Denizden Gelen

Maneuvering on Cargo Ship, POV from Aft Station | Yük Gemilerinde Manevr...

2022-12-21T01:55:00.002+03:00

Life At Sea / Denizde Yaşam

2021-08-22T12:59:00.000+03:00

Bu ve buna benzer yepyeni sinematik içerikli videolar geliyor, takipte kalın :)

Promo

2020-01-11T19:27:00.001+03:00

Yepyeni bir video serisi ile bir süre daha karşınızda olacağım, takipte kalınız.

Kaptanın Seyir Defteri "Anjelique D "

2017-08-19T22:36:00.000+03:00

24.11.2016

3 aylık bir tatil periyodu üzerine bugün yine daha önceki şirketimin bir diğer gemisi olan Anjelique D gemisine katılmak üzere gece yarısı uçağı ile şangaya seyahat edeceğim, oradan da araba ile nantong şehrine gideceğiz. Gemi bir önceki çalıştığım Veronique d ile aynı özelliklere ve yapıya sahip sadece isim değişikliği mevcut dolayısıyla yabancılık çekmeyeceğim, gemide ki 4. Kaptanın eşi erken doğum yapacağı için apar topar gemiden ayrılmış dolayısıyla devir teslim şansım olmayacak ama neyse ki gerek şirket prosedürlerine gerekse gemiye aşina olduğum.için çok da problem olmayacak, açıkcası ayrılan 4. Kaptan şanslı ki limanda böyle bir durumla karşılaştı seyir de olsa

çocuğunun doğumunu kaçırmış olacaktı, maalesef böyle bir meslek denizcilik... 25 kasım günü akşam üzeri saatlerinde şangaya vardıktan sonra nantonga 4 saatlik bir yolculuk üzerine vardık ve meslek hayatımda ilk defa gemiye katılmadan bir gece öncesinde otelde kalma fırsatım oldu sebebi ise gümrük memurlarının belli bir saatten sonra işlem yapmıyor olmaları dolayısıyla sabah erkenden gümrük ofisine gittik ve ülkeden çıkışlarımız yapıldıktan sonra tersane yolunu tuttuk.

Gemide bir önceki gemide beraber çalıştığım kaptan baş mühendis, 3. mühendis ve elektrik zabiti olduğu için ortama adaptasyon konusunda pek sıkıntı çekmedim, fakat başka şartlarda olsa gemiye ilk katılış ve o ilk 1 aylık süreç oldukça zordur.

14 günlük tersane maceramız oldukça yorucu geçti, ki ben katıldığımda asıl zor kısmı bitmişti geceleri fazla operasyon olmadığından ve gündüzleri ikinci kaptanın 3. Kaptana ve bana ihtiyacı olduğundan 1 gece o 1 gece ben ayakta kalıyorduk dolayısıyla 2 günde bir 24 saat ayakta kalmış oluyorduk. 3 ay boyunca yatıp bir anda böyle bir tempoya girmek normal şartlarda insanı tepetaklak etse de bünyem artık alışmış olacak ki pek zorluk çekmedim ama yine de 24 saatinizi ayakta ve kendinize vakit ayıramadan harcamak gerçekten can sıkıcı oluyor. Şirketimiz maalesef her zaman ki gibi daha gemi tersaneye girmeden kira anlaşması yaptığı için yüke yetiştirme çabaları tam gaz sürüyor gereksiz bir acelecilik ve özensiz işçilik maalesef harcanan paraları israf etmekten başka bir şey değil... neyse ki planlanan zamana gemi yetişiyor ve kore’ye doğru 8 aralık sabahı yola çıkıyoruz buradan 2 gün mesafede olan kore’nin donghae limanından çimentonun bir çeşidi oldukça pis bir yük olan clinker yükleyip singapur üzerinden angola’nın luanda limanına götüreceğiz... kalkışımıza müteakip ilk gece hava her ne kadar iyi olsa da 9 aralık sabahı yine sert denizlere gözümü açtım... ben gelene kadar 3 aydır en ufak sallantı görmemiş gemi maalesef ben geldikten sonra yine sallantıya kavuşuyor artık bunu tamamen kendime mal etmeye ve suçlamaya başladım nedense yakamı bırakmayan bir kabus oldu bu sert denizler... bu kontrat daha sakin ve huzurlu geçirmeyi umuyor ve diliyorum. 10 aralık günü öğle saatlerinde koreye geldik ve demirledik

, ertesi gün her zaman ki gibi normal saatler yerine gece vakti bizi limana aldılar. Önce karantina zabitleri gemiye geldi ve hepimizin ateşini ölçtüler her hangi bir salgın hastalık ihtimaline karşın yapıyorlar bunları ertesi gün ise yani 12 aralık akşam üzeri acenta gemiye gelip kaptanın tutuklanacağını söyledi ne yazık ki 2 yıl önce kaptanın bu limanda gemi kasasından yaptığı ödemenin bir kısmı sahte para çıkmış tabiki bu bilinçli yapılmış bir şey değil bugün çıplak göz ile paranın sahte olup olmadığını anlamak pek mümkün değil fakat bunu tabiki emniyet güçlerine izah etmek o kadar kolay değil... bugün 13aralık ve kaptanımız ifadesi alınmak üzere korenin 6 saat uzaklıkta ki başka bir şehrine götürüldü umuyoruz yarın sabah verdiği ifade sonucunda suçsuzluğu ortaya çıkar ve sorunsuzca gemiye geri dönebilir... her ne kadar kendimi tutmaya çabalasam da daha şimdiden gün saymaya başladım ve 150 günden geriye 130 gün kaldı geriye baktığınız da her ne kadar zaman hızlı geçiyor gibi görünse ileriye baktığınız da sanki hiç geçmeyecekmiş gibi duruyor...

Her zamakinden daha sabırsız olduğum bu kontratım umarım çabucak biter ve evime dönebilirim.

13 aralık 2016 saat 20.50

21 aralık 2016 saat 23.21

Korede kaptanımızın sorgusu ardından suçsuz bulunmuş ve salıverilmişti her ne kadar soruşturma devam edecek olsa da artık bizi bağlayan bir etken yoktu. Çimento klinker yükü yüklediğimiz için yağmur ve sert rüzgarda yükleme yapılmıyordu eh buranın da kış mevsimi olduğunu düşünürsek yükleme 1.5 gün boyunca durdu ve bu bizi 1.5 gün daha limanda tutmaya yaradı, böylelikle hayatımda ilk kez yabancı bir ülke de daha doğrusu gemide kar yağışına şahit oldum hatta kar topu savaşı bile yaptık. Kore'de iki gece dışarı çıkma fırsatım oldu hava buz gibi olsa da gemiden bir kaç saatliğine uzaklaşmak her zaman iyidir seferin uzunluğu ve gideceğimiz limanın afrika limanı olması sebebiyle uzun bir süre dışarı çıkamayacağımı da hesaba katarak hava soğukluğuna ve 25 dakikalık yürüme mesafesinde olan liman kapısına aldırış etmeden dışarı çıktım... tipik bir kuzey kasabası sessiz sakin ve kadıköy'ün çeyreği büyüklükte bir yer düşünebilirsiniz. Ayın 15i akşam saatlerinde koreden 4metrelik swellerin kabarttığı kuzey pasifikte güneye inmeye başladık sallantılı geçen gece ertesi gün yerini sakin denizlere bıraktı fakat tayvan boğazına kadar muazzam bir balıkçı trafiği vardı ve sanıyorum binlerce balıkçı geçtik bir o kadar da şamandıra oldukça yorucu bir hafta oldu hepimiz açısıdan fakat tayvandan sonra şu ana dek sakin olan trafik singapura yaklaştıkça tekrar artmaya başladı artık bundan sonra singapur ve malacca boğazın geçene kadar oldukça yoğun trafikte seyredeceğiz. 4 gün sonra bir aksilik olmaz ise singapurdayız orada görüşmek üzere J

Bolca balıkçı, şamandıra ve gemi trafiği derken, güneşli bir 25 aralık sabahı singapura vardık, demiri ben attım, köprüstünde olmaktansa manevrada yer almayı her zaman daha çok sevmişimdir. Yakıt ve kumanya alımı derken akşam olmuş ve gece yine demiri benim almam ile birlikte yola koyulduk, her ne kadar her şey yolunda gözükse de olabilecek en kötü şeylerden biri oldu ne yazık ki 26 aralık sabahı öğle yemeğinden sonra, çayımı ve sigaramı alıp salona geçtim bütün zabit kadrosu olarak oradaydık, fakat salonda bir eksiklik vardı, ps4... Çinden güçlükle bulup satın aldığımız 15 günlük pS4’ümüz yerinde yoktu, önce birbimizden şüphelenip bunun kotu bir şaka olduğunu düşünsekte maalesef çalınmıştı... gemide ki tek lüksümüz ve eğlence kaynağımız ne yazık ki gitmişti hepimiz oldukca üzülmüş ve sinirliydik ama yapabileceğimiz hiç bir şey yoktu işin kötüsü 1 aylık yolumuz vardı ve bizi oyalayabilen tek şey o ps4'dü bugün 30 aralık hint okyanusundayız ve daha 21 gün yolumuz var.

Angola'ya Hafta kala...

Bilenler bilir bilmeyenler için, Ümit burnu Afrika kıtasının güneyde ki en uç noktasıdır, buraya neden ümit burnu dendiği hakkında hiç bir zaman anlam verememişimdir, aksine adı kaos burnu fırtına burnu falan olmalıydı bana sorarsanız. Burası her daim değişken ve sert hava koşullarıyla meşhur bir burundur, geçiş hızınıza bağlı olarak 1,5 gün ila 2 gün arasında değişir, ve bu 1.5- 2 günlük süre zarfında neyle karşılaşacağınızın hiç bir zaman garantisi olmaz, ayrıca dünya da ancak bir kaç bölgede gerçekleşen korkunç dalga (20-32 metre) burada gerçekleşmekte, bir korkunç dalgaya yakalanmanız piyango tutturmanıza eş değer olsa da bunun dışında bir de anormal dalgalara ev sahipliği yapar ki bana göre korkunç dalgadan çok daha ürkütücüdür, kuzeyden gelen agulhas akıntısı arkasından esen kuzeyli rüzgar ve güney batıdan gelen büyük ölü dalgalar birbiriyle çarpışırken kuzeyde ki hava agulhas akıntısını iyice kuvvetlendirip aniden güney batı yönünde esmeye başlayınca devasa dalgalar ortaya çıkıyor, bununla ilgili geçmiş yıllarda ki video kaydımızı izleyebilirsiniz, sanıyorum batmaya en yaklaştığım tek an o gündü diyebilirim. Eğer sakin günlerinde yakalarsanız muazzam bir seyir zevki vardır ümit burnunun, çarşaf gibi deniz masmavi yakamozlar devasa dolunaylar, gece gök kuşağı ve balinalar!

yüzlerce balinadan söz ediyorum! Şansımıza siklon mevsiminde hint okyanusunu sorunsuz geçip ümit burnuna yaklaştığımız günlerde gelen korkunç dalga alarmıyla daha güneye inip ufak bir rota değişikliğiyle ümit burnunu geçtik, hava yalnızca bir kaç saat sert estikten sonra sakinledi ve geçişimizin kalanı neyse ki çarşaf gibiydi, ümit burnunu döndükten sonra kuzeye yükselip angolaya tırmanışa geçtik, fok balıklarıyla selamlaşa selamlaşa bazen kıçtan gelen sert hava ve ölü dalgaların eşliğinde bazen çarşaf gibi bir hafta boyunca tırmandık ve luandaya vardık, dünyanın en zengin şehirlerinden birine gelmiştik fakat yanaştığımız yer karadan 1.5 mil açıkta bir platformdu... yaşadığımız hayal kırıklığını anlatamam, rıhtım güneyden gelen bilimum ölü dalgalara açık olduğu için tahliye süresince diken üstündeydik, halatlar can çekişiyorlardı... Yağmurlar sebebiyle yaklaşık 10 gün süren tahliye boyunca dışarı çıkamadık, 3 gb internete 50 dolar verip oturduğumuz yerde oturduk. İyi tarafı ise liman o kadar leşti ki kimse gemiye gelmiyordu. Dolayısıyla rahat bir operasyon oldu diyebilirim. Tahliyenin bitmesiyle birlikte brezilyaya doğru karşı kıyıya seyretmeye başladık, 10 günlük mesafede ki Brezilyanın en kuzeyine Vila do Conde'ye seyrederken gemiciler ve 2. kaptan 10 gün boyunca gece gündüz fazla mesainin dibine vura vura
ambardan çıkamadılar, tabi 2. ve 3. zabit olarak bizler de vardiyadan çıkamadık. Atlantik denizinden amazon nehrine girip pilot almadan limanın ağzına kadar seyrettikten sonra bir kaç gün demirde kalıp limana yanaştık, burada da

dışarı çıkış mümkün değildi, ufak bir kasabası vardı çıkanlar oralara gittiler fakat çektikleri fotoğrafları gördükten sonra çıkmamakla iyi yaptığımı anlamıştım. Buradan Alumina yükledik ve istikamet Norveçti, Kış mevsiminin ortasında Kuzey atlantik geçecektik? Beni motive eden 2 şey vardı birincisi kaptanımızın tecrübesine duyduğum güven ve norveçten sonra Türkiyeye gidecek olma olasılığı...

Şansımıza Kuzey atlantik kış mevsiminde ne kadar sakin olabilirse o kadar sakin hava da geçtik... Ya fırtına önümüzde kopuyor ya da bizim geçtiğimiz denizleri vuruyordu ama biz hep o arada ki ince boşlukta sakin denizlerde seyrediyorduk, Nihayet birleşik krallığın kuzeyinden dönmüş ve baltığın kuzeyi norveç denizinde seyrediyorduk, limana 1 gün kala kafadan şiddetli bir havanın içersinde bulduk kendimizi ve atlantikte yemediğimiz havayı burada yedik, neyse ki sağ salim ilk limana varmıştık, ilk liman diyorum çünkü tahliyeyi 2 ayrı limanda yapacaktık, bir kısmı burada diğeri de 6 saatlik mesafede ki hüsnes limanında. Oldukça heyecanlıydım Norveç dünya üzerinde en çok görmek istediğim sayılı ülkeler arasındaydı. ilk limanda her ne kadar dışarı çıkma fırsatım olmasa da ikinci limanda nihayet dışarı çıkmıştım, sizler o sıralar hollandadan sınırdışı edilen Türk bakalnlarını izliyordunuz tvlerde. Bir akşam norveçte bir barda yerel biralarından tadarken ben de maalesef bu talihsiz olayı norveç televizyonlarından izlemek zorunda kalmıştım. Viking rüyamın gerçekleşmesinin ardından gece vakti norveçe veda ettik sonra ki limanımız yine bir avrupa ülkesi olan Litvanyaydı. Gece batıdan gelen ölü dalgalar ve sert rüzgar yüzünden bir türlü uyuyamamıştım, pilotla birlikte seyir yapıyorduk, sabah bir kaç saatlik uyku üzerine uyanıp vardiyaya çıktığımda gece bir aralar 32 derece yalpa yaptığımızı fark ettim, ölü dalgalar deli gibi gemiyi sallamaya devam ediyordu, akşam üzerine kadar çalkalanmaya devam ettikten sonra tekrar denizler sakinlemişti. 2 gün süren baltık geçişimiz sonrası litvanyaya vardık, gördüğüm en temiz limanlardan biriydi, hurda yükleyecek olmamıza rağmen liman adeta bal dök yala kıvamındaydı... Dışarı çıkma gibi bi düşüncem olmasa da ilk gece çıkanlardan gelen geri bildirimler doğrultusunda dayanamayıp ertesi gün çıkmaya karar verdim. İlk çıkışımın üzerine bir hafta boyunca her gün akşam 8de çıkıyor gece 3-4 gibi dönüyor sabah 8e kadar uyuyor ve akşam 8e kadar vardiya da kalıp tekrar dışarı çıkıyordum, Gerçekten keyif aldığım ender limanlardan biriydi. Taksiciler tarafından Türk olduğumuz için gerek hükümete gerek bizlere yönelik saldırıları haricinde genel olarak denizci dostu bir liman şehri klaipeda. Hurda yükümüzü yükledikten sonra tekrar baltık denizinde seyretmeye koyulduk ve istikametimiz Türkiyeydi, Ve daha da güzeli derincede gemiden ayrılacak olmamdı. 20 küsür gün boyunca denizlerimiz sakindi, zaman zaman hafif şiddette essede akdenizi genel olarak rahat ve sakin geçtik, eskihisar mevkiisinde 1 haftalık demirde bekleme süreci üzerine limana yanaştık ve aynı günün akşamı gemiden ayrılıp 5 ay üzerine evimin yolunu tuttum. Her ne kadar yine bu son parolasıyla yola çıkmış olsam da planladığım tarihten 1 ay erken ayrılınca askerlik işim yüzünden tekrar sefere çıkmak zorunda kalacaktım...

Bir sonra ki sefer de görüşmek dileğiyle, desteğiniz için paylaşın youtube kanalımda vakit geçirin ve en önemlisi, sağlıcakla kalın...

