க ரா - எழுத்தும் வாசிப்பும்

இருண்ட கானகத்தின் நடுவிலே

2021-08-23T08:22:00.009-04:00

ஒரு பின்வாங்கல்

அது 2006.. 2004ல் அந்த குழுமத்தில் சேர்ந்து 2005லயே ஹெச்1 விசா பெற்று அமெரிக்கா போய் அங்கே இருந்து மெக்சிகோ போய் மறுபடியும் அமெரிக்கா வந்து அங்கேயே வேறு வேலை வாங்கி செட்டில் ஆகி விடலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்ததை எப்படியோ மோப்பம் பிடித்த எனது குழுமம் என்னை மறுபடியும் இந்தியாவுக்கே வரவழைத்தது. அன்றைக்கும் இன்றைக்கும் அப்படித் திரும்புபவர்கள் பேப்பர் போடுவார்கள். அதே மாதிரி வந்த சில நாட்களிலேயே நானும் பேப்பர் போட்டேன். நான் ஆஃபர் வாங்கியிருந்த குழுமம் என்னைப் பெங்களூருக்கு வரச் சொன்னது.

அதற்கு முன்னர் என் வாழ்நாளில் என் கல்லூரி சீனியரின் தயவில் அங்கே ஒரு பதினைந்து நாட்கள் இருந்திருக்கிறேன். எம்.எஸ்.சி முடித்த பின்னர் கடைசி செமஸ்டரில் செய்ய வேண்டிய புராஜ்க்டுக்காக பெங்களூரில் ஒவ்வொரு சாஃப்ட்வேர் குழுமமாக ஏறி இறங்க நாங்கள் ஒரு பத்து பேர் அங்கே போயிருந்தோம். அந்த கதைக்குப் பின்னர் வருவோம், எப்பொழுது விடியும் என்று புரிந்து கொள்ளவே முடியாத ஊர் அது. அத்தோடு வேறு சில அக காரணங்களும் ஆட்டிப்படைத்தாலும் அங்கே போவதில் உறுதியாகி என் குழுமத்தில் பேப்பர் போட்டு விட்டேன்.

நாட்கள் நெருங்க எனது மேனேஜர் என்னைக் கூப்பிட்டு பேசக்கானோம்.  இதற்கு நடுவில் ஆஃபர் வாங்கியிருந்த குழுமத்தில் இருந்து ஹெச்.ஆர் கூப்பிட்டுப் பெங்களூரில் ஜாயின் செய்தவுடன் நீங்கள் கத்தார் செல்ல வேண்டியிருக்கும் என்றார்.  எனக்கு அள்ளு கழன்று விட்டது.  மிடில் ஈஸ்ட்டா மிகவும் சூடாக இருக்குமே என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.  நாட்கள் போகப்போகக் கடைசியாக எனது மேனேஜர் ஒரு சுப நாள் காலையில் என்னை அவரது அறைக்குக் கூப்பிட்டார். 

அவரது பேச்சு இப்படித்தான் இருந்தது. 

“என்ன ராம் நீ பண்ணது உனக்கே நலலாயிருக்கா.  நான் நினைத்தேன் ,, நீயும் என்னைய மாதிரியே கிராமப்புறத்தில் இருந்து வந்தவன்,  என்னைய மாதிரியே நிறைய effort போட்டு நல்லா வேலை பண்றவன்.  அத்தோட என்னைய மாதிரியே வேலை பார்க்கிற இடத்துக்கு நிறைய loyal அ இருப்பேன்னு நினைச்சேன்.  நீ என்ன என்ன நினைச்சுட்டு இருக்கியோ எனக்குத் தெரியாது.  ஆனால் நான் உன்ன ரொம்ப நம்பினேன்.  ஆனா நீ என் நெஞ்சிலேயே ஏறி மிதிச்சுட்டப்பா” 

கடைசியா அவர் சொன்னதைக் கேட்டவுடன் நியாயமாக எனக்கு அழுகை பொங்கி வந்திருக்க வேண்டும்.  அல்லது அப்படி நடித்திருக்காவாவது செய்திருக்க வேண்டும்  ஆனால் அடக்க முடியாமல் சிரித்து விட்டேன்.  அதைப் பார்த்த அவர் அவரது பையில் வைத்திருந்த ஒரு பெரிய மாத்திரை பெட்டியைப் பிரித்து மாத்திரைகளை எடுக்க ஆரம்பித்தார்.  அவரது கைகள் நடுங்கிக்
கொண்டிருந்தன.  இத்தனையையும் பார்த்தும் நான் சிரிப்பதை நிப்பாட்டவில்லை. என்னை அந்த இடத்திலிருந்து போகச்சொன்னவர் மறுபடியும்  சாயந்தரமாக என்னை அவரது அறைக்கு அழைத்து அந்த குழுமத்தில் உனக்கு என்ன தராங்களோ அதையே நான் தரேன்.. நாளைக்கு காலைல உன் கைக்கு பேப்பர் வரும்.. இப்ப உன் இடத்துக்கு போ என்றார். 

இப்படியாக அடுத்து வந்த சில நாட்கள் போக ,  சிறிது நாட்கள் கழித்து என்னைக் கூப்பிட்டு டிரினிடாட் போறியா என்றார். 

அப்பொழுது இருந்த மனநிலையில் சரியென்று தலையாட்டி விட்டேன்.  எல்லா வெளிநாடும் அமெரிக்கா போலத்தான் இருக்கும் என்று மனதில் ஒரு நினைப்பு. ஆனால் ஒரு இருண்ட கானகத்தில்  பாம்பு பூரான்களுக்கு நடுவில் தனியாக மாட்டப்போவது எனக்கு அப்பொழுது தெரியாது

Delhi Saha ... அப்பொழுதான் நீண்ட  நாட்களுக்குப் பின்னர் இந்தியாவில் வந்து இறங்கியிருந்தேன்.   

முதல் பயணம் டிசம்பர் 2005 சென்னை -> லண்டன் -> சிக்காக்கோ ->புயர்தோட்ரிக்கோ -> சிக்காக்கோ -> மெக்சிகோ -> அமெரிக்கா  -> இந்தியா(  அக்டோபர் 2006)

இரண்டாவது பயணம் - நவம்பர் 2006 - அமெரிக்கா -> புயர்தோட்ரிக்கோ -> இந்தியா மார்ச் 2007 . 

மறுபடியும் மே மாத கடைசியில் பயணம் கிளம்புகிறேன் என்று சொன்னவுடன் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் சற்று வருத்தம்தான்.   இருந்தாலும் எதிர்ப்பாய் எதுவும் சொல்லவில்லை.பயணம் இறுதி முடிவு எடுக்கப்பட்டது. பயண வழி சென்னை -> டெல்லி(உள்நாட்டு முனையம்) -> டெல்லி (வெளிநாட்டு முனையம்) -> லண்டன் ஹீத்ரு -> லண்டன் கேட்விக் -> ஜமைக்கா -> டிரினிடாட் மிக நீண்ட பயணம் அது.   சென்னையிலிருந்து சாயங்காலம் 6.10க்கு டெல்லி - டெல்லியிலிருந்து அதிகாலை ஒன்றரை மணிக்கு லண்டனுக்கு என்று நினைவு.  

என்னை வழி அனுப்ப அப்பா/அம்மா,  அத்தை/மாமா நான்கு பேரும் சென்னை விமான நிலையத்திற்கு வந்திருந்தனர்.  வெளிநாட்டு விமானங்களுக்குத்தான் மூன்று மணி நேரம் , முதலில் உள்நாட்டு விமானம்தானே என்ற நினைப்பில் சென்னை விமான நிலையத்திற்கு வந்த நேரம் சாயங்காலம் ஐந்து மணி.  என்ன நினைப்பில் இருந்தேனென்றால் டிக்கெட்டில் 18.10 என்று அச்சிடப்பட்டிருந்த நேரம் எனது மனதில் 8.10 என்று பதிந்திருந்தது.   விமான நிலையம் வந்து இறங்கி நிதானமாகக் காப்பி வாங்கி குடித்து(ஒரு காப்பி ஐம்பது ரூபாய் என்று நினைவு)  எல்லோருக்கும் பை சொல்லிவிட்டு உள்ளே லக்கேஜ் செக் பண்ண வந்த நேரத்தில் விமானம் கிளம்பியிருந்தது.  

ஒரே பதற்றம்.  

1) விமானத்தைத் தவற விட்டது. 
2) அடுத்த விமானம் இரவு 8 மணிக்குத்தான். 
3) இடைப்பட்ட நேரத்தில் விமான நிறுவன ஊழியர் சொன்னது , அங்கேயிருந்து மும்பைக்குப் போய் அங்கே போய் டெல்லி செல்வது. 
4) ஒரு வேளை விமானத்தை பிடிக்கவில்லையென்றால் அலுவலகத்தில் டிக்கெட் காச கேட்ருவாங்களோ !!!! 

நான் இரவு 8 மணி விமானத்தையே தேர்ந்தெடுத்தேன். 

அடுத்த பிரச்சனை , பெட்டிகளை செக் இன செய்வதில்.  முதல் பெட்டி பெல்ட்டில் போனவுடன் இரண்டாவது பெட்டியைத் தூக்கி வைக்கும் போது 
” Sir only one Check in Baggage allowed " .
"No i am a international Traveller.  In BA flights two check in baggage's are allowed for economic Class"
"No sir you are first travelling up to Delhi na" 
நான் பதிலுக்கு ஒரு பெரிய “ No " 

பின்னர் அவர் எங்கெங்கோ பேசி ஒரு வழியாகப் பெட்டிகளை செக் இன் செய்து , போடிங் பாஸ்களை பெற்றுக் கொண்டு டெல்லி விமானத்தை பிடித்தேன். 

கிட்டதட்ட ஒரு இரண்டு இரண்டரை மணி நேரம் பயணம் செய்து டெல்லி வந்து இறங்கினேன்.  டெல்லியில் உள்நாட்டு விமான முனையம் ஒரு இடம் , வெளிநாட்டு முனையம் அங்கே இருந்து ஒரு பத்திருபது கிலோ மீட்டர் தள்ளி.  ஆயிற்றா பெட்டிகளை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தால் இரண்டு முனையங்களுக்கும் இடையே ஓடும்  இலவச பேருந்து 11 மணி வரைக்கும்தான் என்று சொன்னார்கள். 

வேறு வழியே இல்லாமல் ஒரு டாக்சியை பிடித்து டெல்லி வெளிநாட்டு முனையத்தை வந்தடைய நடு இரவு ஆகியிருந்தது. இதில் சென்னலையே மிஸ் பண்ணியிருக்கலாம் , வீட்டுக்கு போயாவது தூங்கியிருக்கலாம், என்று நினைப்பு வந்தாலும் பெட்டிகளைத் தள்ளிக் கொண்டு ஓடினேன். அப்பொழுது வைத்திருந்த பெட்டிகளில் ஒரு பெட்டி விஐபி பெரிய்து , தூக்கினால அத்தனை கனம் . இறங்கிய உடன் அங்கே முதலில் ஸ்கேனிங் பெல்ட்டில் பெட்டியைப் போட்டு பின்னர் எடுத்துக்கொண்டு செக் இன கவுண்டர் நோக்கி ஓடும் போது பெரிய பெட்டி சரியாகக் காலில் விழுந்து வலது கால் கட்டை விரலை ரத்தக் களரியாக்கியது. ஒரு வழியாக வலியைத் தாங்கிக் கொண்டு பெட்டிகளை செக் இன செய்து விட்டு பாதுகாப்பு சோதனை வரிசைக்குப் போய் நின்றிருந்த கடைசி மனிதரிடம் ”My flight going to start in 30 mins. Could you please allow me to move in front of you" என்று கேட்டதற்கு "Please check with all the peoples standing before me" என்றார். அங்கே வரிசையில் எப்படியும் ஒரு ஆயிரம் பேராவது நின்றிருப்பர்.

சே இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டது விமானத்தைத் தவற விடத்தானா என்று என்னையே நானே  நொந்து கொண்டிருக்கையில் வந்த அறிவிப்பு எனது பெயரைச் சொன்னது.  முன்பாக நின்றிருந்தவரிடம் அந்த இராமசாமி நான் தான் அப்பா என்று சொல்ல சிரித்துக்கொண்டே வழி விட்டார்.  அப்படியாக டெல்லியை விட்டுக் கிளம்பினேன்

க ரா

சண்டமாருதம் (எ) ஓல்டு மங்க்

2021-07-16T08:28:00.005-04:00

சாத்தூரிலிருந்து சற்றே தள்ளியிருந்த புதுப்பாளையத்தில் ஒரு சந்தின் கடைசியில் இருந்த வீட்டின் முன் நின்றிருந்தான் ராம் பிரசாத். ராகவி சொல்லியிருந்த வீட்டின் அடையாளங்களை மனதில் மீண்டும் ஒரு முறை ஓட்டிப்பார்த்துச் சரிபார்த்துக்கொண்டான். சாத்தூர் பஸ்ஸடாண்டில் இருந்து அங்கே வர ஆட்டோக்காரன் 60ரூபாய் சொல்வான் என்றிருந்தாள், சரியாக ஆட்டோக்காரனும் 60ரூபாய் என்று சொல்லி இவன் பரசை பாக்கெட்டில் இருந்து எடுக்கும் வரை அமைதியாக இருந்து தலையைச் சொரிய ஆரம்பித்தான். ராகவியைப் பார்க்கும் மகிழ்ச்சி மனதில் பொங்கி வழிந்ததால் அவன் 60க்கு 100 ரூபாயாகத் தந்து ஆட்டோக்காரனை அனுப்பி வைத்தான். இரண்டாவதாக ராகவி சொல்லியிருந்த மாதிரி மெயின்ரோட்டிலிருந்து இடது புறமாக உள்ளே நுழைகையில் ஒரு ஒத்தை பனைமரமும் அதன் கீழ் ஒரு அம்மன் கோயிலும் இருந்தது. அங்கேயிருந்து ஆற்றங்கரையை நோக்கித் திரும்பிய தெருவில் கடைசி வரை வந்து வலது புறமாகத் திரும்பும் சந்தில் திரும்பி கடைசியாக வந்தால் வீட்டின் வாசலில் ஒரு வேப்ப மரமும், காம்பவுண்டின் உள்ளே இரண்டு தென்னை மரங்களும் இருக்கும். எல்லாம் சரியாகத்தான் இருந்தது. இதற்கெல்லாம் மேலே வீட்டின் மேலே ஒரு வளைவு இருக்கும் , அதில் தொங்கும் பலகையில் ம.சண்டமாருதம், Ex.Military, Prop : அய்யனார் பைனான்ஸ் என்றிருக்கும் இருந்தாள். ஆட்டோவில் இருந்து இறங்குகையில் ஒரு முறை வாசித்திருந்தாலும் மீண்டும் ஒரு முறை வாசித்தான். சரியாகத்தான் இருந்தது.

வீட்டின் காலிங் பெல்லைத் தேடினான். எங்கேயிருக்கிறது என்றே தெரியவில்லை. எப்படி வீட்டிற்குள் நுழைய என்ற குழப்பத்திலேயே நின்றிருந்தான். அப்போது திடீரென்று அங்கே என்ஃபீல்டு பைக்கில் ஒருவன் வந்து வீட்டின் முன் இறங்கினான். அவனுக்கு ஒரு 28 வயது இருக்கும். ராகவி அவளுக்கு ஒரு அண்ணன் இருக்கிறான் என்று சொல்லியிருந்தால். அவனாக இருக்குமோ என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில் பைக்கில் இருந்து இறங்கியவன் “நீங்க யாரு ? “ என்றான்.

“நான் ராம் பிரசாத், ராகவி கூட ஒன்னா வேலை பார்க்கிறேன். ராகவிய பார்க்க வந்துருக்கேன்”

“அப்படியா ? எங்க இருந்து வரிங்க ? “

”சென்னை”

இதைக் கேட்ட அவனின் முகம் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தது.

“நான் ராகவியோட அண்ணண் தான். உள்ளே வாங்க “ என்று சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே நுழைய இவனை பின் தொடர்ந்து உள்ளே நுழைந்து கொண்டே “உங்க வீட்டுல காலிங் பெல் கிடையாதா “ என்றான் ராம்பிரசாத்.

“அங்கதான் இருக்கு. நீங்க வாங்க “ என்று அவன் பேசி முடிக்கையில் முன் அறை வந்திருந்தது. அங்கே ஒரு சின்ன அலமாரி மாதிரி இருந்தது. அதில் சில கணமான கயிறுகள், சின்ன சின்ன டப்பாக்களில் ஏதோ மருந்துகள் மாதிரி, ஒரு சின்ன அருவாள், இதோடு செருப்புகளும் ஒவ்வொரு ரேக்குகளில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டு இருந்தன. அதற்கப்புறம் எதிர் எதிராக இரண்டு வயரால் பின்னப்பட்ட சோபாக்கள் இருந்தன. சுவரில் ஒரு பக்கம் ஒரு பெரிய அம்மன் படம் ஃப்ரேம் செய்து மாட்டப்பட்டிருந்தது. இன்னொரு பக்கம் சுவரில் ஒரு பெரிய படத்தில் பெரியதாக மீசை வைத்துக்கொண்டு இன்னொருவருக்குச் சால்வை போற்றுவது மாதிரி இருந்தது படம். சால்வை தோளில் போற்றப்பட்டவரை டீவி செய்திகளில் பார்த்திருக்கிறான். தமிழகத்தின் ஒரு கட்சியின் சார்பில் விவாதங்களில் கலந்து கொள்வார். அந்த பெரிய மீசைக்காரர்தான் அவன் பார்க்க வந்திருக்கும் சண்ட மாருதமாக இருப்பார் போல. ராகவியின் அப்பா, அவனது வருங்கால மாமனார். எப்படியாவது அவரை சம்மதிக்க வைத்து அதை நிஜமாக்கி விடத்தான் அங்கே வந்திருக்கிறான்.

ஒரு தடவை ஆபிஸ் கேஃபிடேரியாவில் ராகவி அவள் அப்பாவை பற்றிச் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது “எங்க தாத்தா சரியான கிறுக்குன்னு நினைக்கிறேன். எப்படி உலகத்துல யாருக்கும் வைக்காத பேரா எங்கப்பாக்கு தேடி இப்படி ஒரு பேர வச்சாரேன்னு தெரியிலை. எங்கப்பாவும் சரியான கிறுக்கு தெரியுமா. ஒருதடவ பரிட்சைல பெயில் ஆயிட்ட பயத்துல எங்கண்ணன் ரேங்க் கார்டுல கடைசி தேதி வரைக்கும் அப்ப்பாகிட்ட கையெழுத்தே வாஙகல..ஸ்கூல்ல கண்டு பிடித்துக் கூப்பிட்டு விட்டாங்கன்னு போயி, பையன பத்தி புகார் சொன்னவங்க கிட்ட பரிட்சை பெயில் ஆகறதெல்லாம் விசயமே இல்லை சார்; பையன் எப்படி மத்தவங்கள மதிச்சி நடக்கிறானா, மத்த வங்க கூட சண்டைபோடாம எல்லாத்தயும் அரவணைச்சு போறானா, அமைதியா இருக்கானா இதெல்லாம் பாருங்க. அப்படி இப்படின்னு அவங்களுக்கே அட்வைஸ் பண்ணிட்டு வந்துட்டாரு. அன்னிக்கு நைட்டு இவர் செம தண்ணி. சாப்பிட்டுக் கிட்டு இருந்தவன பரிட்சைல பெயில் ஆனவனுக்குச் சாப்பாடு ஒரு கேடானுட்டு இழுத்துப்போட்டு ஒரே அடி. இன்னொரு சமயம் இவரிடம் கடன் வாங்கினவன் கொடுக்கலேன்னு கோர்ட்டுல கேஸ் போட்டு ஜப்தி நிலைக்கு கொண்டு போய்ட்டாரு.. இன்னொரு நாள் அவனே கால கெந்தி கெந்தி நடந்துட்டு வந்துட்டு இருக்கான் ரோட்டுல. இவர் அவன பார்த்த சமயம் அவன் கண்ணுல தூசி விழுந்திருக்கனும்னு நினைக்கிறேன், கண்ண கசக்கிட்டு நின்னவன பார்த்து என்னடா ரோட்டுல கண்ண கசக்கிட்டு நிக்கன்னு கேட்டுருக்காரு, அவன் சோத்துக்கே வழியில்லை அண்ணாச்சி, பஸ்ஸுல விழுந்து சாவலாம்னு ரோட்டுல நிக்கேன்றுக்கான். உடனே இவருக்குக் குற்ற உணர்ச்சி, பொறுக்காம கைல இருந்த ரூபாய அவன் கிட்டயே கொடுத்துட்டு வந்துட்டாரு, ஏங்கிட்டயும் பாசமா இருப்பாருன்னுல்லாம் நினைக்க முடியாது, எப்ப பிராண்டுவாரு எப்ப கொஞ்சுவாருனுல்லாம் தெரியாது. இருக்கிறதலயே எங்க அம்மாதான் பாவம்”

உள்ளே போனவனின் சத்தத்தையே காணும். மேலே மாட்டியிருந்த ஃபோட்டோவயும் அந்த பெரிய மீசையையும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கப் பயமாக இருந்தது. அதோடு எதிரே மாட்டியிருந்த அம்மனின் படம், பெரிய கண்களுடன் கையில் ஒரு வேலோடு, ஏதோ அரக்கனை வதம் செய்வது மாதிரி, அதோடு உள்ளே நுழையும் போது பார்த்த அருவாள் எல்லாம் என அவன் மனதை ஏதோ செய்ய வயிறு வேற கலங்கி ஒரு மாதிரியாக உட்கார்ந்திருந்தான். ராகவிக்கு ஒரு டெக்ஸ்ட் மெசேஜ் அனுப்பலாம் என்று நினைத்து , வேறு ஏதாவது பிரச்சனை வருமோ என்று பயந்து போய் எடுத்த மொபலை மறுபடியும் பைக்குள்ளேயே வைத்தான். வயிறு அதிகமாகக் கலக்கவே வேறுவழியில்லாமல் எழுந்திருக்க முனைகையில் உள்ளே போனவன் வெளியே வந்து ” வாங்க உள்ள, அப்பா கூப்டறாரு ” என்றான். சொன்னவனிடம் கேட்கலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்து வேறு வழியில்லாமல் வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டே “ப்ரோ வீட்டில் கழிப்பறை எங்க இருக்குன்னு சொல்றீங்களா “ என்றான்.

கழிப்பறையில் உட்கார்ந்திருந்தவனுக்கு அப்போதுதான் ராகவியின் அண்ணனை ப்ரோ எனச் சொன்னது நினைவுக்கு வந்து தலையில் அடித்துக்கொண்டான். இப்போது வயிற்றில் பாரம் நீங்கி , மனது கொஞ்சம் தெளிவான மாதிரி இருந்தது. கழிப்பறையை விட்டு வெளியே வந்தவனுக்கு எதிர்த்த மாதிரி ஒரு எலுமிச்சை மரம் நின்றிருந்தது. கழிப்பறையை ஒட்டியமாதிரி குளியலறை; இது எல்லாம் வீட்டின் கடைசியில் இருந்தது. வீட்டின் அமைப்பே வித்தியாசமாக இருந்தது. உள்ளே நுழைந்த உடனே அவன் உட்கார்ந்திருந்த வரவேற்பறை, அதை அடுத்து நல்ல விசாலமான ஒரு பெரிய அறை அதன் இடது மூலையிலும், வலது மூலையிலும் இரண்டு அறைகள், வலது மூலையிலிருந்த அறைக்கு எதிராக ஒரு வழி மாதிரி இருந்ததில் நடந்தால் ஒரு சின்ன அறை சாமி படங்கள் மாட்டியிருந்தது, அதை கடந்தால் சமையலறை , அதைக் கடந்து வந்தால் முற்றம் மாதிரி வெட்டவெளியாக ஒரு இடம், அதில் அவன் சொன்ன மாதிரி ஒரு எலுமிச்சை மரம், ஒட்டியமாதிரி குளியலறையும், கழிப்பறையும். கழிப்பறையில் இருந்து மறுபடியும் வீட்டுக்குள் நுழையும் போதுதான் இந்த அமைப்பை அவன் ஒரு அளவுக்குப் புரிந்து கொண்ட மாதிரியிருந்தது. சமையலறையில் இரு பெண்கள் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அதில் ராகவியின் அம்மா யார் எனத் தெரியவில்லை. அடுத்து சாமியறையை கடந்து அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அங்கே ஒரு பக்கம் ஒரு பெரிய டீவியும், அதற்கு எதிர்த்த மாதிரி ஒரு பெரிய சோபாவும் , அதற்கு வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் இருவர் உட்கார்வது மாதிரி இரண்டு சோபாக்களும் இருந்தன. பெரிய சோபாவில் சண்டமாருதம் உட்கார்ந்திருந்தார். இனிமேல் அவரை பெயரைச் சொல்லி மனதில் கூட நினைக்கக்கூடாது, அவனுக்கு அவர் மாமாதான் என்று நினைத்துக்கொண்டே அந்த பெரிய அறையை மறுபடி சுற்றிப்பார்த்துக்கொண்டே நின்றவன் உட்கார்ந்திருந்தவரின் கனைப்பில் அவரை திரும்பிப் பார்த்தான்.

