Daydreaming

2012-02-26T22:16:00.000+01:00

Czasem ogarnia nas niesamowity spokój. Każda mała pozytywna myśl przyciąga kolejną. Pojawiają się obrazy, wspomnienia tych wspaniałych chwil, które kiedyś, gdzieś zaistniały w naszych życiach. To wspaniałe, że dostęp do tych chwil mamy zawsze i wszędzie, żyją w nas, naszych sercach i umysłach. Możemy być szczęśliwi tu i teraz. Musimy tylko chcieć :)

Sunrise :)

2012-01-21T18:40:00.002+01:00

Spotykam ostatnio osoby, których nie widziałam całymi latami. Te przypadkowe spotkania sprawiają, że powoli przypominam sobie siebie, tą sprzed lat. Mam tak wiele twarzy, tyle różnych pasji. O wielu z nich zwyczajnie zapominam. Życie toczy się w bardzo szybkim tempie. Zabawne jest to, że gdy ja mam do opowiedzenia miliard historii bez końca, pełnych przygód i wrażeń inni milczą a zapytani co u nich słychać reagują krępującym - a nic takiego, nic się nie dzieje, rutyna.

Nie pozwólmy na to by czas przeciekał nam przez palce! Życie jest na to za krótkie, w jednej chwili jesteś a jutro... Nigdy nie jest za późno by rozwijać pasje, sięgać po marzenia! Nikt tego za nas nie zrobi ;)

Oddzielenie

2012-01-17T18:38:00.002+01:00

Coś się skończyło. O dziwo nie nastała cisza. Nagle czas przyspieszył, doba się wydłużyła a inspiracja zalała serce. Pomieszana z gniewem, żalem ale przede wszystkim ze zrozumieniem. Czy tak wygląda wolność od złudzeń? Teraz nic już nie trzeba, udawać, uciekać. Nie, nigdzie nie odchodzi. Jest. Teraz i tu. Nadal cieszy się chwilą, każdym promykiem słońca, każdą kroplą deszczu.

Mała odważna dusza oddzieliła się od ciała. Tym razem nie zamierzała już do niego wrócić. To, co miało być końcem okazało się początkiem wspaniałej podróży. Ileż nowych przygód ją czekało! Powietrze nabrało nowego smaku. Tak, smaku właśnie. Dlaczego wcześniej nie mogła tego poczuć? Ile jeszcze zrozumie?

Po urlopie.

2011-12-11T17:45:00.001+01:00

Wyciszyłam się. Wszystko w głowie poukładałam. Tak miało być i tego zabrakło wcześniej. Spokój, nie koniecznie cisza. W zgodzie z duszą potrafię krzyknąć, potrafię też przyznać się do błędów. Dojrzewam :) I nie, nie zamierzam teraz odejść. Jestem silniejsza od niepowodzeń. Los w mych rękach nabiera przyjaznego kształtu, oświetla drogę niczym promyk w jesienny dzień, albo w pierwszy dzień wiosny po długiej zimie :)

Dojdę

2011-10-21T22:10:00.000+02:00

Zbliżam się do tego punktu, leniwie, powoli. Gdy moje kroki zaprowadzą mnie tam, gdzie już wielokrotnie byłam nic nie będzie takie samo. Ten punkt nie jest mierzony odległością. Czas, jego linia, wykres emocji. Spotykają się tam... w spokojne, zupełnie zwyczajne popołudnie. I znika wszystko. Następuje zwrot akcji, zmiana miejsca i postaci w moim własnym osobistym teatrze. W końcu sama piszę ten scenariusz. Nie, nie muszę się spieszyć. Ale klepsydra pokazuje mniej niż 1/3 ziarenek piasku. Czara wypełnia się. W momencie przelania goryczy i niespełnionych pragnień po prostu... odejdę.

Wyrwane z kontekstu

2011-08-30T13:41:00.000+02:00

"Wybieram więc - tu i teraz - drogę w głąb siebie by móc wyrwać się z pajęczyny pracoholizmu, używek i pędu. Nie mogę tego zrobić ot tak, więc najpierw przeprowadzę szczegółową analizę wszystkich niezbędnych środków do osiągnięcia celu. W obliczu korporacjonizmu, dostaw sushi i pizzy czy kanapek wprost na biurko, jedzenia w pośpiechu i odpoczynku 2-3 godzinnego po aktywnych tygodniach nasze umysły zapominają co tak naprawdę liczy się w życiu. Topimy smutki w alkoholu, uwalniamy wstrzymywane w dzień emocje na tanich bankietach czy kolacjach. Palę tego papierosa a w głowie huragan. Paliłam wczoraj... chyba jeszcze mnie trzyma, drzwi umysłu otwarte na oścież. Każdy może wejść lub wyjść. Zauważę lub nie. "