Motosiklet Aşkı / Love Of Motorcycle

2017-07-22T03:05:00.001+03:00

Öncelikle çocukluğuma inelim, nereden geliyor bu motosiklet aşkı? her şey küçük basit saçma sapan bir oyuncakla başlamış ( o yaşlarımı pek hatırlamadığım için annemden dinliyoruz bu kısmı ), o yaşlar da beni mutlu eden tek şey, tuvalete bile onsuz gitmediğim tek oyuncak ya da eşya her ne derseniz diyin memet abi imiş, memet abi motosikletli oyuncağımın ismi, kimdi bu memet abi neyin nesidir, ne annemler biliyor ne de ben belki memet abi biliyordur her neredeyse, Hayır nasıl bir rahatsız çocukmuşum da ben oyuncağımın ismini memet abi koymuşum ? Bununla ilgili şöyle bir teorim var, bir gün bir yerlere gitmişizdir, alışveriş merkezi falan orada annemin dalgın olduğu bir anında motosikletli bir abi gözüme çarpmıştır, hatta gelip beni sevmişte olabilir övünmek gibi olmasın çok tatlı bi çocuktum çünkü, 2-3 yaşında ki bebeğe ismini sorma girişiminde bulunmuştur benden agu-gugu duyunca da kendini memet abi olarak tanıtmış olabilir, elimi falan sıkıp bak şu da benim motorum, ilerde bi motorlu oyuncağın olursa adını lütfen memet abi koy olur mu ufaklık diyip başımı okşayıp sırra kadem basmış olabilir. Ya da arabayla bir yerden bir yere giderken koca bir enduronun üstünde arabanın yanında şimşek gibi geçmiş motosikletli bir süvari olarak kahramanım olmuş olabilir, çok fazla isim dağarcığım olmadığı için de yaygın bir isim olan memeti koymuş olabilirim. Ama dikkatinizi çekerim motosikletli oyuncağımın adı mehmet abi değil, bıcır bıcır memet abi, agulu gugulu, Neyse bana oyuncak almaya gittiklerinde ben muhtemel böyle bir bilinçaltı ile hareket etmiş olabilirim ki bu motosikletli oyuncağa yapışmışım ve ağlaya zırlaya zorla aldırmışım. ( Çocuklar anıra anıra ağlamayı mutlaka kullanın her zaman işe yarıyor :)) Neyse ailenin şımarık çocuğu olarak gördüğü her şeyi isteyen ve ağlayıp zırlayan ben bu motosikletli oyuncağı edindiğimden beri başka bir şey görmez olmuşum, Motosikletli oyuncağım, oyuncaktan öte aşkım olmuş, hatta yatarken peluş oyuncaklara değil memet abimle birklikte uykuya dalıyormuş sımsıkı tutup hiç bırakmıyormuşum.
Günlerden bir gün uyandığımda memet abi yanımda yokmuş, sanki kıyamet kopuyormuşcasına çığlıklar atıp ev ahalisini başıma toplamışım, annemi görünce basmışım hıçkırığı, hünküre hünküre, hatta höyküre höyküre ağlamışım anneciğimin boynunda, dudaklarımdan zırlamayla karışık iki kelime çıkıyormuş, memet abi! Ne memet abiymiş arkadaş! Bir önceki gece koynumda birlikte uyuduğum motosikletli oyuncağım sırra kadem basmıştı, evin her bir köşesini fellik fellik aramamıza rağmen bulamamışız, 4 yaşında ki çocuğunun üzüntüsüne ve kederine dayanamayan annem gidip aynısından bir tane daha almış, Eve gelip al buldum diye bana verince bir an heyecanlanmışım, Kısa bir evirip çevirmeden sonra basmışım feryat figanı tekrar " bu memet abi değil " Nereden anladın be Allah'ın bebesi sadece 4 yaşındasın daha! oyuncağı fırlatıp atmışım kalkıp aldığım yerden bir başka duvara fırlatmışım tekrar ve tekrar! Ama yoktu memet abi beni terketmişti, o uyduruk motosikletli oyuncağım artık yoktu ve dünya 4 yaşında ki bir çocuk için yaşanılmaz katlanılmaz bir yer haline dönüşmüştü, günde litrelerce süt içip kederleniyormuşum, gökyüzü her zaman karanlık, güneşim yitip gitmişti. Gün içerisinde beni uyutmadıkları süre içersinde camın önüne oturur öylece uzaklara bakıp küçük motosikletli oyuncağımın geri dönmesini beklemişim. Fakat hayır, çok daha kötüsü olmuştu, o evden taşınıyorduk, memet abi sadece o evi biliyordu! sadece evden taşınmakla kalmıyordukta, şehir hatta ülke değiştiriyorduk, kıbrıstan ta ağrı'ya kadar. Artık olan olmuştu Memet abi ile birbirimizi sonsuza dek kaybetmiştik, çocukluğum uyduruk bir motosiklet yüzünden yitip gitmişti, yaşıtlarım dışarda oynarken ben pencere kenarında onları küçümseyip memet abisiz bir dünyada nasıl yaşadıklarını düşünürmüşüm, ha memet abi gittikten sonra inanılmaz bir oyuncak düşmanlığı baş göstermişti bende, eksikliğini gidermek için satın alınan her oyuncağı tereddüt etmeden vahşice parçalara ayırıyormuşum o zamanları hayal meyal hatırlıyorum, ama asla tatmin olmuyordum daha fazla parçalamalıydım, o zaman da kapı komşumuz imdadıma yetişmişti, beni evlerine alıp, dinlediğim ve kafa salladığım her metal müzik için bir adet oyuncak araba hediye ediliyordu, kısa sürede dinlenebilecek bütün metal albümlerini bitirmiş, boynum en az hulk kadar kalınlaşmış, biçimsiz bir yaratığa dönüşerek mahallede oyuncak katili olarak nam salmıştım, ben dışarıya çıktığım zaman aileler çocuklarını hızla sokaktan alıp, kapılarını kitlerdi, yalnızdım, terkedilmiştim ve öfke doluydum, insanlar benden korkuyor asla çocuklarıyla oynamama izin vermiyorlardı. Yine başka bir şehire taşınma vakti gelmişti ağrıdan ankara'ya 6 yaşımdaydım ve memet abinin eksikliğini başka şeyler doldurmaya başlamıştı, Ankara'ya geldiğimde mahallemizde ki çocukların yarısında bisiklet diğer yarısında da paten vardı, sabahtan akşama kadar bisikletliler polis, patenliler hırsız oluyordu ve birbirlerini kovalıyorlardı, amcamın bana aldığı patenle hırsızlar çetesine dahil olmuş ve kısa zamanda muhteşem bir paten kullanıcısı olarak mahallenin en meşhur hırsızı olmuştum, herkes benimle takılmak istiyor, polislerden bile hırsızlara geçiş yapanlar oluyordu, yaklaşık 15 kişilik bir çetemiz vardı ve yalnızca 2 kişi çok iyi paten kayabiliyorduk, polisler üstünlük kurmaya başlayınca bu 13 kişiyi 2 kanka eğitmeye başladık mahallede ördek sürüsü gibi dolanıyorduk, biz önde müritlerimiz arkada. Manevralar bilek hareketleri yükseklerden zıplamalar, acil kaçış stratejileri vs. 7.ci yaş günümde babamın iğrenç ihaneti ile karşı karşıya kalmıştım bana bir bisiklet almıştı, partime gelen bütün hırsız çetem bu rezalete tanık olmuş ve beni oy birliğiyle gruptan atmışlardı, o günden sonra babamı hiç affetmedim, hayat bir kez daha son derece acımasızlaşmıştı ve ben yine yalnız kalmıştım, fakat bu seferde ilk okulun ilk günü hayatımı kurtarmıştı, kalabalığın arasında gördüğüm kızın dudaklarına tutkuyla yapışmış ve kaçıp uzaktan ağlamasını seyretmiştim, memet abiden sonra ilk kez aşık olmuştum, hayatımda gördüğüm en güzel kızdı ve o an her şey anlamını yitirmişti, memet abi, paten, hırsız çetem, her şey silinmişti kafamdan, derken babasından yediğim tokat ve sınıf öğretmenimin araya girmesi hala daha hatıralarımın en önde geleni. Öğretmenimin ismini ve kurduğu cümleyi hiç unutmuyorum, "bunlar daha çocuk, aşkları saf ve temiz" bu cümleler hayata bakış açımı değiştirmişti. öptüğüm kız benden ilk okul hayatım boyunca hep nefret etti, bense aşkla onu hep takip ettim,

8 yaşında serserinin teki olmuştum, kızlara sapıkça yaklaşımlarda bulunuyor çetemle birlikte hoşlanmadığımız çocukları evire çevire dövüp eğleniyorduk, babamın adını "kasa" koymuştum, hayatıma para bu dönemde dahil olmuştu ve bütün değerlerim yok olmuştu. Öfkeli, kavgacı, ailesine saygı duymayan iğrenç bir ergen olmuştum, o dönemlerde vitesli bisikletler oldukça meşhurdu, ve bütün arkadaşlarımın bisikletleri vardı, Ben hariç! İğrenç davranışlarım sonucu ailemle sürekli kavga halindeydim ve bana bisiklet alınmıyordu, onlar bu talebimi reddettikçe daha da hırçınlaşıyor hayatı daha da yaşanılmaz hale getiriyordum, Baktım ki bu taktik artık işe yaramıyor aksine boyuna sopa yiyorum, durulma stratejisini benimsedim, artık acıtasyon yapıyordum ama duygusuz asker babaya kesinlikle işlemiyordu, tam 3 yıl boyunca bana bisiklet alınmadı ve ben o zamanlarda ciddi ciddi oluşmaya başlayan iki teker aşkımı arkadaşlarımın bisikletleriyle gideriyordum, Artık iki teker benim için bir oyuncakdan çok daha öteydi, hayat felsefem "memet abiyi düşünme, memet abi sen ol" olmuştu, ama babam asla bana vitesli bisiklet almamıştı, bu yüzden arkadaşlarıma ayak uyduramıyordum ve yalnız kalıyordum, en sonunda arkadaşlarımla bağım tamamen kopmuştu, O kadar kederli ve mutsuzdum ki kapıcının bebesinin bile vitesli bisikleti varken benim bisikletim yoktu, bir türlü kabullenemiyordum! tekrar paten kaymaya başladım ve bir süre kendimi patenle oyaladıktan sonra yine taşınma olayı gündeme gelmişti, Ankara'dan Erzurum'a... Erzurum'a taşındığımızda babam benimle dalga geçer gibi vitesli bisiklet almıştı, Yılın on ayı kar ve buzlu olan zeminde bisikletle ne yapacağımı bilemediğimden bodrumda çürümeye yüz tutmuştu. 2 sene sonra Lise sınavını kazanıp pas tutmuş bisikletimle birlikte istanbul'a geldim, bir kaç ay üzerine sıkılmış, fazla yorucu olduğuna ikna olmuştum.

Yine bir 3 yıl sonra

Motosikletli oyuncağım olan memet abinin beni terketmesinin üzerinden yıllar geçmiş, ortaokulu bitirip liseyi kazanmış, onu da bitirmek üzereydim, yaşım büyüdükçe yaşadığım çevre daha da genişlemiş artık mahalle bebesi olmaktan çıkmış kadıköyde orda burda takılan bir ergen oluvermiştim, Bir gün caddenin karşısına geçmek üzereyken, gürleyerek önümden kocaman bir makina geçmişti, istemsizce What are you tepkisi verdim, işte asıl hikaye buradan sonra başlıyordu, gördüğüm bir Harley Davidson'dı ve her şeyiyle birlikte gözüme direk plastik memet abi oyuncağım gelmişti! O gün kariyer, aşk meşk her türlü ergen hayalimi bir kenara bırakıp o motora sahip olmayı to do listemin en başına eklediğim gündü. Çulsuzlukla geçen öğrencilik hayatım boyunca bir gün bile o motosikletin hayalini kurmadan geçirmiyordum, Derken üniversite bitti ve mesleğe ilk yük gemilerinde 4. kaptan olarak adımımı attım, Sefere çıkmama günler kala, seferde okurum düşüncesiyle kitapçıya girmiş, kitapları kurcalıyordum ki gözüme bir kitap çarpmıştı, "Cehennem Meleği" kapağında motosikletli ve kasksız bir abi dünyayı umursamadan sürdüğü motoruyla beni cezbetmişti. Direk aldım ve daha o gece kitabı uykusuz kalma pahasına da olsa bitirdim, sefer boyunca iki kez daha okumuştum. İşte dedim, dahil olmak istediğim, yaşamak istediğim hayat buydu, iki tekerin üzerine atlayıp rüzgarın tadını çıkarmak ve özgürlüğü yaşamak iliklerimde hissetmekti. Kitap dünyanın gelmiş geçmiş en büyük motosiklet klübü başkanı tarafından yazılmış ve klüp hayatını anlatıyordu, o kitap ile birlikte yolumu bulmuştum, seferden döner dönmez, Türkiye'de böyle bir oluşum var mı yok mu araştırıp buldum, ve 2 yıl gibi bir süre bu efsane kültürün efsane yaratıcılarının arasında bir sempatizan bir destekçi olarak yer edindim kendime. Kendi Harleyimi almak için sabırsızlanıyor hatta gözüm hiç bir şey görmüyordu, motosiklet kullanan kardeşlerim bunu çok iyi anlarlar ama motosiklet kullanmıyorsanız bu satırları bu abartılıymış gibi gelen cümleleri anlamamanız çok doğal. 4. kaptan olarak ilk seferim sonrasında hayalini kurduğum motosikleti kredi çekerek aldım, üstüne eğitimde aldım, hayatımda hiç motor kullanmamıştım çünkü. Motorumu teslim aldığım ilk gün maslakdan doğruca ortaköy sahiline gitmiştim, o kadar mutluydum ki, o an kıyamet kopsa yer yüzünün en mutlu insanı olarak gözlerimi yumabilirdim. artık zamanımın büyük çoğunluğu motorumla başbaşa geçiyordu, 2 günde bir kendi ellerimle yıkıyordum ama öyle basit bir yıkama değil, ulaşamadığım yerlere kulak temizleme çubuğu ve diş fırçası kullanıyordum motorun her bir bölgesi için ayrı bez kullanıyordum, en az 3 -4 saatimi alıyordu ama nasıl bir zevk nasıl bir tat anlatamam, sonra alıp krom parlatıcısıyla saatlerce krom kaplı bölgeleri parlatıyordum. 3 ay nasıl geçti anlayamamıştım bile, motorumu bırakıp bir türlü sefere çıkamıyordum. O zaman mesleğimden soğuduğumu farkettim, ayda 7000tl maaş almaktansa 1-2 bin tl alır motorumla birlikte olurum diye düşünüyordum, 3 ay sonunda viraja girdiğim esnada hızlı gelen bir arabanın arkadan çarpmasıyla kendimi yerde bulmuştum, uzunca bir süre yerde sürüklendikten sonra kendime geldiğimde fırladığım gibi motoruma koşmuştum, ister inanın ister inanmayın, kendi canımmış vücudumun bir parçasıymış gibi üzülmüş içim parçalanmıştı, bir kaç çizik dışında motorda hiç bir hasar yoktu ama sonuçta o benim için bedenimin bir parçasıydı ve canımız yanmıştı, öfkeyle bana çarpan adama döndüm o an öldürme iç güdüsüyle doluydum inkar edemem, fakat adamın ailesi yanındaydı ve hepsi bembeyaz olmuştu korkudan, benden korktuklarından değil tabiki, canıma bir şey oldu korkusundan, o an sinirlerim yatışmış ve sitemimi el kol hareketleriyle dile getirmiştim, motorumu yerden kaldırıp kaldırıma oturmuş, bacaklarımın titremesinin bitmesini bekliyordum, bana verdikleri 1 şişe suyu kana kana içmiştim, o an farkında değildim ama sol ayak bileğim düştüğüm esnada motor altında sıkışıp kalmıştı ve sıcaklığına bakılırsa oldukça ciddi acılar çekeceğime işaretti, neyse ki dahil olduğum klüpten bir arkadaşım benimle beraberdi gideceğimiz yere ulaştık ve orada geçen 1 saatin sonunda ayağım tamamen işlevini yitirmişti, evim 4 leventteydi ve ben yenibosna civarlarındaydım, Klüpten bir başka kardeşimi daha çağırdık, biri beni arkasına aldı diğeri de motorumu kullandı ve önce hastaneye sonra eve geldik, vücudum asfalt yanığıyla kaplanmıştı fakat ayak bileğimde her hangi bir sorun yoktu, en azından kırık, çatlak, çıkık yoktu, ama eklem kayması ve dokularda ciddi bir tahribat söz konusuydu, sürüklenme esnasında ayak bileğim 180 derece dönmüş. 6 ay gibi bir süre tam anlamıyla yürüyememiştim, fakat haftada bir kez acı çekerek de olsa motoruma biniyor ve klüp toplantısına gidiyordum, Sefer boyunca biriktirdiğim para suyunu çekmişti ve acilen sefere çıkmam gerekiyordu, tam o esnada askere gitmem gerektiğini bildiren bir posta almıştım, ve annemle babam boşanma kararı almıştı, babam evden ayrılınca evin bütün masraflarını ben üstlenmiştim, babam zerre yardımda bulunmuyordu, param bitince ve askere de gidecek olmam sebebi ile motorumu ağlaya zırlaya satma kararı almıştım, değerinden çok düşük bir fiyata hızlıca tanıdığım bir arkadaşıma sattıktan sonra ben askerdeyken gerek kredi borcuma gerek aileme yeter düşüncesiyle askerlik şubesin gittim ve bir anda her şey değişmişti, 3 ay ek tecil hakkım olduğunu öğrendim, ve tekrar gemiye çıkmak için hazırlıklarımı yaptım, fakat ağır depresyondaydım, motorun gitmiş olması beni derinden etkilemişti ve parayı çarçur edip kendimi oyalamaya çalışmıştım, bir 3 ay daha gemiye gitmem aksayınca motorun satışından aldığım parada bitmiş ve hesabımda eksi değerlere hızla yol alırken gemiye çıkmıştım, alel acele çıktığım bu sefer şu yaşıma kadar edindiğim en kötü tecrübe olmuştu, sürekli fırtınalı denizlerde seyir yapıyorduk, gemide çekilmez bir ortam hakimdi ve çalışma şartları oldukça kötüydü, geminin kondüsyonu kabus gibiydi adeta, şirket zerre umursamıyor aksine personeline haksızlık üstüne haksızlık yapıyordu, 5.5 ay kaldım o gemide ama bu kez para biriktiremiyordum ailemin sorumluluğunu üstlenmiştim ve paranın büyük kısmı onlara gidiyordu bundan şikayetçi değildim aksine mutluydum, diledikleri kadar harcamalarını istiyordum fakat bir yandan da tekrar motor almam gerekiyordu fakat öyle bir nokta gelmişti ki şirketin yaptığı haksızlıklara tahammül edemeyip gemiden ayrılmak zorunda kalmıştım, motor hayalim yalan olmuştu. bu şartlar altında daha ne kadar yaşabilirdim diye sorgularken bugün 22 mart sabahında bu satırları yazıyorum. Gemiden dönmemin üzerinden 5 ay geçti, gemi hayatından tamamen vazgeçmiş ve iş arar bir haldeyken starbucks'a yaptığım iş başvurusu kabul edildi, hayatıma yeteneklerim ve vasıflarım gereği barista olarak devam edecek değilim fakat şimdilik durum bu...

Kaptanın Seyir Defteri "Veronique D" Bölüm 2

2016-11-16T17:53:00.004+03:00

Vancouver To Santos
01.04.2016

Kanada'dan yola çıkalı 1 hafta oldu , geriye dönüp baktığımda aklıma kazınan 2 şey var, birincisi kuzey pasifik okyanusunun fırtınaları! ikincisi ise doğa harikası, tertemiz havası ile Kanada! Vancouver'da geçen yorucu bir kaç günün ardından tekrar 30 günlük bir seyir'e çıktık, şansımıza bu defa hava mükemmel, umuyorum Santos'a kadar bu şansımız devam eder, şuan her şey yolunda görünse de daha ilk haftadan rutine bağladık, kalan 27 gün ise bu sıkıcı rutin ile mücaadele ederek geçecek.

Cavan (Vancouver kısaltması) to Santos
07.04.2016

Kalktığımızdan bu yana 13 gün geçti, ve 13 gündür, çok şükür ki hava gayet güzel. Santos'a varmamıza daha 24 gün var açıkcası nasıl geçecek günler hiç bir fikrim yok daha da kötüsü rotamız üzerinde Şili açıklarından geçerken fırtınaya yakalanma ihtimalimiz %25 görünüyor, bu bölgenin fırtınalarının meşhur olduğu söylenir hep ve bu da beni fazlasıyla korkutuyor açıkcası, umuyor ve dua ediyorum ki sorunsuz bir şekilde macellan boğazına ulaşırız.
Diğer yandan Santos'a vardığımızda gemide ki 3. ayımı tamamlamış olacağım, normalde bunun beni mutlu etmesi gerekirken ne yazık ki gemiden ayrılış tarihimi uzatmam gerekecek ve bu günlerde zaman hiç geçmeyecekmiş gibi geliyor. Günlerim oldukça keyifsiz, sıkıcı ve monoton geçmekte, umarım bu histen bir an önce kurtulurum.

