BookReadings

Steve Jobs, Walter Isaacson

2014-01-27T17:14:00.001+02:00

Οι βιογραφίες είναι ένα ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής άργησα πολύ να αρχίσω να τις διαβάζω και κατ' επέκταση να τις εκτιμήσω. Η αλήθεια είναι ότι πάντα φοβόμουν μήπως το πρόσωπο για το οποίο διαβάζω απομυθοποιηθεί μέσα μου και σταματήσει να μου προκαλεί τον θαυμασμό.

Ωστόσο αυτό εδώ το βιβλίο αποτελεί εξαίρεση για πολλούς και διάφορους λόγους. Αρχικά οι γνώσεις μου για τον Steve Jobs ήταν λιγοστές και περιορισμένες. Ήξερα ποιος ήταν και πού δούλευε, είχα διαβάσει κάποια σκόρπια αποσπάσματα συνεντεύξεων του, αλλά ομολογώ ότι δεν μου είχε διεγείρει την περιέργεια. Μέχρι που αποφάσισα να διαβάσω τη βιογραφία του ύστερα από παρότρυνση κάποιου φίλου.

Το βιβλίο είναι απλά εξαιρετικό. Ο βιογράφος Walter Isaacson είναι εκλπηκτικός, γιατί όχι μόνο έχει κάνει εκτενή έρευνα, αλλά γιατί έχει καταφέρει να κρατήσει μια ουδέτερη στάση από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Steve Jobs ανήκε σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων που η διάνοιά τους δημιουργούσε ένα έντονο κλίμα δυσφορίας στους γύρω του. Μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα για πολλούς, κάτι που ο βιογράφος καταφέρνει να αποδώσει μοναδικά.

Το λάτρεψα αυτό το βιβλίο, το διάβαζα με το σταγονόμετρο, γιατί απλά δεν ήθελα να τελειώσει. Λίγες φορές με έχει συνεπάρει ένα βιβλίο τόσο πολύ και ελάχιστες είναι οι φορές που με το που τελειώνει θέλησα να το ξαναξεκινήσω ευθύς αμέσως.

Ειλικρινά ένα μαγικό βιβλίο για ένα μοναδικό άνθρωπο.

Ένας Ξαφνικός Θάνατος

2013-10-16T14:21:00.000+03:00

Το Ένας Ξαφνικός Θάνατος είναι το πρώτο βιβλίο της J.K. Rowling για ενήλικες, το οποίο εκδόθηκε πέρυσι το καλοκαίρι στην Αγγλία και όπως όλα τα βιβλία της, ναι μεν έγινε best-seller, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει τους κριτικούς.

Κατά την προσφιλή μου συνήθεια να διαβάζω τέτοιου είδους βιβλία πολύ αργότερα από την έκδοση τους, ώστε να μην επηρρεαστώ ούτε από τη γνώμη διακεκριμμένων κριτικών, αλλά ούτε και από τη γνώμη του κοινού, τελικά το διάβασα μόλις πριν από λίγους μήνες. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια επαρχιακή πόλη της Αγγλίας και περιγράφει πώς μια κλειστή κοινωνία επηρρεάζεται από έναν ξαφνικό θάνατο. Το βιβλίο είναι κατά μία έννοια πολύ σκληρό και βίαιο και μοιάζει σαν μια υπερπροσπάθεια της J.K. Rowling να αποτινάξει τον τίτλο της συγγραφέος παιδικών βιβλίων. Κάτι που τελικά επιτυγχάνεται, αλλά με έναν υπερβολικό τρόπο.

Προσωπικά, μου θύμισε όλους αυτούς τους ηθοποιούς που ξεκίνησαν την καριέρα τους από παιδιά και μεγαλώνοντας θέλησαν να αλλάξουν την εικόνα τους και να αποδεχτεί το κοινό ότι πια είναι ενήλικες. Πέρα όμως από αυτή την υπερπροσπάθεια, το βιβλίο είναι κατά έναν τρόπο αφοπλιστικά ειλικρινές και παρουσιάζει μια ωμή πραγματικότητα. Κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε η συγγραφέας από πολλούς που υποστήριξαν ότι δεν είναι αυτό η μέση αγγλική κοινωνία.

Άσχετα ωστόσο με το τι πραγματεύεται το βιβλίο, αυτό που ξεχωρίζει είναι το ταλέντο της J.K. Rowling να δημιουργεί πειστικούς και αληθινούς χαρακτήρες. Όλοι οι ήρωες του βιβλίου είναι ξεχωριστοί και τόσο καλά δουλεμένοι, που ακόμα και όταν τελειώσει το βιβλίο όχι μόνο σε συνοδεύουν, αλλά αρνείσαι να τους αποχωριστείς και αναρωτιέσαι τι κάνουν τώρα...

2013-05-29T13:42:00.000+03:00

Ο Νταν Μπράουν επιστρέφει στις λίστες των best-sellers ανά τον κόσμο με το δημοφιλή του ήρωα τον καθηγητή Ρόμπερτ Λάνγκτον σε μια ακόμη συναρπαστική περιπέτεια. Το Inferno είναι το τέταρτο κατά σειρά βιβλίο με πρωταγωνιστή τον διακεκριμμένο καθηγητή του Χάρβαρντ και όπως τα προηγούμενα, έτσι και αυτό διέπεται από όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που κάνουν τον Νταν Μπράουν δεξιοτέχνη αυτού του λογοτεχνικού είδους.

Αυτή τη φορά ο Ρόμπερτ Λάγκτον μας ταξιδεύει σε τρεις μαγευτικές πόλεις μέσα από την Κόλαση του Δάντη. Το μοναδικό αυτό κείμενο αποτελεί πηγή έμπνευσης μιας επιστημονικής μεγαλοφυίας, της οποίας τα σχέδια θέτουν σε κίνδυνο την υφήλιο. Ο καθηγητής καλείται να λύσει ένα δύσκολο γρίφο μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο προκειμένου να σώσει τον κόσμο.

Μέσα από το Inferno, ο Μπράουν αποδεικνύει για μια ακόμη φορά γιατί ανήκει σε εκείνους τους ελάχιστους συγγραφείς που έχουν καταφέρει να πουλήσουν εκατομμύρια αντίτυπα. Το βιβλίο είναι αδιαμφισβήτητα καλογραμμένο και ευανάγνωστο, ακολουθώντας πιστά την επιτυχήμενη συνταγή γραψίματος μυθηστοριμάτων αυτού του είδους. Η εκτενής έρευνα του συγγραφέα, η σωστή δοσολογία μεταξύ σασπένς και διήγησης, καθώς και οι καλοφτιαγμένοι χαρακτήρες είναι τα στοιχεία που οδηγούν τον αναγνώστη να το διαβάσει απνευστί.

Και παρ’ όλο που δεν είναι το βιβλίο που θα αλλάξει την κοσμοθεωρία ενός αναγνώστη, ωστόσο το θέμα που πραγματεύεται είναι τόσο επίκαιρο και αληθινό, που αναπόφευκτα τον κάνει να αναρωτηθεί για το μέλλον του.

Ο κόσμος της Σοφίας, Γιοστέϊν Γκαάρντερ

2012-07-26T14:15:00.000+03:00

Υπάρχει μια κατηγορία βιβλίων που όταν τα διαβάζεις μένουν μέσα σου, ανεξάρτητα από το πόσα άλλα προηγήθηκαν ή ακολούθησαν. Μπορεί να έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έπεσαν στα χέρια σου και όμως τα θυμάσαι σαν να τα διάβασες χτες.