Akceptacja

2011-08-25T10:32:00.000+02:00

Czuję się naprawdę wypoczęta, radosna i szczęśliwa. Tak niewiele potrzeba by znaleźć się w tym a nie innym stanie. Często wystarczy akceptacja otaczającej nas rzeczywistości oraz podjęcie decyzji, w którym kierunku należy podążać. Proste przemyślenia. W drodze do biura zastanawiałam się nad istotą negatywnych emocji. Bardzo łatwo jest się na nich skupić i nie dopuszczać promyków radości. Postanowiłam odwrócić sytuację i zablokować myśli negatywne. Pomyślałam o bliskich mi osobach. W mojej duszy toczyła się dotychczas walka pomiędzy ukrytymi wartościami danego człowieka a jego czynami. Wydawałoby się, że jedno nie ma nic wspólnego z drugim. Jednak są to jedynie pozory. Wszystko stało się jasne po chwili zastanowienia. By zrozumieć czyny innych wystarczy spojrzeć na świat ich oczami, wczuć się w sytuację, pomyśleć o ich rozterkach, radościach i nadziejach, a sposobach i warunkach, w jakich się wychowali. Zrozumiałam dzięki temu, że kocham te osoby takimi, jakie są. Wraz ze wszystkimi przywarami, skłonnością do popełniania błędów. To ludzkie i normalne - zrozumiałam, że AKCEPTUJĘ ich, takimi jacy są. Wystarczy chcieć zrozumieć...a najpierw zaakceptować samego siebie :)

Zamiecione

2011-07-15T13:30:00.000+02:00

Zainspirowana pozytywnymi wibracjami wczorajszej nocy stwierdzam, że jeśli się czegoś naprawdę chce, to da się to osiągnąć. Wszystko potrafi się zmienić w jednej chwili.
Podziwiałam przepiękne pioruny podczas spaceru w deszczu a serce cieszyło się z wolności danej mi w tej chwili. Nie przeszkadzało mi, że już całkiem przemokła mi bluzka. Czułam się bezpiecznie. Zresztą nastrój udzielił się wszystkim uczestnikom wieczoru.
Jestem dumna, naprawdę dumna z siebie samej. Coś postanowiłam. Obiecałam sobie walczyć o to sama dla siebie. Łatwo jest złamać słowo dane tylko sobie. Wytrwałam jednak. Choć doskonale wiem, że jeszcze nie jeden raz przyjdzie mi zmagać się z wyborami.
Trzeba być wobec siebie wymagającym. Nagradzać się gdy wypełni się założony cel. O! Z tym zawsze miałam problemy - zaczynałam sto rzeczy naraz a później jęczałam, że już mam dość i z czegoś muszę zrezygnować. Nienawidzę podejmowania decyzji. Ale ale, właśnie uczę się nad tym zapanować. Robię postępy, organizuję się, ogarniam swoje sprawy. Te już dawno zepchnięte w najciemniejsze kąty mieszkania.
I te zamiecione pod dywan. Już prawie wyszłam na prostą. Jak to mawia kolega Piotrek - Ole! :)

Mleczna Droga

2011-07-14T00:25:00.000+02:00

Przychodziły koleje bezchmurne noce, a dusza (zasmakowawszy już wolności poza ciałem śpiącego) regularnie już podążała w stronę Mlecznej Drogi. Myśli krążące po orbitach jej świadomości stawały się czasem obsesyjne. Podczas jednej z owych wędrówek stała się rzecz straszna. Dusza upadła. Już spadając czuła, że ten lot może być jej ostatnim. Nie był on jednak końcem. Sięgnąwszy dna myślowego odmętu usiadła i zapłakała nad sobą samą. Po cóż bowiem krążyła bezustannie w poszukiwaniu...właśnie - czego szukała? Szczęścia? Miała je przecież. Spokoju? Smakowała go co noc podczas snu przyjaciela noszącego ją w sercu. Pogubiła się. I wtem zrozumiała, że jest przecież wystarczająco silna by wspiąć się z powrotem na wyżyny! Uważnie stawiała każdy krok po śliskich ścianach odmętu. W górze lśniły gwiazdy i Mleczna Droga. To one właśnie nadawały sens wspinaczce...