Cavan to Santos
14.04.2016

20 gündürdevam eden huzur, bugün yerini bordadan gelen 4metrelik sweller'e bıraktı, tekrar sallanmaya başladık ve ne yazık ki bu sallantı 1 hafta belki 10 gün boyunca devam edecek. Şirket ve kiracı macellan'dan pilotaj kurallarının saçmalığı sebebi ile geçişimize izin vermedi, dolayısıyla bize de çılgın fırtınaların kol gezdiği, daha doğrusu Güney atlantik okyanusundan Güney Hint okyanusuna
kadar olan bölgede de terör estiren bütün fırtınaların doğuş yeri olan Cape Horn'dan geçme yolu gözüktü. Cape Horn güney Amerika kıtasının en uç kısmı ve ana kara olarak düşünürsek kutuplara en yakın kara parçası. İnşallah, kazasız belasız geçip Atlantik okyanusunda Santos'a doğru yükselmeye başlayacağız, fakat dönene kadar fiziksel ve zihinsel olarak zorlu bir 10 gün bizi bekliyor, tabiki de korkuyorum ve sallantı beni inanılmaz geriyor. Şuan havada hiç rüzgar yok, variable dediğimiz durumda ve deniz çarşaf gibi, açıkcası oldukça ürkütücü bir akşam vardiyasıydı, yani güney pasifiktesiniz ve inanılmaz bir sessizlik ve dinginlik, hani fırtına öncesi sessizlik dedikleri şey bu olsa gerek... Şuan gerçekten çok stresliyim ve kaçacak hiç bir yerim yok...

Cavan to Santos
19.04.2016

Sallanıyoruz, yine yeni ve yeniden! bordadan 5m boyunda dalgalar geliyor, hava genellikle kapalı ve yağmurlu, bir gün sakin bir gün dalgalı ama sweller hiç bitmiyor! sanıyorum 2 gün daha böyle devam edecek.

Cavan to Santos
20.04.2016

Dün aniden sertleşen hava bugün akşam itibariyle nihayet sakinledi, hayatımın en stresli ve yorucu günüydü sanırım! geminin çılgın dalgalar arasında savrulması bir kez daha bu meslekten nefret etmeme sebep oldu. Bu tip durumlarda o kadar çaresiz ve savunmasız oluyorsunuz ki, hayatta kalmak adına yapacak hiçbir şeyiniz yok sadece korkunç ihtimallere karşı hazırlıklı olmanız gerekiyor, bu da ne yazık ki benim baş edebildiğim bir durum değil, hala nedenini bilmiyorum bu zamana kadar defalarca okyanus geçtim, hava hiç umrumda olmazken şimdiler de daha doğrusu bu seferin başından itibaren tek derdim, endişem bu! Hava! ve işin asıl kötü kısmı yaklaşık 5 ay daha buna , bu strese katlanmak zorundayım...

Cavan to Santos
26.04.2016

Cape Horn'u olabilecek en güzel şekilde geçtik! Allah'ıma şükürler olsun ki hava gerçekten sakindi, tam kuzeye döndük hızımızı almış giderken, hiç olmayacak bir şey oldu ve normalde hava olmayan yere fırtına hareketlenmeye başladı! birlikte çalıştığımız meteoroloji şirketi rota tavsiyesinde bulundu ki bu çok sık olan bir durum değildir :) size rota değişikliği tavsiye ediliyorsa sıkıntı büyük demektir. Ne yazık ki bu sabah itibariyle fırtına peşimizden yetişip bizi etkisi altına aldı, her ne kadar sancak kıç omuzluktan geliyor olsa da rüzgarın da etkisiyle birlikte kabaran deniz korkunç formunu almış oldu, tam atlantik okyanusuna geçmiş olmanın huzurunu yaşarken bu hava her şeyi bozdu, akşam vardiyasını nasıl geçireceğim konusunda endişelenirken, fiterimiz sohbet etmek için gelmiş olması korkunç bir akşamı kurtardı diyebilirim. Dışarı da fırtına koparken vardiya da tek başınıza olmanız gerçekten rahatsız edici oluyor, sizin vardiyanızda yaşanabilecek ters bir olay 18 kişinin sorumluluğu, rüzgarın uğultusu vs derken gerçekten bununla tek başınıza yüzleşmek zorunda kalmak oldukça rahatsız edici. Sağolsun fiterimiz 4 saatlik stresden beni kurtarmış oldu, Santos'a 5 gün kala pek hoş olmadı bu ama neyse ki kıç omuzluktan geliyor, umarım sabah uyandığımda sakinlemiş olur.

Santos
01.05.2016

Çok şükür Santos'a kazasız belasız vardık ve demirimizi attık, yükümüzü tahliye edip yine buradan yük alıp Hindistan'a gideceğiz, şimdilik 10 gün kadar buralarda kalacağız gibi görünüyor... Maalesef sallantımız demir yerinde de kesilmedi, 2.5 - 3 metrelik kesintisiz sweller sallayıp duruyor ama dışarıda okyanusun ortasında fırtınanın içinde olmaktan kat be kat iyidir. :)
Santos'a daha öncede gelmiştim sanırım 3 yıl önceydi, hayatımda iz bırakan limanlardandır, up uzun bir kumsalı, güzel bir şehir yapısı ve mobydick ismin de bir barı var :) mobydick bizim reina ayarında bir mekan burada yani santos'da zengin kesime hitap eden bir gece klübü daha doğrusu bar diyip durduğuma bakmayın. Santos'a dair paylaşımlarımı ekleyeceğim video'da izleyebilirsiniz takipte kalın.

Uzuuuun bir aradan sonra
Hint Okyanusu / Reunion adası Kuzeyi
29.06.2016

Uzun zamandır yazmıyordum, içimden gelmedi, zihinsel olarak kendimi burada ki şartlara optimize ettiğimden normal şeyler yapmaya ister sitemez ara verdim. Yorucu ve korkutucu bir Cape Town (ümit burnu) geçişi sonrası hava biraz durulsa da, huzursuz ve rahatsız etmeye devam ediyor, gemiye geldiğim günden beri bitmeyen sweller 5 ay üzerine hala ama hala aralıksız devam ediyor, artık gerçekten sadece ben değil tüm gemi personeli olarak rahatsız olmaya başladık.Rüzgar durulsa sweller durulmuyor, sweller durulsa rüzgar artıyor, tam gökyüzü açılıyor, güneşin sıcağı tenimize vuruyor derken yine karanlık bulutlar gökyüzünü kaplıyor , inanılmaz yoruldum ve iğreniyorum artık bu durumdan. Hava raporları 5'in altına düşmüyor bir türlü işin kötü yanı, geçtiğimiz her bölge de hava düzelip güzelleşiyor iken biz üzerimizde ki anlam veremediğim kara bulutla seyretmeye devam ediyoruz. Artık öyle bir seviyeye geldim ki, sağ salim eve dönemeyecekmiş gibi hissediyorum artık...

19.07.2016
17.00

Ayın 10'unda yani 10 temmuzda hindistana vardık ve bir kaç saat içinde doğruca limana yanaştık, normalde bir kaç gün demir 15 gün tahliye beklerken 1 haftada yükümüzü tahliye ediğ tekrar acımasız arap denizinin kucağına attılar, evet Sw muson döneminde arap denizi oldukça acımasız oluyor, hava şuan çok da sert olmamasına rağmen 4-5 metrelik sweller gerçekten hayatı çok zorlaştırıyor 2 gündür aralıksız sallanıyor ve sarsılıyoruz, buradan önce Güney afrika Durban'a gidecek yakıt alacak ve brezilyaya devam edeceğiz, normalde kontratım bitti fakat 2 aylık uzatma aldım. çünkü geçen 5 ay boyunca bankaya çalıştım ve hesabım bomboş :) bu kadar zahmete katlanıp da döndüğümde elimde avucumda hiçbir şey olmamasını istemiyorum. Ama sanıyorum hava şartları yüzünden Brezilya da ayrılmak isteyeceğim, gerçekten artık dayanamıyorum... 5 yıllık deniz hayatımda ilk kez bu 6 aylık süreçte 2. kez deniz tuttu ve 17 kilo kaybettim... 180 gündür buradayım tam olarak ve maalesef bu 180 günün neredeyse 2-3 haftası hariç tamamı bu şekilde sallanarak geçti. artık bıktım artık tükendim, kırlangıca çıkıp yeter diye bas bas bağırmak istiyorum! Kaçıp kurtulmak istiyorum buradan... Neyin öfkesi bu neden durulmuyor denizler anlam veremiyorum. Sanki cezalandırılıyormuşuz gibi hissediyorum... defalarca geçtim buralardan ve hiç böyle olmamıştı...

İçinde bulunduğum maalesef olumsuz şartlar yüzünden günlüğümü burada noktalamışım, dediğim gibi zihinsel olarak kendimi bu şartlara optimize ettiğimden dolayı normal şeyler yapmayı bırakıyorum. hatırladığım kadarıyla aktarayım, sallantımız ekvator geçişi esnasında nispeten azalsa da bu sakinlik sadece 5 gün sürdü daha sonra tekrar güney okyanusunda kopan fırtınaların yarattığı sweller sallamaya devam etti, Durban'a yine sert bir havada ulaştık demirledik, ve planlanan sürede yanaştırmadıkları için 1 gün demirde kaldık seyir de karşılaşacağımız fırtına nispeten kıyı hattına yakın olduğumuz için daha az bir şiddetle demirde vurdu bizi en azından 6-7 metrelik swell ve dalgalarla yüzleşmek zorunda kalmadık, özellikle 9 şiddetinde havada kafadan 6-7 metrelik dalgalarla boğuşmak eminim hiç bir denizcinin yaşamak istemeyeceği bir deneyim, özellikle de bu bölgede,

Maalesef güney Afrika'nın doğusu olan bu bölgede Abnormal waves ve freak waves denen oluşumlar var, önce rüzgar kuzey doğu yönünden eser, bu esnada sweller güney batı yönünden gelerek rüzgar ile çarpışır, agulhas akıntısı da kuzey doğudan güney batı yönünde 5kn'a varan bir şiddetle aktığı için rüzgarın bir anda kuzey doğudan güney batıya dönmesiyle, aynı yönden gelen swelleri kabartır, agulhas akıntısına karşı esen rüzgar ve gelen sweller gelişir ve normalden çok daha büyük dalga oluşumlarına sebep olur, bunlara abnormal waves deniyor, bir de bunların içersinde oluşan ve 20-30 metre seviyelerine ulaşan freak wave dediğimiz ve hiç bir denizcinin karşılaşmak istemeyeceği, bir dalga formu oluşur, tek bir dalgadır ve önüne çıkan her şeyi yok eder, ne yazık ki şuan içinde bulunduğumuz bu şartlar abnormal waves ve freak wave oluşumuna oldukça uygun hatta hava raporu şirketimiz'de bu uyarıyla bizi 200metre kontur hattının içinde seyir etmeye zorladı ki yapılacak en doğru şey de bu zaten, rüzgar ara ara 7 şiddetine çıksada Cape Town'ı rüzgarsız ve çarşaf gibi denizde 2 günde balinalar eşliğinde geçtik. Gerçekten günlerdir bunun için dua ediyor ve bu bölgeden çok çekiniyordum, neyse ki Tanrım sesimi duydu ve mis gibi bir havada geçtik, daha sonra aynı şekilde Atlantik geçişimizde oldukça huzurlu ve rahattı, her ne kadar güneyimizde fırtınalar kopsa da rüzgar genel olarak 3-4 esti ve biz sweller eşliğinde Brezilya Salvador'a ulaştık. Ağustos ayı sonunda da Brezilya Aratu limanında 3. kaptan ve Baş mühendis ile birlikte gemiden ayrıldık. Önce salvadordan Sao Paulo'ya oradan da istanbula 11 saatlik direkt uçuş ile eve döndük.

Bugün 16 Kasım ve ben yine ne yazık ki, çin'e aynı şirketin Anjelique D isimli gemisine katılmak üzere son haftamı geçiriyorum. 25 Kasım gibi tekrar kabusuma döneceğim, hayalini kurduğum motora sahip olmak adına bu eziyete bir 5 ay daha katlanmak zorundayım. Umuyorum bu artık son kez denize çıkışım olacak... Vakit ayırıp okuduğunuz için teşekkür ediyorum... Sorularınızı ve yorumlarınızı bekliyor olacağım,

Selametle...

Kaptanın Seyir Defteri "Veronique D" Bölüm 1

2016-11-09T07:57:00.000+03:00

26 Ocak 2016

Taichung / Taiwan – Gladstone / Australia Seferi

Takip edenler biliyor olsa da geçen seferimden ve bu seferin başlangıcına geçen süreçten kısaca bahsetmek istiyorum,

2014 yılı Haziran ayında yine aynı şirketin Eleanor D isimli gemisine 3. Zabit (4. Kaptan) olarak çıkmış ve kasım 2014 de ayrılmıştım, gerek gemide yaşanan problemler gerek mesleğe olan ve gün be gün artan nefretim yüzünden o seferden sonra gemiye çıkmama kararı aldım ve döner dönmez iş aramaya başladım, mayıs ayına kadar önce starbucks’da 1 ay sonra migros dağıtım deposun da 1 hafta olmak üzere ancak 2 yerde çalışma fırsatı bulabildim, maalesef ne çalışma şartları ne de verilen maaşlar emeğimin karşılığını vermediği için ve hayli yüklü kredi ödemelerim olduğu için her iki yerde de kalıcı olamadım, fakat umudumu kaybetmemiştim, ne olursa olsun gemiye dönmeyecektim, dönemezdim! Ve Mayıs ayında mesleğimle alakalı istediğim gibi bir iş bulma şansım oldum, gemilerde ki kurtarma ve gemi terk araçlarının servis mühendisliğini yapacaktım, fakat daha işte ki 3. Günümde tersanede talihsiz bir kaza geçirdim, karın kaslarım ve kara ciğerimde yırtıklar oluştu ilk iki hafta ayağa kalkmak neredeyse imkansızdı 1 ay boyunca da hiç bir şekilde ağır iş yapmamam gerekiyordu, çalışamadığım bu süreçte param tamamıyle bitmiş, değil borçlarımı ödemek işe gidecek yol parası dahi yoktu cebimde, 3 ay daha servis mühendisliğine devam etmiş olsamda bir türlü maddi olarak artıya geçemiyordum deli gibi çalışıyor yoruluyor fakat kendim için hiç bir şey yapamıyordum artık iyice bunalmış depresyon sürecine girmiştim, gemiye gitmek zorunda olduğumu biliyordum, her ne kadar istemeyerek olsa da başka seçeneğim yoktu fakat gemiye gitmek için gereken harcamalarımı karşılayacak param da yoktu yani istesem de gidemiyordum şu aşamada ve iyice depresyona girmiş yolumu, ışığımı kaybetmiştim.
Derken bir gün yakın bir arkadaşım yavru iki kediyle çıkageldi, kedileri pek sevmesem de o kedilerden birini sahiplenmeye karar verdim, ve kısa sürede o kedi beni hayata döndürmüştü, depresyondan eser kalmamıştı ve tekrar ayaklarımın üzerine kalkmayı başarabildim, borç para ile gereken harcamaları yapıp gemiye gidecektim, fakat kedimi 1 arı sokması yüzünden bir anda her şey yine tersine gitmeye başlamıştı, Normal de arı sokması çok büyütülecek bir şey olmamasına rağmen her ne olduysa, kedim sonrasında bağırsak enfeksiyonuna yakalandı ve 1 haftalık yoğun antibiyotik tedavisi sonucu değerleri normale döndü, tabi bu süreçte elime geçen bütün parayı tedavi masraflarına harcamıştım, tam tekrar her şey normale döndü derken kedim tekrar hastalandı ve bu kez başka bir veterinere götürme kararı aldım, maalesef, aşırı dozda antibiyotik uygulandığı için karaciğeri iflas etmişti ve kurtarılması mucizeydi, hayatımda hiç bir şeye bu kadar üzülmemiştim, daha 8 aylıktı ve birlikte geçirdiğimiz 6 ayda benim her şeyim olmuştu, şimdi ise gün be gün ölüme gidiyordu ve bunu durdurmak için yapabileceğim hiçbir şey yoktu, veteriner tavsiyesi ile bitkisel tedaviye karar verdik ve bir kaç gün içersinde eskisinden daha iyi daha canlı bir hal aldı kuzucum, insanlarda da olurmuş ölmeden önce çok iyi geçen bir süreç varmış bu da öyle bir şey 1 ay sonra tekrar veterinerlik olmuştuk ve bu kez hayatım boyunca pişmanlık duyacağım bir karar alarak veterinere götürmemeye bitkisel tedaviye devam etmeye ve iyileşmesini ummaya karar verdim, zaten yeterince borçlanmıştım artık yüzümde kalmamıştı, kendi kaderine terk ettiğim kedim 21 aralık gecesi doğum günümden bir gün önce küçücük bir hıçkırık ile hayata veda etti, hayatımda hiç böyle ağlamamıştım, hiç bir şeye böylesine üzülmemiştim. Adeta yıkıldım, kedim vefat ettikten kısa süre sonra eski şirketim ile irtibat kurdum ve gemiye gitmek için gereken hazırlıkları yapmaya başladım, evde kalamazdım artık, uzaklaşmalıydım bir an önce, tanıdığım bir kaptandan son bir borç daha isteyip evraklarımı tamamladım ve 23 ocağı gemiye katılacağım tarihi beklemeye başladım, 22 ocak da uçağa binmem ile 6 aylık yolculuğuma ilk adımı atmış oldum, benimle birlikte elektrik zabiti de vardı, 23'ü gecesi gemiye varmıştık, muazzam bir rüzgar vardı ve ben daha arabadan iner inmez şapkam denize uçmuştu iyiye işaret değildi tabi ki ve artık geri dönüşü de yoktu...

27.01.2016

Taichung – Gladstone Seferi

Evet bugün gemide ki 4. Günüm, gerek kamara temizliği gerek gemiye adaptasyon olsun ancak yazma fırsatı bulabildim, 22 ocak gecesi karlı bir istanbula veda ederek fırtınanın ortasında ki bir adaya taiwan /taipei havalanına 10 saatlik bir uçuş üzerine geldik, havalanında vizemiz olmadığı için gümrükte 1 saat kadar mahsur kaldıktan sonra parayla vize alarak ülkeye giriş yaptık, gemi bulunduğumuz yerden 133 km uzaklıktaydı 2,5 saati -2 derecede klimasız bir araçta geçirdik, hipotermi geçirmek üzereyken gemiye ulaştık, rüzgar 50knot civarı esiyordu gemiye çıkmak bile oldukça zor olmuştu, limanda geçen 1.5 gün üzerine fırtınalı denizlere açıldık ve bugün 3. Günümüz, hava nispeten daha iyi ama sallanmaya devam ediyoruz, avusturalyadan alumina yükleyip kanadaya doğru tırmanacağız, gemi büyük olmasına rağmen kamaralar inanılmaz küçük ve buzdolabı dahi yok, şimdilik ilk izlenimlerim ve denizin beni 2 yıl üzerine karşılaması pek hoş olmadı umarım seferin kalanı da bu kondüsyonda geçmez...

30.01.2016

Taichung – Gladstone seferi

Bugün itibariyle gemide 1 haftamı doldurmuş oldum, bol sallantılı geçen 4 günün ardından bugün biraz daha sakinledi aman nazar değmesin J Geminin 3. Kaptanı ile 6 şar saat vardiya tutuyoruz, açıkcası oldukça yorucu oluyor, özellikle benim için güverte de işlerim olduğu için vardiya sonrası gidip yatamıyorum, öğlen 3e kadar çalışmaya devam ediyorum, ve 24 saatin 14-15 saatinde çalışıyorum, kendime henüz vakit ayırma şansım olmadı, eşyalarımı bile doğru dürüst yerleştiremedim, iyi bir başlangıç olmadı bu ve şimdiden sıkıldım, hatta özlem doluyum... İnsan buradayken karada ki yaşamın değerini çok ama çok daha iyi anlıyor gerçekten, maalesef bulunduğum gemide internet olmaması da işleri daha da çekilmez bir hale sokuyor. 8 günümüz daha böyle geçecek...