“என்ன தம்பி வயிறு சரியில்லையா. வரப்ப நைட்டு கண்டத சாப்பிடிருப்பீங்க. எதுல வந்திங்க ரயிலா பஸ்ஸா ? “ என்றார்.

”இல்ல சார். எஸ்.ஆர்.எஸ் டிராவல்ஸுல வந்தேன்”

” ஓ அதாம் . பஸ்ஸுன்னா கக்கூஸ் இருந்துருக்காதுல “ என்றார்.

”ஆமான் சார்” என்றவரிடம் “சாரா !!! அது சரி , ஏன் இன்னும் நின்னுட்டே இருக்க .. உக்காருப்பா “ என்றார்.

உட்கார்ந்தவனைப் பார்த்து “ என்ன சாப்பிடற ? “ என்றார்.

எதற்கு வந்திருக்க எனக் கேட்காமல் என்ன சாப்பிடற எனக் கேட்டவரை பார்த்து நகர்புறத்திலயே வளர்ந்த அவனுக்கு வித்தியாசமாக இருந்தது. அதோடு வந்து இவ்வளவு நேரம் ஆகியும் ராகவியைப் பார்க்கமுடியவில்லை. வரும் முன்னர் அவளுக்கு அழைக்க நினைத்து ”இந்த நாளில் இந்த நேரத்துக்கு வா வரதுக்கு முன்னாடி கூப்பிட்டுத் தொலைக்காத. மெட்ராஸ் மாதிரி கிடையாது இங்க” என அவள் சொல்லியிருந்தது நினைவுக்கு வர அவளிடம் சொல்லாமலயே வந்திருந்தான். இவனது எண்ண ஒட்டத்தைப் புரிந்து கொண்டவர் மாதிரி

“என்னப்பா யோசிக்கிற. வந்தவன் ஏன் எதுக்குன்னு கேட்காமல் சாப்பிட சொல்றேன்னு பார்க்கறியா… எதிரியே வீட்டுக்கு வந்தாலும் மூதல்ல சாப்பிட சொல்லித்தான் எங்க பழக்கம்” என்றார். நிறுத்தாமல் உள்ளே பார்த்து கற்பகம் என்று குரல் கொடுத்தார்.

வரும்போது சமையலறையில் பார்த்த இரண்டு பெண்களில் ஒருவர் வந்து நின்றார். வந்து நின்றவரிடம் ”தம்பிக்குக் காப்பியும் அப்படியே சாப்பிட எதுவும் எடுத்துட்டு வா. எனக்கு ஒரு சொம்பில் நீசுத்தண்ணி “ என்றார்.

சிறிது நேரத்தில் காப்பியும் கூடவே சாப்பிடவே ஏதோ திண்பண்டமும் வந்தது.

வந்த காப்பியைக் குடித்துக்கொண்டே திண்பண்டத்தைக் கொறித்துக்கொண்டிருந்தவனை பார்த்து “என்ன தம்பி திங்குறீங்க.. கை நிறைய அள்ளி வாய்ல போடு” என்றவர் நீசுத்தண்ணியை குடித்துவிட்டு மீசையைத் தடவிக்கொண்டிருந்தார். மறுபடியும் அந்த மீசையைப் பார்க்க அவனுக்கு பயமாக இருந்தது. அதோடு இப்போதுதான் கவனித்தான். அவரின் கழுத்திலிருந்தது ஏதோ புலி நகம் மாதிரி இருக்க அது வேறு இன்னும் பயத்தைக் கிளப்ப , ஒரு வழியாகக் காப்பியைக் குடித்து முடித்தான்.

காப்பியைக் குடித்து முடித்தவனைப் பார்த்தவர் திண்பண்டம் இன்னும் தட்டிலிருப்பதைப் பார்த்து , என்ன தம்பி மிச்சம் வச்சிருக்க சாப்பிடு” என்றார். இவன் இல்லை என்பது மாதிரி தலையை ஆட்ட மீண்டும் உள்ளே பார்த்து குரல் கொடுக்க இப்போது உள்ளே இருந்து மற்றொரு பெண் வந்து எல்லாவற்றையும் எடுத்துச் சென்றார். அதுவரைக்கும் காத்திருந்தவர்

”ம் சொல்லு தம்பி. என்ன விசயம்” என்றார்.

பேச ஆரம்பிக்கும் முன் சுற்றிப்பார்த்தான். ஒருவரும் இல்லை. மனதிலிருந்த பயத்தை மறைத்து

“ராகவி “ என்றான்.

”ராகவியா ? ஓ மலரா சொல்லையா ? நான் எம்பொண்ண அப்படித்தான் கூப்பிடுவேன். அவ அவிக பெரியம்மாவுக்கு தொனையா படுக்க அவுக வீட்டுக்குப் போயிருக்கா. இப்ப வந்துருவா. நீ சொல்லுப்பா “ என்றார்.

”ஒன்னும் இல்ல சார். ராகவிய பார்த்துட்டு போலாம்னு வந்தேன் “ என்றான்.

அதற்குள்ளாகவே அவனுக்கு மூச்சு ஏறி ஏறி இறங்கியது.

”என்னது, ராகவிய பார்த்துட்டு போலாம்னு வந்தியா . அது சரி” என்றவர்

சொல்லிவிட்டு பெரியதாகச் சிரித்தார். சிரிப்பு அடங்கவே சில நிமிடங்கள் ஆனது. அவர் சிரிக்கும் போது அவனுக்கு வீட்டினுள் நுழைந்த போது அருவாள், பின்னால் அந்த கணமான கயிறு வீட்டுக்குள் நுழையும் போது பார்த்த பெரிய மரம், அந்த பெரிய மீசை எல்லாம் மாறி மாறி வந்து மிகவும் பயமுறுத்தியது. மிகவும் பெரியதாக மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு மேலே ஓடிக்கொண்டிருந்த மின்விசிறியையும் தாண்டி இன்னும் பயங்கரமாக வேர்க்க ஆரம்பித்தது. எழுந்து ஓடி விடலாமா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த பொழுது இன்னும் சிரித்துக்கொண்டே எழுந்தவர் உள்ளே பார்த்து “இவளே” என்றவர் “இவன் எங்க போனான் “ என்றபடி “டேய் எங்கடா இருக்க வாடா இங்க முதல்ல” என்றார்.

பக்கத்து அறையிலிருந்து வெளிய வந்த ராகவி அண்ணனையும் சமையலறையிலிருந்து வந்த ராகவி அம்மாவயும் பார்த்த உடனே “ சாரு. அவ்வளவு தூரத்துல இருந்து மலர சும்மா பார்த்துட்டு போகலாம்னு வந்தாராம் !!!” எனத் திரும்பித் திரும்பி சொல்லிக்கொண்டே அடக்க முடியாமல் சிரித்துக் கொண்டே இருங்க சார் வரேன் என்று சொல்லிவிட்டு சடாரென ராகவி அண்ணன் வந்த அறையில் உள்ளே போனார்.

ராகவி அண்ணனும் அம்மாவும் அவனைக் குழப்பத்துடன் பார்க்க பிரசாத்துக்கு ரஜினி முருகன் படத்தில் சத்தியராஜின் துப்பாக்கி ஞாபகம் வந்தது. இன்னும் பயம் கூட எழுந்து ஓட எத்தனிக்கும் போது அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தவரின் கையில் ஒரு ஓல்டு மங் பாட்டிலிருந்தது. கையில் பாட்டிலுடன் வெளியே வந்து உட்கார்ந்தவரின் முகத்தில் இன்னும் சிரிப்பு அகழவில்லை.

ஒன்றுமே புரியாமல் அவரை துருதுருவென முழித்தவனைப் பார்த்தவர் மறுபடியும் ராகவியின் அண்ணனைப் பார்த்து “கொமாரு சார் மலர சும்மாதான் பார்க்க வந்தாராம்” என்றார் சிரித்துக்கொண்டே.

சிறிது நேரம் சிரித்து அடங்கியவர் “என்ன தம்பி பயந்துட்டியா ? “ என்றார்

“கொமாரு இங்க வாடா” என ராகவியின் அண்ணனை அழைத்து பக்கத்தில் உட்கார்ந்து வைத்துக்கொண்டவர், ராகவியின் அம்மாவைப் பார்த்து மூன்று கிளாசுகளை கொண்டு வரச்சொன்னார். வேண்டாம் என முகத்தைச் சுழித்தவாறு எழுந்திருக்கப் போன ராகவியின் அண்ணனை அழுத்தி உக்கார வைத்தவர், “சார் குடிப்பீங்கள்ள” என்றார் பிரசாத்தைப் பார்த்து.

அடுத்து வந்த நிமிடங்களில் பழைய பாரதிராஜாவின் படத்தில் வரும் வெள்ளை உடை தேவதைகள் அவனைச் சுற்றி நடனமாடினர். முப்பத்து முக்கோடு தேவர்களும் அவனது அம்மா அப்பா, ராகவியின் அம்மா அப்பா சூழ்ந்து ஆசிர்வதிக்க அவனது திருமணம் முடிந்தது. அடுத்த கனவு வருவதற்குள்

“தம்பி, ம்ம்.. இன்னும் என்ன தம்பி .. மாப்ள உங்களுக்கு சைடுக்கு என்ன கொண்டு வரச்சொல்லட்டும். கவிச்சி உண்டா “ என்றவரிடம் வேகமாகத் தலையசைத்தான். “பின்ன” என்றவரைப் பார்த்து முட்டை மட்டும் சாப்பிடுவேன் என்றான்.

“ஓ அப்படி ஒரு இனம் இப்ப இருக்கீங்களோ” என்றார்

” செரி நீங்க என்ன ஆளுங்க. அப்பா , அம்மா என்ன பண்றாங்க” என்றார்.

நீங்க என்ன ஆளுங்க என்ற கேள்வியை ஒரு நிமிடம் எதிர் கொள்ள முடியாமல் தயக்கத்துனடயே அவனது அப்பாவை , அம்மாவைப் பற்றியும் சொந்தக் காரர்களைப் பற்றியும், பூர்விகம் பற்றியும், அவர்கள் கூட்டு குடும்பமாய் சென்னையில் வாழ்ந்து வருவதைப் பற்றியும் சொன்னான்.

” அது சரி அப்ப நீங்க மாமிசம் சாப்பிடாதவுக. அங்க எப்படி எம்பொண்ணு இருக்க முடியும். அவளுக்கு நெத்தமும் ஏதாச்சும் வேணுமே “ என்றார்.

“இல்ல மாமா. எனக்கு யு.எஸ்ல ஒரு புரோஜ்க்ட் கிடைச்சிருக்கு. கல்யாணம் ஆன வுடனே ராகவிய கூப்டுகிட்டு அங்க போயிருவோம்” என்றான்.

“அதுக்கப்புறம் போக்குவரத்து உண்டா. ஏம்பொண்ண இங்க கூட்டிட்டு வருவீரா. இல்லேன்னா எல்லாமே அங்கதானா ?” என்றார்.

இதற்கிடையில் ராகவியின் அம்மா தொடுகைகளையும் கிளாசுகளையும் கொண்டு வர, மூன்று பேருக்கும் அவரே அளந்து ஊற்ற , அவரவர் கிளாசுகளை கையில் ஏந்தி சியர்ஸ் சொல்லும்போது சரியாக ராகவி உள்ளே வந்தாள்.

உள்ளே வந்தவளுக்கு அங்கே கண்ட காட்சியை நம்ப முடியாமல் வந்தது. வந்த மகளைப் பார்த்தவருக்கு மறுபடியும் அடக்க முடியாத சிரிப்பு வந்தது. கிளாசை டேபிளில் வைத்து விட்டு எழுந்தவர் அப்படியே ராகவியைக் கட்டி அணைத்தார்.

“ஏம்மா அப்பா அம்மா மேல நம்பிக்கையில்லையாக்கும்.. நீங்களா தேடீக்கிட்டிங்களாக்கும்” என்று சொன்னபடியே நெற்றியில் முத்தமிடப்போனவரிடமிருந்து விலகியவள் கையில் கிளாசை வைத்துக்கொண்டிருந்தவனை முறைத்தபடியே சமையலறையைப் பார்த்துப்போனாள்.

உடனே கையிலிருந்த கிளாசை கீழே வைக்கப்போனவனைப் பார்த்து “எய்யா குமாரு பாருய்யா மாப்பிள்ளையை, கட்டிக்கப்போறவ முறைத்த உடனே கிளாச கீழ வைக்கப்போறாரு” என்றார்.

”ஏம மாப்ள எம் பொண்ணு இப்ப குடிக்க கூடாதுன்னு சொன்னா அப்படியே கேப்பிங்களோ ? எய்யா குமாரு நீயும் இப்படி இருக்கனுமய்யா. எம் மவ மவராசி கொடுத்து வச்சவ” என்றவர்

பிராசத்தைத் திரும்பிப் பார்த்து “என்ன மாப்ள என்னையும் எம் மீசையையும் பார்த்து பயந்துட்டிங்களா ? எம் மவ எனக்கு ரொம்ப முக்கியம். அவ ஆசப்படற நீங்களும் எனக்கு முக்கியம்தான். அதோட நானும் காதல் கல்யாணம்தான்” என்றார்.

கிளாசையும் கீழே வைக்காமல் குடிக்கவும் செய்யாமல் உள்ளே போன ராகவி வெளியே வருவாளா எனப் பார்த்தபடியே உட்கார்ந்திருந்தான். அதற்குள் அடுத்து இரண்டு கிளாசையும் காலி செய்திருந்தவர் என்னையும் என்னை மாதிரியே உட்கார்ந்திருந்த ராகவியின் அண்ணனையும் திரும்பிப் பார்த்து “சின்னப் பசங்களா” என்றபடி அவரது கிளாசில் அடுத்த ரவுண்டை ஊற்றினார்.

”எம் பொண்ண படத்துக்கெல்லாம் கூட்டிட்டு போயிருக்கிங்களா “ என்றார்.

பதிலை எதிர்பாராத மாதிரி “அந்த நிலாவத்தான் கையில் பிடிச்சேன். என் இராசாத்திக்காக” என்று பாட ஆரம்பித்தார்.

”முதல் மரியாதை படம் பாத்திருக்கீங்களா ? நானும் எம் பொண்டாட்டியும் பார்த்த முத படம், அப்பல்லாம் கட்டின புதுசு, இந்த பாட்ட பாடினா எம் பொண்டாட்டிக்கு அப்படி ஒரு சந்தோசம்” என்றார்.

குடித்துக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் இருந்தவர் திடீரென

” தம்பி ஒரு சந்தேகம். இப்ப நீங்க வந்திருக்கிற மாதிரி எம் பொண்ணு உங்க வீட்டுக்கு வந்திருந்தால். என்ன நடந்திருக்கும் ? “ என்றார் பிரசாத்தை பார்த்து.

என்ன பதில் சொல்ல என்று தெரியாமல் அவரையே பார்க்க தொடர்ச்சியாக

” ஆமாம் நீங்க இங்க வந்தது உங்கள் தோப்பனாருக்குத் தெரியுமோ.. தோப்பனார்.. தோப்பனார்” என்றார் நக்கலாக.

அந்த நக்கலைக் கேட்ட அவன் பொறுக்கமாட்டாமல் எழுந்தான்.

“அய்யோ தம்பிக்குக் கோபம் வந்துருச்சுடா” என்றபடியே நக்கலாக எழுந்தவர்

”இப்ப கல்யாணமே நடந்துருச்சுன்னு வையேன், உங்க வீட்டுக்கு நாங்க வந்தா உன் தோப்பனார் என்ன உள்ள கூப்பிடுவாரா ? எங்க உக்காத்தி வச்சு சாப்பாடு போடுவீங்க, மேசைலயா, தரைலயா” என்றார்.

நேரமாக ஆக அவரது நக்கலும் கோபமும் ஒரு சேரக் கூடுவதைப் பார்த்தவன் அங்கே இருந்து கிளம்ப எழுந்தவனின் சட்டையை திடீரென பற்றியவர் “தம்பிக்குக் கோபம் வந்துருச்சோ” என்றபடி அவனைத் தள்ளக் காலையில் ராகவியின் அண்ணன் இருந்த அறையில் போய் குப்புற விழுந்தான் பிரசாத்.

இதைப் பார்த்த ராகவியின் அண்ணன் , அப்பாவைப் பிடித்து இழுக்க அவன் கையை உதறியவர் சோபாவில் முட்டி பெரும் சத்தம் எழுப்பிய படியே விழுந்தார். சத்தம் கேட்டு ராகவியும் அவளது அம்மாவும் அங்கே கலவரக் காடாகிக் கிடந்த அறையைப் பார்த்துத் திகைத்து நின்றனர். கீழே கிடந்த அப்பாவைப் பார்த்த ராகவி பாய்ந்து வந்து அவரை தூக்கப் பார்த்தாள். தூக்கியவளை அப்படியே அணைத்த அவர் “வாடி எம் மவளே, மாரியப்பன் சண்ட மாருதம் யாரு.. எங்கப்பன பார்த்து ஊரே மிரளும். நான் ஒரு இராணுவத்துக்காரன்.. இந்த ஊரல் என்ன பேர் இருக்கு. எங் குடும்பத்துக்கு , உனக்கு இப்படி பட்டவன்தான் கிடைத்தானா” என்றபடி அவளது கன்னத்தைக் கட்டி அறைய அவளும் பிரசாத் விழுந்து கிடந்த அதே அறையில் போய் விழுந்தாள். அதே வேகத்தில் அந்த அறையை இழுத்து மூடியவர் எங்கேயோ வேகமாய் போனார். அதற்குள் மூடியிருந்த அறையின் கதவைத் திறக்கப் போன ராகவியின் அம்மாவும், அண்ணனும்.

“ஏய் கொன்னு போட்ருவேன்” என்று உருமியவரின் குரலைக் கேட்டு திரும்ப அவரின் கையில் அருவாள் முளைத்திருந்தது அதைப் பார்த்து அழுதுகொண்டே நின்ற ராகவியின் அம்மாவைப் பார்த்தவர் “சொன்னாய்ஙக்ளே சீக்கா கிடக்கறவ சொல்ல கேட்காமல் இன்னொருத்தியைக் கட்டாத, பொம்பளை பாவம் சும்மா விடாதுன்னு. வேற ஒருத்தியை கூட்டுட்டு வந்தாதான் பிரச்சனைன்னு அவளோட தங்கையத்தான கட்டினேன்” என்று சம்பந்தம் சம்பந்தமில்லாமல் பிதற்ற ஆரம்பித்தவர், ஒரு நிலையில் ராகவியின் அம்மாவைத் தலைமுடியை பிடித்துத் தர தரவென்று இழுத்து இன்னொரு அறையில் தள்ளினார். தடுக்கப் போன ராகவியின் அண்ணனையும் அதே தறையில் தள்ளியவர் அந்த அறையின் கதவையும் தள்ளிப் பூட்டினார்.

சிறிது நேரம் ஏதேதோ கத்திக்கொண்டு அந்த அறை முழுக்க அலைந்தவர் பின்னர் ஏதோ நினைத்தபடி ராகவியும் பிரசாத்தும் இருந்த அறையை திறக்க வந்தவர் அப்படியே முன்னால் சரிந்து தூங்கிப் போனார்.

பூட்டி இருந்த அறையில் பயந்து போய் ஒரு ஓரமாக ஒடுங்கி கிடந்தான் பிரசாத்.

இன்னொரு மூலையில் ஒன்றுமே நடக்காத மாதிரி மொபலை நோண்டி கொண்டிருந்தாள் ராகவி.

சிறிது நேரம் கழித்து வெளியில் எதுவும் சத்தம் வராமல் போகவே மெதுவாக எழுந்தவன் ராகவியின் பக்கத்தில் போய் உட்கார்ந்தான். பக்கத்தில் நிழாடவே மொபைலில் இருந்து பார்வையை எடுத்தவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவனைப் பார்த்து “கொன்றுவேன் எந்திரிச்சு போயிடு “ என்றாள்.

“என்ன இது கொலைகார குடும்பமா இருப்பிங்க போலவே. ஏற்கனவே வெளியில் ஒருத்தர் கொலை பண்ண வந்தாரு, இங்க என்னன்னா நீ !! அம்மா தாயே என்னைய காப்பாத்தி வெளியில் கொண்டு போய் விட்ரு. நான் ஓடிப்போயிருவேன்” என்றான்.

”இவ்வளவு பயந்தாகொல்லியவா நான் காதலிச்சேன். ஆக்சுவலா நீதான் இப்ப இங்கேயிருந்து என்னைய இழுத்துட்டு போகனும். தைரியம் இல்லேன்னா செத்து போ.. ஐ ஹேட் யூ” என்றாள்.

“பட ஐ ஆல்வேஸ் லவ் யூ ராகவி” என்றவனின் மனதும் உடம்பும் சற்றே லேசாகி இருந்தது. அப்படியே நெருங்கியவனைப் பார்த்து “ பட் ஐ ஸ்டில் ஹேட் யூ “ என்றாள்.

”ஏம்மா “

”ஏம்மாவாம். குடிகார நாயே குடிச்சிட்டு கேள்வியை பாரு”

“உங்கப்பா குடிக்கிறார்.. அவர் கேக்கமாட்ட.. நான் அவருக்காக குடிக்காமல் கிளாச கைல வச்சுட்டுதான் உக்காந்திருந்தேன் தெரியுமா” என்றபடி ராகவியை இன்னும் நெருங்கி உட்கார்ந்தான்.

“என்னது குடிக்கலையா ? டோண்ட் லை பிரசாத்”

“இல்லம்மா உம் மேல் சத்தியமா நான் குடிக்கலை. பிலிவ் மீ”

“ஊதுடா பார்ப்போம்” என்றவளை நெருங்கி அவளின் உதட்டில் அருகினில் போய் ஊதினான்.

இன்னொரு அறையில் அடைந்து கிடந்த குமாரைப் பார்த்து கற்பகம் புலம்பிக்கொண்டிருந்தார்.

“கூறுகெட்ட கிறுக்கனே.. வந்து கதவ தொரய்யா, இதுல நம்ம பிள்ளையையும் அந்த பையனையும் வேற ஒரே அறையில் போட்டு பூட்டிருக்கான்.. எலேய் தம்பி நீயாவது கதவ திறக்க முடியுமான்னு பாருடா” என்றவளை முறைத்துப் பார்த்த குமார் “ சும்மா கிட சித்தி. கூறுகெட்டவனுக்குப் பையனா பிறந்தது ஏன் தப்புதான். கூறுகெட்டவனுக்குப் பையனா பிறந்து நானும் கூறுகெட்டவனா ஆயிட்டேன் பாரு.. நேதிக்கு இங்க வந்தவன் என் லேப்டாப்ப இங்கேயே விட்டுவிட்டு போய்டேன்.. செரி காலையில் இங்க வந்தவன் லேப்டாப்ப தூக்கிட்டு அந்த வீட்டுக்கு போயிருந்தேனா என் மேனேஜர் கேட்ட மெயிலவாது அனுப்பி இருப்பேன்.. இப்ப எல்லாம் போச்சு:” என்று புலம்பித் தள்ளினான்.

இரண்டு அறையிலும் என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியாமல் வெளியே தூங்கி கொண்டிருந்தார் சண்ட மாருதம்.

அடையாளம்

2021-07-11T14:51:00.016-04:00

நேரம் அதிகாலை மணி 3.45.

பிரிட்டிஷ் ஏர்வேஸ் விமானம் சென்னை விமான நிலைய தரையைத் தொட்டது.விமானத்தின்நடுவில் இரண்டு சீட்டுகளுக்கு நடுவில் மாட்டிக்கொண்டிருந்தான். மூன்று வருடங்கள் கழித்து ஊருக்கு வருகிறான். விமானத்திலிருந்து சென்னை எப்படித் தெரிகிறது என்று பார்க்க ஆசையாய் இருந்தது. ஆனால் இரண்டு பக்கமும் நகர முடியாமல் ஆட்களின் கூட்டம்.அதுவும் இன்னும் விமானம் முழு நிறுத்ததுக்கு வரவில்லை. அதற்குள் எல்லாரும் எழும்பி தலைக்கு மேலாக இருந்த கதவுகளைத் திறந்து அவரவர் பெட்டிகளையும் பைகளையும் எடுக்க ஆரம்பித்திருந்தனர். அவனது இடதுபுறம் நின்றிருந்த அந்த வெள்ளைக்காரர் ஹாய் குட்டி பையா என்னும் இன்னும் உட்கார்ந்திருக்க என்று பார்த்துச் சிரித்தார்.