Short one

2011-06-28T12:07:00.000+02:00

Nie oglądaj się za siebie! - powiedział strach.

Kiedy muszę sprawdzić czy to, przed czym uciekam jest tak groźne, jak sobie wyobrażam! - odparł rozum.

Biegnij i patrz śmiało w przyszłość! Co ma być, i tak będzie.... - podsumowało serce.

Turkusowy piasek

2011-06-02T20:59:00.000+02:00

Przemknąwszy między szczelinami głazów drążonych od lat przez krople deszczu dotarłam do przepięknego miejsca. Na twarzy poczułam ciepły letni wiatr, pachnący bryzą turkusowego morza. Usiadłam na piasku. Neptun przyjemnie kołysał wodę, śpiewał w muszlach i pobudzał mewy do wirowania. Zatopiłam dłonie w piasku. Z wierzchu powierzchnia wydaje się być gładka i przyjemna, jednak gdy przyjrzysz się uważniej dojrzysz miliardy błyszczących elementów. Ten piasek powstał ze skały, z głazów, przez które jeszcze przed chwilą przyszło mi się przeciskać. Jak to możliwe? Ziemia jest niezwykle nieprzewidywalna, cały ten świat w ciągłym tańcu. Czy ja też rozkruszę się w drobinki? Tak, ciepły i delikatny piasek. Gdy zapadnie zmrok po jego cieple nie pozostanie nawet ślad, jedynie wspomnienie. Ale to się dzieje naprawdę, nie jest to wytwór mojej wyobraźni... Czuję się trochę jak we śnie. Jakby moja dusza już tu kiedyś była, odważna i niestrwożona przemierzyła te wszystkie wzgórza, widziała ten zachód słońca. Tak jak deszcz zmywa pył po burzy tak ta chwila maluje spokój mojego serca. Niech to trwa.

źródło grafiki: www.nawyjazdy.pl

Self Esteem

2011-05-23T22:22:00.000+02:00

Często życie układa nam niespodziewane scenariusze. Odnoszę wrażenie, że wszystkie zmiany mają zwrócić moją uwagę na możliwości, których nie wykorzystuję. Zmianom ulega również moje wnętrze, pragnienia i sposób ich wyrażania. Czuję, że nadciąga kolejna rewolucja. Słucham swego wnętrza i dążę do uspokojenia swojej duszy. Organizm powoli nie nadąża za moją żądzą pogodzenia wszystkiego w jednym czasie. Uczę się więc odmawiać. Ten rok należy do przełomowych.

Peaceful Warrior

2011-05-19T14:14:00.000+02:00

Nie każdą walkę można wygrać. Czasem coś, co wydaje się być dla nas ważne znika w jednej chwili a my nawet tego nie zauważamy. Potrzeby można zagłuszyć, żołądek oszukać a pieniądze zarobić. Tylko gdzie w tym wszystkim znajdzie się czas na życie?

Kim jestem, czego chcę i dokąd zmierzam - nie ma znaczenia. JESTEM.

I tego się będę trzymać :)

MUZYKOLOT

2011-05-12T14:34:00.000+02:00

Wtorkowy wieczór, piękna pogoda, w powietrzu unosił się zapach lata.

Warunki idealne by wyjść z domu.

Pozory czasem mylą - wybrałam się na koncert niedawno poznanej koleżanki. Nigdy wcześniej nie słyszałam jej wokalu więc ciekawość była wielka. Do PracoVni przybyłam z lekkim opóźnieniem. Jednak mój pośpiech był zbędny - w klubie zgromadziła się niewielka liczba słuchaczy. Pozorny minus przerodził się w zaletę - braliśmy udział w wyjątkowo ekskluzywnym evencie.

Czym jest Muzykolot? To utwory, które muzyków inspirują, pozwalają przelać własne emocje w istniejące już kompozycje. Akustyczny skład, enigmatyczny nastrój i bardzo dużo ciepła.

