enuzakada

BARIŞ BIÇAKÇI- BİZİM BÜYÜK ÇARESİZLİĞİMİZ.....alıntılar

2012-02-07T17:00:00.000+02:00

"En büyük ahlaksızlık demiştim kendi kendime, bir aşkı yaşamamaktır. Hayatı mümkün olan en geniş haliyle yaşamak gerekir, demiştim."

"Her şeyin farkında olduğun için mi yalnız ve mutsuzsun?"

"Bende ve hatta başka kimsede olmayan bir şeye sahip olduğunu sezdiğim kadına hemen aşık olurum."

"Basit şeyler isteyince, basit şeylerden zevk almaya başlayınca anlıyorum ki aşık olmuşum."

"Birine aşık olunca, ömrün boyunca onu aramışsın da sonunda bulmuşsun gibi, geçmişini tekrar kurgularsın. Basit tesadüfler aşkın ilahi gücünün işareti olur çıkar. Şimdi buraya yazınca bak ne kadar gülünç olacak: Lise sonda aşık olduğum kızın ismi Zuhal'di, yirmi yıl sonra, Nihal, demek ki, tabi ya, büyük bir aşk bu, aşkın ilahi adaleti sonunda bizi buluşturdu vesaire..."

"Gitmesin istiyordum. Orada otursun, bakışlarıyla beni dinlendirsin, anlattığım şeylerin onun için çok değerli olduğunu belli etsin istiyordum. Bunu belli etmezse kırılıp döküleceğimi anlasın istiyordum.""Bu dünyada hiçbir zaman ortada hazır bir bağlantı yoktur. Bağlantıları biz kurarız."

"İnsan severken basit sınıflandırmaların sınırlarını değil kendi sınırlarını görür, kendi sınırlarında dolaşır, kendi sınırlarına değer. Benim bildiğim tek sınır bu."

"Aşk eşitler arasında yaşanır. Eşit değilseler bir taraf diğerinin esiri olur, diğeri de ona eserim diye bakar."

... AYNA

2012-01-18T13:20:00.000+02:00

AYNA

O sabah,uyku sersemi halimle aynaya bakıyor kimseyi göremiyordum.

Henüz kalkmış, işe geç kalmamak için acele ediyordum. Banyoya girmeden önce, telesekreterin yanıp sönen ışığını fark ettim. Telefonun üzerindeki kırmızı düğmeye bastığımda tanımadığım bir ses “Acele et” dedi. Uykulu halimle üzerinde durmayıp lavaboya yöneldim ve aynanın karşısına dikildim. İşte, o sabah ki gariplikler dizisi böyle başlamıştı.

Tam arkamdaki duvarda asılı duran ucuz Van Gogh taklidini aynada yüzümün olması gerektiği yerde görüyor ama kendimi göremiyordum. Daha da yaklaştım aynaya. Yüzümden başka yerlerime baktım. Basbayağı Yoktum. Elimi aynaya doğru uzattım, elimin aynada yansıyan görüntüsünü görmem gerekirken sadece elimi gördüm. Bir adım geriye uzaklaştım. Gözlerimi ovuşturdum, rüyada mıydım? ama çok gerçekti her şey.

Gözlerimle elimi, kolumu, omuzlarımı vücudumun her yerini görebilirdim fakat yüzümü göremezdim. Gözümün birini kapadığımda burnumun ucunu ve dudaklarımın bir kısmını görebiliyordum ama yoktu hiç kimse aynada. Elimi uzattığım da küçük, ikiye katlanmış bir kâğıt ilişti gözüme. Öylece diş macununun yanında duruyordu. O kağıdın orada ne iş vardı? Açıp baktığımda, iki kelime yazılmış olduğunu gördüm “Tercihini yap” Ne demekti şimdi ‘tercihini yap’, hem kim bırakmıştı bu notu buraya?

Aklıma, biraz önce telesekreterime gelen mesaj geldi ‘Acele et’,sonra ‘Tercihini yap’. Biri bana şaka mı yapıyordu. Derin bir soluk aldım, düşünmeye başladım. En azından düşünce kabiliyetim yerli yerinde duruyordu. Notlar şaka olabilirdi de kendimi aynada görememek de neyin nesiydi?

Notları ciddiye almaya karar verdim sonunda. Zaten işe geç kalmıştım. İşi düşünecek halde de değildim doğrusu. Telefon açıp bir yalan uydurdum patrona. Kapının zili çaldı bu arada. Kimdi acaba sabahın bu saatinde. Hızla kapıya gittim ‘kim O’... Ses yok. Birkaç saniye bekleyip ‘kimsiniz’ dedim bu sefer. Bir kadın sesi ‘Benim ben Hatice’ diye cevap verdi. Bizim kapıcının karısıydı. Birden sabah temizliğe gelmesini söylediğimi hatırladım. İçeri girdi. Beni halen pijamalarımla görünce ‘Siz daha işe gitmediniz mi beyim’ diye söylendi. ‘Yok, bugün gitmeyeceğim’ dedim. Bu hiç hoşuna gitmedi. ‘Ortalıkta dolanmayın o zaman’ diye homurdanarak ayakkabılarını çıkarmaya başladı. Kapıyı kapadığımda portmantonun aynasından yansıyanlara baktım, sadece onu gördüm.

Başkalarını görebiliyordum ama kendim yoktum ortalıklarda. Buna sevindim biran, başkalarını görebiliyordum en azından. Hatice hanıma ‘aynaya bakar mısın’ deyip hemen yanında dikildim. Önce garip garip bana baktı, sonra aynaya. ‘Tamam beyim aynayı da silerim’. Beni görmemiş olsaydı oracıkta bayılırdı. O da beni görüyordu. Bir tek ben kendimi göremiyordum. Bunu belli etmedim Hatice hanıma. Elinde tuttuğu zarflara gözüm ilişti sonra, posta kutumdakileri getirmişti. Hızla aldım elindekileri. Fatura zarfları ve reklam broşürleri arasında banyoda bulduğuma benzer bir kağıt daha buldum. İkiye katlanmış kağıdı açıp baktım: “ İki seçeneğin var ” yazıyordu. Üç etmişti notlar – acele et - tercihini yap - iki seçeneğin var. Ne seçeneğinden bahsediyordu bunları yazan ve ne anlama geliyordu bütün bunların hepsi? Sersemlemiş bir halde çalışma odama giderken kapının camından yansımamı göremedim, canım sıkıldı tekrar. Üzerimdeki bu ağırlıklarla, yumuşak kadife koltuğuma çöktüm.

Başım ağrımaya başlamıştı, dün akşam arkadaşlarla gittiğimiz barda içkiyi fazla kaçırmıştım. Kafamı toparlamaya çalıştım. Son notta iki seçeneğin var yazıyordu. Neydi bu seçenekler? Bu notları yazan seçenekleri niye yazmamıştı. Başka notların da olabileceğini anladım ama neredeydi bunlar? Oturduğum koltuğun karşısındaki duvarı kaplayan raflara öylece sıraladığım kitaplarımı seyrettim. Gözlerim kitapların üzerinde dolanırken bir yandan da kafamda bazı sorular dönmeye başlamıştı. Kendimi kaybetmiş, ben olmaktan vaz mı geçmiştim? Zihnim bu sorularla meşgulken oturduğum yumuşak koltukta kendimden geçmiş, karmaşık bir rüyanın içine dalmıştım. Kalabalık insan sürüleri görüyordum her yanımda. Kravatlı, koyu takım elbiseli, ellerinde çantalar, bir yerlere yetişmeye çalışan insanlar. Durmadan işleriyle ilgili şeyler sayıklıyorlardı -geç kaldım - geç kaldım –işimi bitiremedim - patron kızacak - raporlar yetişmedi- kimse kimseyi görmüyor, ilgilenmiyordu. Birbirlerinin içlerinden geçiyordu bu kara gölgeler. Koyu kıyafetli insanların yüzleri de simsiyahtı. Hepsi birbirine benziyordu. Ben aralarında rahatça, o kalabalığın içinden kimseye dokunmadan ilerliyordum. Sonra biraz ilerde, kaldırım kenarında 50’ ler den kalma chavrole marka beyaz bir araba dikkatimi çekti. Yanına gittiğimde Paris cafelerine benzer, camekanlarının dışında kaldırıma taşmış masa ve sandalyeleri olan bir yere geldiğimin farkına vardım. Burada insanlar sandalyelerine keyifle kurulmuşlar, kahvelerini yudumlayarak, sohbetlere dalmışlardı. Önce kıyafetlerinin farklı olması dikkatimi çekti. Hepsinin üzerinde rengarenk elbiseler vardı. Yaşadığım şehirden çok uzak bir şehre gelmiş gibi yabancı hissettim kendimi, ama aynı yerdeydim. Halen, bir sürü siyah kıyafetli insan bir yerlere yetişmeye çalışırcasına yanımdan geçiyordu.