அவர் மியாமியிலிருந்து அவன் கூட வருகிறார். அவன் அமெரிக்காவின் அலபாமா மகாணத்தில் இருந்த பிரிமிங்காம் விமான நிலையத்திலிருந்து யுஎஸ் ஏர்லைனஸ் விமானத்தில் கிளம்பி ஃப்ளோரிடா மகாணத்தில் இருந்த மியாமி வந்து அங்கிருந்து லண்டன் ஹீத்ரு விமான நிலையம் வந்து அங்கிருந்து சென்னை விமானநிலையம் வந்தடைய சற்றேக்குறைய 20 மணி நேரம் ஆகியிருந்தது. அதில் பெரும்பாலான நேரம் அவன் தூங்கியிருந்தாலும் மிகவும் அலுப்பாகவே உணர்ந்தான். விமானத்தைப் பற்றிய அவனுடைய பெரிய கனவுகள் மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னால் அவனது முதல் விமான பயணத்திலியே தகர்ந்திருந்தது. காலை நீட்டக் கூட முடியாமல் சென்னையிலிருந்து லண்டனுக்கு 10.30 மணி நேரப் பயணம், அங்கே இறங்கி சிக்காகோவுக்கு உண்டான விமானத்தைப் பிடிக்க அவனுக்கு இருந்த இரண்டு மணி நேரம், லண்டன் விமான நிலையத்தில் நடந்த பாதுகாப்பு சோதனைகள், சோதனைகளின் போது நடத்தப்பட்ட விதம் , பின்னர் லண்டனிலிருந்து சிக்காகோவுக்கு ஒரு பத்து மணி நேர விமானப் பயணம் , அங்கே இறங்கியவுடனே அங்க குடியுரிமை சோதனைகள் நடந்த இடம் , அங்கே ஆடு மாடுகளைத் துரத்துவது மாதிரி மனிதர்களைத் துரத்தியது; நல்ல வேலை அமெரிக்காவிலிருந்து வெளியேறும் போது அவ்வளவு சோதனைகள் இல்லை(அ) ஊருக்குத் திரும்பும் உற்சாகத்தில், எதுவும் அவனைப் பெரிதாகப் பாதித்திருக்கவில்லை.

விமானத்தில் நின்று கொண்டிருந்த கூட்டம் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்திருந்தது. எந்திரித்து நிற்க அவனுக்கும் இடம் கிடைத்தது. எந்திரித்து நின்றவுடன் அவனது பெட்டியையும் அவைகளை வைத்த இடத்தில் பார்த்தான். இரண்டுமே அவன் வைத்த இடத்தில் இல்லை. பெட்டி மூன்று இருக்கைகளுக்கு முன்னதாகவும் , மடிக்கணினிப் பை எதிர்புறத்தில் இரண்டு இருக்கைகளுக்குப் பின்னரும் இருந்தது. அவனது பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தவனின் முகத்தில் சென்னையின் வெக்கை அடித்தவுடன் அவனுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. குடியுரிமை சோதனைகளை முடித்து விட்டு கீழே இறங்கி வந்தான். அங்கே பெட்டிகளை சோதிக்க ஒரு பெரிய வரிசை நின்றிருந்தது. அங்கேயிருந்து பக்கத்திலிருந்த கழிப்பறையைப் பார்த்தவுடன் சிறுநீர் கழிக்க யோசனை வந்தது. அங்கே இன்னொரு கூட்டம் நின்றுகொண்டிருந்தால் என்ன செய்ய என யோசனை வந்தவுடன் அந்த முயற்சியைக் கைவிட்டுவிட்டு அங்கே வரிசையில் நின்றுவிட்டான். மெதுவாக நகர்ந்த வரிசையில் நின்று ஒருவழியாக அந்த சோதனையை முடித்து விட்டு அவனது பெட்டிகளைச் சேகரிக்கும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தான். விமானத்திலிருந்து சோதனைகளை முடித்து விட்டு இங்கே வர ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக ஆகியிருந்தது. இன்னும் பெட்டிகள் அங்கே வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லை.

அடுத்த அரை மணி நேரம் கழித்து பெட்டிகள் வரும் இடைவார் மெதுவாகச் சுழல ஆரம்பித்தது.. அவ்வளவு நேரம் அமைதியாக நின்றிருந்த கூட்டம் மொத்தமாக முட்டி மோதி பெல்ட்டை நோக்கி முண்டியடிக்க ஆரம்பித்தது. அந்த கூட்டத்தில் முண்டியடிக்க அவனுக்குத் தெம்பு இல்லை. ஒதுங்கி நிற்க , கூட்டத்திலிருந்து ஒவ்வொருவராக அவர்களின் பெட்டிகளை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறும் வழியை நோக்கி வேகவேகமாக நகர ஆரம்பித்தனர். கூட்டம் ஒருவழியாகக் குறைய ஆரம்பித்தவுடன் பெல்ட்டின் அருகில் போய் அவனது பெரிய பெட்டிகள் இரண்டையும் கண்டுபிடித்து சின்ன தள்ளு வண்டியில் எடுத்து வைத்து வெளியேறும் வழியை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். வெளியில் வந்தவனை நோக்கி ஆட்டோகாரர்களும் டாக்சி ஓட்டுநர்களும் மொய்க்க அவர்களிடம் தப்பித்து கொஞ்சம் ஒதுங்கி நின்றான். அவனை வரவேற்க அப்பாவும் அம்மாவும் வரமுடியாத நிலை. பதினைந்து நாட்களுக்கு முன்னரே பேசும்பொழுது ஊரில் பாட்டி சீரியஸாக இருக்கிறார் என்றும் அவன் வரும்போது அவனை வரவேற்க அங்கே இருக்க முடியாது என்றும் வீட்டின் சாவியை கொரியரில் அனுப்பியிருந்தார் அப்பா.

கிளம்பும்போது சாவியை மடிக்கணினிப் பையில் ஒரு இடத்தில் வைத்திருந்தான். அந்த சாவியை மடிக்கணினிப் பையில் தேடி எடுத்து அவனது கால்சட்டை பையில் வைத்துக்கொண்டு, கொஞ்சம் இந்திய ரூபாய் நோட்டுகளையும் எடுத்து கால்சட்டையில் வைத்துக்கொண்டு, இன்னும் கொஞ்சம் வெளியேறி வந்தான், அங்கே கொஞ்சம் வயசான ஒரு ஆட்டோக்காரை அனுகி இடத்தை சொன்னான், அவனுடைய எல்லா பெட்டிகளையும் ஒரு மாதிரி அடிக்கி அவனும் உட்கார்ந்து வீட்டை நோக்கிப் போக ஆரம்பிக்கும்போது தூக்கம் முகத்தில் அறைந்தது.

பம்மலில் இருந்து சற்றே தள்ளி திருநீர்மலைக்கு அருகில் இருந்த ஒரு சின்ன அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பு அது. எட்டே எட்டு வீடுதான். நேரம் 5.45 ஆகியும் தெருவில் ஆள்நடமாட்டமில்லை. அவனது அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பை நெருங்கி அவனது பெட்டிகளை எல்லாம் கீழே இறக்கி ஆட்டோகாரரை அனுப்பி வைத்து விட்டு, முதல் மாடியிலிருந்த அவனது வீட்டுக் கதவைத் திறந்து கீழே இருந்து ஒவ்வொரு பெட்டியாகக் கொண்டு வந்து சேர்த்தவுடன் இடுப்பில் வலி பின்னியது, அப்படியே படுக்கையில் விழுந்தவுடன் தூங்க ஆரம்பித்து எவ்வளவு நேரம் ஆனது என்று தெரியவில்லை. யாரோ கதவைப் பலமாகத் தட்டும் ஓசை கேட்டு கதவைத் திறந்தான். கண்களைத் திறந்து பார்க்கவே முடியாமல் இருந்தவனைத் தள்ளிக்கொண்டு தபதபவென்று நான்கு ஐந்து பேர் உள்ளே நுழைந்தனர். அதில் ஒருவர் தோளைத் தொட்டு உலுக்கி நீ சுந்தர்தான் என்று கேட்க அவர் என்ன கேட்கிறார் எனப் புரியாமல் , என்ன பதிலளிக்க என்று தெரியாமல் குழம்பிப் போய் நின்றான். இன்னொருவர் , மற்றவன் கிட்ட ஏமாற்றி வாங்கின காசில் தண்ணியப்போட்டு மட்டையாகி கிடக்கிறியான்னு இன்னொரு பக்க தோளையும் பிடித்து உலுக்க என்ன செய்யவேண்டும் என்று புரியாமல் நின்றான்.

இன்னும் இரண்டு பேர் ஒவ்வொரு அறையாக போய் பார்த்துவிட்டு ,ஐயா இரண்டு ரூமையும் பார்த்தாச்சு பெரிசா ஒன்னும் இல்லை. ஒரு பெட் ரூம்ல பெரிசா இரண்டு பெட்டி, அப்புறம் ஒரு சின்ன பெட்டி அதைத்தவிர ஒரு பை என்றார். ”செரி அதெல்லாம் இருக்கட்டும், வீட்ட பூட்டிட்டு வாங்க” என்றவர் அவனை தள்ளிக்கொண்டு கீழே வந்தார். அப்பவும் குடியிருப்பில் யாரும் எழுந்திருக்கவில்லை. ஜீப் நகர ஆரம்பித்த பிறகுதான் அவனுக்கு ஒருவழியாக தன்னுணர்வு வந்தது, ஏன் எதற்கு என்று கேட்க நினைத்தவனுக்கு மேலண்ணமும் கீழண்ணமும் ஒட்டிக்கொண்டு வாய் திறக்க முடியாமல் திருவிழாவில் கூட்டத்தில் தொலைந்து போன குழந்தை மாதிரி திருதிருவென்று முழித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தான். ஒரு இரண்டு கிலோமீட்டர் ஓடி ஒரு போலிஸ்ஸ்டேஷன் வாசலில் ஜீப் நின்றது. சடசடவென்று இறங்கிய எல்லாரும் அவனையும் தள்ளிக்கொண்டு போலிஸ் நிலையத்தில் நுழைந்தவரில் ஒருவரைப் பார்த்து என்ன கேசுய்யா என்று ஒருவர் கேட்க ”அந்த 420, அதான் ஒரு கூட்டம் வந்து நேத்திக்கு அழுதுவிட்டு போச்சே” என்றார். என்னுடன் ஜீப்பில் வந்த ஒருவர் என்னை இன்னொரு அறைக்குத் தள்ளிக்கொண்டு போய் இங்க உட்காரு என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார். அங்கே ஒரு பெஞ்சு இருந்தது.

பெஞ்சில் உட்கார்ந்தவனுக்குத் தண்ணீர் தாகமடித்தது.. யாரிடமும் கேட்கவும் பயமாக இருந்தது. இவனை அவர்கள் கிளப்பிக் கொண்டு வந்த அவசரத்தில் பர்சயும்,மொபலையும் எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அம்மா அப்பாவிடம் எப்படித் தொடர்புகொள்ள என அவனுக்குத் தெரியவில்லை. குடியிருப்பில் யாராவது அல்லது தெருவில் யாராவது பார்த்திருப்பார்களா எனவும் தெரியவில்லை.

----

தாம்பரம் ரெயில்வே ஸ்டேஷனில் முத்து நகர் விரைவுவண்டி உள்ளே வரும்போது மணி 8 ஆக மூன்றே நிமிடங்கள்தான் இருந்தது. மெதுவாக இரைய விழுங்கி அசைபோட்டுக்கொண்டே நகரும் மலைப்பாம்பு மாதிரி நலுங்கு குலுங்கி ரயில் நின்றவுடன் ஒவ்வொரு பெட்டியிலிருந்தும் ஆட்கள் இறங்க ஆரம்பிக்க ,8 வது பிளார்ட்பார்ம் பிதுங்க ஆரம்பித்தது. சரியாக வண்டி புறப்பட ஆரம்பிக்க சில நொடிகள் இறங்கும் பொழுது ஒரு கட்டை பை, ஒரு பெட்டியை இறக்கி வைத்து விட்டு சரஸ்வதி எஸ்2 பெட்டியிலிருந்து இறங்கினார். இறங்கியவுடன் அங்கிருந்து எப்படியும் ஒரு கிலோமீட்டர் தள்ளி கண்ணுக்குத் தெரிந்த நடைமேடையைப் பார்த்து பெட்டியையும் பையையும் தூக்கிக் கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார். முந்தின நாள் அவருடன் அவரது கணவர் தயாளனும் வருவதாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் கடைசி நேரத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு சிறு பிரச்சனையால் சரஸ்வதி மட்டும் கிளம்பி வந்திருந்தார். அவர்களது பையன் அமெரிக்காவிலிருந்து இன்று காலை வந்திருப்பான். பாவம் பயணத்தில் ஏதாவது சாப்பிட்டானா என்று தெரியவில்லை. சீக்கிரம் போய் அவனுக்கு ஏதாவது செய்து தரவேண்டுமே என்ற யோசனையில் என்னதான் வேகமாக நடக்க முயற்சி செய்தாலும் மிகவும் மெதுவாகத்தான் அவரால் நடக்க முடிந்தது. ஒருவழியாக ரயில் நிலையத்தின் பிரதான வாசலை அடைந்தவருக்கு ஆட்டோகாரர்களை காணாமல் அயற்சியாக இருந்தது.

ஒவ்வொரு முறையும் கணவருடன் வரும்பொழுது பிரதானச்சாலை போய் அங்கேயிருந்துதான் ஆட்டோ பிடிப்பார். சிறிது நேரம் கழித்து , அதிர்ஷ்டவசமாக இன்னொருவரை இறக்கி விட வந்த ஆட்டோ இவர் நிற்குமிடத்தில் வந்து நிற்க , அதில் வந்தவர் இறங்கி போனதுடன்

அந்த ஆட்டோகாரரிடம் இடத்தை சொல்ல, அந்த ஆட்டோகாரர் 300ரூபாய் ஆகும் என்று சொன்னாலும், பையன் மட்டுமே மனதில் நின்றதால் எதுவும் சொல்லாமல் ஆட்டோவில் ஏறி உட்கார்ந்தார்.

நல்ல வேலை ரோட்டில் நிறைய நெரிசல் இல்லாமல் இருந்ததால் வீட்டிற்கு வர அரை மணி நேரமே பிடித்தது. அவரது உடைமைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு முதல் மாடியில் இருந்த வீட்டிற்கு வந்து தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் பையனை எழுப்ப மனதில்லாமல் அவரிடம் இருந்த சாவியைக் கொண்டு கதவைத் திறந்தார். வீட்டிற்குள் நுழைந்து விளக்கைப் போட்ட வுடன் தரை முழுக்க தெரிந்த பூட்ஸ் தடங்கள் சரஸ்வதிக்கு பெரும் குழப்பத்தைத் தந்தது. திறந்தே கிடந்த படுக்கையறையில் நுழைந்து விளக்கைப் போட அங்கே பையன் கொண்டு வந்த பெட்டிகள் ஒரு ஓரமாக இருக்க, அவனது மொபைலும் பர்சும் கட்டில் மேல் கிடந்தன. பையனை மட்டும் காணாமல், அந்த படுக்கையறையிலிருந்த குளியலறையில் எட்டிப்பார்க்க அங்கேயும் அவனில்லை. காலையில் வந்தவன் எங்க போனான் என்ற குழப்பத்துடன் மெயின் ஹாலில் இருந்த இன்னொரு குளியலறையையும் திறந்து பார்க்க அங்கேயும் அவன் இல்லை. பெரும் குழப்பத்துடன் கணவரை அழைக்க அவரது மொபைலை எடுத்துப் பார்த்தால் அதில் சுத்தமாக சார்ஜே இல்லை. அறையில் இருந்த பூட்ஸ் தடங்களையும் பையன் காணாததையும் சேர்த்து அவருக்கு மிகவும் பயமாக நெஞ்சு வலிப்பது மாதிரி இருந்தது. அப்படியே சரிந்து தரையில் உட்கார்ந்தவருக்கு ஒரு ஐந்து நிமிடம் கழித்து அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பு உள்ளே நுழைகையில் கீழே ஒரு சைக்கிள் நின்றது ஞாபகம் வர, சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு மெல்ல எழுந்தார்.

அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பில் தரை தளம் வண்டிகளை நிறுத்த, அதோடு ஒரு ஒரு பெரிய வீடு. அந்த வீட்டில் இருந்தவர்கள் யாரும் இப்பொழுது இங்கே இல்லை. அமெரிக்காவில் வேலை கிடைத்து அங்கே போயாயிற்று. இவர்களது தளத்தில் இவர்களது வீட்டையும் சேர்த்து மூன்று வீடுகள் எஃப்1, எஃப்2, எஃப்3 . இவர்களது எஃப்2, எஃப்1ல் ஒரு பையன், இன்னொரு வீட்டிற்கும் இன்னும் ஆள் வரவில்லை. இரண்டாவது தளத்தில் ஒரு வீடு மட்டுமே லிலைபோயிருக்கிறது. அவர்களும் இன்னும் குடியேறவில்லை. மூன்றாவது தளத்தில் ஒரு ஆஸ்பெட்டாஸ் கொட்டகை. வீடு கட்டும்பொழுது இங்கே செக்யூரிட்டியாக இருந்தவர் இன்னும் அங்கேதான் இருக்கிறார். அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பு கட்டியவருக்கு அவர் ஏதோ முறையில் சொந்தக்காரர். அவரது சைக்கிள்தான் கீழே நின்றது.. ஒரு வேலை அவர் எதையாவது பார்த்திருக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில் சரஸ்வதி மெதுவாகப் படியேற ஆரம்பித்தார்.

மூன்றாவது மாடியேறி வந்தவர் மூடியிருந்த ஆஸ்பெட்டாஸ் அரையின் கதவை மெதுவாகத் தட்ட எதுவும் நடக்கவில்லை. ஒரு நிமிடம் ஒன்றும் செய்யாமல் நின்றவர் , வேறு வழியில்லாமல் சற்றே பலமாக மறுபடியும் கதவைத் தட்டினார்.

இந்த தடவை உள்ளே விளக்கைப் போடும் சத்தமும், பின்னர் நடை சத்தமும் கேட்டவுடன் , கதவு திறப்பதற்காகச் சற்றே பின் தள்ளி நின்றார். கதவைத் திறந்தவர் சரஸ்வதியைப் பார்த்து “என்னம்மா இப்பதான் வந்திங்களா. தம்பி வந்துட்டாரா “ என்றார். அவரிடம் கீழே கண்ட பூட்ஸ் தடங்களையும் , பையன் காணததையும் சொல்லிவிட்டு “ நீங்க யாரயாது பார்த்தீங்களா “ என்றார் சரஸ்வதி. “இல்லையேம்மா, ஐயா அஸ்தினாபுரத்துல கட்டிட்டு இருக்கிற அப்பார்ட்மெண்டுல இரவு வேலை நடந்ததென்று அங்க போய்விட்டு விடியக்காலைலதான் வந்தேன், நீங்க கீழ போங்கம்மா, முகத்தை கழுவிட்டு வரேன். பார்க்கலாம்.” என்றவாறு தண்ணீர் டாங்கின் அடியில் இருந்த குளியலறையைப் பார்த்து நடந்தார். ஒரு நிமிடம் அங்கேயே நின்றிருந்த சரஸ்வதி மெதுவாகக் கீழே இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

மாடியிலிருந்து வீட்டிற்குள் வரவும், வேலைக்காரி பவானி வரவும் சரியாக இருந்தது. வந்ததும் வராததுமாக “ அம்மா வாங்கம்மா. தம்பி வந்துட்டாரா, சாக்லெட்டுல்லாம் வாங்கிட்டு வந்துருக்காரா ? புள்ளைக கேட்டுட்டே இருக்குதுக “ என்று பேசிக்கொண்டே போனவள், குழப்பத்திலும் அதிர்ச்சியிலும் நின்ற சரஸ்வதியைப் பார்த்து ஏதோ ஞாபகம் வந்தவளாக “ஓ சாரிம்மா. தம்பி தூங்கிட்டு இருக்கும்” என்றாள். ஒரு நிமிடம் எதுவும் பேசாமல் நின்றிருந்தவள் கீழே குனிந்து பார்த்தவள் தரையில் கிடந்த மூடுகாலணி தடங்களைப் பார்த்து குழப்பமாக “ தம்பி பூட்ஸ் காலோடயா உள்ள வந்துச்சு” என்று சொல்லி முடிக்கவும் சரஸ்வதி அழ ஆரம்பிக்கவும் சரியாக இருந்தது. சரஸ்வதி அழுவதைப் பார்த்து பவானியையும் அதிர்ச்சி தொற்ற என்னவென்று தெரியாமலே பவானியையும் அழுகை தொற்றியது. சரியாக அந்த நேரம் பார்த்து உள்நுழைந்த ஆஸ்பெட்டாஸ் கூரை காரர் திகைத்துப் போய் நின்றார்.

---

பல்லாவரம் தொகுதியின் சட்டமன்ற உறுப்பினர். பேரனுக்கு குரோம்பேட்டையில் ஒரு ஸ்டார் ஹோட்டலில் அன்றைக்குப் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் ஏற்பாடு ஆகியிருந்தது. அந்த கொண்டாட்டத்தில் கலந்து கொள்ள முதல்வரின் குடும்பத்தினரும் வருவதாகச் செய்தி வந்திருந்ததால், பம்மல் ஸ்டேசன் இன்ஸ்பெக்டர் அமலனும் அவரது மேலதிகாரிகளுடன் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்கப் போயிருந்ததால் ஸ்டேஷன் பக்கம் வந்து இரண்டு நாள் ஆகியிருந்தது. சப இன்ஸ்பெக்டர் ஷாகிர் மட்டுமே இப்பொழுது நிலையத்தில். காலையில் தீருநீர்மலை குப்தா நகர் ராஜிவன் அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பில் ஒருவனைஅழைத்து வந்தவுடன் தலைமைக் காவலர் வேணுவிற்கு ஷாகிரிடமிருந்து அழைப்பு வந்திருந்தது. அவர் பம்மல் சங்கர் நகரில் கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பில் இருப்பதாகவும் கூடவே நான்கு காவலர்களைக் கூப்பிட்டுக்கொண்டு அங்கே வரவும் அழைப்பு. அந்த பையனை இறக்கி விட்டு விட்டுஉடனே காவலர்களைக் கூட்டிக்கொண்டு அங்கே வந்தார்.

இன்னும் ஓய்வு பெறுவதற்கு அவருக்கு நான்கு மாதங்களே இருந்தன. ஒவ்வொரு நாளும் துளி கூட ஓய்வு கொடுக்காமல் இப்படியே அலைய வைத்துக்கொண்டிருந்தது அவருக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. மேலதிகாரிகளின் எதிர்ப்பை சம்பாதித்தால் ஓய்வு பெறுவதில் சிக்கல் வருமோ என்று பேசாமல் இருந்தார். முந்தின நாள் இரவு பாரா போனது, அதிகாலையில் அமலன் அழைத்துச் சொல்லி அந்த பையனைத் தூக்கி வந்து நிலையத்தில் வைத்தது, உடனே இங்கே வந்தது என ஓய்வே இல்லாமல் சுற்றிக்கொண்டு இருந்தார். இங்கே வண்டி வந்து நிற்கவும், ஷாகிர் மறுபடி அழைக்கவும் சரியாக இருந்தது.

ஆட்களைக் கூட்டிக்கொண்டு நான்காவது தளத்திற்கு வரச்சொன்னார். புதிதாகக் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் கட்டிடத்தில் ஏறுவதுக்குச் சிரமமாக இருக்கும் என மற்றவர்களை அனுப்பிவிட்டு அவர் கீழேயே நின்று விட்டார். ஒரு டீ குடிக்கலாம் என்று நினைக்கப் பக்கத்தில் பில்டிங்கை விட்டு வெளியே வந்து தெருமுனைக்கு வரை வந்து பார்த்தார். தேநீர்க்கடை எதுவும் இருக்கிற மாதிரி தெரியவில்லை. ஒன்றும் செய்யாமல் திரும்பிக் கட்டிடத்தை நோக்கி நடந்து வருகையில் மொபைலில்அழைப்பு வர யார் என்ன என்று பார்க்காமல் அழைப்பை எடுத்தார். “அண்ணே எங்கயிருக்கீங்க இங்க கட்டிடத்தில் ஒரே ரத்தக் கறையா இருக்கு. நீங்க மேல வந்திங்கன்னா நலலாயிருக்கும். இன்ஸ்பெக்டர் ஐயா என்ன கூப்புடறாங்க” என்றார் ஷாகிர்.

“சரி ஐயா” இதோ மேல வரேன் என்ற படி நடக்க ஆரம்பித்தார். அமலனாகட்டும், ஷாகிராகட்டும் வேணுவை அண்ணன் என்றே கூப்பிட்டாலும் இவர் அவர்களை ஐயா என்றுதான் கூப்பிடுவார். 40 வருட பழக்கம் உடம்பை வளைத்தே வைத்திருந்தது. .

----

ஸ்டேஷனில் அவன் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தில் ஒரே புழுக்கமாக இருந்தது. அங்கே ஒரு ஃபேன் இருந்தது, அது ஓடுமா , அதை அவன் போடலாமா என்று தெரியவில்லை. நேரம் என்ன ஆனதென்றும் தெரியவில்லை.

அப்பா அம்மா வந்திருப்பார்களா ? அங்கே நடந்தது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்குமா? யாராவது பார்த்திருக்க மாட்டார்களா ! அவனுக்கு ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. இவன் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தில் சில காவலர்கள் இன்னும் சில பேரைக் கொண்டு வந்து உட்கார் வைத்து விட்டுச் சென்றனர். வந்தவர்கள் இவனைப் பார்த்து விட்டுப் பேசாமல் சென்றனர். அவர்களிடம் எதுவும் கேட்கவும் பயமாக இருந்தது. இவனுக்கு அடுத்து அங்கே வந்தவர்கள் அத்தனை பேரும் தரையில்தான் உட்கார்ந்திருந்தனர். இவனொருவன் மட்டுமே பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்தான். மற்றவர்களைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்த காவலர்களும் அதைப் பார்த்து ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

இவனுக்கு மிகவும் பசித்தது. யாரும் எதுவும் கொண்டு வந்து தரவுமில்லை. இதற்கிடையில் அந்த இடத்தை கூட்டிப்பெருக்க வந்த பெண்மணியும் தரையில் உட்கார்ந்திருந்தவர்களிடம் சகஜமாகப் பேசிவிட்டு இவனைத் திரும்பிக் கூடப்பார்க்காமல் போனார். நேரம் ஆக ஆகப் பயமும் பசியும் அதிகமானது, என்ன செய்ய என்றும் தெரியவில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து கையில் டீ கிளாசுகளுடன் ஒரு பையனும் காவலரும் வந்தனர். எல்லாருக்கும் டீ கொடுக்கச் சொன்ன காவலர் இவனைப் பார்த்து நீயும் குடி என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார். டீ பையனிடம் ஒருவன் பீடி இருக்கா எனக் கேட்க அவன் இல்லை எனத் தலை ஆட்டி விட்டு இவனிடமும் ஒரு டீயை கொடுத்து விட்டு நகர்ந்தான்.