Ένα τέτοιο βιβλίο είναι «Ο κόσμος της Σοφίας», γραμμένο από τον Νορβηγό Γιοστέϊν Γκαάρντερ. Το διάβασα πρώτη φορά μόλις είχε εκδοθεί στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και θυμάμαι πώς με είχε καθηλώσει παρά το ότι ήμουν πολύ μικρή για να με ενδιαφέρει ένα τόσο δύσκολο θέμα. «Ο κόσμος της Σοφίας» είναι η ιστορία της φιλοσοφίας από την Αρχαία Ελλάδα μέχρι το σήμερα. Ένα βιβλίο που επιτυγχάνει κάτι το μοναδικό μιας και μπορεί να διαβαστεί απνευστί ή κατά τμήματα. Μέσα στις σελίδες του ξετυλίσσεται ολόκληρη η ιστορία της φιλοσοφίας, με έναν τρόπο μαγικό, μυθιστορηματικό, αλλά και επιμορφωτικό παράλληλα.

Ο συγγραφέας εκμεταλλεύεται την αμφισημία του ονομάτος Σοφία και έτσι ο τίτλος του επιδέχεται δύο ερμηνείες. Η Σοφία, η ηρωίδα του βιβλίου, είναι ένα κορίτσι μόλις 12 ετών που ένα μεσημέρι επιστρέφοντας από το σχολείο λαμβάνει το πρώτο μυστηριώδες γράμμα. Τα πρώτα φιλοσοφικά ερωτήματα τίθενται και ο αποστολέας των γραμμάτων προσπαθεί να διδάξει στη Σοφία μαθήματα φιλοσοφίας, κριτικής σκέψης και αναζήτησης που κανείς άλλος δεν πρόκειται να το κάνει.

Τα παιδιά του Κάιν, Νίκος Παναγιωτόπουλος

2012-07-06T13:29:00.001+03:00

Λένε να ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία και η αλήθεια είναι ότι σε γενικές γραμμές δεν είναι κακή συμβουλή.

Άρχισα να διαβάζω τα «Παιδιά του Κάιν» γνωρίζοντας λίγα για το Νίκο Παναγιωτόπουλο ως σεναριογράφο και ελάχιστα ως συγγραφέα. Οι πρώτες σελίδες έφυγαν σαν νερό, με την πλοκή και τη δομή του βιβλίου να είναι ενδιαφέρουσα και συμπαγής. Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα νησί του Ιονίου με πρωταγωνιστές μια παρέα σαραντάρηδων που συναντιέται ύστερα από πολλά χρόνια. Μια παιδική παρέα που χάθηκε στο χρόνο, αλλά που τώρα ξανασυναντιέται για να θυμηθεί και να νοσταλγήσει τα νιάτα τους. Όπως βέβαια είναι αναμενόμενο πολλά από τα όνειρά τους δεν μπόρεσαν ποτέ να γίνουν πραγματικότητα και οι συμβιβασμοί που χρειάστηκαν να κάνουν ήταν περισσότεροι από ό,τι υπολόγιζαν. Τίποτα από όλα αυτά δεν αποτελεί έκπληξη και αυτό που επιτυχώς παρουσιάζει το βιβλίο είναι ότι μερικές φορές απομακρυνόμαστε από αυτούς που μας ξέρουν καλύτερα για τον απλούστατο λόγο γιατί μας θυμίζουν έντονα ό,τι δεν γινάμε, σε ό,τι αποτύχαμε και κυρίως τις αλλαγές που αναγκαστήκαμε να υποστούμε.

Η αίσθηση που μου άφησε αυτό το βιβλίο είναι σαν ο συγγραφέας το έγραψε φοβούμενος ότι μπορεί να είναι το τελευταίο του. Τα είπε όλα, τα στρίμωξε όλα με αποτέλεσμα να χάσει λίγο από τη μαγεία που θα μπορούσε να έχει.

Ο θησαυρός της Βαγίας, Ζωρζ Σαρή

2012-06-12T10:15:00.001+03:00

Λένε ότι όταν ο Θεός σου κλείνει μια πόρτα, σου ανοίγει ένα παράθυρο. Στη δική μου περίπτωση η πόρτα έκλεισε, επειδή σαν παιδί δεν μεγάλωσα περιτριγυρισμένη από γιαγιάδες. Δεν είχα τις ιστορίες τους να με νανουρίσουν ή να με ταξιδέψουν, τη διαδικασία αυτή την ανέλαβαν αναγκαστικά άλλοι, μάλλον άλλες γιαγιάδες και αυτές ήταν το «παράθυρο» μου.

Μπορεί η Πηνελόπη Δέλτα, η Άλκη Ζέη και η Ζωρζ Σαρή να μην είναι βιολογικές μου γιαγιάδες, αλλά εγώ με τις δικές τους ιστορίες μεγάλωσα. Με τα βιβλία τους ταξίδεψα και έφτιαξα όνειρα. Και όπως κάθε παιδί ζητάει από τη γιαγιά να του πει το ίδιο και το ίδιο παραμύθι, έτσι και εγώ είχα τα αγαπημένα μου, που τα διάβαζα και τα ξαναδιάβαζα, μέχρι που τα είχα απομνημονεύσει.

«Ο θησαυρός της Βαγίας» ήταν ένα από αυτά. Το πρώτο μου παιδικό αστυνομικό μου μυθιστόρημα και παρ’ όλο που είχα μάθει την κατάληξη, αυτό δεν λειτούργησε ποτέ ανασταλτικά στο να το διαβάσω και είκοσι φορές. Με έκανε να θέλω να έχω φίλους ανοιχτούς στην περιπέτεια, να θέλω να πάω στην Αίγινα και τον Πόρο, να νιώσω τον ενθουσιασμό των ηρώων του, να λάβω και εγώ μέρος σε μια ιστορία.

Η Ζωρζ Σαρή δεν είναι γιαγιά μου, αλλά όταν που έμαθα ότι πέθανε, ένιωσα σαν να έχασα κάποιον πολύ δικό μου.

Αγώνες Πείνας, Suzanne Collins

2012-03-22T10:08:00.008+02:00

Αυτό το βιβλίο ανήκει σε μια ιδιαίτερη κατηγορία, γιατί είναι από τα βιβλία που δεν θα σκεφτόσασταν ποτέ να διαβάσετε εκτός αν κάποιος όχι μόνο σας το προτείνει, αλλλά και επιμείνει πολύ.

Στην Ελλάδα δυστυχώς το κοινό δεν είναι εξοικειωμένο σε βιβλία επιστημονικής φαντασίας, σκέτο φαντασίας και στην προκειμένη περίπτωση «δυστοπίας». Ωστόσο θέλω να ελπίζω ότι η ταινία θα προσελκύσει κάποιους αναγνώστες, όπως έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν.

Η πλοκή και το στόρι μπορεί να ακούγεται ξένο και ομολογουμένως καθόλου ελκυστικό, αφού αναφέρεται σε αγώνες μεταξύ ανηλίκων για χάρη του φιλοθεάμονος κοινού. Δυστυχώς όμως διαβάζοντας το βιβλίο συνειδητοποίησα ότι όλο αυτό το κόνσεπτ έχει μια βάση και το χειρότερο όλων είναι ότι δεν είναι βασισμένο εξολοκλήρου στο φανταστικό κόσμο της συγγραφέος.

Η Collins έχει βασίσει το βιβλίο της χρησιμοποιώντας το παρόν και το παρελθόν, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει κάτι που ο αναγνώστης μπορεί να αναγνωρίσει. Θα μπορούσε κάλλιστα όλο αυτό να συνέβαινε σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης κρατουμένων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μιας και κάποια χαρακτηριστικά φασιστικής κοινωνίας είναι διακριτά.

Αν παρ΄όλα αυτά παραμένετε δύσπιστοι, έχω να πω ότι από λογοτεχνικής πλευράς και μόνο αυτό το βιβλίο καταρρίπτει όλους τους κανόνες και τις κοινότοπες τεχνικές γραφής. Και ειδικά όταν πρόκειται για τριλογία, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η συγγραφέας καταφέρνει να καθηλώσει τον αναγνώστη χωρίς τεχνάσματα, αλλά με τη σιγουριά του ότι έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να πει.

Σίγουρα με ενθουσίασε και με κέρδισε αμέσως, όμως, μου άφησε την εντύπωση ότι ενδεχομένως τα επόμενα στην σειρά να μην είναι το ίδιο συναρπαστικά.