Birkaç adım ötede, en ön masada oturan baştanbaşa beyazlar giymiş bir adam bana bakıp bir şeyler söyledi. Duyamadım önce, yaklaştım.

Tercihini yaptın mı? Kahvesinden bir yudum aldı sonra devam etti .“İki seçeneğin var demiştim sana. -Arkamdakileri işaret ederek- ya onlar gibi olacaksın ya da kendin gibi. Acele et demiştim sana”. Bense adamın karşısında dona kalmıştım. Oradan kaçmak istiyor ama kıpırdayamıyordum yerimden. Karşıdaki camekândan yansımama gözüm takıldı. Giderek silikleşiyor, gri bulanık bir hal almaya başlıyordu görüntüm. Kıyafetlerim de yavaş yavaş siyaha dönmeye başlamıştı. Korkarak arkama baktım. Koyu kalabalık giderek biçimsiz siyah lekelere dönüşmeye başlamıştı. İstemiyorum dedim, yüksek sesle. Onlar gibi olmak istemiyorum.

Ayaklarımı uzattığım sehpanın tozunu almaya gelen Hatice hanımın dürtüklemesiyle kâbusum sone erdi. Bozuk Türkçesiyle “beyim sehpayı silecem” deyip elindeki sarı bezi yanında duran kovaya batırdı. Bir yandan da devam etti konuşmasına.. “ Beyim , neyi istemiyorsunuz, temizlik mi yapmayayım”. ‘Yok devam edin’ deyip hızla çıktım odadan, gördüğüm karabasanın etkisindeydim hala. Kendime gelmek için lavaboya yöneldim. Holdeki telefonun yanından geçerken mesaj ışığının yandığını gördüm. Düğmeye bastığımda bu sefer tanıdık bir ses : “Tolga ben, raporları hazırlamamışsın. Şefi arayıp gelmeyeceğini söylemişsin ama o raporlar acildi. Sabah arayıp ‘acele et’ diye mesaj bırakmıştım, lütfen ara beni.” -Acele et- in sahibini bulmuştum. Çalıştığım yatırım şirketindeki arkadaşım Tolga’ydı. Yetiştirmem gereken raporlar vardı. Hatırladım birden.

Başıma bir ağrı daha saplandı, bir yandan da gördüğüm rüyayı düşünüyordum. Gerçekten de başkaları tarafından yönetiliyordu hayatım ve kendim olamıyordum uzun zamandır. Babamın zoruyla girdiğim iktisat bölümünü bitirir bitirmez bir yatırım şirketinde işe girmiştim. Hayatım sayılar, raporlar, toplantılar, kar-zarar dan ibaret olmuştu. İstemediğim bir hayatın içinde kaybolmuştum.

Cep telefonunun sesiyle bu düşünceler dağıldı. Arayan kız arkadaşımdı. Önce serzenişte bulundu “canım mesajlarımı niye okumuyorsun?” Telefonum kapalıydı ve yeni açmıştım. Mesaj sinyalleri ardı sıra ötmeye başladı. “Hem banyodaki aynanın yanına not da yazmıştım, unutmayasın diye. Ha bir not da posta kutuna bıraktım.” Kahkaha atmaya başladı, aklınca komiklik yapıyordu. ‘Kızmadın dimi’ diye ekledi. Notların kimin tarafından yazıldığı da anlaşılmıştı.

Bir hafta sonra tatile gidecektik ve sevgilim tarafından bana sunulan iki seçenek vardı. Hayatımı nasıl yaşamam gerektiği söyleyenlerin başında, sevgilim geliyordu. Onun istekleri önemliydi. Bir yolunu bulur kadınsı kurnazlığıyla kendi gerçeklerini benim gerçeklerimmiş gibi parıltılı bir pakette önüme koyardı. İnandırırdı, yapmam gerekenin doğru olduğuna . İkimizle ilgili bir karara vardığında konuşmaya ‘bak bunu çok beğeneceksin’ le başlar, biraz itiraz edecek olsam ‘beni sevmiyor musun?’ la bitirirdi konuşmasını. Hep aynı tuzağa düşerdim.

Bu sefer kandıramayacaktı beni. Ruhumu sarıp sarmalayan bütün görüntülerden kurtulmak istiyordum . “ İstemiyorum” diye bağırdım, telefona.

Yorulmuştum, beş yıldızlı otelin gürültüsünü çekemezdim, sadece dinlenmek istiyordum ve iki yıldır, her tatilde bu mümkün olmuyordu.

Tuhaf bir bulantı hissi kapladı karnımı. Hazmedemiyordum belki de yaşadıklarımı. Başkalarının hayatını yaşamaktan vazgeçmeliydim. Yaşantım, sevgilimin, annemin, babamın, iş arkadaşlarımın isteklerinden, değer yargılarından örülmüş bir ağa dönüşmüştü. Yapışkan, sıkı sıkıya örülmüş bir ağdı bu. Kıpırdayamaya çalıştıkça başkalarının yargıları, avını bekleyen örümcek gibi beni sindirmeye hazır, ağın merkezine yuvarlıyordu. Bir başıma ağın ortasındaydım. Kalabalıklarla sarılmış, yapışkan bir yalnızlıktı benimkisi.

Telefonu hızla kapattım, oyun bitmişti. Bütün rollerimden uzaklaşıp kendim olacaktım. Aynalarda kaybolmayıp, hayatın ta kendisinde görünür olacaktım.

Kendime biraz çeki düzen verdim, pencere kenarına gidip sokakları seyrettim, akşam oluyor, İstanbul’u ışıklar sarıyordu. O ışıklara sarılmış gölgeleri takip ettim, bir yerden bir yere aceleyle giden insanlar. Baktım koyu karanlık suretlerine, rengarenk ışıklar yapıştırılmış bir yalanın peşinde hızla yol alıyorlardı. Kaç saat geçmişti, farkında bile değildim. Sabahtan beri yaşadıklarımı düşündüm. Karar veremedim ne kadarı düş, ne kadarı gerçek, sonra evin içini dinledim Hatice hanımından hiçbir iz bulamadım oda gelmemişti anlaşılan, güldüm kendi kendime.

Gittim, kendimi yalnız bırakmamak için bütün gece aynanın karşısında oturdum.

MART 2009

…not: Bu hikaye Beatles’tan bir dizeyle başlar, Pavese’den bir cümleyle biter…

...aşktan kalan fazlalıklar.....................

2012-01-10T17:46:00.002+02:00

AŞKTAN KALAN FAZLALIKLAR

Onun hediyesiydi… Bilmem kaçıncı doğum gününde almıştı… Düşündü bulamadı… Aynadaki o eskimiş yüze geri döndü.

İlk, rengi kaçmış gri gözleri gördü… Bir de çok giyilmekten yaka uçları aşınmış gömleği… Suratına yapmacık, şirin bir ifade yerleştirip “senin için” demişti.

Aşkın o kör halini, uzun zaman önce yitirmişti, ancak şimdi anlıyordu bazı şeyleri, gecenin bu geç vakti aynanın karşısında kendini seyrederken ve alnında koca harflerle yazılmış “ FAZLALIK ” kelimesiyle, yapayalnız kaldığında.