டீயை குடித்துக் கொண்டே எதிரில் இருந்தவர்களைப் பார்த்தான். அவர்கள் இவனைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. இதில் சற்று முன் பீடி கேட்டவன் அவனுக்கு அருகில் இருந்தவனின் ரகசிய இடங்களில் கையை விட்டுத் தடவ ஆரம்பித்தான்.. அந்த இன்னொருவன் உடனே கெட்ட கெட்ட வார்த்தையில் முதலாமவனை பார்த்துக் கத்த ஆரம்பிக்க, டீ பையனுடன் வந்த காவலர் எட்டிப் பார்த்து இருவரையும் சத்தம் போட்டு விட்டு அகன்றார். அவர் அகன்றவுடன் இவன் அந்த இருவரையும் பார்க்க இருவரும் இவனைப் பார்த்துச் சிரித்த சிரிப்பு விகாரமாகப் பட்டது இவனுக்கு. உடனே தலையைத் திருப்பிக் கொண்டவனுக்கு அங்கே உட்காரவே ஒரு மாதிரி இருந்தது.

-----

அழுது கொண்டிருந்த சரஸ்வதியையும் பவானியையும் பார்த்த ஆஸ்பெட்டாஸ் கூரை காரர் , கீழே கிடந்த பூட்ஸ் தடங்களைப் பார்த்தார். சிறிது நேரம் கழித்து அம்மா அழுகாதிங்க.. யாரோ நிறையப் பேர் வந்துட்டு போயிருக்கிற மாதிரி இருக்கு. அப்படியே கொஞ்ச நேரம் இருங்க.. நான் தெருல போய் சுத்தி பார்த்து கேட்டுட்டு வரேன். தம்பிக்கு ஒன்னும் ஆயிருக்காது என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார். அவர் நகர்ந்த சிறிது நேரத்தில் இருவரின் அழுகையும் விசும்பல் ஆகியிருந்தது.. பவானியைப் பார்த்து சரஸ்வதி சைகையில் தண்ணீர் கேட்க, கொடுத்த் தண்ணீரைக் குடித்து விட்டு சரஸ்வதி “ உன் மொபைல தா. என் மொபைல்ல சார்ஜ் இல்ல. நான் அவருக்குக் கால் பண்ணனும்” என்றார்,

தயாளனை அழைத்து சரஸ்வதி ஒன்று விடாமல் சொல்லி முடிக்கையில் , தயாளனும் அதிர்ந்து போயிருந்தார். சிறிது நேரம் அவருக்கும் என்ன செய்ய என்று தெரியாமல் , சரஸ்வதியிடமும் நான் இப்போதே கிளம்பறேன், கிடைக்கிற பஸ்ஸ பிடித்து மாறி மாறி வந்தாலும் அங்க வர நடு ராத்திரி ஆகிடும். நான் கேசவன்\ பிடிச்சு வீட்டுக்கு வர சொல்றேன் என்றார்.

கேசவன் அவர்கள் ஊர்க்காரர். தயாளனின் மிக நெருங்கிய நண்பருக்குத் தம்பி முறை. இங்கே ஒரு வக்கிலிடம் ஜூனியராக இருக்கிறார். பல வருடங்களாக இங்கே இருப்பதாலும் , வக்கிலாக இருப்பதால் எப்படியும் காவலர்களிடமும் அறிமுகம் இருக்கும், என்பதால் சரஸ்வதிக்கு நம்பிக்கை வந்தது. சற்றே ஆசுவாசமான சரஸ்வதியிடம் ”அம்மா எப்படியும் தம்பியை கண்டுபிடிச்சிடலாம்மா , நீங்களும் பயணம் செஞ்சு வந்திருக்கிங்க , ஏதாவது சாப்பிடுங்க, நான் தோசை மாவு வாங்கியாந்திருக்கேன், தோசை சுடவா ? “ என்றாள். சரஸ்வதிக்கும் பசிப்பது மாதிரி இருந்தது.

-----

நேரம் ஆக ஆக அவனுக்கு அங்கே உட்காரவே முடியவில்லை.. ஒரு மாதிரியாக அந்த காவலர் இருக்கும் இன்னொரு அறையை நோக்கி நடந்தான். அந்த இன்னொரு அறை ஒருக்களித்துச் சாத்தியிருக்க, கதவை நெருங்கி தட்ட போகையில் அங்கே அந்த காவலர் இன்னொருவரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். “ சிட்டியில் இந்த கூட்டத்துல நாப்பது அம்பது பேர் இருந்திருப்பானுங்க போல. ஒவ்வொரு ஏரியாலயும் ஒரு ரூமெடுத்து ஒரு போட போட்டுட்டு உக்காந்திருக்கானுங்க. அப்படியே கொஞ்சக் கொஞ்சமா ஏரியாக்கு உள்ள இறங்கி மக்கள் கிட்ட பேசியிருக்கானுங்க. முதலில் கடை தெருல இருக்கிற டீக்கடைல வச்சு பேசறது. அப்புறம் ஒவ்வொருதங் கிட்டயும் வாங்கண்ணே சாப்பிட போலாம்னு கூப்பிடறது. இந்த மாதிரி பணம் கொடுத்தா, ஒவ்வொரு மாசமும் உங்ககிட்ட தங்கம் தருவோம். மார்கெட் ரேட்ட விட நிறையக் கம்மியா. கொஞ்சப் பணம், நிறையத் தங்கம்.. எல்லா படிச்சவிங்க.. எப்படித்தான் ஏமாந்தாய்ங்கன்னு தெரியலை. இதுல நம்ம ஏ.சி திருமூர்த்தி இருக்கார்ல, அவரோட பணமா, அவரோட சொந்த காரய்ங்க பணமான்னு தெரில,, சீ கணக்கில் மாட்டியிருக்காம். அதுல ஒருத்தனத்தான் வேணு அண்ணன் போய் காலையில் தூக்கி வந்தார். பின்னாடித்தான் உக்காத்தி வச்சிருக்கோம்” பேசிக்கொண்டே இருந்தவருக்குக் கதவின் அருகில் நிழலாடுவது மாதிரி தெரியச் சட்டென வெளியே வந்தார். வெளியே வந்தவர் இவனைப் பார்த்துத் திகைப்பானார்.

”ஏய் என்ன இங்க வந்து நிக்கிற, உன்னைய அங்க இருந்து எழுந்திருக்க கூடாதுன்னு சொன்னேன்ல, என்ன வந்து ஒட்டு கேக்கறயா. தொலைச்சிருவேன்” என்று எகிற ஆரம்பித்தார். அவர் பேசுவதைக் கேட்டவுடன் தான் அவனுக்கு ஆள் மாறி அவனை அழைத்து வந்திருப்பதே புரிந்தது. அதை அவரிடம் சொல்ல அவர் காது கொடுத்து கேட்காமலேயே அவனைப் பார்த்துக் கத்த ஆரம்பித்தார். சிறிது நேரம் அங்கயே நின்று அவரிடம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லச் சொல்ல, ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் பொறுமையிழந்தவர் இவனைப் பார்த்து கையை ஓங்க, பயந்துபின் வாங்கி மறுபடியும் பெஞ்சுக்கே திரும்பினான்.

---

நேரம் மத்தியம் ஒன்றாகி இருந்தது. தயாளன் ஊரிலிருந்து கிளம்பியிருந்தார். அவரிடம் கேசவன் தான் நீதிமன்றத்தில் ஒரு கேஸ் ஹியரிங்கில் இருப்பதாகவும் மத்தியம் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவேன் எனச் சொல்லியிருக்கிறான் என சரஸ்வதியிடம் சொன்னார். தெருவில் அலைந்து ஒன்றும் தகவல் பெயராமல் திரும்பி வந்த ஆஸ்பெட்டாஸ் கூரை காரரும் சிறிது நேரம் இருந்து விட்டுப் போய் விட்டார். காலையிலிருந்து பவானி மட்டும் சரஸ்வதி உடனிருந்தாள். அவளுக்கு அடங்காத வாய். எப்பொழுதும் எதையாவது பேசிக்கொண்டே இருப்பாள். அப்படியிருப்பவள் கூட நெடுநேரம் ஒன்றுமே பேசாமலிருந்தாள். நடுவில் ஒரு தடவை மட்டும் தரை மிக அழுக்காக இருப்பதாகவும் அதைத் துடைக்கவா என்றவளிடம் சரஸ்வதி எதுவும் சொல்லாமல் போகவே வேறுவழியின்றி அவளும் பேசாமல் உட்கார்ந்து விட்டாள்.

அவளுக்கு அவள் குழந்தைகளும் பள்ளி முடிந்து திரும்பி வரம் ஆகி விட்டது.. சரஸ்வதியை இந்த நிலையில் இப்படியே விட்டு விட்டு எப்படிப் போவது எனத் தெரியாமல் காலிங் பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு கதவைத் திறக்கப் போனாள்.

மகனாக இருக்குமோ என்று சரஸ்வதியும் கதவைத் திரும்பிப் பார்க்க, அங்கே நின்றிருந்தது கேசவன். மற்ற நாட்களாக இருந்திருந்தால் கேசவன் உள்ளே நுழையும் போதே முகத்தில் சிரிப்புடன் வரவேற்கும் சரஸ்வதி ஒன்றும் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

பலவருடத்துப் பழக்கமாதலால் கேசவனும் ” என்ன மைனி பையனுக்கு பொண்ணு பார்த்தீங்களா, எப்ப கல்யாண சாப்பாடு” என்றோ இல்லையென்றான் “ என்ன மைனி தம்பி அங்க ஒரு வெள்ளைக்காரியை கட்டிட்டானம்ல” என்றோ நக்கலடித்து கொண்டேதான் உள்ளே வருவான். இன்றைய சூழ்நிலையில் எதுவும் பேசாமல் உள்ளே நுழைந்தவன் பவானியிடம் கொஞ்சம் தண்ணீர் கொண்டு வரச் சொல்லிவிட்டு தரையைப் பார்த்தவன் அப்படியே ஒரு தடவை படுக்கையறை வரைக்கும் போய் பார்த்து விட்டு வந்து பவானி தந்த தண்ணீரைக் குடித்தான்.

மைனி இங்க என்ன நடந்திருக்குன்னே புரியலை.. எனக்கு இந்த ஏரியா போலிஸ் ஸ்டேஷன் எஸ்.ஜ தெரிந்தவர்தான். எங்க சீனியரோட பிரண்டு. நீங்க வீட்லயே இருங்க, நான் ஸ்டேஷனுக்கு போய்விட்டு ஒரு மணி நேரத்தில் வரேன் என்று சொல்லிவிட்டு , தான் வரும்வரை பவானியை இருக்கச் சொல்லி விட்டு நகர்ந்தான்.

-----

மணி மூன்றாயிருக்குமா, ? அப்பா அம்மா வந்திருப்பாங்களா ? தெருவில யாருமேவா பார்த்திருக்க மாட்டாங்க ? அப்பாவுக்கு யாரையுமே தெரியாதா ? அவரோட நண்பர்கள் நிறையப் பேர் இருக்காங்களே ?

நிறையக் கேள்விகள் நெஞ்சில் அலை மோத அவன் பெயரில் தப்பு இல்லையென்றாலும், அவர்கள் நினைக்கும் ஆள் நான் இல்லை என்று சொல்லமுடியாமலும் அவன் உட்கார்ந்திருந்தான். சிறிது நேரம் கழித்து ஸ்டேஷனில் நிறைய பேச்சுக்குரல் கேட்டது. காலையில் அவனைத் தள்ளிக்கொண்டு வந்த காவலர்களின் குரல் மாதிரி கூட இருந்தது.

யாரோ ஒரு காவலர் “ பெரிய அய்யாவும் வர்ல; அவர் கூப்பிட்டாரென்று போன சின்னவரும் வரல்” என யாரிடமோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

வாழ்க்கையே சூன்யமாகிவிட்டது என்று நினைவுக்குள் போனவன் “ இனிமேல் அப்பா அம்மாவை எப்ப பார்ப்போம் ? வேலை என்னவாகும் “ என்று குழப்பங்கள் எழ எழக் கண்களில் அழுகை வருவது மாதிரி இருந்தது.

அமெரிக்காவில் இருந்து 20 மணி நேர பயணம், விமானநிலையத்தில் ஒரு மூன்று மணி நேரம், அப்புறம் தூங்காமலேயே எவ்வளவு நேரம் இங்கே ஸ்டேஷனில் எதுவுமே அவனுக்குப் புரியவில்லை. திடீரென்று ஸ்டேஷனே பரபரப்பாவது தெரிந்தது. “ பெரிய புடுங்கிகெல்லாம் வந்துட்டானுங்க போல” என்றான் காலையில் தடவியவன்.

” வேணுன்னே இங்க வாங்க” ஒரு குரல் கணீரென்று ஒளித்தது.

” இந்தோ வரேன்யா “ குரலும் , ஓடும் கால் ஓசையும் கேட்டது.

“ என்னாச்சு “ என்றது முதல் குரல்.

“ ஐயா அந்த மோசடி கேஸ் .. இன்னிக்கு ஆள புடிச்சுட்டோம். பின்னாலதான் உட்கார்த்தி வச்சிருக்கோம். அப்புறம் அந்த சங்கர் நகர் எக்ஸ்டென்ஷன் பாரதி நகரில் புதுசா கட்டிட்டு இருக்கிற அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பில் ஒரே ரத்த கறை. ஷாகிர் அய்யா பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லியிருந்தார். அங்க வாட்ச்மேனயும் காணலை.”

“ டாக் ஸ்குவாட கூப்டிங்களா “

“ ஆச்சுங்கய்யா. ஆனால் அதுவும் அங்க இருந்து அதுவும் கொஞ்ச தூரம் ஓடிட்டு அப்படியே நின்றுச்சு. ரத்தக் கறையை கலக்ட் பண்ணி பரிசோதனைக்கு அனுப்பிருக்கோம்யா”

இந்த கேள்வி பதில் நேரம் முடிந்திருக்கும் போல, ஒரு கதவு திறக்கும் ஓசை கேட்டது.

சிறிது நேரம் கழித்து யாரோ ஒருவர் பேசுவது கேட்டது.

“ ஐயா , நான் கேசவன். வக்கில் ராகவனோட ஜூனியர். இங்க தீருநீர்மலை பக்கம் ராஜிவன் அப்பார்ட்மெண்டுன்னு ஒரு சின்ன அடுக்குமாடிக்குடியிருப்பு. எங்கண்ணன் பையன் ஒருத்தன் அங்க வீடு வாங்கியிருக்கான். இன்னிக்கு காலையில் அவன் அமெரிக்கால இருந்து வந்திருக்கான். அவனோட லக்கெஜ் எல்லாம் வீட்டில் இருக்கு. ஆள் மட்டும் மிஸ்ஸிங். அவனோட அம்மா மட்டும் ஊர்லேந்து வந்திருக்காங்க. அவங்களுக்கு என்ன செய்யறதுன்னு தெரியலை.. முறைப்படி வேணா அவ்ங்களையே இப்ப கூட்டிட்டு வந்து ஒரு கம்ப்ளையெண்ட் வேணும்னாலும் கொடுத்துடறேன். ஏதாச்சும் பண்ணுங்க சார் “

“ என்ன சொன்னிங்க.. என்ன அப்பார்ட்மெண்ட் ? “

“ராஜிவன் அப்பார்ட்மெண்ட் சார் “

“வேணுன்னே அந்த பையன கூப்பிட்டு வாங்க. “ எனச் சொல்ல , இவன் வேணு வரும்முன்னரே எழுந்து நடக்கத் திரும்பி இருவரும் முட்டி கொல்வது மாதிரி நின்றனர். அப்போது கூட வேணுவின் பார்வையில் அவர் செய்த தப்பை உணர்ந்த மாதிரியான பாவமே இல்லை.

எல்லா விசாரணையும் முடிந்து அவனைக் கூப்பிட்டுக் கொண்டு கேசவன் சித்தப்பா கிளம்பும் போது அவனைப் பார்த்த இன்ஸ்பெக்டர் அவனிடம் பெயரைக் கேட்க , அவன் கேசவனைப் பார்க்க, ஒரு நொடி இருவரும் ஒன்றுமே சொல்லாமல் நின்றார்கள். பின்னர் ஒன்றுமே சொல்லாமல் இருவரும் வெளியே வந்தனர்.

அம்மாவை போல இருந்த பெண்

2017-12-10T10:47:00.002-05:00

அம்மா இறந்து ஒரு வாரம்தான் ஆகியிருந்தது. உறவென்று யாருமில்லாத ஊரில் ஆபிசில் பக்கத்து சீட்

க ரா

அப்பா காணாமல் போனார்

2013-11-03T04:45:00.001-05:00

காரை டெலிவரி எடுக்க வந்திருந்த கஸ்டமருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபொழுது, டேபிளில் இருந்த டெலிஃபோன் அடிக்க ஆரம்பித்தது.

போனை எடுத்தவுடன் “பிஸியா இருக்கேன். யாருன்னாலும் கனெக்ட் செய்யாதன்னு சொன்னேன்ல” என்றேன் ப்ரியாவிடம்.

ப்ரியா ரிஷப்பனிஸ்ட்.

“இல்லை சார் உங்கம்மான்னு சொன்னாங்க அதான் “ என்றாள்.

“அம்மாவா ? “ ஒரு கணம் கேள்விக்குறி மாதிரி புருவங்கள் ரெண்டும் வளைந்து நிமிர்ந்தது. கஸ்டமருக்கு புரிந்திருக்கவேண்டும். “கிளம்பட்டுமா ? “ என்பது மாதிரி சீட்டை விட்டு எழுந்திருந்தார்.

“சாரி” என்றேன். கைக்குலுக்கி அவர் நகர்ந்தவுடன், “ம்ம்.. கனெக்ட் பண்ணு என்றேன்”.

”அஷோக் “ என்று பதில்குரல் ஒலித்தது. கனெக்ட் செய்திருந்தாள். அம்மாவின் குரல்தானா என்று ஒரு நிமிடம் யோசனை வந்து போனது. அவளிடம் எப்போது கடைசியாக பேசினேன் என்று நினைவில்லை. “சொல்...லு..ம்மா” என்றேன் தயங்கி தயங்கி..
”அஷோக் ... அப்பாவ காணலடா “ என்றாள்..
தூக்கி வாரிப்போட்டது. “எத்தன மணி நேரம் ஆச்சும்மா . பக்கத்துலதான் போயிருப்பார். வந்துருவார்” என்றேன்.
“இல்ல அஷோக் .. மூணு நாளாச்சுடா” என்றாள்.
“என்னம்மா சொல்ற” ஜோதி மாமா வீட்டில் சோபாவில் உட்கார்ந்திருந்தேன். காரை எடுத்துக்கொண்டு டிரைவ் பண்ணி இங்கே வருவதற்கு சரியாக 6 மணி நேரம் ஆகியிருந்தது.

“ஆமாம் அஷோக் . அன்னிக்கு கோவில்பட்டில சீதர் மாமா ஆத்துக்கு போயிட்டு பஸ் ஏறினோம். அவர் முன்னாடி ஏறிட்டார். நான் பின்னாடி ஏறினேன். சரியான கூட்டம் பஸ்ஸுல. அவர் குரல் மட்டும் கேட்டது.. நான் டிக்கெட் எடுத்துடறேன்னார். அப்படியே ஒரு கம்பிய பிடிச்சுண்டு நின்னுன்டு இருந்தேன். செத்த நேரம் கழிச்சு வண்டி எங்க நின்னதுன்னு தெரியலை ஒரு பொம்மனாட்டி பிள்ளைய கூட்டிண்டு இறங்கினா.. உக்கார இடம் கிடைச்சது .. ஜன்னலோர சீட்.. வந்த காத்துக்கு அப்படியே தூங்கிட்டேன். திடிர்னு கண்டக்டர் சாத்தூர் சாத்தூர்னு கத்தினார்.. அப்பத்தான் முழிச்சேன். அவர் இறங்கிருப்பார்னு நானும் இறங்கிட்டேன்.. இறங்கின உடனே பஸ் கிளம்பிடுத்து. செத்த நேரம் அங்கயே நின்னேன். அவர காணல.. சரி மூத்திரம் பெய்ய போயிருக்கார் போலனுட்டு அங்கயே நின்னுண்டு இருந்தேன். திடிர்னு இவன் வந்து என்ன அத்தை இங்க நிக்கிறேள்னான்” என்றாள் கணேஷனை காட்டி.

கணேஷ் ஜோதி மாமாவின் பையன்.

“நானும் கொஞ்ச நேரம் நின்னுண்டு இருந்தேன் அஷோக். அப்பாவ காணல. செரின்னு எல்லாப்பக்கமும் தேடிப்பார்த்துட்டு அம்மாவ வாங்கோ எங்காத்துக்கு போகலாம்னு கூட்டிண்டு வந்தேன். மொதல்ல வரமாட்டேனுட்டா. நாந்தான் ஆத்துக்கு போய் அத்திம்பேருக்கு கால் பண்ணலாம் வாங்கோன்னு கம்பெல் பண்ணி கூட்டிண்டு வந்தேன்.” என்றான்.
“அவர் திட்டுவார்னு நேக்கு பயம்டா.. உனக்கெ தெரியும்லயா” என்றாள் அம்மா. அவள் குரல் 1960ம் வருட ரேடியோ செட் உமிழும் பாட்டின் உலர்ந்த இசையை ஒத்திருந்தது.

“அப்பாவுக்கு கால் பண்ணலையா கணேஷா” என்றேன்.

“அவர் நம்பர் அம்மாட்ட இல்லைனுட்டா.. எங்க யார்க்கிட்டயும் இல்லைடா.. உனக்குத்தான் தெரியும்ல.. உன்னோட விசயத்துக்கு அப்புறம் அவர் எங்க யார்க்கிட்டயும் பேசறதில்லை. அம்மாவயும் பேசக்கூடாதுனுட்டார்” என்றான்.

“சரி வாம்மா நம்மாத்துக்கு போகலாம்” எழுந்தேன்.

“சாவியில்லையேடா..” என்றாள் அம்மா.

“பூட்டை உடைச்சுக்கலாம்.. வா போலாம்” என்றவாரு அவள் கைகளை பிடித்து தூக்கினேன். அவள் கைகள் நடுங்கிகொண்டிருந்தன.

“நீ போடா அஷோக் நான் சுத்தியலயும் இன்னொரு பூட்டையும் எடுத்துண்டு வரேன்” என்றான் கணேஷ்.

அன்றைக்கு அம்மாவை தேற்றி சாப்பிட வைத்து தூங்கச்செய்வதற்குள் பெரும்பாடாகிவிட்டது. அப்பா என்றைக்குமே இப்படித்தான். அவரின் பேச்சுபடிதான் எல்லாரும் நடக்கவேண்டும். நீ எதுவும் யோசிக்க வேண்டாம்.. உனக்கும் சேர்ந்து நானே யோசிக்கிறேன்.. சொல்றத மட்டும் செய்ங்கிற மாதிரியான டைப். பி.எஸ்.சி வரைக்கும் சாத்தூர் காலேஜ்ஜில்தான் படிப்பு எனக்கு. அம்மா என்றைக்கும் அப்பாவை எதிர்த்து பேசியது கிடையாது. எதிர்த்து என்ன பேசியதே கிடையாது. அவள் குரலை வீட்டில் நான் கேட்டதே கிடையாது. வெளி மனுசர்களிடம் கூட அவள் பேசமாட்டாள். ஜோதி மாமா வீட்டு, இல்லையென்றால் கோவில்பட்டியில் ஸ்ரீதர் மாமா வீடு. இந்த இரண்டு இடங்களை தவிர நாங்கள் அவ்வளவ்வாக புலங்கியது கிடையாது. இரண்டு மாமாக்களும் அம்மாவின் பெரியப்பா, சித்தப்பா பசங்கள். அப்பாவுக்கு கூடப் பொறந்தவர்கள் யாரும் கிடையாது போலவே அம்மாவுக்கும். இந்த இரண்டு மாமாக்களின் வீடுகள்தான். அதுவும் எப்போதாவதுதான் போவதும் வருவதும்.