Muzycy piszą o sobie w następujący sposób:

Aga Szewczyk alias Booba - wokalistka, autorka tekstów i muzyki

Jej muzyka to soulujące dźwięki, okraszone beatami i brzmieniami bardzo różnorodnych stylów. Od wielu lat, w autorskich poczynaniach wspierają Agę ciekawi muzycy, którzy grają w zespole sygnowanym jej imieniem i nazwiskiem. Absolwentka Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego. Współzałożycielka klubowego kolektywu Ninja Projekt (2006r.), projektu Muzykolot (2010r.) Współpracowała i występowała : zzespołem Konfuzz, Plazmatikon ( ,,Dżemsesje", 2007 eReM ReakcjaMuzyczna/Fonografika), flecistą Maciejem Kleszczewskim, Mamadou Diouf, Dj Hadrianem. W ramach muzyczno-zimowych wyjazdów Snow Dj Week zetknęła się z interesującym i bogatym muzycznie środowiskiem dj'skim: Mike Polarny (Pompon), Envee (Niewinni Czarodzieje, Natu..), Pan Hory (Pompon).

Marcin Romanowski vel Pan Piroman - basista, producent muzyczny,
realizator nagrań, dj.

Przekorny muzyk, basista i perfekcjonista.
Współzałożyciel kolektywu producenckiego Happy Hour People zajmującego się robieniem remixów dla artystów. Współzałożyciel i basista zespołu R2D2 grającego muzykę drum'n'bass na żywo. Członek drum'n'bassowej formacji Jabba Finasky.
Jako basista i producent muzyczny współpracował min z : Pink Pong
Records, Bambi Mukendi aka Mad'house (znany z remixów Madonny), Goya, Reni Jusis, Matplanette, R2D2, Kosmofonik, Miennta, Kosmodrom i wielu innych.

Wojtek Makowski vel Kapitan Pokrzywa - gitarzysta, kompozytor

Już jako 9 letni chłopiec zagrał swój pierwszy koncert z orkiestrą
mandolinową. To miało zdecydowany wpływ na dalszy bieg zdarzeń. W wieku 14 lat zabrał bratu gitarę i do tej pory mu jej nie oddał...:)

Współpracuje z wieloma muzykami. Na scenie grał z zespołami takimi jak
Jazztruction,Trio Wojtka Makowskiego, Nowa Strategia Syntezy, Djembe Jet, HAL 9000, Sugar Grooves, Lili, Motema Africa, The Funcadelic Monks of Justice, Muzykolot.
Student Kompozycji, Produkcji Muzycznej oraz Techniki Muzyki Filmowej w University of Hertfordshire w Anglii.

Maciej Kleszczewski aka Kleszczu - flecista, wokalista

Wychował się w rodzinie o bogatych tradycjach muzycznych (klasyka, jazz). Ma za sobą wiele ciekawych projektów.
Miał przyjemność nagrywać i koncertować m. in. z zespołem Miennta, Ryszardem Borowskim, Krzysztofem Daukszewiczem, Djembe Jet, Mamadou Diouf, Emade, Kosmofonik, Lady Aarp, Osą, The Soundlite, Dj 600sto900, Dr Eider, Guiddo, Dj Hadrianem, Mi-ką oraz Dj Spike. Maćka można usłyszeć na albumach:
Miennta „Myśli połamane”, 2005 Miennta Records/SBS Arts
Plazmatikon „Dżemsesje”, 2007 eReM Reakcja Muzyczna/Fonografika
Lady Aarp „Soma”, 2007 Open Sources/Antena Krzyku
Fisz Emade “Heavi Metal”, 2008 Asfalt Records
Obecnie gra w zespole wokalistki Agi Szewczyk i gościnnie występuje z projektem Muzykolot.

Mamy więc do czynienia z profesjonalistami, co udowadniają podczas koncertów.

By opisać wrażenia z tego wydarzenia musiałam odczekać dłuższą chwilę. Prawdą jest to, że słuchając wykonania zabrakło mi słów. Odbiór dźwięków był bardzo czytelny, każdy instrument słyszalny selektywnie - tutaj wielkie podziękowania dla Pana akustyka! Wytworzyła się przepiękna przestrzeń, proporcje instrumentów współgrały ze sobą idealnie. Ciepło bijące od muzyków udzielało się publiczności.

Nie mogłam oderwać wzroku od Agi - emanuje spokojem, perfekcyjnie moduluje dźwięki, ma ustawiony głos a przede wszystkim powala barwą. Pełen profesjonalizm. Na uwagę zasługuje też gitarzysta, Wojtek Makowski. Jego improwizacje porywają duszę do tańca. Zresztą o każdym z wykonawców mogłabym napisać tylko dobrze. Nie chcę nikogo faworyzować bo każde z nich zasługuje na wyróżnienie.

Grali w tym składzie pierwszy raz, bez próby z uwagi na zmianę za perkusjonaliami (tego wieczoru grał Wojtuś Kidoń, z tym swoim pogodnym usposobieniem i uśmiechem :).

