ನನ್ನ ಪುಟ ...

ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಓದುಗ. ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ!

2014-03-08T10:57:00.003+05:30

ಒಬ್ಬ ಓದುಗನಾಗಿ ನನಗೇನು ಬೇಕು ಎಂದು ನನಗಿನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರವಂತೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದುವ ಮೊದಲು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವದು ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ. ಇದು ಇಂದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಜ್ಞೆಯುಳ್ಳ ಓದುಗ ಪುಸ್ತಕ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅನುಸರಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ವೇದಿಕೆಗಳು ಓದುಗರಿಗೆ ಇಂತಹ ಸೌಲಭ್ಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಡುತ್ತವೆ. ಚುಕ್ಕುಬುಕ್ಕು ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ಕೂಡ ಒಂದು. ಇದು ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಭಾವಿ ಪೀಡಿತ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೊಳಗಾಗದೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ.
ಇಂದಿನ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ, ತಾಂತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ಬೌಧ್ಧಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಏನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬುದೇ ಇಂದಿನ ಅನೇಕ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಇಂದಿನ ಬರಹಗಾರರು ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಧ್ರುವೀಕರಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ನಾನು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ 'ಸಂಸ್ಕಾರ'ದ ನಾರಣಪ್ಪನಾಗಲೀ, 'ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ'ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಾಗಲೀ, 'ಧರ್ಮಶ್ರೀ' ಯ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣನಾಗಲೀ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. 'ಸಾವು' ಕಥೆಯ ಸಂಗವ್ವ , 'ಕೋಟಲೆಯೆಂಬರು ಕೋಟು ನೀಡಿದ್ದನ್ನು' ವಿನ ಸುಂದರರಾಯ, 'ಚೈತ್ರ ವೈಶಾಖ ವಸಂತ' ಪುರಂದರ, 'ಘಾಚರ್ ಘೋಚರ್ 'ದ ನಾಯಕ, 'ವೃತ್ತ' ದ ಶಂಕ್ರಪ್ಪಗೌಡ, ಒಬ್ಬ ಸಿಂಗಾರೆವ್ವ, ಹೀಗೆ ಇಂತಹವರು ಬೇಕೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರರ್ಥ ಇತಿಹಾಸ(!)ವನ್ನು ಮರೆತು ವರ್ತಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಓದಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನನ್ನದಲ್ಲ. ಕ್ಲಾಸಿಕ್ಸ್ ಅಂಥ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಓದುಗ ಪಕ್ವನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ತಯಾರಿದ್ದೇನಾ ಅನ್ನುವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಒಬ್ಬ ಚೇತನ್ ಭಗತ್ ನ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಪೇಲವ, ಮತ್ತು ಸಾಧಾರಣ ಎಂದು ಮೂದಲಿಸುವ ಬದಲು, ಅವನು ಯುವಸಮೂಹವನ್ನು ಓದಲಿಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದೇಕೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ತುಕ್ಕೋಜಿಯು ಒಂದು ಕಥಾಪಾತ್ರವಾಗಿರದೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ? ಅಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯಾ? ಸಾಹಿತಿಗಳ ಮಕ್ಕಳೆಂದು, ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ವಲಯದ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅತೀ ಪ್ರಚಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆಯಾ? ಬರಹಗಳು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಮತ್ತು ಬ್ಲಾಗುಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆಯಾ? ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಸಮಂಜಸ ಉತ್ತರವೂ ದೊರೆಯುವದಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರವಿಮರ್ಶೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಗಟ್ಟಿ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆದ ವಿಕಾಸ್ ನೇಗಿಲೋಣಿ ಇದ್ದಾರೆ. ವ್ಯಾಕರಣದ ಜ್ಞಾನದ ಹಂಚುವದರ ಜೊತೆಗೆ ಅಮೇರಿಕಾವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಜೋಷಿಯವ್ರಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ.
ಆದರೂ, ಬ್ಲಾಗುಗಳಲ್ಲಿ, ವೆಬ್ ಸೈಟುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಲಾರದಷ್ಟೂ ವ್ಯವಧಾನ, ಸಹನೆ ಇಲ್ಲದ ಬರಹಗಾರರಿದ್ದಾರೆ. 'ಅ' ಮತ್ತು 'ಹ' ಕಾರಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಲೇಖಕ ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣಾಕಾರರಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಲೇಖನದ ಪ್ರಸ್ತುತೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಓದುಗರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯ ಹೊಂದಿದ ಮತ್ತು ತಮಾಷೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಅಸಂಭದ್ದ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಲೇಖಕರಿದ್ದಾರೆ. ತಾವು ಬರೆದಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ನೈತಿಕತೆ ಹುಡುಕಬಾರದೆಂಬ ಅವ್ಯಕ್ತ ತತ್ವ ಈ ತರಹದ ಲೇಖಕರದ್ದು. ಹಾಗೆಂದರೆ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ, ನೈತಿಕ ಹೊಣೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬರಹಗಾರ ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರವೇ? ಇದೆಲ್ಲ ಭ್ರಮೆಯೇ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಮನಸ್ಸಿನ ಖುಷಿಗಾಗಿ ಓದುವುದು ಓದುಗನ ಮೊದಲ ಹಂತವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಓದಿನೊಂದಿಗೇ ಓದುಗನನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಇಂದಿನ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಕೊರತೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ನಗರವಾಸಿ ನೌಕರ, ಊರಿಂದ ಬಂದ ,ತನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆತರಬೇಕಾದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ತಗಲುವ ಸಮಯದ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯವಾದ ಹುಡುಗನಿಗೆ, ತನ್ನ ಭಾವೀ ಪತ್ನಿಯ ಎದು ತನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವಾಗ ಸಂಕೋಚನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಓದುಗ ತನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಬರಹಗಾರನ ಎದುರು ಮೌನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಏರುತ್ತಿರುವ ದರಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸಲು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಯುವತಿ ತಡಾಬಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಇಷ್ಟವಾದ ಲಿಪ್ ಸ್ಟಿಕ್ ಗೆ ಆಸೆ ಪಡುತ್ತಾಳೆ, ಹೀಗೆ, ವಿವಿಧ ಸ್ತರದ ಮನುಷ್ಯನ ವಿವಿಧ ದ್ವಂದ್ವಗಳನ್ನು ಅಣಕಿಸುವ , ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅವನ ಅಶಕ್ತತೆಯನ್ನು ಛೇಡಿಸುವ, ಸೋಗಲಾಡಿತನದ ಬದುಕನ್ನು ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸುವ, ಲಘು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಗಂಭೀರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಬರಹಗಾರರು ಬೇಕಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಪ್ರಸ್ತುತ ಎಂದೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಒಬ್ಬ ಓದುಗನಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ವಲಯದಿಂದ ಇಷ್ಟನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Happy Birthday ವೇದವ್ಯಾಸ.

2013-07-22T14:09:00.001+05:30

ಭಾರತದ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಾರತಕ್ಕೆ ಇರುವ ಸ್ಥಾನ ಮಹತ್ವವಾದದ್ದು. ಇದೊಂದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಗ್ರಂಥ. ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದೆಂದರೆ, ಇದು ಸುಮಾರು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಇತಿಹಾಸ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಮತ್ತು ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ಗ್ರಂಥವು ನಮ್ಮದು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಗರ್ವವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾಗರೀಕತೆಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮದು ಅತೀ ಪುರಾತನವೂ ಹೌದು. ಎಷ್ಟೋ ನಾಗರಿಕತೆಗಳು ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಹುಟ್ಟಿ, ಕಾಲಗರ್ಭವನ್ನು ಸೇರಿದ್ದನ್ನು ಓದಿದ್ದೇವೆ,ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಾರತದದ್ದು ಸಿಂಹಪಾಲು.

ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ಹಲವಾರು ಪಂಡಿತರು, ಕವಿಗಳು, ವಿದ್ವಾಂಸರು, ನಾಟಕಕಾರರು,ಇತಿಹಾಸತಜ್ನರು, ಹಲವಾರು ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಸ ಭಾರತವೇ ಆಕರ. ಅಂಥ ಬೃಹತ್ತಾದ, ಅರ್ಥವತ್ತಾದ , ಮೌಲಿಕ, ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ, ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಬರೆದ ವೇದವ್ಯಾಸನಿಗೆ ನಮೋನಮಃ.. ಈತ ವಸಿಷ್ಠನ ಮರಿಮಗ, ಶಕ್ತಿ ಮಹರ್ಷಿಯ ಮೊಮ್ಮಗ, ಪರಾಶರ ಮುನಿಯ ಮಗನಾದದ್ದರಿಂದಲೇ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಬೃಹತ್ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಈತನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತೇನೋ! ಪರಾಶರ ಮುನಿಗಳಿಂದ, ಮತ್ಸ್ಯಗಂಧಿ ಎಂಬ ಬೆಸ್ತರವಳ ಮಗನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯಗಳನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸದೆ, ಸಕಲವಿದ್ಯಾಪಾರಂಗತನಾಗಿ, ಮಹಾಭಾರತದ ಕಥೆಗಾರನೂ, ಕಾರಣನೂ, ಪಾತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿಯೂ ಆಗಿ ಮಹಾಭಾರತದುದ್ದಕ್ಕೂ ಮಿಂಚುತ್ತಾನೆ.

ಯಮುನೆಯ ನಡುಗಡ್ಡೆಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದರಿಂದ 'ದ್ವೈಪಾಯನ'ನೆಂದೂ, ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪಗಿದ್ದುದರಿಂದ 'ಕೃಷ್ಣಮುನಿ'ಯೆಂದೂ, ಬದರಿಕಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಾಪಸಿಯಾಗಿ 'ಬಾದರಾಯಣ' ನೆಂದೂ ವೇದಮಂತ್ರಗಳನ್ನು, ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಸಂಘಟಿಸಿ, ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ 'ವೇದವ್ಯಾಸ'ನೆಂದೂ ಹೆಸರು ಪಡೆದಿದ್ದ ವ್ಯಾಸ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಂದಿಗೂ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಕವಿ,`ಮಹಾಭಾರತದಷ್ಟು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜನರನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ಕಾಡಿದ ಕಾವ್ಯ ಇನ್ನೊಂದು ಇಲ್ಲ. ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ಇಂತಹ ಕೃತಿ ಮತ್ತೊಂದು ಇಲ್ಲ.' ಎಂದು ಕಂಬಾರರು ಹೇಳಿದ್ದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಏನಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ಓದದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅರ್ಧಭಾಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಓದಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನಂಥವರ ಆಂಬೋಣ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಈತ ಬರೆಯದ ವಿಷಯಗಳೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಹದಿನೆಂಟು ಪುರಾಣಗಳು, ಹದಿನೆಂಟು ಉಪಪುರಾಣಗಳು, ಜ್ಯೋತಿಶ್ಯಾಸ್ತ್ರದ ಗ್ರಂಥಗಳು, ಆಯುರ್ವೇದ ಗ್ರಂಥಗಳು, ನಾಡೀ ಗ್ರಂಥಗಳು, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳು, ಹಲವಾರು ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥಗಳಿಗೆ ಭಾಷ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಿರೀಟವಿಟ್ಟಂತೆ ಮಹಾಭಾರತ,
ಮಹಾಭಾರತದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾತ್ರವೂ, ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಕಾರಣಕ್ಕೆಂದೇ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು, ಮತ್ತು ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು. ಯಾವುದೇ ಪಾತ್ರದ ಔಚಿತ್ಯವನ್ನು ವೇದವ್ಯಾಸರು ಹಗುರಗೊಳಿಸಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯಾಸ ನಿರ್ಧಾರಿತ, ಸಮಯೋಚಿತ ಮತ್ತು ಸಾಂಧರ್ಬಿಕ. ಭೀಷ್ಮನ ಶಪಥವಲ್ಲದೇ ಅವನ ಋಣಭ್ರಾಂತಿಯನ್ನೂ, ದ್ರೋಣನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ಷಾತ್ರ ಮನಸ್ಸು, ಕುಂತಿಯ ದೈವಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಮಚಿತ್ತತೆಯನ್ನೂ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಕುರುಡು ಪುತ್ರ ವ್ಯಾಮೋಹ ಮತ್ತು ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯನ್ನೂ,ಶಕುನಿಯ ಕುಟಿಲತೆಯನ್ನೂ, ಧರ್ಮರಾಜನ ಧರ್ಮಪ್ರಜ್ನೆಯನ್ನೂ, ಭೀಮನ ಬಲವಲ್ಲದೇ ಪಾಕ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನೂ, ಗಾಂಡೀವಿಯ ಬಿಲ್ವಿದ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ನಾಟ್ಯವನ್ನೂ, ವಿದುರನಂತಹ ರಾಜಕೀಯ ಮುತ್ಸದ್ದಿಯನ್ನೂ, ದ್ರೌಪದಿಯ ಶೀಲ ಸಂಪನ್ನತೆ ಮತ್ತು ಜ್ನಾನವನ್ನೂ, ಕರ್ಣನ ಮದವನ್ನೂ,ಮತ್ತು ಮತ್ತೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾವು ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಯಾವ ಕಾಲಚಕ್ರದಲ್ಲಿಯೂ, ಯಾವ ಕೋನದಲ್ಲಿಯೂ ನೋಡಿದಲ್ಲಿ, ನಮಗೆ ತತ್ವ, ಆದರ್ಶ ಮತ್ತು ಸಿಧ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಕಥಾರೂಪದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ, ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದ,ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ರಂಜಿಸಿದ, ಆವರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವೇದವ್ಯಾಸನಿಗೆ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ಪಂಪಾಪತಿ