Birkaç saat önce girmişti bu kelime hayatına, nesneler dünyasına, lanet “ FAZLALIK ” kelimesi. Sanki küçük sarı yapışkanlı kağıtlara yazılmış ve onunla paylaşılmış her nesnenin üzerine iliştirilmişti. Lavabonun yanında duran, ortasından sıkılmış diş macunun üzerine, kapının arkasında asılı duran bornozda, saç kurutma makinesinin kenarında. Paylaşılmış her şeyde… Sonra aynadaki suretine geri döndü, gördüğü berbat şeyden tiksindi… eğilip yüzünü yıkadı. Midesi de ağrımaya başlamıştı… O kokuşmuş barda onu dinlerken, kaç bardak içtiğini hatırlamadığı ucuz viskiler aklına geldi… Neden gitmişti sanki oraya?

Son kez görmek istemişti belki de… Öylece onu seyretmişti, sadece… Son bir sahne kalmıştı, oynanması gereken…

Bar taburesinde oturmuş, önündeki boş viski bardağıyla oynuyordu. Yüzünü buruşturdu. Pis bir koku gelmişti burnuna… Beyoğlu’nun, arka sokaklarının birindeki eski bir yapıdan bozma, nem ve berbat içki kokan 2.sınıf jazz kulübünde onu dinliyordu… Kadın, “özgün jazz” dedikleri o abuk sabuk şarkısını bitirip sahneden indiğinde, önce onu dinlemeye gelmiş arkadaşlarının yanına gidip, yüzündeki yapmacık, aptalca bir ifadeyle birlikte kahkahalarla süslediği bir konuşmaya daldı. Arkadaşlarından her gece aldığı rutin, nezaketen söylenmiş “bu gece çok iyiydin” le başlayan cümleleri dinlerken, bir ara gözleri bir kaç masa ötede oturan adama kaydı, yüzündeki aptalca ifade birdenbire kayboldu. Arkadaşlarından birkaç dakika müsaade isteyip, adamın yanına hızlı adımlarla yaklaştı, kızgınlıkla karışmış bir acıma hissi suratını kaplamıştı “sana bir daha buraya gelmemeni söylemiştim…” Adam hiç oralı olmayıp önündeki, boş viski bardağıyla oynuyordu… Kadın ses tonunu değiştirip “bana bak” dedi. Adam sadece isteksiz bir halde, gözlerini boş viski bardağından kadının gözlerine çevirdi… Kadın sesini daha yumuşatarak “ ne zaman anlayacaksın, hayatımda istemediğim bir fazlalık olduğunu…” Çoktan bitmiş bir oyunun son sahnesiydi bu…

Adam, hiç bir şey söylemedi. Son sahnedeki rolüne kaptırmıştı, kendini.

Garsondan bir viski daha istedi… Kadın, çoktan arkadaşlarının yanına dönmüş “geldiğinize çok sevindim” le başlayan cümleler kurmaya başlamıştı bile… Adamın kulağına sadece kahkahaları geliyordu.

Son viskisini yudumladıktan sonra, garsondan hesabı istedi… Evine gitmeliydi. İzmaritlerle dolu, kenarları aşınmış mermer merdivenlerden inerken, o fazlalık kelimesi aklına geldi. Midesi bulandı… Barın girişindeki eskiden kalma tahta kapıyı açtıktan sonra önüne çirkin, sonradan eklendiği belli olan, kirli bordo boyalı demir kapıdan dışarı çıktı… Ciğerlerine temiz havayı çekince rahatladı bir an… Yanına yaklaşan sokak köpeğinin başını okşayıp, yukarıya baktı…

Yıkık bir şehrin harabelerinde dolaşmış, son bir değerli parça aramıştı ve koskoca bir “FAZLALIK” kelimesi bulmuştu… Gri paltosunu çekiştiren tinerci çocuğa cebindeki bütün bozuklukları verip, hızla uzaklaştı o sokaktan,köşeyi dönerken yavaşladı paltosunun yakalarını yukarı kaldırıp son bir kez arkasına “jazz cafe” nin neon ışıklarına baktı. Yanıp sönen kırmızı, mavi, sarı renkli ışıklarına… Tekrar kırmızı, tekrar mavi, tekrar sarı… Yere tükürdü. Adımlarını büyüttü. Evine biran önce gitmek istiyordu. Bu koca şehirde rahat ettiği tek yer eviydi…

Galatasaray’dan geçip, markizin önüne geldiğinde durup içerde eğlenenlere baktı. Onunla markizde geçirdiği saatler aklına takıldı. “kaç gece daha sürecek” böyle diye düşündü. Onu unutmak istiyordu… Asmalı mescidin ara sokaklarının birinde olan, evinin önüne geldi. Cebindeki anahtarla dış kapıyı açıp hızla merdivenleri çıktı. Kapısının önünde, yere fırlatılmış zarflara gözü ilişti. Postacıya okkalı bir küfür savurup dairesinden içeri girdi. Paltosunu aceleyle çıkarıp, bir yerlere fırlattıktan sonra, kendini banyodaki aynanın önünde, onun hediyesini olan , çok giyilmekten yaka uçları aşınmış gömleği seyrederken buldu…

Tek tek düğmelerini çözdü, çıkardı ve fırlatıp attı yere… Bütün fazlalıklardan kurtulmalıyım diye düşündü. Onu hatırlatan bütün fazlalıklardan… Sonra atletini, en sonda pantolonunu çıkardı. Banyonun bir köşesine sıkıştırdı… Bir hafiflik hissetti, rahatlamıştı… Yorgundu da… Çıplak ayaklarıyla yeni cilalanmış parkelerin üzerinde, deri kanepenin yanına kadar yürüdü. İşte bu iyi geldi ona… Gözleri çalışma masasının yanındaki camekanlı dolabın içinde duran, kardeşinin Londra dan getirdiği kaliteli viski şişesine takıldı… Bu berbat akşamın şerefine bir bardak içmeliydi. Şişenin yanında duran kristal bardağın yarısına kadar doldurup tekrar deri kanepenin yanına gitti. Oturmadan önce sehpanın üzerinde duran dergilerden birini alıp, kanepeye öylece bıraktı kendini. Eline aldığı dergiden birkaç sayfa çevirip borsa haberlerine baktı. İki ay önce borsada batırdığı paralar aklına geldi. Fırlatıp attı dergiyi. Elindeki kristal viski bardağını ışığa doğru tutup, ışıltılarını seyretti bir süre . Uykusu gelmişti. Bardağı sehpaya bırakıp başını yana çevirdi. Elini soğuk deri kanepenin üzerinde gezdirirken, anılar tekrar su yüzüne çıktı… Onunla battaniyeye sarılıp kaç kez uyumuş… Kaç kez sevişmişlerdi… Oysa şimdi… Soğuk deri kanepenin üzerinde otururken bu iki kelime çıktı sadece ağzından… Çevresine bakındı. Salonun her yerinde, yine o lanet sarı yapışkanlı, üzerinde koca harflerle “FAZLALIK” yazan kağıtlardan görmeye başladı. Elindeki viskiyi bir dikişte içti. Unutmak istiyordu. Ne olursa olsun unutmak… Uykusu da gelmişti. Kalktı. Perdelerin açık olduğunu fark etti. Sokak lambası tamamen odanın içini aydınlatıyordu. Camın yanında perdeleri kapatmak için elini uzattığında, karşı apartmanın penceresinden uzaklaşan bir karaltı gördü. Yine O bunak karı onu dikizliyordu. Umursamadı… Perdeleri kapadı…

Tek yapmak istediği uyumak, unutuşun ülkesinde yol almaktı. Bu berbat gece başka türlü bitmeyecekti yoksa…

kasım-2008

....kaçmak,

2011-12-28T13:32:00.001+02:00

BİR ADA HİKÂYESİ

Kaçmak istemiştim… Evet, ilk bu aklıma gelmişti neden bu adaya geldiğimle, erken inzivaya çekilişimle ilgili sorularla cebelleşirken. En derinde bu vardı.