Lekko i przyjemnie, nie widać było zdenerwowania (choć Aga przyznała się do lekkiej tremy na początku koncertu).

Wszystkim bardzo gorąco polecam ten projekt!

.

2011-04-26T23:41:00.001+02:00

Są dni odpoczynku, są też chwile wzmożonej pracy. Tak ostatnio wygląda mój świat. Troszkę wypadłam z rytmu, szybciej się męczę. Zbawienne jest zaś spacerowanie w kierunku domu przez Łazienki Królewskie. Wiem już gdzie można spotkać nieustraszone wiewiórki, w którym miejscu pawie rozkładają pióropusze. Wiosna dodaje otuchy. Aż żal wsiadać do autobusu z rana. Niestety wstawanie o poranku nadal stanowi dla mnie poważne wyzwanie. Ale praktyka czyni mistrza ;)
Przede mną jeszcze dwa dni normalnej pracy, po nich koncert w Opolu i majówka z rodziną. Kolejne weekendy pod znakiem podróży - a to Opole, a to Wrocław, a to... sama nie wiem. Czyli wszystko wraca do normy.

O Jednej Małej Odważnej Duszy

2011-04-20T23:50:00.000+02:00

I stało się tak, że dusza oddzieliła się od ciała. Ulotniła się, potrzebowała na własną rękę przewędrować przestrzeń między oceanem samotności a szczytami radości. Utonęła 3 razy ulegając niezdecydowaniu i obawom, wyłowił ją promyk słońca i osuszył na złotym piasku. Przebyła lasy nieskończone po czym mozolnie poczęła wspinać się po wzgórzach. Będąc w połowie drogi pomyślała, że powody lęków ulotniły się w toniach bezdennego oceanu a powody poszukiwań szczytu unieważniły się niepostrzeżenie. Najwięcej przyjemności sprawiało samo wędrowanie. Wiedziała, że gdy osiągnie swój cel te chwile znikną na zawsze. Obejrzała się za siebie, ujrzała zachodzące słońce i powolnie wznoszący się księżyc. Zrozumiała, że tylko wtedy będzie szczęśliwa gdy cel pozostanie w zasięgu marzeń i będzie mogła ponownie wyruszyć w podróż ku niemu. Pełna wiary powróciła więc do ciała by pozostać w nim na dłużej - bezpiecznie, ciepło i z bagażem wspomnień. Bagaż to lekki, jednak przeniknął do nieświadomego zdarzeń umysłu osoby śniącej. Tak oto narodziła się harmonia i nadzieja, ekscytacja z każdej chwili. I nastał dzień.

Cisza i spokój.

2011-04-11T13:34:00.000+02:00

Drugi tydzień na zwolnieniu lekarskim. Czy czuję się lepiej? Tak. Chociaż zdrowa jeszcze nie jestem. Smuci fakt, że jest wiele osób krytykujących moje przejawy normalności, ale może ma mnie to czegoś nauczyć. Wyciągam wnioski.
Są też ogromne plusy choroby - nareszcie mam możliwość odespania wszystkich bezsennych nocy spędzonych na wytężonych pracach związanych z muzykowaniem, studiami. Odpoczywam. Zaraz po powrocie do normalnego trybu rzucona zostanę na głęboką wodę - zbliża się Festiwal Filmowy w Cannes, więc znów nadgodziny. Są też w grafiku koncerty, więc próby, pociągi...i wszystko wróci do stanu sprzed choroby.
Ale jeszcze przez 3 dni wolność. Jutro wyniki prześwietlenia płuc i konsultacja z lekarzem. Okaże się czy przypadkiem nie ma konieczności przedłużenia leczenia. Będzie dobrze ;)

Teraz i Tu :)

2011-03-21T21:40:00.000+01:00

Moje życie pędzi niesamowicie, kolejne dni mijają, tak samo jak tygodnie. Dopiero niedawno uporałam się z sesją na uczelni, zakończyłam wiele spraw spędzających mi sen z powiek. Emocji jest wiele, jednak w sercu czuję ten niesamowity spokój. Robię to co chcę, z ludźmi których uwielbiam, nawet pociągi zaczęły jeździć zgodnie z rozkładem! :)
Wczorajszy dzień upłynął pod znakiem prób wokalnych - najpierw z Flashbackiem przed wyjazdem do Rygi (już w ten piątek bierzemy udział w II etapie eliminacji do festiwalu New Wave 2011) a następnie z Opole Gospel Choir. Obie próby niesamowicie owocne, druga dostarczyła mi nie lada wzruszeń. Bardzo dawno mnie nie było na tych spotkaniach rodzinnych, a niewiele ich jeszcze pozostało. Jutro próba do Koncertu Rosyjskiego - gramy w najbliższy czwartek we wrocławskim klubie Firlej. Te koncerty odbywają się średnio raz na rok więc zapraszam Was bardzo serdecznie na to szczególne wydarzenie! :)

