എഴുത്തുക്കുത്തുകൾ

കൈപ്പട

noreply@blogger.com (Sneha) — Thu, 09 Apr 2015 07:38:00 +0000

സ്നേഹത്തോടെ പറത്തിവിടുന്ന ഹൃദയതുണ്ടുകളിൽ-
സ്വന്തം കൈപ്പട പതിപ്പിക്കില്ല ഞാൻ,
കരുണയോടെ അവയെ സ്വീകരിക്കുന്ന സ്നേഹമനസ്കർ-
എന്റെ പേർ കൊത്തിവയ്ക്കട്ടെ അവയ്ക്കുമേൽ.

നുറുങ്ങുകൾ

noreply@blogger.com (Sneha) — Wed, 31 Oct 2012 10:48:00 +0000

നുണ
-----------------

സൂര്യനും സത്യം..!
ഞാനും സത്യം...!

എന്നാൽ ഞങ്ങളാൽ പിറന്ന നിഴലുകളെ-
-ല്ലാം തന്നെ നുണകളായിരുന്നു.

പാത
--------------------------

ശരികളുടെ രണ്ട് സമാന്തരപാതകൾ
അവ തെറ്റായി പരിണമിക്കും നിമിഷം-
ഒറ്റപാതയായി സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങും.

നിറമുള്ള ചിറകുകൾ

noreply@blogger.com (Sneha) — Fri, 10 Feb 2012 15:02:00 +0000

ചിത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകാനാകുമെന്നു ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ നിനച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ടാം ക്ലാസിലെ മലയാളപാഠപുസ്തകത്തിലെ അവസാന താളിലെ ‘അമ്മ’ എന്ന കവിത അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ നിന്നും മറഞ്ഞീരുന്നു. എങ്കിലും ആ കവിത മനസിൽ കോറിയിട്ട ചിത്രം മായാതെ മങ്ങാതെ അവളുടെ ഓർമ്മതാളിൽ ഉറങ്ങികിടന്നു. ഓമനത്തമുള്ള, ആർക്കും ലാളിക്കാൻ തോന്നുന്ന രൂപത്തിൽ നിന്നും പതുങ്ങി നടക്കുന്നവളും, വലത്തെ കവിളിലെ നുണക്കുഴിയിൽ നാണം നിറച്ചു ചിരിക്കുന്നവളും, പ്രകൃതിയിലെ എല്ലാ നിറങ്ങളെയും തന്റെ നീണ്ട ചുരുണ്ട മുടിയിൽ ഒളിപ്പിക്കുന്നവളുമായി അവൾ വളർന്ന് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതൊടൊപ്പം തന്നെ അവളുടെ മനസിലെ കോറലുകൾക്ക് ആഴമേറി വരികയും ചെയ്തു.

അവൾ ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ പോലെ പാറി പറന്നു നടന്നു. ഇഷ്ടമുള്ള വഴികളിലൂടെയെല്ലാം സഞ്ചരിച്ച്, ഇഷ്ടമുള്ള നിറങ്ങളും, സൗരഭ്യവുമുള്ള പൂക്കളിൽ ചെന്നിരുന്ന് അവയോട് കിന്നാരം പറഞ്ഞു. നിറമില്ലാത്ത മഴയെയും വടക്കൻ കാറ്റിനെയും അവൾ പ്രണയിച്ചു. പക്ഷെ ജീവിതവഴിയിലെ പല വളവുകളും തിരുവുകളും അവളെ അക്ഷമരായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

കൗമാരത്തിൽ അവൾ ഉപരിപഠനത്തിനായി ഇഷ്ടവിഷയം തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി സ്വന്തം വീട് വിട്ട് പാലമരങ്ങളുടെ നാട്ടിലേക്കു യാത്രയായി. അവിടെ അവളെ വരവേറ്റതു ചീവിടുകളുടെ സംഗീതമായിരുന്നു നീലമലനിരകളെ രണ്ടായി പകുത്തുന്ന ഒരു വെള്ള രേഖ, വിദൂരതയിൽ നിന്നുമുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ഈ മനോഹരദൃശ്യം അവളുടെയുള്ളിലെ ക്യാൻവാസിൽ പുതുചിത്രമായി പതിഞ്ഞു. പിന്നെയും ഏറെ ദൃശ്യങ്ങൾ അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ പതിയാൻ കൊതിച്ചു. അതിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായത് അസ്തമയ സൂര്യനായിരുന്നു. ബസിലെ ജനലരികിലിരുന്ന കണ്ട നെല്പാടത്തിന്റെ കാഴ്ച, പച്ച പട്ട് കാറ്റത്ത് താളത്തിൽ പറക്കുന്ന പ്രതീതി ഉണ്ടാക്കി. ക്ലാസിലെ നാലുപാളിയുള്ള ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് അവളുടെ ശ്രദ്ധ അസംഷൻസിന്റെ സാങ്കല്പികലോകത്തു നിന്നു നീലമലകളുടെ മനോഹാരിതയിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ എത്തിയാൽ പിന്നെ അവളുടെ ശ്രദ്ധ വിഷുകൊന്നപൂക്കളിലും, മുറ്റം നിറഞ്ഞു നിക്കുന്ന മഞ്ഞ ലില്ലി പൂക്കളിലും പിന്നെയെന്നും ഇല പൊഴിക്കുന്ന ആ വലിയ മരത്തിലുമായി. അവൾക്കു പ്രകൃതിയെ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനെയും ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിയാതെ വന്നു.

പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളോടും ചുറ്റുപാടുകളോടും പൊരുത്തപ്പെടാൻ സ്വന്തം മനസിനോട് ഒരു യുദ്ധം തന്നെ നടത്തേണ്ടി വന്നു. പോരാടി ക്ഷീണിച്ച അവൾക്കു, അവളുടെ ചിന്തകളുടെ തരംഗത്തെ പിടിച്ചെടുത്ത രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളെ കൂട്ടായി കിട്ടിയതു വലിയ ആശ്വാസമായി.. എന്നാൽ ക്ഷീണം ഒരു ഗന്ധർവ്വനെ പോലെ അവളൊടൊപ്പം കൂടി. അവളുടെ ശരീരത്തെ വലിഞ്ഞു മുറുക്കി, ഉണർവിനെ ഉറക്കം കൊണ്ട് മൂടി. പതിയെ പ്രിയപ്പെട്ടതിൽ ഒന്നും അവൾക്ക് ശ്രദ്ധ പതിപ്പിക്കാൻ പറ്റാതെ ആയി. എല്ലു പൊളിയുന്ന തരം വേദനകൾ……., തെറ്റുന്ന ഹൃദയതാളങ്ങൾ…….!!! താനെ അവൾ അവളിലേക്കു തന്നെ ഒതുങ്ങുകയായിരുന്നു. ദുസ്വപ്നങ്ങൾ അവളെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. തോറ്റ യോദ്ധാവിനെ പോലെ അവൾ നിസംഗയായി നിന്നു. രോഗം അവളെ കീഴ്പെടുത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആദ്യം അവളുടെ മനസിനെ , പിന്നെ അവളുടെ ശരീരത്തെ…!! മനസ് ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ഇരുട്ടിലേക്ക് സഞ്ചാരം തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. വേദനകൾ അനുസരണയില്ലാത്ത അലറാം പോലെ അവളെ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർത്തുക പതിവായി.

ശരീരമില്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങൾ അവളെ പേരെടുത്തു വിളിച്ചു. സൂര്യന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവളെ മാംസഗന്ധവും മണ്ണണയുടെ മണവും പൊതിഞ്ഞു. ഈ ഗന്ധങ്ങൾ അവൾക്കു സ്വയം തീയിൽ ഉരുകി, നരകജീവിതത്തിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ട അമ്മയുടെ* സാന്നിധ്യമേകി. പൗർണമി രാവുകളിൽ അവളെ മനമയക്കുന്ന സുഗന്ധങ്ങൾ തട്ടിയുണർത്തി. ഇരുട്ടിലേക്കു ഇറങ്ങി ചെല്ലാനും അലിഞ്ഞ് സ്വയം ഇരുട്ടാവാനും അവൾ കൊതിച്ചു. ഉണങ്ങിയ ദിനങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ രാവുകൾക്ക് ദൈർഘ്യം കൂടി വന്നു. വേദനകൾക്ക് രാവെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതായി. അവൾക്കു ആശ്വാസമായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കളും ഒരുനാൾ കുതിരവണ്ടിയിൽ കയറി യാത്രയായി. പൊടി പാറിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കുതിരകൾ അതിവേഗം പാഞ്ഞു. കുന്നിൻ ചരുവിലെ വളവിനു അപ്പുറത്തേക്കു അവ മറയുന്നതിനു മുൻപെ അവൾ മുഖം തിരിച്ചു നടന്നു.

സഹിക്കെട്ട് അവൾ മരണദേവനെ തേടിയിറങ്ങി.