Ούτε το όνομά μου, Τέα Χάλο

2012-03-07T11:14:00.006+02:00

Σήμερα, ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που ο καθένας μας καλείται να κάνει σε καθημερινή βάση είναι να μην χάνει το κουράγιο του και να βρίσκει τη δύναμη να αντεπεξέλθει.

Κάθε φορά, λοιπόν, που σκέφτομαι πώς θα βρούμε το δρόμο μας μέσα από όλη αυτή την κρίση, σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει γενιά που να μην δυσκολεύτηκε, να μην παιδεύτηκε και που να μην ζορίστηκε. Και η αλήθεια είναι ότι μάλλον εμείς έχουμε πέσει στα μαλακά, γιατί ειλικρινά υπάρχουν και πολύ χειρότερα.

Το «Ούτε το όνομά μου» είναι η αληθινή ιστορία μιας οικογένειας από τον Πόντο στις αρχές του 20^ου αιώνα στην Τουρκία. Μια αναδρομή στο παρελθόν μέσα από την αφήγηση μιας γυναίκας στη δύση της ζωής της. Ένα παιδί που γίνεται ενήλικας σε λίγες μόνο ώρες, που βλέπει πώς η ευτυχία γίνεται δυστυχία σε δευτερόλεπτα. Η σκληρή πραγματικότητα μιας εποχής, που ενώ μοιάζει να είναι τόσο μακριά έχει ωστόσο πολλά να διδάξει.

Ένα ασύλληπτα δύσκολο βιβλίο, όχι τόσο στη γραφή του, όσο στην αλήθεια που κρύβει και τον πόνο που περιγράφει. Ίσως ένα τέτοιο μυθιστόρημα να μην είναι το ιδεατό αυτή την εποχή. Παρόλ' αυτά όμως το να έχει κανείς μέτρο σύγκρισης στη ζωή του είναι πολύτιμος οδηγός για να βρίσκει τις ισορροπίες και ενδεχομένως την ευτυχία.

Το Νήμα, Βικτώρια Χίσλοπ

2012-02-29T10:20:00.004+02:00

Μετά το επιτυχημένο μυθιστόρημα της «Το Νησί», που αγαπήθηκε πολύ από τους Έλληνες όχι μόνο ως βιβλίο, αλλά και ως τηλεοπτική μεταφορά, το συμπαθητικό «Ο Γυρισμός», η Βικτώρια Χίσλοπ επιστρέφει με ένα ακόμα βιβλίο για την Ελλάδα «Το Νήμα».

Με φόντο τη Θεσσαλονίκη, οι δύο πρωταγωνιστές ο Δημήτρης και η Κατερίνα διηγούνται όλη τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Η πλοκή είναι απλή και συνεπής στον τρόπο γραφής της Χίσλοπ, το ίδιο και οι ήρωες του βιβλίου. «Το Νήμα» ασφαλώς είναι ευχάριστο και εύκολο στην ανάγνωσή του, χωρίς όμως να αφήνει κάτι στο αναγνώστη, χωρίς να καταφέρνει να τον ταξιδέψει.

Δυστυχώς, η συγγραφέας έπεσε στην παγίδα της μισής σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και αναλώθηκε σε μια ιστορία χιλιοειπωμένη, χωρίς να της προσδώσει κάτι το διαφορετικό. Σμύρνη, πρόσφυγες, νέα ζωή, Γερμανοί, Κατοχή και ανώδυνες νύξεις στον εμφύλιο. Η αλήθεια είναι ότι το να διαβάζεις για τον εμφύλιο από μια αγγλική και πιο ελαφριά προσέγγιση είχε κάποιο ενδιαφέρον από την άποψη ότι δεν ήταν ένα συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο, αλλά μάλλον μια απλή καταγραφή γεγονότων.

Εν ολιγοίς, αν σας άρεσαν τα προηγούμενά της, μπορεί το συγκεκριμένο να μην σας ενθουσιάσει, αλλά δε θα σας απογοητεύσει κιόλας. Αν είστε λίγο πιο ψαγμένος αναγνώστης, αναμένετε την τηλεοπτική του διασκευή. Σαφώς, η συγγραφέας το έγραψε έχοντας αυτό στο νου της, κανένας όμως δε βρέθηκε να την ενημερώσει ότι σήριαλ με τον αριστερό κερδισμένο της υπόθεσης, δεν έχει καμία ελπίδα να γυριστεί στην Ελλάδα.

Μπαρ Φλωμπέρ, Αλέξης Σταμάτης

2012-01-22T20:42:00.001+02:00

Πόσα μυθιστορήματα σας έχουν αρέσει τόσο ώστε να τα διαβάσετε πάνω από μια φορά; Λιγοστά. Και πόσα από αυτά κάθε φορά που τα ξαναδιαβάζετε ανακαλύπτετε κάτι καινούριο; Ελάχιστα.

Το «Μπαρ Φλωμπέρ» ανήκει και στις δύο παραπάνω κατηγορίες. Το είχα διαβάσει περίπου δέκα χρόνια πριν και με είχε εντυπωσιάσει, όμως, απορούσα αν θα ένιωθα το ίδιο και τώρα, που μεγαλώνοντας τα κριτήρια αλλάζουν. Η ετυμηγορία εξακολουθεί να είναι η ίδια: απλά υπέροχο.

Ένα μυθιστόρημα γρήγορο, με συνοχή και ροή. Με δυνατή δομή, χωρίς να μειώνει στιγμή το ενδιαφέρον του αναγνώστη και κυρίως χωρίς να τον κουράζει. Μια ιστορία ενός σαραντάρη που ψάχνει να βρει τι θέλει από τη ζωή του, μια ζωή που φαινομενικά μοιάζει καλή, αλλά κάτι της λείπει. Ένα ταξίδι αναζήτητης που διαδραματίζεται σε μερικές από τις πιο όμορφες και ενδιαφέρουσες ευρωπαϊκές πόλεις, με φόντο την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία, τη ζωγραφική και την αρχιτεκτονική.

Εν ολίγοις, ένα βιβλίο που αποκλείεται να απογοητεύσει τον αναγνώστη, ένα μυθιστόρημα που έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά να γίνει όχι μόνο best-seller, όπου έγινε, αλλά και διαχρονικό.

Χτυποκάρδια στο κρανίο, Έλενα Ακρίτα

2012-01-08T20:27:00.002+02:00

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κάποια μυστήρια που ποτέ δε θα καταλάβω όσον άφορα το ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Ένα από αυτά είναι πώς ένας λαός με τόσο χιούμορ και εξυπνάδα δεν παράγει ούτε συγγραφείς, αλλά ούτε και αναγνώστες που να τους γοητεύει αυτό το είδος «λογοτεχνίας», που σύγχρονα θα το ονομάζαμε blogging και παλιότερα χρονογράφημα.

Ενώ στο εξωτερικό ποικίλουν και γίνονται ακόμα και best-sellers, στην Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστα. Πραγματικά απορώ γιατί στο παρελθόν συγγραφείς όπως ο Ψαθάς και ο Τσιφόρος κατά μία ευρεία έννοια κινούνταν σε αυτό το στιλ γραφής προσφέροντας άφθονο γέλιο με την ειρωνεία και τον σαρκασμό τους. Δυστυχώς όμως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ένας αντάξιος διάδοχός τους.

Προσωπικά το λατρεύω και χαίρομαι πάρα πολύ που η Έλενα Ακρίτα το εκπροσωπεύει με αυτό της το βιβλίο. Μοντέρνο γράψιμο, σχολιασμός της επικαιρότητας και οι σκέψεις της μέσης Ελληνίδας μάνας. Γέλασα, το ευχαριστήθηκα και το διάβασα σε ένα απόγευμα. Το βρήκα άκρως αντιπροσωπευτικό της σημερινής πραγματικότητας.