16.02.2016

Gladstone – Kitimat(kanada) Seferi

Bir süredir yazamıyordum, sebebi neredeyse tuvalete bile gitmeye vaktim olmamasından kaynaklı, Avusturalyaydı amsa denetlemesiydi, class değişimiydi derken bir de günde 12şer saat vardiya eklenince kamaraya her girişim bitkin düşmüş bir halde oluyordu, neyse ki 15 şubat Pazartesi günü gladstone limanından kalktık, class’ımız değişti, bütün hazırlıklarımıza rağmen Amsa gelmedi vs derken kendimizi tekrar seyirde bulduk, pasifik okyanusu yine bordadan gelen 4 metrelik swelleri ile karşıladı bizi, bütün gece deli gibi sallandık ve genel olarak pek kaliteli bir uyku uyuyamadık, son bir haftadır sahip olduğum internet bağlantısının değerini şuan çok daha iyi anlıyorum. Geleli neredeyse 1 ay olacak ama ben sanki aylardır buradaymış gibi hissediyorum. Ne yazık ki gemide bazı kişilerden kaynaklı huzursuz itici sıkıcı bir ortam var üstüne bir de sallantı eklenince hepten çekilmez bir hal alıyor, gemide belirli mevkii sahibi insanların, çalışanlarına gereksiz yere anırarark ve azarlayarak iş yaptırmaya çalışmasına şahit olmak gerçekten sinir bozucu, daha limana 25 gün yolumuz varken biz gereksiz bir acele içersinde limana hazırlık yapıyoruz? En kötüsü de bu davranış biçimiyle insanlar üzerinde baskı kurmaya çalışıp beceremeyince etrafa saldırmak ciddi bir eziklik, maalesef mesleki bilgi ne kadar iyi olursa olsun adam yönetimi, personel idaresi çok ayrı bir şey... Bu davranış biçimiyle ancak insanların senden nefret etmesini ve arkandan konuşmasını sağlıyorsun, beklediğin arzu ettiğin saygıyı ne yazık ki bu şekilde göremeyeceksin... Gittiği gün eminim gemi personeli bayram edecektir.

21.02.2016

Gladstone – Kitimat Seferi

Evet günlük, bugün itibariyle bir haftayı daha geride bıraktık, aşçının değişmesiyle Pazar günü klasiği olan kuru fasülye öğle yemeği menüsünde yerini aldı, küçük de olsa mutlu edici bir faktör. Benden sonra vardiyası olan 3. Kaptan bugün vardiyaya 2 saat erken geldi dolu dolu muhabbet ettik, ne yalan söyleyeyim çok iyi geldi, okyanusun ortasında haftalarca hiçliğin derinliklerinde seyir ederken özelimi paylaşıp dertleşebileceğim birinin olması gerçekten çok önemli... 3. Kaptan yani emre gidince yerine gelecek kişide umarım aynı değerde olur, yoksa geri kalan aylar benim için oldukça içime kapanık bir şekilde geçecek ki bu en son ihtiyacım olan şey. Neyse hava güzel yola devam...

29.02.2016

Gladstone – Kitimat Seferi

Adım adım fırtınaya ve dev dalgalara yaklaştıkça, stresimde geminin sallantısıyla orantılı bir biçimde artıyor, korkunun esiri oluyorum ve kaçacak ya da saklanacak hiç bir yerim yok zorunda kaldığım tek seçenek bununla yüzleşmek.

Evet neredeyse tam 14 gündür büyük bir heyecanla takip ettiğimiz fırtına bölgesine 1 günlük mesafedeyiz, toplamda 1 gün makinayı stop ederek önümüzde ki fırtınanın geçip gitmesini bekledik fakat yinede fırtınanın etki alanından kurtulamayacağımızı fark ederek bu sabah yola devam etmeye başladık, hava raporlarına göre oldukça boğuşmalı geçecek önümüzde ki bir kaç gün ve biz de şansımızı deneyeceğiz, eğer beklediğimizden sert olursa geri dönmek gibi bir planımız var en azından hava sakinleşene kadar fakat sorun bu bölgede yılın bu zamanında havanın hiç sakinleşmiyor oluşu , Kitimat limanına daha 14 günlük yolumuz var ve ne yazık ki kasırga hattının içinden geçiyor, Umarım ciddi bir travma yaşamadan geçip gideriz buralardan.

07.03.2016

Gladstone – Kitimat

Bitmek bilmeyen bir sefer, bitmek bilmeyen bir korku ve bitmek bilmeyen bir fırtına

Sanırım meslek hayatımın en zor seferiydi diyebilirim, en streslisi beni en fazla dua etmek zorunda bırakan... Yaklaşık 1 aydır kaçındığımız fırtınalardan birine ne yazık ki dün itibariyle yakalandık, korkunç bir akşamdı deli gibi yağmur yağıyor, ve 50kn rüzgar vardı, vardiyamın sonlarına doğru sancak köprüstü kaportasının üzerinde ki ray koruma paneli yerinden çıktı ağır ve metal bir parça olduğu için aşırı bir ses çıkarıyor ve kaportaya çarparak zarar veriyordu, süvari beyinde ses yüzünden köprüstüne gelmesiyle, donuma kadar ıslanmama rağmen metal parçayı yerine sabitledim, rüzgarın çıkardığı uğultu bile başlı başına mide bulandırıcı... Vardiya sonrası oldukça huzursuz bir uyku üzerine fırtınadan köpürmüş denizlerin içinde uyandım, öğleye doğru 9 metrelik dalgalar kıçımızdan bizi adeta bir sörf tahtasıymışız gibi sürüklüyordu, Kitimata son 4 gün, umarım sorunsuz bir şekilde varırız, ve buradan bir an önce uzaklaşırız, Açıkca belirtmeliyim ki pasifik okyanusuyla kesinlikle anlaşamadık...

22.03.2016

Kitimat – Vancouver Seferi

Her geçen gün bir öncekinden daha yorucu olmaya başladı, bunun anlamı artık şiddetle eve gitmek istiyorsun demektir. Takvime bakmamaya çalışıyor olsam da bazen dakikalarca önümde duran aylara kilitlenmiş oluyorum, Pasifik sonrası kanada sınırlarına girmemiz ile birlikte denizler sakinleşti ve derin bir oh çekebildik. Vancouver yakınlarından 3 adet pilot alıp Kitimata doğru yola koyulduk, yaklaşık 12 saat süren kanal seyri sonrası küçük kitimat limanı ve kasabası karşımızda duruyordu, kitimatta geçen sorunsuz ve keyifli 10 gün üzerine vancouver limanına doğru gidiyoruz, ve J tabi buna söyleyecek söz yok ama bir de üstüne sabah gelip ballandıra ballandıra anlatmak gerçekten işkence gibi oluyor. Her neyse, geçen 1 ay ve her türlü yorgunluğumu şu doğa harikası üzerimden söktü aldı gerçekten...

seyrimizin tamamı bir kanal içersinde geçecek, eğer burayı geçiyor olmasaydık dünyanın en güzel kanalı kitimata giden kanal derdim ama hayır esas bu kanal dünyanın en muhteşem kanalı, en azından bu ebatlarda bir gemiyle geçebileceğiniz en güzel kanal... Ben böyle muhteşem bir manzaranın içinde bulmamıştım kendimi, Kitimata gelecek olursak, 10.15 bin kişilik bir kasaba düşünün bir adet coffe shop, bir adet alışveriş merkezi ve kasaba sakinlerinin çoğunluğu geçimini limandan kazanıyor, Alaskayı görebildiğiniz bir yer kitimat, gel git akıntısını saymazsak dünyanın en rahat limanıydı diyebilirim. 12sinde yanaştık ve 21inde kalktık, liman ve kasaba arası yürüme mesafesinde olsa da ayı ve kurt tehlikesi yüzünden taksi kullanımı daha cazipti fakat gidiş dönüş 15 dakikalık mesafeye 50 usd vermeniz gereken bir taksi yolculuğu bu Dolayısıyla yalnızca iki kere çıkmakla yetinebildi bir çoğumuz, kasabada akşam 6dan sonra her yer kapalı oluyor ve açık olan yerlerde genelde boş... Hava oldukça soğuk zaten kimseyi sokakta göremiyorsunuz, 2. Kaptan sağolsun ben her ne kadar göremesemde Cuma ve cmt akşamları publar oldukça eğlenceliymiş zaten limanda bir tane işçi kalmıyor o günlerde, tabi günde 12 saat vardiya tutunca br bu 12 saatin 6sı akşam saatlerine denk geldiği için dışarı çıkma lüksüm pek olmuyor. Normalde bu denli rahat limanlarda 2. Kaptanlar diğer zabitlere güzellik yaparlar ama bizimkisi maalesef her akşam kendisi çıkıp eğlenmeyi tercih etti

Devam Edecek...

Ölümün Karşısında Çaresizlik... Dünyanın en güzel kedisi aramızdan ayrıldı...

2015-12-21T16:33:00.000+02:00

Nereden başlasam bilemiyorum, her şey o kadar taze ki şuan, belki yazmak iyi gelir diye düşünebildim, sanırım en başından başlarsam gerisi gelecektir,

Bundan 7 ay önce, uzun ve yorucu bir seferin ardından, meslekten ayrılma girişimleriyle geçen 6 ay üzerine iyi kötü mutlu olduğum bir işe nihayet girmiştim, gerek motorsuzluk gerek borçlar gerek yalnızlık ağır bir depresyon hali içersindeydim, Annem bir kaç günlüğüne bana destek olmak adına yanıma gelmişti, bir akşam en yakın arkadaşlarımdan birisi elinde 2 yavru kediyle çıkageldi, bunlardan birisi senin ama hangisi sen karar ver dedi, Annemle yavrulara şöyle bir baktık, daha önce kuş bile beslememiştim, kedileri de pek sevmezdim, daha çok köpeklere karşı sevgi duyuyordum fakat bahçeli evde oturmadığımız için hayvana eziyet olmaması açısından hiç sahiplenme girişiminde bulunmamıştım...

Yavrulara uzun uzun baktık, ikisi de bir avuç o kadar tatlılardı ki, Arkadaşım kucağında tutuyordu, dedim serbest bırak hayvanları, biz değil onlar bizi seçsin... Miniklerden biri arkadaşımın yanına hemencecik yattı, üzgün ve ürkek görünüyordu, diğeri ise bir anda fıldır fıldır evin içinde gezinmeye başladı, her köşeye giriyordu, enerji, hayat doluydu, uzunca bir keşif dolaşmasının üzerine kendisine bir yer seçti ve miskinlik yapmaya başladı, dedim kararımızı verdik... uzun kulaklı, çelimsiz ama bir o kadar heyecanlı bir tekirimiz oluvermişti, çizgileri o kadar güzeldi ki, sanki uzun kollu giymişte kollarını sıvamış gibi duruyordu ön patilerinde ki çizgiler. Arkadaşım diğer ufaklığı alıp gitti, biraz mama, biraz kum bıraktılar, Kuzucuğumla aşkımız o gün başlamıştı,

Belki de dünyanın en meraklı kedisini sahiplenmiştim, ilk haftanın acemiliğini annemle birlikte atlatınca annem gitti ve biz başbaşa kaldık, ben sabahları işe gidiyor, akşam geç saatlerde dönüyordum, genelde hava karardığı için farkettim ki yavru karanlıktan korkuyor, artık sabahları ışığı açık bırakıp gidiyordum, ama aklım onda kalıyordu, O dönem de bir arkadaşımla birlikte yaşama kararı aldık, o nispeten benden daha erken saatte evde oluyordu, bir nebze olsun miniğim evde daha az süre yalnız kalacaktı.

Günler geçmeye başladıkça baktım ki depresyonum bir anda kaybolup gitmişti, işten eve koşa koşa dönüyor, miniğimle oynaşıyor sevişiyorduk, gün be gün büyüyordu ufaklık, ama değişmeyen tek şey, her gece boynuma kıvrılıp uyuyor olmasıydı, ben yatağa yattığım zaman mırıl mırıl gelir boynuma kıvrılır, tatlı tatlı masajlar yaparak beni uyutur sonra da kalkıp ya ayak ucuma ya da yastığın diğer ucuna o portakal kafasını yaslayıp uyurdu, sabah kim önce uyanırsa diğerini uyandırırdı, artık alarm kurmama gerek kalmamıştı, o küçücük ıslak diliyle yüzümü bir güzel yıkayarak uyandırırdı beni, uyanmadığım zaman direk gözlerime saldırırdı, ta ki açılıncaya dek... güne sıcacık nefesi, meraklı bakışları ve mırıltısıyla uyanırdım,

Henüz 4 aylık olmuştu ki annem, kardeşim ve teyzem geldiler, yazı birlikte geçirecektik, 4 aylık olmasına rağmen ancak o zaman isim koyabilmiştik miniğime, hiç bir şey yakıştıramıyordum, patileriyle boks yapmayı çok sevdiği için önce rocky koyduk sonra dedim olmaz, başka bir sürü isim üzerine miu olsun dedik, çünkü o minik narin kibar sesiyle miyav dediğil de miyuv diyordu :) İsmine çok kısa bir sürede alışmıştı, sanıyorum mutluydu da isminden, Her şey o kadar güzeldi ki onunla, fakat aksilik işte belki de miniğimin kaderinin yazıldığı gün, işte olduğum saatlerde kardeşim aradı, bizim ufaklık arıyla oynarken, hain arı bunu sokmuş, patisi ve çenesi şişmiş, daha önce böyle bir şeyle karşılaşmadığımız için panik olduk, veterinere götürün dedim, Götürdüler, ben de şans o gün mesaiye kaldım ve eve geç döndüm, sabah işe giderken bıraktığım kediden eser yoktu, sessiz sakin, durulmuş böyle sanki bana kızmış bir haldeydi, veteriner de aşı zor yapmışlar bir kaç defa iğneyi saplamak zorunda kalmış veteriner hekim, kuzucum bayağı ağlamış bağrınmış, çırpınmış, yanında her ne kadar tanıdığı yüzler kardeşim ve teyzem olsa da ben yokum, korkmuş işte, haftalar geçmesine rağmen kuzucuğum sanki depresyonda gibiydi, sürekli yatıyor, oyun oynamıyor sadece yemek yiyip su içiyor ve tuvalete gidiyordu, ilk zamanlar, aşı ağır geldi herhalde küçük bedenine diye olağan karşıladım fakat zamanla değişen hiç bir şey olmuyordu, aradan 1 ay geçmişti ki, bir anda kustu, salonun ortasına öylece, yarım saat sonra bir daha, hemen koşa koşa veterinere götürdüm, tahliller falan derken, bağırsak enfeksiyonu teşhisi kondu, değerleri çok kritik seviyedeydi, doktor kurtaramayabiliriz dedi...

İnanılır gibi değil, bir kez olsun sokağa çıkmamış, evde hijyenli bir ortamda düzenli besleniyorken hatta tuvaletten çıktıktan sonra ıslak bezlerle poposunu patilerini siliyorken nasıl enfeksiyon kapar bir hayvan? Tam bir hafta boyunca her gün 2 saat serum, günde 4 olmak üzere toplamda 28 antibiyotik iğne vuruldu, Artık veterinere giderken huysuzlanıyor, hırlayıp tıslıyordu, son bir kaç gün beni muayene odasına sokmadılar bile, miniğime ne muamele yaptılar hiç bilmiyorum ama teslim almaya her gidişimde kafesi ve kendisi ya boka bulanmış oluyordu ya da çişe... 7.ci günün sonunda tekrar test yapıldı ve değerlerin normale indiği görülünce tedaviye son verdik... Çok kilo kaybetmişti, ama iştahı yerine gelmişti, yine de çok az oyun oynuyor, sık sık su içip yemek yiyip uyuyordu, bir şeylerin normal olmadığının farkındaydım, sürekli gözümün önünde ve yakın takipte tutuyordum, bebeğimin bütün yaşam amacı yemek yiyip su içmek olmuştu, ne mama yetiştirebiliyordum ne de su, tabi bir o kadar da dışkılıyordu, 2-3 günde bir kum değiştirmek zorunda kalıyordum.

Bu kötü gidişata, hızla kilo kaybı da eklenince bir gün çocuğum ayağa kalkamaz oldu, gözleri, içine çökmüş yerlerde sürünüyordu, hiç bir şey yemek istemiyor, su içmiyor ölü gibi yatıyordu, bu kez farklı bir veterinere götürmeye karar verdim ve koşa koşa oraya gittik, tahliller falan derken sonuç kabus gibiydi, bütün değerleri tavan yapmıştı, vücudu proteini sindirmiyor direk idrarla dışarı atıyordu, şekeri de çok yükselmişti, daha önce uygulanan ilaçları gösterdiğimde acı gerçek ortaya çıkmıştı, karaciğerine haddinden fazla yüklenilmiş ve sonucunda ağır hasar görmüştü, veterinerimin sözleri hala kulağımda benden mucize bekleme dedi, serum verdi, bitkisel tedaviye başladık, ve 3. gün de şaka gibi bir anda atmaca gibi olmuştu oğluşum, Son bir serum daha verdi veterinerimiz ve mutlu mesut eve döndük, iştahı açılmış, neşesi yerine gelmiş ve iyice çenesi düşmüştü resmen konuşuyordu artık bizimle Mırlamayla karışık Anne bile dediğine defalarca şahidim, Ne zaman seslensem o da bana mırlayarak karşılık verir olmuştu, tekrar oyunlar oynamaya başladık, eski performansına dönmüş çılgınlar gibi yemek yiyip su içmeye başlamıştı, bir süre kilo alır gibi oldu, bitkisel tedaviye devam ettik, mümkün olduğunca son parama kadar gidip sevdiği mamalardan konservelerden alıyordum, Ocak ortası gibi sefere gidecektim, miu da annemle kayseriye gidecek ve artık hayatına orada devam edecekti, hatta bi kaç güne kadar rezervasyon yaptırmayı da düşünüyordum, fakat tarih 17 aralığı gösterdiğinde bir anda yine fenalaştı kuzucum, yine ayağa kalkamıyor, yerlerde sürünüyordu, gözleri içine çökmüş, ne yemek yiyebiliyor ne de su içebiliyordu, ve ben hayatım boyunca pişman olacağım o kararı verdim, artık veteriner yok, zaten borçlu olduğum için götürmeye yüzüm de yok kaderine bırakalım, aylardır serumdu, iğneydi, ilaçlardı çocuğum acı ve eziyet çekiyordu, o iyi olduğu zamanlarda bile kim bilir bize anlatamadığı, ne ağrıları sıkıntıları vardı...