கணேஷ் எனக்கு ஸ்கூலில் ஒரு வருடம் சீனியர். +2வில் ஒரு வருடம் இம்ப்ரூவ்மெண்ட் எழுதியும் இஞ்சியரிங் கிடைக்காமல் போனதால் நாங்கள் இருவரும் மூன்று வருடம் சாத்தூரில் ஒன்றாக காலேஜ் போனோம். நான் எம்.எஸ்.சிக்கு திருச்சி செயின் ஜோசப் போனேன். அவன் ஜோதி மாமாவுடன் சாத்தூரில் அவர்களின் ஹோட்டலிலையே ஒன்றாக உட்கார்ந்துவிட்டான். திருச்சியில்தான் மரியா எனக்கு அறிமுகமானாள். எம்.எஸ்.சி முடிக்கும்வரைக்கும் நட்பாகத்தான் இருந்தது. வேலை தேட சென்னைக்கு வந்தோம். அவள் அவளது மாமவின் வீட்டில் தங்க நான் நண்பர்களுடன் திருவல்லிக்கேணியில் ரூம் எடுத்தேன். மூன்று மாதம் கழித்து எனக்கு வேலை கிடைக்க அவளுக்கு கூப்பிட்டேன். வீட்டில் தனியாத்தான் இருக்கேன் வாடா என்றாள். அன்றைக்கு பார்த்து மழை பெய்து தொலைத்தது.

வேலை முதல் மாசம் சம்பளம் வாங்கியவுடன் அப்பாவிடம் கொடுக்க ஊருக்குப் போனேன். அப்பா என் சம்பள பணத்தை என்னிடமே கொடுத்துவிட்டு “ இது உம்பணம். நீயே வச்சுக்கோ. எனக்கு பென்ஷன் வரது.. போதும்” என்றார். ஒரு இரண்டுநாள் இருந்துவிட்டு ஊருக்கு கிளம்புகையில் பஸ் ஏத்தி விட வந்தவர் “பணம் சம்பாதிக்க தெரிஞ்சா போதாது. சம்பாதிச்சத காப்பாத்தவும் தெரிஞ்சுக்கோ” என்று சொல்லிவிட்டு போய்விட்டார். திரும்பவும் சென்னை வந்து ஒரு இரண்டு மாசம் கழித்தவுடன் மரியா கூப்பிட்டாள். நுங்கம்பாக்கம் காஃபிடேவுக்கு வரச்சொன்னாள் போயிருந்தேன். மிகவும் சோர்வாக இருந்தாள். என்ன என்று கேட்டவனிடம் மூன்று விரலை காண்பித்தாள். வேறு வழியில்லாமல் சர்ச்சில் மோதிரம் மாத்தி திருமணம் முடித்துவிட்டு ஊருக்கு கூட்டிப்போனேன். அப்பா வீட்டுக்குள் விட மறுத்துவிட்டார். அம்மா வெளியே வரவேயில்லை. இடைப்பட்ட காலத்தில் மரியாவின் மாமாவும் இறைவனடி சேர, அவரின் கார் கம்பெனியை நிர்வகிக்க அவருக்கு குழந்தைகள் இல்லாததால் நான் வேலையை விட வேண்டியதாகிவிட்டது. மரியாவும் வேறொரு வேலையில் சேர்ந்து , மேலே வந்தாகிவிட்டது. இப்பொழுது அமெரிக்கா போயிருக்கிறாள்.

வந்து மூன்று நாட்கள் ஆகிவிட்டது. அப்பாவை பற்றிய புதிரை தொறக்க எதுவும் சாவி கிடைக்கவில்லை. ஊருக்குள் பேசியதில் அவர் யாரிடமும் சமிபத்தில் பேசியது மாதிரி எதுவும் தெரியவில்லை. கோவில்பட்டியில் இருந்து ஸ்ரீதர் மாமா மட்டும் ஒரு முறை வந்து போனார். ஒன்றும் துலங்காமல் நாட்கள்தான் போனது. அம்மாவும் திரும்பி திரும்பி சொன்னதையே சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். வீட்டில் மிக்ஸி, கிரண்டர் கூட அவர்தான் போடுவார் என்றாள். ”வாம்மா ஏங்கூட என்றாள் திட்டுவாரேடா” என்றாள். ஒருநாள் மிக்க எரிச்சல் பட்டு “அப்படின்னா அன்னிக்கு கணேஷ் பார்த்து ஆத்துக்கு கூட்டிண்டு வரலைன்னா இத்தன நாள் அங்கயே நின்னுண்டு இருப்பியா என்ன” என்றதற்கும் “இல்லேன்னா திட்டுவாரேடா” என்றாள். ஒரு வழியாக சமாளித்து அவளை கூப்பிட்டுக்கொண்டு சென்னை வந்தேன்.

இடையில் ஒரு தடவை “ஹவ் எவ்ரிதிங் இஸ் கோயிங் ஹனி” என்று விரிவாக மரியா மெயில் அனுப்பியிருந்தாள். “பிட் பிஸி ஹனி.. எவ்ரி திங் கோயிங் ஃபைன்” என்று ரிப்ளை அனுப்பினேன். அம்மா அப்பா பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

சென்னை வந்து முதல் இரண்டு நாட்கள் அம்மாவுடன் தங்கிவிட்டு மூன்றாவது நாள் ஆபிசுக்கு போனேன். கிச்சனிலும், வீட்டின் எந்த மூலையில் இருந்த எந்த சாதனத்தையும் அவளுக்கு இயக்க தெரியாமல் இருந்தது. ஆபிசிடமிருந்து திரும்பி வருகையில், வீட்டின் ஹாலில் ஒரு ஒரத்தில் சுருங்கி படுத்துக்கிடந்தாள். மத்தியானம் சாப்பிட்டையா என்றதற்கு சாதம் எஙகயிருக்குன்னு தெரியலைடா என்றாள். சாதத்தை எலெட்ரிக் ரைஸ்குக்கரில் வைத்துவிட்டு போனது நியாபகம் வந்தது. வந்து இரண்டு வாரத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சம் இடத்திற்கு பழகிவிட்டாள். அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மத்தியம் சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் மரியாவிடமிருந்து அழைப்பு வந்திருந்தது. போனில் அழைத்தவள் அவள் என்னை மிஸ் செய்பதாகவும் , நானும் அப்படியே இருப்பேன் என்று நம்புவதாகவும் சொன்னாள். வந்தவுடன் எங்கயாது ஒரு லாங் ட்ரிப் போகவேண்டும் என்றாள். பேசி முடித்தவுடன் அம்மா “அஷோக் உனக்கு கோந்தை .... “ என்று கேட்க ஆரம்பித்து அமைதியனாள்.

ஒருபுறம் அவளாகவே என்னிடம் முதலில் ஒரு கேள்வி கேட்டதும், இன்னொரு புறம் என்னை பற்றியும், எங்களை பற்றியும் அவளிடம் ஒன்றும் சொல்லாததை எண்ணி ஒரே சமயத்தில சந்தோசமாகவும் , வருத்தமாகவும் இருந்தது. எனக்கும் மரியாவுக்கு பிறந்த முதல் குழந்தை சிறிது நாட்களிலயே இறந்து போனதையும் , இன்று வரை அடுத்த குழந்தைக்கு நாங்கள் முயலாமல் இருப்பதையும் அவளிடம் சொல்லி முடித்தவுடன், கேவி கேவி அழ ஆரம்பித்தாள். பின்னர் என்னை தேற்றுவதாக நினைத்துக்கொண்டு எனது தோளைத் தொட்டு அவள் மடியில் என்னை படுக்க வைத்து தலையை கோதியபடி இருந்தாள். பின்னர் வந்த இரண்டு நாட்களும் கண்களில் ஒருவித சோகத்துடனையே நடமாடிக்கொண்டிருந்தாள். இங்கே வந்து இரண்டு வாரங்கள் ஆயிருந்தாலும் கூட அப்பாவை பற்றிய தேடலை பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட அவள் கேட்கவில்லை. உண்மையிலயே அதை எந்த புள்ளியில் இருந்து ஆரம்பிப்பது என்று எனக்கு புரியாமல் குழம்பிக்கொண்டிருந்தேன்.

மூன்றாவாது நாள் கணேஷ் என்னை அழைத்து அப்பா திரும்பிவிட்டதாகச் சொன்னான். திரும்பியும் அந்த இரவு மீண்டும் அம்மாவை கூட்டிக்கொண்டு ஊருக்கு திரும்பினேன். அங்கே இருந்ததை பற்றியும், மரியாவை பற்றியும், அவளை சந்திக்காததை பற்றியும், பின்னர் என்றாவது தான் அங்கே திரும்புதல் சாத்தியமா என்றும் அவளுக்கு எந்த கேள்விகளும் இல்லை. மறுநாள் காலை ஊருக்கு நுழைந்து வீட்டை நெருங்கியவுடன், அவளை காரிலிருந்து இறக்கினேன். அப்பா வாசலிலையே நின்று கொண்டிருந்தார். வீட்டில் அம்மாவுடன் நுழைந்த என்னை தடுக்கவும் , அழைக்கவும் செய்யாமல் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தார். வீட்டினுள் நுழைந்தவுடன் அம்மா அப்பாவை ஒரு நொடி நிமிர்ந்துபார்த்தாள். வா என்பதுமாதிரி அப்பா தலையசைத்தவுடன் கிடுகிடுவென வீட்டினுள் நடந்தவள் அப்படியே மறைந்துபோனாள். நான் அப்படியே ஹாலில் இருந்த சேரில் உட்கார்ந்தேன்.
எனக்கெதிரே இருந்த சேரில் அப்பாவும் உட்கார்ந்தார். சற்று நேரம் யார் மெளனத்தை கலைப்பது என்று தெரியாமல் உட்கார்ந்திருதோம்.

அப்பா காணாமல் போனதை பற்றி அவரே சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
“அன்னிக்கு கோவில்பட்டிலேந்து கிளம்பின உடனே கொஞ்ச நேரத்துல பஸ் கோவில்பட்டி பைபாசுல நின்னுடுத்து. வெளிய எட்டிப்பார்த்தா ஒரு பொம்மனாட்டி கைல கோந்தையோட நின்னுண்டு இருந்தா. பக்கத்துல காருல யாரோ அடிப்பட்ட காயத்தோட டிரைவர் சீட்டுல. என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்னு இறங்கினேன். இறங்கி திரும்பி பாக்கறதுக்குள்ள பஸ்ஸ எடுதுட்டா. அந்த பொண்ணு வேற அழுதுண்டே இருந்தா. அவா கூட வேற யாரும் இல்லை. என்ன பண்றதுன்னும் நேக்கு தெரியலை. அவாள அங்கயே நிக்க சொல்லிட்டு , ஒரு கிலோமீட்டர் நட்ந்து போயி, அங்க் இருந்த பெட்ரோல் பங்குலேந்து , ஆம்புலன்ஸுக்கு கால் பண்ணிச்சொன்னேன். அப்புறம் கொஞ்சம் தண்ணி பாட்டில வாங்கிண்டு அவாகிட்ட ஒடி வந்தேன். செத்த நேரம் கழிச்சு ஆம்புலன்ஸ் வரவும் அவாள கூட்டிண்டு சாத்தூர் கவர்மெண்ட் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு வந்தேன். இங்க பார்க்க முடியாதுனுட்டா.. திரும்பி அந்த ஆம்புலென்ஸ்லயே அவாள கூட்டிண்டு மதுரை பெரியாஸ்பத்ரி போயிட்டேன். அந்த பொண்ணும் அந்த பையனும் வீட்ட எதிர்த்து, காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணிண்டவாளாம். அவ பேரு எதோ சொன்னா.. எனக்கு மண்டைல் நிக்கல. இப்பத்தான் நேத்திக்கு காலைல அந்த புள்ளையாண்டான் கண்முழிச்சான். அப்பா நன்றிப்பான்னா அந்த பொண்ணு. நல்லாயிரும்மான்னு ரெண்டு பேரயும் ஆசிர்வாதம் பண்ணிட்டு வந்தேன்”
என்ன சொல்லவென்று தெரியாமல் அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன். நெஞ்சடைத்த மாதிரியிருந்தது.

சற்று நேரம் கழித்து “ யாருக்காது கூப்பிட்டு சொல்லியிருக்கலாம்ல ? “ என்றேன்.

“யார் நம்பரும் எங்கிட்ட இல்லைடா. அதோட இவா யாராது உன்னைய கூப்பிட்டு சொல்லியிருப்பா.. நீ வந்து இவள கூப்டுண்டு போயிருப்பன்னு தெரியும். நான் இல்லாட்டியும் அவ் சேஃப்பாதான் இருப்பா. பெருமாள் எப்பவும் அவளோடத்தான் இருப்பர்னு நம்பிக்கை என்றார்”.
ஒரு மணி நேரம் ஒன்னும் பேசாமல் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தேன்.

அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தவன் “கிளம்பறேப்பா” என்றேன்.
"நிமிர்ந்தவர் ... கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு .. ம்” என்றார்.

கிளம்பியவனுடன் வாசல் வரைக்கும் வந்தவர் , காரைக் கிளம்பும் போது “ வழிச்செலவுக்கு கைல காசிருக்கா உங்கிட்ட” என்றார். “இருக்குப்பா” என்று தலையசைத்துவிட்டு காரைக் கிளப்பினேன்.

அம்மா அப்போதும் வெளியே வரவேயில்லை.

க ரா

சில கவிதைகள்

2013-03-18T00:00:00.001-04:00

என்
சோகம்
அழுகை
சந்தோசம்
சிரிப்பு
கோபம்
குரோதம்
வனமம்
அமைதி
எல்லாவற்றையும்
நிரப்பி வைக்கும்
கண்ணாடி சீசா
நீ
நீலம் பாரித்த
கண்ணன் போல்
சிரித்துக்கொண்டே
இருக்கிறாய்
உன் கழுத்தின்
மேல்
நான்
இந்தக் கத்தியை
பதிக்கும் போதும்..

"ஏன் என்னை கொல்லுகிறிர்கள் ? “

என்று கேட்டவளின் கண்களில்

புலியின் வாயில் சிக்கிய மானின் மிரட்சி

ஒரு ஆட்டினை

கொல்லும்

மாமிசக் கடைகாரனின்

லாவகத்துடன்

அவளின் உடம்பை

கையாள ஆரம்பிக்கிறேன்

ஒரு தேர்ந்த

மருத்துவ மாணவனின்

கற்றுக்கொள்ளும்

வேட்கை

என் கைகளிருக்கும்

கத்திக்கு

முதலில் என்னை

முத்தமிடும் உதடுகளில்

இருந்து ஆரம்பிக்கிறேன்

பின் ஆதுரமாயென்

கழுத்துகளை சுற்றி

படர்ந்த அவள் கைகளை

புணர்ச்சியின்

போது என்னை முட்டி

தள்ளிய முலைகளை

மட்டும் சற்றே கருணையுடன்

இதை சற்றே மிரட்சியுடன்

நோக்கும்

உங்களிடம் நான்

விளக்கப் போவதில்லை

ஒரு தந்தியிசைக் கருவியை

மீட்டுவதும்

ஒரு பெண்ணைப் புணர்வதும்

ஒரு கொலை செய்வதும்

ஒன்றேயென

பொந்திடை வைத்த
அக்னிகுஞ்சென்று தகிக்கிறது
உண்ணாமுலை பெண்ணொருத்தியின்
ஆயிரமாண்டு தவம்

திருவிழா காணா
குழந்தையின் கண்களோடு
அதை எட்டிப் பார்க்கிறான்
பரமன்

வெக்கை நீங்க
மழையென அவனை
நுகர்ந்து கண் திறக்கிறாள்
அப்பெண்

மண் தீண்டும்
மழையென
காமுற்ற கடவுள்
மயங்கிநின்ற அப்பெண்ணின்
யோனி வழி உட் புகுந்தார்.

க ரா

சாயாவனம் - ஒரு வனத்தை பற்றிய உரையாடல்

2013-01-18T11:37:00.000-05:00

இன்றைக்கு காலையில் ஆபிசில் காஃபி டைமில் ஒரு பேச்சு வந்தது.

ஒருத்தர் என்னவோ புக் ஃபேர் போனேன்னு சொன்னிங்கள ஒரு நாலஞ்சு புத்தகம் வாங்கிருப்பீங்களான்னு ஆரம்பிச்சாரு.

இல்லைங்ணா.. ஒரு முப்பத்தெட்டு ஆகிப்போச்சு இந்த வாட்டி அப்படினதுக்கு அவர் மூஞ்சில ஈயோடல...

வாங்கறீங்க .. சரி எதுனாச்சும் படிப்பீங்களா அப்படினாப்டி..

உறுதியா, அதுக்குதான வாங்கறது அப்படின்னேன்..

சரி இதுவரைக்கும் படிச்ச எதயாது சொல்லுங்க பார்ப்போம்.. என்ன மாதிரி வாசிப்பிங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம் அப்படின்னாரு..
ரொம்ப பின்னாடில்லாம் போகலிங்க.. இப்போதைக்கு இந்த புக் ஃபேர்ல ஒரு வாங்கின புத்தகத்த பத்தி சொல்றேன் கேட்டுக்கோங்க அப்படின்னு சாயாவனத்த பத்தி சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

“ தன்னோட கனவான ஆலைய நிர்மானிக்க வேண்டி ஒருத்தன் ஒரு வனத்த அழிச்ச கதைங்க இந்த சாயாவனம்”..

அதாவது சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளால சின்ன வயசுல சொந்த மண்ண விட்டுபோன ஒருத்தன் ,பின்னாடி பல தேசம் சுத்தி சம்பாதிச்ச காச வைச்சுக்கிட்டு தன்னோட பிறந்த மண்ணுக்கே வரான்.. வந்த இடத்துல தன் சொந்த சனங்களுக்கு மத்தியில தான் நினைச்ச கரும்பாலைய அமைக்க ,அந்த ஊருல இருக்கற ஒரு பெரிய மனுசன் கிட்ட ஒரு தோட்டத்த கிரையம் முடிக்கறான்.

தோட்டம்னா அது சும்மா ஒரு சின்னத் தோட்டம் இல்லைங்க.. ஒரு வனம்.. வனம்னா பல விலங்கினங்கள் , பட்சிகள் இன்னும் பல பல உயிரினங்கள் ஆன்ந்த கூத்தாடிட்டு இருக்கற பூமி.. அந்த தோட்டத்த வாங்கி அங்க ஆலைய நிர்மானிக்க வேலைக்கு ஆள் கிடைக்காம அவனே அந்த வனத்த அழிக்க ஆரம்பிக்கறான். கதையின் பெரும்பகுதி அவனுக்கும் அந்த வனத்துக்கும் நடக்கிற யுத்தத்த பத்திதான். அந்த ஊருல அவனுக்கு எல்லா விதத்திலும் சப்போட்டுன்னா அவனுக்கு இருக்க்கற மாமாதான்.. அப்பப்ப அவரும் துணைக்கு வர அவனோட யுத்தம் நடக்க ஆரம்பிக்குது.. அந்த யுத்ததின் ஒட்டத்தோட அந்த வனத்துல படர்ந்திருக்கற செடி கொடிகளோட மனுசங்க குணத்த ஒப்பிட்டு வர விவரணைகைகள் சான்ஸே இல்லைங்க.. கதையின் போக்கோட இன்னும் சில விசயங்கள் அழகா சொல்லப்பட்டிருக்கு.. கதை நடக்கற காலம் சுதந்திரத்திற்கு முற்பட்ட காலகட்டம்.. அப்ப மக்களிடைய பெரும்பாலும் பண்ட மாற்று முறைதான் நடந்துட்டு இருக்கு.. வேலைக்கு சம்பளமும் நெல்தான்.. முதலாளி மார்களுக்கும், வேலையாட்களுக்கும் இருந்த பிணைப்பு அவ்வளவ்வு அழகா சொல்லப்பட்டிருக்கு..

ஒரு கட்டத்துல சிதம்பரம்...

“யாரது சிதம்பரம் ?”
ஒ.. சாரி .. உங்ககிட்ட அந்த கதைநாயகனோட பேரைய சொல்லலைல. அதாங்க அந்த கரும்பாலை வைக்க அந்த வனத்த அழிக்கறவன்.. அவந்தான் சிதம்பரம்... அவன் காட்ட அழிக்கறதுல பொறுமை இழந்து அவனோட மாமாக்கிட்ட மாமா காட்டுக்கு தீ வச்சுறலாமாங்கிறான்.. அவரும் ஒ.கேன்னு சொல்ல.. காட்டுக்கு தீ வைக்கிறான்..

தீ வைக்கிறப்ப ஒரு காட்சி வருது.. தீயோட வெக்கை தாங்க முடியாம அந்த காட்டுல இருக்கற ஒவ்வொரு உயிரினமும் வெகுண்டு ஓடுது. அப்ப ஒரு காக்கை வந்து சிதம்பரம் மேல விழுது.. அந்த காக்கைய அவன் தீயில திரும்பி தூக்கி போட்டு பொசுக்கற காட்சி...சே என்னடா இவன்லாம் ஒரு மனுசனானு எரிச்சலா வந்துச்சு...

காடு முழுக்க எரிஞ்ச உடனே அத பார்க்க சிதம்பரமும் மாமாவும் வராங்க.. அப்ப காடு முழுக்க இருந்த அழகான புன்னை, புளிய மரங்கள், மூங்கில்கள் எல்லாம் கரி கட்டையாகி கிடக்குது.. அதோட அங்க இருந்த ஆடு, மாடு, முயல் மற்றும் இன்னபிற விலங்குகள் எல்லாம் செத்து விழுந்துருக்குதுங்க.. அத பார்த்த சிதம்பரத்தோட மாமா ஒரு மாதிரி ஆகிடராரு.. அவ சிதம்ப்ரம் சொல்றான் பாருங்க ஒரு வசனம்..

“நம்ம வேணும்னு எதுவும் செய்யலீங்க மாமா”.....

கொஞ்சம் கடுப்பா வந்துச்சு இந்த இடம்.. இப்படித்தான் மனுச பய அவனோட தப்பு ஒவ்வொன்னுக்கும் ஏதாச்சும் சாக்கு போக்கு சொல்லி சமாதானம் சொல்லி தப்பிச்சுக்கறான் இல்லிங்களா...

“இம்ம்”...

எப்படியோ காட்ட அழிச்சு ஒரு வழியா ஆலையா கட்ட ஆரம்பிக்கறான்.. அந்த ஆலைய கட்ட ஒரு பெரும் தச்சர் கூட்டமே வந்து வேலை பாக்குது.. அவங்களுக்கு கூலியா சிதம்பரம் காச கொடுக்க நினைக்க.. அந்த தச்சர் கூட்ட தலைவன் சொல்றான் “ காச திங்கவாங்க முடியும்.. எங்களுக்கு நெல்லுதாங்க வேணும்”... எனக்கு நம்மள நினைச்சு சிரிப்பு வந்தது...

பின்னாடி எப்படியோ சமாளிச்சு அவனோட மாமா, அப்புறம் அந்த ஊரு பெருந்தனக்காரங்க எல்லாத்துகிட்டயும் கெஞ்சி கூத்தாடி நெல்லு வாங்கி அவங்களுக்கு சம்பளமா கொடுக்கான்.. அப்படியே போயிட்டு இருக்கற வாழ்கைல நெல்லுக்கு தட்டுபாடு வர அவன் முழிச்சு கிட்டே வேலையாளுங்களுக்கு காசா கொடுக்க ஆரம்பிக்கறான்.. இதுக்கு பதிலுக்கு வேலையாளுங்க எங்களுக்கு பணம் வேணாம் நெல்லுதான் வேணும்னு ஸ்டரைக்கெல்லாம் பண்ண ஆரம்பிக்கறாங்க..

அத சமாளிக்க இவனே அந்த ஊருல ஒரு பலசரக்கு கடைய ஆரம்பிச்சு அவங்ககிட்ட சொல்றான் நீங்க அந்த கடைல காசு கொடுத்தா உங்களுக்கு தேவையான பொருட்கள் கிடைக்கும்னு.. அப்படியே போராடி ஒரு வழியா ஆலைய கட்டி முடிச்சு உற்பத்தியயும் தொடங்கி தொழில்ல ஜமாய்கிறான்.. அதுலயும் ஒரு சிக்கல்.. என்ன சிக்கல்னா கரும்பு.. ஆலைக்கு கரும்ப எங்கேந்தோ கொண்டு வர வேண்டியிருக்கு.. அதுக்கும் அந்த ஊரு காரங்க கிட்ட போராடி கரும்ப விளைய வைக்கிறான்..

இப்படியே போயிட்டு இருக்கறப்ப இன்னொரு சிக்கல் வருது..
என்ன சிக்கல்னா அந்த ஊருல சமையல் புளிக்கு தட்டுப்பாடு.. இவனும் எப்படியோ நிறைய ஊருக்கு போயி ஒவ்வொரு இடத்திலேந்தும் இனிப்பு புளி, புளிப்பு புளின்னுல்லாம் வாங்கிட்டு வந்து எல்லாத்தயும் ஒன்னா கலந்து விக்கிறான்..

அந்தப் புளிய வாங்கிட்டு போர ஒரு கிளவி , புளி வாயிலையே வைக்க வெலங்கலன்னு அவன் மூஞ்சில காரி துப்பிட்டு போகுது.. ஏன் ஆட்சின்னு கேக்கறப்ப அதான் நீ எல்லாத்தயும் அழிச்சிட்டியேன்னு போகுது..
என்ன விசயம்னா இவன் எந்த வனத்த அழிச்சானோ அந்த வனத்துல இருந்த ஒவ்வொரு புளிய மரமும் ஒவ்வொரு வீட்டுக்கு புளி சப்ளை பண்ணிட்டு இருந்திருக்கு..

“ நல்லாத்தான் இருங்குங்க கதை.. புத்தகம் எங்க கிடைக்கும் ? என்ன விலைன்னாரு கூட வேலை பாக்கறவரு..