Αν και θα μπορούσε να είχε γίνει ακόμα καλύτερη επιλογή κειμένων, ώστε να αποφευχθεί η επανάληψη σε κάποια σημεία, ωστόσο θα το υπερασπιστώ ως βιβλίο, μιας και είναι από τα ελάχιστα του είδους του.

Κι όμως ανθίζει, Λία Μεγάλου- Σεφεριάδη

2011-11-20T22:47:00.001+02:00

Όταν ξεκίνησα, είχα σκοπό να μην γράφω αρνητικές κριτικές, αλλά τελικά κάπως είναι ανέφικτο, μιας και μερικές φορές προκειμένου να δεις αν συμφωνείς με τις απόψεις και τα γούστα του άλλου, δεν φτάνει μόνο να ξέρεις τι σου αρέσει, πρέπει να γνωρίζεις και τι δε σου αρέσει. Το να ταυτίζεσαι με μια κακή κριτική είναι πολλές φορές εξίσου χρήσιμο όπως το να ταυτίζεσαι με μια καλή κριτική.

Νομίζω ότι είναι προφανές ότι το βιβλίο αυτό δε μου άρεσε. Ας αρχίσουμε ότι το οπισθόφυλλο είναι πολύ πιο δελεαστικό από όλο το μυθιστόρημα. Και ενώ καταλαβαίνω γιατί το έγραψαν έτσι, από την άλλη σου δημιουργεί απαιτήσεις, στις οποίες τελικά δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί το βιβλίο.

Μια γιαγιά μας διηγείται τη ζωή της, από την Κατοχή μέχρι το σήμερα αναμοχλεύεται όλη η ιστορία της Ελλάδας. Από τους Γερμανούς και τους Βούλγαρους μέχρι τη χούντα, τη μεταπολίτευση και τη σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας. Και όλα αυτά ειπωμένα από μια απλή γυναίκα, που γνώρισε τα δύσκολα και τα εύκολα της ελληνικής κοινωνίας, που εργάστηκε σκληρά, που έμαθε στα πολλά και κατέληξε στα λίγα.

Και ενώ θεωρητικά το βιβλίο αυτό είχε τα απαραίτητα συστατικά για να τα καταφέρει, ίσως μάλιστα παραείχε τα απαραίτητα συστατικά, κάτι στην πορεία δεν πήγε καλά. Δυστυχώς δεν μπορώ να το προσδιορίσω απόλυτα και να σας πω τι ήταν αυτό που με έκανε τελειώνοντάς το να νιώσω αδιάφορα. Ίσως γιατί αυτή η ιστορία είναι ειπωμένη με έναν τρόπο που δεν την κάνει ξεχωριστή.

Αθήνα: Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2011, σελίδες 424, ISBN: 978-960-501-227-4

Ανεμώλια, Ζουργός Ισίδωρος

2011-11-14T00:29:00.002+02:00

Είμαι στην ευχάριστη θέση να ενημερώσω το αντρικό κοινό ότι επιτέλους διάβασα ένα βιβλίο που θα το εκτιμούσε ιδιαιτέρως κάθε άντρας.

Η ιστορία είναι κλασική, μια αντροπαρέα ξεκινά ένα ταξίδι-απόδραση από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα. Εκεί οι σαρανταπεντάρηδες δραπέτες, που γνωρίζονται από το σχολείο θα βρεθούν αντιμέτωποι με το παρελθόν τους και το παρόν τους, με την εξέλιξη που έχουν πάρει πια οι ζωές τους, με τα όνειρα και τους συμβιβασμούς που τους φύλαξε η μέχρι τώρα πορεία τους. Σ’ αυτό το ταξίδι οι αναδρομές στα παλιά γίνονται ένα με το σήμερα καριέρα, γυναίκες, γάμοι, παιδιά. Με τη φιλία τους ως συνδετικό κρίκο τόσα χρόνια, να έχει γερά θεμέλια ώστε να αντέχει σε όλα τα παραπάνω.

Με λίγα λόγια, αν σας καθήλωνε το σήριαλ «50-50», αυτή είναι μια πιο εκλεπτυσμένη και κουλτουριάρικη εκδοχή του και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν από την άλλη ξετρελαθήκατε με το «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά» του Μουρσελά, μπορεί να απογοητευτείτε λίγο με την «Ανεμώλια». Ωστόσο πόσο συχνά σας δίνεται η ευκαιρία να διαβάσετε ένα μυθιστόρημα γραμμένο από άντρα για άντρες;

Τώρα αν είστε γυναίκα, είναι ευκαιρία να ρίξετε μια κρυφή ματιά στον κόσμο των αντρών. Και δυστυχώς μην περιμένετε εκπλήξεις, ακόμα λατρεύουν να μας μισούνε ή μισούν που μας λατρεύουν. Ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο από τα δύο ισχύει.

Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη, 2011, σελίδες 464, ISBN: 978-960-16-4111-9

Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, Άλκη Ζέη

2011-11-05T14:59:00.002+02:00

Είμαι στη δυσάρεστη θέση, να σας πω ότι όσον αφορά αυτή την κριτική η αντικειμενικότητα πάει περίπατο...

Με αφορμή την επανέκδοσή του από τον εκδοτικό οίκο Μεταίχμιο, είπα να αναφερθώ στο πιο πολυδιαβασμένο μου βιβλίο, πάνω από είκοσι φορές το έχω διαβάσει και κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούριο.

Ωστόσο πρέπει να ομολογήσω ότι στα αλήθεια είναι μια περίεργη η επιλογή αυτή, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί νομίζω ότι οι περισσότεροι μάλλον θα το έχετε διαβάσει και όσοι δεν το έχετε διαβάσει ίσως να “χάσατε το τρένο”, ώστε να σας αγγίξει. Σε μια εποχή όπου η πολιτική, έχει χάσει κάθε νόημα, άντε εσύ να ταυτιστείς με ένα μυθιστόρημα γεμάτο πολιτικές αναφορές.

Ένα βιβλίο για την Κατοχή, τον Εμφύλιο, την Αριστερά, την εξορία, για ιδανικά που κάπου χάθηκαν, για ζωές που σίγουρα χάθηκαν και πολύ φοβάμαι άδικα. Μια ιστορία που λέγεται μέσα σε ένα βαγόνι τρένου, με δεκάδες flash-backs. Ένα ταξίδι στην ιστορία της Ελλάδας και ενώ θα ευνοούσε το λυρισμό της πρότασης να γράψω για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι, νομίζω ειλικρινά ότι σε αυτήν την περίπτωση αποδεικνύεται περίτρανα ότι ούτε οι μεν θυμούνται ούτε οι δε μαθαίνουν.

Παρ' όλα αυτά, αν αυτό το βιβλίο καταφέρνει να είναι επίκαιρο, είναι γιατί μιλάει για πράγματα πολύ δικά μας, πολύ οικεία. Μπορεί οι αγώνες να μη δίνονται στο βουνό, αλλά μάχες ακόμα δίνονται απλώς για άλλα όνειρα, για άλλα ιδανικά.

Είμαι ευγνώμων που το έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο. Με βοήθησε να καταλάβω τον παππού μου που δε γνώρισα, τη γιαγιά μου που δεν διάλεξε τη ζωή που τελικά έζησε και τελικά με έκανε να καταλάβω, ότι δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα και είναι καλό να ξέρεις πότε να εγκαταλείπεις τη μάχη και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη από όλες.

Αθήνα: Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2011, σελίδες 399, ISBN: 960-501-224-3

Μακάρι να ήσουν εδώ, Ελιάνα Χουρμουζιάδου

2011-10-26T00:57:00.002+03:00

Λένε να μην κρίνεις ποτέ ένα βιβλίο από το εξώφυλλο ή ένα δώρο από το περιτύλιγμά του και παρ’ όλο που έχουν δίκιο, κακά τα ψέματα σπάνια το τηρούμε, δυστυχώς. Κάπως έτσι ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο, χωρίς να μου γεμίζει το μάτι εξ αρχής, αλλά έπεσα τόσο έξω.