3 gün boyunca daha önce olduğu gibi mamasını püre haline getirip şırıngayla verdim, şırıngayla su içirdim ama yetmedi işte, kulağına eğilip, tamam dedim bebeğim 1 gün daha dayan, yarın söz seni veterinere götürücem, serum taktırıcaz iyileşeceksin yine dedim fakat... geç kalmıştım Allah benim belamı versin geç kalmıştım, 20 Aralığı 21 aralığa bağlayan gece yani dün saat 00.00'da bebeğim annemin miu tepki ver oğlum demesi üzerine hıçkırarak hayatını gözlerini yumdu, annem iyi tepki veriyor dedi bi 5-10 dakika sonra kontrol ettiğimde Anne ölmüş dedim ve sadece cansız bedenine bakakaldım, nefes almıyordu, o küçük göbüşüne elimi koydum ama hiç hareket yoktu, panikle minik yastığından kaldırdığımda cansız bedeni tutamadığım yerlerinden saldı kendini, boynu geriye düşmüştü ellerim titreyerek kaldırdım boynunu, o minicik portakal kafası avucumdaydı, bedeni sıcacıktı, annem bağıra bağıra ağlamaya başladı, ben panikle kalp masayı yapmaya çalıştım ama kalbi nerede onu bile bilmiyordum, nasıl yapılır bilmiyordum, sadece çabaladım işte belki geri gelir diye, çaresizce... o ana kadar kendimi tuttum ama daha fazla tutamayacağımı anladığım da cansız bedenini göz yaşları içinde ki anneme teslim edip banyoya koştum, erkeğiz ya ağladığımızı kimse görsün istemeyiz, ama bunun karşısında durabilmek mümkün değildi, yüzüme bi su çarpıp en yakın odada ki yatağa attım kendimi, bağıra bağıra ağlamak, haykırmak istiyordum, kalbim sıkışıyordu, sesimi bastırmaya çalışıyordum, içimden geldiği gibi ağlayamıyordum bile... ne kadar kaldım o yatakta bilmiyorum, kalkıp annemin kucağından aldım, sarıldım öptüm, okşadım, gözleri açıktı, kapadım yavaşca, sessizce ağladım, göz yaşlarım tüylerini sırılsıklam yapmıştı, üşümesin diye kurulamaya çalıştım elimle... sonra o minik pipisinden idrar akmaya başladı... o an öldüğüne kesin olarak ikna olmuştum... o ana kadar sanki canlanacakmış gibi o minik patileriyle beni ittirecekmiş gibi hissediyordum ama o gelen sıvıyla her şey bitmişti, koltuğa usulca yatırdım, poposunun altına peçete koydum ve sadece bakakaldım, bu nasıl bir acı ancak yaşayanlar bilir, hayatımda ilk kez bir yakınımı kaybetmiştim, büyükbabam öldüğünde bile bu kadar üzülmemiştim, kalbimi birisi böyle avucuna almış sımsıkı sıkıyor gibiydi... nefes alamıyordum, en sevdiği örtüsüne sardık ve en sevdiği oyuncaklarıyla beyaz bi yatak kılıfına sarıp bahçeye indik, daha bedeni sıcacıktı, kendimden tiksinerek, nefret ederek minik kedimin o küçücük mezarını kazdım, topraga vurduğum her kazmayı aslında kendime vuruyordum, bir gün önce götürüp serum taktırsam belki de şuan yaşıyor olacaktı, ona sormadan ona danışmadan onun adına karar verdim, o daha pes etmemişken, can çekişiyorken ben pes etmiştim...

Tam mezarını kapatmışken, polisler geldi, yamuk bir ağızla napıyonuz siz burda dedi, ben konuşamadım, annem ağlayarak durumu izah etti, Allah biliyor ya o an kürekle kafasını boynundan ayırmak istedim polisin... Ellerim tir tir titriyordu, görebilir miyim dedi, itiraz etmenin faydası olmayacağını biliyordum, hiç bir şey söylemeden minik bedenine zarar vermeden çukuru yeniden açtım, toprağa bulanmış beyaz yastık kılıfının içinden çıkardım, sardığım siyah örtüyü biraz araladığım da o dünya güzeli yüzü avcuma düştü, yıkıldım ulan yıkıldım ya ! Bağıra bağıra koyverdim o an kendimi, polisler bişeyler konuşuyordu, tamam kapatabilirsin dediğini hatırlıyorum ama kapatamadım, o portakal kafasını avcuma dayayıp uyumayı çok severdi, aynı öyleydi yine, kafası avucumda gözleri yumuk... sevdim ağlaya ağlaya, hıçkıra hıçkıra sevdim, ve tekrar sarıp sarmalayıp toprağın altına usulca yerleştirdim, ellerimle örttüm üstünü, Annemle ağlaya ağlaya eve girdik, tir tir titriyordum, battaniyenin altına sokuldum, bir an önce uyumak, unutmak istiyordum, ama bir an olsun kendimi suçlamaktan vazgeçemiyordum, uyumam sabahın ilk ışıklarını buldu,

Bugün 7 ay sonra ilk kez onun sesi, onun mırıltısı onun sıcaklığı olmadan uyandım, evin her yerinde, her köşesinde, nereye baksam onu görüyordum, saatlerdir durup durup tekrar ağlıyorum, bunu nasıl atalatacağım hiç bir fikrim yok, bunun üstesinden nasıl geleceğim hiç bir fikrim yok, onsuz nasıl yaşayacağım hiç bir fikrim yok, Ölümünün çaresizliğiyle nasıl baş edeceğim hiç bir fikrim yok...

Huzur içinde uyu benim dünya güzeli oğluşum Miu'm... Umarım gittiği yerde mutludur, umarım orada korkacağı şeyler yoktur, çok ürkekti çünkü, yalnız hiç kalamazdı :( ne yapar ne eder oralarda bir başına hiç bilmiyorum... günlerdir kapalı olan hava ise bugün günlük güneşlik, bu bir işaret mi bilmiyorum ama öyle düşünüyorum öyle olsun...

Miu'm beni duyuyorsan, affet beni aşkım... Güzel kedim benim, öbür tarafta görüşücez bitanem sonsuza dek birlikte olacağız... Seni seviyorum...

Son olarak Aşağıda ki şarkıyı kedime armağan ediyorum...

Kısa Kısa

2015-01-28T13:06:00.000+02:00

Denizcilik...

Nasıl başlasam bilmiyorum ama lanet ederek yazıyorum!
Öyle bir meslek ki bu, Tanrı ile bir sorununuz varsa çözersiniz, inanmıyorsanız inanırsınız, inanıyorsanız da yanlış şeye, yanlış şekillerde inandığınızı anlarsınız. Gereğinden fazla olgunlaşır, sessizleşirsiniz, eskisi kadar gülmez, insanları sürekli gözlemler ve hareketlerinden tiksinirsiniz. Bu en yakın dostunuz hatta anne babanız dahi olabilir. Her şey gözünüze batar ve istemsizce insanları düzeltmeye çalışırsınız, çalıştıkça yorulursunuz, ve insanlardan uzaklaşırsınız. Bir süre sonra görürsünüz ki gittikçe yalnızlaşıyorsunuz.
Günde 8 saat hiç bir şey yapmadan öylece ufka bakar ve düşünürsünüz, sorgularsınız, ölçüp tartarsınız, araya hayaller girer ve hemen kafanızdan uzaklaştırırsınız. Hayaller bir denizcinin en büyük düşmanıdır, hiç tanımadığınız insanlarla sevseniz de sevmeseniz de aylara aynı ortamı paylaşırsınız. Kimi sama üstünüz son derece karaktersiz ve egoist olabilir, eyvallah diyip işinizi yapmak zorundasınız. Denizcilik zorunluluk mesleğidir, hiç bir şeyden haz alarak yapmazsınız, ve en kötüsü sizi bu ortamdan uzaklaştırabilecek hiç bir şey yoktur.
Gün saymaya başlarsınız, bu namluyu şakağınıza dayadığınız ve cesareti beklediğiniz andır, boş bulduğunuz o kısacık saatlerde tek yaptığınız şey hemen yatağa uzanmak ve uyumak olur, arada bir telefonunuz çeker, paranın hesabını yapmadan sevdiklerinize ulaşabilmek adına gemide en iyi çeken noktayı bulabilmek için dört dönersiniz. Öyle tatlıdır ki o anlar, doyamazsınız. Daha pek çok şey yazabilirim ama uyumam gerek :) zamanı çabucak ileri sarmalı ve bir günü daha geride bırakmalıyım...

Kaptanın Seyir Defteri "Eleanor D" Bölüm 2

2015-01-24T13:25:00.000+02:00

Point Lynas Anchorage - 13 Temmuz 2014

Ayın 9'unda sabah saatlerinde demirledik, Bugün demirde ki son günümüz, gece 03:30da demir alıp
pilot istasyonuna doğru seyire başlayacağız. 2.5 saatlik uzaklıkta olmasına rağmen kaptanımız 5 saat önceden demir almamızı uygun gördü.

Hava temmuz ayı olmasına rağmen oldukça serin, akşamları polarsız durmak pek mümkün değil, dün tipi şeklinde yağmur yağıyordu bugün ise günlük güneşlik...

Dün Rescue Boat (kurtarma botu) ile talim yaparken suya indirdiğimiz de kıç taraftan battığını fark ettim, ikinci kaptanı uyarmam ile birlikte ufak bir can pazarı yaşadık. 4te 2'si suya batmışken vinç kancalarını takmayı başardık ve rescue botu terk edip çarmıhtan gemiye geri tırmandık, kollarım hala ağrıyor, diğer yandan yarın bizim için oldukça yoğun ve yorucu geçecek aslında kaldığımız süre boyunca yoğun geçeceğine eminim.

Gemi vukuatlı olduğu için pek çok denetlemeye maruz kalacak ve isterlerse gemiyi tutuklayabilecekleri pek çok seçenekleri olacak. Gemi kaptanı ve şirket dışında hiçbirimiz bu olasılıktan rahatsız değiliz açıkçası ne de olsa hiç birimizin can emniyetinin olmadığı bir gemide limanda kalmak seyirde olmaktan iyidir.

Bana gelince, yaptığım hesaplar doğrultusun da istediğim motosiklete ulaşabilmem(ULAŞAMADI) ve aileme 3-4 ay idare edebilecek maddiyatı sağlayabilmem(SAĞLAYAMADI) için aralık hatta ocak ayına kadar gemi de kalmam(KALAMADI) gerektiğini fark ettim. Kasım ayını zar zor gözüme kestirmişken aralık ayı beni oldukça zorlayacak, sevdiğim insanları da öyle fakat diğer yandan oldukça rahat edeceğim(EDEMEDİ). Sanırım eylül ayı içerisinde kesin kararımı vereceğim, Eğer 2-3 ay burada kalırsa gemi (KALMADI) Aralık hatta ocağı bile rahatlıkla bekleyebilirim gemiden ayrılmak için. Sabretmeye ve Özlemeye devam!

Liverpool - 23 Temmuz 2014

Ayın 14'ünde saatler süren bir manevra üzerine yanaştık, 15'inde tahliyemiz başladı ve 20'sine kadar yağmur sebebiyle pek hızlı tahliye edemiyorduk fakat şu son 3 gün ingiltere tarihinde görülmemiş derecede sıcak olması, yükün tamamının tahliyesine sebep oldu. Hesap ettiğimizden daha erken kalkacağız sanırım. Peki bu 9 günde neler oldu? en önemlisi port state control yaptığı denetleme sonucu daha önce de söylediğim gibi geminin seyire elverişsiz olduğuna karar verdi ve tutukladı , bu her şeyi daha da zora sokuyor. Diğer yandan gemimiz yine buradan hurda yükleyip Türkiye ye gidecek.

can yeleğini nasıl giyeceğini bilmeyen bir kaptanımız var!
daha üzerinden bir gün geçmeden Türkiye'de haberlere konu olduk, o günden beri oldukça yorucu bir tempoda çalışıyoruz. Şimdiden tükenmiş durumdayım

Liverpool hakkında ki gözlemlerime gelince, mutlaka ama mutlaka ziyaret edilmesi gereken bir şehir, özellikle müzik ile aranız iyiyse burası yaşanacak en uygun yer sizin için. Hep duyardım "ingilizler soğuk, ters insanlar." alakası yok ! oldukça nazik, kibar ve sıcak insanlar. Alışveriş yaptığınız mağazanın kasiyeri bile ufak bir muhabbet etmeden sizi kasadan bırakmıyor. Etrafınıza baktığınızda güler yüzlü insanlar görüyorsunuz, şehirde bir canlılık hakim. mimari bir o kadar medeniyetten uzak buram buram tarih kokuyor. Aslında buradan gitmeyi hiç istemiyorum, şimdiye kadar bir ilk bu benim için.

Biscay Körfezi - 04 Ağustos 2014

Yorucu geçen liverpool maceramızdan sonra yeniden seyirdeyiz, biraz olsun dinlenebildim. Yaklaşık 9 gün sonra Türkiye'ye varmış olacağız. Geminin Türk personeli genelinde sabırsızlık ve heyecan hakim. Hepimize ilaç gibi gelecek bir sefer olduğu kesin. Liverpool kalkışımız esnasında bize rehberlik eden pilot, oldukça kötüydü, saatler süren ve defalarca kıyı şeridiyle kurulan temaslar ve alınan hasarlar üzerine kalkış yapabildik. Gemi kaptanımızla aramız gün be gün bozulmakta, Türkiye' de gemiden ayrılmasını ümit ediyoruz. Sanırım şuan için gemi huzurunu bozan tek etken kendisi. Bilumum plastik ve yağları denize dökme kararı almışken ikinci kaptanın baskısı sayesinde bu fikirden vazgeçirip çöpleri yakmaya karar verdik. Neyse uyuyorum ben!

Hereke - 15 Ağustos 2014

14 günden bu yana her gece yazıcam diye diye yazamadım, hayatımın en ilginç ve yoğun iki haftasıydı diyebilirim. Liverpool kalkışımızdan 3 günlük seyir sonrası cebeli tarık boğazında yakıt için 5-6 saatliğine demirledik, artık akdeniz sularına girmiştik ve pek çoğunuzun anlayamayacağı bir mutluluk, bir huzur vardı hepimizde, babanın evde olması gibi güven verici bir his. Yakıt alıp tekrar seyire koyulduktan sonra Tunus ve Sicilya arasından geçerken telefon çeksin diye rotamızı kıyı kesimine yakın çizdik. Sicilyanın güney doğusunda vardiyamın sonlarına doğru bir anda iskele taraftan(sol), yağmur gibi balıkçı teknesi akını başladı. Rotada ufak bir ince ayar sonrası hepsini bir ara aramızda ki mesafe 100metreye kadar düşmüştü. Tam her şey düzeldi derken beni geçmekte olan tanker bir anda iskeleye dönmeye başlamış önüme kırmıştı, O an büyük bir risk alıp sancak alabanda ile gemiyi yaklaşık 60 derece sancağa döndürdüm, tankerden uzaklaşmış, rotadan fevkalade sapmıştım fakat yapılacak daha iyi bir manevra olduğunu sanmıyorum. Bacaklarım tir tir titriyordu, tankeri telsizden çağırıp güzelce bir fırçaladıktan sonra sakinleşmek için sigara paketini elime aldım. az önce ağzına kadar dolu olan pakette son bir sigara kalmıştı. Yarım saatte sigaraları içmemiş yemişim resmen. Ama Çatışmaya meslek hayatımda hiç bu kadar yaklaşmamıştım...
emniyetli bir şekilde geçiyordum fakat 1'i hariç! Sancak(sağ) tarafımdan bizim gemimizi geçen tanker bir yandan o son balıkçı bir yandan beni sıkıştırıp duruyordu, Stajyere dümeni ele almasını söyledim ve komut verdim fakat gemi istediğim yöne dönmüyordu! aksine çılgınlar gibi gibi balıkçının üzerine gidiyorduk, Bir terslik olduğunu fark edip sorunu bulmaya çalışırken stajyerin dümeni etkisiz bir konuma aldığını fark ettim, hızla dümeni doğru pozisyona getirip tam aksi istikamette alabanda komutu verdim. Bir sancak bir iskele komutları ile balıkçıyı 20-30 metre ile sıyırmıştık, Bu esnada sancak tarafımızda ki tanker de balıkçılarla boğuşuyordu, hem birbirimizden sakınıyor hem de manevra yapmaya çalışıyorduk

Günler geçti ve egeye ulaştık, bütün kritik manevra bölgeleri şansıma bana denk geliyordu, stresten 2 günde neredeyse bir karton sigara içiyordum, neyse bir kaç stresli manevrayı daha geride bırakıp çanakkale ye ulaştık, Kendimi eve gelmiş gibi hissediyordum, Çanakkale boğazını 2. ve 3. kaptanın vardiyaları esnasında geçmiştik fakat marmaranın bir kısmı bana kalmıştı, daha önceden geçtiğim ve bildiğim bir bölge olduğundan vardiyaya oldukça rahat geldim. Her şey yolunda gidiyorken yine vardiya bitimime 1.5 saat kala ufukta yüzlerce yeşil ve kırmızı ışık gördüm, tam önümüzdeydi ve geri dönmek dışında kaçacak bir yerim yoktu, haritaları seyir uyarılarını inceleyip ne olduğunu anlamaya çalıştım fakat hiç bir bilgi yoktu, gittikçe ışık cümbüşüne yaklaşırken fark ettim bunların hepsi yarış yapan yelkenli teknelerdi. ve yağmur gibi pruvadan üzerimize yağıyorlardı. yine sancak tarafımda devasa bir tanker beni geçiyordu ve aramızda ki mesafe 200m civarındaydı, telsizle iletişim halinde bir süre yelkenlilerin arasında eş manevralar yaptık, çok ilginç bir tecrübeydi benim için. Ama böyle emniyetli olacağını düşünmüştüm. Daha sonra iskelede küçük bir boşluk görmemle rotayı derhal iskeleye çevirdim. Bir an da o yelkenli akınının içinden kurtulmuştuk, Tanker de aynı şekilde beni takip etti ve beni geçtikten sonra tekrar rotamıza girdim. Yine titreyen bacaklar yine adrenalin tavan, yine bitmiş bir sigara paketiyle vardiyamı teslim etmek üzereyken gelen maille şok oldum. Kaptan 2. ve 3. kaptanı bu limanda çekecekleri yazıyordu. Derhal 2. kaptanı arayıp haber verdim, adeta yıkılmıştık, o kadar iyi anlaşan 3lüydük ki... Bir anda her şeyin rengi değişmişti, Türkiye'ye varışımız kabus olmuştu...

Akdeniz - 25 Ağustos 2014

Ayın 12sinde Hereke limanına sabah erken saatler de yanaştık, öğlen olduğunda gerek şirketten gerek limandan gerek yeni personel gemiye dolmuştu. Bir yandan tahliye devam ediyor, bir yandan gemide denetleme yapılıyor bir yandan da ayrılanlar katılanlara gemiyi tanıtıyordu. Akşam üzeri gemi tenhalaşmıştı, fazlasıyla sevdiğim ve bağlandığım 2 adam! 2. ve 3. kaptan bavulunu toplamış gemiden ayrılıyordu. Nasıl anlatsam... hiç birimiz konuşmuyorduk, dolu gözler, anlamsız bir sırıtma ile sımsıkı kucaklaşmalar, güçlükle söylenen ama en derinden iyi dilekler... Ve vedalaşma! Gemiden gittikleri andan itibaren kendimi ıssız bir çölde tek başıma kalmış gibi hissettim, korktum ve ağladım. Uzun zamandır böyle ağlamamıştım, 2. kaptan o esnada aradı ve yine tutamadım koyverdim kendimi, önce bir şey söyleyemedi sonra bir kaç söz ile teselli etti beni en azından denedi, telefonu kapatıp yatağa bıraktım kendimi, uyumak istiyordum. Uyumak ve unutmak...

Hem de hıçkıra hıçkıra.