Jestem silna jak dawno już nie byłam. Nie boję się - wiem, że wszystko zależy tylko i wyłącznie ode mnie!
Chwytam więc chwilę - pamiętajcie: lepiej żałować rzeczy, które się zrobiło niż tych, które chciało się zrobić a zabrakło na nie odwagi! Teraz i tu :) If you know what I mean ;)

Cameleon

2011-03-16T14:21:00.000+01:00

Cisza. Pustka. Wiatr nawet nie szemrze. Wyciszyć się, wrócić do samej siebie. Potrzeba jest wielka, to też sposób na złość. Wściekłość nieplanowana, podstępna, zakradająca się do świadomości przenikając komórki cielesne. Na siebie samą.
Dźwięki - kojące, czasem niezauważalne - saksofon, uderzenie w struny gitary, oddech na skórze.

Czasem się boję. Tak, bardzo nawet. Bojaźń niewskazana, wypłaszająca odwagę i pozostawiająca nicość.

Natura przynosi Wyciszenie , schowanie się do wnętrza siebie (czy to możliwe?). Nie zrozumiesz tego co mam w głowie bo jesteś inna. Nie będziesz wiedział kiedy gest mnie urazi. Nie pokażę tego po sobie. Przemilczę. Ale do czasu. Gdy będę gotowa i wystarczająco zmęczona - odejdę. Znów wyruszę w drogę, daleką, nieznaną, na inny ląd, do innych ludzi. Powiem im to co już wielokrotnie - jestem wolnym, niezależnym organizmem. Pojawiam się tylko na chwilę, zmieniam kształt tak samo jak zmieniam zdanie.

Tak. Jestem kapryśna, coraz bardziej zirytowana. Kłamstwo - nienawidzę. Wolę niewiedzę. Niewiedza jest błogosławieństwem. Czasem tak, a czasem nie. Rozumiesz? Jak możesz to pojąć skoro sam błądzisz?
Nie zrozumiesz. Tak jak ja siebie nie rozumiem. Ani Ciebie, ani jej, ani jego.

Ty też się boisz? Strach to tylko cień. Z cieniem nie wygramy. Ale możemy się odwrócić do światła. Jeszcze nie teraz. Cień mi odpowiada. Jeszcze nie teraz...

Nie chcę się zmieniać, ale wyciągam wnioski. Jestem obserwatorem. Widzę co się dzieje. Jest coraz cieplej, świeci słońce - jasność. I nagle..... Szarość. Życie.

Trwajmy w nim więc.

Confessions

2011-03-04T16:43:00.000+01:00

Czasem zdarza się w naszym życiu coś, czego się wcale nie spodziewamy. Spada jak grom z jasnego nieba i blokuje możliwości logicznego myślenia. Paraliżuje nas strach, wcześniej skrzętnie skrywany w zakamarkach duszy i stajemy twarzą w twarz z duchami przeszłości, swoimi słabościami, błędami popełnionymi nieświadomie.
Kiedy pozwolimy sobie na chwilę samotności, poszukiwanie przyczyn zachowań i tego dziwnego "adrenaline rush", pozostaje jedynie wyciągnięcie wniosków.

Przyznaję się zatem sama przed sobą: boję się. Teraz już wiem dlaczego. Ale czy jestem w stanie jasno określić czego? Skoro znam powody niepowodzeń, widzę, że teraz postępuję zupełnie inaczej niż poprzednio - czego się bać?
Zarzucam więc tę praktykę i rzucam się na wody nieznanych wrażeń i doświadczeń. Wiara w powodzenie przedsięwzięcia to już połowa sukcesu. Zawsze ufałam swojej intuicji, wiem, że i teraz polegając na niej osiągnę sukces. Klucz do sukcesu? Szczerość, otwartość, bycie sobą w całej rozciągłości. Taka jestem i taką pragnę być zaakceptowana. Niczego nie przyspieszam. Delektuję się chwilą.