Μου πήρε τρεις μόνο ώρες για να το διαβάσω, χωρίς κανένα διάλλειμα, γιατί απλά ήταν αριστοτεχνικά γραμμένο. Γλώσσα σύγχρονη και κατανοητή, ιστορία απλή, μα εξαιρετικά δομημένη, τόσες περιγραφές όσες χρειάζονται για να μπεις στον κόσμο της συγγραφέα και μια σειρά από εκπληκτικούς χαρακτήρες.

Ένα βιβλίο που το νιώθεις οικείο αμέσως. Όταν το τελείωσα συνειδητοποίησα το ταλέντο αυτής της συγγραφέα. Έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο ιδιαίτερα διαφορετικό, ανάπτυξε χαρακτήρες για τους οποίους δεν μας έδωσε στιγμή στοιχεία από την εξωτερική τους εμφάνιση, δεν αναλώθηκε σε άσκοπες περιγραφές, αξιοποίησε εύστοχα τους διαλόγους, και κυρίως κατάφερε χωρίς να λέει πολλά, να πει τα πάντα. Χωρίς να έχω ακριβή στοιχεία για τίποτα και όμως ήμουν σίγουρη για το πώς είναι οι ήρωες, πού μένουν, πώς είναι ντυμένοι και τι κάνουν ακριβώς. Αποφεύγοντας, λοιπόν, αρκετά από τα συνηθισμένα κλισέ, κατάφερε να γράψει ένα ενδιαφέρον βιβλίο.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί διαβάζοντας το θυμήθηκα ότι στα αλήθεια στην απλότητα κρύβεται πολλή μαγεία.

Αθήνα: Εκδόσεις Κέδρος, 2011, σελίδες 231, ISBN: 978-960-04-4187-1

Ένα όνειρο, δύο χρώματα, (The Help)Κάθριν Στόκετ

2011-10-10T00:36:00.000+03:00

Ομολογουμένως είναι μεγάλο το ρίσκο για έναν συγγραφέα να γράφει ένα βιβλίο με ήρωες τόσο διαφορετικούς από τον ίδιο και ο κίνδυνος της αποτυχίας είναι πολύ μεγάλος.

Ωστόσο σ’ αυτή την περίπτωση νομίζω ότι λειτούργησε ευεργετικά. Η συγγραφέας είναι μια γυναίκα από το Μισισιπή που αποφασίζει να γράψει τις ιστορίες των μαύρων υπηρετριών που δουλεύουν για τις λευκές οικογένειες. Μια ιστορία με τρεις πρωταγωνίστριες που εκτυλίσσεται στο Τζάκσον, μια χαρακτηριστική πόλη του Νότου της Αμερικής, στη δεκαετία του ‘60με όλες τις αναμενόμενες προκαταλήψεις και το ρατσισμό να παίζει πρωταρχικό ρόλο.

Η Kathryn Stockett σκιαγραφεί υπέροχα τη συντηρητική κοινωνία του νότου και με το ότι δίνει βήμα και φωνή σε δύο μαύρες υπηρέτριες καταφέρνει να σοκάρει δείχνοντας τον αστικό μικροπρεπισμό και τη σεμνοτυφία της εποχής. Η «ανώτερη και άψογη» τάξη αρνείται να μοιραστεί το μπάνιο, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τη δημόσια βιβλιοθήκη, το νοσοκομείο, αλλά είναι πρόθυμη να αφήσει τη διαπαιδαγώγηση και το μεγάλωμα των παιδιών της στα χέρια αυτών που τόσο υποτιμά και απεχθάνεται. Η απόλυτη ειρωνεία.

Μερικές φορές πιστεύεις ότι όλα αυτά είναι κρυμμένα στο παρελθόν, ότι ο κόσμος έχει προοδεύσει, ότι τέτοια θέματα έχουν λυθεί μια και καλή, αλλά διαβάζοντας αυτό το βιβλίο αναρωτιέσαι, αν όντως έχουμε αλλάξει ή αν απλώς έχει αλλάξει το περιτύλιγμα και όχι αυτό που κρύβεται μέσα.

Αθήνα: Εκδόσεις Μίνωας, 2011, σελίδες 582, ISBN: 978-960-481-417-6

Τι σου είναι η αγάπη τελικά…, Αλκυόνη Παπαδάκη

2011-09-26T00:07:00.001+03:00

Πρόσφατα σε μια διαμάχη μεταξύ φίλων χρειάστηκε να υπερασπιστώ την ελληνική λογοτεχνία και την αξία της, ομολογουμένως δεν ήταν εύκολο έργο, μιας και οι «αντίπαλοι» μου ζήτησαν να τους προτείνω βιβλία ικανά να τους αλλάξουν γνώμη. Αποφεύγοντας τα πρωτοκλασάτα ονόματα, δύο συγγραφείς μού ήρθαν στο μυαλό, η μία ήταν η Αλκυόνη Παπαδάκη.

Πιστή στους αναγνώστες της κάθε χρόνο παρουσιάζει και μια καινούρια δουλειά. Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει παραμείνει για καιρό στις πρώτες πωλήσεις και μπορεί κατά τη γνώμη μου να μην είναι το καλύτερο της, ωστόσο είναι ένα καλό βιβλίο. Οι ιστορίες της έχουν μια μοναδικότητα ισορροπούν υπέροχα ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Η ελληνική κοινωνία και οικογένεια βρίσκεται πάντα στο στόχαστρο, με τους χαρακτήρες εντυπωσιακά καλά δουλεμένους.

Ένα γυναικείο βιβλίο, αλλά όχι γυναικουλίστικο. Δύο δίδυμα κορίτσια αναγκάζονται να μεγαλώσουν χωριστά, γεγονός που τις σημαδεύει καθοριστικά. Δύο διαφορετικές πορείες, μα παράλληλες, μέχρι που η ζωή παίρνει τα ηνία και τις αναγκάζει να αλλάξουν.

Δεν έχει σημασία το στόρυ, σημασία έχει ότι αυτό που διαβάζεις σε αγγίζει, σε αγγίζει γιατί είναι αληθινό, γιατί μιλάει για πράγματα που σου είναι γνώριμα και οικεία, για συναισθήματα αυθεντικά.

Αθήνα: Εκδόσεις Καλέντης, 2011, σελίδες 366, ISBN: 978-960-219-242-9

Η Τελευταία Διάλεξη, Randy Pausch

2011-09-16T17:47:00.002+03:00

Ψάχνω να βρω τις σωστές λέξεις για να γράψω γι’ αυτό το βιβλίο, αλλά είναι τελικά πολύ δύσκολο, για πολλούς και διάφορους λόγους, οπότε ας τα πάρουμε απ’ την αρχή. Δεν είναι ένα μυθιστόρημα, ο συγγραφέας του δεν είναι επαγγελματίας συγγραφέας, δεν είναι ένα απολύτως ευχάριστο βιβλίο, δεν είναι ένα χαλαρό κείμενο και παρόλο που θα σας ξεγελάσει τόσο το εξώφυλλο, όσο και η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά και σημαντικά κείμενα που μπορεί κανείς να διαβάσει. Για να μην παρεξηγηθώ δεν το συγκρίνω με το κεφάλαιο του Μαρξ, ούτε τις Συντακτικές Δομές του Τσόμσκι, ούτε με τη Θεωρία των ηθικών συναισθημάτων του Σμιθ ή με οποιοδήποτε άλλο βαρυσήμαντο επιστημονικό κείμενο, το συγκρίνω με τα υπόλοιπα βιβλία που διαβάζονται από όλους μας και δεν έχουμε τουλάχιστον τρεις άγνωστες λέξεις-έννοιες σε κάθε γραμμή.