Ertesi gün oldukça kızgın ve moralsizdim, haksız yere 2 kişinin işine son verilmişti ve sindiremiyordum. İstifa dilekçesi yazmayı düşünürken enspektör ile sözlü tartıştık, o bana bağırdı ben ona, istifanı yaz getir dedi bana, ben de hay hay dedim zaten beklediğim de buydu, Her ne kadar paraya ihtiyacım olsa da bu denli onursuz ve gurursuz adamların yanında çalışamayacağımı biliyordum. Fakat yeni gelen ikinci kaptan bir şekilde buna engel oldu, Uzun uzun konuştuk ve sayesinde hayli sakinleştim, aslında beni sakinleştiren şey gemiye yeni gelen kaptanın beni hiç tanımamasına rağmen esnpektöre karşı savunmuş olduğunu öğrenmemdi. Hereke de geçen süre kabusum olmuştu eve gidip arkadaşlarımı görme hayalim varken ben liman kapısından dışarı çıkamıyordum, Kalkışımızdan iki gün önce dostum dediğim iki insan hereke'ye geldiler, Birlikte güzel bir yemek yedik, uzun uzun sohbet ettik, oldukça iyi gelmişti, gemiye döndüm ve yarım saat sonra vardiyam başlayacaktı, yine yaptığım işe lanet edip 15dakikasını ağlayarak geçirdim. Buradan bakınca çok sulu gözmüşüm gibi gelebilir ama nedenini anlamak için hayatınızın belli bir süresini gemilerde geçirmeniz gerekiyor. Sık sık duygusal bunalıma giriyor ağlıyorsunuz ve yıllar geçtikçe kalbiniz ve duygularınız kemikleşiyor, işte o aşamadan sonra insan olmaktan çıkıyor ve kendinizi kaybediyorsunuz. Bu işi yapmanın başka bir yolu yok ne yazık ki. 2 gün sonra limandan kalktık ve hızla uzaklaşıyorduk, gitme fikrine iyice kapılmıştım, denizciler bilir, gitmeyi bir kez istediğiniz de artık geri dönüşü yoktur. Bir haftalık seyir ve bir kaç saatlik yakıt operasyonu (MALTA) üzerine ispanyanın Carboneras limanına vardık, sabah demirleyip öğle saatlerinde yanaştık ve ertesi gece kalktık, oldukça yorucu ve yoğun geçen iki gündü, hiç birimiz tam anlamıyla uyuyamamıştık. Kalkışımızdan iki gün sonra yani ayın 30'unda tam da zafer bayramında kanarya adalarına yaklaşırken makine arızası sebebiyle durduk, tam 12 saat olmasına rağmen gelişme yok, fırtına yaklaşıyor. Bu arada yeni seferimiz nijerya, tam da ebola'nın patlak verdiği zaman! önlem için kullanacağımız medikal ekipmanlar geldi, korsan tehlikesine karşı geminin etrafını dikenli teller ile çevirdik ve şuan itibariyle fırtına sinyalleri gemiye gelmeye başlamış bulunmakta, sallanıyoruz :)

Açıkçası bu gemi de önümü göremiyorum, her an bir şey olacakmış gibi hissediyorum ve karamsarım, sanırım mesleğe nokta koymama sebep olacak bir deneyim oldu benim için, umarım fırtına fazla şiddetli geçmez.

1 aylık Sessizlik - 28 Eylül 2014

Neredeyse tam 1 ay olmuş yazmayalı, sebebini açıklamam gerek var mı? Elbette var, ama şunu Tanrım! çok yaklaşmıştık... Tam gemiden kurtardık diye rahatlamışken bir anda geri yola geçen gemi, hızla nehrin karşı kıyısında ki köye doğru ilerliyorduk, yine çarpmamıza ramak kala tam yol ileri komutuyla gemiyi durdurduk. Römorkörler resmen hiç bir işe yaramıyordu ve akıntı bizi bir oraya bir buraya savuruyordu. Saatler süren manevra sonrası halatları nihayet limana verebildik, yanaşmamızın üzerine kadar akşama kadar hiç birimiz nefes alamamıştık. Gemiye gelen otoriteleri saymakla bitmez, bir babam eksikti açıkçası. Ebola'ya olan korkumuz sebebiyle hepimiz maskeli ve eldivenliydik, gemiye gelen 30'u aşkın liman işçisi bizimle dalga geçiyor eğleniyordu, günde 8 saat gemi karaya oturmuştu... O kadar da önemli değildi sular yükselince tekrar kurtulacaktık ve yüküm bir kısmı daha tahliye olunca bir sonra ki gel git de böyle bir problem yaşanmayacaktı. Nitekim öyle de oldu.
vardiya tutuyordum ve bu 8 saat tamamen benden sürekli bir şeyler istemeleriyle geçiyordu, ertesi gün öğle saatlerinde geminin anlamsızca limandan açılmasıyla alarma geçmiştik, saatlerce uğraşmamıza rağmen alçak su zamanında nehrin gel git akıntısı oldukça kuvvetliydi ve ırgatlarımız yetersiz kalıyordu, römorkör yardımıyla dahi gemiyi yanaştıramayınca fark ettik ki

söylemeliyim ki eylül ayı pek hoş geçmedi, fırtına gibi geçti üzerimizden ve hala kendimize tam anlamıyla gelebilmiş değiliz. En son kanarya adaların da geminin altını temizletmiştik, pek de ciddi olmayan ufak bir fırtına üzerine sorunsuzca nijerya lagos'a vardık, 4 gün boyunca limandan 200mil açıkta korsan tehdidi sebebiyle bekledik ve 4. günün sabahında erken saatlerde yola koyulduk, bir gece de lagos demir yerinde geçirip, gece geç saatte pilot ile birlikte yanaşma manevrasına başladık. Fakat gerek pilotun tecrübesizliği, gerek nehrin akıntısı az daha limanda ki gemilerden birine çarpmamıza sebep oluyordu, tam yol tornistan(geri) ile bir kaç metre kala durabilmiştik. Bacaklarım yine tir tir titriyordu hatta her zamankinden daha fazla,

Her gün gemiye birileri geliyor bir ton rüşvet alıp gidiyordu, kimi zaman para kimi zaman yiyecek içecek. Artık sabrımız tükenmiş ve tiksinmeye başlamıştık, gün geldi ve tahliyemizin sona ermesiyle gece geç saatlerde tekrar seyire çıktık. Sırada ki liman 10 saat mesafedeki Togoydu. yine gel git sebebiyle, gecemiz demirde geçti ve ertesi sabah erken saatlerde yanaşma manevrasını tamamladık, şimdiye kadar gördüğüm tüm limanlardan farklıydı, bir iskele yardımıyla karaya bağlanmış bir platform düşünün, tam olarak geminin bordası platforma yanaşmadan sanki demirdeymiş gibi denizin ortasında duruyorduk. Sweller(ölü dalga) gemiyi deli gibi sallıyor botlarla bir sürü insan gelip gidiyordu, ama işin ilginç tarafı her hangi bir otorite yoktu, burada ki tek otorite gemiyi yanaştıran pilottu. 3 gün yükleme sonrasında draft sörveyini sweller sebebiyle pek sağlıklı yapamadık ve ortalama değerler üzerinden hesaplar yapıp ne kadar yük aldığımızı tam olarak bilmeden 12 saatlik uykusuzluk üzerine şafak vakti yola çıktık. 20. saati doldurduğumda nihayet yatağıma kavuşmuştum, seyrimizin 4. günü itibariyle dalgalar gemiyi dövmeye başladı, tam pruvadan gelen 3-4 metre yüksekliğinde ki swelle karışık dalgalar gemiyi oldukça sarsıyordu. 35kn esen rüzgar iki gündür devam ediyor, sanırım fırtınayı en şiddetli dün gece ve bugün öğlen hissettik, korkmamak elde değil, özellikle de bu gemide! Bir sonra ki dalganın gücünü ve gemiye neler yapabileceğini bilemiyorsunuz, doğa sonuçta. gemi dalgalar vurdukça sarsılıyor, çatırdıyordu, sürekli bu ambiyans içerisinde endişe içerisinde uyumaya çalışıyorsunuz, artık hiç sakinlemeyecekmiş gibi hava, Tam biraz rüzgarın şiddeti azaldığında akşam saatlerinde tekrar dalgaların sarsıntısıyla irkiliyorduk. Daha öncede bu bölge de çok sert bir fırtınaya yakalanmıştım ve aynı korkuyu tekrar yaşamak istemiyorum. Afrikanın her şeyi gibi denizi de oldukça vahşi. Umarım sorunsuzca güney afrika ya varır yakıtımızı alır ve hindistan a ulaşırız. Şuan dualarım bu yönde.

Sallanmak - 19 Ekim 2014

Sallanmak, saatlerce, günlerce, haftalarca sallanmak! bir zaman sonra her yerinizin ağrımasına, kaslarınızın yorulmasına ve uyuşuk hissetmenize yol açan etkisiyle şu an beni hayattan soğutmuş durumda. Fırtınanın şiddeti azaldı fakat sweller yüzünden durmaksızın sallanıyoruz, durban'dan yakıtımızı aldık ve hindistan a doğru yola çıktık. günler azaldıkça her şey düzeleceği yerde bu sallanma bütün huzuru bozmuş durumda, hayalet gemi gibiyiz, kaç gündür gülümsemiyorum acaba? neşe kalmadı hiç birimiz de, sallanmaktan bıkmış ve usanmış halde çalışmaya çalışıyoruz. Eskiden sallantı da uyumaktan zevk alırdım ama artık uyutmuyor!

Vishakhapatnam - 10 Kasım 2014

Aradan yaklaşık koca 1 ay geçti oysa yukarıda ki satırları sanki daha dün yazmış gibiyim, 25 ekimde hindistan a geldik ve demirledik 6 kasımda bizi limana aldılar, yükün bir kısmı tahliye edilecek gemi hafifledikten sonra daha sığ sularda ki iç limana geçecektik. Sorunsuz bir manevrayla yanaştık, sabahın 8'inden beri ayaktaydım ve gece geç saatleri bulmuştu yanaşmamız. Liman vardiyasını devralıp sabah 4'e kadar vardiyada kaldım, yine 20 saati görmüş oldum böylece, Uykusuzluktan ölmek üzereyken vardiyamı teslim edip 6 saatlik uyku üzerine tekrar 8 saatlik vardiya ardından tekrar tam yatağa girmiştim ki çalan telefon ile geri kalktım. İkinci kaptan gemi enspektörünün gemiyi dolaşacağını be eşlik etmemi söyledi, uykusuz ve yorgundum içimden küfürler ederek tamam dedim, tam 5.5 saat boyunca enspektörle gemiyi dolaştık, ikinci kaptan da bizimle beraberdi ve tek yaptığım şey getir götür işlerini yapmaktı.

Düşüp bayılmamak için kendimi zor tutarken 2. kaptan gidip istirahat etmemi söyledi, dedim herhalde dalga geçiyor, vardiyama yarım saat kalmıştı çünkü. Ciddi olduğunu fark edip oralı olmadım ve vardiyayı aldım. Uyuklayarak geçen 6 saat sonra vardiyayı 22 saat üzerine teslim ettim. Direk bayılmışım, bir kaç saat sonra yine çalan telefonla uyandım yükün bir kısmı tahliye edilmişti ve tekrar demire çıkacaktık, 17.30da pilot gelecek diye hazırlığımızı yaptık 18:00de kendileri teşrif ettiler. Rıhtımdan kalkmış tam mendireği geçecek iken makine arızalandı. Römorkörler gemiyi tutuyordu, kaptanımız da makine dairesini arayıp durumu sordu, bir kaç dakika içerisinde halledicez denildi ve beklemeye koyulduk fakat 20 dakika olmasına rağmen arayan soran yoktu, kaptanımız tekrar makine dairesini aradığında baş mühendis tabiri caizse telefonda ne var diyerek anırdı, bağırtısını hepimiz duymuştuk. Ve şirketten gelen DPA'imizde köprüstündeydi. Kaptanımız gülümseyip telefonu kapattı ve beklemeye devam ettik, römorkörler ile bizi tekrar rıhtıma yanaştırdılar ve kaptanımız tekrar makineyi aradı, Baş mühendise sakin bir dil ile bir daha sesinizi yükseltmeyin hakkınızda rapor yazıcam dedi, Yine bir anırma karşılığında Bağırma bana gelirsem belanı s*kerim... Hepimiz yerimizden zıplamış neye uğradağımızı şaşırmıştık. Donup kalktık, kaptan bağırmaya devam ediyordu DPA araya girip sakinleştirmeye çalıştıysa da fayda etmedi. NEyse ki bir süre daha devam eden bağrışma sonrasında telefon kapandı. Manevra da bitmişti Yine benim vardiyamdı ve 17.30-24.00 arası vardiya tutuktan sonra tam yatmıştım ki yine bir telefonla uykum bölündü. Makine onarılmış ve manevraya hazırdı, Pilot gemiye çıkmıştı fakat güverte temizlenmezse geri gideceğini söylüyordu, kaptanımızda ne halin varsa gör diyerek liman kontrolünden başka pilot isteyeceğini söyledi, telsizle bir süre inatlaştıktan sonra reis güverteyi temizlemişti pilot da köprüstüne gelmişti.
kaptanımız 7 denizi inleten bir bağırmayla küfür koy verdi.

20. Kasım 2014

Pilot geldikten sonra hiç bir şey olmamış gibi manevra tamamlandı, demirledikten 1 gün sonra yine gece yarısı tam vardiyam bittiğinde limana geri yanaşacağımız haberi geldi. Manevra bittiğinde sabahın 5i olmuştu ve 3 saat uyku üzerine yine gelen telefon ile kalktım. Port state control gemiye gelmişti ve denetleme yapacaktı. Saatler süren denetleme sonrasında gemimiz belirli sebeplerden 5.5 ay sonra ikinci tutuklanışımızdı. Sonra ki gün gemiye class denetlemesi gelecekti ve bu denetleme port state controlden çok daha önemliydi, bütün gün ve gece yazılan uygunsuzlukları giderdik. Uykusuzluktan artık çatlayacakmış gibi hissediyordum kendimi. Yük operasyonunu takip edemiyorduk bile. Ertesi gün class denetçisi geldi ve biz bu esnada liman içersinde başka bir rıhtıma yanaştık, Yine aynı pilot gelmişti ve yine kaptanımızla kapıştılar. Ah Hintli! Senden nefret ediyorum!
ötürü tekrar tutuklandı bu

Akşam saatleri 10'a kadar denetleme devam etti, artık herkes bitap düştüğünden yarın devam ederiz diyerek geri gittiler. Ertesi gün tutuklanma yüzünden bağlı olduğumuz bayrak devleti de kendi denetçisini gemiye göndermişti, Sabah erkenden geliyor akşama kadar gitmiyorlardı ve onlar gemide olduğu sürece ayakta olmak eşlik etmek zorundaydık. Gittikleri an buldukları maddeleri hemen düzeltiyorduk, ertesi gün geldiklerinde yine başka maddeler buluyorlardı. Derken 4. gün 3 otorite birden aynı anda son bir denetleme yapacaklarını söylediler. Artık bunun adı overdose olmuştu! Tabi her şey bununla da bitmiyor, gemide birisi sürekli ekipmanlara zarar veriyor ve yeni maddeler bulmalarını sağlıyordu, kim olduğunu bir türlü bulamıyoruz, neyse ki o gece arızaları fark edip giderdim. Artık denetlenmeye hazırdık.Günün sonunda geminin tutukluluk hali kalkmıştı, Tam buna sevinirken kaptanımızın ve baş mühendisin işine son verdiler. O anda 2. 3. ve ben istifa dilekçelerimizi hazırlayıp teslim ettik. Gemide ki şirket yetkilileri şaşkına dönmüştü bu tavır karşısında ama doğru olan buydu. Bizi o limanda çekemeyeceklerini bildirip 5 gün sonra singapur geçişinde çekeceklerini söylediler, bu süreçte dpa kaptan oldu enspektörde baş mühendis ve kabus gibi 1 haftalık seyir üzerine şuan singapur a 1 gün uzaklıktayız. Çantamı topluyorum :) 1 hafta burada kalıp askerlik tecil başvurusunda bulunup evime dönücem .Geriye son 2 vardiyam kaldı, umarım bir daha gemiye dönmemek üzere ayrılırım...

Günlüğüm Burada bitiyor, vakit ayırıp okuduğunuz için teşekkür ediyorum. Singapur da beni ve 3. kaptanı çektiler ben 1 hafta kaldım tecil başvurumu yaptım ve evime döndüm. Şuan hala iş aramakta ve gemiye çıkmamakta direnmekteyim :)

Kaptanın Seyir Defteri "Eleanor D" Bölüm 1

2015-01-17T01:37:00.000+02:00

Eleanor D'de İlk Gece - 06 Haziran 2014

Bir gün önce yatağımda keyif yapıyorken, bir gün sonrasında son model bir Mercedes ile Amsterdam sokaklarında ilerliyorum, 4 saati bulan sıkıcı ve uyuklayarak geçirdiğim uçuşun ardından, tüm gövdesi pas tutmuş bu gemiye ulaştım. 3. kaptanın karşılamasıyla oturuyoruz gemi ofisine, sıcak ve samimi bir sohbetin ardından ilk izlenimlerim sonucu tamam dedim, adamımı buldum ben, fakat geminin her yerinde küçük sarı stickerlarda yazan bir not var aynen şöyle yazıyor, Götürüyorum yazan: bok. Bilmem anlatabildim mi? Bu koku da ne böyle ! 6 ay
boyunca burada burnumu tutarak dolaştığım bir görüntü canlanıyor kafamda. Kabus! Gemiye şöyle bir baktığımda hiç temizlik yapılmadığını farkettim, açıkcası bu yaşam mahallini söküp yerine yenisini koymadıkları sürece düzelebileceğine de pek inanmıyorum. Bir dal sigaranın ömrü bu satırları yazmaya ancak yetti, şimdi bu leş gibi kamarada uyumaya çalışacağım, yarın biz denizcilerin deyimiyle

Red Light District - 08 Haziran 2014

Gemiye geleli 2 gün oldu ve ben 2 gündür Amsterdam sokaklarında sürtüyorum. Geminin içinde bulunduğu kondüsyon ve makinada ki çalışma yüzünden her hangi bir yük operasyonu yok, fakat

yapılacak iş hayli fazla sabah 0800 akşam 1700 çalışıyoruz, bu sayede akşamları şehre çıkıp dolaşma ve birer bira içme şansımız oluyor. Bugün cumartesi gecesi, pazar günü erken kalkmayacak olmanın huzuruyla kamarama girmiş bulunuyorum, bu şehri size anlatmak istiyorum fakat anlatılmaz yaşanır derler ya ? hah işte ondan! Burası her yaştan insanın mutlaka gezip görmesi gereken bir yer, Dün gece 8 Euro karşılığında dolu dolu sarılmış yemyeşil bir sigara içtim böylesini daha önce hiç görmemiştim. Winston, camel, marlboro falan halt etmiş :)) Daha yarısına gelmiştik ki bu arada çok büyük olduğundan iki kişilik bir sigara!!! daha yarısındayken etkisine girmiştik. O andan sonra neler yaptığımı anlatmak isterdim açıkcası ama ben de ne yaptığımı pek hatırlamıyorum, tek bir görüntü var kafamda o da amsterdam sokaklarında bağıra bağıra davul çalarak gezdiğimdi. Keşke birileri videomu çekmiş ve youtube'a atmış olsaydı... :) Daha kamaraya yeni girmeme rağmen aklım hala sokakta! Off Amsterdam çok güzelsin! Melis henüz aklımdan pek çıkmadığı için kimseye yakınlaşıp diyalog kuramıyorum açıkcası Melisin kim olduğunu da söylemek anlatmak isterdim ama o başlı başına bir blog konusu. Belki bir gün diyorum... I love Amsterdam diyor ve noktalıyorum.