Hep bir şeylerden kaçıyordum. Hayatım, bir yerlerden giderek, bir şeyleri bırakarak, vazgeçerek geçiyordu. Hiçbir evde iki yıldan fazla kalamayarak, bir ilişkiyi birkaç aydan fazla yürütemeyerek, beni kendine bağlayan şeylere ve bir yerlere ait olma duygusundan ölesiye korkarak geçiyordu yaşantım.

Bunu daha sık düşünür olmuştum, adadaki ilk günlerimde… Ama nafile, kendimden ne kadar uzaklaşabilirdim ki… Nihayetinde kendimi bırakıp bir yerlere gidemiyordum. Kendi gölgemin karanlığına hapsolmuş, uzaklaşamıyordum.

Gidilen her yerde, önce yeni bir mekâna gelmenin verdiği rahatlama duygusu … Sonraysa, zihnim daha çok çalışıp, yeni çıkmazlar yaratıyordu. Ulaştığım tek yer kendimdim.

İşte böyle bir gündü… Adayı keşfetmeye, gizli sahillerinde patikalarında dolaşmaya karar verdiğim gün.

Sait Faik’ten izler arıyordum. Onun hikâyelerinde anlattığı yerlerden, yollardan bir iz bulmaya çalışıyor, geçmiş zamanın izinden giderek kendim için yeni bir dünya yaratmak istiyordum.

Taşınma telaşımın bittiği, güneşsiz bir pazar sabahı bisikletimi alıp yola çıktım. Öncelikle merak ettiğim bir yer vardı. İlk oraya gitmeliydim. Sait Faik bir hikâyesinde; mezarlığın kenarından sahile inen, taşlı sarp patikadan, martı yumurtalarını çaldığı kayalıklardan bahsediyordu.

Bisikletimi mezarlığı geçince ağaçların arasına sakladım. Yolun kenarından sahil görünmüyordu. Burada bir yerlerde denize doğru inen küçük bir patika olmalıydı… Ve ben hala görememiştim.

Yol kenarını kaplayan makiler, küçük erik ağaçları bu yolu gizlemiş olmalıydı.

Birkaç dakika aradıktan sonra “ Belki de Sait Faik, hayal dünyasından yaratmıştır bu yolu ” dedim, kendi kendime… Bütün hikâyecilerin yaptığı şeydi bu; yeni yollar, yeni şehirler, yeni dünyalar yaratmak. Kim bilebilirdi ki?

Kafamdaki bu soruları bir kenara bırakıp, tekrar aramaya koyuldum. Ayaklarımla çalılıkları açıp, insanların yürüyebileceği bir düzlük buldum. Dik yarın kenarına gelmiştim, giderek tehlikeli oluyordu aramalarım.

Sonra birkaç adım daha attım ve erik ağacının kenarından aşağıya inen, O belli belirsiz patikayı buldum… Evet, bulmuştum, yeni bir kara keşfetmiş gibiydim. Sait Faik’in anlattığı, sahile giden sarp kayalıklı patikaydı bu yol. Çobanların ‘keçi yolu’ dedikleri, taşlık, basamak basamak aşağıya inen yol, önümdeydi işte!

Adaya vapurla gelip giderken uzaktan gördüğüm, fakat mezarlığın yanındaki yoldan geçerken göremediğim, sadece Sait Faik’in hikâyelerinden varlığını bildiğim o sahile birazdan inecektim.

Çok dikkat ederek yavaş yavaş inmeye başladım. Neyse ki yükseklik korkum yoktu. En ufak bir hatam bana pahalıya mal olabilirdi. Kıyıya ulaştığımda, önümde duran ilk kayalığa çıkmaya başladım. En tepede sahil daha güzel görünüyordu, manzarayı seyre daldım.

Zaman durmuştu burada… Şehrin kalabalığından uzak, her şeyden yalıtılmış, çamların nerdeyse denize girdiği, iki ucu dik kayalıklarla sınır oluşturmuş, adeta doğanın kimsenin girmesini istemediği, unutulmuş yasak bir şehirdi.

Bu sahilde; sadece hikâyecinin altmış yıl önce anlattığı deniz kabukları, kâğıtlar, şişeler vardı. Tek bir farkla, zamanın ve yeni insanların bıraktıkları da eklenmişti: Pet şişeler ve naylon torbalar.

Bulunduğum yüksek yerden bir hamlede, sahili kaplamış midye kabuklarının üzerine atladım. Kabukların çıtırtısıyla bir süre ilerledim.

Çamların kokusu, dalgasız deniz, uzakta Kınalı Ada, uçuşan martılar… Sait Faik’in “ Yazmazsam delirecektim… ” sözü aklıma geldi, gülümsedim. Birkaç adım daha atıp, dalgalara yakın diğer bir kayanın üzerine çıkıp hayallere daldım. Başka zamanlardan bir şehir bulmuştum, tadını çıkarmalıydım. Bu uzak adaya gelene kadar kaç vaha dolaşmış, yalancı cennetlerde oyalanmıştım. O şehirlerde çıkmaz sokaklara girmiş, yolumu kaybetmiş, sonra el yordamıyla tekrar yakalamıştım zamanı. Tutulduğum her kadından bir şeyler almış, başka bir zamana saklamıştım ‘Aşk’ı… Bütün bunları yazabilecek miydim ben de?

İşte böyle bir günde, kalbimde birikenlerle öylece o kayanın üstünde, başka zamanlara giderek geçirdiğim dakikalar, önümden akıp giden denizin üzerinde, küçük halkalar gördüğümde sona erdi. Gitmeliydim, yağmur başlamıştı.

Yeniden yakalanmış zamanı bırakıp, kendi gölgemin karanlığına saklanma zamanı gelmişti.

Ekim-2008

...diyanet ne işe yarar.....

2011-12-18T17:08:00.002+02:00

...Türkiyenin içler açısı durumu......

117 bin kişilik Diyanet ordusu

Diyanet İşleri Başkanlığının toplam kadrosu 117 bin 541 kişiye yükseldi. 2 milyar 650 milyonluk dev bütçesi ile de birçok bakanlığı geride bıraktı.....2012 DE İSE BÜTÇE....3 MİLYAR 900 MİLYONA ULAŞTIII.....

Diyanet İşleri Başkanlığının yeni kanun tasarısı TBMM’de kabul edildi ve Diyanetin toplam kadrosu da 117 bin 541 kişiye yükseldi. TBMM’ye sunulduğunda 5 bin yeni kadro öngören tasarı önergelerle değiştirildi ve 12 bin 541 kadro daha verilerek toplam yen kadro sayısı 17 bin 541’e çıkarıldı.

2 milyar 650 milyon lira bütçesi ve personel sayısı ile birçok bakanlığı geride bırakan Diyanet, bu yıl 13 bin imam, hatip, müezzin, kayyım, kuran kursu öğreticisi ve vaizi açıktan atayacak. Bunlardan bir bölümü sözleşmeli olacak. Ayrıca 4 bin vekil imama da kadro verildi. Böylelikle 100 bin olan Diyanet kadrosu, 117 bin 541’e yükseldi.

85 BİN CAMİ VAR

Yeni oluşturulan kadrolar ile, imam ve müezzin açığı bulunan camilerin doldurulması amaçlanıyor. Türkiye’de halen 85 bin cami var. 2 bin 950 cami ile İstanbul ilk sırada, 96 cami ile de Tunceli son sırada bulunuyor. Yurt dışında da bin 805 cami bulunuyor. Türkiye’de her gün camide sabah namazı kılanların sayısının 2 milyon, cuma namazı için camiye gidenlerin sayısının ise 14 milyon olduğu tahmin ediliyor. Her 860 kişiye bir cami düşüyor. Türkiye’deki camilerin toplam kapasitesi 25 milyonu geçiyor.

Devamı: http://www.supermeydan.net/forum/forum277/thread72733.html#ixzz1gtjtrQYf

2011-12-07T17:31:00.001+02:00

.......Aşk köprü kurmaktır. İnsanlar köprü kuracakları yerde, duvar ördükleri için yalnız kalırlar............ [Isaac Newton]

c.süreya...............