Amazing

2011-02-15T16:45:00.000+01:00

Ostatni miesiąc dostarczył mi nie lada emocji - ciągła nerwowa praca, walka z czasem, strach, płacz, depresja i desperacja... Udało się to jednak przezwyciężyć i dziś, z całą odpowiedzialnością za te słowa przyznaję, że było warto. Wisienką na torcie był miniony weekend.

11 godzin w pociągu, 5 egzaminów na uczelni, próba, sesja zdjęciowa do 4 rano, sesja nagraniowa całą niedzielę i powrót do Wwy - 10 godzin w pociągu.

Udało się zrealizować plan. Sądziłam, że to niemożliwe!!! Ta sesja, moje przeobrażenie się, możliwość pokazania drugiej strony mojej natury - nadal nie mogę uwierzyć w to co się działo we Wrocławiu! Osoby, które były ze mną doskonale wiedzą o czym piszę, pozostali muszą poczekać na zdjęcia, na których wszystko widać. Wyszło ze mnie samo zło... Ale - i jestem tego pewna - byłabym w stanie pracować tak na co dzień. Praca to nie łatwa, jednak gdy człowiek musi się po czymś takim zmierzyć z codziennością powstaje pytanie - kim naprawdę jestem, czym chcę się zajmować? Od lat próbuję pogodzić normalny tryb pracy z artystyczną pasją. Mam wrażenie, że w każdym środowisku odkrywam inną stronę swojej osobowości - bo przecież inaczej widzą mnie współpracownicy w biurze, znajomi z uczelni, współlokatorzy, przyjaciele z wokalnego ogródka...
Wiem, że coś we mnie pękło w tym roku. Wiem czego chcę i po to sięgam, a w sercu czuję niesamowity spokój... Nie boję się skrzywdzenia gdyż nie pozwolę na wyrządzenie mi krzywdy. Nie boję się utraty pracy bo wiem, że jestem za dobra by ze mnie zrezygnowano. Problemem dotychczas było podjęcie decyzji o rezygnacji z któregoś projektu. Udaje mi się tak manewrować swoim czasem by wszystko pogodzić.

Cieszę się, że mam wsparcie od bliskich, ciepłych i kochanych osób - to daje naprawdę wiele energii! :)

p.s.
od marca zmiana rozkładu jazdy PKP i jeszcze dłuższe podróże.... :(

Nowe postanowienie noworoczne :)

2011-01-24T19:34:00.000+01:00

Nowy Rok przysparza mi wielu nieprzewidzianych zdarzeń, wrażeń i emocji. Jeszcze się styczeń nie skończył a ja nie mam zielonego pojęcia za który projekt zabrać się w pierwszej kolejności. Pracowitość to jedno a pracoholizm to drugie. Miałam kiedyś taki rok, w którym poświęciłam się pracy całkowicie. Tak naprawdę praca była całym moim życiem. Poskutkowało to zdrową(?) depresją i w efekcie końcowym przeprowadzką z Warszawy do Wrocławia. Po powrocie do stolicy czułam, i nadal wiem, że była to jedna z najlepszych podjętych przeze mnie decyzji. Dziś praca niesamowicie cieszy bo robię to co lubię. Jedyne, czego nie mogę się pozbyć to wrażenie, że znów nie poświęcam wystarczająco dużo czasu na swoje potrzeby. Zbytnio przejmuję się opiniami innych, podporządkowuję się. A w środku rośnie bunt. I tak o to powstało kolejne postanowienie noworoczne - więcej myśleć o sobie :)
Życząc sobie powodzenia pozdrawiam Was bardzo serdecznie :)

2010/2011

2010-12-29T10:51:00.000+01:00

Zostały dwa dni do końca roku.

Nie jestem zwolenniczką podsumowań, zawsze starałam się nie rozpamiętywać minionych wydarzeń. Jednak rok 2010 jest zupełnie inny niż lata wcześniejsze. Kończy się bardzo szybko, można by nawet powiedzieć, że za szybko!

Pierwsze trzy miesiące spędziłam na walce - o siebie, o pracę, o obecność muzyki w moim życiu. Na szczęście nie toczyłam tej walki sama - są wokół mnie osoby bardzo bliskie mojej duszy, wspierające i kochające bezwarunkowo. Dzięki nim patrzę w przyszłość bez obaw.

Później wszystko nabrało tempa - nowa praca, nowe mieszkanie, nowi znajomi, nowe przygody.