അവളുടെ അന്വേഷണം ദിവസങ്ങളോളം ആഴ്ചകളോളം മാസങ്ങളോളം നീണ്ടു. ചീറി പായുന്ന വാഹനങ്ങൾക്ക് കാലന്റെ വേഗതയുണ്ടോ…….?, കിണറ്റിലെ വെള്ളത്തിനു മരണത്തിന്റെ തണുപ്പുണ്ടോ....??? ബ്ലേയ്ഡിന്റെ മൂർച്ചയേറിയ തുമ്പിൽ കാലന്റെ കണ്ണിന്റെ തിളക്കമുണ്ടോ….?? ഇങ്ങനെ ചില ചോദ്യങ്ങൾക്കു ഉത്തരം തേടി അവൾ അലഞ്ഞു. പക്ഷെ ദിവസംതോറും അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ആരോഗ്യം ചോർന്ന് കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണിലെ തിളക്കം എവിടെയോ പോയി ഒളിച്ചു. വേദനകൾ കണ്ണാരം പൊത്തി കളിച്ചു. അവസാനം വേദനകളാൽ സാച്ചുറെയ്റ്റഡ് ആയി ഗതികെട്ട പരസഹായത്തിന്റെ തോളിൽ അവൾ നിസഹായയായി തലചായ്ച്ചു ക്ഷീണിച്ചു കിടന്നു. ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞ കിണറ്റിലേക്കു പതുക്കെ ചില സൗഹൃദവള്ളികൾ വളർന്നു പടർന്നിറങ്ങി. അവൾ അതിൽ എത്തിപിടിച്ചു മുകളിലേക്കു വെളിച്ചം ലക്ഷ്യമാക്കി കയറാൻ തുടങ്ങി. പാതി വഴിയിലാണ് പടർന്നത് പ്രണയമായിരുന്നുവെന്ന് അവൾ മനസിലാക്കിയതു. അവളിൽ ആ അറിവ് നല്ല ഉന്മേഷമേകി. എന്നാൽ പിന്നീട് അവയുടെ വേരുകൾക്ക് ശക്തി പകരുന്നതു സഹതാപത്തിന്റെ ജലമാണെന്നു അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ അറിവ് അവളിലെ ഉറങ്ങി കിടന്ന നിരാശയെ തട്ടിയുണർത്തി. ആ രക്ഷാവള്ളികൾ അവൾ സർവ്വശക്തിയും ഉപയോഗിച്ചു ഇരുട്ടിലേക്കു തന്നെ മുറിച്ചിട്ടു.

യമൻ പോലും അവളെ കൈയൊഴിഞ്ഞ വേളയിൽ അവളുടെ മനസിന്റെ ഏതോ കോണിൽ താഴിട്ടു പൂട്ടിയ, രക്ഷ നേടണമെന്ന അതിശക്തമായ ആഗ്രഹത്തെ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവളുടെ കൂടപിറപ്പു ആ താഴ് തുറക്കാൻ അവളെ സഹായിച്ചു. നേരിയ പ്രകാശം തുരുമ്പെടുത്ത വാസനയുടെ മേൽ പതിച്ചു പ്രതിഫലിച്ചു. അവൾക്ക് അനുഗ്രഹമായി ചിത്രം വര, അതു പ്രാർഥനയായി. പിന്നെയതു ധ്യാനമായി. അവൾ ചത്രങ്ങൾക്കിടയിലേക്കു ലയിച്ചു സ്വയം മറന്നു ഇരുന്നു.. അവളിൽ പതിയെ ശൂന്യത വന്നു നിറയാൻ തുടങ്ങി. ആ കുളിർമ്മയിൽ അവളുടെ മനസു ശാന്തമായി. വേദനകളെ അവളുടെ മനസും ശരീരവും ഉൾകൊള്ളാൻ തയ്യാറായി. വര വേദനയെ അകറ്റി നിർത്തുന്ന ഔഷധമായി മാറി. അവളുടെ മനസ്, അനന്ത നീലാകാശത്തിൽ വെള്ള ചിറകുകൾ ഇട്ടടിച്ചു സൂര്യപ്രകാശമേറ്റു മെല്ലെ പറക്കാൻ കൊതിച്ചു. രാപൂവിന്റെ ഗന്ധമാസ്വാദിച്ചു ഇരുട്ടിലേക്ക് അലിഞ്ഞിറങ്ങാൻ അവൾ മോഹിച്ചു.

കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലും അവളിൽ മഴ ചാറി തുടങ്ങി. ആ കുളിർമ്മ അവൾക്കു പുതിയ ഊർജ്ജം നൽകി. പിന്നെ പെയ്തതു വർണ്ണമഴയായിരുന്നു. അതു തോരാതെ അവളിൽ പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു….. സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ കിഴക്കെ മാനത്തു മാരിവില്ല് തെളിഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അവ അപൂർവമായ പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞു. അവളുടെ നുണകുഴിയിൽ ചായങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. അവളുടെ മനസിലിപ്പോഴും ആദ്യം പതിഞ്ഞ ചിത്രം ചിത്രമായി തന്നെ തുടിച്ചു നിക്കുന്നുണ്ട്, ഒരു മോചനവും കാത്ത്.

* അമ്മ - അമ്മയുടെ അമ്മ

മഞ്ഞപൂവ്

noreply@blogger.com (Sneha) — Mon, 05 Dec 2011 15:20:00 +0000

കാര്‍വര്‍ണ്ണന്റെ ഉടയാട തന്‍ നിറമുള്ള കുഞ്ഞിപൂവേ
സൂര്യഭഗവാന്റെ ആരാധികേ
പകരുന്നില്ല നീ സൗരഭ്യമെങ്കിലും
പകരുന്നു നീ എന്‍ മിഴികള്‍ക്ക് ആനന്ദം
എന്‍ മനം നിറയെ നീ മാരിവില്ല് കോറിയിടുന്നു

സൂര്യ തേജസ് നീ കണ്‍ കുളിര്‍ക്കെ ആസ്വദിക്കുന്നു
അന്ത്യത്തില്‍ നിന്‍ ആരാധ്യപുരുഷന്‍ നിന്നെ തളര്‍ത്തുന്നു,
നിന്നുള്ളിലെ അവസാന നീര്‍ത്തുള്ളി വറ്റും വരെ
നീ ആ തേജോന്മുഖനെ സ്നേഹിക്കുന്നു , ആരാധിക്കുന്നു
നിന്‍ ജീവിതം സഫലമായീ കുഞ്ഞിപൂവേ
നിനക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ക്ക് സന്തോഷം നല്‍കിയതിനാല്‍ ......!
സ്നേഹം നല്‍കിയതിനാല്‍ ......!

(ഒന്നര വര്‍ഷം മുന്‍പ് എഴുതിയത് )

ചില്ലുകൂട്

noreply@blogger.com (Sneha) — Mon, 03 Oct 2011 05:22:00 +0000

സ്വയം തീര്‍ത്ത തടവറയീ തെളിഞ്ഞഗോളം
ദര്‍ശിച്ചു ഞാന്‍ വിവിധവര്‍ണ്ണകാഴ്ചകള്‍,
മായക്കാഴ്ചകള്‍, ഭീതികാഴ്ചകള്‍
ദൃഷ്ടിയോളങ്ങള്‍ പാഞ്ഞോടി മനസ്സിന്‍ക്കൂട്ടിലേക്ക് !
കൂട്ടിയിടിച്ചും, ദിശമാറിയും,
വേഗത കൂടിയും, കുറഞ്ഞും-
അവയുടെ നിലയ്ക്കാത്ത സഞ്ചാരം.
ചിന്താതരംഗങ്ങള്‍ എന്നില്‍ ചിരിയുണര്‍ത്തി,
അതിലിരട്ടി തേങ്ങലുകള്‍ എന്നില്‍നിന്നുണര്‍ന്നു,
അവയുടെ പ്രതിധ്വനികള്‍ സ്വീകരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഏകായായിരുന്നു !
വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കുന്നു എന്നെയെന്‍ ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങള്‍,
അവ തീര്‍ത്ത പാളികളെ കാലം സാന്ദ്രമാക്കികൊണ്ടിരുന്നു
കാഴ്ചകള്‍ മങ്ങി തുടങ്ങി.

ഞാനിപ്പോള്‍ അപാരദര്‍ശി......!!!
ഇനിയെന്നില്‍ ദര്‍ശിക്കാനാകുന്നത് പ്രതിഫലനം മാത്രം.....!
എന്നാലിനിയീ ആവരണം അടര്‍ത്തിമാറ്റാനാകില്ല..
പക്ഷെ എനിക്ക് മോചനം വേണം.എനിക്ക് അനന്തവിഹായസിലേക്ക് പറക്കണം..
ഇനിയുമേറെ കാഴ്ചകള്‍ കാണണം...
ഈ ചില്ലുകൂട് ഒന്ന് പൊട്ടി ചിതറിയെങ്കില്‍......!!!

image source :http://www.odilon-redon.org/Ophelia-1900-1905.jpg

മൗനം പറയാതെ പറയുന്നത്.

noreply@blogger.com (Sneha) — Sun, 04 Sep 2011 16:44:00 +0000

ഓര്‍മ്മയില്‍ തളംകെട്ടി നിക്കുന്ന നിശബ്ദത, സ്കൂളിൾ(ആറാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍) നിന്നു എക്സ്കേർഷൻ പോയപ്പോ വിവേകാനന്ദ പാറയിൽ വിവേകാനന്ദൻ ധ്യാനത്തിൽ ഇരുന്ന ഇരുട്ടു മുറിയിലെതാണ്. പിന്നെ രണ്ട് വർഷം മുൻപു കുതിര മാളികയിൽ പോയപ്പോൾ അവിടുത്തെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിൽ…..തിളക്കമാർന്ന തറയിൽ, മടിചെത്തുന്ന വെളിച്ചം പതിപ്പിക്കുന്ന പ്രതിബിംബങ്ങൾ….ഒരു കാലത്തു നൃത്തവും സംഗീതവും കൊണ്ട് മുകരിതമായ അറകള്‍. ആ ശബ്ദങ്ങളുടെ പ്രതിധ്വനികൾക്കു വേണ്ടി ഞാൻ കാതോർത്തു… എവിടെനിന്നെങ്കിലും ഒരു സ്വാതിതിരുനാൾ കീർത്തനം ഒഴുകി വന്നീരുന്നെങ്കിലോ…എന്നാശിച്ചു.

