์เดรัจฉาน เขาได้รับโภคะอันไพบูลย์อย่างนี้ในโลกนี้ และได้เข้าถึงสวรรค์แล้วดังนี้

ไทยธรรมแม้น้อยในเวลาให้ ย่อมมีผลมากในเวลาให้ผล เหมือนต้นไทรใหญ่เกิดจากเมล็ดเล็กๆ ต้นไทรจะไปบังท้องฟ้าเหมือนเมฆก้อนใหญ่ เช่นเดียวกับพืชที่รู้กันว่าเป็นกุศล แม้มีประมาณน้อย เมื่อหว่านลงในพื้นแผ่นดินแห่งพุทธบุตรผู้มีศีลผู้นั้นย่อมได้ทิพยสมบัติในหมู่เทวดา และความสุขในหมู่มนุษย์ในที่สุดได้นิพพานสมบัติอันหาอุปมามิได้ ดังนี้

เมื่อ เดือนธันวาคม พ.ศ. ๒๕๔๘ มีเหตุการณ์ที่ประวัติศาสตร์ต้องจารึก โดยเกิดธรณีพิบัติคลื่นสึนามิถล่มภาคใต้หลายจังหวัดของไทย จนเกิดความเสียหายทั้งชีวิตและทรัพย์สิน ได้มีหน่วยงานต่างๆให้ความช่วยเหลืออย่างมากมาย แต่ก็ยังให้ความช่วยเหลือได้ไม่ทั่วถึง มีหน่วยงานของรัฐจะจัดงานร่วมบริจาคทรัพย์และเครื่องอุปโภคบริโภค เพื่อช่วยผู้ประสบภัย แต่นายกในสมัยนั้น ได้สั่งการให้ระงับจัดงานในครั้งนี้ ด้วยเจตนาดีที่ไม่ต้องการให้ประชาชนทั่วไปต้องสิ้นเปลืองเงินทอง เนื่องจากยังมีเงินคงคลังที่จะให้ความช่วยเหลือได้

ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ในครั้งนี้ และก็ไม่มีใครทักท้วงหรือเตือนท่าน จึงเป็นเหตุไปขัดบุญของมหาชนทั้งหลาย อันไปเสริมวิบากเก่าให้เร็วขึ้น จนในที่สุดต้องยุบสภา

น่าเสียดายที่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้ ผลของวิบากกรรมนั้นจะส่งผลเมื่อไหร่ ไม่อาจจะคาดเดาได้ มันมีเหตุปัจจัยหลายอย่าง ไม่ว่าผลบุญหรือผลบาป จะส่งผลในชาตินี้หรือข้ามภพชาติ หรือส่งผลถึง 500 ชาติก็มี ( พระโมคคัลลานะ ถูกทุบตี ๕๐๐ ชาติ )

เมื่อช่วงต้นตุลาคม ๒๕๔๙ เกิดอุทกภัยน้ำท่วม ดินถล่มหลายจังหวัด ทางภาคเหนือไล่ลงมาจนถึงภาคกลาง เกิดน้ำท่วมขัง บางแห่งเป็นเดือน บางแห่งออกไม่ได้ต้องรอความช่วยเหลือ หน่วยงานราชการและเอกชนมากมายได้ระดมปัจจัยและเครื่องอุปโภคบริโภค เพื่อช่วยเหลือผู้ได้รับภัยน้ำท่วมในครั้งนี้ อันเป็นจุดเริ่มต้นของบุญโดยการให้ทานซึ่งมีผลมาก (และอุทกภัยเมื่อปี ๒๕๕๔ ด้วย )เนื่องจากทานในครั้งนี้ได้กระทำแก่คนจำนวนมาก และกำลังได้รับความเดือดร้อนเป็นทุกข์อย่างหนัก ทานในครั้งนี้นับว่ายิ่งใหญ่มีผลมาก ขึ้นอยู่กับจิตของแต่ละบุคคล ผลย่อมไม่เท่ากัน ในเวลานั้นได้เห็นคนที่มีทั้งจิตมารและจิตโพธิสัตว์มากมาย แม้ทานในครั้งนี้จะให้ผลมากแต่ก็ยังไม่ยิ่งใหญ่เท่ามหาทาน ผู้สร้างเจดีย์ทองสูงเทียมฟ้า ก็ยังไม่จัดว่าเป็นมหาทานเช่นกัน ผู้ใดรู้และได้ทำมหาทานแล้ว เมื่อแตกกายตายไปย่อมเข้าถึงสุคติสวรรค์เป็นเชื้อสายแห่งอริยะ ผู้มีปัญญาย่อมค้นพบเองในบทความของบล็อกนี้ ผู้ปฏิบัติธรรมไม่ควรประมาท

มีหลายวัดได้จัดเครื่องสังฆทานให้แก่พุทธศาสนิกชนเพื่อความสะดวกในการทำบุญ บางวัดมีหลายจุดแล้วแต่สะดวก พระบางรูปก็ให้กล่าวคำถวายสังฆทานเลย บางรูปก็ให้สมาทานศีลก่อน คนที่จะไปทำบุญก็ต้องเช็คดูด้วยนะครับ เพราะอานิสงส์ต่างกัน