«Η τελευταία διάλεξη» είναι μια αληθινή ιστορία ενός καθηγητή πανεπιστημίου, που δίδασκε Επιστήμη Υπολογιστών, νέος, πετυχημένος, παντρεμένος και με τρία παιδιά, ζει ευτυχισμένος με την οικογένειά του μέχρι που του διαγνώστηκε ανίατος καρκίνος. Στο πλαίσιο αποχώρησης του από την έδρα τού ζητείται να παρουσιάσει μια τελευταία διάλεξη και στο βιβλίο αυτό μας περιγράφει τις σκέψεις του, τη ζωή του και την τελευταία διάλεξη που έδωσε στους μαθητές του. Ακούγεται καταθλιπτικό και στενάχωρο και θα έλεγα ψέματα, αν έλεγα ότι δεν είναι στενάχωρο, αλλά απλά στενάχωρο, γιατί απέχει πολύ από την κατάθλιψη. Ένα κείμενο εξαιρετικά δυνατό, ίσως γιατί είναι αληθινό, ένα κείμενο που θα σας συγκινήσει, θα σας προβληματίσει και θα σας κάνει να αναρωτηθείτε για το πώς θέλετε να ζείτε την κάθε μέρα σας.

«Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα χαρτιά που μας μοιράζουν, μπορούμε όμως να παίξουμε το παιχνίδι με το δικό μας τρόπο.»

Στους δύσπιστους εκεί έξω, που είστε πολλοί, μπορεί να σκεφτείτε άλλη μια αμερικανιά ή άλλο ένα ψυχογράφημα ενός ακόμα καρκινοπαθή. Ξέρετε όμως γιατί δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω και καταφέρνει να αποφύγει τις παραπάνω κακοτοπιές; Επειδή είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο που θα ταυτιστείτε, θα σας θυμίσει κάτι πολύ δικό σας και θα σας κερδίσει, για αυτό αξίζει.

Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη, 2009, σελίδες 283, ISBN: 960-163-2093

ΜΙΑ ΜΕΡΑ, Nicholls David

2011-09-10T17:01:00.003+03:00

Όταν είσαι γυναίκα, έρχεται αναπόφευκτα κάποια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι μεγάλωσες, ότι πια δεν είσαι νέα, ότι πια ακόμα και αν είσαι η μικρότερη της παρέας, είσαι και συ πολύ μεγάλη για να το κοκορεύεσαι και δεν εννοώ τη στιγμή που βλέπεις την πρώτη ρυτίδα. Πότε είναι, λοιπόν, αυτή τη στιγμή; Όταν διαβάζεις ένα λαβ στόρι, που έχει όλα τα απαραίτητα συστατικά για να κλάψεις, αλλά εσύ πια δεν κλαις. Τότε καταλαβαίνεις για τα καλά ότι μεγάλωσες και ότι δεν είσαι δεκάξι. Οι άντρες δεν έχετε τέτοια θέματα, μένετε πάντα παιδιά!

Το «Μια μέρα» είναι η εικοσαετής σχέση ενός άντρα και μιας γυναίκας που «συναντιούνται» για πρώτη φορά την ημέρα της αποφοίτησής τους από το πανεπιστήμιο. Ο συγγραφέας σκαρφίζεται έναν έξυπνο τρόπο και έτσι τους «παρακολουθούμε» κάθε χρόνο την ίδια μέρα, 15 Ιουλίου, και βλέπουμε πώς περνάνε από την ξενοιασιά στην ωριμότητα, πώς μεγαλώνουν και αναλαμβάνουν τις ευθύνες της ζωής και πώς επιβιώνει η σχέση τους όλα αυτά τα χρόνια.

Το βιβλίο παρ' όλο που έχει όλα τα απαραίτητα κλισέ για να θεμελιωθεί η ιδανική ιστορία αγάπης: το διαφορετικό κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο μεταξύ τους, η πολιτικοποιημένη με τον πιο χαλαρό, η ιδεαλίστρια με τον οπορτουνιστή και μετά η σχέση τους που κινείται ανάμεσα στη φιλία και τον έρωτα τόσα χρόνια, όχι μόνο δε γίνεται βαρετό, αλλά ο συγγραφέας μάς χαρίζει ένα υπέροχο ταξίδι στον χρόνο, με λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές για τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, που θα σας θυμίσουν και το δικό σας πέρασμα από εκείνη την εποχή.

Με λίγα λόγια ένα ευανάγνωστο και ευχάριστο βιβλίο, μια κλασική ιστορία αγάπης με το μόνο μείον το γνωστό και αναπόφευκτο τέλος.

Αθήνα: Εκδόσεις Μίνωας, 2011, σελίδες 585, ISBN: 960-481-390-0

Τα Χάρτινα πουλιά, Ελένη Πριοβόλου

2011-09-04T17:37:00.003+03:00

Οι βραβεύσεις γενικά είναι περίεργο θέμα και ειδικά στην Ελλάδα, που ο καλός λόγος δεν περισσεύει, το να βραβευτεί κανείς πάντα διχογνωμεί με τις κακίες και τις αδικίες να συνοδεύουν κάθε βραβευμένο. Προσωπικά, δε γνωρίζω τίποτα ούτε για το πώς προτείνεται κάθε βιβλίο, ούτε για τη διαδικασία που ακολουθείται προκείμενου να βγει ο νικητής, δεν ξέρω τίποτα ούτε για τη φερεγγυότητα ή μη των διαγωνισμών, ούτε σκοπεύω να ασχοληθώ ποτέ. Αυτό, όμως, που μου αρέσει σίγουρα είναι ότι μόλις ένας συγγραφέας πάρει κάποια διάκριση όπως Νόμπελ, Μπούκερ ή το δικό μας το Βραβείο Αναγνωστών από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, οι εκδοτικοί οίκοι σπεύδουν να επανεκδώσουν όλα τα βιβλία του «νικητή» και έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να διαβάσουμε μυθιστορήματα που δεν είχαν την τύχη να εκτιμηθούν εξ αρχής.

Έτσι και τώρα, με αφορμή τη βράβευση της Ελένης Πριοβόλου για το «Όπως ήθελα να ζήσω» επανεκδόθηκε το «Τα Χάρτινα Πουλιά», τοποθετήθηκε στα πρώτα ράφια του βιβλιοπωλείου, το πήρα και το διάβασα απνευστί. Μια ιστορία για ένα αγόρι που περνάει από την παιδική ηλικία, στην εφηβεία και στην ενηλικίωση, η ανάγκη του να βρει πού ανήκει και να διεκδικήσει τα θέλω του.

Η περιγραφή μιας οικογένειας και μιας κοινωνίας σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης. Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι παρόλο που οι χαρακτήρες θα έπρεπε να ανήκουν στο παρελθόν, ήταν πιο σύγχρονοι από ποτέ, σαν να διάβαζα για μια οικογένεια του σήμερα, για την ελληνική κοινωνία του 2011 και όχι για μια Ελλάδα 40 χρόνια πριν. Αν αυτό είναι καλό ή κακό, το αφήνω στην κρίση του καθενός. Ωστόσο αν έπρεπε να το περιγράψω με μια λέξη, θα ήταν αληθινό.

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2011, Δεύτερη έκδοση, σελίδες 228, ISBN: 960-03-5270-4

I REMEMBER NOTHING and other reflections, Nora Ephron

2011-08-13T15:49:00.002+03:00

Εντάξει, τελικά δεν είναι εύκολο να λες την άποψη σου για τα βιβλία που διαβάζεις. Το είχα φανταστεί ότι κάποια στιγμή δε θα μπορούσα να ανταποκριθώ, αλλά αυτό δεν το περίμενα. Θέλω να προτείνω πιο συχνά βιβλία, αλλά εδώ και δύο μήνες υπάρχει ένα ατελείωτο σερί, αδιάφορων στην καλύτερη, κακών στη χειρότερη, βιβλίων, που όπως καταλαβαίνετε δεν μπορώ να μπω καν στον κόπο να τα «θάψω». Αλλά όλα στη ζωή συμβαίνουν για κάποιο λόγο και έτσι βρίσκομαι τώρα στην ευχάριστη θέση να σας πω ότι διάβασα ένα από τα πιο διασκεδαστικά και καλά βιβλία, που έχω διαβάσει ποτέ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται για ένα βαθυστόχαστο βιβλίο, το οποίο θα αλλάξει την κοσμοθεωρία σας, πρόκειται για ένα βιβλίο όμως που θα σας διασκεδάσει, θα σας κάνει να γελάσετε και γενικά θα ευχαριστηθείτε την ανάγνωση του. Προσωπικά, το διάβασα απνευστί σε ένα απόγευμα και μου άφησε ένα συναίσθημα χαράς και ευφορίας, που μου θύμισε το πώς ένιωσα όταν για πρώτη φορά, διάβασα το «Μικρό Νικόλα».