புத்தகம் : சாயாவனம்
ஆசிரியர் : சா.கந்தசாமி
பதிப்பகம் : காலச்சுவடு
விலை : 150 ரூபாய்

இத சொல்லிருக்கேன் .. அவரு வாங்கறாருன்னு தெரியலை.. உங்களுக்கு தோணுச்சுன்னா நீங்க வாங்குங்க.. அருமையான புத்தகம்.. உங்க கலக்‌ஷன்ல கண்டிப்பா இருக்க வேண்டியது.. வாங்கி வச்சா போதாது.. கட்டாயமா படிக்கனும்...
க ரா

புத்தரின் குடிசை

2012-08-11T11:31:00.001-04:00

நீண்ட நாட்கள் ஆயிற்று இந்த பக்கம் வந்து.

வீட்டினில் என்னை தவிர யாரும் இல்லாமல் தனிமையில் உழன்று கொண்டிருந்தேன். அங்கே போகலாமா, அதை செய்து விடலாமா ஒன்று விதமான ஒடிக்கொண்டிருந்த மனதை கட்டுப்படுத்தி வீட்டில் தச்சு மம்மு சாப்பிட்டு விட்டு தூங்கி விடலாம் என சாதத்தை மைக்ரோ வேவ் அவனில் வைத்தேன். வரும் தச்சு மம்மு மட்டும் சாப்பிட்டால் நல்லாயிருக்காது என யோசித்த மனம் ரசம் வைக்கச் சொல்லியது. ரசத்தை வைத்து இறக்கியவுடன் , இருக்கும் ஊறுகாயை வைத்து சாப்பிடலாம் என்று நினைத்து எல்லாத்தயும் எடுத்து வைத்தேன். இவ்வளவ்வு பண்ணியாச்சு இன்னும் ஒரு காய் செய்ய முடியாத என்று எண்ணி வீட்டில் கிடந்த நான்கைந்து உருளைக் கிழங்குகளை எடுத்து வேக வைத்து சற்றே மசித்து ஒரு விதமான் பொடிமாசை பண்ணி இறக்கினேன்.

சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் தனிமையை விரட்ட வந்த ஆபத்தாந்தவனாக பேரிலக்கியவாதி, கவிதாமணி, இலக்கிய செம்மல் மயில்ராவணன் எழுந்தருளினார். வந்தவர் ஒரு பெரிய சூட்கேசை திறந்து ஒரு விதமான பொட்டியை வெளியே எடுத்தார்.. திகைத்து போர் பார்தேன். படம் பார்க்கலமா என்றார் ? தலையசைத்து வைத்தேன். என்ன படம் பார்க்கலாம் என்று அடுத்த கேள்வி வந்து விழுந்தது. ஒரு படத்தின் பேரை சொல்லி அந்த படம் இருக்கா என்றவனிடம் தூ இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பா என்றார். செரி செரி விடும் நீரே ஒரு படத்த போடும் என்றேன். அதற்கு அவர் உடனே கருந்தேள் ராஜேசிடம் போன் அடித்து ஏதாவது படம் பேரை சொல்ல சொல்லி கேட்டார். கருந்தேள் துப்பினாரா தெரியாது, உடனை போனை கட் செயதவர் The Proposal என்ற ஆங்கில படத்தை ஒட்ட ஆரம்பித்தார். படம் ஒட ஆரம்பித்த பத்தாவது நொடியில் பக்கத்திலிருந்து குறட்டை சத்தம் காதை கிளிக்க ஆரம்பித்தது. பதறி போய் எழுப்பியவனிடத்தில் சாரி மாப்பிள உண்ட மயக்கம் என்றார். உடனே ஒரு அருமையான பில்டர் காஃபியுடன் அவரை எழுப்பினேன்.

குடித்து முடித்தவுடன் நான் இந்த படம் வேணாம்னு சொன்னேன். உடனே ஒரு நான் கவிதை சொல்லவா என்றார். நான் விக்கி விக்கி அழ ஆரம்பித்த உடனே , என்னை சமாதான படுத்த The Broken Arrow என்ற படத்தை ஒட்ட ஆரம்பித்தார். படம் ஒடி முடிந்தவுடன் என்ன மாம்ஸ் இந்த படத்துலயும் ஒன்னுமே இல்லை என்றேன். அதை லாஸ்ட் சீன்ல கிஸ் அடிச்சாங்கள்ல மாப்பிள அம்புட்டுதான் என்றார்.

இன்னும் சிறிது நேரம் தமிழ் இலக்கிய சூழலை பற்றி அலசி ஆராய்ந்தோம். சிறிது நேரம் களித்து இன்னொரு உலகப் பதிவரான திரு.கார்த்திக்கேயனும் அறிவுத்தேடலும் அவரது வீட்டிற்கு அழைத்தார். உடனே நான் மயில் மீதேறி அவரது வீட்டை அடைந்தோம். அவரது வீட்டினில் சுண்ட காய்ச்சிய பாலில் காஃபி கலந்து ஆளுக்கு ஒரு படி கொடுத்தார் அவரது மனைவி. அதை குடித்து முடித்துவிட்டு சிறிது நேரம் உலகப் படங்களின் இன்றைய போக்கை அலசி ஆராய்ந்தோம். என்ன இருந்தாலும் இந்த நோலன் இபப்டி படத்தை ஒச்சிருக்க கூடாது பாஸ் என்றார் மயில் மாம்ஸ். அதற்கப்புறம் அவர் பேச நாங்க கேட்க, நாங்க கேட்க அவர் பேச என மயில் மாம்ஸ் ஒரு ஒரு மணி நேரத்தை எடுத்துக்கொண்டார்.

பின்னர் கார்த்திகேயன் வீட்டில் இருந்து கிளம்பி, இந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம்.

இந்த இடம் ஒரு ரெஸ்டாரண்ட்.. அருமையான சான்விட்ச்களை செய்து தருகிறார்கள். பம்மலுக்கும் பல்லாவரத்திற்கும் நடுவில் நல்லதம்பி ரோட்டிற்கு அருகில் உள்ளது. இது நணபர் கார்த்திகேயனின் நண்பர் ராஜகோபால் அவர்களால் நடத்தப்படும் ரெஸ்டாரண்ட். அருமையான உணவு மக்கா... அதை விட அந்த இடம் .. பல விதமான புராதான பொருட்களால் அருமையாக அலங்கரித்து நல்ல ஒரு விதமான இயற்கை சூழலில் மிக அருமையாக இருக்கிறது இடம்.. நல்ல மெல்லிசை ஒடிக்கொண்டிருக்கிறது உடம்பை தளுவும் மென்காற்றைப் போல..

நேரம் கிடைத்தால் ஒரு முறை சென்று பாருங்கள்.

மேலும் சில படங்கள்.

க ரா

குள்ளநரிக்கூட்டம்

2011-11-28T22:59:00.001-05:00

”நம்ம ஏற்கனவே எங்கேயாது சந்திச்சிருக்கோமோ சார்? ” என்று கேட்டுகொண்டே அருகில் வந்து உட்கார்ந்தார் அவர். எனக்கு அவரை எங்கேயும் சந்திக்காத மாதிரியே இருந்தது. இல்லை என்கிற மாதிரி ஒரு மாதிரி மத்தியமாய் தலையசைத்து வைத்தேன். என் பெண் அமிர்தாவின் ஸ்கூல் பேரண்ட்ஸ் டீச்சர் அசோசியேஷன் மீட்டிங்குக்கு வந்து உட்கார்ந்திருந்தேன். வருடம் முடியப் போகிறது. இது வரை ஒரு நாலைந்து முறை நடந்திருக்கும். ஒவ்வொரு முறையும் கூப்பிட்டும் வராமல் ஏதாவது சொல்லி ஒப்பேத்தி கொண்டிருந்தேன். இந்த முறை விடாமல் ஒரு வாரமாக போராடி என்னை வரச்செய்து விட்டாள் என் பெண். நான் திரும்பி ஏதேனும் பேசுவேன் என்று எதிர்பார்த்திருப்பாரோ என்னவோ, நான் எதுவுமே பேசாததால் என்னருகிலிருந்து நகர்ந்து வேறு இடத்தில் போய் உட்கார்ந்தார்.

இதே மாதிரிதான் என் ஆபிஸ் கொலிக் ராமச்சந்திரன் மகன் திருமணத்தில் இதே மாதிரி சொல்லிக்கொண்டு பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தார் ஒருவர். வேறு வழியில்லாமல் பேச வேண்டியதாய் போனது. சாப்பாட்டு பந்தியில் கூட பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தவர் விடாமல் பேசிக்கொண்டே இருந்தார். முடிவில் வற்புறுத்தி எனது போன் நம்பரை வாங்கிகொண்டார். ஆபிசில் மேனேஜர் ஒரு நாள் வராமல் போனாதால், ரிலாக்ஸாக கிரிக்கெட் ஸ்கோர் பார்த்துக்கொண்டே வேலை பார்த்துக்கொண்டு இருக்கும் போது அந்நோன் நம்பர் ஒன்றில் வந்த ஒரு காலை அட்டண் செய்திருக்க கூடாது. செயத்தது பெரிய வமபாகி போனது. தான் ஒரு மல்டிலெவல் மார்க்கெட்டிங் குழுமத்தில் சேர்ந்து பிசினஸ் செய்வதாகும், நானும் சேர்ந்தால் எனது மகள் திருமணத்திற்கு உபயோகமாய் இருக்கும் என்றும் சொன்னார். எனது மகளிற்கு இப்போதுதான் ஒன்பது வயதாகியிருந்தது. வேண்டாம் சார் இதுக்கெல்லாம் சரி பட்டு வரமோட்டேன் என் சொல்லியும் விடாமல் வீட்டு பாத்ரூமில் இருக்கும்போதும் , மார்க்கெட்டில் கறிகாய் வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் போதும், சிக்னலில் கீரின் சிக்னலுக்காக வெயிட் பண்ணிக்கொண்டிருக்கும்போது என நேரம் காலம் பார்க்காமல் கால் வருவது வாடிக்கையாகி போனது. ஒரே நம்பரில் இருந்து பேசினால் கட் பண்ணி விடுவேணோ என வேறு வேறு நம்பரில் கால் செய்து ஒரே ரோதனையாகிப் போனது. வேறு வழியில்லாமல் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் அவர் சொன்ன இடத்திக்கு போனேன். கூல்டிரிங்ஸெல்லாம் கொடுத்து வரவேற்றவர் இன்னும் வேறு சிலரோடு என்னை சேர்ந்து உட்கார சொன்னவர் இதோ ஒரு நிமிசம் என்று நகர்ந்து போனார்.

அவர் எங்களிடமிருந்து நகர்ந்து போய் ஒரு பத்து நிமிசம் கழித்து அங்கே மேடை மாதிரி போட்டிருந்த ஒன்றில் ஒரு சேரில் உட்கார்ந்திருந்த ஒருவர் மைக்கை பிடித்து பேச ஆரம்பித்தார். முப்பாதாயிரம் ரூபாய் கட்டி அவர்கள் அமைப்பில் சேர்ந்தால் சில பொருடகள் தருவார்கள் எனவும் , அதை விற்பதுடன் , நம்மை மாதிரியே இன்னும் எத்தனை பேரை முடியுமோ அத்தனை பேரை சேர்த்து விட்டால் பணம் இரட்டிப்பாய் கிடைக்கும் என்று சொன்னார். கேட்டதும் கிளம்பும் வழியை பார்த்து திரும்ப ஆரம்பித்தேன். எழும்ப முடியாமல் சுற்றி ஒரே கூட்டம். இதில் என்னை கூப்பிடவர் வேற மைக்கில் பேசியவரிடன் என்னை காட்டி காட்டி என்னமோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். வயிற்றில் கிலி கிளம்பியது. ஒரு வழியாக வழி கிடைத்து எழுந்து ஒட முயன்ற போது , என்னை கூப்பிடவர் ஒடி வந்து என் கையை பிடித்துக் கொண்டார். முப்பாதியிரத்தை கூட அவரே கொடுத்து விடுவாதகாவும் நான் ஒவ்வொரு மாசமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக திருப்பி கொடுத்தால் போதும் என்றும் சொன்னார். வீட்டில் பேசி சொல்வதாக சொல்லிவிட்டு வண்டியை விரட்டி கிளம்பியவன், வரும் வழியில் கடையில் நின்று மொபைல் நம்பரை மாற்றி விட்டுதான் வேறு வேலை பார்த்தேன். வீட்டுக்கு வந்து இவளிடம் சொன்ன போது ஒரு வாரம் விடாமல் என்னை பார்த்துக் கொண்டு சிரித்து கொண்டிருந்தாள்.

அதற்கப்புறம் எந்த கூட்டம் கூடும் இடத்துக்கும் தனியே போகாமல் யாரையாது கூட சேர்த்துகொண்டுதான் போய்வருவது. இந்த பேரண்ட்ஸ் டீச்சர் மீட்டிங்குக்கு வழக்கமாய் என் மனைவிதான் வந்துபோவது. இந்த தடவை கூட நானும் அவளும்தான் வருவதாக இருந்தது , முடிவில் தலைவலி என என்னை மட்டும் அனுப்பிவைத்து விட்டு வீட்டில் டீவி சீரியலில் முழ்கி விட்டாள். வேறு வழியில்லாமல் வந்து உட்கார்ந்திருவனிடம் திரும்பியும் இப்படி இன்னொருவர் வந்து இப்படி ஆரம்பிக்கவும் டரியலாகிப் போனது. ஏதேச்சையாக திரும்பி பார்த்தேன். சற்று தொலைவில் போய் உட்கார்ந்த அவர் அங்கே இருந்தும் என்னையையே பார்ப்பது மாதிரி இருந்தது. பேசாமல் தலையை குனிந்து மொபலை நோண்ட ஆரம்பித்தேன்.

ஒரு வழியாக பத்து மணிக்கு ஆரம்பிப்பதாக சொன்ன மீட்டிங் ஒரு மணி நேரம் களித்து பதினோரு மணிக்கு ஆரம்பித்தது. முதலில் மைக்கை பிடித்த பள்ளி ஹெட்மிஸ்டரஸ் எல்லா பெற்றோரையும் வரவேற்று பேசி விட்டு , வாசித்தலின் அருமைகளை பற்றி பேச ஆரம்பித்தார். முடித்தவுடன் இன்னொருவரை அறிமுகம் செய்துவிட்டு அவர் கையில் மைக்கை ஒப்படைத்துவிட்டு அவர் சேரில் போய் உட்கார்ந்தார். மைக்கை பிடித்தவர், அவரின் தொழில் அறிமுகத்தினை முடித்தபின் தான் ஒரு திட்டம் வைத்திருப்பதாகவும் , அதில் சேர ஒவ்வொரு ஸூடுடண்டும் மூவாயிரம் கட்டினால் போதுமெனவும், அதை கூட மாதம் முண்ணூறு என கட்டினால் போதுமெனவும் சொன்னார். திட்டத்தில் சேரும் ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் சில புத்தகங்கள் கொடுக்கப்படும் எனவும் சொல்லி முடித்தார். தொடர்ந்து பேசியவர் ஒரு இருபது நிமிசம் பேசிக்கொன்றுவிட்டு திரும்பி மைக்கை ஹெட்மிஸ்டரஸ்ஸிடம் ஒப்படைத்தார். திட்டத்தில் சேர்வது எந்தளவிற்கு உபயோக இருக்கும் என்பதை மீண்டும் ஒரு முறை சொல்லிவிட்டு வந்திருந்த எல்லோருக்கும் நன்றியை சொல்ல கூட்டம் கலைந்தது.

கூட்டம் முடிந்ததும், மகளிடமும் அவள் கிளாஸ் டீச்சரிடமும் பேசிவிட்டு கிளம்பினேன். வாசலில் வந்து வண்டியை எடுக்கும்போதும் கூட அந்த இன்னொருவர் என்னையையே முறைத்துகொண்டிருந்தார். சாயங்காலம் வீட்டினுள் நுழைகையில் பெண்ணிற்கு தலை வாரிக்கொண்டு வாசலில் நின்றிருந்தவளின் முகம் வழக்கத்திற்கு மாறாக சற்று இறுக்கமாக இருந்தது. என்னவென்று யோசித்துகொண்டே டிரஸ் மாற்றி முகம் கழிவிக்கொண்டு திரும்பியவனிடத்தில் காப்பி டம்ளரை நீட்டிக்கொண்டே “ஸ்கூல்ல என்ன சொன்னாங்க” என்றாள். ஸ்கூலில் நடந்ததை சொன்னவுடன் “ என்ன பண்ண போறீங்க “ என்றவளிடம் என்ன சொல்ல என்று யோசிக்கையில் “பேசாம கொடுத்திருங்க” என்று சொல்லிவிட்டு குடித்துவிட்டு நீட்டிய காப்பி டம்ளரை வாங்கி கொண்டு உள்ளே போனால். கதவில் சாய்ந்து நின்று கொண்டிருந்த என் மகள் “ தேங்ஸ்பா” என்று சொல்லிவிட்டு சிரித்துக்கொண்டே உள்ளே போனாள்.
க ரா.

பொறுப்பு

2011-09-21T12:20:00.000-04:00

நேரம் இரவு 11.30.

ஆபிஸில் ஆடிட் வேலைகள் போய்கொண்டிருக்கிறது. முடித்து திரும்ப தினமும் நேரம் ஆகிறது. காலிங் பெல்லை அடித்து ஐந்து நிமிடமாகிறது.இன்னும் கதவு திறக்கபடவில்லை. தூங்கி கொண்டிருக்கிறாள் போல.எரிச்சலாக வந்தது. என்ன தூக்கமோ அதுக்குள்ளே... அப்பா ஆபிஸ் முடிந்து வருவதற்கு பன்னெண்டு , ஒரு மணி ஆனாலும் முழித்து கொண்டு கிடக்கும் அம்மா நியாபகம் வந்தாள். மீண்டும் காலிங் பெல்லை அடிக்கலாம் என்று கையை தூக்கும் போது அவள் நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டது.

கதவை திறந்தவள் ஒன்றும் பேசாமல் அப்படியே உள்ளே போனாள். பின் தொடர்ந்தவன் பேசாமலே இருந்திருக்கலாம். என்ன ஆச்சு ரொம்ப டல்லா இருக்க என்று கேட்டு தொலைத்தேன். “கொஞ்சமாச்சும் பொறுப்பு இருக்கா” என்று ஆரம்பித்தவள் ஒரு பாடு கொட்டி தீர்த்து விட்டு நவினுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று முடித்தாள். ஒன்றுமே பேசாமல் என்னாச்சு என்பது போல் நெத்தியை ஏத்தி இறக்கினேன்.. ஏழு வயது பிள்ளைக்கு மழை நீரில் விளையாட கூடாதுன்னு சொன்னா புரிய மாட்டேங்கிது.. நீங்களும் அவன கண்டிக்கறதே இல்ல என்றவள் ஒரு நிமிசம் நிப்பாட்டி விட்டு பார்த்தானே கண்டிக்கிறதுக்கு என்று முடித்தாள்.

எரிச்சலாக வந்தது. நானும் கத்தி பேச ஆரம்பித்தால் தூங்கும் குழந்தை எழுந்துவிடுவான் என்று அடக்கி வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

“குழந்தன்னா அப்படித்தாம்மா இருப்பான். நம்மத்தான் பார்த்துகனும் “ என்றேன்.

அது அவளின் ஆத்திரத்தை இன்னும் தூண்டி விட்டது போலாகிவிட்டது.

குழந்தையா குழந்தை .. ஏழு வயசாயிருச்சு .. இன்னுமா குழந்தை என்று ஆரம்பித்தாள்.

இதுக்குமேலயும் விட்டால் இன்று இரவு தூங்கவிடமாட்டாள் என்று தோன்றியதால் சரணாகதி அடைய முடிவுசெய்து. “ சரி விடும்மா.. ரொம்ப டென்சன் ஆகாத நான் வேணா நாளைக்கு ஆபிசுக்கு லீவு போட்டுட்டு அவன ஹாஸ்பிட்டலுக்கு கூட்டிட்டு போறேன்” என்றேன்.

சற்றே தணிந்தவளின் தோளை தொட்டு தலைமுடியை கோதிவிட்டு கொண்டே என் தோளில் சாய்த்து கொண்டேன். பெண்ணாக பட்டவள் ஆணிடம் விரும்புவது இந்த ஆதரவைதான். கொஞ்சம் விசும்பினவள் சற்று விலகி சாப்பிட்டீங்களா என்றாள். இல்லை என்றவனிடம் சரி போய் டிரஸ் சேஞ்ச் பண்ணிட்டு வாங்க எடுத்து வைக்கிறேன் என்றவளை விலக்கி நகர்ந்தேன்.

டிரஸ் சேஞ்ச் பண்ணி வருவதற்குள் டைனிங் டேபிளில் எல்லாவற்றையும் எடுத்து அடுக்கியிருந்தாள். சற்று நேரம் எதுவும் பேசாமல் அவள் எடுத்து வைக்க எல்லாவற்றையும் சாப்பிட்டு முடித்தேன். பாத்திரங்களை சிங்கில் எடுத்து போட்டு விட்டு வந்தவள் சோபாவில் உட்கார்ந்து டீவி ரிமோட்டை எடுத்தவனை பார்த்து நேரமாச்சு தூங்க வாங்க என்றவளை அதுக்குள்ள எங்க போற வா கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கிட்டு இருக்கலாம் வா என்று அழுத்தி பிடித்து பக்கத்தில் உட்கார வைத்தேன்.

“ ஏன் இவ்வளவ்வு டென்சன் ஆகற. ஒரு மாசமா கொஞ்சம் வேலை ஜாஸ்தி ஆபிஸ்ல.. அதுக்கு முன்னாடி நேரத்துக்கு வீட்டுக்கு வந்து உங்க ரெண்டு பேரயும் வெளில கூப்பிட்டு போகாம இருந்திருக்கேனா சொல்லு. “ என்றேன்.

“ உங்க அம்மாவ இங்க வந்து இருக்க சொல்லலாம்ல. நானும் வேலைக்கு போவேன்ல.. வீட்டுக்குள்ளயே அடஞ்சு கிடக்க வேண்டியிருக்கு. நானும் படிச்சிருக்கேன்.. அந்த படிப்பும் வீணா போவுதில்ல. நானும் வேலைக்கு போனா நாலு காசு கிடைக்கும்.. வீட்டு கடன சீக்கிரம் அடைக்கலாம்ல. உங்கம்மா ஊர்ல இருக்கற வீட்டை வித்துட்டு நம்ம கூடவே வந்திருந்தா கடனயும் அடைச்சிருக்கலாம். நவினயும் பார்த்துகறதுக்கு ஆள் இருந்திருக்கும்.எங்க அம்மா அப்பாவ கூப்பிடலான்னா உங்களுக்கு பிடிக்கல. எனக்கும் அவங்க கூட சேர்ந்திருக்க கொடுப்பினை இல்லை. நான் ஒருத்தியே கிடந்து அல்லாட வேண்டிகிடக்கு இங்க. கேஸ் காலியானலும் நாந்தான் அலையனும். இவனுக்கு உடம்பு சரியில்லேனாலும் நாந்தான் அலையனும்.. என்னன்னு எழுதீருக்கோ என் தலைல” என்று முடித்தாள்.

“என்ன சண்டைன்னாலும் கடைசியா இதுலயே வந்து நிக்கறியேம்மா.. எப்படி இப்படில்லாம்” என்றேன் முகத்தில் வலிந்து திணித்துகொண்ட புன்னகையோடு.

எனது சிரிப்பு அவளின் ஆத்திரத்தை இன்னும் அதிகமாக்கியது.

சிரிப்பை குறைக்காமல் உனக்காது ஒரு குழந்தைய சமாளிக்க வேண்டியிருக்கு. எனக்கு மூணு குழந்தைய சமாளிக்கனும். ஒன்னு நீ , இன்னொன்னு எங்கம்மா இன்னொன்னு எங்க மேனேஜர் என்றேன்.

ஒன்னு பெத்து வச்சிருங்க்கீங்களே அத நான் பார்த்துகிறதால உங்க லிஸ்ட்ல விட்டு போச்சா என்றாள்.

“இம்ம்.. நல்லா வக்கனயா பேசற” என்றவனிடம் “ பேசாம தூங்க போனவள இழுத்து வச்சு வம்பு பன்னிட்டு இருக்கீங்களா.. என்னய விடுங்க நான் தூங்க போறேன்.. ஒன்னே ஒன்னு மட்டும் சொல்றேன் உங்கம்மாவுக்கு போன போட்டு இங்க வர சொல்லுங்க.. இல்லேன்னா நீங்க வீட்டுல இருந்து அவன பார்த்துகோங்க.. என்னால முடியல .. நான் வேலைக்கு போறேன் “ என்றபடியே எழுந்து போனாள்.

யாரை என்ன சொல்ல என்று தெரியாமல் குழம்பி போய் உட்கார்ந்தேன்.