Bir gün daha bitti - 12 Haziran 2014

Bir gün daha bitti, yavaş yavaş gemi rutinine alışmaktayım, yolunda olmayan pek bir şey yok, tabi geminin genel düzensizliği ve pisliği hariç! Ara ara gelip giden ufak depresyonlar yaşıyorum. Hani ben neredeyim burada ne işim var gibi... Hayatımın hiç bir döneminde mutlak kabul

lenişi benimseyen bir karakter olmadım, sırf bu yüzden bile bir gemi içerisinde zoraki aylar geçirecek olmak bana uymuyor. Keşke bunu lie yıllarımda görebilseydim diyorum her seferinde. Sonra da hiç bir şey için geç kalmış sayılmazsın diyorum kendime, ama o an aklıma geliyor, bakmakla yükümlü olduğun bir ailen var diyor beynimde bir ses, annem ve kız kardeşim geliyor aklıma, sonra melis geliyor yine başka bir iş yapmalıyıçm diyorum oradan askerlik el sallıyor ben de buradayım diyor ve devam et diyorum kendi kendime. Çaresizlik! hayatın her hangi bir döneminde karşımıza aniden çıkan bir baş belası, göremediğimiz, duyamadığımız, dokunamadığımız bir bela! İnsanların kanseri bile yenebildiği bir dünya da çaresiz hissedebilecek kadar zayıfız, ve bunun farkındalığı midemi bulandırıyor. Geleli yarın tam bir hafta olacak ve ben daha şimdiden paniğe kapılmış durumdayım. Buraya verdiğim günlerin çabucak geçmesi için dua ederek uykuya dalacağım...

Açıkcası yazacak pek bir şeyim yok! - 16 Haziran 2014

Günler geçtikçe ağırlaşmaya başlıyor, daha tam olarak alışabildiğimi söyleyemem, açıkcası hiç birimiz alışabilmiş değiliz, Limanda öylece beklemek ve gemiyi seyire hazırlamak zamanın geçmesi için yeterli olmuyor ya da devamlı yoğun operasayon olan gemilere alıştığım için olsa gerek bu hissim. Bu ağır tempoya bir türlü uyum sağlayamadım. Kalkıp gitsek buralardan günler geçmeye başlayacak aslında daha yorucu olacağı kesin ama en azından bu kadar sıkıcı olmayacaktır. Tek istediğim bir an önce sona ermesi, daha 10 gün oldu hatta 11... Zamanla ilgili yaşadığım sıkıntılar dışında aslında yazacak pek bir şeyim yok şimdilik...

"Bir zamanlar denizciydim, yalnız ve öfkeli, ufka doğru dalgaları yaran bir gemide denizciydim ben, Fırtınalar kabusum, özlem nefesim olmuştu. Bir zamanlar denizciydim ben sessiz ve kederli, sigara dumanı kadar narin, közü kadar yangınlar içindeydim." Fratdd

J.Pearl - 18 Haziran 2014

Nasıl, nereden başlasam bilemiyorum, bunu okuyup okumayacağınızdan da emin değilim, sadece şuan içimdekileri bir şekilde somut ya da soyut olarak paylaşma ihtiyacı hissediyorum.

Bildiğiniz gibi gemideyim, sözde burası ondan arınacağım yerdi, onu tamamen aklımdan silmem, kalbimden çıkarmam gereken yerdi, Fakat günler geçtikçe sana uzak olmanın huzursuzluğunu daha da fazla hisseder oldum. Seni sadece sahnede izleyip hayranlık duyarken her şey çok daha kolaydı. Şimdiyse bir şeyler yaşandı ve paylaşıldı, nasıl olacak da bu içimde ki fırtına durulacak ve sana sadece bir arkadaş gözüyle bakacağım bilemiyorum, keşke bir kaç dakikalığına sen de benim gibi hissedebilsen de anlasan. bütün bunlar abartı geliyor belki sana bilemiyorum fakat şimdiye kadar gram abartıda bulunmadığımı bilmelisin, neyse o! yazıyorum işte zaten yapabildiğim en iyi şey... Gün içersinde o kadar çok gel gitler yaşıyorum ki, kollarımda olduğun bir anın bile tadını çıkaramadım biliyor musun? senin boş olmayan ve onu dolduran asla ben olmayacağım bir kalbin olduğu gerçeğini bilerek nasıl çıkarabilirim ki zaten? Yarın bir gün bana olan hevesinin geçeceğini bile bile, arkana bakmadan çekip gideceğini bile bile! nasıl tadını çıkarabilirim ? Çıkaramıyorum, çıkaramadım da, ve bu acının tarifini sana yapabilmem imkansız bu romantik ve depresif aşık adam hallerimin iticiliğiyle kendimden nefret eder oldum, ne sana doya doya sarılıp öpebiliyorum, ne de dilediğim gibi yazabiliyorum... Öyle ihtiyaç duyduğum günler, geceler oluyor ki sana yazmamak, o mesajı yazıp yazıp en sonunda silip atmamak için nasıl mücadele ediyorum bir bilsen! Keşke bu aşkın bir kaç gramı da sende olsaydı, ya da keşke hayatının kilit adamı ben olsaydım, Belki de öyleyim bilmiyorum en azından yaşananlara baktığımız da öyleymiş gibi görünüyor. Sanırım aklıma bu denli kaosa sokan da sanırım bu görüntü. neyse daha fazla uzatmadan bitirmek istiyorum, büyük olasılıkla 4 ay sonra ben sana da söylediğim gibi senden vazgeçememiş olarak çıkıcam karşına ve sen tüm bu yaşananlar hiç olmamış gibi davranmamızı isteyeceksin, geçirdiğimiz o iki hafta ikimiz için ya ilk ya da son olacak ya da bilemiyorum... Neyse! Tatlı uykular sana...

Hala Amsterdam - 29 Haziran 2014

İlk ayımı doldurmak üzereyim, aslında çabuk geçtiğini itiraf etmeliyim, gün içerisinde ki yoğun çalışma temposu ve akşamları dinlenme fırsatımız oluşu büyük bir fırsatmış aslında, bir an önce kalkalım istiyordum fakat hiç kalkmasak da olur. Zaten bu kondüsyon da ki bir gemiyle seyire çıkmak beni biraz ürkütüyor. Yakalanacağımız ilk fırtınadan çıkmamız mucize olur, diğer yandan her denetim bir öncekinden kötü geçiyor, seyire kalkış zamanımızda yaklaşıyor, limanımız belli buradan liverpool'a gideceğiz. Özlemle dolu bir geceye daha uykuyla noktayı koyuyorum. Düşler beni bekler.

Yelkenler Fora - 04 Temmuz 2014

Sonunda yarın Amsterdam dan ayrılıyoruz, herkesin beklediği bu olsa da aslında 0800-1700
çalışmanın rahatlığına alışmıştım. 1 yılı aşkın süredir ilk defa seyire çıkacağım, ilk gün ki hallerim geliyor aklıma yine aynı his var içimde. Bu arada gemide olaylar yavaş yavaş patlak vermeye başladı. Kaptanımız 3. kaptanı sıkıştırmaya başladı ve güzelim ortamımızı neden bozmaya çalıştığını bir türlü anlayamıyorum, umarım en kısa zaman da kendine olan güveni yerine gelir de bu konu kapanır. Diğer yandan şimdiye kadar zaman oldukça akıcıydı seyirde durum nasıl olacak kestiremiyorum. Tek istediğim sorunsuz bir şekilde kontratımı tamamlayıp evime dönmek. İnternetin var oluşu burada geçirdiğim ızdırabı azaltmaya büyük ölçüde fayda sağlıyor. Çok yaşa sen interneti bulan amca!

Sonunda - 07 Temmuz 2014

Sonunda Amsterdam limanında kalktık, oldukça yorucu bir gün oldu makina bir bozuldu bir düzeldi
ama sonunda oldu ve yol alabildik. Şehir ışıklaı arkamıda, ayışığı karşımızda seyire koyulduk, Açıkcası şuan gemide ki herkes makinadan ve can emniyetinden şüpheli fakat aldığımız paraların kapsadığı bir risk bu ve hiç birimiz ufak endişelerden öteye gidemiyoruz. Normal şartlar altında ayın 9'unda sabah erken saatlerde liverpool limanına varmış olacağız, umarım her şey yolunda gider... Seyiri özlemişim! :)

Son Sefer Üzerine 1 yıl.

2015-01-16T23:33:00.000+02:00

5.5 aylık seferim boyunca tuttuğum günlük notlarını yazmaya başlamadan önce 1 yıl içinde neler yaşadığımdan kısaca bahsetmek istiyorum, İlk zabitliğimin mide bulandıran heyecanıyla 6 aylık bir sefere çıkmış Türkiye'den katılmış ve singapur da ayrılmıştım, benim 5. gemimdi ve meslek hayatımda ilk kez beni son derece korkutan bir fırtınaya yakalanmıştık. O görüntülere buradan ulaşabilirsiniz. Neyse, işte ilk zabitliğime rağmen son derece keyifli bir 6 ay geçirmiştim. Öyle ki o seferimde pek günlük tutma ihtiyacı da hissetmedim. Ya da tutmuşta olabilirim. Hatırlayamadım şimdi.

Seferden dönüşümle birlikte hemen gittim bir Harley Davidson Showroom'una ve senelerdir hayalini kurduğum motorun üzerine oturdum. Showroom sahibi önce beni bi kışkışlamaya yeltendi fakat, gururla alacam ben bunu dedim. Pek kaile almamış görünüyordu. Biraz konuştuk üzerine, daha doğrusu konuşan bendim. Baktım adam beni pek iplemiyor sinirlendim ben de hede hödö diyip showroomdan sinirle çıktım. Ama İstanbul burası başka Harley satan Showroom mu yok ? Var tabiki gittim bağdat caddesine Ben Sportster Iron 883 almak istiyorum dedim. Yetkili bir abi yanıma gelip hay hay dedi, bana motoru tanıttı ki hiç gerek yoktu zaten en küçük cıvatasına kadar motoru biliyordum. Yıllarca hayalini kurmuşum sonuçta. Ama adamın işini yapmasına izin verip dinledim. İlk defa duyuyormuş gibi tepkiler falan bile veriyordum Aaa öyle mi? Hadi ya? Adamlar bunu da düşünmüş arkadaş! Adamlar yapıyor abi! gibi... :)

Motorun fiyatının büyük bir kısmını kredi çekip ödeyecek geri kalanını da hesabımdan verecektim, böylece hesabımda ki parayı bitirmeden uzun süre karada kalabilecek ve motorumun tadını çıkarabilecektim. Kredi çekildi, günler geçti, motosikletim teslim aşamasına geldi fakat ben hayatımda motosiklet kullanmamıştım ki bu 900cc'lik canavarı öylece satın almak neyin cesaretiydi? Dedim ki siz bana motoru teslim etmeyin maslak şubenize gönderin, (Bana motor satmayan gıcık abinin surat ifadesini görmek istiyordum, gördüm de) ben de o arada motosiklet eğitimi alayım. Tamam dedi yetkili abi, sana özel eğitmenimizin numarasını vereyim dedi. tamam dedim aldım numarayı, görüştüm saygıdeğer hocam ile. 10 saat birlikte çalıştık 1000tl para verdim ve son ders nihayet kendi motorumla eğitim alacaktım. Elim ayağım titriyordu heyecandan, anahtarı kontağa takmam bir kaç dakikamı almıştı. Bu kadar titrerken nasıl sürecektim bu canavarı ? Kontağı açtım, Debriyaja basıp motoru çalıştırdım. Benim 3 katım titriyordu motor, egzoz sesinin tatlılığını Harley bilenler bilir. Bir Süre ritmi dinledim. Vitesi bire taktım ve gaz kolunu çevirdim. Sert bir kalkış olmuştu fakat hayallerim de gerçek olmuştu. Günün sonunda motora sanki yıllardır biniyormuşçasına hakimdim. O gün eve motorumla döndüm. Fakat sürmeye doyamamıştım. Sabah gün henüz ağarmaya başlamışken koştum ve bebek sahilinde bomboş yollarda sürdüm. O 6 aylık eziyetimin karşılığını fazlasıyla almıştım. Aradan günler ve haftalar geçti. sürmediğim bir tek gün bile yoktu. Ve bir gün Bakırköy civarlarında 2 motor giderken virajda arkadan bir arabanın bana çarpmasıyla yere düştüm.

Oldukça sert bir düşüştü ve sol ayağım motor altında bir süre sıkışık kalmış ve beraber sürüklenmiştik. Sürüklenmenin ve yerde olmanın şokunu atlatınca olduğum yerden zıpladım, kafamda ki tek şey motorun durumuydu. Benzin akıyor ve motor hala çalışıyordu. Hemen kontağı kapattım ve motoru kaldırdım. Koruma demiri sayesinde arka sinyal lambası haricinde tek bir çizik bile yoktu üzerinde. Motoru ayaklığın üzerine yatırıp tüm öfkemle bana çarpan adama döndüm. O an gök yüzü kararmış, şimşekler çakıyor, buz gibi rüzgarlar esiyor gözlerimden ateş çıkıyordu! Fakat adamın o üzerinde ki beyaz gömlekle aynı renge girdiğini ve yanında çocuklarıyla karısını görünce bir anda bulutlar açıldı güneş parıldadı kuşlar cıvıldadı. Ellerimi iki yana açıp biraz dikkat et be kardeşim ifadesiyle adama baktım. Bir süre su içip şoku atlattıktan sonra varacağımız yere kadar tekrar motoru kullandım. Vardığımız yerde bir kaç saat geçirdikten sonra sanki sol ayak bileğim yerinden testereyle kesiliyormuşçasına ağrıyordu. Üye olduğum klüpten 2 kardeşimden biri motorumu aldı ben de diğerinin arkasına oturdum ve eve geldik, yakında ki özel hastaneye gittim, ortopedist izinli olduğu için teşhis koyamadılar. Eve dönüp kendi imkanlarımla leğene su doldurdum ve içine küp buzları da doldurup ayağımı içine koydum. Dünyalar benim olmuştu. sık sık buzları yeniliyordum. Fakat gece artan ağrılarım yüzünden balat devlet hastanesine gitmek zorunda kalmıştım. Neyse ki kırık ve çıkık yoktu fakat ayak bilek kemiğimde ufak bir kayma vardı ve orada ki dokular fazlasıyla hasar görmüştü. Bu arada vücudum asfalt yanıklarıyla kaplıydı.

Sonuç olarak 6 ay boyunca oturduğum yerden pek kalkma şansım olmadı. Ağrım hiç azalmıyordu. Tam o zamanlarda gezi olayları olmuştu ve ben gidemediğim için kendimi yiyip bitiriyordum. ama baktım böyle olmayacak kalktım 3 gün gittim. Fakat ayağımda ki ağrı daha da artmıştı ve ne yapabilirim diye düşünürken motosikletle yardım malzemesi taşıma fikri aklıma geldi. Normal zaman da deli gibi ağrıyan ayağım motor üzerindeyken bana mısın demiyordu. Aradan ancak 6 ay geçmişti ki ben tekrar eski ayağıma kavuşmuştum. Fakat param hızla suyunu çekiyordu. Derhal sefere çıkmalıydım! Evraklarımı hazırlayıp şirket aramaya koyulmuştum ki, Annem ve Babam boşanma kararı aldılar. Annem gitme kal biraz daha dedi ben de kıramadım. Şirket arama işini askıya alıp gelen iş tekliflerini geri çevirdim. 3 ay bir süre daha karada kaldım bu süreçte ikinci kazamı yaptım. motorum yaklaşık 2000tl hasar aldı, ve son paramı da buna harcadım. Tekrar Şirket aramaya koyuldum fakat hükümetimizin yoklama kaçakları'nın peşine düşmesiyle yine kapana kısılıp kalmıştım. Askere gitmeye hazırlanırken motosikletimi satmak durumunda kaldım. En azından ben askerdeyken annem ve kız kardeşim bununla geçinir düşüncesi vardı. O esnada ek tecil hakkımın olduğunu öğrendim ve şartları yerine getirip ek tecil hakkını aldığım gibi şirketleri taciz etmeye başladım. 1 ay içerisinde gideceğim gemi belli olmuştu. İşte bu noktadan sonra okuyacağınız her şey o sefere ait günlüğümden yazılmış olacak. İnanın ayırdığınız zamana değecektir. :) İyi okumalar.

Denizden II

2011-01-25T21:54:00.000+02:00

Bir zaman sonra yemek ayırt etmiyoruz,
Sadece temizlik yapıyoruz,
Hergün duş alıyoruz,
Uykuyu sevmiyoruz ama uyuyabildiğimiz zamanları seviyoruz,
Sosyalleşmeyi özlüyoruz, kalabalığa karışmayı,
Çocukca hayaller kuruyoruz çocukca davranışlar da bulunuyoruz,
Şarkı söylüyoruz tamamen detone
Sıkılınca güverteye çıkıyoruz, rüzgarın sertçe yüzümüze vuruşundan rahatsız olmadan,
Çalışırken ıslık çalmayı, anlamsız anlamsız bağırmayı bağrışmayı seviyoruz,
Pazar günlerini de seviyoruz, pazartesi sendromumuzun olmayışını,
Hergün yemin ediyoruz bir daha gemiye çıkmamaya dair,
Limanda olmayı seviyoruz, özellikle de saat 5ten sonra operasyon olmayanları,
Her dilden dinden ırktan insan tanıyoruz, ahbap oluyoruz,
Kimilerimiz birçok dilden seni seviyorum demeyi öğreniyor,
Her renkten kadınla birlikte oluyoruz,
En iyi içki hangisi biliyoruz,
Kıç üstü partilerini seviyoruz,
Demirde günlerce kalmayı, balık tutmayı, raspa boya yapmayı seviyoruz,
Yunusları seviyoruz, vardiyanın en sıkıcı anında bizi yanlız bırakmayışlarını,
Uzun seferleri seviyoruz, demir vardiyaları gereksiz,
Her ne kadar yorulsak da birilerinin yapması gereken bu mesleği yapabilen kişiler olarak Denizi, Denizciliği, Selametli seferleri seviyoruz.

Suat Fırat Dede

Denizden

2011-01-25T20:43:00.000+02:00

Şehir ışıklarına bakıyorum,
Arabaların farlarına,
Takip ediyorum, Gece ilerledikçe sönen ışıkları,
Düşlüyorum orada yaşananları,
Orada yaşayanlar oluyorum tek tek.
Özlüyorum kendi ışığımı,
Varlığımdan habersiz ışıklarını yakıp söndüren insanları kıskanıyorum.
Aslında ne kadar şanslı olduklarının farkında olmayışlarına özeniyorum,
Nefret ediyorum imrenerek bakmaktan,
Hergün 3000 metre derinliğin üzerinde uyumak haz vermiyor zamanla,
Aynı müzikleri dinliyoruz ısrarla,
Aynı filmleri izliyoruz tekrar ve tekrar,
Yoruyoruz kendimizi zaman geçsin diye,
Ya da geçsin diye zaman birbirimizle uğraşıyoruz,
Dedi kodu yapmayı, küfür etmeyi seviyoruz,
Ve seviyoruz kadınları,
Hiçbir erkeğin vermediği kadar değer veriyor,
Çünkü özlüyoruz.
Günleri sayıyoruz saniyesine kadar,
Planlar yapıyoruz 6 ay sonrasına ait,
Bitsin bu özlem, bitsin bu yanlızlık diye...

Suat Fırat Dede
30.03.2010 23.25LT
Syros Demir mevkii.