2013-07-02T17:36:00.002+05:30

'ಶ್ರೀ ಕೆಂಪಮ್ಮದೇವಿ ಕೃಪೆ' ಅಂತ ಕಾರಿನ ಹಿಂದಿನ ಗಾಜಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರೇಡಿಯಂ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ತೆಗೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ ಪಂಪಾಪತಿಗೆ ಅದನ್ನು ಅಂಟಿಸಿದ ಸಂಭ್ರಮದ ಗಳಿಗೆಯು ನೆನಪಾಯಿತು.
ಆಗಿನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು. ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ. ಅಂದು ಗ್ರಾಮದೇವತೆ ಕೆಂಪಮ್ಮದೇವಿಯ ಜಾತ್ರೆ. ಕೆಂಪಮ್ಮದೇವಿ ತುಂಬಾ ಶಕ್ತಿದೇವತೆಯೂ ಮತ್ತು ಜಾಗೃತ ದೇವತೆಯೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಸರು ಕೆಂಪಳ್ಳಿ ಎಂದಾಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಜಾತ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗರು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಆಚರಿಸುವಂತೆಯೂ, ಮತ್ತು ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳ ದೆಸೆಯಿಂದಲೂ ತಿಮ್ಮೇಗೌಡರ ಮನೆತನವೇ ಜಾತ್ರೆಯ ಉಸ್ತುವಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವುದೇ ಕುಂದು ಕೊರತೆಗಳಿಲ್ಲದೇ , ಹಣಕಾಸಿನ ಅಡಚಣೆಯಿಲ್ಲದೇ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯ ಹಬ್ಬವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ನಿಷ್ಕಾಮ ಕರ್ಮಿಯಾಗಿ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಅವರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಜಾತ್ರೆ ತನ್ನ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಜಾತ್ರೆಯ ಯಶಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಜನರ ಮಿಡಿತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಅಂತಃಕರಣ ಮತ್ತು ಅವರ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವತೆ ಅವರನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತಿಗೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಯಾವಾಗಲೂ ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ ಮತ್ತು ಕಚ್ಚೆ ಹಾಕಿದ ಬಿಳಿ ಪಂಚೆ, ಮಟ್ಟಸವಾಗಿ ಬಾಚಿದ ಕ್ರಾಪಿನ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇಣಿಕಿ ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಬಿಳಿ ಕೂದಲು, ಯಾವಾಗಲೂ ಶೇವ್ ಮಾಡಿದ ಗಲ್ಲ, ಹುರಿಯಾದ ಮೀಸೆ, ಕ್ರಾಪು ಮರೆಮಾಚುತ್ತಿದ್ದ ವಿಭೂತಿ, ಮಾಸದ ಮುಗುಳ್ನಗೆ, ಮತ್ತು ಹೊಳೆಯುವ ಚರ್ಮದ ಚಪ್ಪಲಿ ಅವರ ಶಿಸ್ತನ್ನು ತೋರಿಸುವದರೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಬಗೆಗಿನ ಗೌರವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದವು. ಕೆಂಪಳ್ಳಿಯ ಯಾವೊಬ್ಬನೂ ಅವರ ಅಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಸುಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕಂಡವನಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಾಳಜಿ ಅವರಿಗೆ ವೇಷಭೂಷಣಗಳ ಮೇಲೆ.
ಕೆಂಪಮ್ಮದೇವಿ ತಿಮ್ಮೇಗೌಡರ ಮನೆದೇವತೆ ಕೂಡ ಹೌದು. ಅದಕ್ಕೆ ಜಾತ್ರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಕಾಳಜಿ. ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳಿನಿಂದಲೇ ಜಾತ್ರೆಯ ತಯಾರಿ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜಾತ್ರೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೌಡರೂ ದಣಿವರೆಯದಂತೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತಂಡಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ, ಒಂದೊಂದು ತಂಡಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ತಂಡ ಬರೀ ತೋರಣ ಕಟ್ಟುವ, ಮತ್ತೊಂದು ದೇವರ ಪೂಜೆಯ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಸರಬರಾಜು, ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಸಾದ ವಿತರಣೆ ಹೀಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಲಾಗಿತ್ತಾದರೂ, ಮೇಲುಸ್ತುವಾರಿಯನ್ನು ಗೌಡರೇ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಾ ತಂಡಗಳಲ್ಲೂ ಇವರು ಸದಸ್ಯ್ರರಂತಾಗಿದ್ದರು.ಜಾತ್ರೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಣವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳ ಮೊದಲು ಪಂಚಾಯ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮದ ಜನರಲ್ಲಿ ದೇಣಿಗೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡಿಮೆ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಗೌಡರೇ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹಣವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜಾತ್ರೆ ಮುಗಿದ ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರವನ್ನು ಗ್ರಾಮದ ಜನರ ಮುಂದೆ ಓದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಗೌಡರ ಬಗೆಗಿನ ಜನರ ಮೆಚ್ಹುಗೆ ಹಿರಿದಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಂಭ್ರಮದ ಗೂಡಾಗಿದ್ದ ಕೆಂಪಮ್ಮದೇವಿಯ ಈ ವರುಷದ ಜಾತ್ರೆ ವರುಣನ ಅವಕೃಪೆಗೆ ತುತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೇ ಜನ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದರು. ಬೆಳೆ ಕೈಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ರೈತರ ಸಾಲ ಏರುವದರೊಂದಿಗೆ, ದೇಣಿಗೆಯ ಹಣವೂ ಮತ್ತು ಜಾತ್ರೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಒಲವು ಜನರಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಗೌಡರೂ ಕೂಡ ಈ ಸಾರಿ ಜಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಮಾಡೋಣವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಜಾತ್ರೆಯ ದಿನ ಆಗಮಿಸಿತ್ತು.
ಅವತ್ತು ಜಾತ್ರೆ ಎಂಬುದು ಒಂಬತ್ತು ವರುಷದ ಪಂಪಾಪತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವ್ವ ನೀಡಿದ್ದ ಅನ್ನ ಹಳಸಿದಂತಾಗಿದ್ದರೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಬಗಬನೇ ತಿಂದಿದ್ದ. ಜಾತ್ರೆ ಅವನನ್ನು ಕೂಗಿ ಕರೆದಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಊಟ ಹಳಸಿದ ಅನ್ನದ ವಾಸನೆಯನ್ನು ನುಂಗಿ ಹಾಕಿತ್ತು. ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಪೀಡಿಸಿ ಕೆಲವೊಂದು ಆಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಕೊಂಡಿದ್ದ.ಅದರಲ್ಲೂ ಆರಾಮ ಕುರ್ಚಿಯಂತೆ ಓಲಾಡುವ , ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಕುದುರೆ ಅವನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಇಮ್ಮಡಿಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಕತ್ತಲಾದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದರೆ ಇವನು ಕುದುರೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಇವನು ಬಂದಾಗ ಅಪ್ಪ ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಕುದುರೆಯನ್ನು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ತಟ್ಟೆಯ ಮುಂದೆ ಉಣ್ಣಲಿಕ್ಕೆ ಕೂತ. ಗಮನ ಮಾತ್ರ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಇತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿನಂತಿರದೇ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಉಣ್ಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವನೂ ಉಣ್ಣಲಿಕ್ಕೆಂದು ಶುರು ಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಇವನ ಹೊಟ್ಟೆ ತೊಳೆಸಿದಂತಾಯಿತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯ ಹಳಸಿದ ಅನ್ನ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಊಟ, ಸಂಜೆಯ ತಿಂಡಿ ಕುರುಕಲು ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ, ಅವನಿಗೆ ಉಬ್ಬಳಿಕೆ ತರಿಸಿತ್ತು. ಉಣ್ಣಲಿಕ್ಕೆಂದು ತಟ್ಟೆಗೆ ಕೈ ಹಚ್ಚುವಲ್ಲಿಯೇ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಕಾರಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅಪ್ಪನ ಕೆಂಗಣ್ಣು ಕೆಕ್ಕರಿಸಿತ್ತು. ಹೆದರಿಕೆ ಅವನ ವಾಂತಿಯ ಬಳಲಿಕೆಯನ್ನೂ ಹೆದರಿಸಿತ್ತು. ಕೈ ಝಾಡಿಸಿಕೊಂಡವನೇ ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಹತ್ತಿದ. ಸರಿ ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ, ಕೆಂಪಮ್ಮನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಜಗುಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಅಪ್ಪ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಂತೇನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತ , ನಡುರಾತ್ರಿಗೆ ಅವನನ್ನು ನಿದ್ರೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು.
ಸೂರ್ಯನ ಹೊಂಗಿರಣಗಳು, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆಯ ಸದ್ದು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದವು. ಅಪ್ಪನನ್ನು ಎದುರಿಸುವದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಮನೆಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದ. ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಜನರ ಗುಂಪು ಸೇರಿತ್ತು. ನುಸುಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮನೆ ಒಳಗಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಕಿದ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಹೆಣವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. "ಬ್ಯಾಂಕ್ ನವ್ರು ಹೊಲ ಮನೆ ಜಪ್ತಿ ಮಾಡೋಕೆ ಬರ್ತಾರಂತೆ, ಈ ಬಸಣ್ಣ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಾಲ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ನೊ?" ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಡುವಾಗ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಖಾಲಿ ಕ್ಯಾನ್ ಇವನನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಹತ್ತಿ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೊಡೆಯುವ ಔಷಧಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗೌಡ್ರು ಬಂದ್ರು,ಗೌಡ್ರು ಬಂದ್ರು, ಅಂತ ಗುಸುಗುಸುಮಾತುಗಳ ನಡುವೆ ಗೌಡ್ರು ಬಂದು ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತ ಇವನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. 'ರಾಮಪ್ಪ ಹೆಣ ಎತ್ತೋಕೆ ತಯಾರು ಮಾಡ್ಕೊ, ಸೋಮ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬಾ, ಖರ್ಚಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಸು ಕೊಡ್ತೇನೆ. ಪಂಪ ಇನ್ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಜಗುಲಿ ಮೇಲೆ ಬೇಳಿತಾನೆ. ಸಂಜೀಗೆ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಕಟ್ಟೆ ಹತ್ರ ಎಲ್ಲಾರು ಬಂದ್ಬುಡಿ. ಎಂದವರೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಡೆದರು ಸೋಮನೊಂದಿಗೆ.
ಬಸಪ್ಪ, ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಣ್ಣು ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಕಟ್ಟೆ ಊರ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿ ಗಿಜಿಗಿಜಿ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಕುತೂಹಲ. ಗೌಡ್ರು ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಕರೆದಿದ್ದದ್ದು ಯಾಕೆ ಅಂತ. ಶಾನುಭೋಗ್ರು, ಪೂಜಾರಪ್ಪ, ಗೌಡ್ರ ಸಲುವಾಗಿ ಕಾಯ್ತಾ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಮಾತ್ರ ಗೌಡ್ರ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಗೌಡ್ರು ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಠೀವಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದವರೇ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಕಟ್ಟೆಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಶಾನುಭೋಗ್ರು ಮತ್ತು ಪೂಜಾರಪ್ಪನ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ್ರು.
ಎಲ್ಲರೂ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಗೌಡ್ರನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಗೌಡ್ರೇ ಮೌನ ಮುರಿದರು. 'ಇನ್ನೂ ಯಾರ್ದಾದ್ರೂ ಸಾಲ ಇದ್ರೆ ಹೇಳಿ, ಬ್ಯಾಂಕಿನವರ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡಿ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಗಡುವು ತಗೋತೀನಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಸಾಲ ತೀರಿಸಿ. ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಹತ್ರ ಬನ್ನಿ , ಪಂಪನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಾನೇ ತಗೋತೀನಿ 'ಎಂದರು. ನೆರೆದಿದ್ದ ಎಲ್ಲರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ.ಯಾರೂ ಏನೂ ಮಾತಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.ಶಾನುಭೋಗ್ರು, ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಸಮಾಪ್ತಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು ಎಲ್ರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಮರಳಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸಾಹುಕಾರ ಶಂಕ್ರಪ್ಪನ ಹೊಟ್ಟೇಲಿ ಹಾವು ಹರಿದಾಡಿದಂತಾಗಿತ್ತು.

(ಮುಂದುವರಿಯುವದು....)

ನನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳು - ೧

2013-06-13T16:17:00.002+05:30

ಪುಸ್ತಕ ಓದುವ ಗೀಳು ಅಂಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಏಕೆ?
೧. ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಬೋರೆನಿಸುತ್ತವೆ.
೨.ಗಾಸಿಪ್ಪುಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗೋಲ್ಲ.
೩.ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಓದಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಕ್ರೀಡೆಯ ಹುಚ್ಚು ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಆನಂದಿಸಲಿಕ್ಕಾಗುವದಿಲ್ಲ.
೪.ತನ್ನಂತೆಯೇ ಚಿತ್ರಿತವಾದ ಯಾವುದೋ ಕಥೆಯ,ಕಾದಂಬರಿಯ ಪಾತ್ರ ನಿದ್ರಿಸಲು ಬಿಡುವದಿಲ್ಲ,
೫.ಎಂ.ಜಿ.ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ, ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನ ಸಂದುಗೊಂದುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ವೇಶ್ಯೆಯರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಹಸಿವು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
೬.ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅತಿಭಾವುಕತೆಯೂ,... ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಿನಿಕತೆಯೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.
೭.ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಯಾವುದೋ ಕಥೆಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.
೮.ಕಥೆಯನ್ನೇ ಹೇಳದ ಟಿ.ವಿ.ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು ವರ್ಜ್ಯವೆನಿಸುತ್ತವೆ.
೯.ದುಂದುವೆಚ್ಚದ ಎಲ್ಲಾ ಮಾರ್ಗಗಳು ಮುಚ್ಚಿ, ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾರ್ಗಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
೧೦.ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿಯೂ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗುತ್ತೀರಿ.
೧೧. ಜೀವನವೆಂಬ ದೊಂಬರಾಟದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ.
೧೨.ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ನೆರವಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ದ್ವಂದ್ವಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಸಬಹುದು.
೧೩.ದೈಹಿಕ ಅಲಂಕಾರದೆಡೆಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಉದಾಸೀನತೆ ಬೆಳೆಯಬಹುದು.
೧೪.ಒಂದು ಸುಧೀರ್ಘ ಯಾತ್ರೆಯ ಹಣ,ಸಮಯ,ಮತ್ತು ಬಳಲಿಕೆಯನ್ನು ಪುಸ್ತಕಗಳು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತವೆ.
೧೫.ವಿದೇಶಗಳ ಪಿಜ್ಜಾ ಬರ್ಗರ್ ಆಚೆಗಿನ ಕೊಳಕು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
೧೬.ಸರ್ಕಾರಿ ಯೋಜನೆಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆಯುವ ಪಿತೂರಿಯ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.
೧೭.ಪೂಜಾರಿಯ ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನೂ, ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಹುಡುಕಲೆತ್ನಿಸುತ್ತೀರಿ.
೧೮.ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ವಿಙ್ಞಾನದಂತೆಯೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವ ವಿಧಾನದಂತೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
೧೯.ರಾಮ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮುಂತಾದ ದೇವರುಗಳೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.
೨೦.ಹಣದೆಡೆಗಿನ ಹುಚ್ಚು ವ್ಯಾಮೋಹ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
೨೧. ಸ್ವಲ್ಪ ಸೊಕ್ಕೂ ಬರಬಹುದು.
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಅವು ನನಗೆ ತೋಚಿದಾಗ ಗೀಚುತ್ತೇನೆ.

ನೀವು ಕರೆ ಮಾಡಿದ ಗ್ರಾಹಕರು ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ದಯವಿಟ್ಠು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ - The Girl in Pink T-Shirt

2013-05-26T00:13:00.000+05:30

ಅವಳು ಸುಂದರಿ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಬಹುದಿತ್ತು. ಅವಳ ಸುಂದರತೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳ ಚಂಚಲತೆಯಿಂದ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ದಾರಿಹೋಕರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಅವು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಅವಳು ಪದೇ ಪದೇ ತನ್ನ ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳುಗಳು ಅವಸರಿಸಿದಂತೇನೂ ಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತ ೧೦ ರಿಂದ ೧೫ ನಿಮಿಷವಾಗಿತ್ತಾದರೂ ಅವಳ ಅಸಹನೆಗೆ ಅವಳು ಕುದಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಗಂಟೆ ೭ ಆಗ್ತಾ ಬಂತು. ಇವಳ್ಯಾಕೆ ಬರ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಮೊಬೈಲ್ ಬೇರೆ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ. ಇಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳು ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡವಳಿಗೆ ಪಕ್ಕದ ದರ್ಶಿನಿಯ ಇಡ್ಲಿ ಸಾಂಬಾರ್ ವಾಸನೆ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಲಿಗಳನ್ನು ಓಡಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತಿಂಡಿ ತಿಂದುಕೊಂಡು ಬರೋಣವೆಂದುಕೊಂಡವಳೇ ದರ್ಶಿನಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಳು. ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳೋಣವೆಂದು ವಾಷ್ ಬೇಸಿನ್ನಿನ ನಳಕ್ಕೆ ಕೈ ಒಡ್ಡಿದಾಗ ,ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮಾಸಿದ ಕೂದಲು, ಬೆವರಿ ಒಣಗಿದ ಮುಖ , ಕೊಳಕಾದ ಬಟ್ಟೆ ಕಂಡು ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗೇ ಅಸಹ್ಯವೆನಿಸಿತು. ಕ್ಯಾಷ್ ಕೌಂಟರಿಗೆ ಕೂತಿದ್ದ ಅಯ್ಯಂಗಾರಿ ಮುದುಕನಿಗೆ ಇವಳ ಬಗ್ಗೆ ಮರುಕವೆಂತಿನಿಸಿತೋ ಏನೋ, ಅಡಿಗೆ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದಂತಿದ್ದ ಬಚ್ಚಲು ಕೋಣೆಯ ಕಡೆಗೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿದ. ಅಕ್ಕಿ ತೊಳೆದ ನೀರು, ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆದ ನೀರು ಮತ್ತು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಬಚ್ಚಲು ಕೋಣೆ ವಾಕರಿಕೆ ಬರುವಂತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಹೋದವಳೇ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದವಳಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು, ತಾನು ತಂದಿದ್ದು ಒಂದು ಜೀನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಟೀ ಶರ್ಟ ಮಾತ್ರ ಎಂದು. ಅದು ತನ್ನ ಬರ್ಥ್ ಡೇಗೆ ಅಂತ ಅಣ್ಣ ಕೊಡಿಸಿದ್ದು. ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನೇ ಧರಿಸಿ ಹೊರಬಂದವಳಿಗೆ ಸಾಕುಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತವಳೇ ತನ್ನ ಮುಂಗುರುಳುಸ್ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡವಳೇ ಮುಖಕ್ಕೆ ತಣ್ಣನೆಯ ನೀರನ್ನು ಎರಚಿಕೊಂಡಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಯೆನಿಸಿತ್ತು. ಅಯ್ಯಂಗಾರಿ ಮುದುಕ ಕೊಟ್ಟ ಟಿಶ್ಶೂವಿನಿಂದ ಮುಖ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಇಡ್ಲಿ, ಕಾಫಿಗೆ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದಳು. ತಿಂಡಿ ಬರೋದರೊಳಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾರಿ ನಿಮ್ಮಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಾಡಿಸಿದವಳೇ ಕಿವಿಗೊತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಮತ್ತದೇ ಸುಂದರ ಧ್ವನಿ ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ಇವಳ ಕಿವಿಗಪ್ಪಳಿಸಿತು. "ನೀವು ಕರೆ ಮಾಡಿದ ಗ್ರಾಹಕರು ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ದಯವಿಟ್ಠು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ"
ಇಡ್ಲಿ ಸಾಂಬಾರ್ ಅವಳ ಮುಖಕ್ಕೆ ಗೆಲುವು ಕೊಟ್ಟಂತಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲೇ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಕಾಯೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡವಳಿಗೆ ಹೋಟೆಲ್ ಗಿರಾಕಿಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾದಂತೆನಿಸಿತು. ಇವಳು ಎದ್ದರೆ ಸಾಕು , ತಾವೂ ಕೂತ್ಕೊಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಗಿರಾಕಿಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಇವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕಾಫಿ ಹೀರುವದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾದ ರಸಿಕ ಶಿಖಾಮಣಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅಯ್ಯಂಗಾರಿ ಮುದುಕನಿಗೆ ಇವಳು ಬಿಸಿತುಪ್ಪದಂತಾದಳು. ಅವನ ಹೊಯ್ದಾಟಗಳು ಅರ್ಥವಾದಂತೆನಿಸಿ ಬಿಲ್ ಹಣವನ್ನು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಹೊರಬಂದಳು. ಅಯ್ಯಂಗಾರಿ ಮುದುಕನಿಗೆ ನಿರುಮ್ಮಳ ಭಾವ.

ಮತ್ತೆ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿಕೊಂಡವಳಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು ತಾನು ನಿಮ್ಮಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವದು ಕೇವಲ ನಲವತ್ತೈದು ನಿಮಿಷಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ. ತಾನು ಮೊದಲು ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಳು. ರಸಿಕ ಶಿಖಾಮಣಿಗಳು ಗುಂಪು ಹೋಟೆಲ್ ನಿಂದ ಮೂಲೆ ಅಂಗಡಿಯ ಸಿಗರೇಟು ಅಂಗಡಿಯ ಹತ್ತಿರವೂ, ಜಾಗಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದವರ ದಾಹ ತಣಿಸಲೆಂದೇ ಇರುವ ಎಳನೀರು ಅಂಗಡಿಯ ಹತ್ತಿರವೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿತವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ನಿಮ್ಮಿಯ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು "ಒಂದಿನ ನಾನು ಯಾರೂಂತ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ ಕಣೆ ನಿಂಗೆ. " ಎಂಬ ಶಬ್ದಗಳು. ಹೌದಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮಿ ಆವತ್ತು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಹಾಗೇ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಆದಿನ ಅವಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನೆಪಿದೆ ಅವತ್ತು ತಾನು ಅವಳಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಚಿಕ್ಕ ಜೋಕಿಗೆ ಅವಳು ಸಿಟ್ಟಾಗಿದ್ದಳು. ಅದು ಆ ಸೆಮಿಸ್ಟಿರಿನ ಕೊನೆಯ ದಿನ. ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದರು. ಇವತ್ತು ಇಬ್ಬರೂ ಮರಳಿ ಬರುವ ಪ್ಲಾನ್ ಕೂಡ ಇತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಯಾಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ.ಫೋನ್ ಯಾಕೆ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವತ್ತಿನ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ಇವತ್ತು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೇನೋ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ರಸಿಕ ಶಿಖಾಮಣಿಗಳು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಇವಳ ಹಿಂದು ಮುಂದು ತಿರುಗಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ನಿಮ್ಮಿಯ ಮೇಲೆಯ ಸಿಟ್ಟು ಕೂಡ ಕರಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಂಡವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಬಂದು ತನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕೊಂಡಂತಾಯಿತು. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ನಿಮ್ಮಿ ನಗುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಇವಳಿಗೆ ದುಃಖ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ , ನಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ನಿಮ್ಮಿಗೆ ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ. ಅವಳನ್ನು ದರದರನೇ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ರೂಮಿನತ್ತ ಹೊರಟಳು. ದಾರಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅವಳ ದುಃಖ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ರೂಮಿಗೆ ಹೋದೊಡನೆ ನಿಮ್ಮಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು 'ಸ್ಸಾರಿ' ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ನಿಮ್ಮಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿಯಲಾರದೇ "ನೀನ್ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ?, ಮೊದ್ಲೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ವ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕ ನಿಂತುಕೊಂಡ್ರೆ ಜನ ಹೇಗೆ ನೋಡ್ತಾರೆ ಅಂತ. ರೂಮಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕೂರೋಕೆ ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ವ?" ಎಂದು ಅವಳನ್ನು ಸಂತೈಸಲೆತ್ನಿಸಿದಳು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳ ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗಿಣಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಇವಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮಾತಾಡಲಾರಳೆಂದು ನಿಮ್ಮಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. ಅತ್ತಲಿಂದ ಬಂದ ಧ್ವನಿ ಅವಳ ಅಮ್ಮನದಾಗಿತ್ತು ." ಹಲೋ, ಯಾರು ನಿಮ್ಮಿನಾ?, ಅವಳು ಸೇಫಾಗಿ ಬಂದ್ಲಾ? ರೂಮ್ ಕೀ ಇಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳಿದ್ದಾಳಾ ಕೊಡು " . "ಅವಳು ಬಾತ್ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ ಆಂಟಿ, ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳ್ತೇನೆ " ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುವದರೊಳಗೆ ಅವಳ ಪರಿಸ್ಥಿಯ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ನಿಮ್ಮಿಯ ಬ್ಯಾಟರಿ ಖಾಲಿಯಾದ ಮೊಬೈಲ್ ಅಣಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಏನೆಂದು ಹೆಸರಿಡಲಿ?