2011-12-05T14:17:00.001+02:00

Korkar olduk artık ''seviyorum'' demeye..
Kimi sahiden değiyor sevmeye, kimi ise pişman ediyor insanı sevdiğine..

Cemal Süreya

...babamın defterleri......

2011-10-29T03:00:00.001+03:00

BABAMIN DEFTERLERİ

Elindeki resmin arkasını çevirip “ beni hep bu resmimdeki gibi öp” diyen yazıyı göstermiş, sonra “babanı hep böyle öperdim” dediğinde , yanağından süzülen birkaç damla göz yaşını saklamaya çalışmıştı benden Annem. Babamla tanıştığı ilk aylarda sık sık yaptıkları vapur yolculuklarından birinde çekilmiş, annemin babamın yüzünü avuçlarıyla sıkı sıkıya tutup öptüğü o resim benimde en sevdiği resimleriydi.

Annem son zamanlarda daha sık bakar olmuştu, eski albümlere ve her seferinde de yaşardı sanki o günleri. Genelde bende yanında olurdum ve anlatırdı bütün hikayeyi en başından. İlk görüşte aşık olmuştu babam anneme. Bu ilk karşılaşmayı annemin ağzından defalarca dinlemiştim ve her seferinde aynı o günkü heyecanı gözlerinde görürdüm Annemin. Bir arkadaşıyla Burgaz adaya gelişlerini; geçirdiği o harika günü ve günün sonunda babamın duygularını belli eden o cümleyi söylemesini “ nadir bulunur birisin” demişti; daha tanışalı 2-3 saat olmuşken… Babam o kıvılcımı kalbinden hiç eksik etmedi…Bunu anneme olan sevgisinden, annemin anlattıklarından ve bize bıraktığı defterlerden, oradaki şiirlerden, yazışmalarından rahatlıkla görebiliyorduk. Babam bu konuları konuşmazdı çocuklarıyla, daha çok, edebiyat tutkusundan dolayı sayfalar dolusu yazardı onun için ayrı bir dünyaydı kitaplar ve yazı… Geceleri kendi köşesine çekilir saatlerce okuyup kendince bir şeyler yazardı, bizse çocuk aklımızla meraklanır ama annemizin uyarmalarıyla daha çok onu, o dünyada yalnız bırakırdık. Çok sonraları bize bıraktığı defterlerden öğrendim iç dünyasını. Gözyaşlarımı tutamadan okurdum, ondan geriye kalanları, çektiği acıları, mutluluklarını hissettiklerini , aklından bütün geçenleri. Her ayrıntıyı sanki bilmemizi istermiş gibi yazmıştı … Annemse kitaplarla arası pek yoktu, hatta kıskanırdı onlardan Babamı; fark ettirmeden bazen yanına sokulur, usulca sarılıp “ hadi gel artık yeter gözlerini çok yoruyorsun” deyip, kendi yanında olmasını isterdi; babamsa “ tamam birazdan geliyorum” deyip, bir yarım saat daha masasında zaman geçirdikten sonra, annemin homurdanmalarına dayanamaz kalkardı. Biz çoktan uyumuş olur, önce yattığımız yatakları ziyaret eder, tek tek bütün çocuklarını öptükten sonra annemin yanı başındaki yerini alırdı.

Birbirlerine olan tutkuları hiç bitmemişti. Başlarda, bir türlü kavuşamamanın verdiği bir alışkanlıktı bu...Çok zor olmuştu çünkü, kavuşmaları. Buluşmaları çok sıkıntılı oluyordu ve buda tutkuyu sağlam tutuyordu; sonralarıysa Babamın Aşka verdiği önem ve kaybolmayan tensel uyum aralarındaki bağı güçlü kılmıştı…Daha ilk buluşmalarında el ele tutuşup öpüşmüşlerdi. Heybelide yalnız başlarına ilk görüşmeleriydi ; sıcak bir günde birlikte adanın ormanlarında uzun uzun dolaşmışlar ve çam ağaçlarının altında sarılıp dakikalarca birbirlerinden ayrılamamışlardı. İlk öpücük ise eski bir evin merdivenlerinde gelmişti; tabi bu gibi detayları annemle babam anlatmazdı bize ama babamın defterlerinde bunların hepsi anlatılıyordu. Annem uzun süre bu defterleri bizden sakladı…ona göre karı-koca arasındaki özel şeyleri çocukların bilmemesi gerekirdi; utanırdı, başkaları bilmesin isterdi; zaten babamda annemden gizli yazmıştı yıllarca bunları…ben öğrendiğimde çok kızmıştım anneme , bu defterleri bizden nasıl saklardı, anlayamamıştım…neyse ki bir tesadüf eseri fark etmiş ve bir hazine bulmuş gibi sevinmiştim o günlerde.

Bu defterlerde neler yoktu ki, sanki babam bunları bizlerin, yani çocuklarının okumasını istermiş gibi yazmıştı. Annemize duyduğu -Aşkı ve sevgiyi- çocukları da öğrensin istemişti. Küçük defterler halinde yedi taneydi. Bütün hayat hikayesi farklı zamanlarda yazılmıştı. Annemle tanışmadan önceki defterler daha karamsar, hayattan ümidi kesmiş, aşkı bulamayacağını kanaat getirmiş bir ruh haliyle yazılmıştı; ama annemle tanıştıktan sonraki sayfalar ise aşkla ve sevgiyle yazıldığı belli oluyordu…Mesela, eylül 2011 de birlikte gittikleri ilk Karadeniz tatillerini uzun uzadıya anlatmış, orda geçen yedi günde yaptıklarını, ilk kez birlikte uyumalarını, sarılmalarını, birbirlerine dokunmalarını, annemin sıcaklığını hissedişini, tensel uyumlarını, hiçbir ayrıntıyı atlamadan satırlara dökmüştü… Anneme olan tutkusunu bu satırlar sayesinde çok daha iyi anlamıştım…

Annemle tanışıp sevgili oldukları ilk zamanlarda yazdığı bir sayfa vardı ki, her şeyi çok iyi anlatıyordu bize. 14 temmuz 2011 de şunları yazmıştı defterine “ Aşk…aşk yeniden aşk …yeni bir başlangıcım var, yeni acıları kabullenişlerim var, en başından her şeyi göze almışlığım, işte bu sefer deyişlerim var…yeni bir aşkım var…SEVGİ… hiç bu kadar kuvvetli olmamıştı…hiçbir kadın beni bu kadar sevmemişti, elimi sıkmamıştı…hayatım da tutkuyu gördüğüm tek kadın…çektiğim acılara karşılık, yaşamın bana verdiği ödül mü bu.? Buna inanmalı mıyım? Bütün başlangıçlarım ve sonum...ondan sonrası yok, en sonum o...anlatmak , yazmak istemiyorum.sadece yaşamak , yaşamak istiyorum…

Bu satırlardan sonra uzun süre bir şey yazmamıştı defterine , aşkı yaşamıştı sadece… yıllar sonra, şimdi olduğum yerden bakarken, annemle babamın birbirleri ne olan aşklarını ve bağlılıklarına benzer bir birliktelik yaşamadığımı ve çevremde de göremediğimi çok iyi farkına varabiliyorum…

Ben ve iki kız kardeşim, Babamın ani ölümünden sonra annemize sımsıkı sarılmamız ve onu yalnız bırakmamamız , yeterli gelmemişti…annem babamın özlemiyle kendi içine kapanıp daha karamsar olmuştu ve ona kavuşma hasretiyle, babamın ölümünden 2 yıl sonra , çok istediği sevgilisine kavuşmuştu. Son aylarında annemin kulağıma fısıldadığı “ Ona gidiyorum, hakanımın yanına gidiyorum” demesi hala kulaklarımda dır. Tek avuntum, bu hayattan mutlu ayrılmasıydı. Son gün bunu yüzünde görebilmiştim Annemin…

Ben ve kardeşlerim ise Annem ve Babamın ölümünden sonra her birimiz ayrı ayrı hayatlar ve ilişkiler yaşamış, hiç birimiz onların buldukları aşkı bulamamıştık…

Çünkü , en başında da babamın çok güzel dediği gibi, böyle aşklar “ nadir bulunur” du.