Odwiedziłam takie miejsca jak: Wrocław, Opole, Warszawa, Kraków, Toruń, Katowice, Poznań, Łódź i wiele innych po drodze. Połowę czasu spędziłam w pociągu, drugą zaś na muzycznych spotkaniach z Wariatami. Kontynuuję naukę na kierunku, który uwielbiam, o wiele więcej piszę, poszukuję swojej ścieżki w tym zagmatwanym życiu i coraz lepiej poznaję siebie.

Skonfrontowałam wizerunek mojej osoby widziany przez otoczenie z tym wewnętrznym postrzeganiem samej siebie i powiem szczerze - nie czytacie wszystkiego. Trzeba będzie pokazać pazurki.

Każdego roku modliłam się, by w następnym dostać mniej kopniaków w tyłek. Teraz wiem, że 2011 będzie lepszym rokiem niż obecny. A obecny - to jest naprawdę BARDZO DOBRY ROK!

Są cele do osiągnięcia, zaczynam już od pierwszego (i rzeczywiście tak będzie!).

Nie napiszę - "trzymajcie za mnie kciuki" - nie ma takiej potrzeby, i tak mi się uda ;)

Wam - dziękuję za ponad 2000 odsłon tego bloga. Dziękuję za uwagę, komentarze - również te krytyczne, dzięki nim się uczę i rozwijam. Zaczynało się od 2-3 odsłon jednego wpisu. Teraz średnia to 200. Zaglądacie z przeróżnych stron świata. Mam nadzieję, że moje kolejne opowiastki również przypadną Wam do gustu.

I tym optymistycznym akcentem... HAPPY NEW YEAR!!! :) :)

Zdjęcia zaczerpnięte ze stron:

www.mojaszuflada.blox.pl

www.wrzuta.pl

www.filmweb.pl

Koncert Uniatowski Project

2010-12-28T00:38:00.000+01:00

Jeśli mogę polecić coś od siebie - tak zupełnie prywatnie, bez obiektywności a wręcz popadając w skrajny subiektywizm,
obiektem moich zachwytów będzie Uniatowski Project.

Do niedawna nie miałam pojęcia, że taka muzyka powstaje w naszym kraju. Ci muzycy otwierają oczy na piękno współbrzmień, bawią się dźwiękami. Kiedy grają pokazują, że w Polsce można robić coś nie tylko dla pieniędzy.
Gdy pierwszy raz usłyszałam ich na próbie nie potrafiłam opisać emocji, jakie narodziły się w moim sercu. Wzruszyłam się niezmiernie i tym bardziej żałuję, że jutro nie będę mogła być świadkiem popisów tych jakże uzdolnionych muzyków!

Jeśli wybieracie się do Sopotu nie może zabraknąć Was na tym koncercie!

28.12.2010

Versalka

Bohaterów Monte Cassino 63

Sopot, Poland

Posłuchajcie najpierw nagrania z koncertu zarejestrowanego w Lublinie:

http://www.myspace.com/uniatowskiproject

Bilety w cenie:

15 zł (karta klubowa)
20 zł (przedsprzedaż)
30 zł (dzień koncertu) do nabycia w klubie i na www.bilety.versalka.pl

Początek koncertu: godz. 20.00

POLECAM!!!

Magia

2010-12-20T16:53:00.000+01:00

Wirujące płatki śniegu... Widzę je za oknem. Oczami wyobraźni wspominam siebie - małą dziewczynkę zafascynowaną magią chwili, cudownością konstrukcji jednej mikroskopijnej śnieżynki. Mam wrażenie, że takie jest również moje życie - wydaje się białe a jednak jest przezroczyste, ma piękny kształt, chcemy by było miękkie a ono potrafi odmrozić wszystkie części ciała. Mimo wszystko kocham życie. Pewnie kiedyś się roztopię, jak każda śnieżynka. Ale zanim to nastąpi pocieszę się jeszcze wolnością :)

Uwielbiam zimę - właśnie taką, jaką widać za oknami. Popadam w nostalgiczne nastroje i delektuję się romantyzmem. Choć do końca roku przemierzę jeszcze mnóstwo kilometrów i po raz kolejny zbratam się z siedzeniami TLK to resztę czasu zamierzam spędzić dogadzając swojemu organizmowi - wysypiam się, dbam o swoje dobre samopoczucie, czytam książki, uczę się, nie piję alkoholu i przede wszystkim - planuję i marzę. Wizualizuję. Tern rok dostarczył mi wielu trudów. Uważam jednak, że jest bardzo dobry. W sercu czuję spokój gdyż wiem, że następny będzie jeszcze lepszy :)

Wszystkiego muzycznego życzę!