ചരിത്രം ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന രണ്ടിടങ്ങളിലും എനിക്കൊരു പ്രത്യേക ആനന്ദം അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ആ നിശബ്ദത എന്നെ ഇപ്പോഴും അതിലേക്കു ആകർഷിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

പിന്നീട് മെഡിട്ടേഷൻ ചെയ്തപ്പോഴും മൗനം ഒരുപാടു സംസാരിക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു.ചിന്തകൾ ഇല്ലാതെ………ശൂന്യമായ അവസ്ഥയിലേക്കു മനസു അല്ലെങ്കിൽ ആത്മാവു എത്തിപ്പെടുന്ന ഒരു അവസ്ഥ അകത്തും പുറത്തും നിശബ്ദത മാത്രം…..മനസു തെളിഞ്ഞ തണ്ണീർതടാകം പോൽ…….ശാന്തം സുന്ദരം………

പ്രണയം….പരിഭവം…..അങ്ങനെ ഒരുപാട് അർത്ഥങ്ങൾ മൗനത്തിൽ ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷെ ഒരോ പ്രായത്തിലും അതിനു പല വ്യാപ്തികളായിരിക്കാം….

മൗനത്തിനു വാചാലതയെക്കാൾ പതിന്മടങ്ങു ശക്തി ഉണ്ട്..നാവിനെക്കാൾ മൂർച്ചയുണ്ട്…അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ മൗനവ്രതം എത്ര മാത്രം ശക്തിയുള്ളതായിരിക്കും.………!!

മിന്നാമിന്നി

noreply@blogger.com (Sneha) — Sun, 03 Jul 2011 10:28:00 +0000

അവളുടെ നിഷ്കളങ്ക മിഴികൾ പടിപ്പുരയിൽ നിന്നും പാടവരമ്പിൽ കൂടെ അങ്ങു ദൂരെ സഞ്ചരിച്ചു..! അവളുടെ ചുണ്ടിൽ പരിഭവത്തിന്റെ ലാഞ്ചന. അനുസരണയില്ലാത്ത മുടി അലക്ഷ്യമായി പാറി പറന്നു കിടന്നു.

“നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയല്ലോ അമ്മു, വാ പോരെ. ഇനി ഇന്നു അവരു വരുമെന്ന് തോന്നണില്ല്യ. മോളു വാ അമ്മമ്മ അമ്മുക്കുട്ടിക്ക് കഥ പറഞ്ഞു തരാം. ആദ്യം വിളക്കു വെച്ച്. പിന്നെ നാമം ചൊല്ലി എന്നിട്ടു പിന്നെ ചോറുണ്ടിട്ട് നല്ലോരു കഥ പറഞ്ഞു തരാം, മോളു വാ ”അമ്മുനേം കൂട്ടി അമ്മമ്മ തൊഴുത്തിന്റെ ഭാഗത്തു കൂടെ, കിണറ്റിൻക്കരയിലേക്കു നടന്നു.

അവളുടെ മിഴികൾ കാടിവെള്ളം കുടിക്കുന്ന അമ്മിണി പശുനെ തേടി പോയി. വളരെ രുചിയോടെ, ആസ്വദിച്ച് തന്നെ അവൾ അവളുടെ അത്താഴം ഭക്ഷിക്കുന്നു. കണ്ടിട്ടു അവൾക്കും കൊതിയായി പോയി..!!അതാ അമ്മിണിയെ തൊട്ടുരുമ്മി അടുത്തു തന്നെ നിക്കുന്നു നമ്മുടെ കിങ്ങിണി ക്കുട്ടി .അത് കണ്ടതും അമ്മുന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൂടുതൽ “റ” ആയി . ഈ കാഴ്ക കണ്ട് അവളറിയാതെ അവിടെ നിന്നുപ്പോയി.

“എന്താ കുട്ടി..!! അതൊക്കെ പിന്നെ നോക്കാം. നേരം പോയി..ഇങ്ങോട്ടു വേഗം നടന്നേ, മോളെ കുളിപ്പിച്ചിട്ട് അമ്മമ്മക്ക് അടുക്കളയിൽ ലേശം പണി കൂടെ ബാക്കിയുണ്ട്….ഹാ …..!!, വാ മോളെ”

അമ്മമ്മ അമ്മുനെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. അമ്മു സ്വന്തം കവിളിൽ അറിയാതെ ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ട് കൂടെ നടന്നു.

കുളിരുള്ള വെള്ളം ദേഹത്തു വീണപ്പോൾ അവൾ തുള്ളി ചാടി. മെല്ലെ ഒന്നു ചിരിച്ചു അതു കണ്ട് അമ്മമ്മയുടെ മുഖത്തു ഒരു മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു. അവൾ സോപ്പിൻ പത ഊതി കുമിളകളെ പറത്തി...കുട്ടികുളി കഴിഞ്ഞു, അവളെ തോർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മമ്മക്കു അവളൊരു ചക്കര ഉമ്മയും കൊടുത്തു. തോർത്തു ഉടുപ്പിച്ച് അമ്മമ്മ അവളെ ഒക്കത്ത് വെച്ച് വീടിനകത്തേക്ക് കയറി പോയി.

കൃഷ്ണന്റെ ഫോട്ടോയിൽ വിളക്കിൻ തിരിയുടെ പ്രതിഫലനം! ചന്ദന തിരിയുടെ മണം അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങി നിന്നു..

“ഹരേ രാമാ ഹരേ രാമാ……രാമാ രാമാ ഹരേ ഹരേ….

ഹരേ കൃഷ്ണാ ഹരേ കൃഷ്ണാ……കൃഷ്ണാ കൃഷ്ണാ ഹരേ ഹരേ….. ”

രണ്ട് വ്യത്യസ്ത സ്വരങ്ങളിൽ നാമജപം ഉയർന്നു...!!

അമ്മു നിലത്തിരുന്ന് സ്ലേയിറ്റിൽ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നു.

മുത്തശ്ശി അടുക്കളയിൽ പപ്പടം ചുടുന്നു.

മോളെ..മോളവിടെ എന്തെടുക്കാ....??

“ആ,.. അതൊക്കെ ഇവിടെ വരുമ്പൊ പറയാം , അമ്മമ്മേ... ”

“എന്നാലും എന്താ ചെയ്യണെന്നു അമ്മമ്മയും കൂടെ ഒന്നറിയെട്ടെ !”

“അതൊക്കെ ഉണ്ട് അമ്മമ്മേ...വേഗം ഇങ്ങ് വായോ..അപ്പോ കാണിച്ചു തരാം...!”

“എന്നാ ശരി...അമ്മമ്മ...ദാ വരുന്നു ട്ടൊ. !!

“ഉം......... ” അവൾ മൂളി

“ഇന്നു എന്തൊക്കെയാ അമ്മുനു വേണ്ടി അമ്മമ്മ ഉണ്ടാക്കിയെന്നു അറിയോ മോൾക്കു..??അമ്മുനു എറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട അവിയൽ പിന്നെ മോരു കറി പിന്നെ പപ്പടം ചുട്ടതു പിന്നെ കണ്ണിമാങ്ങാ അച്ചാറ്...!!”

“ഉം...., ഹായ് അവിയലുമുണ്ടോ..!!"

“ആ ഉണ്ടല്ലോ ! എല്ലാം കൂട്ടി ചോറുണ്ട്, അമ്മമ്മ മോൾക്കു കഥ പറഞ്ഞു തരാട്ടൊ....”

“എന്തു കഥയാ അമ്മമ്മേ??”

“ഒരു മിന്നമിനുങ്ങിന്റെ കഥ”

“ശരിക്കും എനിക്ക് മിന്നാമിന്നിയെ ഒത്തിരി ഇഷ്ട്ടാ..”

“അത് അമ്മമ്മക്കു അറിയാലോ!”

“അതെങ്ങനെ അമ്മമ്മ അറിഞ്ഞു?!!”

“എന്റെ ചക്കര കുട്ടനല്ലെ..? പിന്നെ അറിയാതിരിക്കോ ??

അമ്മമ്മ അമ്മുനുള്ള ഭക്ഷണം കൊണ്ട് വന്നു

സ്ലേയ്റ്റിൽ വരച്ച ചിത്രം അമ്മമ്മക്കു നേരെ അമ്മു നീട്ടി. മൂന്നു രൂപങ്ങൾ.!!നടുവിൽ അമ്മു അതു തീർച്ച ..പിന്നെ അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഉള്ളത്??

“അപ്പോ അമ്മമ്മേ,ഇവർക്കു ഞാൻ ചക്കരക്കുട്ടനല്ലേ ??"

“പിന്നല്ലാതെ....!!"

“പിന്നെ എന്താ അവർക്കു എന്നെ വേണ്ടാത്തെ..?"

കുറച്ച് അചാറും പിന്നെ പപ്പടവും പിന്നെ കറികളും കൂട്ടി അമ്മമ്മ ഒരു കൊച്ചു ഉരുള ഉണ്ടാക്കി.

“ആ.....മോള് വാ തുറന്നേ ….ആ …..അം…. അങ്ങനെ…. മോളെ മിന്നാമിന്നിക്കു വേണല്ലോ.”

“ആണോ .??..ശരിക്കും..?? സത്യമായിട്ടും..??”

“അതെ..ശരിക്കും!! സത്യമായിട്ടും..! കുറ്റാകൂരിരുട്ടിൽ, വഴി തെറ്റി പോയവർക്കു മിന്നാമിന്നി വഴി കാണിക്കാനായി മിന്നി മിന്നി പറന്ന് നടക്കും .”

“എന്നിട്ട്……..?”

“എന്നിട്ട് എന്താ അവർക്കു അവരുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ച് കൊടുക്കും..!”

“അപ്പോ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മക്കും അവരു വഴി കാണിച്ചു കൊടുക്കോ, അമ്മമ്മേ ..??”