14 ekim 2011-enuzakada

...son şiir..............

2011-10-27T14:32:00.002+03:00

Ne yaptığım kağıttan gemiler
Nede yalandan kurduğum iskeleler

Hiç bir kara...
Hiç bir kara...

Yok varmaya...

farkında mısınız..:?

2011-10-16T22:22:00.002+03:00

***Türkiye'de kaç okul var ?...................67.000 ***Kaç hastane var ?...................1.220 ***Kaç sağlık ocağı var ?....................6.300 ***Peki kaç cami var ?.....................85.000 Her 60 bin kişiye 1 hastane düşerken, 350 kişiye 1 cami düşüyor. ***Peki, kaç kilise var ?.....................270 ***Kaç cemevi var ?.....................100 ***Türkiye'de kaç doktor var ?.....................77.000 ***Peki, kaç din görevlisi var ?.....................90.000 Türkiye'de her 900 kişiye bir doktor düşerken, her 780 kişiye bir din görevlisi düşüyor. Eğitim-Sen'e göre Türkiye'nin 200 bin öğretmen açığı var. ***Türkiye'de kaç kütüphane var?........................1.435 ***Almanya'da kaç kütüphane var?......................11.000 ***Türkiye'nin kaç kentinde devlet tiyatrosu var ?......13 *** Kaç kentte kuran kursu var?........................81 ***Bu kursların toplam sayısı kaç ?...........................3.852 ***Türkiye'de 1 opera derneği var, 11 bale, 10 heykel, 18 resim, 18 sinema, 38 tiyatro derneği var. ***Peki, kaç tane 'cami yaptırma derneği' var ?........35.000 ***İçişleri Bakanlığı'nın bütçesi ne kadar ?................783 trilyon ***Ulaştırma Bakanlığı'nın ?...................678 trilyon ***Bayındırlık ve İskân Bakanlığı'nın ?...............677 trilyon... ***Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın ?..................632 trilyon... ***Sanayi ve Ticaret Bakanlığı'nın ?....................280 trilyon.. ***Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı'nın ?...249 trilyon... ***Çevre ve Orman Bakanlığı'nın ?....................404 trilyon... ***Sadece Sünnileri temsileden Diyanet İşleri Başkanlığı'nın bütçesi nekadar ?........1.3 katrilyon... 8 bakanlığın bütçesi kadar... 22 üniversitenin toplam bütçesine denk... ***Diyanet İşleri Başkanlığı bütçesinin yıldan yıla büyümesine bakalım: 1997'de 66 trilyon. 1998'de 119... 1999'da 180... 2000'de 270... 2001'de 302.... 2002'de 553... 2003'te 771... 2004'te 1 katrilyon... 2005'te 1 katrilyon... 2006'da 1,3 katrilyon... 2007'de 2,7 katrilyon... Bir ülke, Diyanet'e, bütün üniversitelerine ayırdığı bütçe kadar pay ayırıyor,bunu son bir yılda ikiye katlıyorsa, doktordan, öğretmenden fazla imam yetiştiriyorsa, hastane değil cami yaptırıyor, kütüphaneden çok Kuran kursu açıyorsa, o ülkenin durup bir daha düşünmesi gerekmez mi? Dışarda birşeyler oluyor farkında mısınız?

2011-10-16T22:09:00.000+03:00

KUM
Sen kum nedir bilmezsin Deniz Görmedin ki.
Yum gözlerini, zamanı düşün,
Deniz bir gözünde Kum bir gözündedir.
Sen taş nedir bilmezsin Dağa çıkmadın ki
Yürü ufuklara doğru,
Dağ bir ayağında Taş bir ayağında dır
Sen kül nedir bilmezsin Ateş yakmadın ki,
Uzat ellerini gökyüzüne, Ateş bir elinde Kül bir elindedir..
Sen kan nedir bilmezsin Ölmedin, öldürmedin ki,
Yat toprağa boylu boyunca Ölüm bir yanında Kan bir yanındadır
Sen aşk nedir bilmezsin
Beni sevmedin ki
Ağla, ağlayabildiğin kadar
Bütün güzellikler sende Aşk bendedir...

ümit yaşar oğuzcan

f.pessoa....

2011-09-20T09:24:00.000+03:00

Asla bir geleceğe sahip olmamış olduğum günlerden birindeyim. Karşımda yalnızca, bir sıkıntı duvarıyla kuşatılmış, taş kesilmiş bir şimdi var. Irmağın karşı kıyısı, karşıda bulunduğuna göre, asla bu taraftaki kıyı değil; çektiğim acıların tek nedeni de bu. Nice limanlara yanaşacak gemiler var elbette, ama hiçbiri hayatın ıstırap vermez olduğu limana varmayacak, her şeyi unutabileceğimiz bir rıhtım da yok. Üstünden çok zaman geçti bunların, ama benim hüznüm hepsinden eski.

Ruhum bu haldeyken, hayatın hırpaladığı dertli bir çocuk olduğumu bedenimin tüm bilinciyle hissediyorum. Bir köşeye atılmışım, oyunlar oynayan başka çocukların seslerini duyuyorum. Dalga geçer gibi verdikleri kırık, teneke oyuncağı sımsıkı kavrıyorum. Bugün, 14 Mayıs, saat akşam dokuzu on geçe, hayatımın bütün tadı, bütün değeri işte bundan ibaret.

Tutsaklığımın sessiz pencerelerinden gördüğüm bahçede bütün salıncaklar dalların üzerinden aşırtılmış, şimdi öylece sarkıyor; en tepeye dolanmışlar; yani, firar ettiğimi düşleyecek olsam, zamanı aşmak için güvenebileceğim salıncaklarım bile yok...
14 Mayıs 1916

...birini sevmek..........

2011-08-04T10:11:00.000+03:00

"Birini sevmek, bunun karşılığında sevilsen bile, sevilen kimseyi ilgilendirmeyen kişisel bir sorundur."............ c.pavese

proustvari...

2011-07-30T02:49:00.000+03:00

....Hayat, seven insanların daima bekleyebileceği mucizelerle doludur...............M.proust..........

Prousttan.....

2011-07-29T15:48:00.001+03:00

"sevdiğimiz zaman aşk o kadar büyüktür ki bir bütün olarak içimize sığmaz; sevdiğimiz insana doğru yayılır, onda kendisini durduran, başlangıç noktasına geri dönmeye zorlayan bir yüzey bulur; işte karşımızdakinin hisleri dediğimiz şey, kendi sevgimizin çarpıp geri dönüşüdür; bizi gidişten daha fazla etkilemesinin, büyülemesinin sebebiyse, kendimizden çıktığını fark etmeyişimizdir."

mutluluk , evlilik hayat üzerine....

2011-07-27T12:45:00.000+03:00

Yuvadaki Şeytan

Neden bütün, ya da hemen hemen bütün modern evliliklerin mutsuz olduğu sorusu (sanki sadece modern evlilikler mutsuzmuş ve modern olmayanlar mutluymuş gibi),bütün edebiyatın ciddiyetle ve her beş çayı sohbetinin ciddiyetten uzak bir biçimde etrafında döndüğü, sonmoda sorulardan biri. Dünya üzerindeki her soru, toplumun gevezeliklerine olduğu kadar, felsefî incelemeye de uygundur ve tabiri caizse, sokaktaki insanın konuştuğu her konuyu, biz gazeteciler de ele alırız. Yine de bu soru beni her seferinde afallatır; modern evliliklerin neden mutsuz olduğunu söyleyemeyeceğimden değil bir gazetecinin yanıtlayamayacağı soru olur mu hiç? , kendi kendime tekrar tekrar şu soruyu sorduğum için: Neden mutlu olsunlar ki?