Η συγγραφέας του είναι η Nora Ephron, σε πρώτη ανάγνωση μπορεί το όνομα να μη σας λέει κάτι, αλλά μπορώ να σας εγγυηθώ ότι την ξέρετε, μιας και είναι η σεναριογράφος από πολλές γνωστές κομεντί-κωμωδίες, όπως “When Harry Met Sally”, “You ‘ve got email”, “July and Julia”. Το βιβλίο αποτελείται από μικρές αυτοτελείς ιστορίες, με αρκετά έντονο το στοιχείο της αυτοβιογραφίας, με κύριο άξονα των ιστοριών την αποδοχή του γήρατος, με ό,τι αυτό σημαίνει!

Το αρνητικό τώρα της υπόθεσης είναι δε θα το βρείτε μεταφρασμένο, οπότε ξεσκονίστε τα αγγλικά σας, δώστε παραγγελία στο βιβλιοπωλείο να σας το φέρουν, αλλά σε καμία, μα καμία περίπτωση μην το χάσετε. Έξυπνο γράψιμο, καυστικό χιούμορ και ένας τέλειος αυτοσαρκασμός. Ειλικρινά, δεν έχω λόγια…

London: Εκδόσεις Knopf Publishing Group , 2010, σελίδες 160, ISBN: 978-085-7520-15-9

1972 Το τελευταίο καλοκαίρι, Μουρατίδης Νίκος

2011-07-26T23:28:00.001+03:00

Όταν δούλευα στη γκαλερί, είχαμε έναν πελάτη – συλλέκτη έργων τέχνης που πάντοτε επισκεπτόταν την εκάστοτε έκθεση μερικές ώρες πριν από τα επίσημα εγκαίνια της. Γνώριζα με μαθηματική ακρίβεια ότι αν τον ενδιέφερε η έκθεση που φιλοξενούσε η γκαλερί, θα εμφανιζόταν το πρωί με το που ανοίγαμε και θα καθόταν με την ησυχία του να δει όλα τα έργα και ίσως να αγοράσει κάποιο. Ένα πρωί, λοιπόν, ανήμερα των εγκαινίων ο καλλιτέχνης που πραγματοποιούσε την έκθεση ζωγραφικής είχε έρθει από νωρίς για κάτι τελευταίες λεπτομέρειες και ταυτόχρονα ήταν στην γκαλερί και ο συλλέκτης, όπου μας έλεγε ποιο θέλει να αγοράσει. Θεώρησα τότε σωστό να κάνω τις συστάσεις και καθώς πάω να τους συστήσω, ο πελάτης με σταματά και μου λέει διακριτικά ότι θα προτιμούσε να μην συστηθούνε, αν δε με πειράζει. Σαστισμένη, αλλά χωρίς πολλές επιλογές συμφώνησα. Εκείνος βλέποντας την αμηχανία μου και θέλοντας να με καθησυχάσει, μου εξηγεί ότι είναι πάγια πολιτική του να μην γνωρίζει τους καλλιτέχνες σε προσωπικό επίπεδο, γιατί μπορεί να απογοητευτεί και ότι προτιμά να τους «γνωρίζει» μέσα από τα έργα τους. Μου πήρε πολύ καιρό να το καταλάβω, αλλά τώρα μπορώ να πω με πλήρη σιγουριά ότι έχει απόλυτο δίκιο.

Τώρα, προς τι αυτή η εισαγωγή; Γιατί το βιβλίο αυτό το έχει γράψει ο Νίκος Μουρατίδης, ναι ναι, αυτός που νομίζετε ο κριτής του X Factor και ένα σωρό άλλων προγραμμάτων που ποτέ δε θα καταλάβω γιατί τα έκανε… Είναι μία από τις κλασικές περιπτώσεις που δεν πρέπει να γνωρίζεις τον καλλιτέχνη, γιατί αν δεν είχα διαβάσει και στο παρελθόν βιβλία του ή δεν ήξερα ότι έχει γράψει μερικές από τις πιο αγαπημένες μου ελληνικές σειρές και τον ήξερα μόνο από αυτά τα shows δεν θα είχα αγοράσει ποτέ αυτό το βιβλίο.

Το «1972, το τελευταίο καλοκαίρι» είναι ο ορισμός του βιβλίου της παραλίας. Εύκολο, γρήγορο, με χιούμορ, ελαφρύ για να μην βαραίνει κι άλλο την τσάντα της θάλασσας, με καλή γλώσσα και μια συμπαθητική ιστορία. Υπάρχουν όλα τα κατάλληλα συστατικά για ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο: ένας μεγάλος έρωτας, μια παρεξήγηση, ένα νησί και νιάτα. Στα αρνητικά θα έλεγα ότι το τέλος γίνεται από νωρίς προβλέψιμο και διακρίνεται και μια μικρή επανάληψη από το «Αθήνα- Θεσσαλονίκη».

Ωστόσο συμφωνώ απόλυτα με το οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Συχνά μνημονεύεται η φράση του Νίτσε «Ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς». Εδώ όμως ισχύει το «Ό,τι δεν μας σκοτώνει μπορεί και να μας κάνει να σπάσουμε».

Αθήνα: Εκδόσεις Τετράγωνο , 2011, σελίδες 224, ISBN: 978-960-9505-16-1

Η Πρώτη Λέξη, Βασίλης Αλεξάκης

2011-07-06T12:31:00.005+03:00

Χτυπάει το τηλέφωνο και η γυναίκα σας μόλις σας ενημέρωσε ότι την έπιασε τρέλα και άλλαξε τελείως τα μαλλιά της, χρώμα, κόψιμο, χτένισμα, τα πάντα... Μη μου πείτε ότι δεν αγχώνεστε; Όχι για το πως θα φαίνεται, αλλά τι πρέπει να πείτε και να κάνετε, αν δε σας αρέσει καθόλου αυτή η αλλαγή. Είναι αυτή η στιγμή που μετανιώνετε που δεν είχατε μαθήματα υποκριτικής και διπλωματίας στο σχολείο. Γιατί κακά τα ψέματα σε κανέναν μας δεν μας αρέσει να είμαστε αυτός που θα πει: "Μμ, δε μου αρέσουν καθόλου!"

Ε, εμένα αυτό το άγχος με πιάνει κάθε φορά που διαλέγω ένα βιβλίο, γιατί ειλικρινά δε θέλω να γράφω άσχημα πράγματα για τον κόπο και την έμπνευση του άλλου. Οπότε όταν η αλλαγή στη γυναίκα σας είναι τέλεια και η ανακούφιση μεγάλη, μιας και χαρούμενος της λέτε: "Αγάπη μου, είσαι κούκλα", εγώ αντίστοιχα πιάνω τον υπολογιστή και σας γράφω τρέξτε και αγοράστε το "Η πρώτη λέξη" του Βασίλη Αλεξάκη και η χαρά μου είναι απεριόριστη.

Πρέπει να ομολογήσω ότι τον παρακολουθώ πιστά αυτόν το συγγραφέα και μπορώ να πω ότι δεν με έχει απογοητεύσει, αλλά το τελευταίο του μυθιστόρημα με καθήλωσε. Καλό στόρυ, ενδιαφέρουσα πλοκή, ισχυροί χαρακτήρες και τόσες μα τόσες ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Η ιστορία διαδραματίζεται μεταξύ Αθήνας και Παρισιού, καλή αρχή μιας και ο συγγραφέας αξιοποιεί με ενδιαφέρον τρόπο την πόλη στο μυθιστόρημά του, με ήρωες δύο αδέρφια προς τη δύση της ζωής τους.