2013-01-20T21:47:00.000+05:30

ಅದೊಂದು ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರ. ನದಿದಂಡೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ದೊಡ್ಡದಾದ ದೇವಸ್ಥಾನ. ದೇವಸ್ಠಾನದ ಮೇಲುಸ್ತುವಾರಿಗೆಂದು ಒಂದು ಟ್ರಸ್ಟ್ ಒಂದನ್ನು ಮುಜರಾಯಿ ಇಲಾಖೆಯು ನೇಮಿಸಿತ್ತು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪೌಳಿಗೆ ಅಂಟಿಗೊಂಡಿರುವ ಅಗ್ರಹಾರದ ಎಂಟು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ , ಮೂರನೇ ಮನೆ ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ನರಸಿಂಹಶಾಸ್ತ್ರಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪ್ರಮುಖ ಅರ್ಚಕರಲ್ಲೊಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರೊ. ನಮ್ಮ ತಾತ ದೇವಶರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಪ್ರಕಾಂಡ ಪಂಡಿತರು ಮತ್ತು ವಾಗ್ಮಿಗಳು. ನಮ್ಮ ತಾತ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ನರಸಿಂಹಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರನ್ನು ಶಾಲೆ ಬಿಡಿಸಿ ಅರ್ಚಕರನಾಗಿಸಿದ್ದರು. ಆಗ ನಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ೧೪ ವರ್ಷ. ಹೈಸ್ಕೂಲು ಕಟ್ಟೆ ಏರಿದ ನಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ಮುಂದೆ ಓದಲು ಆಸೆಯಿತ್ತು. ಭೂಗೋಳದಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯವಾಗಿ ಓದಿದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪತಿಳುವಳಿಕೆಯಿತ್ತು. ತಂದೆಯ ಪಾಂಡಿತ್ಯವೂ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಲಿದು ಬಂದಿತ್ತು. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಮೋಹವಿರದಿದ್ದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಕರ್ಷಿತಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊರುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಚಕರಾಗಿದ್ದರು. ವಯಸ್ಸು ಇಪ್ಪತ್ತು ತುಂಬುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಪಕ್ಕದ ಊರಿನ ನಾರಾಯಣಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರ ಕೊನೆಯ ಮಗಳು ಪದ್ಮಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದರು. ೧೬ ವರ್ಷದ ಪದ್ಮ , ಪದ್ಮಾವತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ ೧೮ ತುಂಬುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನು ಜನಿಸಿದ್ದೆ. ಪ್ರಭು ಶ್ರೀರಾಮನ ಭಕ್ತರಾದ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ನನಗೆ ಸೀತಾರಾಮ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯೆಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅದು ಅವರ ತಾತನ ಹೆಸರಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಮೂರು ವರ್ಷವಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಕಲ್ಯಾಣಿಯ ಜನನವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷ ತುಂಬುವದರೊಳಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಕಾಯಿಲೆ ಬಂದು ಅವಳು ತೀರಿಕೋಂಡಳು.ಎಲ್ಲರ ಅಳು ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿದ್ದವು. ಅಮ್ಮ ಅಳುವದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನೂ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟೋ ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ಆ ನೋವಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದಿದ್ದರು.ಅಪ್ಪನ ಮನಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖ ಮೊದಲಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಸ್ತೇಜವಾಗಿತ್ತು. ಇದಾದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಮುದ್ದಿನ ಮಗನಾಗಿ ಬೆಳೆದೆ. ಮರುವರ್ಷವೇ ಉಪನಯನವಾಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು. ದೇವಸ್ಠಾನವು ಮುಜರಾಯಿ ಇಲಾಖೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿರುವದರಿಂದ, ಮೋದಲಿನಂತೆ ಆದಾಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆ , ಉಪನಯನ, ಮದುವೆ , ಶ್ರಾಧ್ಧ ಕರ್ಮಾದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಸಂಸಾರವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೫.೩೦ಕ್ಕೆ ನದಿಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ, ಸಂಸ್ಕೃತ ಅಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗಂಟೆ ಎಂಟಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ತಿಂಡಿ ತಿಂದವನೇ ಶಾಲೆಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ, ಶಾಲಾ ಓದು, ಊಟ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗಂಟೆ ಒಂಬತ್ತಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಟೋಟವೆಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆನೇ ಹೊರತು ಯಾವತ್ತೂ ಆಟ ಆಡುವದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ.ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಟ ಆಡುವದಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಆಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ,ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಬಡ್ಡಿ ಮತ್ತು ಖೋಖೋ. ಎರಡಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಜುಟ್ಟು ಅಡ್ಡ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಬುಧ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇತ್ತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತ ವನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಭ್ಯಸಿಸಿದ್ದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮುಗಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಒಲಿದಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ಪಕ್ಕ್ದ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೈಸ್ಕೂಲು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ಸೇರಿಸಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಭವನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಾಸ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಿಗದಿಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅzಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಹೈಸ್ಕೂಲು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ. ಸಅಂಸ್ಕೃತದ ಮೇಲೆ ಒಲವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಂದೆಯವರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ಕಾಲೇಜು ಅಧ್ಯಯನ ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಯಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತ ಐಚ್ಛಿಕ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜು ವಾತಾವರಣ ನನಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಿಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಜುಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಪೃಷ್ಠ ಭಾಗ ದೊಡ್ಡದಿದ್ದುದರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು seat ram ನೆಂದು ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವ್ಯಾಯಾಮ ಕಸರತ್ತು ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ. ಕ್ರಾಪುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಜುಟ್ಟನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿಕೊಂಡೆ. ತಂದೆಯವರಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಜೆಗೆಂದು ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಗ್ರಹಾರದ ಜನ ಮೂದಲಿಸುವದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಡವೆಂದು ಬುಧ್ಧಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಡುವೆ ನಾನು ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ. ತಾಯಿಯ ಕಡೆ ಬಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಮೀನನ್ನೂ ಮಾರಿ ನನ್ನ ತಂದೆ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದಿಸಲು ಅನುವಾದರು. ಮತ್ತೊಂದು ಯುಧ್ಧಕ್ಕೆ ನಾನು ಸನ್ನಧ್ಧ್ನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ದೂರದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ನಾನು ಬಂದು ಬಿದ್ದದ್ದು ನನಗೆ ಬೇಜಾರು ಮೂಡಿಸಿದ್ದರೂ , ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಭವನವೇ ನನಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿತ್ತು, ನಾನು ಎರಡನೇ ವರ್ಷ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಪ್ರವಾಹದ ಆತಂಕವಿತ್ತು. ನದಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನೀರು ತರಲು ಹೋದ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಕಾಲು ಜಾರಿ ನೀರುಪಾಲಾಗಿದ್ದಳು. ನಾನು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸಿ ತಂದೆಯವರ ಯೋಗಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳ್ಅಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ತಂದೆ ಹಠ ಹಿಡಿದರು. ಇನ್ನು ಉಳಿದಿರುವದು ಎರಡು ವರ್ಷದ ಓದು ಮಾತ್ರ. ನಂತರ ತಾವೂ ನನ್ನಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನೆಲೆಸುವದಾಗಿ ಅಭಯವನ್ನಿತ್ತರು. ನಾನು ಬರಿಗೈಲಿ ವಾಪಸಾದೆ. ಮುಂದಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಏಕಲವ್ಯನಂತೆ ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲೇ ದೂಡಿದೆ. ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪಾಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವೂ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಭವನದಿಂದ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ. ತಂದೆಯವರನ್ನು ಕರೆದುಕೋಡು ಬೇಒಂಗಳುರಿಗೆ ಬರಲೆಂದು ಊರಿಗೆ ನಡೆದೆ. ಅಗ್ರಹಾರದ ಜನ ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡಿದರು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ವತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸಲಾಯಿತು. ಅಮ್ಮನ ಅಗಲಿಕೆ ಅಪ್ಪನ ದೇಹವನ್ನು ಕೃಶಗೊಳಿಸಿದ್ದರೂ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕತೆಯಿತ್ತು. ನನ್ನಡೆಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ನಗೆ ಸೂಸಿದರು. ಊರಿನಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂಕಾಗಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ದೇವಸ್ಥಾನ, ಅಗ್ರಹಾರ, ಊರು ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಭಾವುಕರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ನನ್ನ ನೌಕರಿಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆಯೂ ಭಾಗವತ ಪಾರಾಯಣವನ್ನು ತಂದೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎರಡು ಹೊತ್ತಿನ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಂದೆಯ ವಯಸ್ಸು ಐವತ್ತು ದಾಟಿರದಿದ್ದರೂ , ಅರವತ್ತು ವಯಸ್ಸಿನವರಂತೆ ಕೃಸವಾಗಿದ್ದರು. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುಪ್ಪಿನ ಸುಕ್ಕುಗಳು ಕಾಣಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ತಮ್ಮಂತೆ ನನ್ನ ತಾಯಿಯೂ ಸಹಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದು, ಅವರು ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಲಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವರು ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೋಕುಲಾಷ್ಟಮಿಯ ದಿನ ಭಾಗವತ ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಭಗವಂತನಿ ಶರಣಾದರು. ಅವರಿಗೆ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಅನಾಥನಾಗಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆಯೆ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ದೂಡಿದ್ದೆನೇನೋ, ಕಂಪನಿಯ ವತಿಯಿಂದ ವಿದೇಶಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಆದೇಶ ಬಂದಿತ್ತು. ನಾನು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದೆ. ನನ್ನದೆನ್ನುವದು ಇಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏರ್ ಪೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾಸ್ ಪೋರ್ಟ ಪರಿಶೀಲಿಸುವದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ seet ram ಎಂದು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹಳೆಕಹಿ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಘಾಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋದ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬೆರೆ ಕಂಪನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಅನಾಥಪ್ರಜ್ಞ್ನೆಯನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮೀರುವ ಮೊದಲ ಯತ್ನ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಜುಟ್ಟು ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನಂತೆಯೆ ಬಂದು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ ಭಾರತೀಯರ ಸಮ್ಮೇಳನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದ , ವಿಶ್ವನಾಥ ಭಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ಮಗಳು ಹೇಮಾಳನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದರು ಹೇಮಾಳು ಕೂಡ ನನ್ನಂತೆಯೆ ನೌಕರಸ್ಥೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು Hem (ಹೆಮ್)ಆಗಿದ್ದಳು, ನಾನು seet(ಸೀತ್) ಆಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನದೊಂದು ಸಂಸಾರ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು, ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ನಾನು ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಕಾಶವನ್ನು ನಿರುಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ವಾಷ್ ಬೇಸಿನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಹೇಮಾ ವಾಂತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಅವಳಲ್ಲಿಗೆ ನಡೆದೆ, Are you alright? ಎಂದೆ.

ಅವಳು ತುಂಟನಗೆಯೊಂದನ್ನು ಬೀರಿದ್ದಳು. ನಾನು ಖುಷಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ. ಅವಳೂ ನನ್ನ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋದಳು. ಆರು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ಹೆರಿಗೆಯಾಯಿತು. ಆಪರೇಷನ್ ಥಿಯೇಟರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಡಾಕ್ಟರ್ ಇಂಗ್ಲಿಷನಲ್ಲೇ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ವಿವರಿಸಿ ಹಸ್ತಲಾಘವದೊಂದಿಗೆ ಶುಭಾಶಯ ತಿಳಿಸಿದರು. ಕೆಲವು ಘಂಟೆಗಳ ನಂತರ ಹೇಮಾಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮಗುವನ್ನು ವಾರ್ಡ್ ಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು. ನಾನು ಪುಳಕಿತಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ನಾನು ವಾರ್ಡ್ ನ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ, ಹೇಮಾ ತೊಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಮಗುವನ್ನು ಸಂ=ತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಹೋಗಿ ಮಗುವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಗಂಡೋ , ಹೆಣ್ಣೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹೊದಿಸಿದ್ದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದೆ. ಗಂದುಮಗುವಾಗಿತ್ತು. ಹೇಮಾ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ನಗೆಯೊಂದನ್ನು ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಬೀರಿದ್ದಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ನರ್ಸ್ ಬಂದು ನನ್ನ ಹೊರಹೋಗುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಿದಳು. ನಾನು ಹೇಮಾಳ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದೆ. ಮನಸ್ಸು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದೆ. ತಕ್ಷಣವೇ ನೆನಪಾಯಿತು. ಮಗುವಿಗೆ ಏನೆಂದು ಹೆಸರಿಡಬೇಕೆಂದು. ನನ್ನ ತಂದೆ ತಮ್ಮ ತಾತನ ಹೆಸರನ್ನು ನನಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಶರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಿಯೆಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ನಡೆದ ಕಹಿ ಘಟನೆಗಳು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಸರಿದು ಹೋದವು. ದೇವಶರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಿ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ Dev ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅಪಭ್ರಂಶಗೊಳಿಸಿ ಕುಚೋದ್ಯದ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿಸಿದರೆ ಅದು ತಮ್ಮ ತಾತನವರಿಗೆ ಮಾಡುವ ಅವಮಾನವೆಂದೆನಿಸಿತು. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಗೂಗಲ್ ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ , ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಭಾಗ-೪

2013-01-10T00:44:00.000+05:30

ಈ ಸರಣಿ ಅಂಕಣದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಬಾರಿಯ ಅಂಕಣದ ಪುಸ್ತಕ ನಾನು ಬಹುದಿನಗಳ ಕಾಲ ಹುಡುಕಿದ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಒಂದೇ ಗುಕ್ಕಿಗೆ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಏನೋ ಕುತೂಹಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಬೇಕೆಂಬ ತವಕ. ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಓದಿದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಲೇಖಕರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಸ್ವಾದವನ್ನು ಚಪ್ಪರಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯವೇ ಸರಿ. ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ.

ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು : ಅಪೂರ್ವರೊಡನೆ.

ಲೇಖಕರು: ಬಿ.ಎಸ್. ಕೇಶವರಾವ್.

ಪ್ರಕಾಶಕರು: ಐ.ಬಿ.ಎಚ್ ಪ್ರಕಾಶನ, ನಂ೭೭, ೨ನೇ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆ, ಬಿ.ಎಸ್.ಕೆ ೩ನೇ ಹಂತ, ಬೆಂಗಳೂರು-೮೫

ಬೆಲೆ: ೧೪೦ ರೂ.

ಈ ಪುಸ್ತಕ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ವಿಭಿನ್ನ. ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಉದ್ದೇಶವಂತೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಈ ಪುಸ್ತಕವು ೨೬ ಅಪೂರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಿಮಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಅಪೂರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾದರೂ ಯಾರು? ಅ.ನ.ಕೃ, ವೈ,ಎನ್,ಕೆ, ಚದುರಂಗ, ದ.ರಾ.ಬೇಂದ್ರೆ, ಡಿ.ವಿ.ಗುಂಡಪ್ಪ, ನಟ ಬಾಲಕೃಷ್ಣ, ಮೈಸೂರು ಅನಂತಸ್ವಾಮಿಯಂತಹ ಪರಿಚಿತರ ಜೊತೆಗೆ, ಗುಂತ್ಕಲ್ ಗುಂಡಪ್ಪ, ಡಾ||ಕೌಲಗುಡ್ಡ, ಸಂಶೋಧಕ, ಕೈಗಾರಿಕೋದ್ಯಮಿ ಜಿ.ಡಿ.ನಾಯ್ಡು, ನೃತ್ಯಪಟು ಗೋಪಿಕೃಷ್ಣ, ದೇವುಡು ನರಸಿಂಹಶಾಸ್ತ್ರಿಯಂತಹ ಅಪೂರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಒಂದು ಅಪೂರ್ವ ಲೇಖನಗಳ ಸಂಗ್ರಹ. ಈ ಲೇಖನಗಳು ಬಿಡಿ ಬಿಡಿಯಾಗಿ ಕನ್ನಡಪ್ರಭ, ಪ್ರಜಾವಾಣಿ, ಸ್ಟಾರ್, ಮೈಸೂರು ಮಿತ್ರ, ಮತ್ತು ಇತರೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದುಂಟು.

ಈ ಬಿಡಿ ಲೇಖನಗಳ ಸಂಗ್ರಹವೇ ಈ ಪುಸ್ತಕ, "ಅಪೂರ್ವರೊಡನೆ". ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಲೆತ್ನಿಸಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಪೂರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಸಾಮಾನ್ಯರು.

ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಪರಿಚಯ ಸ್ವಲ್ಪ ರೋಚಕವಾಗಲು ಕೆಲವು ಮುಖ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಲಿಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

೧) ಅವರು ಜಯಚಾಮರಾಜ ಒಡೆಯರ ಒಡನಾಡಿ, ಸಹಪಾಠಿ. ಅರಮನೆಯ ಅರಸು ಜನರಿಗೆಂದೇ ಮೀಸಲಾದಂತಿದ್ದ ರಾಯಲ್ ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ, ಅರಸರ ಜೊತೆಗೇ ಓದಿದವರು. ಅರಸರ ಜೊತೆ ಒಂದೇ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡವರು. ಆದರೆ ಈ ಹಟವಾದಿ, ಸೌಜನ್ಯದ ಸಾಕಾರಮೂರ್ತಿ, ಅರಸರ ದಯಾದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ, ಸಾಧಾರಣ ಜೀವನವನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಾಧಾರಣ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನಡೆಸಿದವರು. ಅಮೆರಿಕದ ಎಂ.ಜಿ.ಎಂ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಚಿತ್ರವೊಂದಕ್ಕೆ ಸಹನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರು. ೧೯೪೮ರಲ್ಲೇ ತಮ್ಮದೇ ಕಾದಂಬರಿ 'ಸರ್ವಮಂಗಳ' ವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿ, ರಾಜ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯಲ್ಲದೇ, ಮೂರು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಅವರು ಮೊದಲ ತಮ್ಮ ಕಥಾಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯಲು ಕಥೆಗಾರರೊಬ್ಬರು ತಿರಸ್ಕಿರಿಸಿದಾಗ, ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದವರು. ಆದರೆ ಅ.ನ.ಕೃ ಅವರ ಸಹೃದಯತೆಯ ಮುನ್ನುಡಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಿಚಿತರಾದರು. ಅವರ ಹೆಸರು ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ರಾಜೇ ಅರಸ್ ಅಥವಾ 'ಚದುರಂಗ'.

೨) ಅವರು ಪತ್ರಿಕಾ ಸಂಪಾದಕರು, ಅದಲ್ಲದೆ, ೧೧೨ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ಎಂಟು ಕಥಾ ಸಂಕಲನಗಳು, ಹನ್ನೊಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಾಟಕಗಳು, ನಾಲ್ಕು ಪೌರಾಣಿಕ ನಾಟಕಗಳು, ಏಳು ಐತಿಹಾಸಿಕ ನಾಟಕಗಳು, ಪ್ರಭಂಧ ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಸಂಭಂದಿಸಿದಂತೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಕೃತಿಗಳು, ಹನ್ನೆರಡು ಜೀವನ್ ಚರಿತ್ರೆಗಳು, ಹನ್ನೊಂದು ಸಂಪಾದಿತ ಕೃತಿಗಳು, , ನಾಲ್ಕು ಅನುವಾದಗಳು , , ಅಲ್ಲದೆ ಪತ್ರಿಕಾ ಸಂಪಾದಕರಾಗಿ ನೂರಾರು ಲೇಖನಗಳು, ಹಲವಾರು ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ರಸಾಹಿತ್ಯ, ಶಿಶುಸಾಹಿತ್ಯ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಮುದ್ರಿತ ಪುಟಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ, ೮೦,೦೦೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಹು. ಅಲ್ಲದೆ ಹಲವು ಸಂಘಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಒಡನಾಡ, ಸಮಾರಂಭ, ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿ, ಅವರ ಹೆಸರು ಅ.ನ.ಕೃ. ಅದಕ್ಕೇ ಅವರು ಕನ್ನಡದ ಕಟ್ಟಾಳು.

೩) ಅವರು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಕಲಿತವರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದುದು ಬರೀ ಆಂಗ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು. ಹೆಂಡತಿಯ ಒತ್ತಾಯದ ಮೇರೆಗೆ, ಆಂಗ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಯಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಹಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿದರು. ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಕತೃ ಅ.ನ.ಕೃ ರವರನ್ನೇ ಗುರುವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವರು. ೬೩ ಕನ್ನಡ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಶಾಂತಿನಗರದ ನಂಜಪ್ಪ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ 'ತಿಂಮನ ಮನೆ'ಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದವರು. ಆದರೂ ಅವರು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವದು ಬಳ್ಳಾರಿ ಭೀಮಸೇನರಾವ್ ಎಂದೇ. ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿಯೂ ಕನ್ನಡ ಕೃಷಿ ಮಾಡಿದ ಅವರ ಹೆಸರು ಬೀchi.

೪)ಅವರು ಖ್ಯಾತ ಚಿತ್ರನಟ, ಹಾಸ್ಯನಟನಾಗಿಯೂ, ಖಳನಾಯಕನಾಗಿಯೂ ಮತ್ತೂ ಪೋಷಕನಟನಾಗಿಯೂ ನಮಗೆ ಪರಿಚಿತ. ಅವರು ೧೯೪೮-೪೯ ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಮೈಸೂರಿನ ರತ್ನಾವಳಿ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ನಾಟಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ವರಮಾನ ಸಾಕಾಗದೆ, ಶಿವರಾಮ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಮಳಿಗೆಯೊಂದನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆದು, ಅಲ್ಲಿ ಜಲಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಿಡಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ದೇವರಾಜ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್( ಈಗಿನ ಗುರು ಸ್ವೀಟ್ ಮಾರ್ಟ)ನ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಯಾರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಗುರುತು ಸಿಗಬಾರದೆಂದು ತಲೆಗೆ ಮುಂಡಾಸು ಧರಿಸಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಾಲಣ್ಣ ಅಂದರೆ, ಟಿ.ಎನ್.ಬಾಲಕೃಷ್ಣ.

ಈ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕುತೂಹಲವಾಗಿಸುತ್ತವೆಂದು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಈ ೨೬ ಅಪೂರ್ವ , ಅಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪರಿಚಯ ನಮ್ಮಲ್ಲೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವವನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡಿದ ಬಿ.ಎಸ್.ಕೇಶವರಾವ್ ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಋಣಿ. ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿ, ಆನಂದಿಸಿ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಇರಲೇಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲೊಂದು.

ಮೂಕಸಾಕ್ಷಿ

2013-01-04T00:33:00.005+05:30

ಅದೊಂದು ನೀರವ ರಾತ್ರಿ ಎಂದೆನಿಸಿತು ಗಣೇಶನಿಗೆ.ತನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಶತಪಥ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಬೃಹದಾಕಾರದ ಆಲದಮರದ ಬಿಳಲುಗಳು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ ಇಂಪೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದವು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಗಳ ದೊಂಬರಾಟ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮೃತ್ಯು ಹೊಸ್ತಿಲ ಬಳಿಯಲ್ಲೇ ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಕಾದಂತಿತ್ತು. ತನಗೆ ರಕ್ತದ ಕ್ಯಾನರ್ ಇದೆ ಎಂದರೆ ತನಗೆ ನಂಬಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಬದುಕಬಹುದು ಎಂದು ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಬದುಕಿಗೆ ಮಾತ್ರೆ ಅವಶ್ಯ ಎಂದೆನಿಸಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಔಷಧಿ ಅಂಗಡಿವರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬರಿಗೈಲಿ ವಾಪಸ್ ಬಂದಿದ್ದ. ತನಗೆ ಆಗಿರುವ ವಯಸ್ಸೆಷ್ಟು ಎಂಬುದನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕತೊಡಗಿದ. ಬರುವ ಗಣಪತಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ, ಮೂವತ್ತೈದು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಮೂವತ್ತಾರನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಾನು ಸಾಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದರೆ ಅವನಿಗೇ ನಂಬಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

'ಕಾಲು ತೊಳ್ಕೊಂಡು ಅವಲಕ್ಕಿ ತಿನ್ನೊ, ಅದೇನು ಯಾವಾಗಲೂ ರೂಮಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿರ್ತೀಯಾ, ಅದೇನು ಒದ್ತೀಯೋ' ಅಮ್ಮನ ಗದರುವಿಕೆ ಸಾಯಂಕಾಲದ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿತ್ತು. ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಮೊದಲನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಗಣೇಶ, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದ ನಂತರ ತನ್ನ ರೂಮ್ ಬಿಟ್ಟು ಕದಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಣ್ಣ ರಮೇಶ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸತೀಶನೊಂದಿಗೆ ಕೂಡ ಮಾತು ಕಡಿಮೆ. ಅತ್ತಿಗೆ ಶಾಂಭವಿ ಕೂಡ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ಅಪ್ಪನ ಸಾವಿನ ನಂತರ ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಅಣ್ಣ ರಮೇಶನೇ ಹೊತ್ತಿದ್ದ. ತಮ್ಮ ಸತೀಶನಂತೂ ಇವನ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಿದ್ದ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಭಾರತ, ಭಾಗವತಗಳೇ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಅಮ್ಮ ಮನೆಯ ಎದುರುಗಡೆಯ ಆಲದಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಭಾಗವತ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಜೊತೆ ಆಗಾಗ ಮೂಲೆಮನೆಯ ವೆಂಕಮ್ಮನೂ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ವೆಂಕಮ್ಮ ಬಂದಳೆಂದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೇಕೋ ಸಮಾಧಾನ. ಅವಳು ತನ್ನ ತವರೂರು ರಾಯಚೂರಿನವಳೆಂದು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ. ಅಲ್ಲದೇ ಅವಳು ತನ್ನ ತವರೂರಿನ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅರುಹುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೀಗೆ ವೆಂಕಮ್ಮ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮನ ಭಾಗವತ ವಾಚನ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಣೇಶ ತನ್ನ ಪದವಿ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ಮೌನವೇ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಅವನು ಬೆರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಅದೇ ಊರಿನ ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ಗ್ರಂಥಪಾಲಕನಾಗಿ ಕೆಲಸವೂ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು , ಪುಸ್ತಕಗಳೇ ಅವನ ಸಂಗಾತಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಕಾಲೇಜಿನ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕನ್ನಡದ ಹಲವಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಅವನು ಓದಿದ್ದ. ಬೇಂದ್ರೆ, ಕುವೆಂಪುರವರಿಂದ ರಹಮತ್ ತರೀಕೆರೆ ವರೆಗೆ ಓದಿದ್ದ. ಈಗ ಗ್ರಂಥಪಾಲಕನಾದ ಮೇಲಂತೂ ಹಳಕನ್ನಡವನ್ನು ಓದಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಆದರೂ ಅವನ ಮೌನ ಮತ್ತು ಓದು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಕುತೂಹಲಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನೂ ಏನೂ ಓದುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಗೋಡೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಆಗಾಗ ಪಕ್ಕದೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಒಮ್ಮೆ ಹೋದನೆಂದರೆ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅವನ ಮೌನವೇ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ರಮೇಶನ ಗೆಳೆಯ ಅರವಿಂದ ಸುದ್ದಿಯೊಂದನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದ. ಪಕ್ಕದ ಊರಿನ ಸಿನಿಮಾ ಥೇಯಿಟರಿನೊದರಲ್ಲಿ ತಾನು ಗಣೇಶನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಾಗಿಯೂ ,ಅವನ ಜೊತೆ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳಿದ್ದಳೆಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಬಿತ್ತಿದ್ದ. ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಕೆಂಡ ತುಂಬಿದಂತಾಗಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ, ಅತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತು ಸತೀಶ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಗಣೇಶ ಉತ್ತರವಿತ್ತಿದ್ದ. 'ಹೌದು. ನಾನು ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳೊಂದಿಗೆ ಸಿನಿಮಾಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ನಿಜ. ಅವಳ ಹೆಸರು ಕಮಲ, ಆಗಾಗ ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದುದೂ ನಿಜ, ಹಾಗೆಂದು ನನಗೂ ಅವಳಿಗೂ ಯಾವುದೇ ದೈಹಿಕ ಸಂಭಂಧವೇನಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿಯ ಅಕ್ಕ. ವಿಧವೆ. ನನಗಿಂತ ಬಲ್ಲವಳು, ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಅಷ್ಟೆ' ಎಂದವನೇ ತನ್ನ ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದ, ಅವತ್ತಿನಿಂದಲೇ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ನೋಡಲು ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕ್ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಗಣೇಶ ಕಿವಿಗೊಡಲಿಲ್ಲ. ತಾನಾಯ್ತು, ತನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯ್ತು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳು. ಇವಷ್ಟೆ ಅವನ ಲೋಕವಾಗಿದ್ದವು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕಮಲ ಅವನಿಗೆ ಕಾಫ್ಕಾನ METAMORPHOSIS ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ನಗೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಗಣೇಶನಿಗೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ತಾನು ರೂಮಲ್ಲೇ ಹುಳುವಾದರೆ?. ಆವಾಗೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ, ಅತ್ತಿಗೆ, ಮತ್ತು ತಮ್ಮನ ಪಾಡನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಅವನ ತುಟಿ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣ ನಗು ಹಾಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಣೇಶನ ಕೆಮ್ಮು, ಗಣೇಶನ ನಿದ್ರೆಯನ್ನಲ್ಲದೇ ಮನೆಯವರ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಕೆಡಿಸಿತ್ತು. ' ಎರಡು ಎಲೆ ತುಳಸಿಯನ್ನಾದ್ರೂ ತಿನ್ನು, ಕೆಮ್ಮು ವಾಸಿಯಾಗುತ್ತೆ' ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು ಅಮ್ಮ. ಸರಿ ಎಂದು ಮಲಗಿದ. ಮುಂಜಾನೆ ಎಲ್ಲರೂ ಉಪಾಹಾರಕ್ಕೆಂದು ಕುಳಿತಾಗ ಗಣೇಶನೂ ಅವರ ಜೊತೆಯಾದ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಗಣೇಶನೇ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ, ತನಗೆ ಬ್ಲಡ್ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಎಂದೂ, ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಇನ್ನು ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಬದುಕಬಹುದೆಂದು ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆಂದ. ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ಥಬ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಯಾರಿಗೂ ಮಾತು ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಏನೂ ಬದಲಾಗದಿದ್ದರೂ , ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ವಿಚಿತ್ರ ಕನಿಕರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ಅವನೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ತನ್ನ, ಕೆಮ್ಮು ಮತ್ತು ಆರೈಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಮನೆಯ ಇತರ ಸದಸ್ಯ್ರರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಬಾಡಿಗೆ ಕೋಣೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ತನ್ನ ವಾಸ್ತವ್ಯವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿದ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದ. ಊಟ ಮತ್ತು ತಿಂಡಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಹುಲುಸಾಗಿ ಗಡ್ಡ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಕಣ್ಣುಗಳು ಗುಳಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಆಗಾಗ ತಮ್ಮ ಸತೀಶನೇ ಅವನಿಗೆ ಊಟವನ್ನು ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ. ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಊಟಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು, ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸತೀಶ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಟೂರ್ ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆಂದು, ಅಣ್ಣ ರಮೇಶನೇ ಅವನಿಗೆ ಊಟ ತಂದಿದ್ದ. ಎಷ್ಟು ಬಡಿದರೂ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯದೇ ಇದ್ದಾಗ, ರಮೇಶ ತಣ್ಣಗೆ ನಡುಗಿದ. ಬಾಗಿಲು ಮುರಿದು ಒಳಹೊಕ್ಕಾಗ ಗಣೇಶ ಚಿರನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ.

ಗಣೇಶನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಅವಳೂ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹನಿ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ತಾತ್ಸಾರವಿತ್ತು. ಯಾರೂ ಅಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಅವನು ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವನು ಬರೆದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಯಿತು. 'ಮೀನಿನ ಹೆಜ್ಜೆ' ಎಂಬ ಆ ಸಣ್ಣ ಕಾದಂಬರಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಯಿತು. ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಬಂದ ರಾಯಧನದಿಂದ ಖುಶಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಯಾರೂ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಾಯ್ತು. ಗಣೇಶನ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಬೇಕೆಂಬ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅಮ್ಮ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗಡೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಕೆಲವು ಪುಟಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದಳೇನೋ , ಅವಳು ಹತ್ತಿಯ ಬತ್ತಿಗಳಿಗೆ ಕುಂಕುಮ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಕೈಗಳು ನಡುಗಹತ್ತಿದ್ದವು. ಕೈಯ ಕೆಂಪು ಅವಳು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟಕ್ಕೆ ಬಲವಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು. ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಭಯದ ಛಾಯೆ ಮೂಡಿತು. ಪಟ್ಟನೇ ಕೂತಲ್ಲೇ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದಳು , ಅವಳ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಆಲದಮರದ ಬಿಳಲುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಹಾರಿಹೋಗಿತ್ತು.

ಹಲವು ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳಿದವು, ರಮೇಶನ ಮಗಳು ಗೀತಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೂ ಅವಳ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಂತೆ ಓದುವ ಹುಚ್ಚಿತ್ತು, ಅಪ್ಪನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮೌನ ಅವಳಿಗೆ ನಿಗೂಢವಾಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗಣೇಶನ ಪುಸ್ತಕ ಅವಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿತ್ತು. ಓದುತ್ತಾ ಕುಳಿತಳು. ಪುಟಗಳಿಗೆ ಹತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಅಕ್ಷ್ರರಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿತ್ತು. ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇನ್ನೊದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ತಂದು ಅದೇ ಪುಟದ ಕೆಲವು ಪ್ಯಾರಾಗಳು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮೌನದ ಕಾರಣವನ್ನಿತ್ತಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ಹೀಗಿದ್ದವು.

' ಅಂದು ನಾನು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ, ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ ಎಂದಿನಂತೆ ದೇವರ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಒರೆಸಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.. 'ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡೋರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಇವಾಗ್ಲಾದ್ರೂ ಬರೋದು ನಿಲ್ಲಿಸು ' . ಅಮ್ಮನ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿತ್ತು, 'ನೀನು ಗಂಡಸಾಗಿದ್ರೆ ಅವನ್ಯಾಕೆ ಬರ್ತಿದ್ದ'. ಆದರೆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು, 'ಆಯ್ತು, ನಾನು ಇನ್ಮೇಲೆ ಬರೋಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೊರನಡೆದರು. ಅಮ್ಮ ನೀಲಾಂಜನವನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಎಸೆದು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟಳು. ನಾನು ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮತ್ತೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಟೆ, ಅಂದಿನಿಂದ ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದವನಲ್ಲ, ಶಾಲೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದವನೂ ಅಲ್ಲ'.

ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ. ಭಾಗ -೩.

2013-01-03T01:05:00.002+05:30

ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಶಂಕರ ಪುಸ್ತಕದ ಹೂರಣವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನದ ಎರಡನೇ ಭಾಗ ಇದು. ಮೊದಲನೇ ಭಾಗದ ಅರು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಓದುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ.

A) ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಸಾರಸ್ವತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಅನಂತನಾಗ್ ಮತ್ತು ಶಂಕರನಾಗ್ ರ ಬಾಲ್ಯ.

ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಸಾರಸ್ವತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬದ ಕಷ್ಟ ಸುಖದ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿರದಿದ್ದರೂ, ಅವರ ತಂದೆ ತಾಯಿಯವರು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟ ಬಗ್ಗೆ ಅನಂತನಾಗ್ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ದೋಣಿ ಯಾತ್ರೆ ಸಿಂದ್ ಬಾದ್ ಕಥೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಅನಂತನಾಗ್ ಮತ್ತು ಶಂಕರನಾಗ್ ರ ಬಾಲ್ಯದ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಲ ಶಂಕರನಾಗ್ ನಾಯಕನಾಗುತ್ತಾರೆ.

B) ೧೯೫೪ರ ಸುಮಾರಿನ ಹೊನ್ನಾವರ, ಮತ್ತು ಮುಂಬಯಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕು.

ಮುಂಬಯಿಯ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ನಮಗೆ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದವರಲ್ಲಿ, ಯಶವಂತ ಚಿತ್ತಾಲ ಮತ್ತು ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರು ಪ್ರಮುಖರು. ಅನಂತನಾಗ್ರೂ ಕೂಡ ತಾವು ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಆಗಿನ ಹೊನ್ನಾವರ ಮತ್ತು ಮುಂಬಯಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

C) ೧೯೬೫ ರ ಸುಮಾರಿನ ನಾಟಕರಂಗ.

ಅದು ಬಂಡಾಯದ ಸಮಯ. ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲೂ ಕೂಡ. ಅನಂತನಾಗ್ರ ನಾಟಕಗಳನ್ನು sidewingನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ , ನಿರ್ದೇಶನ, ಮತ್ತು ನಾಟಕಗಳ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಅರಿತ ಶಂಕರ್ ನಾಗ್, ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಹೇಗೆ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಅನಂತನಾಗ್ ಬಿಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ.

D) ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಅಭಿರುಚಿ ಉಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿರಂತರ ತುಡಿತ.

ಬಹುಶಃ , ನಮ್ಮ ಸಮಕಾಲೀನತೆಯ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶಂಕರ್ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಹಗಲು ಸಿನಿಮಾ ಚಿತ್ರೀಕರಣ, ರಾತ್ರಿ ನಾಟಕಗಳ ತಾಲೀಮು. ಹೀಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದ ಶಂಕರ್ ಒಂದು ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ಸೆಲೆ. ಇಂದಿನ ಯುವಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಶಂಕರ್ ಒಬ್ಬ ಆದರ್ಶ ವ್ಯಕ್ತ.

E) ೧೯೮೯ರ ಉ.ಕ ಲೋಕಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅನಂತನಾಗ್ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿದಾಗ , ಶಂಕರನಾಗ್ ನ ಸಂಘಟನಾಶಕ್ತಿ,

ಹಿಂದೆ, ಶ್ರೀಮತಿ ಇಂದಿರಾಗಾಂಧಿಯವರ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಅವರ ಮಗ ಸಂಜಯ್ ಗಾಂಧಿ ಹೇಗೆ ನಿರ್ವಹಿಸಿದನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಶಂಕರ್ ಅವರ ಅಣ್ಣ ಅನಂತ್ ಅವರ ಚುನಾವಣೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸಂಘಟನಾ ಚಾತುರ್ಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ನಮನ.

F)ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ರೀತಿ.

ನಾವು ಯಾವುದೇ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಲೀ, ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗುತ್ತೇವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸಿನಿಮಾರಂಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಉತ್ತುಂಗವನ್ನೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮರೆಯಾದ ಶಂಕರ್ ಮತ್ತು ನಂತರದ ಬದುಕನ್ನು ಅನಂತ್ ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅನಂತ್ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಹೀಗೆ, ಶಂಕರ್ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಶುರುವಾಗುವ ಪುಸ್ತಕ, ಶಂಕರ್ ನ ಸಾವಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲೊಂದು ಹೊಸ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ತೇವವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ.

'ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ.' ಭಾಗ-೨.

2013-01-03T00:31:00.000+05:30

ಅನೇಕರು ನಮಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ಸೆಲೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವದು ಅಂಥ ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೇ ತುಂಬಾ ಜನ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಇಂಥವರೇ ಎಂದಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳೇ ನಮಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾದಾರು.
ಆದರೂ ಕೆಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಇರುವಿಕೆಯೂ ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕ, ಮತ್ತು ಅವರ ನೆನಪುಗಳೂ.

ಒಬ್ಬನಿದ್ದ. ಧಾರ್ಮಿಕ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ, ನೋಡಲು ದುಂಡುದುಂಡಾಗಿದ್ದ. ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ. ಅಣ್ಣ , ಅಕ್ಕರನ್ನು ತನ್ನ ಚೇಷ್ಟೆಯಿಂದ ಗೋಳಾಡಿಸಿದ. ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದ ಆಕರ್ಷಿಸಿದ, ಜಾಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಂತೆ ಅಭ್ಯಸಿಸಿದ. ತಾನು ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ತನ್ಣ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿದ. ಅಣ್ಣನಿಗೆ ನಾಟಕ ರಿಹರ್ಸಲ್ ಮಾಡಿಸಿದ, ಅವನ ಅಭಿನಯದ ನಾಟಕಗಳನ್ನು Sidewingನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ ನಾಟಕ ಕಲೆಯನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸಿದ, ನಾಟಕ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ. ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆ ನಟನಾದ, ಅಣ್ಣನನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ನಿರ್ಮಾಪಕನಾದ, ಅಣ್ಣನಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಭೋಧಿಸಿದ. ೧೯೮೫ ರ ಆಗಸ್ಟ್ ೧೫ ರಂದು ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಥಮ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸ್ಟುಡಿಯೊ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ೧೯೯೦ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆತನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟುಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಹೀಗಿತ್ತು.

೧) ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೊರಗಡೆ ಒಂದು ಕ್ಲಬ್. ಅದರಲ್ಲಿ ಬಿಲಿಯರ್ಡ್ಸ್ ಆಟದ ಟೇಬಲ್ಲು, ಟೇಬಲ್ ಟೆನಿಸ್, ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್, ಕಾರ್ಡ್ಸ್ ರೂಮ್, ಬಾರು, ರೀಡಿಂಗ್ ರೂಮ್, Bowling alley ,ಮತ್ತು ಈಜುಕೊಳ ,
೨) ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಅಮ್ಯೂಸ್ ಮೆಂಟ್ ಪಾರ್ಕ್
೩)ಜರ್ಮನಿ ಪದ್ಧತಿಯಂತಿ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರ್ಖಾನೆ, ಈ ಇಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿ ಬಳಸಿ ಉತ್ಪಾದಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಇದು ರಾಸಾಯನಿಕ ಇಟ್ಟಿಗೆಯಾಗಿದ್ದು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದ ಬಡವರಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರ.
೪)Austrian Technologyಯಿಂದ pre fabricated sheetಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆ. ಇದರಿಂದ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಬಹುದು.
೫)ಸಿದ್ಧ ಉಡುಪಗಳ ತಯಾರಿಗೆ ಕೇಂದ್ರ.
೬)ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮೆಟ್ರೊ ರೈಲು(೧೯೯೦ ರಲ್ಲಿಯೇ)
ಹೇಗಿದೆ?ಇದು ಆತನ ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲವೇ? ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈತನ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಸಾಧನೆಗಳೇನು? ೯ ಚಿತ್ರಗಳು, ೨ ಟಿ.ವ್ಹಿ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳ ನಿರ್ದೇಶನ, ಸುಮಾರು ೬೨ ಚಿತ್ರಗಳ ನಟನೆ, ಸುಮಾರು ನಾಟಕಗಳ ನಿರ್ದೇಶನ ಮತ್ತು ನಟನೆ, ೩ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ರಕಥೆ, ಮತ್ತು ಸ್ವತಃ ತಬಲ ಕಲಾವಿದ. ಅಲ್ಲದೇ ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಧಿಸಿ ಈತ ವಿಧಿವಶನಾದಾಗ ಈತನಿಗೆ ೩೬ ವರ್ಷ. ಈತನ ಹೆಸರು ಶಂಕರ.
ಇಲ್ಲಿಗೆ ಈತನ ಬಗ್ಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈತನ ಅಣ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಓದೋಣ,
ಈತ ಸುಮಾರು ೮೫ ಕನ್ನಡ , ೧೦ ಹಿಂದಿ, ೧ ತಮಿಳು, ೧ ಮರಾಠಿ ಮತ್ತು ೧ ಮಲಯಾಳಂ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದು ಸುಮಾರು ೯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳ ವಿಜೇತ, ೧೯೯೩ರ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಸೇವೆ. ಅಪ್ರತಿಮ ಬುಧ್ಧಿಶಾಲಿ, ಈತನ ಹೆಸರು ಅನಂತ. ಈ ಅನಂತ ತನ್ನ ತಮ್ಮನ ಬದುಕಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ. ಶಂಕರನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದಿದ್ದು ಕಂಡಿದ್ದು ಅನಂತ್ ಮಾತ್ರ. ಹೌದು, ಇದು ಅನಂತ ನಾಗರಕಟ್ಟೆ ತನ್ನ ತಮ್ಮ ಶಂಕರ ನಾಗರಕಟ್ಟೆ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ , 'ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಶಂಕರ ' ಪುಸ್ತಕದ ಉದ್ದೇಶ. ತನ್ನ ತಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಅನಂತನಾಗ್ ತಮ್ಮ ಹೊರೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುವದೇನು? ಕೆಲವನ್ನು ಹೀಗೆ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಬಹುದು.ಕೆಲವು ನನ್ನ ವಿವೇಚನೆಗೆ ಒಳಪಡದೇ ಇರಬಹುದು.
A) ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಸಾರಸ್ವತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಅನಂತನಾಗ್ ಮತ್ತು ಶಂಕರನಾಗ್ ರ ಬಾಲ್ಯ.
B) ೧೯೫೪ರ ಸುಮಾರಿನ ಹೊನ್ನಾವರ, ಮತ್ತು ಮುಂಬಯಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕು
C) ೧೯೬೫ ರ ಸುಮಾರಿನ ನಾಟಕರಂಗ
D) ಕ್ರೀಯಾಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಅಭಿರುಚಿ ಉಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿರಂತರ ತುಡಿತ.
E) ೧೯೮೯ರ ಉ.ಕ ಲೋಕಸಭೆ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅನಂತನಾಗ್ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿದಾಗ , ಶಂಕರನಾಗ್ ನ ಸಂಘಟನಾಶಕ್ತಿ,
F)ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ರೀತಿ.
ಇವುಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಓದುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ
(ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ)

'ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ.' ಭಾಗ-೧.

2013-01-03T00:29:00.000+05:30

ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಒಂದು ಚೆಂದದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಓದುವ ಕುತೂಹಲ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಲ್ಲಿ ನಾನು ಧನ್ಯ. ಇದೊಂದು ಲೇಖನಗಳ ಸರಣಿಯಾಗಿ ಬರಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ಹಂಬಲ. ಆವಾಗಲೇ ಈ ಲೇಖನಗಳ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ.
ಈ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ, ಈ ಲೇಖನಗಳ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗೆ 'ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ.' ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದ್ದು. ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಈ ಗೋಳು ಬೇಕಾ? ಎಂದು ನಿಮ್ಮ ಮೂಡ್ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಮುಂಚೆ ನನಗೆ ಇವತ್ತಿನ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಶುರು ಮಾಡುವೆ.
ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು:- ಚೇಳು (ಕಥಾಸಂಕಲನ)
ಲೇಖಕ: ವಸುಧೇಂದ್ರ.
ಪ್ರಕಾಶನ : ಛಂದ ಪುಸ್ತಕ, ಬೆಂಗಳೂರು.
ಬೆಲೆ : ೬೫ ರೂ.
ಚೇಳು:-
ಇದು ವಸುಧೇಂದ್ರರ ಐದು ಕಥಾ ಸಂಕಲನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಏಳು ಕಥೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡಿದ್ದು, ಒಂದೊಂದು ಕಥೆಯೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೆಣಕುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆಯ ಕಥಾವಸ್ತು ವಿಭಿನ್ನ. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ , ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹೆಣೆಯುವಲ್ಲಿ ವಸುಧೇಂದ್ರ ಯಶಸ್ಸುಗಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕಥಾಹಂದರ ಹೇಗೆಯೇ ಇರಲಿ, ಆದರೆ ಅದರ ಒಳಮರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಓದುಗನಂತೆಯೇ ವಿಭಿನ್ನ. ಕನ್ನಡಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಹೇಗೆ ವಿಭಿನ್ನವೋ ಹಾಗೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲನೇ ಕಥೆ, ಚೇಳು. ಚೇಳುಗಳ ಹಾವಳಿಯ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಶುರುವಾಗುವ ಕಥೆ, ಊರಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ವೆಂಕಮ್ಮ, ಅವಳ ಬಂಜೆತನದ ಪ್ರದೂಷಣೆಗಳು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರುವ ಅವಳ ಬಯಕೆ, ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅವಳಿಗೆ ಚೇಳಿನ ವಿಷ ತೆಗೆಯುವ ಔಷಧ ಸಿಧ್ಧಿಸಿದ ಬಗೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಚಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಜಾಗತೀಕರಣದ ಸೋಂಕು ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ವೆಂಕಮ್ಮಳ ಬದುಕಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ನಡೆಯುವ ಕೆಲವು ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೀವಿಗೆ ನೀಡುವಲ್ಲಿ, ವಸುಧೇಂದ್ರ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ.
ಕ್ಷಿತಿಜ ಹಿಡಿಯ ಹೊರಟವರು:-
ಈ ಕಥೆಯು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಭಿನ್ನವಾದದ್ದು. ಜಾಗತೀಕರಣ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಸಮತೋಲನ ಉಂಟುಮಾಡುವದಲ್ಲದೇ, ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ಹದಗೆಡಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಥೆ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬಳ
ಯಶೋಗಾಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಾಗುವ ಕಥೆ, ಅವಳ ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನದ ಕಡೆ ಇಣುಕು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಆರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನಿದ್ರಿಸಲು ಅವಳು ಪಡುವ ಕಷ್ಟ, ವ್ಯಂಗವಾದರೂ ಸತ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಕಥೆಯ ಆದಿಯನ್ನು ಕುತೂಹಲವಾಗಿಸುವ ಕತೆಗಾರ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಓದುಗನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಮಹಿಳಾ ಐ.ಟಿ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಮನಹೊಕ್ಕು ಕತೆಯಾಗಿ ಹೊರಬರುವಲ್ಲಿ ಕಥಾಹಂದರ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಅನಘ:-
ವಸುಧೇಂದ್ರರ ಕಥಾವಸ್ತು ಊಹಿಸುವದು ಅವರು ಮಾತ್ರ. ಕಥೆಯ ಮೊದಲ ಕೆಲವು ಪ್ಯಾರಾಗಳಿಂದ , ಕಥೆಯ ಜಾಡು ಊಹಿಸುವದು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ. ಅಂತಹ ಕಥೆಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈ ಕಥೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಹೆಣ್ಣು ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ
ಇರಬೇಕಾದರೆ, ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗಂಡು ಜಾತಿಗೆ ಸೇರದ ನಪುಂಸಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಈ ಕಥಾಹಂದರವನ್ನು ಹೆಣೆಯಲಾಗಿದೆ. ಸೂಳೆಯರನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವದೇ ಗಂಡಸ್ತನವೆಂದು ನಂಬಿರುವ ಊರ ಪ್ರಮುಖನೊಬ್ಬನಿಗೆ, ನಪುಂಸಕನಾದ ಮಗನೊಬ್ಬನಿರುತ್ತಾನೆ. ಸುಮಾರು ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ ಅವನಿಗೆ ಇರುವ ಲೈಂಗಿಕ ಕುತೂಹಲ, ಅದನ್ನು ತಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವನ ಪ್ರಯತ್ನ ಮತ್ತು ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ವಿವರಿಸುವಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆ ಬಾಲಕನ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಎಡವಿದರೂ, ಅವನ ತಂದೆಯ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವಿಷದಿಸುತ್ತದೆ.
ಹಲೋ ಭಾರತಿ: -
ಜಾಗತೀಕರಣದ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲನ್ನು ಈ ಕಥೆ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅನಿವಾಸಿ ಭಾರತಿಯರ ಮನೋಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಅವರ ವ್ಯವಹಾರಿಕ ಕುಶಲತೆ ಬಣ್ಣಿಸುವದರೊಂದಿಗೆ, ಶುರುವಾಗುವ ಕಥೆ, ಕಥಾನಾಯಕನಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವದೇ ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗೋಸ್ಕರ. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಅವರ ಇರುವಿಕೆ, ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಅವರ ಉದಾರೀಕರಣ!ದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುವಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಲೈಂಗಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲಿರುವ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಲಾಭಕರವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವ ಯುರೋಪಿನ ಕಂಪನಿ , ತನ್ನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಕಂಪನಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅದು ತಮ್ಮನ್ನು ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಯ ಅಲ್ಲಿನ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳದ್ದು. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿದ್ದು ವ್ಯವಹಾರಿಕತನ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕಥೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿನ ಗುಟ್ಟು:-
ಈ ತರಹದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ನಾವು ತುಂಬಾ ಓದಿದ್ದುಂಟು, ನೋಡಿದ್ದುಂಟು. ಆದರೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೆಣೆಯುವಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಾರ ವಿಭಿನ್ನ ದಾರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಪಿಂಡಪ್ರದಾನದೊಂದಿಗೆ ಕಥೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪಿಂಡಪ್ರದಾನದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವದರೆಲ್ಲಿಯೇ ಅವಳ ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಸಂಭಂಧಿಕರ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವರ ಮನೆಯ ಕೆಲಸದಾಳು ನೆರವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾಗೆಪಿಂಡ ಪ್ರಹಸನ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಕೆಲಸದಾಳು ಮತ್ತು ಮೃತವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಂಭಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ,ಅಂತಃಕರಣ, ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸಗಳು ಬರೀ ರಕ್ತಸಂಬಂಧದಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸುಳುಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಗುಳ್ಳೆ:-
ಕೆಲವೊಂದು ಸಾರಿ ಹೀಗಾಗುತ್ತೆ. ನಾವು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಸರಿಯೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟಿರಲೂಬಹುದು. ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನಿಜವಾದಲ್ಲಿ, ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸರಿ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಹೀಗಾಗುವದುಂಟು. ಇದನ್ನೇ ಕಥಾವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಕಥಾನಾಯಕ ಐ.ಟಿ ಕಂಪನಿಯೊಂದರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವಾತ. ಅವನ ಕೆಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾತ, ನಕಲಿ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಮತ್ತು ದಾಖಲೆಗಳಿಂದ ನೌಕರಿ ಗಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವಾತ. ಇದೆಲ್ಲ ಕಥಾನಾಯಕನಿಗೆ ತಿಳಿದು, ಅವನನ್ನು ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಹೊರದೂಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಗೋಳು ಮತ್ತು ಅಂಗಲಾಚುವಿಕೆ ಕಥಾನಾಯಕನಲ್ಲಿ ಕರುಣೆಮೂಡಿಸುವದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಸಿಕ್ಕ ಅವನನ್ನು ಕಥಾನಾಯಕ ಎದುರಿಸುವಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಶ್ರೀದೇವಿ ಮಹಾತ್ಮೆ: -
ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬಾತ ತನ್ನ ಮನೆ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಅವಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗದ ಅವನ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಉದಾಸೀನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಣಕುವ ಕಥೆ ಇದಾಗಿದ್ದು, ಅಂತರ್ ಜಾತೀಯ ವಿವಾಹ ಅದರಿಂದಾಗುವ ಜಾತಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಬಗೆ, ಮತ್ತು ಕೆಳವರ್ಗದ ಬದುಕಿನೆಡೆಗಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಥೆ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತದೆ. ಕಥಾನಾಯಕ ತನ್ನ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟಿನಿಂದ ಎರಡು ಕೊಡ ನೀರು ಕೊಡಲಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಅವನ ಕೆಲಸದಾಳು ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಬಾಲಿಶತನ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಅಂತರ್ ಜಾತಿಯ ಹುಡುಗನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವದರೊಂದಿಗೆ ಕಥೆ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಬಿಳಿಟೋಪಿ

2013-01-02T23:51:00.003+05:30

'ನಾನು ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿದ್ದು ನನಗೆ ಅಸಹಜವೇನೂ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಹಠಾತ್ ಭೇಟಿಯ ಥರ. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಕೂಡಾ ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್. ಆಟೋ ಓಡಿಸುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಓದಿಸಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದ ಬಿ.ಬಿ.ಎ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೃದಯರೋಗ ಶುರುವಾಯಿತು. ಡಾಕ್ಟರಂತೂ ಆಟೋ ಓಡಿಸುವದು ಬೇಡವೆಂದಿದ್ದರು. ಮನೆಯ ಖರ್ಚು, ಅಪ್ಪನ ಔಷಧಿ ಖರ್ಚು, ಮತ್ತು ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಯ ಖರ್ಚಿಗಾಗಿ ನಾನು ಆಟೋ ಓಡಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಮೊದಮೊದಲು ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ರೂಢಿಯಾಯಿತು. ಈಗ ಆರಾಮವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಸಾರ್ ' ಎಂದೆ. ಗಿರಾಕಿಯೊಬ್ಬನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದೆ. ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೀಗಿತ್ತು. ನೀನು ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಗಾಡಿ ಓಡಿಸ್ತೀಯ? ಅಥವಾ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಾ?

ಕೆಲವೊಂದು ಗಿರಾಕಿಗಳು ಈ ಥರ ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವನೇಕೋ ನನ್ನ ಉತ್ತರದಿಂದ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿದ್ದ ಎಂದೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಸೆದೆ. ' ಸಾರ್, ನೀವು ಏನ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀರ?' . ' ನಾನೊಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತ, ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಕಥೆ ಬರೀತೀನಿ' ಎಂದ. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಗರೇಟಿನ ನೆನಪಾದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಹೊಗೆ ಎಳೆದ. ' ಈ ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ ಗಳು ಯಾಕೆ ಈ ಥರ ಇರ್ತಾರೆ ' ಎಂದ.' ಈ ಥರ ಅಂದ್ರೆ? ' ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನನ್ನ ಮರು ಪ್ರಶ್ನೆ. ' ಯಾವಾಗಲೂ ಜನರಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡೋಕೆ ನೋಡೋದು, ಕರೆದ ಕಡೆ ಬರೋಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು, ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹಣ ಪೀಕೋದು. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ.? ಅವರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಇರಲಿ ಅಂತ ನಾವು ಬಯಸೋದು ತಪ್ಪಾ?' . 'ಸರ್, ಕಾರಣಗಳು ನೂರಾರು ಇರುತ್ವೆ. ರಾತ್ರಿ ನಾವು ಗಿರಾಕಿ ಕರೆದ ಕಡೆ ಹೋಗೋಕೆ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕ್ತೇವೆ, ಯಾಕಂದ್ರೆ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕಡೆ ಹೋಗೋ ಸಮಯ ಆಗಿರುತ್ತೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅದೇ ಕಡೆ ಹೋಗೋ ಗಿರಾಕಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲ, ಗಿರಾಕಿ ಹೇಳಿದ ಏರಿಯಾ ಸರಿ ಇರಲ್ಲ. ನಮಗೂ ಮನೆ ಮಠ ಅಂತ ಇದೆ ಅಲ್ವ ಸರ್., ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹಣ ಯಾಕೆ ಕೇಳ್ತೀವಿ ಅಂದ್ರೆ, ವಾಪಸ್ ಬರೋಕೆ ಗಿರಾಕಿ ಸಿಗಲ್ಲ ಅಥವಾ ನಮಗೂ ಹಣದ ಅಡಚಣೆ ಇರುತ್ತೆ, ಇವ್ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದೇನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ ಜಾಸ್ತಿ ಹಣ ಕೇಳ್ತಾರೆ, ರಾವಣ ಇದ್ದರೆ ಅಲ್ಲವೇ ರಾಮಾಯಣ. ಅಲ್ಲದೆ ಕೆಲವೊಂದು ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಅವರು ಬದಲಾಗಿರ್ತಾರೆ'. ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯ ಮಾತ್ರ ಅವನ್ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು, 'ಅನುಭವ ಅಂದ್ರೆ?', ಎಂದ. 'ನೋಡಿ ಸಾರ್, ನಾನು ಆಟೋ ಓಡ್ಸೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ದಾಗಿನಿಂದ ತುಂಬ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ. ಒಂದು ಸಾರಿ, ಊರ ಹೊರಗಡೆ ಏರಿಯಾದಿಂದ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದೆ, ಇಬ್ಬರು ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕರು ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆಟೋ ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ಕೈ ಮಾಡಿದರು, ಇಬ್ಬರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕುಡಿದಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ವಿಳಾಸವನ್ನು ಒಂದು ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದು, ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟಿನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಕಿಶೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟ. ಅವ್ರನ್ನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸು ಎಂದು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದ. ನಾನು ಅವರ ವಿಳಾಸವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಅವರ ಮನೆಯತ್ತ ಆಟೋ ಓಡಿಸಿದೆ. ಅವರ ಮನೆ ಮೊದಲನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅವರ ಒಂದು ಕೈಯನ್ನು ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದೆ ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ ಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದೆ. ಧಡೂತಿ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ, ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನೊಮ್ಮೆ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದಳು. ನನಗ್ಯಾಕೋ ಹಿಡಿಂಬೆಯ ನೆನಪಾಯಿತು, 'ನೀನ್ಯಾಕೆ ಮೇಲೆ ತನಕ ಕರ್ಕೋಂಡು ಬಂದೆ, ಕೆಳಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ಬಹುದಿತ್ತಲ್ವಾ? ಈಗ ನೋಡು , ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವ್ರಿಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ, ಇವರು ಕುಡ್ಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದ್ರು ಅಂತ, ಎಂದು ನನ್ನ ಬಯ್ಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.ಸಣ್ಣಗೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗ್ ಆಗೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿತು, ಪಾಪ ಎಣ್ಣೆ ಗಿರಾಕಿ ಮೊಬೈಲ್ ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಹೋಗಿ ವಾಪಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಬರೋದೆ ಸರಿ ಎಂದುಕೊಂಡವನೇ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದೇ ಇತ್ತು, ಒಳಗಡೆಯಿಂದ ಹಿಡಿಂಬೆಯ ಬೈಯ್ಗುಳಗಳು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೂಗಿದೆ, ಹಿಡಿಂಬೆಗೆ ನನ್ನ ಕೂಗು ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಒಳಗಿಟ್ಟೆ, ಧುತ್ತನೇ ಬಂದಳು ಹಿಡಿಂಬೆ, ಬಂದವಳೇ ಏನು ಎಂದಳು, ಮೊಬೈಲ್ ಕೈಗಿತ್ತೆ, ಹೊರನಡೆದೆ, ಧಡ್ ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಮನಸ್ಸು ಕಹಿಯಾಗಿತ್ತು ಸರ್' ಎಂದೆ. ಪತ್ರಕರ್ತ ಗಿರಾಕಿ ಸಿಗರೇಟಿನಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತಿತ್ತು. ' ಇನ್ನೊಂದ್ಸಲ ಹೀಗಾಯ್ತು ಸರ್, ಒಂದು ಮದುವೆ ಛತ್ರಕ್ಕೆ ಡ್ರಾಪ್ ಇತ್ತು. ಮೂರು ಜನ ಹೆಂಗಸ್ಸ್ರು. ಅದು ಇದು ಅಂತ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಒಂದು ಸೀರೆಯನ್ನು ಆಟೋದಲ್ಲೆ ಬೀಳಿಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ್ರು, ಅಪರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ವಾಪಸ್ ಕೊಡೋಕೆ ಹೋದ್ರೆ, ಆಯಮ್ಮ, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳಿಗೆ ಕೇಳಿದ್ಲು, ನೋಡೆ, ಸೀರೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದಾನಾ ಏನು ಅಂತ ನೋಡ್ಕೋ ಇವಾಗಲ್ಲೇ ಅಂದ್ಲು, ಮತ್ತೆ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು ಸಾರ್ , ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೆ ಬೆಲೆ ಇಲ್ವ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ' ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪತ್ರಕರ್ತ ಗಿರಾಕಿ,' ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಜಾಸ್ತಿ, ಚಿನ್ನ ಎಷ್ತು ಸುಡುತ್ತೋ ಅಷ್ತು ಶುಧವಾಗುತ್ತೆ. ನೀನು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಬಿಡಬೇಡ, ಎಂದ. ಅವ ಮನೆಯೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು. ಮೀಟರ್ ನೋಡಿದೆ, ೧೪೭.೦೦ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ೧೫೦ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟವನೇ, 'Keep the change ' ಎಂದವನೇ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೊರಟ.

ಹೀಗೆಯೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಾದವು. ಸಿಹಿ ಕಹಿ ಅನುಭವಗಳಿದ್ದರೂ ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅವತ್ತೊಂದು ದಿನ, ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬಹುಮಾನಿತ ಕಥೆಯೊಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಓದುತ್ತಾ ಹೋದೆ, ಅದು ನನ್ನದೇ ಕಥೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪತ್ರಕರ್ತ ಗಿರಾಕಿ, ನನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೆಣೆದಿದ್ದ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೆ ಬೆಲೆ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದ. ನನಗೂ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಅವನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸೋಣ ಎಂದು ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ, ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ ಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದೆ. ಪತ್ರಕರ್ತ ಹೊರಗೆ ಬಂದ, 'ಕಂಗ್ರಾಚ್ಯುಲೇಶನ್ ಸರ್, ನನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೀರಾ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೆ ಬೆಲೆ ಇದೆ ಅಂತ ತೋರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು ಸರ್' ಎಂದೆ. ' ಅರೆ, ಯಾರು ನೀನು, ಇಲ್ಲಿಗ್ಯಾಕೆ ಬಂದೆ, ಒಬ್ಬ ಆಟೋ ಡ್ರೈವರ್ ಕಥೆ ಬರೆದ್ರೆ ಅದು ನಿಂದೇ ಹೇಗಾಗುತ್ತೆ, ಅದು ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಕಥೆ. ನಡೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ' ಎಂದವನೇ ಧಡಾರನೇ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡ. ನಾನು ನನ್ನ ಆಟೋ ಕಡೆಗೆ ಭಾರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. ಹತ್ತಿರದ ಶಾಲೆಯೊಂದರಿಂದ ರಘುಪತಿ ರಾಘವ ರಾಜಾರಾಮ್ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದು ಗಾಂಧಿ ಜಯಂತಿಯಾಗಿತ್ತು.

ದ್ವಂದ್ವ ?

2011-06-01T23:55:00.002+05:30

ರವಿವಾರ .ಮೇ 28 2011 .ಸಮಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 06 .

ಯಾಕೋ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು. ಯಾವತ್ತೂ 6 .30 ಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆಯ ಆಳದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ನೋವಿರುವಂತೆನಿಸಿತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂದು ರೌಂಡ್ ವಾಕ್ ಹೋದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿಯೇನ್ನಿಸಬಹುದೇನೋ ಎಂತೆನಿಸಿತು. ಹಳೆಯ ದೊಗಲೆ ಟಿ- ಶರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಪೈಜಾಮ ಧರಿಸಿದವನೇ, ದೊಡ್ಡ ಬಿಲ್ಡಿಂಗಿನ ಬೇಸ್ ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ರೂಂನಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದೆ.

ಗುರುವಾರ . ಎಪ್ರಿಲ್ 5 2007 . ಸಮಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 11 .30 .

ದರಿದ್ರನಾರಾಯಣನ ಹಾಗೆ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಪುರವಣಿಯೊಂದಿತ್ತು. ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಸುಪ್ರಭಾತದ ನಿನಾದವಿತ್ತು. ನಾನು ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆಯೂ ಕೆಲಸ ಸಿಗದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ನೋವಿತ್ತು. ಈಗಾದರೂ ಬಡತನದ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನಾನು ಸಹಾಯವಗುತ್ತೆನೆಂದು ಎನಿಸಿದ್ದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ , ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಅಸಮಾಧ್ಹಾನ ತಂದಿತ್ತು. ಪೋಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾನ್ ರಂಗಪ್ಪ ಎಸೆದ ಪತ್ರವನ್ನು ಅಮ್ಮ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಂದು ತುರುಕಿದಳು. ಕಾಗದ ತುಮಕೂರಿನ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುತುಉಹಲದಿಂದ ಹರಿದು ಓದಿದೆ. ಕಾಗದ ಓದಿ ಮುಗಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಂದು ಮೂಡಿತ್ತು . ಅಮ್ಮನ ಹುಬ್ಬುಗಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಗಂಟಾಗಿದ್ದವು. ಕೊನೆಗೂ ನಾನು ಕನ್ನಡದ ಅಧ್ಯಾಪಕನಾಗಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇದರಿಂದ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದರೂ , ಸಂಬಳ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ದುಉರದ ಸ್ಥಳವಾದ್ದರಿಂದ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು

ಶುಕ್ರವಾರ . ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2 2009 ಸಮಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 9

ಗಾಂಧಿ ಜಯಂತಿಯ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಡಿಗ್ರಿ ಮೊದಲ್ನೇ ವರ್ಷದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಗಾಂಧಿಗೆ ಹೋಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಾನೊಬ್ಬ ಸಭ್ಯ, ಸಜ್ಜನ, ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಅಧ್ಯಾಪಕನಾಗಿದ್ದೆ.ನಾನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗಂಧಿಯೇನೋ ಅಂದೆನಿಸಿ ಉಬ್ಬಿಹೊಗಿದ್ದೆ.

ಮಂಗಳವಾರ . ಮೇ 1, 2001. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 12.45

ಕಾರ್ಮಿಕ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಅಂಗವಾಗಿ ಊರಿನ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದು ಏರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಚಿವ ವೀರೇಶ್ ಗುರಾಣಿ ಯವರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಅತಿಥಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನೂಕುನುಗ್ಗಲಿನ ನಡುವೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಕಾರ್ಮಿಕರ ದಿನದಂದು ಶವವಾಗಿದ್ದ. ಅಪ್ಪನ ಅಕಾಲ ಮರಣದಿಂದ ನಾನು ಸೈನ್ಸ್ ಬಿಟ್ಟು ಆರ್ಟ್ಸ್ ಓದುವಂತಾಯಿತು.

ರವಿವಾರ .ಮೇ 28 2011 .ಸಮಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 06.30.

ನಾನು ಈ ಎಲ್ಲ ಗುಂಗಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ನೋಡಿದಾಗ ನನ್ನ ರೂಮಿದ್ದ ಬಿಲ್ಡಿಂಗಿನ ಮುಂದಿದ್ದೆ. ಸೀದ ಬೇಸ್ ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ರೂಮಿಗೆ ತೆರಳುವದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೆಲ ಅಂತಸ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಕೋ-ಅಪರೇಟಿವ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ನತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದೆ. ಅಸಹಜವಾದ ಸಂಗತಿಯೊಂದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಕೀಲಿ ಕೈ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲೇ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೈ ಕೈ ಎಲ್ಲ ಬೆವರತೊಡಗಿದವು.ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಹಿಂದೆ ನೆನಪಾದ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದವು. ಎಲ್ಲವು ಕಲಸು ಮೇಲೋಗರ. ಆದರ್ಶಗಳೆಲ್ಲ ಉಪ್ಪು ಸಾಗರ. ತಕ್ಷಣವೇ ಕಟ್ಟಡದ ಒಳ ನಡೆದೆ. ಹೃದಯ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತಾಗಿತ್ತು. ಕಟ್ಟಡವೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ. ಒಂದು ಖುರ್ಚಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಎದೆ ಬಡಿತ ನನಗೆಯೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂಜಿಕೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಡ ಕಂಪೌಂಡಿನಿಂದ ಹೊರ ಓಡಿಬಂದೆ. ಕಾಲುಗಳು ಸಣ್ಣಗೆ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು.ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಎಂದು ಸುತ್ತಲು ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದೆ, ಮೊದಲನೇ ಮಹಡಿಯ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೋರ್ಡ್ ಒಂದು ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು . ಅದರಲ್ಲಿದ್ದುದು ಇದು - TO LET, Office/ Commercial Space Contact : 98x0198x01. ನನ್ನ ಆದರ್ಶದ ಮುಖವಾಡ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ನನ್ನಲ್ಲೊಬ್ಬ ಸತ್ತಿದ್ದ.