Zaten mesele de burada başlıyor. İki insan; hayatın bir yığın umutsuzluğuna, üzüntüsüne ve çaresizliğine teslim olmuş iki küçük, yalnız zavallıcık, bu akıl almaz, korkunçve rahatsız edici büyüklükteki, dev yerküre üzerinde iki miniminnacık insan, ikisi de hem doğuştan, hem de doğanın ve hukukun kanunları doğrultusunda mutsuzken birdenbire sabah dokuz buçuk sularında aynı evin, aynı soyadın, aynı mal varlığının, aynı kaderin içine kapatılıyorlar;pat diye, bir anda, sırf birlikte oldukları için, mutlu mu olsunlar?

Bana öyle geliyor ki, iki insan birbiriyle, birlikte mutlu olmak istediği için evlendiği anda, işte tam da o anda, kendini mutlu olma ihtimalinden mahrum bırakmış, bu ihtimalin önüne geçmiş olur. Mutlu olmak için evlenmek tıpkı iki milyon için, bir araba için ya da baronluk için evlenmek kadar kâr amaçlıdır ve o iki milyon, araba ya da baronluk gibi mutluluk da mutlu olmaya yetmez. Bu dünyada cezasız kalmayacak bir şey varsa, o da manevî konularda yapılan hesap kitaplardır.

İki insanın birbiriyle evlenmesinin tek bir mantıklı sebebi vardır; o da, onlar için birbiriyle evlenmemenin imkânsız olmasıdır. Birbirleri olmadan yaşayamamalandır.Bütün o romantizm, duygusallık, trajedi olmaksızın:Bu tür evlilikler vardır, her gün karşılaşırız böylesiyle ve ister sevgi deyin, ister başka bir şey bu duygu kesinlikle dünyanın en meşru ve en güçlü duygusudur. Peki, yaşarken bu duyguyu geçiştirenlerin, bastıranların, hafifletmeye çalışanların, ondan kaçanların sayısı kaçtır? İki insan, birlikte yaşamak için evlenir. Olağanüstü güzel, sıradışı bir hediye olan bu imkâna neden bir de mutluluğun eklenmesi gerekiyor ki? İnsanlar neden hiçbir zaman yaldızsız, gerçek boyutlarla yetinmiyorlar da allı pullu yalanları tercih ediyorlar?

Neden birbirlerine, kendilerininve üstelik dünyanın, doğanın, gökyüzünün, kaderin ve hayatında tutamayacağı, hiçbir zaman hiçbir yerde kimsenin yerine getiremeyeceği sözler veriyorlar? Gerçek, kutsal,dünyevî bir sözleşmeye neden mutluluk gibi son derece edebî bir hayale yönelik talepler koyuyorlar? Nasıl olup da karşı taraftan, kendilerinin vermeye hazır olduklarından fazlasını bekliyorlar, daha doğrusu nasıl olup da bir şey bekliyorlar, ortak hayat denilen bu kadar büyük, bu kadar ciddi, bu kadar derin bir olay karşısında?Evlenmeye kalkmadan önce evliliğe bilinçli bir biçimde yaklaşırsak, bugün düşünmediğimiz birtakım şeylerin farkına varırız. Mesela beraber yaşamanın yalnız yaşamaktan sadece daha kolay değil, aynı zamanda daha zor olduğunun.Y

alnız insanın yalnızlığını telafi eden birçok kolaylık vardır: Mesela yan sorumluluk ya da özgürlük ya da bağımsızlık ya da belki sadece Avustralya'ya seyahat etme imkânı.Fakat evlilik zordur; çünkü kişi bağlandığı andan itibaren,evliliğin kendisine sunmadığı her şeyden, kelimenin tamanlamıyla her şeyden vazgeçmek zorunda kalır. Bu da modern evliliğin çuvallamasına neden olan ikinci noktadır:İnsanlar birbirleri hakkında olumlu karar vermedenevlenirler; daha doğrusu, diğer her şeyden vazgeçmeye kararvermeden.Bir insanı tanımak, inanılmaz zor bir iştir. Bir insanıilk olarak baş başa bir sohbetin ilk yarım saatinde ve ikinci kez, ancak on yıl birlikte yaşadıktan sonra tanıyabileceğimizi söylersem, sanırım abartmış olmam. Ayrıca şuna inanıyorum ki, iki insanın kim olduklarını ve kiminle evlendiklerini düğünden önce sezebilmeleri bile mümkün değildir.Birisi ötekinin bütün davranışlarını, bütün fikirlerini, tutkularını,kanaatlerini, inançlarını bilse bile, çorapları, uykuda çapaklanmış gözleri, her sabah diş fırçalarken ağzını çalkalayış şekli ve özellikle, garsona bahşiş verişi hakkında henüz hiçbir fikri yoktur - çünkü insan derinlerde aldatırama yüzeyde onu tanıyabilirsin. Kısacası, her bir evliliğiniçinde binlerce hayal kırıklığı riski ve her türlü içsel çuvallama ihtimali saklıdır; ki bunlara karşı kullanılabilecek tekbir silah vardır: hepsini daha baştan üstlenmek. Evrenselbir anlaşma, milliyet, politik ve dinsel aidiyet gibi bir insanın iç dünyasıyla ilintili çeşitli özelliklerin sevgi uğruna hoşgörülmesini gerektirir; zaten bunları hoş görürüz de. Ama biraz daha derine inelim: O insanın yüzeydeki özelliklerini de hoş görelim. Anna Kareninavari modern histeriyi birtarafa bırakalım ve birbirimizin kepçe kulaklarını, yamuk bağlanmış kravatlarını hoş görelim. Her insan, kendi içinde sınırları belli bir dünyadır. Aksine, bir insan ne kadar kendine has olursa, bütünselliğe o kadar yakındır. İmkânları,yetenekleri ne kadar azsa, bu imkân ve yetenekler o kadarderin ve esaslıdır. Ve eğer tek bir yeteneği varsa, en değerliside budur. Fakat nasıl ki sarışın bir insandan aynı zamanda-mesela salı ve cuma günleri, değişiklik olsun diye- koyurenk saçlı olmasını bekleyemezsek, kılı kırk yaran birinden shimmy dansı yapmasını, bir kafasızdan Kierkegaard'ıanlamasını, melankolik bir insandan şarkı söylemesini, bir münzeviden evinde parti vermesini de bekleyemeyiz. Bu basit bir hesap ve pek az insanın bunu anlaması tuhaf. Genelde insanlar birbirlerini, ötekinin iç dünyasının özünü oluşturan şeyle suçluyor ve ötekinin özüne tahammül etmenin, hatta ötekinin kendini neyse o olduğu için haklı hissetmesini sağlayacak şekilde tahammül etmenin tam da evliliğin gerektirdiği bir görev olduğunu hiç düşünmüyorlar.En nihayetinde bir insanın ötekinden beklediği sadece kendisini onaylamasıdır. Sevildiğinin kanıtıdır;oysa...

Hepimizin böyle bir "oysa"sı vardır ve karşımızdaki kişi işte bu yüzden mutsuz olur. İnsanların yalnızca cinsel,erotik, maddî, sosyal ihtiyaç sebebiyle birlikte yaşadıklarına asla inanmam; insanlar, bir arkadaşları olsun diye birlikte yaşıyorlar. Onları ceza, intikam, fena düşünceler, adaletve vicdan azabından koruyacak biri olsun diye. Yoksa siz gerçekten bir yuvanın başka bir şey olduğunu, insanı korumaktan,korumaktan ve yine korumaktan, dünyadan ve asıl kendi benliğinin içsel aynasından korumaktan başka bir görevi olduğunu mu sanıyordunuz? Erkeğin kadına ve kadının erkeğe verebileceği en büyük söz, çocuklara gülümseyerek söylemeye özen gösterilen şu derin cümledir: Sendenvazgeçmem. "Seni ölene dek seveceğim" ya da "Sana ölenedek sadık kalacağın'dan daha fazla bir şey değil mi bu? Senden vazgeçmem. Her şey bu cümlenin altında yatıyor.