Ο Μιλτιάδης είναι καθηγητής συγκριτικής φιλολογίας που διαπρέπει στο Παρίσι, ενώ η αδερφή του ζει στην Αθήνα φτιάχνοντας καλλιτεχνικές κατασκευές. Δύο τελείως διαφορετικές πορείες ζωής που όμως έχουν κοινή αφετηρία και ένα κοινό αίνιγμα να λύσουν: ποια ήταν η πρώτη λέξη που ξεστόμισε ποτέ ο άνθρωπος. Εμείς τους παρακολουθούμε σε αυτή την αναζήτηση, μια δύσκολη απάντηση σε αυτό το ερώτημα, αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσα.

Αθήνα: Εκδόσεις Εξάντας, 2011, σελίδες 423, ISBN: 978-960-25-6696-1

Κυριακή, Αλέξης Σταμάτης

2011-05-31T01:16:00.003+03:00

Ας το παραδεχτούμε, όλοι έχουμε τις συνήθειές μας, τις μικρές τελετουργίες. Παίζει η αγαπημένη σου ομάδα στο Champions League;

Εννοείται πως θες το έτερο σου ήμισυ σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την τηλεόραση, τους κολλητούς σου δίπλα, πίτσες ή σουβλάκια και μπίρες, μπίρες, μπίρες. Ήρθε η 20 του μηνός; Σαφώς και θες να ξεχυθείς στο περίπτερο και να αγοράσεις το νέο Elle, Vogue και ό,τι άλλο θα σε ενημερώσει για τα νέα trend, να πας για καφέ με τις κολλητές σου και να ξοδέψεις, θεωρητικά πάντα, μια αμύθητη περιουσία σε τσάντες και παπούτσια.

Όταν λοιπόν είδα ότι ο Καστανιώτης εκδίδει το νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη ήταν ευκαιρία για τη δική μου τελετουργία. Κάθε φορά που ένας αγαπημένος μου συγγραφέας βγάζει νέο βιβλίο, πάω με ασύλληπτη χαρά στο βιβλιοπωλείο. Προμηθεύομαι το βιβλίο μου και πάω και στρογγυλοκάθομαι στην αγαπημένη μου καφετέρια. Βγάζω το βιβλίο από τη σακούλα και κοιταζόμαστε, αξιολογώ το εξώφυλλο, ζυγίζω το βάρος, εν ολίγοις γνωριζόμαστε. Και η ανάγνωση ξεκινά…

Και σας ρωτώ τώρα. Τι κάνετε όταν όχι μόνο δεν παίζει καλή μπάλα η ομάδα, αλλά ο καλύτερος παίχτης της χάνει γκολ σε κενή εστία; Και αντίστοιχα, ενώ έχετε ξοδέψει 20 ευρώ για όλα αυτά τα περιοδικά, συνειδητοποιείτε ότι είναι γεμάτα διαφημίσεις, glam events με τι φόρεσαν ένα σωρό δήθεν celebrities και ούτε ένα αξιόλογο άρθρο για το ποιες είναι οι προτάσεις για τη νέα σεζόν; Στην καλύτερη νιώθετε απογοήτευση. Έτσι και εγώ. Απογοητεύτηκα και ενώ είχα πει ότι θα γράφω μόνο για τα βιβλία που μου αρέσουν, δεν μπορώ να μην το σχολιάσω. Μιας και πραγματικά μου αρέσει πολύ αυτός ο συγγραφέας.

Το «Κυριακή» είναι να μυθιστόρημα που διαδραματίζεται την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009, την ημέρα των τελευταίων εθνικών εκλογών. Ένας πενηντάρης δημοσιογράφος γνωρίζει έναν εικοσάχρονο πιτσιρικά, όπου αποφασίζει να ξεμπλέξουν μαζί το κουβάρι μιας περίεργης ιστορίας, με αποτέλεσμα να καταλήγουν να περάσουν όλη τη μέρα μαζί και εμείς να παρακολουθούμε αυτή την περίεργη διαδρομή, κατά την οποία ψυχογραφούνται οι δύο ήρωες στο παρόν και το παρελθόν.

Δεν ξέρω αν γίνομαι αυστηρή ή άδικη, όταν ισχυρίζομαι ότι κάθε φορά που ένας συγγραφέας προσπαθεί να γράψει για το πώς μιλάει ή σκέφτεται η νεολαία σήμερα, αποτυγχάνει. Είναι νομίζω η μοναδική φορά που μου πήρε πάνω από βδομάδα για να τελειώσω βιβλίο του Αλέξη Σταμάτη. Η πλοκή ήταν αδύναμη, η εξέλιξη σε αρκετές περιπτώσεις προβλέψιμη και ήταν τόση η απογοήτευση μου.

Βέβαια, πρέπει να σημειωθεί ότι είναι πιθανό να είμαι πιο αυστηρή απ’ ότι σε άλλες περιπτώσεις, μιας και έχω πάντα παραπάνω απαιτήσεις από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Αλλά έτσι δε γίνεται πάντα;

Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη, 2011, σελίδες 336, ISBN: 978-960-03-5253-5

Η εκδίκηση του Πυθαγόρα, Αρτούρο Σανγκάλλι

2011-05-15T15:01:00.001+03:00

Ίσως να έχετε κουραστεί με την πληθώρα των βιβλίων που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια και έχουν να κάνουν με θεωρίες συνομωσίας , νέες τεχνολογίες, μυστήρια φυσικής και μαθηματικών, και μάλλον έχετε δίκιο, γιατί πολλά από αυτά στα αλήθεια δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Όπως και να χει όμως η λεγόμενη σχολή του Dan Brown καλά κρατεί και έτσι υπάρχουν πολλά βιβλία που ακολουθούν την ίδια μανιέρα. Προσωπικά ούτε τα λατρεύω ούτε τα μισώ, θεωρώ ότι κάποια καταφέρνουν πολύ πετυχημένα να διατηρήσουν το ενδιαφέρον αμείωτο, με αποτέλεσμα να είναι εύκολα στην ανάγνωση και σε πολλές περιπτώσεις να τα χαρακτηρίσω και ευχάριστα.

Αν, λοιπόν, ευχαριστηθήκατε τον «Κώδικας Ντα Βίντσι», τότε πιθανότατα θα σας αρέσει και αυτό εδώ το βιβλίο. Σας προειδοποιώ ότι έχει αρκετές αναφορές στα μαθηματικά και αυτό μπορεί ενδεχομένως είτε να σας κουράσει, είτε να σας παιδέψει. Πέρα, όμως, από τις μαθηματικές αναφορές και τα «ανώτερα μαθηματικά», αυτό το βιβλίο θα σας μυήσει στην κοσμοθεωρία του Πυθαγόρα και αυτό ειλικρινά είναι μαγικό. Θα ανακαλύψετε πόσα λίγα ξέρετε για αυτό το φιλόσοφο, μιας και ο συγγραφέας έχει πραγματοποιήσει μια πολύ καλή έρευνα για το έργο και τη ζωή του. Πώς θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι ο Πυθαγόρας πίστευε στη μετενσάρκωση και στα ζώδια, όχι ακριβώς όπως εμείς, αλλά πίστευε; Ειλικρινά, είναι κρίμα που τον μνημονεύουμε μόνο όταν πρέπει να υπολογίσουμε την υποτείνουσα ενός ορθογωνίου τριγώνου.

Κάθε βιβλίο που μας οδηγεί σε νέα μονοπάτια, που διευρύνει τους ορίζοντες μας και μας ωθεί στο να πάμε σε εκείνους τους τομείς των βιβλιοπωλείων που μέχρι πρότινος τούς προσπερνούσαμε στα γρήγορα, έχει ιδιαίτερη αξία και για μένα αυτό ήταν ένα τέτοιο βιβλίο.

Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη, 2011, σελίδες 304, ISBN: 978-960-16-3576-7