“ഉം…….കാണിച്ച് കൊടുക്കും..........!! “ ഗൌരവഭാവത്തോടെ അമ്മമ്മ ആ കൊച്ചു മനസിന്റെ സംശയമകറ്റി.

“അങ്ങനെ അവസാനത്തെ ഉരുളയും കഴിഞ്ഞു…!!അമ്മു നല്ല കുട്ടിയാണല്ലോ..!!”

ആ കൊച്ചു മിടുക്കി അമ്മമ്മയുടെ മടിയിൽ കിടന്നു. എന്നും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് പതിവ്.

അവളുടെ മിനുസമുള്ള തലമുടി തലോടിക്കൊണ്ട് അമ്മമ്മ ..

“മിന്നാമിന്നികൾ നല്ല സ്നേഹമുള്ളവരാ..അവരു മോൾടെ കൂടെ കളിക്കാനും പാടാനുമോക്കെ വരും എന്റെ ചക്കരയുടെ മുടിയാകെ അവർ അലങ്കരിക്കും അമ്മുന്റെ കൂടെ നൃത്തം വെയ്ക്കും ”

അവളുടെ മിഴികൾ താനെ പൂടി. അവൾ പതുക്കെ മിന്നാമിന്നികളുടെ ലോകത്തേക്കു പറന്നു..

“അമ്മുനെ നോക്കി എത്ര നേരമായി ഞാനിവിടെ നിക്കുന്നു. എന്താ ഇത്ര വൈക്യേ ..?"

മിന്നിമിന്നി കൊണ്ടിരുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അവളുടെ മിഴികൾ അത്ഭുതം കൊണ്ടു മിഴിച്ചു !

“വാ , അമ്മുനെ കാത്ത് എത്ര പേരാ ഇരിക്കുന്നേന്നു നോക്കിയെ ”

ആ മിന്നാമിനുങ്ങ് തന്റെ കൂട്ടുക്കാരെയെല്ലാം അവൾക്കു പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു.

“വാ അമ്മു, നമുക്കു കളിക്കാം “ അവർ അവളെ ക്ഷണിച്ചു ..

അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവരോട് കൂട്ടായി. അവൾക്കു അവർ ലക്ഷദീപങ്ങൾ തീർത്തു. അവളുടെ ആലസ്യമുള്ള മുടിയെ അവർ അലങ്കരിച്ചു അവളുടെ കൂടെ കണ്ണാരം പൊത്തി കളിച്ചു. പക്ഷെ ഒരോ പ്രാവശ്യവും അമ്മു തന്നെ ജയിച്ചു.!

അവർ മാനത്തു ചിത്രങ്ങൾ വരച്ച് അവളെ രസിപ്പിച്ചു .അവൾ അത്രയേറേ ഇതു വരെ സന്തോഷിചിട്ടില്ല .എല്ലാത്തിനും സാക്ഷിയായി, പാതി വിരിഞ്ഞ ചന്ദ്രനും, പിന്നെ നക്ഷത്രങ്ങളും..പിന്നെ മൂക സാക്ഷിയായി, ഇരുട്ടും!

സമയം അങ്ങനെ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാത്രിയുടെ നാലാം യാമവും കഴിഞ്ഞു. സൂര്യൻ കിഴക്ക് തന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം അറിയിച്ചപ്പോൾ, അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വന്ന മിന്നാമിനുങ്ങ് പറഞ്ഞു

“ഇനി അമ്മുന്റെ കൂടെ കളിക്കാൻ നാളെ വരാം. മോളിപ്പോ തിരിച്ചു പോയിക്കൊ..ഇനിയെല്ലാ രാത്രിയിലും അമ്മുനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ ഞാൻ വരും... “

കിങ്ങിണി പശുവിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടാണ് അവൾ ഉണര്‍ന്നത്. അവൾ മിഴികൾ തിരുമി പുറത്തേക്കിറങ്ങി .അമ്മമ്മ അമ്മിണിയെ കറക്കുന്നു.അവൾ തൊഴുത്തിനടുത്തേക്കു ചെന്നു..

മിന്നാമിന്നികൾ അവൾക്കു നൽകിയ മനോഹര രാത്രിയെ കുറിച്ച് അമ്മമ്മയോടു വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു.. അവളുടെ കണ്ണിൽ ആയിരം ആയിരം മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ നൃത്തം വയ്ക്കുന്നതായി അമ്മമ്മ കണ്ടു.

തേടല്‍

noreply@blogger.com (Sneha) — Tue, 24 May 2011 20:30:00 +0000

ഞാൻ തേടുന്നതു നിന്റെ ചുണ്ടുകളെയല്ല

നിന്റെ താരാട്ടിനെയാണ്..

നിന്റെ കൈകളെയല്ല

നിന്റെ സ്പർശത്തെയാണ്..

നിന്റെ ദേഹത്തെയല്ല

നിന്റെ ദേഹിയെയാണ്…

നിന്നെയല്ല

നിന്റെ സ്നേഹത്തെയാണ്….!

ചിത്രം : http://roushank.wordpress.com/2008/12/04/in-search/

(ഇവിടെ നീ അമ്മയാവാം , കാമുകനാവാം , ഈശ്വരനുമാവാം)

ചിത്രകന്യക

noreply@blogger.com (Sneha) — Mon, 11 Apr 2011 19:50:00 +0000

വരച്ച് വരച്ച് ചിത്രങ്ങള്‍ കൂമ്പാരമായി .
ചായങ്ങള്‍, ചുമരു നിറയെ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ത്തീര്‍ത്തു .

നിലമാകെ അവ ചിതറി തെറിച്ചു..

ചിന്തയിലും ദേഹിയിലും അവ കലര്‍ന്നലിഞ്ഞു

വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍ കുങ്കുമത്തെ ഒലിച്ചിറക്കി

മുടിയഴകള്‍ക്കെട്ടിപുണര്‍ന്നു........!!!

ഒരുനാള്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് ചിറകു വിരിഞ്ഞു

അവള്‍ക്കു ചുറ്റും അവ പറന്നുനടന്നു.

ചായങ്ങള്‍ മഴയായി അവളില്‍ പെയ്തിറങ്ങി

അവയ്ക്കുനടുവില്‍ അവളേകയായിരുന്നു

പിന്നെയവള്‍ വിഷാദമിഴികള്ളുളൊരു ചിത്രമായി പരിണമിച്ചു .

ചിത്രം കടപ്പാട് : google

രണ്ടു മരങ്ങള്‍

noreply@blogger.com (Sneha) — Thu, 24 Mar 2011 08:24:00 +0000

നിരന്തരമായി ഒഴുകുകയാണ് ഈ നീർവഴികൾ

നിൽക്കുകയാണ് നമ്മളിങ്ങനെ യുഗങ്ങളായി

നമ്മളെ തൊട്ടുണർത്താനായി പ്രഭാതകിരണങ്ങൾ

കുളിർമ്മയുള്ള രാത്രികളെ ഉറക്കാനായി ചീവിടുകൾ

ദശാബ്ദങ്ങളായി നീ തൊടുന്നതും കൊതിച്ച് കൊതിച്ചിരിപ്പാണ് ഞാൻ

കരുത്തേകുന്ന മണൽത്തിട്ടയും സൂര്യപ്രകാശവും

ഞാൻ പറത്തിവിടുന്ന സ്വകാര്യങ്ങളെ, വഴി തെറ്റാതെ നിന്നിലെത്തിക്കുന്ന കുളിർക്കാറ്റ്

ആ നിമിഷം പുളകിതയായി നൃത്തം ചവിട്ടുന്ന നീ

നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നേർ‌ രേഖയിലെ രണ്ട് ബിന്ദുക്കൾ

ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളായി നിന്റെ ശിഖിരങ്ങൾ വന്നു പുണരുന്നതും കാത്തിരിപ്പാണ് ഞാൻ

നീള ഒഴുകട്ടെ അപാരമായി

വെയിൽ ചൊരിയട്ടെ അനന്തമായി

ഓര്‍മ്മകള്‍

noreply@blogger.com (Sneha) — Wed, 02 Mar 2011 19:00:00 +0000

ഓര്‍മകളാല്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ മൂടപ്പെടുന്നു

ചിലപ്പോള്‍ പരക്കുന്നു സുഗന്ധം....

മറ്റുചിലപ്പോള്‍ ദുര്‍ഗന്ധവും ...

അവയ്ക്ക് മീതെ വീണ്ടും ഓര്‍മ്മകള്‍..

ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം..!

നിശാഗന്ധി

noreply@blogger.com (Sneha) — Thu, 13 Jan 2011 11:28:00 +0000

---------------------നിശാഗന്ധി ---------------------------

സൂര്യാഭാവത്തില്‍, പാതിരാത്രിയില്‍
വളരെ വൈകി വിടര്‍ന്ന, നിശാഗന്ധി ഞാന്‍
ആകൃഷ്ടനായി നീ എന്‍ സൗരഭ്യത്തില്‍
എന്റെ വെണ്മയില്‍, എന്റെ വശ്യഗന്ധത്തില്‍
നീ മതി മറന്നു പോയി, സ്വയം മറന്നു പോയി..

നിന്റെ അധരങ്ങള്‍, എന്നില്‍ ഒരു കോടി ഹിമകണങ്ങള്‍ ചൊരിഞ്ഞു
ഓരോ ഹിമബിന്ദുവിലും നിന്‍ സ്നേഹത്തിന്‍ കൈയ്യൊപ്പ്
അവ പതിഞ്ഞത് എന്‍ ഹൃദയത്തിലും
നിന്‍ നാസിക ദ്വാരങ്ങളിലൂടെ ഞാന്‍
നിന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ കയറികൂടി, ഞാന്‍ പോലും അറിയാതെ..
അവിടെ നിന്‍ രക്തത്തിന്റെ
സ്നേഹരക്തത്തിന്റെ, സുഖമുള്ള ചൂട്‌
സുഖമുള്ളോരനുഭുതി.....