Ben Bir Denizciyim...

2010-11-29T01:06:00.000+02:00

Şimdiye kadar günlüklerimi okudunuz, normal şartlarda denizden nefret eden birdaha çalışmaya tövbe eden adam profili çizmiş olmalı yazdıklarım...Evet nefret ediyorum evet bir daha çalışmaya tövbe de ettim..Ettim ama... şunu da fark ettim, Bana bu 6 ay da birlikte çalıştığım insanlar gerek Zabit abilerim gerek Gemi kaptanımız...Bende öyle bilinçaltı oluşturmuşlar öyle işlemişler ki, Şuan can atıyorum sefere çıkmaya...Denizde olmaya...gemide olmaya...Belki bana olan güvenleri bu iştahımı kamçıladı belki de önceki yaşamımda da denizciydim...Öyle ya da böyle güvertede ıslandığım gün ikinci kaptanımın sözleri hala kulağımda yankılanıyor..."Birkez değdimi deniz suyu kıçına bırakamazsın bu mesleği birdaha" Öyle de oldu kıçımla bir ıslandığım günden bu yana lisedeki o ateş yeniden alevlendi içimde...Yeniden hedefime odaklandım. En azından Bu 3 değerli insan(Onur kaptan, Doğaç kaptan ve Ercan Kaptan) etrafımda olduğu sürece kendimi denizde huzurlu hissedeceğim...Şimdi 7 aylık bir kursa devam ediyorum...bittiği gibi deniz bana ben denize aitim...

Kaptanın Seyir Defteri "Alfa Twilight" Ara Bölüm

2010-11-29T00:43:00.000+02:00

FRANCE-PORT OF FOS

2300 LT

Ocak biran önce bitsin diye gün sayarken subatin 5indeyiz zaman bekledigimdende cabuk geciyor. Bugün uzun ve zor bir gündü, dün aksam 21.05 itibariyle fos körfezinde pilot alip kisa bir kanal seyri sonrasi römorkör kullanmadan zorlu bir manevrayla rihtima yanastik. 23.00 yanasma saatimiz. Gece 01.00’e kadar gelen gidenle ugrasip daha sonra kisa bir uyku üstüne sabah 05.00te draft survey icin kaldirilinca bir hayli kötü bir baslangic yaptim 4subat gününe…suanda yagmur sebebiyle yükleme yarina sarkmis durumda bende sarkmis durumdayim. Bütün gün balast operasyonuyla ben ilgilendim…934293293defa iskandil aldim ve artik midemi bulandirmaya basladi kursunu delige atip cikarmak…buradan cezayirin djen djen limanina gidicez. Haritasi bile olmayan bir yer ve bir günlük mesafe…pek memnun oldugumuz söylenemez. Ama demirde kalma umudumuz var. Nekadar cok demir o kadar cok zaman gecmesi demek…. Evimi istiyorum…

27.04.2010 at the port of annaba algeria

Beklenen zaman yavasta olsa geciyor öyle böyle bugün itibari ile tam 32 gün sonra evimde olacagim. Öyle umuyorum… bugün yogun bir gündü sabah erkenden kreyn kocalarini jet motoru ile tele tuttum kaba adiyla raspa yaptim saatler süren tel operasyonu sonunda sülyenini vurup tam istirahat edecek iken yanasicagimiz haberi geldi apar topar dustan ciktigim gibi köprüstündeki yerimi aldim. Aslinda beklentimiz 10gün demirde kalmakti fakat her zamanki gibi isler tamamen isteklerimiz aksine yürüyor. Yanasmadan sonra gelen gidenle ugrasmaktan güzelim iskenderi biraz ilik yemek zorunda kalmakta aci verici bir durumdu. Artik sabirsizlanmaya baslamis durumdayim dönmem gerek…

08.06.2010

Bugün 08.00lt’da Suriye demir yerine demirledik. Tam 4 geminin ortasina güzel bir demir manevrasiydi… saat 11.30lt’da kontrol gümrük acente vb. botla gemiye geldiler gemiye rahat cikabilmeleri adina makinayi tekrar calistirip iskeleye döndük. Kontrol sonrasi yine ayni manevra ile inmeleri icin cabaladik fakat bir türlü basaramadilar. Yeni bir botun gelmesi beklendikten sonra zorla da olsa inmeyi becerdiler. Tabi kontrol esnasinda edindigimiz bilgiler isiginda bu havada sample alinamayacagi sample alindiktan sonra minimum 2gün sonuc beklenecegi haberini aldik bu da demek oluyor ki 3gün daha buradayiz. Bu 3günde ikinci kaptan muhtemelen askerligini tecil etmeye gidecek yeni bir süvari gemiye gelicek, Ercan kaptan izne ayriliyor belli etmesemde üzülüyorum… yeni kaptan stresi sardi 4 bir yanimi.

Aileler Gemide!!!

2010-11-28T23:22:00.000+02:00

10 ocak 2010

!!!FAMILIES ON BOARD!!!

Bugün geride biraktigimiz 24 günün en ama en anlamlisiydi. En duygu yüklüsü en zoru…cünkü bugün aileler derince limaninda gemiye ziyarete geldiler. Evi istanbulda olanlar aksamlari evlerinde kalmaya gittiler ben ise cesaret edemedim…Zaten gemiye yeni yeni alismisim eve gidersem dönememekten korktum gerci,dönerdim dönmesine ama her seyi basa sarmis olurdum… alistigim o düzenden hazir uzaklasmayi basarmisken tekrar daha 1 ay bile dolmadan dönüp sikinti cekmeye cesaret edemedim. Ama ailem geldi…Nasil anlatsam yazsam bilemiyorum ki… tarif edemem o duyguyu… yillardir kapinizin önünde görmeye alisik oldugunuz araba liman kapisindan iceri giriyor ve size dogru geliyor. Cocuklar gibi heyecanlanip mutlu olmamak elde degil. Daha ailem arabadan inmeden arabanin yanina gidiyorum uzun uzun sariliyorum babama anneme kardesime…onlar icin temizleyip toparladigim kamaramda birtek bi yatagimin üzerinde agirliyorum ailemi… annem elimi birakmiyor… normal bir seymis gibi konusuyoruz anlatiyorum ama 4ümüzünde icinde bi burukluk… daha sonra gemiyi gezdiriyor kaptanimizla ve personelle tanistiriyorum… 1-2 saat birlikte vakit gecirdikten sonra ayrilma vakti geliyor… arabaya bindirip ugurluyorum o andan sonra kendimi direk kamaraya atiyor ve utanmadan koyveriyorum kendimi…aglamaksa aglamak hickira hickira hemde… neye agladigimi bilmeden… dakikalarca agladiktan sonra üzerimdeki yük biraz olsun hafifliyor ve kendime geliyorum. Hangi taraf icin daha zor bilemiyorum… hic tanimadiginiz adamlarin arasinda 6 ay yasamak mi? Yoksa caninizdan cok sevdiginiz evladinizin hic tanimadigi adamlarla acik denizlerde yalniz basina oldugunu bilmek mi_?

İstanbulun Kokusu

2010-11-28T23:14:00.000+02:00

08.ocak 2010

Marmara denizi gecisimiz esnasinda Izmit körfezi civarinda kirlangica ciktim, hava soguktu hemde baya soguk, ama yüzüme vuran rüzgarin bana getirdigi tanidik bir koku vardi, buram buram beynimi dolduran…böyle biran rüzgara ve kokuya birakip gözlerimi kapadim, karsimda Besiktas sahili vardi… kirmizi isiga yigilmis bekleyen insanlar, sonra Kadiköy vapur iskelesi vapura yetismek icin kosan insanlar, taksim…icip icip cosan insanlar…gözlerimi actigimda istanbul’un kokusu dedim kendi kendime… derin derin cektim icime, gözlerim yasardi, yasardi ama rüzgardan…kactim iceri tadini cikaramadan.

Kaptanın Seyir Defteri "Alfa Twilight" Bölüm 2

2010-11-28T21:25:00.000+02:00

20.12.2009

Canakkale bogazina 3-4 saatlik yolumuz kala makine arizalaniyor ve firtinanin ortasinda biranda sürüklenen gemi pozisyonuna düsüyoruz. "Acik denizde demir atma sansiniz olmadigi icin rüzgar nereye götürürse oraya gitmek durumundasiniz." Bizde ayni bu durumdaydik iste ve rüzgar bizi tam da Canakkale seperasyon hattina dogru saatte 2millik bir süratle sürüklüyordu. 1.5 gün süren makine tamirinden sonra nihayet makinamiz tekrar calisir konuma geliyor ve Canakkale bogazindan icdas limanina sorunsuz yanasiyoruz. Manevralarda geminin makina kontrolü ve dümen kontrolü bende oluyor. Kaptan ve pilotun talimatina göre gemiyi yanastiran 3. Kisiden biri oluyorum. İlk manevramda kaptan tarafindan takdir edilmek ve bu takdirler her manevra sonrasinda gelmeye basladikca iyice kendimi denizci moduna girmis hissediyorum. Ama hala eksiklikler var…Hala 6aya kaptirabilmis degilim kendimi.Gözüm sürekli takvimde. J

Kisaca toparlamak gerekirse…sabah 7.30da pes pese kurulmus 10alarm ve kamarotun telefon ile aramasiyla uyaniyor 8’e kadar kahvaltimi yapiyor ve 8de köprüstü vardiyasini devraliyorum. Aksam 16.00a kadar ayakta dikilip gözcülük, saat basi jurnal ve gps log book dolumu yapiyor 16.00dan 17.30a kadar kamaramda istiraat edip yemekten sonra 20.00’e kadar uyuyor ve 20.00’de vardiyayi devraliyorum. Gece 24.00’e kadar süren bu vardiyadan sonra ilik bir dus ardindan kendimi yataga, ertesi gün 7.30da ayakta olmak üzere birakiyorum. Ama isler her zaman böyle sistemli yürümüyor denizcilikte…Mesela Yorucu bir günün ardindan yataga yatiyor ve 3saat sonra telefonunuz caliyor. “birazdan pilot gelicek” Bunun anlami yanasma manevrasi var demek ya da bogaz gecisi yapiliyor demek. Kalkar pilotu karsilar manevrayi yaparsiniz ve birde bakarsiniz saat sabahin 6si olmus…Bu saatten sonra uyumanin anlami yoktur. İste bu tip durumlar üst üste birkac gece tekrarlayinca isyan bayraklari cekiliyor ister istemez. Ama Bu gemide profosyenel bir zabit kadrosu var ve tamamen birbirimizi dinlendirmeye odakli calistigimizdan nekadar yorulsak da mutlaka telafi ediliyor. Tüm bunlarin disinda gün gectikce gemideki sorumluluklarim artiyor ve kendimide bir zabit olarak görmeye basliyorum. Vardiyanin en güzel yani Süvari bey’in anilarini dinledigimiz zamanlar. Allah bozmasin kendisi son derece geyik ve firlama bir tip ama sanmayinki ortam sulu… Aksine is zamani is, geyik zamani geyik olayi söz konusu. Calisirken herkesin neseli olmasi is verimini de arttirmiyor degil. Hepimizin ortak noktasi bu isin delilik oldugunu düsünüyor olusumuz. Bugün ayin 30’u libyadayiz gemiye geldigim günden beri araliksiz hava yiyoruz.Ve sallanmaktan biktim usandim diyebilirim J Hepimiz usandik…

Sadece deniz tutmadigi icin sansliyim mürettebatin geri kalanini firtinada ortalikta göremezsiniz herkes tuvaletine kapanir. J Yasam mahallinde dolasirken duyabilceginiz tek ses ögürtü sesleridir. Geldigim günden bu yana ufak tefek komik hatalar yapmadim degil örnegin jurnale yetkim olmadigi halde kaptanin imza atmasi gereken yere bos bulunup imza attim. Zabit agabeyler gülerek güzelce dalga gectiler benimle J Onun haricinde pek hata yapmamaya calisiyorum. Aslında İnsanin aksamlari evine gidip yatabilcegi bir meslegi olmali…Kuzineden gelen sogan kokusuyla annesinin mutfakta sogan dogradigini animsayip gözleri dolmamali insanin… Haftasonlari taksime gidip arkadaslariyla bulusabilmeli eglenebilmeli insan… Yarin 31aralik ve Tüm türkiye’de yarim gün tatil oldugu saatlerde bizler calisiyor olucaz. Libyada alkolsüz bir yilbasi… herkesin merak ettigi havai fisek atcaklarmi?

Hersey biyana vardiyada ufka bakarken bazi seylerin degerini daha iyi animsar oldum… 3günlük dünya da yilin 10ayi ailemden sevgilimden dostlarimdan ayri kalmanin bir anlami yok… Bu tam bir sacmalik. Bence denizcilik hic kimsesi olmayanlarin isi. Bu günlerde düsündügüm tek sey karada ne is yapabilirim? Saka biryana bu meslekten tamamen vazgecmek üzereyim. Günlerimi denizde mavi denize bakarak gecirmemeliyim. Sabah trafigine takilip ise gec kalmaliyim küfür etmeli sinir olmali, patronumdan uyari almaliyim, Yorgun argin eve dönerken yine trafikte bolca küfür ve kavga ederek eve ulasmaliyim! Huzurlu yemek kokan evime! Sıkıldığım zaman internete girebilmeli ya da cikip taksime icmeye gidebilmeliyim. 15gün Cok cabuk gecti inkar edemem ama yinede geriye kalan 5ay nasil gecicek bilmiyorum.

Bu yaziyi sizlere yaziyorum, sizleri özledigimi bilin her günümü gecemi sizlere dönecegim günü sabirsizlikla bekleyerek gecirdigimi bilin diye yaziyorum tüm bunlari. Kiminiz umursamayacak kiminiz bana hak vereceksiniz. Mevsimler gecip gidecek Güzel bir kis tatili yapmis olacak kiminiz sezon boyunca haftasonlari daga kacacak ve yaz geldiginde tekrar tatile cikacaginiz zaman ben gemiden dönmüs olacagim. Sunu anladim ki bir denizci icin dünyanin en güzel günü en mutlu günü gemiden ayrildigi gündür. En mutsuz günü de gemiye katildigi gündür. Ve yine denizciler gemiye iki cantayla gidiyorlarsa tek cantayla dönerler hatta benim gibiler 3cantayla gidip elleri bos ama cepleri dolu dönerler. Cünkü gemide giyilen hicbirseyi gündelik hayatta giymek istemezler giymeyi birakin görmek dahi istemezler cünkü her seferinde gemiyi hatirlatacaktir o giysiler. Aah ah simdi taksimde olmak vardi simdi yatagimda olmak vardi simdi onun yaninda olmak vardi dedigim o kadar cok an var ki… Bu meslege hem asik hem de nefret doluyum… Mesela cogunuz hayatinda ancak filmlerde görebilcegi deneyimler de ediniyorum… Siz hic 10metrelik dalgalarda seyir ederken banyo etmeyi denedinizmi? Suan kafamda yarilmadik yer kalmadi heryerim morluklarla dolu J. Gece uyurken biranda cekmecelerin bile yuvalarindan cikip saga sola ucustugu bir ortamda savrulup üzerinize düsen sandalye ile en derin uykunuzdan uyandinizmi? Ve eminimki bir cogunuz gökkusagina hep yaklasmak istemistir ama ne yaparsa yapsin ulasamamistir belki birkaciniz ulasmistir ama eminim bircogunuz bunu yapamadi. Ben bu lanet gemiyle gökkusaginin icinden bile gecme deneyimini edindim cinsiyet degistirme gibi bir durum olmadi… Öyle bir türk filmi vardi yanilmiyorsam J

Kaptanın Seyir Defteri "Alfa Twilight" Bölüm 1

2010-11-28T20:54:00.000+02:00

14.12.2009

Iskenderun;

3 aylik is arama sürecinin ardindan sonunda istedigim teklifi almistim. Sinomar isimli management firmasiyla bir haftalik görüsmelerim sonucunda 14 Aralik günü gemiye katilis icin iskenderun’da olmam gerekiyordu. Yillardir okulunu okuduktan sonra ve 3 aylik hevesli ve sabirsiz is arama cabalarim sonucunda istedigime ulasmis olmama rağmen! ben ne yaptim sorusuyla karsi karsiya kalmistim. Gemiye gitmeme 3gün kala sikinti ve stresten ne uyku uyuyabildim ne de yemek yiyebildim… Aklimda yalnizca tek bir soru vardi 6 ay ben o gemide ne yapacagim? Oysa bu meslek icin yaratildigimi düsünüyor denizden karaya göc eden fakülte mezunlariyla dalga geciyordum? Bir anda aci gercekle yüz yüze kalmistim. Daha öncede 3 ay gemide bulundugum halde bu denli zavalli ve umutsuz degildim. Aksine 3 ay nasil gecti hatirlamiyorum bile ama simdi? Ne yapsam da gemiye katilmasam ailemle bir gün bir gün bir gün daha gecirebilsem yatagimda bir gün daha aksama kadar uyuyabilsem diye araniyorum…

Gemiye katilis;

Bugün, uzun otobüs yolculugumun ardindan iskenderuna varmis bulunmaktayim. Hava kötü oldugu icin gemiyi limana alamiyorlar. Sahilde oturmus biryandan word dosyasina bakiyor biryandan gemiye karamsarlik icinde bakiyorum…6ay ne yapicam ben bu gemide? Hic tanimadigim 16 adamla tanisicam ve 6 ay sürekli degisen bu 16kisiyle birlikte 7/24 calisicam…Eglenmek ya da sosyal aktivite yok, sadece is ve uyku var denizcilikte. 2saat sahilde oturup gemime baktiktan sonra bana verilen acente numarasini cevirir ve adamin tarifi üzerine ofisine giderim. İcerde ayni gemiye gidicegim 6kisiden biri de benim artik. 1saat sonra herkes cantalarini yükleniyor ve acente motoruyla gemiye demirdeyken katiliyoruz. Gemideki personel tek tek cantalarimizi aliyor sonrada bizleri emniyetli bir sekilde pilot merdiveninden yukari aliyorlar. Suan gözüme carpan gemiciler ve zabitler genc… geminin ikinci kaptani bana kamarami ve anahtarimi teslim edip yerlestikten sonra köprüstünde görüsürüz diyerek beni les gibi birakilmis kamara ile bas basa birakiyor. Birkac saatlik temizlik sonrasinda kamarayi bir seye benzetebiliyorum. Dolabimi da yerlestirdikten sonra köprüstüne cikiyor önce süvari bey’le tanisiyor ve kendimi 2.kaptana teslim ediyorum. Köprüstü cihazlarina hizli bir göz gezdiriyor ve kullanimlari hakkinda bilgi ediniyorum. Tekrar tekrar cihazlari inceledikten sonra ilk gün sebebiyle vardiyadan muaf tutularak kamaramda kendi halime birakiliyorum…

16.12.2009

2gün icersinde kendimi gemideki sisteme oturtuyor ve cihazlar üzerinde hakimiyeti ele aliyorum. Gemideki mevcut demir yükü bosaltiliyor ve bos olarak Canakkale icdas limanina dogru yola koyuluyoruz. Bir firtinadan cikip ötekine giriyoruz daha ilk seferimde 9hava yemek her ne kadar heyecan verici olsa da burada ne isim var benm sorusunu körüklemekten baska ise yaramiyor. Ama cok sükür Zabit agabeylerim ve süvari bey son derece iyi ve bilgili insanlar. Bu icimi biraz daha rahatlatip ben bu sosyal soyutlanmaya katlanabilirim dedirtiyor...