அம்மாவிடமும் பேச முடியவில்லை. அப்பா இருந்த வரைக்கும் செரி, என்னிடமும் செரி அவள் எதையும் கேட்டது இல்லை. அப்பா போன உடனே வீட்டை விற்று விட்டு ஏன் கூடயே கூப்பிட்ட போதுதான் இல்லப்பா நான் இங்கயே இருந்துட்டறேன் என்றவாரு இருந்துவிட்டாள். என் மேல அவளுக்கு பாசம் ஜாஸ்தி. படிப்பை முடித்தவுடன் அப்பா உள்ளூரிலயே வேலை வாங்கி கொடுத்து அங்க்யே இரு என்று சொல்ல இல்ல்ல நீ இங்க இருந்தா உருப்படாம போயிருவ மெட்ராஸ் பார்த்து ஒடு என்று துறத்தி விட்டவள் அவள்தான். கல்யாணம் ஆன பிறகு ஒரு ரெண்டு மூணு வருசத்துக்கு அப்பா அம்மா ரெண்டு பேரும் இங்க வந்து இருந்தாலும் அவர்களுக்கு தீப்பெட்டிகளை அடுக்கி வைத்த மாதிரியிருக்கும் இந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பு பிடித்தமாகவில்லை. ஊருக்கே திரும்பிவிட்டார்கள் . அதற்கு பிறகு நவின் பிறந்த பிறகு கொஞ்ச நாள் இங்கே வந்து இருந்தார்கள். அப்பொழுதான் இவள் அப்பா அம்மாவின் இருப்பை காரணம் காட்டி

வேலைக்கு போகும் பேச்சை ஆரம்பித்தாள். இதை கேட்ட அப்பா அதெப்படிம்மா பொறந்த பச்ச குழந்தைய விட்டுட்டு வேலைக்கு போற என்று ஆரம்பிக்க பெரிய சண்டையானது. அந்த பக்கமும் பேச முடியாமல் இந்த பக்கமும் பேச முடியாமல் போக என்னிடமும் கோபித்துகொண்டு திரும்பியும் ஊருக்கே போய் விட்டார்கள் அதுக்கப்புறம் விடுமுறை தினங்களுக்கோ, விசேஷ தினங்களுக்கோ இங்கே கூப்பிட்டு விட்டால் அப்பா வழுக்கட்டாயமாக வர மறுத்துவிட்டார். நான் இவளைத்தான் சமாதான படுத்தி அழைத்து போகவேண்டியிருந்ததது.

பின்னர் அப்பா போனபின்பு அம்மாவை அழைத்த போதும் கூட வீட்டை விற்க சொன்னதால் அதற்கு சம்மதிக்காமல் அவளும் அங்கயே இருந்து விட்டாள். பின்னர் அவளை மாதிரியே இருந்த நாலு வயதான பெண்களை சேர்த்துகொண்டு அதை முதியோர் இல்லம் மாதிரி ஆக்கிகொள்ளட்டுமா என்றவளிடம் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை. இதெல்லாம் இவளுக்கு ஆத்திரத்தையும் ஆதங்கத்தயும் கூட்டிகொண்டே போனது. ஆரம்பத்தில் அவளது அப்பா அம்மாவை கூட்டிகொண்டு கூட வைத்துகொள்ள வேண்டும் என்று சொன்னபோது அதை நான் மறுத்ததும் இவளுக்கு பெரிய கோபம்.

இதையெல்லாம் யோசித்து கொண்டிருந்தபோது நேரம் போவதே தெரியாமல் போனது. திரும்பி நேரத்தை பார்த்த போது மணி ஒன்றை நெருங்கியிருந்தது.

கண்களை தூக்கம் அழுத்த படுக்கைக்கு போனால் அங்கே இவள் தூங்காமல் புரண்டு கொண்டிருந்தாள். சத்தம் போடாமல் அவளின் கையை தூக்கி என் நெஞ்சில் வைத்து கொண்டவன் என்னம்மா கோபமா சாரி என்றேன். திரும்பியவளின் கண்ணில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்த கரை இருந்தது. ஹேய் லூசு இதுக்கெல்லாம அழுகறது இங்க வா என்று அவள் முகத்தை தூக்கி என் மார்போடு வைத்தழுத்திகொண்டு

“சின்னஞ்சிறு கண்மலர்
செம்பவள வாய்மலர்
சிந்திடும் மலரே ஆராரோ!
வண்ணத்தமிழ்ச் சோலை
மாணிக்க மாலை ஆரிரோ,
அன்பே ஆராரோ!”

என்று மெலிய குரலில் பாட ஆரம்பித்தேன். இது சிறுவயதில் அம்மா என்னை தூங்க வைக்க அடிக்கடி பாடிய தாலாட்டு பாட்டு. நானும் இவளுக்காக அவ்வப்போது பாட வேண்டியிருக்கிறது. அப்படியே இருவரும் தூங்கி போனோம்.

அடுத்த நாள் காலை எழுந்திருந்த போது ஹாலில் இவன் அழும் சத்தமும் அவள் ஏதோ இவனை அதற்றிகொண்டிருக்கற சத்தமும் கேட்டது. கணகளை முழித்து நேரத்தை பார்த்தால் காலை எட்டாகியிருந்தது. இன்னிக்கு லிவெடுக்கவில்லையென்றால் இவளின் கோபம் இன்னும் கூடுமென்றபடியால் பல் தேய்த்துவிட்டு மேனேஜருக்கு டயல் செய்தேன். அவர் “ என்ன சார் பொறுப்பில்லாம இருக்கீங்க” என்று ஆரம்பித்தார். பொறுப்பென்றால் என்னவென்று தெரியாமல் கோபம் வந்தது.

இராமசாமி கண்ணன்.

பிறவிப்பெருங்கடன்

2011-08-12T21:02:00.004-04:00

செந்தமிழ் செல்வியிடம்
காதலை சொல்ல
ஏன் யோசித்திருந்தேன்
என்று நினைவில்லை
சொல்ல நினைத்த
அந்த நாளில்
அவள் செல்வியாக இல்லை

அலுவலகத்தில்
பக்கத்து இருக்கை
வளர்மதி வெளியே
கூப்பிடுகையில்
ஏன் என்றே
புரிந்ததில்லை
எதிர் இருக்கை
ஜெயராஜ்
வளர்மதியுடன்
கல்யாணம்
என்று சொல்லும்வரை

முப்பது வயதில்
பெண் பார்க்கவா
என்று அம்மா
கேட்ட போதாது
இசைந்திருக்கலாம்
தலையில் முடியாது
இருந்தது

கடலைக்குடி ஜோசியன்
சொல்லியிருக்கிறான்
கட்டாயம் இரண்டு
திருமணமென்று
ஒன்றாவது நடக்கிறதா
பார்க்கலாம்
வயது நாற்பதாகிறது.

இராமசாமி கண்ணன்.

ஒசாமா @ கரப்பான் பூச்சி

2011-05-02T07:15:00.002-04:00

காலை தேநீர் அருந்திகொண்டிருக்கையில் வீட்டுக்காரம்மாவிடம் சொன்னேன்

“ அமெரிக்கா ஒசாமா பின்லேடனை கொன்னுட்டாங்களாம் தெரியுமா” என்று.

”அச்சச்சோ என்னாச்சு” என்றவளிடம் இந்தமாதிரிம்மா என்று ஆரம்பித்து ஒசாமாவை அமெரிக்க உளவுபடை கொன்ற கதையை சொல்லி முடிக்கயில்

“ பாவங்க அந்த ஆளோட புள்ள குட்டிங்களாம் என்ன செய்யுமோ” என்றாள் ஒரு நொடி.

அமைதியாக இருந்தவள் “ வினை விதிச்சவங்க வினை அறுத்துருக்காங்க போல” என்று சொல்லிவிட்டு “ சரி நான் வேலைய பாக்கறேன்” என்று சொல்லியபடி எழுந்து போனாள்.

சமையல் அறையில் ஒரு கரப்பான் பூச்சி அலைய “ சே இந்த சனியனோட தொல்லையா போச்சு” என்று அதை நசிக்கி போட்டு விட்டு வேலையை ஆரம்பித்தாள்.
இராமசாமி கண்ணன்.

மாதொருபாகன்

2011-03-07T06:43:00.001-05:00

நண்பர் பாலாசியின் இந்த கவிதையுடன் தொடங்க தோன்றுகிறது இந்த பதிவை.

வேறென்ன வேண்டும்

கல்யாணிக்கு

ஒருகால் இல்லை

அக்கம்பக்க பிள்ளைகளுக்கு

அவள் அத்தையாகியிருந்தாள்

சிலர் பெரியம்மா பெரியம்மா என்பார்கள்

நானும்தான்...

செல்லையன் மட்டும்

அம்மா என்றுதான் கூப்பிடுவான்

எனக்குத்தெரிந்து

கல்யாணிதான் பலருக்கு

நேற்றுப்பிறந்த பொண்டு பொடிசுகளால்

ஆத்தாவும் ஆகிவிட்டாள்

வேறென்ன வேண்டும்

கல்யாணிக்கு கல்யாணம்தான் ஆகவில்லை.

இவ்வுலகத்தில் பெண்மையின் பெருமை போற்றப்படுவது தாய்மையினால்தான். இக்கவிதையின் நாயகி கல்யாணமாகவிட்டாலும் பொடிசுகளால் ஒரு தாயாக ம்திக்கப்படுகிறாள். இந்த சமுகம் ஒரு பெண் திருமண ஆகிய உடனே அவள் தாம்பத்யம் நிறைவடைவது அவள் ஒரு குழந்தைக்கு தாயவாதில்தான் என்று நம்புகிறது. இன்றும் கிராமப்புறங்களில் அன்றி நகரங்களிலும் கூட திருமணமான ஒரு பெண்ணின் அன்னையிடமோ அல்லது அவளது மாமியாரிடமோ கேட்க படும் கேள்வியானது “ என்ன உங்க வீட்டுல ஏதாச்சும் விசேஷமுண்டா ?”. ஒரு லஜ்ஜையின்றி கேட்கப்படும் இந்த கேள்வியானது எத்தனை பெண்களின் மனதை குத்தி கிழித்து ரணமாக்குகிறது என்று தெரிந்தும் கூட, அதே கேள்வி திரும்பி தம்மயோ அல்லது தம்மை சார்ந்தவரையோ தாக்க கூடும் என்று அறிந்தும் கூட இச்சமுகம் அந்த கேள்வியை மறந்தும் விடுவாதாயில்லை.

திரு. பெருமாள் முருகனின் இந்த நாவலானது நமக்கு உணர்த்த முற்படுவதும், நம்மை கேட்க நினைப்பதுவும் இதுவாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த கதையின் நாயகனான காளிக்கும், நாயகியான பொன்னாளிற்கும் திருமணமாகி பல வருடங்கள் ஆகியும் குழந்தை பேறு இல்லாமல் போக இச்சமுகம் அவர்களை எப்படி அனுகுகிறது என்பதையும், அவர்களின் மனநிலையையும் அவர்களின் பெற்றோர்களின் மனஓட்டங்களையும் படம்பிடித்து காட்டுகிறது இந்நாவல். அவ்விருவருக்கும் குழந்தை வேண்டி அவ்விருவரின் பெற்றோர் எடுக்கும் ஒரு முடிவின் வழி நம் பண்டைய மக்களின் சில சடங்குகளை கேள்விகுள்ளாகுகிறார் திரு. பெருமாள்முருகன்.

மாதொருபாகன் என்பது பார்வதி தேவிக்கு தன் உடலில் சரி பாகத்தை கொடுத்த சிவபெருமானின் பெயர். உடலில் சரிபாதிதான் தர முடியாது மனதால் கூட எத்தனை பேர் அதை சாதித்திருக்கிறோம் என்று என்னும் போது பதில் தேடியும் கிடைக்காத ஒன்றாகிறது. இதை எழுதும் போது என் மனது கூட குற்றவுணர்ச்சியால் குறுகி போகிறது. ஆண் சார்ந்த சமுதாயமாக ஆண்களால் வரையறுக்கப்பட்ட இந்த சமுதாயத்தில் பெண் என்பவள் சக்தியின் அடையாளமாக சொல்ல பட்டாலும் கூட மனம் சார்ந்து ஆண்களால் போகப்பொருளாகவும், ஆண்களை அண்டி வாழ வேண்டிய ஒரு உயிரினமாகவும் அடையாளபடுத்த படுகிறாள் என்பது வேதனைதான். ஆண் என்பவன் என்ன தவறு செய்தாலும் அவன் இந்த சமுதாயத்தில் கேள்விக்கு உள்ளாக்கபடுவதில்லை. ஆனால் ஒரு பெண் அவள் உண்மையிலேயே தவறு செய்திருக்காவிட்டாலும் கூட அவள் கேள்வி கனைகளில் இருந்து தப்புவதில்லை . இந்த கதையின் முடிவில் கதையின் நாயகன் காளியின் மேல இத்தகைய ஒரு உணர்வே எஞ்சி நிற்கிறது. இறைவனை குறிக்க அடிக்கடி நாம் உபயோக படுத்தும் சொற்களனானது “ அவனின்றி அணுவும் அசையாது” ஆனால் இது “ அவளின்றி அணுவும் அசையாது” என்றே இருந்திருக்க வேண்டும்.

இந்நாவலின் ஊடாக திருச்செங்கோட்டின் வராலாற்றையும் அம்மண்ணின் மக்களின் பழக்கவழக்கங்களயும், அவர்கள் தொன்றுதொட்டு பின்பற்றும் சடங்குகளையும் வட்டாரமொழியில் அழகாக எழுதியிருக்கிறார் திரு. பெருமாள்முருகன்.

நாவலை படிக்க படிக்க நம்மை அந்த சூழ்நிலைகளிலேயே உலவும் படி செய்திருக்கிறார். நாவலை படித்து முடித்தபின் திருச்செங்கோட்டிற்குஒரு முறை சென்றுவரும் எண்ணமும் வலுத்திருகிறது.

எல்லாரும் கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய புத்தகமிது.

முடிவாக ஒன்றே ஒன்று மட்டும் சொல்லவேண்டியாதகிறது.

“ பெண்மையை போற்றுதும்... பெண்மையை போற்றுதும் “.

நன்றி : பெருமாள்முருகன் சார், பாலாசி.

இராமசாமி கண்ணன்

மர்பி ரேடியோ அல்லது

2011-02-04T06:50:00.001-05:00

எங்கள் வீட்டில்
உடைந்தே போகாத
ஒரு பழைய மர்பி
ரேடியோ இருந்தது

அந்தகாலத்துல
தாத்தா ரங்கூன்லேந்து
வாங்கிட்டு வந்ததுடா
என்பாள் பாட்டி முகம் விரிய

எங்கள் வீட்டில்
நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருப்போம்
அல்லது அது பேசிக்கொண்டிருக்கும்
எம்.ஆர.ராதாவின் குரலில்
அல்லது பாட்டி சொல்வது மாதிரி
தாத்தாவின் குரலில்.

ஏதோ ஒரு நன்னாளில்
அது தன் மூச்சைவிட்டது
அல்லது
அன்றிலிருந்து இவள்
பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

ஒரு வேளை
நாளை என் பேரன்
தொடங்கலாம் அவன்
கவிதையை
“என் வீட்டில் ஒரு பாட்டி”
என.

இராமசாமி கண்ணண்.

உயிர்முடிச்சு

2011-01-13T18:36:00.001-05:00

" எலேய் சதிஷு இங்க கொஞ்சம் வா" டிவி பார்த்துகொண்டிருந்த சதிஷை அழைத்தாள் கிச்சனில் இருந்த அன்னபூரணி.

டிவியில் வைத்த கண்ணை எடுக்காமல் " என்னம்மா " என்றான் சதீஷ்.

" ஏய் செட்டியார் கடைல போய் ஒரு ரூபாய்க்கு வெள்ளை பூண்டும் நூறு தக்காளியும் வாங்கிட்டு வா.. கணக்கு நோட்ட எடுத்துட்டு போய் மறக்காம குறிச்சுட்டு வந்துரு " என்றாள் அன்னபூரணி..

" எம்மா நான் அப்புறம் போறேம்மா " என்றான் சதிஷ்.

" போகப்போறியா.. இல்லேன்னா ரெண்டு சாத்து சாத்தவா " என்றாள் அன்னபூரணி

"ச்சே இந்த அம்மா ரொம்ப மோசம் " நோட்டை எடுது கொண்டு கடைக்கு ஒடினான் சதிஷ்.

" பூரணி நான் கடைக்கு கிளம்பறேன் " என்றவாரு உள்ரூமில் இருந்து வெளியே வந்தார் கோமதிநாயகம் அன்னபூரணியின் கணவர்.

"இருங்க இதோ வாரேன்" சொல்லியவாறே கிச்சனில் இருந்து வெளியே வந்தாள் அன்னபூரணி.

" பக்கது வீட்டுல என்னடி ஆச்சு.. பெரியவரு இருக்காரா.. போய் சேர்ந்தாரா " என்ற படி சைக்கிளை துடைக்க ஆரம்பித்தார் கோமதி நாயகம்.

" ஸ்ஸ் .. மெல்ல பேசுங்க.. யாராவது வந்துர போறாங்க " என்ற அண்ணபூரணீ .

" இன்னும் இழுத்துகிட்டுத்தான் கிடக்கு .. வேலுச்சாமி டாக்டரும் டெய்லி வந்து பாத்துட்டுதான் போயிட்டுருக்காரு. தாத்தான் போய் சேராம இழுத்துகிட்டு கிடககாரு. அவரு மனசுல என்னவோ யாரு கண்டா " என்றாள்.

"செரி செரி .. எதுனாச்சும் ஆச்சுனா கடைக்கு போன் போடு. நான் கிளம்பறேன் " சொல்லிக்கொண்டே சைக்கிளை எடுத்தார் கோமதி நாயகம்.

" எங்கேந்து போன் போடறது.. அவுக வீட்டுலதான போன் இருக்கு.. " என்றாள் அன்னபூரணி.

"ஆமாம்ல .. சதிஷ்ட சொல்லி விடு .. நான் கிளம்பறேன் " சைக்கிளிலில் ஏறி கிளம்பினார் கோமதி நாயகம்.

" இந்தம்மா " என்று படியில் ஒடி வந்த சதிஷிடம்

"கொண்டு போய் உள்ள வை.. நான் போய் தாத்தாவ பாத்துட்டு வாரேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டு தெருவினில் இறங்கி அடுத்த வீட்டை பார்த்து நடந்தாள் அன்னபூரணி.

முற்றத்தின் கடைசியில் ஒரு கட்டிலில் படுத்திருந்தார் முத்தையா தாத்தா அல்லது படுக்கவைக்கபட்டிருந்தார். அவர் தலைமாட்டின் ஓரம் கன்னத்தில் கை வைத்து கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார் லட்சுமி பாட்டி. எதோ ஒரு புக்கை கையில் வைத்துகொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான் மகேஷ், முத்தையா தாத்தாவின் பேரன்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்த அன்னபூரணி ஒரு நிமிடம் தாத்தா படுத்திருந்த கட்டிலுக்கு அருகில் போய் நின்றாள்.நிழல் அடிப்பதை உணர்ந்த லட்சுமி பாட்டி நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

" என்ன பாட்டி " என்றவளிடம் ஒன்றும் சொல்லாமல் திரும்பி தாத்தாவை பார்த்து உட்கார்ந்தால். ஒரு நிமிடம் அங்கேயே நின்று விட்டு " அம்மா எங்க" என்றால் மகேஷை பார்த்து.

மகேஷ் ஒன்றும் சொல்லாமல் கிச்சனை நோக்கி கையை காட்ட கிச்சனை நோக்கி நடந்தாள் அன்னபூரணி.

கிச்சனுள் எதோ செய்து கொண்டிருந்த திலகம் யாரோ வரும் சத்தத்தை கேட்டு திரும்பினாள்.

" என்னக்கா டாக்டர் என்ன சொல்றாரு " என்ற அன்னபூரணியை பார்த்து

" என்னத்த புதுசா சொல்றாரு.. அவரும் இன்னிக்கு முடிஞ்சுரும் முடிஞ்சுரும்னு டெய்லி வந்து சொல்லிட்டு போயிட்டுத்தான் இருக்காரு .. ஆனா நல்லதுதான் நடக்க மாட்டேங்கிது " என்று சொல்லி ஒரு பெருமூச்சை விட்டாள் திலகம்.

" ஒரு சோலி பாக்க முடியல வீட்டுல .. எல்லாம் போட்டது போட்டபடி அப்படியே கிடக்கு.. உசிரு இழுத்துக்கிட்டுத்தான் கிடக்கு இல்லெங்கில ... இந்த கிழவி வேற சொல்ற சொல்ல கேக்காம ஒழுங்கா சாப்டாம கொல்லாம என்னோட உயிர வாங்குது" என்று தொடர்ந்தவளிடம்

" அண்ணே என்ன சொல்றாக" என்றாள் அன்னபூரணி.

" அவுக என்னத்த சொல்லிற போறாக புதுசா.. எதுவும் சொன்னா என்ன எங்கப்பாவ சாகடிக்க சொல்லிருயான்னு என்கிட்டே சண்டைக்கு நிக்கிறாங்க" என்றாள் திலகம்.

" என் விதி இங்க கிடந்து அல்லாட வேண்டி கிடக்கு .. ஒரு விசேஷத்துக்கு கூட போக முடியாம இங்கனயே பலியா கிடக்க வேண்டியிருக்கு " என்ற திலகத்திடம்

" எங்கக்கா .. என்ன விசேஷம்" என்றாள் அன்னபூரணி.

" சேலத்துல என்னோட ஒன்னு விட்ட தங்கச்சி ராஜி இருக்கால. அவளோட மச்சினன் குழந்தைக்கு முடி இறக்கி கிடா விருந்து வைக்கிறதா அழைப்பு வந்துச்சு .. நாந்தேன் போக முடியாம உட்காந்துகிட்டு இருக்கேன் " என்றாள் திலகம்.

" மெட்ராஸ் காரங்களுக்கு சொல்லி விட்டாசாக்கா " என்ற அன்னபூரணியிடம்

" யாரு மகேஷு சித்தப்பா வீட்டுல சொல்றியா " என்றாள் திலகம்.

ஆமாம் என்ற அர்த்தத்தில் தலையாட்டிய அன்னபூரணியை பார்த்து " அவங்களுக்கு சோலி ஜாஸ்தியா கிடக்காம். எதுவும் ஆச்சுனா சொல்லுங்க வாரோம்கிறாங்க .. என்னத்த சொல்ல " என்றாள் திலகம்.

" சரிக்கா அவரு வந்துருவாரு .. போய் சமைக்கணும்.. எதுவும் வேணும்னா ஒரு சத்தம் கொடுங்க .. ஓடி வாரேன் " என்று சொல்லி அங்கிருந்து நகர்ந்தாள் அன்னபுரணி.

" சரி நீ போய் வேலைய பாரு .. நான் என்னோட வேலைய பாக்கறேன் " என்று சொல்லியபடி வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தாள் திலகம்.

சற்று நேரம் களைத்து கிச்சன் வாசலில் வந்து நின்ற மகேஷை பார்த்து " என்னடா என்ன வேணும் " என்றாள்.

" நான் கொஞ்ச நேரம் வெளில போய்ட்டு வரேன்மா " என்றவனை பார்த்து

" பொறுப்பிருக்கா உனக்கு .. இந்த கிழம் வேற இழுத்து கிட்டு கிடக்கு.. உங்கப்பா வேற வீட்டுல இல்ல.. நீயும் வெளில போயச்சுன்னா ஏதானும் ஒன்னுனா நான் ஒட முடியுமா லொங்கு லொங்குன்னு .. எங்கயும் போக வேண்டாம் .. சும்மா கம்முன்னு வீட்டுல கிட " என்றாள் எரிச்சலுடன்.

என்னத்தையோ முனங்கி கொண்டு அந்த இடத்தில இருந்து நகர்ந்தான் மகேஷ்.

அன்னபுரணி சமைக்க ஆரம்பித்திருப்பாள் போல பூண்டு ரசத்தின் வாசனை திலகத்தின் நாசியை தொலைத்தது. திடீர் என்று திலகம் திலகம் என்று லட்சுமி பாட்டி கத்த திலகம் கிச்சனில் இருந்து வெளிய வருவதற்குள் மகேஷ் கட்டிலுக்கு பக்கத்தில் போய் நின்றிருந்தான்.

" என்ன பாட்டி" என்றான் மகேஷிடம் " தாத்தா என்னவோ சொல்லறாங்க பாரு" என்றாள் பாட்டி.

" என்ன பாட்டி உளறறீங்க " என்ற மகேஷிடம் " நெசம்தான் எனக்கு விலங்கல .. கொஞ்சம் குனிஞ்சு என்னனு கேளு "

என்ற பாட்டியை முறைத்து கொண்டே தாத்தாவிடம் குனிந்தான் மகேஷ்.

" அன்ன.. பூ.. டு.... சம் ... வச்ச...... கா. .. ஒரு தம.. ல.. வான்... டு.. வா " வார்த்தைகள் தெளிவற்று வந்தது முத்தையா தாத்தாவிடம் இருந்து..

ஒன்றும் புரியாமல் " என்ன தாத்தா என்றான் மகேஷ்.

பாட்டியும், திலகமும் ஒன்றும் புரியாமல் விழித்து கொண்டு இருக்க தாத்தாவின் வார்த்தைகள் புரியாமல் " என்ன தாத்தா,,,என்ன தாத்தா " என்று மகேஷ் திரும்ப திரும்ப கேட்டு கொண்டிருந்தான்.

சற்று நேரம் ஒன்றும் புரியாமல் நின்றிருந்த திலகம் டாக்டருக்கு போன் பண்ண போனை பார்த்து ஓடினாள்.