പക്ഷെ എനിക്ക് എന്നില്ലേക്ക് മടങ്ങിയെ തീരൂ
ഒരു പുതുപുലരിയെ വരവേല്‍ക്കാനായി
നിന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നടര്‍ന്നെ മതിയാവു..
ഈ വശ്യഗന്ധം നീ മറന്നേ തീരൂ
മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന, നിലാവാലലങ്കൃതമായ നിശയുടെ
മടിത്തട്ടില്‍ സമര്‍പ്പിക്കു നിന്റെ മധുരസ്മൃതികളെ
അവയെന്നും എന്റെ ദളങ്ങളാല്‍ പൂജിക്കപെടും
മടങ്ങു നീ ഇനി സസന്തോഷം.....!

(സുഹൃത്തുക്കളെ നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ മാനിച്ചു ഞാന്‍ നിശാഗന്ധിയെ ഒന്ന് തിരുത്തി...ഇനി പറയു....)
ചിത്രം : ഗൂഗിള്‍

നിശാഗന്ധി

noreply@blogger.com (Sneha) — Wed, 08 Dec 2010 10:30:00 +0000

വളരെ വൈകി വിടര്‍ന്ന പൂവായിരുന്നു ഞാന്‍
സൂര്യന്റെ അഭാവത്തില്‍ , പാതിരാത്രിയില്‍-
വിരിഞ്ഞ നിശാഗന്ധി
ആ സൗരഭ്യത്തില്‍ ആകൃഷ്ടനായി നീ
ആ വശ്യഗന്ധം നിന്നെ എന്നിലേക്ക്‌ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു
എന്റെ വെണ്മയില്‍ , എന്റെ വശ്യഗന്ധത്തില്‍
നീ മതി മറന്നു പോയി , സ്വയം മറന്നു പോയി

നിന്റെ അധരങ്ങള്‍ എന്നില്‍ ഒരു കോടി ഹിമകണങ്ങള്‍ ചൊരിഞ്ഞു
ഓരോ ഹിമബിന്ദുവിലും ഞാന്‍ നിന്റെ വശ്യസ്നേഹം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു
നിന്‍ നാസികദ്വാരങ്ങളിലൂടെ, ഞാന്‍
നിന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ കയറി കൂടി, ഞാന്‍ പോലും അറിയാതെ
അവിടെ നിന്റെ രക്തത്തിന്റെ,
സ്നേഹരക്തത്തിന്റെ , സുഖമുള്ള ചൂട്
സുഖമുള്ള ഒരു അനുഭുതി

പക്ഷെ എനിക്ക് എന്നിലേക്ക്‌ മടങ്ങിയെ തീരു
ഒരു പുതു പുലരിയെ വരവേല്‍ക്കാനായി
നിന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നടര്‍ന്നെ മതിയാവൂ
ഈ വശ്യഗന്ധം നീ മറന്നേ തീരു
മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന , നിലാവുള്ള ഈ നിശയുടെ
മടിത്തട്ടില്‍ നീ നിന്റെ മധുരമുള്ള ഓര്‍മ്മകളെ സമര്‍പ്പിക്കു
അവിടെ നിന്റെ സ്മൃതികള്‍ എന്നും ഭദ്രമായിരിക്കെട്ടെ
ഇനി നീ മടങ്ങു, സസന്തോഷം.

പാദസ്വരം

noreply@blogger.com (Sneha) — Fri, 26 Nov 2010 10:26:00 +0000

കേട്ട് നിന്‍ മണിനാദം ആദ്യമായി ബാല്യത്തില്‍
വീണ്ടും കേള്‍ക്കുവാനൊരു മോഹമുദിച്ചു
നിന്നെ കിലുകിലുക്കി ,തുള്ളിച്ചാടി ഞാന്‍ ,
എന്‍ പിഞ്ചു മനസും നൃത്തമാടി
നിന്‍ കണ്ണികള്‍ താനേയകന്നു, എന്നന്നേക്കുമായി അകന്നു

കൗമാരത്തില്‍ വീണ്ടും എന്നില്‍ വന്നണഞ്ഞു നീ
സൃഷ്ടിച്ചു ഒരായിരം ശബ്ദതരങ്ങള്‍ നിന്‍ നാദമെന്നില്‍
മധുരസംഗീതം പൊഴിച്ചു നീയെന്‍ കാതുകളില്‍
ആ ഗീതമെന്നെ പുളകമണിയിചു, ഞാനാകെ പൂത്തുലഞ്ഞു
നിന്‍ കണ്ണികള്‍ വീണ്ടുമകന്നു, എന്‍ പാദങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാവാത്തവിധം അകന്നു

യൗവനത്തില്‍ നീയെന്നെ വീണ്ടും തേടിയെത്തി
പക്ഷെ ഹര്‍ഷാരവം മുഴക്കുന്നില്ലയെന്നില്‍
എന്നാല്‍ ഭയക്കുന്നു നിന്‍ നൂപുരധ്വനിയെ
ഗന്ധര്‍വന്മാര്‍ അത് കേട്ടു പിന്തുടരുമോ ........??..!!
അതിനാല്‍ അണിയിലൊരിക്കലും നിന്നെ ഞാന്‍
നിന്‍ കണ്ണികള്‍ അകലാതെ ഭദ്രമായി സുക്ഷിക്കാം ഞാന്‍ ..!

തുമ്പ പൂവ്

noreply@blogger.com (Sneha) — Sat, 20 Nov 2010 11:00:00 +0000

പൂജക്കെടുക്കാത്ത പൂ ഞാന്‍

ആരാലും ചൂടപ്പെടാത്തവള്‍

ആണ്ടിലൊരിക്കല്‍ ..
ഒരിക്കല്‍ മാത്രം വാഴിക്കപെടും ഞാനൊരു രാജകുമാരിയായി
അന്ന് എന്നെ കൂട്ടാതെ പൂവടയില്ല...

എന്‍റെ സാന്നിധ്യമില്ലാതെ ആര്‍പ്പു വിളികളുമില്ല

എന്നും ശുഭ്ര വസ്ത്ര ധാരിയായി ..
പ്രൌഡിയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു ഞാന്‍
പക്ഷെ ....എത്രനാള്‍...???.....!!

നിന്‍റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്‌

noreply@blogger.com (Sneha) — Fri, 15 Oct 2010 08:50:00 +0000

അഞ്ചു ദിവസമായി തിമിര്‍ത്താടി പെയ്യുന്ന നൂല്‍ മഴ . മഴമേഘം തന്റെ പക്കലുള്ള പളുങ്ക് മാലയുടെ പളുങ്കുമണികള്‍ ജപിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു ....

ജപിച്ചിട്ടും ജപിച്ചിട്ടും മതി വരാതെ ...

ഇനിയും കാത്തു നിന്നാല്‍ ശരിയാവില്ല .അവന്‍ തോള്‍ സഞ്ചിയുമെടുത്ത്‌ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അവള്‍ ഓടി പോയി ഒരു വാഴയില മുറിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു . അവന്‍ നടന്നു തുടങ്ങി ..അവള്‍ വാഴയില അവന്റെ തലയ്ക്കു മീതെ ചൂടി, കൂടെ നടന്നു .

"പെണ്ണേ , എന്റെ ഉള്ളില്‍ പെയ്യുന്ന തീ മഴയ്ക്ക് തടയിടാന്‍ എന്തുണ്ട് നിന്റെ കയ്യില്‍ ..?"

നടന്നു കൊണ്ട് ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ അവന്‍ ചോദിച്ചു

അവന്റെ മൂര്‍ച്ചയേറിയ വാക്കുകള്‍ക്ക് അവളുടെ കയ്യില്‍ മറുപടി

ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു....

എന്നും, എപ്പോഴും അങ്ങനെ ആയിരുന്നു .

തിമിര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന മഴ പോലെ മൗനം അവര്‍ക്കിടയിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങി .അവളുടെ മനസ്സില്‍ പക്ഷെ ഓര്‍മ്മകളുടെ മഴവെള്ളപ്പാച്ചില്‍...

"സഖാവിന്റെ തൃപ്പാദങ്ങളിലെങ്കിലും എനിക്കൊരിടം നല്‍കിയാല്‍ മതി . എന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കും വരെ പരിഭവങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ഞാന്‍ അവിടെ കഴിഞ്ഞോളാം ."

അവളുടെ മുറിഞ്ഞു പോകുന്ന വാക്കുകള്‍ ..

"പെണ്ണേ, നിനക്ക് വട്ടാ...നിന്റെ ഈ വട്ടിനു ഈ ഭൂഗോളത്തിലെ ചികിത്സ ഇല്ല.."

വീണ്ടും ഒരു മൃദു ഹാസത്തോടെ അവന്‍ പറഞ്ഞു

അവന്‍ അപൂര്‍വ്വമായെ സംസാരിക്കൂ .പക്ഷെ മൊഴിയുന്ന വാക്കുകള്‍ കല്ലില്‍ കൊത്തിവെച്ചത് പോലെയുള്ളവയാണ്.

അവളുടെ ഓര്‍മ്മകളുടെ ചുഴിയില്‍ അവന്റെ ഒരു വാചകം കൂടി പെട്ടു.

"എനിക്ക് ആത്മാവില്‍ നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നതാണ് ഇഷ്ടം ."