Gururaj Kulkarni likes

Myblog-gururaj

Create your Like Badge

ಸೀರೆ

2011-05-31T23:45:00.001+05:30

"ಛೆ ! ಈ ದೀಪಾವಳಿಯೂ ಹೀಗೆ ಕಾಡಬೇಕಾ? ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ತಡವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗ್ತಿತ್ತು? ಅಕ್ಟೋಬರ್ 27 ರಂದು ದೀಪಾವಳಿ.ಇವತ್ತಿಗೆ ಆರು ದಿನ ಇದೆ. ಸಂಬಳ ಬರೋದಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ದಿನ ಬಾಕಿ. ಕೈಯಲ್ಲಿರೋದು 3500 ರೂ. ದಿನಕ್ಕೆ ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯಂತೆ ಖರ್ಚಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ 2500 ರೂ ಗಳವರೆಗೆ ಸೀರೆ ತಗೋಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ನಿರ್ಮಲ ದಸರೆಗೆ ಉಟ್ಟಂತಹ ಸೀರೆ ತಗೋಬಹುದಾ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅವಳ ಸೀರೆ ಬೆಲೆ ನಾನು ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇರಲಿ , ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ತಗೊಂಡೆ ಬಿಡೋಣ" ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ನನಗೆ ನಿರ್ಮಲಳ ಸೀರೆಗಿಂತ ಅವಳ ಮೊನಚು ನೋಟ ನನ್ನನ್ನು ಕುಕ್ಕಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲಿರೋ ಗಡಿಯಾರ ಸಮಯ 5 :40 ನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ನ ಹುಬ್ಬುಗಳ ಥರ . ನಾನು ಹೊಸ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಚಿಕ್ಕಪೇಟೆ ಒಳ ಹೂಕ್ಕಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲ ಅಂಗಡಿಗಳೂ ಗೌಜು ಗದ್ದಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು.ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಖರೀದಿಯ ಸಂಭ್ರಮ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ , ಇದೇ ಮೊದಲ ಸಲ ನಾನು ಒಬ್ಬಳೇ ಸೀರೆ ತರಲು ಹೊರಟಿದ್ದು. ಕೊನೆಗೂ ನಿರ್ಮಲಳ ಸೀರೆಯಂತಹ ತರಹದ ಸೀರೆಯನ್ನುಟ್ಟ ಬೊಂಬೆಯೊಂದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿತ್ತು .ಚಕ್ಕನೆ ಅಂಗಡಿಯ ಒಳ ಹೊಕ್ಕೆ. ನಿರ್ಮಲದು ತಿಳು ನೀಲಿ ಸೀರೆ. ನಾನೂಅದೇ ಬಣ್ಣದ್ದು ತಗೊಂಡ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರೊಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಅದಕ್ಕೆ, ಕೊನೆಗೂ ಕನಕಾಂಬರ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆ ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು. ಸೀರೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಂಸಗಳನ್ನು ನನಗಾಗಿಯೇ ಬಿಡಿಸಿದಂತಿತ್ತು, ಆಹ್! ಸೀರೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರೈಸ್ ಟ್ಯಾಗ್ ನನ್ನ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ತಣ್ಣೀರೆರಚಿತ್ತು. ಬೆಲೆ 3000 ರೂ.ಚೌಕಾಶಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಅಂಗಡಿಯವನು ಹೇಳಿದ್ದು ,'' ಸೀರೆ ಫಿಕ್ಸ್ ರೇಟ್. ಸೀರೆ ಜೊತೆಗೆ ಲಕ್ಕಿ ಕೂಪನ್ ಬರುತ್ತೆ. ದೀಪಾವಳಿ ದಿನ ಲಕ್ಕಿ ಡಿಪ್ ಇರುತ್ತೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ನಂಬರ್ ಬಂದ್ರೆ ಸೀರೆಯ ಅರ್ಧ ಬೆಲೆ ವಾಪಸ್. ಆ ಥರ 100 ಜನರಿಗೆ ಬಹುಮಾನ ಗ್ಯಾರಂಟಿ.ಲಕ್ಕಿ ಡಿಪ್ ವಿಜೇತರನ್ನ ಮಾರನೇ ದಿನದ ಪ್ರಮುಖ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತೆ".ಕೊನೇಗೂ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಲು ಆದೇಶಿಸಿದೆ . ಇತ್ತ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲೀಕನಿಗೆ ಹಣ ತೆತ್ತು ರಸೀದಿ ಮತ್ತು ಲಕ್ಕಿ ಕೂಪನ್ ಇಸಿದುಕೊಂಡೆ. ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಲಕ್ಕಿ ಕೂಪನ್ ನಂಬರ್ ನೋಡಿದೆ. R58325 .ಅರೆ , ಈ ನಂಬರ್ ಎಲ್ಲೂ ನೋಡಿದ ಹಾಗಿದೆಯಲ್ಲ ಅಂತನ್ನಿಸಿತು, ಚಕ್ಕನೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ನನ್ನ ಡಿಗ್ರಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ನಂಬರ್. ಅದು CO58352 . ನನ್ನ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಗಳೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಹಾದುಹೋದಂತಾಯಿತು. ಯಾಕೋ ಸೀರೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಕಿ ಕೂಪನ್ ಎರಡೂ ಬೇಡವೆನಿಸತೊಡಗಿದವು.ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಮನಸ್ಸ್ಸನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಸೀರೆ ಇಲ್ಲದೆ ದೀಪಾವಳಿ ಆಚರಿಸೋಕೆ ಆಗಲ್ವ ಎಂದೆನಿಸಿತು.ನಿರ್ಮಲಳ ಮೇಲಿನ ಅಸೂಯೆಗೆ ನಾನ್ಯಾಕೆ ಸೀರೆ ತಗೋಬೇಕು ಎಂದೆನ್ನಿಸಿತು ತಕ್ಷಣವೇ ಸೀರೆ ಖರೀದಿ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಮಾಡಿಸಿದೆ. ಅಂಗಡಿ ಮಾಲೀಕ ನನ್ನ ಸಹಸ್ರನಾಮ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೆ , ನಿರುಮ್ಮಳವಾಗಿ ಮನೆಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿದೆ. 3000 ರೂ ನನ್ನ ಪರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೊಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮೂಡಿತ್ತು. ಸೀರೆ ಮರೆತುಹೋಗಿತ್ತು.
ಅಕ್ಟೋಬರ್ ೨೯ ರ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ದೀಪಾವಳಿಯ ವಿಶೇಷ ಕಥೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಬಾಲಾಜಿ ಸೀರೆ ಅಂಗಡಿಯ ಲಕ್ಕಿ ಡ್ರಾ ನಂಬರ್ ಗಳ 10 ಸಾಲುಗಳಿದ್ದವು. ಅದರ 6 ನೇ ಸಾಲಿನ 8 ನೇ ನಂಬರ್ R58325 ಆಗಿತ್ತು.

ನ್ಯಾನೋ ಕತೆಗಳು

2010-06-07T21:24:00.004+05:30

-4-

ಘೋರ ಬರಗಾಲ.ಊರೆಲ್ಲಾ ಪಾಳು ಗುಡಿಯಂತಾಗಿದೆ .ಹಸಿವು ತನ್ನ ಕೆನ್ನಾಲಿಗೆ ಚಾಚಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯ ಮೃಗವಾಗಿದ್ದ. ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಹಸಿಹಸಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿತ್ತು. ಹೀಗಿರುವಂತಲ್ಲೊಬ್ಬ ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಕತ್ತಲೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಯಾರದೂ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ. ಅಸಹನೆ ಹಸಿವಿನಂತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಯಾರೋ ಬರುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು. ಹಾವು ಕಪ್ಪೆಗಾಗಿ ತೋರಿಸುವ ನಿಶ್ಯಬ್ದ. ಆಕೃತಿ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮುನಿದ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಆಕೃತಿಯ ಚಹರೆಯನು ತೋರಿಸಲು ಅದು ಅವರಪ್ಪನದಾಗಿತ್ತು.

-3-

" ನೆನ್ನೆಯ ರಾತ್ರಿ! ಭಯಂಕರ! ಕನಸೇ ಅದು? ನನ್ನ ಕೆಪ್ಯಾಸಿಟಿಗೆ ಚಾಲೆಂಜ್. ಬರಿ ನಾಲ್ಕು ಪೆಗ್ಗಿಗೆ ನಾನು ಔಟಾಗುವದೇ ? ?ನನ್ನ ಕಾರು ಕೃಷ್ಣನ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದಂತೆ, ನನ್ನ ಮಾತು ಮೀರುವದಿಲ್ಲ . ನಾನು ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಸಾಯುವನಲ್ಲ. ಅದೂ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಥರ. ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದಾದರೂ ಏನು ?ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದ ಲಾರಿಯ ಹೆಡ್ ಲೈಟ್ ನ ಬೆಳಕು ನನ್ನ ಸ್ಟಿಯರಿಂಗ್ ನ ಹಿಡಿತ ತಪ್ಪಿಸುವದೇ? ಸಾಧವಿಲ್ಲ". ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ ಫೋನ್ ಬಾರಲ್ಲೇ ಮರೆತಿರುವೆನೆಂದು. ಗಕ್ಕನೆ ಬ್ರೇಕ್ ತುಳಿದ.

ಮರುದಿನ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೊಂದು ಸುದ್ದಿ. " ಬ್ರೇಕ್ ಫೇಲ್ : ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗಿ ಸಾವು"

-2-

ಸಮಯ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತೂರಾಡುವ ಜನ ಮತ್ತು ತೂರಾಡದಿದ್ದರೂ ಕುಡುಕ-ಕೆಡುಕ ಜನಗಳ ಗುಂಪು. ಔಪಚಾರಿಕತೆಯ ಪೋಲಿಸ್ ಬೂಟುಗಳ ಸದ್ದು. ಕುಡುಕರ ವಾದ ವಾಗ್ವಾದಗಳು ಅಸೆಂಬ್ಲಿ ಹಾಲ್ ನಂತೆಯೇ ತಾರಕಕ್ಕೇರಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಜಾಣ,ಸಭ್ಯ(?) ಕುಡುಕನೊಬ್ಬ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. "ಎಡಗೈಲಿ ಗ್ಲಾಸ್ ಎತ್ತಿದರೆ ಬಲಗೈಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದು.ಕುಡಿದರೂ ಕುಡಿಯದಂತಿರಬೇಕು ಕುಡಿದಾಗ ಸಹನೆ ಇರಬೇಕು. ನಾಲಿಗೆ ಉದ್ದ ಆಗಬಾರದು. ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಬುಧ್ಧಿ ಇಲ್ಲ. ಕುಡಿದು, ಒದರಾಡಿ ನಿಶೆ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ವೆ. ಬುಧ್ಧಿಗೇಡಿಗಳು". ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಫುಟಪಾತ್ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದವನಿಗೆ ಕಾಲು ತಗಲಿತ್ತು. ಅವನಂದ , " ಬೋ.. ಮಗನೆ, ಕಣ್ಣು ಕಾಣಲ್ವಾ? ". ಇವನಂಗಿಯ ತೋಳುಗಳು ಮೇಲೇರಿದ್ದವು.

-1-

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಅವನಿಗೆ ಸವಾಲು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು. ಇವನು ಉತ್ತರಿಸಿ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದ.ಇವನು ಅದಕ್ಕೆ ಪಾಟೀಸವಾಲು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ . ಅದೂ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಬರೀ ಉತ್ತರ - ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಏರುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರುಗಳು ಮನೆಯ ತುಂಬಿದವು. ಮಕ್ಕಳೂ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಅವನು ಸತ್ತ. ಅವನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿತು, ಎಂದಿನಂತೆಯೇ.

ತುಮುಲ

2010-04-03T12:08:00.003+05:30

ನನ್ನ ಮನಸಿನ ಕುದಿಯ ಕೇಳುವವರಾರು

ತುಂಬಿಹುದು ಜಗದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಕಾರು-ಬಾರು

ಒಲೆ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿರುವೆ ದುಬಾರಿ ಬೇಳೆಯ ಸಾರು

ಉಕ್ಕುವದರೊಳಗೆ ತೋರಿಸಲೆತ್ನಿಸುವೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಚೂರು.

ಅಂಗಿಯು ತುಂಬಿಹುದು ಹೊಗೆಯ ಕಮರು ಘಾಟು(ಗಂಡ)

ಕೇಳಿದರೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಚಾಟಿಯ ಏಟು.

ತಲೆಯ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಬರೀ ಶೇರುಗಳ ರೇಟು

ರೂಮಿನಲಿ ಬಂದೊಡನೆ ಆರಿಸುತ ಲೈಟು.

ಮದಿರೆ ಮಾನಿನಿಯರ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ ಓಡಿ(ಮಗ)

ವೇಗ ಸಾಕಾಗದೆಂದು ಕೊಂಡಿಹನು ಗಾಡಿ

ಹಿಂದೆ ಬರೆಸಿಹನು "ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನನ್ನ ಹಿಡಿದು ನೋಡಿ"

ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಯಮನೆಂದ "ಹುಚ್ಚು ಖೋಡಿ".

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೆಸೇಜಿಗೂ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ದೀವಳಿಗೆ(ಮಗಳು)

ರಾತ್ರಿಯಲಿ ಹೊರಟಿಹುದು ಪಿಸುಮಾತ ಮೆರವಣಿಗೆ

ಮುಖವು ಆಗಿಹುದು ಸುಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಮಳಿಗೆ

ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಂತಿಹುದು ಐಪಿಲ್ಲು ಗುಳಿಗೆ.

ಮುಪ್ಪಲ್ಲ, ಯೌವನವಲ್ಲ, ನಡುವಿನ ಭೀತಿ

ಮತಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದಿಹುದು ಆಲೋಚನೆಗಳ ಕ್ರಾಂತಿ

ವೈದ್ಯರೆನ್ನುವರು ಇದಕೆ ಮನಸಿನ ಭ್ರಾಂತಿ

ಗಗನ ಕುಸುಮವು ಇಂದು ನೆಮ್ಮದಿ, ಶಾಂತಿ

ಸ್ಫೂರ್ತಿ: ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ಟರವರ "ನೂರೆಂಟು ಮಾತು" ಅಂಕಣ (ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ೦೧-೦೪-೨೦೧೦)

ಕಳ್ಳೆಕಾಯಿ, ಕಳ್ಳೆಕಾಯಿ

2010-03-31T18:39:00.002+05:30

"ಕಳ್ಳೆಕಾಯಿ, ಕಳ್ಳೆಕಾಯಿ, ಬುಧ್ಧಿಜೀವಿ ಕಳ್ಳೆಕಾಯಿ, ಎಲ್ಲಾ ಬುಧ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಇದೇ ಕಳ್ಳೆಕಾಯಿ ತಿನ್ನೋದು.ಯಾರಿಗ ಬೇಕು? "

"ಜಬ್ ಮಿಯಾ ಬೀವಿ ಹೋ ರಾಜಿ , ತೋ ಕ್ಯಾ ಕರೇಗಾ ಖಾಜಿ !"

ಈ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗೆ ೨೦೧೦ ರ ಉತ್ತಮ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಬಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಡಿ. ಇದು ನಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಸಿಂಹರ ಲೇಖನ( ೨೭/೦೩/೨೦೧೦)ದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ.

ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಗರಿ(!). ಆದರೆ ಅವರ ಲೇಖನವನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ.ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಕೆಡುತ್ತೆ!.

ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಂಭಂಧದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇ ನಾವು.ಅಸಂಭದ್ದ ಮತ್ತು ಅಶ್ಲೀಲತೆಯನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡ ಎಷ್ಟೋ ನಾಗರಿಕತೆಗಳು ಮಣ್ಣಾಗಿದ್ದನ್ನು ನಾವು ನೋಡಬಹುದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಸಿಂಹ ಏನು ಹೇಳ್ತಾರೆ? " ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ತಮ್ಮ ಗುರಿ ಸಾಧನೆಗೆ ಬೇಗ ಮದುವೆಯಾಗೋಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಜನ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಓದಲು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.ದೈಹಿಕ ಕಾಮನೆಗಳು ಅವರ ಸ್ನೇಹಡ ತಳಹದಿ ಮೇಲೆ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತವೆ. ಮಾಗಿದ ವಯಸ್ಸು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿದೆ".

ಡಾರ್ವಿನ್ ಥಿಯರಿಯಷ್ಟು ಕರಾರುವಾಕ್. ಅಲ್ಲ ಸಿಂಹ ಅವರೇ, ಹೀಗಂತ ಇಡೀ ಯುವಸಮೂಹವನ್ನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆಳೆಯುವದೆ? ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ಯುವ ಸಮೂಹ ಹಗ್ಗ ಬಿಚ್ಚಿದ ಎಮ್ಮೆ ಕೋಣಗಳಾದಾವು.ಭಾವನೆಗಳನ್ನು,ನೋವು ನಲಿವುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸ್ನೇಹವೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನಬಹುದು. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮದುವೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಈ ಎರಡನೇ ಮತ್ತು ಮೂರನೆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ನಡುವೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದರೆ ಅದನ್ನು ಎಡವಟ್ಟು ಎನ್ನಬಹುದು,ಅಥವಾ ವಿವಾಹಪೂರ್ವ ಸಂಭಂಧ ಎನ್ನಬಹುದು. ಅದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಸರಕಾರ ಈಗ ಸಮ್ಮತಿಸಿದೆ. ಈ ಸಂಭಂಧಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಶಬ್ದಕೋಶದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಶಬ್ದಗಳೇ ಇಲ್ಲ.

ಅಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ, ಈಗಲೇ ನಾವು ಈ ವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಿಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರೋದೆ ಸಾಕು. ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿ, ಅತ್ತೆ, ಮಾವ ಮುಂತಾದ ಸಂಭಂಧಗಳೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಅವ್ಯಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಿಂದ ಆಗುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಾಶಕ್ಕೆ ಹೊಣೆ ಯಾರು? ಎಲ್ಲಾರು ಮೂಳೆ ಕಡೀತಾರಾ? ಇನ್ಮೇಲೆ ಕಡಿದವರೆಲ್ಲ ಮೂಳೆ ಹಾರ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಕು. ಜಗತ್ತಿನ ಜನ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅವನತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಬೇಕು. ಇದೇ ಅಲ್ವೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಸಂಕೇತ. ಅವ್ರು ಮಾಡ್ತಾರೆ, ನಾವೂ ಮಾಡೋಣ. ಏನು ಹುಚ್ಚು ಸ್ವಾಮಿ. ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆ, ಮಾನವೀಯತೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ,ಮತ್ತು ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳಿಂದ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಉಪಯೋಗಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸೌಧವನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕೆ ಹೊರತು ಇಂತಹ ಹೊಲಸು ಕಾನೂನುಗಳನ್ನಲ್ಲ .www.divorcerate.org ರವರ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಕಾರ ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿ ಶೇ ೫೦% ವಿವಾಹಗಳು ಮುರಿಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶೇ.೧%. ಇದೂ ಕೂಡ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಿದ್ದು. ನಮ್ಮ ಮನೆ ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಪಾಠಶಾಲೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ.

ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತ ಬರೀ ಅಂಕಿ ಅಂಶ, ಉತ್ತಮ ಶಬ್ದಜೋಡಣೆಯಿಂದ ಲೇಖನ ಬರೆದಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಅನಾಹುತಗಳಿವು. ಬರೀ ರೋಚಕತೆಗೆ ಆಯುಷ್ಯ ಅಲ್ಪ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಲೇಖನ, ಕವಿತೆ, ಕತೆ, ಕಾದಂಬರಿ ಹಿಂದೆ ಸಂವೇದನೆ ಮುಖ್ಯ. ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ಓದುಗನ ಅಭಿರುಚಿಯನ್ನು ಉತ್ತಮವಾಗಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೂ ಕಸಬ್ ಗೂ ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ಕಸಬ್ ಕೇವಲ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಕೊಂದ. ಇವರೋ ಇಡೀ ಒಂದು ಸಮಾಜವನ್ನು ಹೊಲಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ವಿಚಾರವಾದಿಗಳೇ, ಲೇಖಕರೇ, ಪತ್ರಕರ್ತರೇ, ಬುಧ್ಧಿಜೀವಿಗಳೇ ಕಡ್ಲೇಕಾಯಿ ತಿಂದಿದ್ದು ಸಾಕು. ನೀವೆನಂತೀರಿ?

ಸ್ಪೂರ್ತಿ

2010-03-27T13:23:00.000+05:30

ಮೂಳೆ ತೊಗಲಿನ ತಡಿಕೆ, ಮೇಲೆ ಅಂಗಿಯ ಹೊದಿಕೆ,

ಸಿಂಹಿಣಿಯು ನಾಚಿತು ನಿನ್ನ ಕಟಿಯ ಕಂಡು.

ಗಾಂಡೀವ ಮರೆಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಹುಬ್ಬುಗಳಾಗಿ,

ಓಲಂಪಿಕ್ ರಿಂಗುಗಳು ಕಿವಿಗೆ ಲೋಲಾಕುಗಳಾಗಿ ,

ತಲೆ ಬಾಗಿ ನಿಂತಿಹಳು ಶಿಲೆಯ ಬಾಲೆ.

ನಾಗರದ ಮೊಟ್ಟೆಯಲಿ ವೃಶ್ಚಿಕದ ಮರಿಯಿಂದು.

ಚೂಡಿ ,ಜೀನ್ಸು, ನೈಟಿಗಳೆಲ್ಲ ಒಣಮೈಯ ತಬ್ಬಿರಲು,

ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನೂ ಅಸಹಾಯ ಇಂದಿನ ದ್ರೌಪದಿಗೆ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತೊಂದ ಹೇಳುವದ ಮರೆತೆ,

ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲು ಇಂದು ಸ್ಪೂರ್ತಿಯ ಒರತೆ,

ಎಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟೀತು ರಸಮಯ ಕವಿತೆ?

ಒಂದು ಸಂವಾದ

2010-03-16T12:10:00.000+05:30

ಮಲಗಿದ್ದೆ ನಾನಂದು, ಛಕ್ಕನೆ ಕುಳಿತೆದ್ದೆ,
ಬೆಚ್ಚಿದೆ ಪಕ್ಕದಲಿ ಕುಳಿತವನ ಕಂಡು.
"ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ನಿನ್ನದೇ ಆತ್ಮ,
ಬಂದಿಹೆನು ನಾ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು."
ಬೆದರಿದ ಹರಿಣಿಯಂತೆ, ತೊದಲಿ ನಾ ಉಸುರಿದೆ,
"ಹೇಳು, ನಿನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಲು ನನಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲ".
ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ನನ್ನಾತ್ಮ ಹೀಗೆಂದು ಉತ್ತರಿಸೆ,
"ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ  ನಾನು ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಅಡಗಿಹೆನು,
ನಿನ್ನ ಸಾಧನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಪ್ರೇರಕನು ನಾನೇ.
ಬಳಪದಲಿರುವ  ಬೆಳಕು ತೋರಿಸಿದವ ನಾನು,
ಬಾಳ ಬಳಪವ ತೇಯ್ದವನು ನಾ.
ನಿನ್ನದೆನುವದೇನುಂಟು ? ನಿನ್ನೆದೆಯಲೇನುಂಟು?
ಚೈತನ್ಯನು ನಾ ನಿನಗೆ."
ನಾನಲ್ಲ ಮನಮೋಹನ, ಹೆದುರುವೆನೆ ಸುಶ್ಮಾತ್ಮಕೆ,
ಗರ್ವದಿ  ಉತ್ತರಿಸಿದೆ,
"ಹೌದು. ಎಲ್ಲವು ನಿನ್ನದೇ. ನನ್ನದೇನೂ ಇಲ್ಲ.
ಈ ಕ್ಷಣವೇ ನಿಲಿಸುವೆನು ಈ ನನ್ನ ಉಸಿರ,
ತೆಗೆದುಕೋ ಈ ನನ್ನ ಬಿರುದು, ಆ ಕಂಠಿಸರ".

ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತು

2010-03-10T01:02:00.000+05:30

ಬಾನಿನ ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆ ಹನಿಯ ಅಂಚಿಗೆ,
ಕೋಲ್ಮಿಂಚಿನ ಮಿಂಚು  ತಾಗಿ
ಸಂಚು ಕೊಂಚ ಕೊಂಚ ಕಂಡಿತೆನಗೆ .
ಆ ಹನಿಗೆ, ಲಂಚ ಕೊಟ್ಟು ಕೇಳಿದಾಗ, ಮನದ ಭಾವ ಬುಗ್ಗೆಯಲ್ಲಿ  ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ...
ಗೊಣಗಿತ್ತು, ಆಗಬೇಕೆಂಬುದು ಚಿಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಿಮುತ್ತು.
                                                ಇಂದ,
                                                         ಪ್ರೀತಿ.

ಪ್ರಕೃತಿಮಾತೆಗೊಂದು ಪತ್ರ

2010-03-04T13:09:00.000+05:30

ಯುಗಾದಿಯ  ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ  ಪ್ರಕೃತಿಮಾತೆಗೊಂದು ಪತ್ರ
ಹೊಸತು ಉಡುವ ಸಡಗರದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯದನ್ನು ಮರೆಯದಿರು,
ವಸನ ಹೊಸದಾದರೇನು ನೀನು ಹಳತು.

ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವು ಇದು ನಿನಗೆ,
ಮರುಜನ್ಮವಂತೂ ಅಲ್ಲ,
ಇರುವ ಪಯಣವ ಮುಗಿಸು,
ಹೊಸತು ಬೇಕೇನೀಗ?

ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳುಗಳ ಸಂತೆ ದಾರಿಯಲಿ ತುಂಬಿರಲು ,
ನಗೆಯು ನಗುತಿರಲಿ ನಿನ್ನ ತುಟಿಯ ಅಂಚಲ್ಲಿ,
ಗಾಯವು ಮಾಯುತಿರಲು , ನೋವ ಮರೆಯಿನ್ನು .
ಸಾಗುತಿರಲಿ  ಈ ನಿನ್ನ ಅನಂತ ಪಯಣ.

ನಿನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಬರುವ ಸಹಯಾತ್ರಿಕನು ನಾನು,
ಮುನ್ನಡೆಸು ನನ್ನನು ನನ್ನ ಗಮ್ಯದ ಕಡೆಗೆ.
ಜೀವನಾಧಾರವಾದ ಈ ನಿನ್ನ ಮಮಕಾರ
ಮರೆಯೆನು ನಾನು ಈ  ಮಹದುಪಕಾರ.

ಕೋಗಿಲೆಯ ಗಾನದಲಿ, ಮಾವಿನ ತಂಪಿನಲಿ,
ಆಚರಿಸು ಈ ನಿನ್ನ ಜನುಮದಿನ.
ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮವ ಬೆಳೆಸಿ, ಮನುಕುಲವು ಇರುವಂತೆ ,
ಹರಸು ಈ ನಿನ್ನ ಕುಡಿಗಳನ್ನ.

ನಮ್ಮ ಮೌನಕ್ಕೊಂದು ಧಿಕ್ಕಾರ.

2010-03-03T13:54:00.000+05:30

"ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆ", "ಗದಗನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾರ". "ಪತ್ರಿಕಾ ಕಚೇರಿಗೆ ಬೆಂಕಿ". ಇವೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ತಲೆಬರಹಗಳು. ಪಟ್ಟನೆ ಓದಲು ತೊಡಗುತ್ತೇವೆ. ಓದಿದ ನಂತರ ಹೀಗಾಗಬಾರದಿತ್ತು ಎಂದು ಲೊಚಗುಡುತ್ತಾ ಮುಂದಿನ ಪುಟಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ , ನಡೆದಿದ್ದಾದರೂ ಏನು? ಎಂಬ ಕುತೂಹಲವೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆರಳುವದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹಾಗಿರಲಿ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಭಯಾನಕ ಗಲಾಟೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸೋಣ. ತಸ್ಲಿಮಾ ನಸ್ರೀನ್ ಒಬ್ಬ ಬಾಂಗ್ಲಾ ದೇಶದ ಲೇಖಕಿ. ಅವಳು ತನ್ನ "ಲಜ್ಜಾ" ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ, ೧೯೯೨ ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಬಾಬ್ರಿ ಮಸೀದಿ ಧ್ವ೦ಸವು ತನ್ನ ನಾಡಿನಲ್ಲಿನ ಹಿಂದೂಗಳ ಮೇಲೆ ಆದ ಪರಿಣಾಮ, ಪ್ರತಿಕೂಲಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳೊಂದಿಗೆ, ಒಂದು ಹಿಂದೂ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಕೇಂದ್ರಿಕೃತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕತೆ ನೇಯುವದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅಂಥಹ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಲೇಖಕಿಯ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ದರ್ದು ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಏನಿತ್ತೋ? ಒಂದು ವಿವಾದವನ್ನು, ಮತೀಯ ಕಲಹಗಳನ್ನು, ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕೆಡಿಸುವ ಲೇಖನಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದಲ್ಲಿ, ಅದು ಒಂದು ಜನಾಂಗ, ಅಥವಾ ಒಂದು ಕೋಮಿನಲ್ಲಿ ಕೆಚ್ಚು ಹುಟ್ಟಿಸುವದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ, ಇನ್ನೊಂದು ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತುಂಬಬಲ್ಲುದು. ಇಂತಹ ಅವಿವೇಕಗಳಿಂದ ನಾವು ದುರ್ಬಲವಾಗುತ್ತೇವೆ. ನಾಡು ಅಶಾಂತಿ, ಭೀತಿ ಚೀತ್ಕಾರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಮತಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ನಮ್ಮ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಈ ದುಸ್ಸಾಹಸ ಕ್ಷಮಿಸಲಾಗದು. ಪತ್ರಿಕಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ದುರುಪಯೋಗ ಮಾಡಿದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೊಂದು ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ.

ನಮ್ಮ ಜನಗಳಿಗೊಂದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾರಣವೂ ಸಾಕು. ಸ್ವಲ್ಪವೂ ವಿವೇಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ನಾವೆಲ್ಲಾ ಇಂದು ತುಂಬಾ ದುಬಾರಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಇದೂ ಕಾರಣ. ನಮ್ಮ ತೆರಿಗೆಯ ಒಂದು ಪಾಲು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ನುಂಗಿದರೂ, ಅಲ್ಪ ಅಂಶ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿಗಳಿಗೆ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ತರಹದ ವಿಧ್ವಂಸಕ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ನಾವು ಸಾಧಿಸುವದಾದರೂ ಏನು? ಯಾವುದೋ ದೇಶದ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕಿ, ಅವಳ ಒಂದು ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಲೇಖನ, ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಅವಿವೇಕಿ ಪತ್ರಿಕೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನು, ದಾರಿದೀಪಗಳನ್ನು ಬಲಿಕೊದಬೇಕೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿ, ನಮ್ಮ ಆಸ್ತಿ. ಹಾಗಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಲು ನಮಗೆ ಹಕ್ಕಿದೆಯೇ? ನಮ್ಮ ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಎಂದು ಕೊಲ್ಲಲು ನಮಗೆ ಹಕ್ಕಿದೆಯೇ? ಇದು ನಮ್ಮ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವರು ನಾವು. ಇಡೀ ಜಗತ್ತು, ಕರಿಯರು-ಬಿಳಿಯರು ಎಂದು ಹೊಡೆದಾಟ ನಡೆಸಿರುವಾಗ ನಾವು ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಪಾಠ ಹೇಳುವದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಒಡಕು ತೋರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಾಚಿಕೆ ಇರಲಿ ನಮಗೆ. ನಮ್ಮ ಮೌನಕ್ಕೊಂದು ಧಿಕ್ಕಾರ.

ಕದನ

2010-03-01T15:09:00.000+05:30

ನಗೆಯೇ ನಿನ್ನಾಯುಧವು, ನಯನಗಳೇ ಅದಕಿಂಬು ,

ನನ್ನ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲಿ ಅವಕೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ.

ನಿನ್ನ ಬೆವರ ಘಮವು ನಶೆಯ ತಂದಿರಲು ,

ಶರಣಾದೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮವ್ಯೂಹದಿ.

ಶಾರುಖ್ ಮತ್ತು ನಾವು.

2010-02-27T13:57:00.000+05:30

ಶಾರುಖ್ ಮತ್ತು ನಾವು ಎಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯರಾಗಿದ್ದೇವೆಂದರೆ, ಅವನನ್ನು ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಒಬ್ಬ ಸದಸ್ಯನಂತೆ ನಾವು ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅವನ ಚಿತ್ರ, ಅವನ ನಟನೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ವಿಜಯವೆಂಬಂತೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತೇವೆ. ಚಿತ್ರ ತೋಪಾದಾಗ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಉದಾಸರಾಗುತ್ತೇವೆ.ಅವನ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ Ringtone ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹೌದು, ಅವನೊಬ್ಬ ಅಧ್ಭುತ ನಟ, ಕಲಾವಿದ, ಸಾಹಸಿ ಮತ್ತು ಕನಸುಗಾರ. ಅವನ Dreams Unlimited, Kolkata Knight Riders ನ ಮಾಲಿಕತ್ವ ಮತ್ತು Red chillies ಕಂಪನಿಗಳು ಅವನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಅವುಗಳ ಯಶಸ್ಸು ಅವನ ಸಾಹಸ ಮತ್ತು ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿ. ಹಲವಾರು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅವನ ನಟನಾ ಕೌಶಲ್ಯಕ್ಕೆ ಮೆರುಗು ತಂದಿವೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಮಗೆ ಶಾರುಖ್ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಒಬ್ಬ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ನಟನಾಗಿ ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ಅವನ ಅಭಿನಯಕ್ಕೆ ತಲೆದೂಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.
ಅವನ ಖಾಸಗಿ ವಿಷಯವನ್ನೇ ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸುವದಾದರೆ, ಶಾರುಖ್ ಯಾವತ್ತೂ ಒಬ್ಬ ಪರಿಣಿತ ರಾಜಕಾರಣಿಯಂತೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಹಿಂದೆಯೂ ಹಿಂದೂ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮನಸನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯೆಂದರೆ ಅವನು ಗೌರಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದು.. ಅವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹಿಂದೂ -ಮುಸ್ಲಿಂ ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಂಕಿತ ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ಗೌರಿ, ಗೌರಿಖಾನ್ ಆದದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.ಅವನ ಇತ್ತೀಚಿನ MY NAME IS KHAN ಚಿತ್ರವನ್ನೇ ಪರಿಗಣಿಸಿದಲ್ಲಿ ಅವನ ಈ ಮುಖ ತೋರುವದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಇಂತಹ ಶಾರುಖ್ ತನ್ನ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹೇಳಿಕೆಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸುವದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಶೋಯಬ್ ಮಲ್ಲಿಕ್, ಈಗ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪರವಾದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಅವನ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಾದ ನಮಗೆ ಗಾಬರಿಗೊಳಿಸಿವೆ. ಕ್ರೀಡೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಕಲೆ, ವಿಜ್ಞಾನ,ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ,ಇವುಗಳು ಆಯಾ ದೇಶಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಸ್ವದೇಶಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಆಡುವ ಯಾವುದೇ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡೆ ನಮಗೆ ಬೇಡ. ಅವು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಿತಕ್ಕೆ ಮುಳ್ಳುಗಳು.

ಇಂತಹ ಶಾರುಖ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಾಪಸಿಂಹ ತುಂಬಾ ಮೊನಚಾಗಿ,ಅರ್ಥಬಧ್ಧ್ದವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸಿಂಹರ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಲೇಖನ ('ಬೆತ್ತಲೆ ಜಗತ್ತು' , ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ದಿ.೨೭-೦೨-೨೦೧೦) ಓದಿದ ಅನುಭವ ನನಗಾಯಿತು. ಸಿಂಹರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಯಾವುದೇ ಒಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನು ನಮ್ಮ ಶತ್ರುರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲಾರದಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತವೆ.ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ ನೆನಪು, "ಎಲ್ಲ ಮುಸ್ಲಿಮರೆಲ್ಲ ಉಗ್ರರಲ್ಲ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲ್ಲ ಉಗ್ರರು ಮುಸ್ಲಿಮರು, ಇದು ಕಾಕತಾಳೀಯ". ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಶಾರುಖ್ ಇದು ಸರಿಯೇ?

"The Brother hood of Islam is not the universal brotherhood of a man. It is the brotherhood of muslims for muslims only"---Dr.B.R.Ambedkar (Referred By Mr.PratapSimha in his article).

* ಸಿಂಹರ ಈ ಲೇಖನ Pdf ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದ್ದು, ಓದಲು ಇಚ್ಚಿಸುವವರು download ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

Download Link:http://gururaj1234.pbworks.com

ಜಾಲ

2010-02-26T07:55:00.000+05:30

ಮಲಿನ ಕಳೆಯುವ ಮೀನಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಅಳಿಸೋ ನೀರು,
ಕಾಯುವದು ಜೀವವ, ಜಟಿಲಗೊಳಿಸಿ ಭಕ್ಷ್ಯ.
ಮುಸುಕಾಗಿ ಮಸುಕು ಮಾಡುವ ನೀರಿನ ಪರಿಯ
ಅರಿವ ಜಾಣರು ಉಂಟೆ?
ಉಸಿರ ಕೊಡುವ ಮನಸಿನ ಭಾವನೆ ಬೆಳಗಿಸೋ ದೇಹ,
ಚಂಚಲಗೊಳಿಸಿ ಮನವ, ತಪ್ಪಿಸುವದು ದಿಕ್ಕ.
ಮುಸುಕಾಗಿ ಮಸುಕು ಮಾಡುವ ದೇಹದ ಪರಿಯ
ಅರಿವ ಜಾಣರು ಉಂಟೆ?
ಉಬ್ಬು ತಗ್ಗುಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೀನಿನ ಹೆಜ್ಜೆ.