" பூண்டு ரசம் வாசனை வருதாடா" மகனிடம் கேட்டு கொண்டிருந்தாள் அன்னபூரணி.

இராமசாமி கண்ணண்.

heureuse nouvelle année

2010-12-31T09:04:00.000-05:00

நாம் எல்லோருக்கும் ஒரு வயது கூடிப்போகும்...

நம்மளுக்கு நாமலே ஆப்பு வச்சுப்போம் இன்னொரு கொள்ள கூட்டதுக்கோ / இல்லேன்னா இப்ப இருக்கற கொள்ள கூட்டதுக்கோ ஒட்டு போட்டு...

இன்னும் 300,000 கோடிக்கு ஒரு ஊழல் வெளில வரும்...

ரஜினி காந்தும், கமலஹாசனும் தமனா கூட ஜோடி போட்டு நடிப்பாங்க...

புரட்சி நடிகர் 2015 நம்ம ஆண்டுன்னு புர்ச்சி அறிக்கை விடுவாப்ல.. முடிஅஞ்சா இன்னொரு படத்துல நடிச்சு அதுக்கு ஜெட்லி சரவண்னனும் பின்ன பல பேரும் விமர்சனம் எழுதுனாலும் எழுதலாம்..

யூத் அங்கிள் டைரக்ட் பன்னின படத்துக்கு நாமெல்லாம் விமர்சனம் எழுதுவோம்..

பதிவுலகத்துலேந்து இன்னும் பல மக்கா! புத்தகம் போடுவாங்க...

நம்ம யாரு.. எல்லாத்தயும் தாங்கி நிப்போம்ல.. வாங்க மக்கா ! அடுத்த வருசத்துக்கு போலாம்...

இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள் !!!!!!

எல்லா வளமும் பெற்று இன்புற்றிருக்க .. எல்லாம் வல்ல இயற்கையை பிரார்திக்கிறேன்...

அன்புடன்,

இராமசாமி .

இராமசாமி கண்ணண்.

கூட்டுப்புழு

2010-12-24T11:08:00.001-05:00

இப்பொழுதுதான் சற்று தூறி முடித்திருந்தது.

மாடியில் உள்ள ரூமில் கட்டிலில் உட்கார்ந்து நான் படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

“ மழை பேஞ்சிருந்தாவது ஒரளவு குளிந்தா மாதிரி இருந்திருக்கும். இந்த தூறல் வேற சனியன் மாதிரி.. வெக்கையை இன்னும் கிளப்பி விட்ருத்து... ” விசிறுக்கொண்டே சமையலுள் நிலைப்படியில் தலைசாய்த்திருந்தவளுக்கு “ அம்மா பால்” பால்காரன் செல்வத்தின் குரல் கேட்டது.

“ ஏய் ரமா இங்க வா” பாவுலிருந்து சத்தம்.. அப்பா... ரிடயர்டு ஆனதிலிருந்து பாவுல்தான் அவருக்கு எல்லாம்... சாப்பாடு, தூக்கம் எல்லாம் அங்கேதான்.. காலைக் கடன்களுக்கும், குளிப்பதற்கும் தவிர்த்து சதா சர்வ காலமும் பாவுல்தான்..

“ ஏய் ரமா.... ஏய் யாரவது அங்கே இருக்கேளா... இல்லேன்னா எல்லாரும் போய் சேந்துட்டேளா”. வாசலில் பால் காரன் செல்வத்திடம் பால் வாங்கி கொண்டிருந்த அம்மாவுக்கு இப்போது அப்பாவின் குரல் கணிரென்று கேட்டது.. பாத்திரத்தை அப்படியே வைத்து விட்டு உள்ளே ஒடினவளிடம்

“ அம்மா எம்முட்டுமா” செல்வத்தின் குரல் கேட்டாலும் பதில் சொல்லாமல் அம்மா ஒடினாள்... ஒடினாளா ? அவள் நடந்து போன வேகம் அப்படித்தான் இருந்தது.

“ இன்னும் நாலு வீட்டுக்கு போக வேணாமா... இந்தம்மா வேற” செல்வம் முனங்கி கொண்டு இருந்தான்.

வேகமாக வந்தவள் பாவுல் நிலையில் ஒரு ஒரமாக சாய்ந்து நின்றாள்.

“ சொல்லுங்கோன்னா” என்றவளிடம்

“ கூப்பிட ஒடன்ன வராம்ம எங்க ஒழிஞ்சு போயிட்டே” என்று திரும்பி கூட பார்க்காமல் எரிந்து விழுந்தார். சற்று நேரம் எதுவும் பதில் சொல்லாமல் அப்படியே நின்றாள். அவளுக்கு தெரியும் என்ன பதில் சொன்னாலும் அதுக்கும் ஏதாவது வந்து விழுமென்று.

அம்மா இப்படிதான். அப்பா திட்டினாலும் அடித்தாலும் இது நாள் வரையிலும் ஒன்றும் சொன்னதில்லை. எனக்கு விவரம் புரிந்த வயதிலிருந்து அப்பா இப்படித்தான். அம்மா என்று இல்லை , நான், சுதா யாரிடமும் சிரித்து பேசியதில்லை. அதுக்காக அவர் முசுடு ஒன்றும் இல்லை. என்னையும் , சுதாவையும் நன்றாக படிக்க வைத்திருந்தார். சுதா படிப்பதற்கு , பொண் குழந்தைகள ஏன் படிக்க வைக்கனும் என்று அக்கம் பக்கம் வந்த முனங்கல்களை அவர் ஒரு பொருட்டாக மதித்ததும் கிடையாது.

“ சுந்தரா செத்த கிழ வா... அப்பா கூப்பிடறார் பார்” அம்மாவின் குரல் கேட்டதும் படித்து கொண்டிருந்த புக்கை மூடி வைத்து விட்டு கிழே வந்தேன். கிழ வரவும் பால்காரன் நியாபகம் வந்தவள் மாதிரி அம்மா வாசல் நோக்கி போனாள். நான் பாவுல் நிலைப்படியில் போய் நின்றேன்.

“ என்னடா நீ.. வயசுக்கு வந்த பொம்மனாட்டி மாதிரி அங்க நின்னுண்டு இங்க வா” என்றார்.

உள் நுழைந்து “ அப்பா” என்றவனிடம்

“ என்ன பன்னிண்டுருக்க” என்றார்.

“ பி.எஸ்.ஆர்.பி” அப்ளை பன்னிருக்கேன்பா.. அதுக்கு பிரிப்பேர் பன்னின்ண்டு இருக்கேன்” என்றேன்.

“ எப்ப எக்ஸாம்” கேட்டவரிடம் “ அடுத்த மாசம்பா” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் “ சுதா எங்க ? “ என்றார்.

“ தெரியலப்பா.. அம்மாகிட்ட கேட்டு சொல்றேன்” என்றவனிடம் “ செரி செரி இருக்கட்டும்... வெளில போறியா” என்றார்.

“ இப்ப இல்லப்பா கொஞ்ச நேரமாகும்பா” என்றேன்.

ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தவர் “ செரி செரி வழில எங்கயாது வக்கில குமாஸ்தா சவுந்தர்ராஜன பார்த்தேனா ஆத்து வரைக்கும் வந்துட்டு போ சொல்லு” என்றார்.

“ சரிப்பா ” என்று நின்று கொண்டிருந்தேன். வேறு எதுவும் சொல்லாமல் ஏதோ நியாபகத்தில் ஆழ்ந்தவரை புரிந்து கொண்டு நானே அந்த இடத்தில் இருந்து நகர்ந்தேன். மாடியில் ஏற போனவனை “ சுந்தரா... இங்க வா” அம்மா குரல் அழைக்க சமையலுள்ள நோக்கி நகர்ந்தேன்.

“ இந்த சீனி டப்பாவா கொஞ்சம் எடுத்து தாடா.. எனக்கு எட்டலை” என்றாள்.

அவளையே பார்த்துக்கொண்டு “ ஏம்மா ஸ்டுல கொண்டு வந்து போட்டு எடுத்துகலாம்ல” என்றவனிடம் “ அடுப்புல பால் காயறதுடா.. இல்லேன்னா நான் எடுத்துக்க மாட்டேனா” என்றாள்.

முனங்கி கொண்டே எடுத்து கொடுத்தவனிடம் “ கொஞ்ச நேரம் இரு.. காபி போட்டுடறேன்.. குடிச்சுட்டு மேல போ” என்றாள். தலையசத்தவாறே ஹாலுக்கு வந்தேன். சற்று நேரம் தரையில் கிடந்த ஹிந்து பேப்பரை பொரட்டி கொண்டிருக்கையில் அம்மா கையில் காப்பியுடன் வந்தாள்.

“ ஏய் ரமா கொஞ்சம் தீர்த்தம் எடுத்துண்டு வா” அப்பாவின் குரல் கேட்க கையில் காப்பி டம்ளரை தினித்து விட்டு அப்பாவுக்கு தண்ணி எடுத்து கொண்டு ஒடினாள். காப்பி குடித்து முடித்து விட்டு சமையலுள்ளில் கொண்டு போய் டம்ளரை வைத்து விட்டு திரும்புகையில் எதிர்க்க வந்த அம்மாவிடம் “ சுதா எங்கம்மா” என்றேன்.

“ யாரோ சிநேகிதியாளா பார்த்துட்டு அப்படியே லைப்பரிக்கு போயிட்டு வரேன்னு போயிருக்காடா” என்றாள்.

“ செரிம்மா நான் மாடில உட்கார்ந்து படிச்சுண்டு இருக்கேன்.. எதுவும் வேனும்னா கூப்பிடு” சொல்லிவிட்டு மாடியேறினேன். வாசல் கதவை திறக்கும் சத்தமும் “ அண்ணா” என்ற சுதாவின் குரலும் , “சுந்தரா” என்ற அப்பாவின் குரலும் ஒரு சேர கேட்டது.

-- தொடர்வேன்.

பின்குறிப்பு : இன்னும் இரண்டு பகுதிகளில் கண்டிப்பாக முடித்து விடலாம் என்று தொடங்கியிறுக்கிறேன்.

இராமசாமி கண்ணண்.

தமிழ்மணமும் .... என் பதிவும்

2010-12-17T13:01:00.001-05:00

மக்கா எப்படி இருக்கீங்க எல்லாரும்...

தமிழ்மணம் இந்த வருஷம் வச்சுருக்கற போட்டியில நானும் என்னோட ஒரு பதிவ இனச்சுருக்கேன்..

முதுமையில் காதல்

படிங்க .. பிடிச்சா ஒட்டு போட்டு ஆதரவு தாங்க..

இராமசாமி கண்ணண்.

தேடல் உள்ள வாழ்வினிலே தினமும் ருசி இருக்கும்

2010-11-30T07:28:00.001-05:00

நம் வாழ்க்கையில் பல தரப்பட்ட மனிதர்களுடன் கைகுலுக்கும் தருணங்களை நமக்கு ஏற்படுத்தி தருவது புத்தக்ங்களும், பயணங்களும் தான். அந்த தருணங்களில் நாம் சந்திக்கும் மனிதர்கள் நம்மை அறியாமல் நமக்குள்ளும் ஏதேனும் விசயங்களை பதிய வைத்து விட்டு சென்று விடுவர். அத்தகைய பயணங்கள் எல்லோருக்கும் வாய்பது இல்லை. நம்மிடத்தில் புத்தகங்கள் படிக்கும் பழக்கம் எத்தனை பேருக்கு இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை.

அதை போன்ற ஒரு பயணத்தை உணர கூடிய அனுபவத்தை தருகிறது மிஷ்கின்னின் இந்த மொழிபெயர்ப்பு கவிதை. எல்லோருக்கும் உண்டான அரிசி மணிகள் இந்த படம் முழுதும் சிதறிக்கிடக்கின்றது. உங்களுக்கு உண்டான அரிசி மணியை நான் எடுத்துக்கொடுக்க கூடாது. அதை நீங்களே எடுத்து கொள்ளுங்கள்.

ஐந்து வயதில் அம்மா என்னை “சனியனே” என்றும் கொஞ்சிய பொழுது ஏண்டி கொழந்தய எப்ப பார்த்தாலும் திட்டிண்டே இருக்க் என்று அனைத்த அண்ணத்து மாமியிடமும், பத்து வயதில் ஊரில் உள்ள அத்தனை வம்புகளயும் இழுத்து கொண்டு வந்த போது அடித்த அம்மாவிடம் இருந்து என்னை இழுத்து கொண்டு ஏண்டி எப்ப பார்த்தாலும் பிள்ளய திட்டிக்கிட்டே இருக்க, அவன் சூப்பரா வருவான் பாரு என்று அன்பு கரம் நீட்டிய மைதிலி மாமியடமும், வீட்டில் பிடித்த சாப்பாட்டை சமைக்காததால் கோபித்து கொண்டு சாப்பிடமால் பள்ளிக்கு வரும் வழியில் அன்புடன் அழைத்து அன்னமிட்ட வள்ளியம்மை டிச்சரிடமும் ஒடுகிறது எனது மனம் இந்த் படத்தை பார்க்கயில். அந்த சிறுவன் அந்த பெண்ணிற்கு அவன் அத்தனை நாள் தேக்கி வைத்த முத்தத்தை கொடுக்கயில் ஏனோ பல்லாயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் இருக்கின்ற என் அம்மாவின் நெத்தியில் ஒரு முத்தமாவாது கொடுத்து விட துடிக்கிறது என் மனசு..

அம்மா.. I Miss You....

அன்புடன் ,
இராமசாமி கண்ணண்.

Abandoned 2010 --- ஆங்கிலம்

2010-11-14T17:22:00.002-05:00

மேரி வால்ஸ் ஒரு வங்கியின் மேனேஜர். சில மாதங்களுக்கு முன்னாடி தன் தாயை இழந்தவர். முக்கியமாக ஒரு அழகிய இளம்பெண். கெவின் பீட்டர்சன் என்ற பீரிலான்ஸ் கன்ஸ்டல்னடுடன் நான்கு மாதமாக காதலில் வி(ழ்)ழுந்திருப்பவர். தன் காதலனின் கால் அறுவை சிகிச்சைக்கு வேண்டி அவரை மருத்துவமனையில் விட்டு விட்டு திரும்பியும் அவரை கூட்டிச்செல்ல வேண்டி மருத்துவமனைக்கு வருகிறார். அறுவை சிகிச்சைக்கு ஒரு மணி நேரம் முன்னாடி வரை அவருடன் இருந்துவிட்டு , முடியும் தருவாயில் காதலனை பார்க்க திரும்பி வருகிறார்.

திரும்பி வந்து பார்கையில் காதலனை கானாமல் , அந்த மருத்துவமனை முழுக்க தேடுகிறார். மருத்துவமனை கணிணியிலும் அவரது காதலனை பற்றிய ஒரு தகவலும் இல்லை என்கின்றனர். அத்துடன் அவரது காதலனின் அறுவை சிகிச்சையை செய்யும் அந்த டாக்டரும் அன்றைய தினம் விடுப்பில் இருக்கிறார் என்று சொல்லப்படுகிறது மருத்துவமனையின் நிர்வாகத்தினால். அவரது காதலைன அட்டன் செய்த நர்ஸின் பெயரை சொன்னால் அப்படி ஒரு நர்ஸ் அங்கே வேலை செய்ய வில்லை என்கின்றனர்.

மேரி வால்ஸின் குழப்பமான தகவல்களையும் , செய்லகளையும் கானும் மருத்துவமனை நிர்வாகத்தினர் , ஒரு போலிஸ் டிகட்டிவை வர வழைக்கின்றனர். அவரும் மேரி வால்ஸிடம் பேசிய பின் அவரும் அந்த மருத்துவமனை முழுதும் அலசிப்பார்த்தும் , மேரி வால்ஸ் சொன்ன மனிதனை பற்றி ஒரு தகவலும் கிட்டாமல் போகிறது. இதற்கிடையில் மேரி வால்ஸின் ந்டவடிக்களை கண்டு அவ்ரை ஒரு மனநோய் மருத்துவரை விட்டு டெஸ்ட் செய்கிறது மருத்துவமனை நிர்வாகம்.

இதற்கிடையில் மேரி வால்ஸ் அவள் சொன்ன காதலினின் சோசியல் செக்கூயிரிட்டி எண்ணும் வேரு ஒரு பெண்ணின் சோசியல் செக்கூயிரிட்டி எண்ணாக இருக்கிறது. மொத்ததில் மேரி ஒரு ந்டக்காத சம்பவத்தை பற்றி சொல்வதாக அனைவரும் நினைகின்றனர். ஆனால் மேரியோ தான் சொல்லும் அத்தனையும் நிஜம் என்று திரும்ப திரும்ப சொல்கிறார். இதற்கிடயில் கெவினின் லேப்டாப் தனது காரில் இருப்பது நினைவுக்கு வர பார்க்கிங்க் லாட்டில் உள்ள தனது காரில் சென்று பார்ப்பதில் அதுவும் இல்லாமல் போக மிகவும் குழம்பி போகிறார்.

இதற்கிடையில் அவர் சொல்வது நிஜம் என்று சொல்வதினால் அவரது காதலனை கண்டு பிடிக்காமல் , அவரால் அந்த மருத்துவமனைய விட்டு வெளியேற மருத்துவமனை நிர்வாகமும், போலிஸ் டிடெக்டிவ்வும் தடை விதிக்கிறார்கள். இடையில் காதலனும் போன் செய்து தான் ஒரு சிக்கலில் மாட்டியிருப்பதாகவும், தன்னை சிலர் கடத்தி அந்த மருத்துவமனையில் வேறு ஒரு பகுதியில் வைத்து துன்புருத்துவதாகவும் சொல்ல , மேரியின் டென்சன் எகிறுகிறது. மருத்துவமனை பாதுகாவலர்களின் கண்ணில் மண்ணை தூவி தப்பித்து, காதலனை காண ஒடும்போது ஒரு கார் மோதி மேரி காயமுற, அந்த மருத்துவமனயிலேயே அவர் அட்மிட் செய்யப்படுகிறார்.மருத்துவமனை பெட்டில் மேரி இருக்க அவரை பார்க்க ஒரு மனிதர் வருகிறார்.

நிற்க...

நான் முழு கதையையும் சொல்லி விடுவேன் போலிருக்கிறது.. மேரியை சந்திக்க வரும் அந்த மனிதன் யார் ? .. . மேரியின் காதலன் கிடைத்தானா. ?. உண்மையிலேயே மேரி சொன்ன அடையாளங்களுடன், பேருடன் ஒரு மனிதன் இருக்கின்றானா ? ... நீங்கள் இந்த மாதிரி ஒரு சூழ்நிலையில் இருந்தால் உங்கள் துடிப்பு எப்படி இருக்கும்.. அந்த துடிப்பை உணரவும் , மேல் உள்ள கேள்விகளுக்கு பதில் தெரியவும் கண்டிப்பாக படத்தை பாருங்கள்.

டிஸ்கி 1 :

இந்த் படத்தில் நடித்த அந்த இளம்பெண்ணை பற்றி அறிய இங்கே சொடுக்கவும்.

டிஸ்கி 2 :

ஒரு சோகமான செய்தி அந்த இளம்பெண் இப்போது உயிருடன் இல்லை.

அன்புடன்,

இராமசாமி கண்ணண்.

மனதை வருடிய பாட்டு

2010-10-19T21:58:00.019-04:00

கடந்த மூன்று மாதங்களில் இந்த பாட்டை என்னையும் அறியாமல் ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது 10 தடவையாது கேட்டு கொண்டிருக்கிறேன். பாடிய பாடகரின் குரலா அல்லது இசையா எதுவென்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் பாட்டை கேக்கையில் என்னதென்று சொல்ல முடியாமல் ஒரு உணர்வு மனதில் ஆணித்தரமாக உட்கார்ந்து கொள்கிறது, பாடலை முழுவதுமாக புரிந்து கொள்ள முடியாவிட்டாலும் கூட.

பாடல் எழுதப்பட்ட மொழி மலையாளம். படம் பிரம்மரம். இந்த படத்தை பற்றி தெரிந்து கொள்ள இங்கே சொடுக்கவும்.

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

.

பாடலை கேட்டுவிட்டு சொல்லுங்கள்.

இராமசாமி கண்ணண்.

புகைப்பவர்களுக்கும் , புகைக்க எண்ணம் உள்ளவர்களுக்கும் ஒரு நிமிடம்

2010-09-15T15:26:00.002-04:00

அன்பு நண்பர்களுக்கு,

நீங்கள் புகைப்பவர்களா....

ஒரு நிமிடம் சிந்தியுங்கள்....

நீங்கள் புகைப்பதினால் நீங்கள் உங்கள் உடம்பை சீரழித்து கொள்வதுடன், நீங்கள் வீடும் புகையால் மற்றவர்களின் உடல்நிலையையும் சேர்த்தே சீரழிக்கிறீர்கள்...

Please Dont smoke. Let us save our life and other's life too.

Please Read this Post.

இராமசாமி கண்ணண்.

அஹிம்சாவாதி

2010-08-31T14:18:00.000-04:00

இரண்டு ரொட்டி துண்டுடன்
ஒரு நாட்டு கோழி முட்டையில்
செய்த ஆம்லெட்டுடன்
காலை உணவை முடிச்சாச்சு.

ஆபிஸ் வரும் வழியில்
திறந்திருத்த கசாப்பு கடையில்
ஒரு முழு நாட்டு கோழியை
வீட்டுக்கு கொடுக்க சொல்லியாச்சு.

ஆபிஸ் வந்த பின் மனைவியை
கூப்பிட்டு கோழியின் கால் எழும்பை
சூப் வைக்க சொல்லியும் மிஞ்சியதை
கொளம்பாகவும் வைக்க சொல்லியாச்சு.

மணி பதினொன்றுக்கு ஆபிஸ் பாய்
கொண்டு வந்து வைத்த பிஸ்கட்டின்
மேல் ஒடிய எறும்பை கொன்று விட்டு
டியையும் குடிச்சாச்சு.

மரண தண்டைன சரியென சொன்ன
பக்கத்து சீட் காரனிடம் காந்தி பிறந்த
நாட்டில் மனிதனின் உயிர் எடுப்பது
பாவமுன்னு புத்தியில உரைக்க சொல்லியாச்சு.

மதிய உணவின் போது மரண தண்டனை
தப்பாங்க என கேட்ட மனைவியிடம்
எவன் உசிரோ போச்சி நமக்கென்ன ஆச்சு
நீ பேசாம கொளம்ப ஊத்து என்று சொல்லி
மத்தியான சாப்பாட்டயும் முடிச்சாச்சு.

- இராமசாமி கண்ணண்.

உமாசங்கரும் கணடனங்களும் சில கேள்விகளும்

2010-08-18T11:02:00.000-04:00

உமாசங்கர் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகார வர்கத்தினரால் சஸ்பெண்ட் செய்ய பட்டிருப்பது கண்டிக்க தக்க செயல் தான் என்பதில் எள்ளவும் சந்தேகமில்லை. அதற்காண எனது கண்டனங்களும்..

ஆனால் இந்த விசயத்தில் சில பதிவர்கள் ஜாதியை நுழைப்பது வரவேற்க தக்கதா ?... அதுதான் முற்போக்கா ?.. உண்மையிலேயே நாமெல்லாம் ஜாதியை ஒளிப்பதற்காக போராடி கொண்டிருக்கிறோமா ?.. இவர்கள் சொல்வது போல் அவர் அந்த ஜாதியை சேராமல் ஒரு முற்படுத்தபட்ட ஜாதியை சேர்ந்திருந்தால் அரசின் இந்த செயல் நியாயமா ?... முற்படுத்தபட்ட ஜாதியை சேர்ந்த எந்த அதிகாரியும் நியாயமாக நடந்து கொள்வதில்லயா ?..

ஒட்டுக்காக வாழ்கை நடத்துற அரசியல்வாதிதான் அவங்கள பிற்படுத்த பட்ட, பிற்படுத்த பட்ட திரும்பி திரும்பி அழுத்தி சொல்லி பிற்படுத்தி வச்சுருக்கானுங்க.. நம்மளும் அப்படித்தான் சொல்லனுமா ? ..

இன்னும் நிரைய கேள்விகள் கிளம்பிகிட்டே இருக்கு... ஒவ்வொன்னா வரும் ...

வாழ்க புரட்சியாளர்கள்.. வளரட்டும் தேசம் ...

-- இராமசாமி கண்ணண்...

டிஸ்கி1 : திட்டவறங்க இராமசாமிய மட்டும்தான் திட்டனும்.. கண்ணண இல்ல.. என்ன பெத்து போட்டத தவிர அவரோட பங்கு இதுல்ல ஒன்னும் இல்ல...

டிஸ்கி2 : இந்த பதிவுலயும் எழுத்துப்பிழை பார்க்கிறவங்களுக்கு நன்றிகள் பல...

ரோசாமலரே ராசகுமாரி

2010-08-02T17:02:00.001-04:00

இந்த காலத்துல நடிக்கறதல்லாம்
என்னத்த சந்திரலேகா படத்துல
இராசகுமாரி என்ன அழகு தெரியுமா
யாரிடமோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்
தாத்தா.

ரசினுகாந்தென்ன ரசினிகாந்து
அந்தகாலத்துல நான் மட்டும் அசந்திருந்தா
ஊரு பொண்ணுங்க அத்தன பேரும்
எனக்கு சக்களத்திகதான்
என்னிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்
பாட்டி

- இராமசாமி கண்ணண்.