ഇനിയൊരിക്കലും ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടാത്ത അവരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്ര പുഴക്കടവില്‍ ചെന്ന് നിന്നു. അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഗര്‍വ്വോടെ നില്‍ക്കുന്നു സര്‍പ്പഗന്ധി. അതിനു ചുവട്ടില്‍ തേജ്വസ്നിയായ ഒരു ദേവി വിഗ്രഹം . മഞ്ഞയുടെയും ചുവപ്പിന്റെയും അലങ്കാരങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെ, ദേവി അതിസുന്ദരി തന്നെ. ആ മുഖത്തെ തേജസ്സ്‌ അവര്‍ണനീയം തന്നെ.അവള്‍ക്കു ആ ദേവി തോഴിയായിരുന്നു ..സര്‍പ്പഗന്ധി സദാ അവളുടെ തോഴിക്കു പുഷ്പാഭിഷേകം നടത്തി കൊണ്ടിരിന്നു.

വാഴയില നിറമുള്ള ബ്ലൗസും കാപ്പിപ്പാവാടയും നനഞ്ഞു കടും നിറമായി .അവന്റെ ചാര നിറമുള്ള ജുബ്ബ നഞ്ഞു കുതിര്‍ന്നു ശരീരത്തോട് ചേര്‍ന്ന് കിടന്നു ,ഒരു പ്രണയിനിയെ പോലെ. വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ അവന്റെ കണ്ണാടിച്ചില്ലില്‍ ഇടം നേടിയിരുന്നു . അവന്‍ ആ വെള്ളത്തുള്ളികളെ തുടച്ച് നീക്കി വീണ്ടും കണ്ണട ധരിച്ചു. അവ്യക്തമാണെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ സ്നേഹം അവന്‍ കണ്ടു. അവളുടെ ചുരുണ്ട മുടിയില്‍ പറ്റിയിരിക്കുന്ന പളുങ്കുമണികള്‍ കണ്ടു. ആ സ്നേഹത്തില്‍ , ആ നീര്‍മണിത്തുള്ളികളുടെ ശോഭയില്‍ അവനൊരു നിമിഷം അലിഞ്ഞു നിന്നുപോയി .

വികാരാധീനനായി അവന്‍ " ഞാന്‍ മരിച്ചാല്‍ എന്റെ ആത്മാവ് എന്നും എപ്പോഴും നിന്നോട് കൂടെയുണ്ടാവും "

ആ വാക്കുകള്‍ പതിഞ്ഞത് അവളുടെ ആത്മാവിലായിരുന്നു .

മഴയുടെയും മിഴികളുടെയും നീര്‍കണങ്ങള്‍ ഒന്നായി മാറിയ നിമിഷം.

അവനെ കാത്തു ഓളങ്ങളുടെ നൃത്തത്തിനനുസരിച്ച് ആടുന്ന തോണി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു .അവന്റെ മനസ്സില്‍ തീയൊന്നു ആളിക്കത്തി .

അവന്റെ മനസ്സില്‍ തീ കോരിയിടുന്നത് അവകാശ ലംഘനങ്ങളാണ് , അടിമത്തമാണ്‌ .

വിമോചനമാണ് അവന്റെ ലക്‌ഷ്യം.

അതാണ്‌ ഈ ജന്മം അവന്റെ നിയോഗം .

ഈ നൂല്‍മഴയിലും അവന്റെ ഹൃദയം ജ്വലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്‍ അവളില്‍ നിന്നു മുഖം തിരിച്ചു നടന്നു; തോണിയില്‍ കയറി ഇരുന്നു തുഴഞ്ഞു . ഒരിക്കല്‍ പോലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അവനും തോണിയും മഴയാല്‍ മറയ്ക്കപ്പെട്ടു.

അവള്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു .

"പെണ്ണേ, നീ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നത് വിദൂരതയില്‍ നിന്നു കണ്ടു ഞാന്‍ സന്തോഷിച്ചോളാം. എന്റെ നിയോഗം , എന്റെ ലക്‌ഷ്യം അത് വിമോചനമാണ് .അടിമത്തത്തില്‍ നിന്നുള്ള വിമോചനം ."

വീണ്ടും പല ചിന്തകളും ചുഴിയില്‍ പെട്ടു തിരിഞ്ഞു .

"എന്റെ സ്വപ്നം , സഖാവിന്റെ ലക്‌ഷ്യം സാക്ഷാത്കരിച്ചു കാണപ്പെടണം എന്നാണ് .സഖാവിന്റെ സ്വപ്നം ഇപ്പോള്‍ എന്റെതും കൂടെയാണ് "

മഴമേഘങ്ങള്‍ വീണ്ടും പതിനാറു ദിവസം കൂടെ ജപം തുടര്‍ന്നു. കുളവും തോടും പുഴയും കടലും ഒന്നാകുന്നത് വരെ.

ചാറ്റല്‍ മഴയുള്ള ഒരു ദിവസം .സര്‍പ്പഗന്ധി ഇപ്പോള്‍ പഴയത് പോലെ പൂക്കാറില്ല. കാലം ഇപ്പോള്‍ അതില്‍ ജീവന്‍റെ നേരിയ തുടിപ്പ് മാത്രമേ അവശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളൂ .

പ്രകൃതിയും കാലവും മരച്ചുവട്ടില്‍ കുടികൊള്ളുന്ന ദേവി ശില്പത്തിലും മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി . ദീപവും അലങ്കാരങ്ങളും ഇല്ലെങ്കിലും തേജസ്സിനൊരു കുറവുമില്ല. ഇന്നും ഏകാകിനിയായി ദേവി നിലകൊള്ളുന്നു .

വാഴയില നിറമുള്ള ബ്ലൗസുമിട്ടു, സര്‍പ്പഗന്ധിയെ ചാരി, ദേവിക്ക് അരികിലായി, വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ട് ആകാംഷയോടെ നില്‍ക്കുന്നു അവള്‍ .സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന മിഴികള്‍ ..നീര്‍കണങ്ങള്‍ പറ്റിയിരിക്കുന്ന ചുരുണ്ട മുടിയിഴകള്‍ ..

" ഞാന്‍ മരിച്ചാല്‍ എന്റെ ആത്മാവ് എന്നും എപ്പോഴും നിന്നോട് കൂടെയുണ്ടാവും "

അവളുടെ മിഴികളും ആത്മാവും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ മന്ത്രിച്ചു .

ആകാശത്തു ശോണിമ മറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു . നിശ പ്രകൃതിയെ ആലിംഗനം ചെയ്യാന്‍ ഒരുങ്ങി നിന്നു .അവള്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു ..

ഓടു മേഞ്ഞ മേല്‍കൂരയിന്‍ കിഴില്‍ അവള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു .ഓടിന്റെ വിടവിലുടെ ശീതനടിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു .നെറ്റിയില്‍ പതിക്കുന്ന കുളിര്‍മയുള്ള നീര്‍കണങ്ങള്‍, അവയിലൂടെ അവന്റെ ചുംബനത്തെ അവള്‍ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. പുറത്തു മഴയുടെ സംഗീതം. ആ താരാട്ടില്‍ അവള്‍ അവന്റെ സ്വരത്തെ ശ്രവിച്ചു.സൂര്യകിരങ്ങള്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളെ തഴുകി ഉണര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ അവള്‍ കണി കണ്ടുണര്‍ന്നത് അവനെ ആയിരുന്നു.മന്ദമാരുതന്‍ മുടിയിഴകളെ തഴുകുമ്പോള്‍ അവള്‍ അവന്‍റെ ശ്വാസത്തെ അടുത്തറിഞ്ഞു.മുറ്റത്തു വിരിയുന്ന പവിഴമല്ലി പൂക്കളില്‍, അവള്‍ അവന്റെ മന്ദഹാസത്തെ കണ്ടു. അവയെ നിലം തൊടാതെ അവള്‍ സംരക്ഷിച്ച് പൂജക്കെടുത്തു ..സമുദ്രത്തിലെ നീലിമയില്‍ അവള്‍ അവന്റെ മിഴികളുടെ അഗാധതയെ തേടി ...അര്‍ത്ഥങ്ങളെ തേടി..പുഴക്കടവിലെ പഞ്ചാരപൂഴിയില്‍ അവള്‍ അവന്റെ കാലടികളെ തേടി നടന്നു. പുല്‍ക്കൊടിയില്‍ കനത്തു നില്‍ക്കുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളിയെ കണ്ണില്‍ എഴുതി അവള്‍ അവന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പര്‍ശിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അവള്‍ ഏഴു കടലും കടന്നു വരുന്ന താമര നൂലിനോട് അവനെ കുറിച്ച് ആരാഞ്ഞു ...

അവന്‍ ആത്മാവ് ഉള്ളവന്‍ ആണ് . അവന്‍ വരാതിരിക്കില്ല .

അവള്‍ അവന്റെ ആത്മാവ് കുടിക്കൊള്ളുന്ന ദേഹത്തെ തേടുകയാണ് ...

എല്ലാ ദിവസവും സന്ധ്യക്ക്‌ അവള്‍ ദേവിയോട് സല്ലപിക്കും .എന്നിട്ട് വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണയച്ചു അങ്ങനെ നില്‍ക്കും ..ഇരുട്ടുന്നതു വരെ ..

അന്നും പതിവ് പോലെ അവള്‍ അവിടെ നിന്നു. ചാറ്റല്‍ മഴ കനത്തു തുടങ്ങി .മഴമേഘങ്ങള്‍ വീണ്ടും ജപിച്ചു തുടങ്ങി . അവ ഭൂമിയിലേക്ക്‌ പളുങ്ക് മണികള്‍ പൊഴിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.അവള്‍ എന്നിട്ടും വിദൂരതയില്‍ കണ്ണും നട്ട് നില്പാണ്. അവളുടെ മുഖത്ത് ആശങ്ക .....

ആകാംഷ ...

സ്നേഹം ...

സന്തോഷം ...!!!

എല്ലാം മാറി മാറി മിന്നി . ഓളങ്ങളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി ഒരു തോണി പുഴക്കടവിലേക്ക് ; അവളുടെ മുഖം കൂടുതല്‍ തെളിഞ്ഞു. കണ്ണാടിച്ചില്ലില്‍ ഇടം നേടിയ നീര്‍ത്തുള്ളികളില്‍ ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു അവളെ തന്നെ കാണാം.

വര : ദിലീപ് http://www.facebook.com/dileeptkpr

(എന്റെ സുഹൃത്ത് ദിലീപിന്റെ പ്രചോദനത്തില്‍ ഞാന്‍ എഴുതിയ എന്റെ ആദ്യ കഥ . ഇത് തികച്ചും ഒരു കാല്‍പനിക കഥയാണ്‌. ഇതിലെ കഥാപാത്രം രണ്ടാമത്തെ ചിത്രത്തില്‍ കാണുന്ന പെണ്‍ക്കുട്ടിയാണ് . കഥയുടെ പേരും ദിലീപിന്റെ സംഭാവന ആണ്. എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും നന്ദി..ദിലീപിന് പ്രത്യേകം നന്ദി .)

ലക്‌ഷ്യം

noreply@blogger.com (Sneha) — Mon, 20 Sep 2010 18:56:00 +0000

ഇവിടുന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ അരികത്തെന്നു തോന്നി ...
അവിടെ എത്തിപെടാനായി നടന്നു ...
നടക്കുംതോറും അകലം കൂടിവന്നു ..
എങ്കിലും ഞാൻ വിട്ടു കൊടുത്തില്ല ..
അവിടെ എത്തിചേരാൻ തന്നെ മനസിലുറപ്പിച്ചു
നടന്നടുക്കുംതോറും രൂപം വലുതായി വന്നു ..
അതിന്റെ പ്രഭ കണ്ണുകളില്‍ തറയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി ..
കണ്ണ് ചിമ്മി കൊണ്ട് വീണ്ടും നടന്നു ..
മിഴി തുറക്കാന്‍ പറ്റാത്തയത്ര പ്രകാശം ..
ദിശ മനസ്സില്‍ കുറിച്ചിട്ടു കൊണ്ട് വീണ്ടും നടന്നു ...
ദേഹം ചുട്ടു പൊള്ളാന്‍ തുടങ്ങി ...
ഞാനത് വക വെച്ചില്ല ...
ദേഹം ഉരുകാന്‍ തുടങ്ങി..
അപ്പോഴും ഞാന്‍ നടന്നു .....സൂര്യനും ഞാനും ഒന്നാകുന്നത്‌ വരെ ...!!

വെള്ളാരം കല്പ്പടികള്‍

noreply@blogger.com (Sneha) — Sun, 19 Sep 2010 18:13:00 +0000

രക്തകുഴലിലൂടെ വാര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു രക്തം...
ദേഹം മന്ദം തണുപ്പിനെ വരിച്ചു
ഗുരുത്വാകര്‍ഷണം നേര്‍ത്ത് നേര്‍ത്ത് ഇല്ലാതായി
എനിക്കിപ്പോള്‍ എവിടെയും സഞ്ചരിക്കാം...പറക്കാം.
പ്രതിബന്ധങ്ങള്‍ താനേ വഴി മാറിയിരിക്കുന്നു ... ..
കെട്ടുപ്പാടുകളുടെ ചങ്ങല ഞാന്‍ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞു.

ഞാന്‍ പിച്ച വെച്ചു, പിച്ച വെച്ചു നടന്നു ..
മുള്ളുകള്‍ എന്റെ പാദങ്ങളെ കുത്തിനോവിക്കുന്നില്ല
കല്ലുകള്‍ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നില്ല...
അവയ്ക്ക് എന്നോട് ഇത്രയും സ്നേഹമോ ..?? ഇത്രയും കരുതലോ..!!
ഈ സ്നേഹത്തെയാണോ ഞാന്‍ ദീര്‍ഘ നാളായി തേടിയത് ..?

ഇപ്പോള്‍ വെള്ളിനൂല്‍ മഴയില്ല ..
മരവിപ്പിക്കുന്ന കോടമഞ്ഞില്ല ..
പക്ഷെ എന്തൊരു കുളിര്‍മ .!
എന്തൊരു അനുഭുതി ..!
എങ്കിലിതു നേരത്തെ ആകാമായിരുന്നു ...

മനോഹരമായ കല്പ്പടികള്‍ ...
ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ എന്ന പോലെ
പച്ചിലകള്‍ക്കിടയില്‍ നിറയെ പിച്ചകപൂക്കള്‍
ഞാനാ പടികള്‍ കയറി ..
വെള്ളാരംക്കല്പടികള്‍ ...!!

സ്നേഹസ്പര്‍ശം

noreply@blogger.com (Sneha) — Fri, 03 Sep 2010 15:03:00 +0000

സ്നേഹത്തിനായി ദാഹിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ...
സ്നേഹം അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തവര്‍ക്ക് ...
സ്നേഹമഴയായി എന്നും അവള്‍ ഭൂമിയില്‍ പെയ്തിറങ്ങട്ടെ
അവളുടെ പാദസ്പര്‍ശം ഏല്‍ക്കുന്ന ഭൂമി എത്ര സുന്ദരം
അവളെ തിരിച്ചറിയുന്ന ഭൂവാസികളോ...
അതിലേറെ സുന്ദരം ..
ഒരു നറുപുഷ്പം പോലെ അവള്‍ എന്നും
എന്നെന്നും ഓരോ ഹൃദയങ്ങളിലും വിരിയട്ടെ
ധന്യമീ സൗഹൃദം ...
സുന്ദരമീ നാളുകള്‍ ...
മഴവില്ലിന്‍റെ മാസ്മരികത ഉണര്‍ത്തുന്ന
അവളുടെ ഓരോ സാമീപ്യം എന്നും എന്‍
മന്ദാരചിപ്പിയില്‍ മാണിക്യ കല്ലായി ഞാന്‍ കാത്തു കൊള്ളും
ഇനിയൊരു ജന്മം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവളെന്‍ തായ് യായ്....
ആ മടിത്തട്ടില്‍ വീണു ഉറങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ കൊതിച്ചു പോവുന്നു ..
എന്നും കൊതിച്ചു പോവുന്നു ...

(A poem written by my friend)

കേഴുന്ന ആത്മാക്കള്‍

noreply@blogger.com (Sneha) — Sat, 28 Aug 2010 19:21:00 +0000

മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ദുഖമില്ല, വേദനയില്ല , പകയില്ല വെറുപ്പില്ല എന്നാണ് എന്‍റെ അറിവ്, കേട്ടുകേള്‍വി ..ബന്ധങ്ങളും ബന്ധനങ്ങളുമില്ല ....അങ്ങനെ ഒരു ലോകത്തേക്ക് ആണ് മനുഷ്യര്‍ എത്തിപെടുന്നത്...
ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ ധാരണകള്‍ ....യാഥാര്‍ത്ഥ്യം എന്തെന്ന് ആര്‍ക്കുമറിയില്ല ..
ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാനുമായി വലിയ ബന്ധമില്ലാത്ത വ്യക്തികള്‍ മരിച്ചതിനു ശേഷം എന്നോട് സങ്കടങ്ങള്‍ പറയുന്നു ...എനിക്കു അത്ഭുതം തോന്നുന്നു ...എന്നോട് എന്തിനാണ് അവര്‍ ഓരോന്നും ആവശ്യപെടുന്നത് ...

അറിയില്ല ...!

ഒന്നാമന്‍ .....എന്‍റെ കൊച്ചച്ചന്‍

ഒരു നാൾ കൊച്ചച്ചന്‍ എന്‍റെ സ്വപ്നത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു . എന്നോട് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഞാന്‍ സ്വയം മരിച്ചതല്ല ..എന്നെ കൊന്നതാ "..എന്നിട്ട് എന്‍റെ കയ്യില്‍ രണ്ടു മക്കളെയും ഏല്‍പ്പിച്ചു തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു ...."എന്‍റെ മക്കളെ നോക്കികൊള്ളണം. "
വളരെ കുറച്ചു പ്രാവശ്യമേ ഞാന്‍ കൊച്ചച്ചനെ കണ്ടിട്ടുള്ളു ...സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളു..
ഞങ്ങളോട് കൊച്ചച്ചനു വലിയ താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ...അവസാന നിമിഷങ്ങളില്‍ കൊച്ചച്ചന്‍ അമ്മയോട് പശ്ചാതപിച്ചിട്ടുണ്ട് ....ചിരിച്ചു കാണിച്ചതും വാത്സല്യം ചൊരിഞ്ഞതും സ്നേഹമെന്നു കരുതി ...അവരുടെ ഉള്ളിലെ കാപട്യം മനസിലാക്കാന്‍ ഒരായുസ്സ് വേണ്ടി വന്നു കൊച്ചച്ചനു ..കൊച്ചച്ചന്‍ അവസാന നാളുകള്‍ തീര്‍ത്തും ഒറ്റപെട്ട ജീവിതമായിരുന്നു. മരണം അസ്വഭാവികമായിരുന്നു .
മക്കളെ എന്നെ എല്പ്പിച്ചപോള്‍ കൊച്ചച്ചന്‍റെ കൈകളിലെ തണുപ്പ് ഞാനറിഞ്ഞു.

രണ്ടാമതു ....എന്‍റെ അയല്‍വാസി ഒരു ടീച്ചര്‍
tuition centre നടത്തി ജീവിച്ചിരുന്ന അവര്‍ ജീവിത നൈരാശ്യം മൂലം ആത്മഹത്യ ചെയതു . അവരുടെ ഭർത്താവിന്റെ പാത തന്നെ അവരും പിന്തുടര്‍ന്നു ...അങ്ങനെ അവരുടെ ഏക മകള്‍ തനിച്ചായി. അവരോടും ഞാന്‍ അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല ...കാണുമ്പോള്‍ പുഞ്ചിരി പരസ്പരം കൈമാറിയിട്ടുണ്ട് ..അവരൊരു reserved character ആയിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ ഞാനും ..അവര്‍ മരിച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു ... കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് അവര്‍ എന്‍റെ സ്വപ്നത്തില്‍ വന്നു. അവര്‍ ഒരു മുറിക്കുള്ളില്‍ ബന്ധനസ്ഥയാണ് . അവര്‍ പറഞ്ഞു ."എനിക്കു ഇതിനു വെളിയില്‍ പോവാന്‍ പറ്റില്ല .അതുകൊണ്ട് എന്‍റെ മോളുടെ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കണം ..."

ഇതാ വീണ്ടും ഒരു ആത്മാവ് ....!

മൂന്നാമതു .......എന്‍റെ സഹപാഠി
ആ കുട്ടിയുടെ ജീവനെടുത്തത് ഒരു പനി .....മുടന്തന്‍പനി ...നല്ല സ്നേഹമുള്ള കുട്ടി. എപ്പോഴും മായാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിന്നീരുന്നു ...വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല ഇന്നും ...
അങ്ങനെ അതി നുതന ആശുപത്രിക്ക് ഒരു അബദ്ധം കൂടെ പറ്റി ...
ആ കുട്ടിയും കണ്ണില്‍ നീര്‍ചാലുകളുമായി എന്‍റെ സ്വപ്നത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷയായി ...
ഞാന്‍ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു ... As i touched her ...i was able to feel her dress...only dress
Her mobile was ringing.She asked me to attend that call ..
ഫോണ്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടതു "IQBAL Calling "

who is iqbal........? അറിയില്ല .....!

എന്തിനാണ് ഇവര്‍ എന്നോട് ഇങ്ങനെ വിഷമങ്ങള്‍ പറയുന്നത് .....?
അവര്‍ ആ ലോകത്തും അസന്തുഷ്ടര്‍ ആണോ ......?
സ്വപ്നങ്ങള്‍ ഒരു തുടര്‍കഥ ആവുകയാണോ ..?

noreply@blogger.com (Sneha) — Tue, 24 Aug 2010 17:56:00 +0000

ഒരു ദിവസം അവിചാരിതമായി "നന്ദിതയുടെ കവിതകള്‍" കയ്യില്‍ കിട്ടി ..

അന്ന് രാത്രിയുടെ അന്ത്യ യാമത്തില്‍ അവളെ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു ..

ഒരു പഴയ ഡയറി കുറിപ്പ് ( ഡിസംബര്‍ 29 , 2009 )

നന്ദിതെ...എന്തിനു നീ അതു ചെയ്തു ..?

എന്തിനു നീ നിന്‍റെ ജീവിതം ഒരു കടങ്കഥയായി അവശേഷിപ്പിച്ചു ..?

അങ്ങനെ ഒരാള്‍ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നോ ..?

അതോ 'Virtual world' ല്‍ ജീവിച്ചു, നീ സങ്കല്‍പ്പിച്ചു ഉണ്ടാക്കിയ കഥാപാത്രമോ അവന്‍ ?

അങ്ങനെ ഒരു വ്യക്തി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ നീ നിന്‍റെ പ്രണയം അറിയിച്ചില്ലേ ..?

മനസ്സില്‍ തന്നെ കൊണ്ട് നടന്നോ നിന്‍റെ ഇഷ്ടത്തെ ..!

അവസാനമായി നിന്‍റെ മനസ്സില്‍ വന്ന ചിന്ത എന്ത് ..?

അന്ന് നീ പ്രതിക്ഷിച്ച ആ ഫോണ്‍ വിളി വന്നോ ..?

ആ ഫോണ്‍ വിളിയാണോ നിന്നെ മരണത്തിലേക്ക് നയിക്കാന്‍ നിമിത്തം ആയതു ..?

ഈശ്വരനും നിനക്കും മാത്രം അറിയാം ........!

നിന്നെ ഞാന്‍ അറിയാന്‍ തുടങ്ങിട്ട് അധികമായില്ല ..ഇന്ന് നിന്നെ അടുത്തറിയാനുള്ള ഒരു അവസരം വളരെ അപ്രതിക്ഷമായി വീണു കിട്ടി. i was very much excited. Only a few things in this world had made me crazy.

ഞാന്‍ ആ പുസ്തകം ഒറ്റ ഇരുപ്പില്‍ വായിച്ചു തീര്‍ത്തു . നിന്‍റെ കൂടെ കുറച്ചു നിമിഷം ജീവിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കു കിട്ടി. നീ ആ കവിതകള്‍ എല്ലാം എഴുതിയത് രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമങ്ങളില്‍ അല്ലെ ? എനിക്കു നിന്നെ കാണാന്‍ സാധിച്ചു ..നിന്‍റെ ഇരിപ്പും ഭാവങ്ങളും , നടപ്പും.... എല്ലാം എനിക്കു കാണാന്‍ സാധിച്ചു ...

അയാള്‍ ഇന്നും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ ..?

നിന്‍റെ സ്നേഹം അറിയാതെ പോയ 'അവന്‍' ഭാഗ്യദോഷിയാണ് ...

അല്ലെങ്കില്‍

നിന്‍റെ സ്നേഹം കണ്ടില്ല എന്ന് നടിച്ച 'അവന്‍' അല്ലെങ്കില്‍ നിന്‍റെ സ്നേഹത്തെ നിഷേധിച്ച 'അവന്‍' ഒരു വിഡ്ഢിയാണ് ...

നീ ഭാഗ്യവതിയാണ് ..മരിച്ചിട്ടും നീ ജീവിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ ....നിന്‍റെ കവിതകളിളുടെ ..

"പുലര്‍കാല നക്ഷത്രവും സന്ധ്യ നക്ഷത്രവും

നിങ്ങള്‍ എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ "......!!

--"നന്ദിതയുടെ കവിതകള്‍ "--

സത്യമോ ...? മിഥ്യയോ ...?

noreply@blogger.com (Sneha) — Wed, 11 Aug 2010 16:34:00 +0000

ആരോ പറിച്ചു വെച്ച പാലപൂതണ്ട് ഇരുമ്പ് മേശമേലിരിക്കുന്നു. ഏതോ അജ്ഞാതശക്തി എന്നെ അതിലേക്കു വലിച്ചടിപ്പിക്കുമ്പോലെ. കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു വെള്ള പൂക്കളുള്ള ആ തണ്ട് കൈയ്യിലെടുത്തു മണപ്പിച്ചു, കുറച്ച് നേരം അതിന്റെ അലൗകികമായ സുഗന്ധം ആസ്വദിച്ചു. വല്ലാത്തൊരു ഗന്ധമായിരുന്നു ആ പൂക്കൾക്ക്. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തലയ്ക്കു കനം വെയ്ക്കുന്ന പോലെ. ഞാൻ കട്ടിലിൽ പോയി കിടന്നു. കിടന്നതും അറിയാതെ, പതിയെ മയക്കത്തിലേക്കു വീണു. എങ്കിലും ചുറ്റും നടക്കുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങള്‍ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ ചുമർ അലമാര , കറങ്ങുന്ന പങ്ക , പഠിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കള്‍ ..!!
യൂണിവേഴ്സിറ്റി പരീക്ഷ നടക്കുന്നതിനാൽ എല്ലാവരും പുസ്തകത്തില്‍ മുഴുകിയിരുന്നു പഠിക്കുകയാണ് ..ഞാന്‍ മയക്കത്തിലും .

പെട്ടെന്ന് ആ മുറിയില്‍ ഒരു പക്ഷി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു . ചാരനിറമുള്ള ,നീണ്ട ചിറകുള്ള ഒരു വലിയ പക്ഷി . അതുവരെ അങ്ങനെ ഒന്നിനെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. അത് തൂവല്‍ പൊഴിച്ച് കൊണ്ട് ചിറകിട്ടടിച്ചു ആ മുറിയില്‍ ചുറ്റിപറക്കാൻ തുടങ്ങി.. അതെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി. ഞാന്‍ നിലവിളിക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. പക്ഷെ നാവു പൊങ്ങുന്നില്ല. തൊണ്ട വറ്റി വരണ്ടീരിക്കുന്നു. എണീക്കാന്‍ നോക്കിയപ്പോൾ കയ്യിലെ ചെറു വിരല്‍ പോലും അനക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ആ പക്ഷി തൂവല്‍ പൊഴിച്ച് കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഞാൻ നിസ്സഹായായി അതു കണ്ടു കിടന്നു. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് എന്‍റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ ദേഹസ്പര്‍ശമേറ്റു, എനിക്ക് എണീക്കാനും സാധിച്ചു ..
കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ പക്ഷിയുമില്ല തൂവലുകളുമില്ല....!
പക്ഷെ മേശ പുറത്തു ചാരനിറത്തില്‍ വെള്ള പുള്ളികളുള്ള ഒരു തുവല്‍ ...!!
മണപ്പിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ മനമയക്കുന്ന ഒരു അലൗകിക ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു അതിനു ....!
അതിനെ പുസ്തകത്താളുകള്‍ക്കിടയില്‍ ആരും കാണാതെ സുക്ഷിച്ചു വെച്ചു. പക്ഷെ എന്നോ എപ്പോഴോ അതെനിക്ക് നഷ്ടമായി ...!