İnsanın insana gösterdiği özen, insanın insana dürüstlüğü,yuva, sadakat, aidiyet, bizzat verilen karar, arkadaşlık. Böylesözler, zavallı, değersiz bir mutlulukla karşılaştırıldığında ne kadar da muazzam!Evet, uzun lafın kısası, bana neredeyse öyle geliyor ki,evliliklerimiz onları kendimiz için korkunç basitleştirdiğimizdenbu kadar mutsuz. Birinden tutamayacağı bir söz almak ve bir yıl sonra, o sözü tutamadığında küserek kaçıp gitmek büyük rahatlık. Bence insanın tutabileceği sözü vermesi ve sonra da gerçekten o sözü tutması çok daha güç.Bütün o fantastik ruh derinlikleri, insana yakışır şekilde davranılmasını gerektiren ilk gerçekten zor durumda işe yaramadığı ortaya çıkan birer bahane.Peki ama neden insanlar, mesela kızartma yandığındaya da ikisinden biri akşam yemeğine geciktiğinde birbirlerine bağırmayacaklarına dair söz vermiyorlar? Neden eve gelirken çantalarında bir portakal, bir demet menekşe, Kohinoor marka yepyeni bir kurşunkalem ya da bir torba kuru üzüm getirmeye hiçbir zaman üşenmeyecekleri konusunda söz vermiyorlar? Neden sabahları kahvaltı masasına ellerini yüzlerini yıkamış olarak, su ve sabun kokarak, temizve derli toplu giyinmiş halde -altın düğünün ertesi günü bile; ve o zamana kadar her gün- oturacaklarına dair söz vermiyorlar? Neden öfkelendiklerinde karşı tarafa küçük bir çirkinlik, küçük bir ödleklik, küçük bir pislik, küçük bir iğrençlikle saldırmak yerine birbirlerine tokat atacaklarına dair söz vermiyorlar? Neden birbirlerine, daima kendileriyle ve kendi ilgi alanlarıyla -bu ilgi alanı ister sanat tarihi olsun, ister futbol, ister kelebek koleksiyonu- meşgul olacaklarınadair söz vermiyorlar? Neden birbirlerine karşılıklı susma özgürlüğü, yalnız kalma özgürlüğü, serbest alan özgürlüğü tanıyacaklarına dair söz vermiyorlar? Neden birbirlerine,mutluluk gibi bir yan unsur yerine, bu gerçekleştirilebilir olan ama daima göz ardı edilen sayısız zorlu ayrıntı konusunda söz vermiyorlar?Evliliğin bir anlamı olacaksa, bu anlam mutluluk özleminden daha geniş ve gerçekçi bir temele dayanmalı.Tanrım, ne olur biraz üzüntü, biraz acı ve mutsuzluktan korkmayalım. Bir kerecik olsun deneyin; yıldızlı bir gecede,yıldızlarla dolu gökyüzüyle yüz yüze gelin, ona beş dakika boyunca dikkat, içtenlik ve gayretle bakın. Ya da bir yerlerde, bir parçacık yeryüzünü gökyüzüne yakın bir yükseklikten göreceğiniz bir dağın tepesine çıkın. Hayatın önemine ve mutluluğun önemsizliğine inandığınızı kısa bir süre sonra fark edeceksiniz. Mutlulukmuş! Sanki mutluluk imkânı yalnız ve sadece bizim içimizde değilmiş gibi! Sanki mutlu olma yeteneği tıpkı şarkı söyleme, yazma, politikaya da ayakkabı yapma yeteneğine benzer özel bir kabiliyet değilmiş gibi! Bir insana istediği her şeyi verin, onu sevgiye,kazanca, dilediği her şeye boğun, yine de mutlu olmayacaktır.Öte yandan, başka bir insanı dayaktan gebertin, ondan sonra sokakta önüne bakarak yürürken bir öbek havuç,ucunda yeşil otlarıyla ıslak ıslak parlayan turuncu, taze havuçlar görsün, hemen mutlu olacaktır.Hayatı yaşamanın iki yolu var: Bir tanesi, kaderinin sorumluluğunu üstlenmek, kendi kararlarını kendi vermek ve uygulamak, avantaj ve dezavantajları, mutluluk ve mutsuzluğu kabul etmek; cesurca, dürüstçe, pazarlık etmeden,yüce gönüllülük ve tevazuyla. Diğeri ise, kaderini aramak: Ama insan onu ararken sadece gücünü, zamanını, hayallerini,doğru ve iyi anlamdaki körlüğünü, içgüdülerini değil,kendi değerini de kaybeder. Gittikçe yoksullaşır; yeni gelen daima önceden var olandan daha kötüdür.Bir şey daha: Aramak için inanmak gerekir, inanmak içinse belki yaşamak için gerekenden daha fazla güç.

MILENA JESENSKÂ

(Milena'ya Mektuplar s328)

..yazmakla ilgili...

2011-07-06T23:43:00.000+03:00

WİRGİNİA WOLF – YAZARLIKLA İLGİLİ YARDIMCI CÜMLELER------------------

1) Wolf, her şeyden çok, sanatçının kendine ait bakışı olmasına önem verirdi ve yazarları ne pahasına olursa olsun bundan vazgeçmemeye çağırırdı

“ kafanızda yarattığınız dünyanın tek bir telini, elinde gümüş bir kupa tutan bir baş öğretmenin yada bir ölçü defteri tutan profesörün sözüne uymak için gözden çıkarmak ihanettir ”…

2) “ yazarlar” diyecektir. Diğer insanlardan daha gerçek hayat sürerler. Dünyanın güzelliklerinin farkındadırlar, çünkü yakından bakıyor ve anlamaya çalışıyorlardır. Yaşadıklarımızı ve hissettiklerimizi kelimelere dökebilsekte, dökemesekte, yazar gözüyle bakarak yaşamak tecrübelerimize zenginlik, yaşam alanlarımıza genişlik katacaktır…

3) “ E v i n M e l e ğ i n i” öldürmeye hazır olmalısınız. Bu sizin, yazarlıktan alıkoyan, diğer işlerin önemli olduğunu inanan yanınızdır…

4) “ sadece yazın demek istiyorum” sayfalar dolusu saçmalayın, aptal olun, duygusal olun, içinizden gelen sese kulak verin, bütün kuralları ihlal edin, öfkelenin, sevin, alay edin. Ta ki yazmayı öğrenene kadar…

5) Başınızdan geçenleri sahne taslakları olarak defterinize yazın. Sınırları bu şekilde zorlamak hem mükemmel bir zihin jimnastiği oluyor hem de gözlem gücünü artırır…

6) Öğrenme aşamasında il yazdıklarınızı çok ciddiye almamalısınız. Her kelimenin mükemmel olması inancı, yazdıklarınızı güzel yapmaz, onları felce uğratır… bu notların asıl amacı bir yazar olarak gözlem gücünüzü artırmak, kulağımızı hassaslaştırmak ve zihnimizi çalıştırmaktır…

7) Tam olarak neyi düşünüyorsak onu özgürce ve cesurca yazmayı alışkanlık haline getirmeliyiz… tek ihtiyacımız yalnız kalmayı başarmak ve üretkenliğimizi pekiştirecek rahatlığı sağlamak…

8) Uyuklamayı bırakıp beynimizi harekete geçirmek için en parlak fikir yürüyüşe çıkmaktır…

9) İnsanları izleyip, onlar için hayali hayatlar kurgulayın… kalabalık bir yerde oturup, önünüzden geçen insanlarla ilgili hikayeler uydurun…

10) Yol hikayeleri yazın, yola çıkın ve bu yolculuğun hikayesini yazın…

11) Okuma tasfiyelerine uymayın, hem de hiç… “ kendi sebepleriniz olmalı ki, kendi sonuçlarınıza ulaşabilesiniz”…

12) Sevdiğiniz kitaplardan birinin okuma sürecini yazın…bu kitabı nasıl keşfetmiştiniz.?

13) Bir yazma egzersizi olarak okumayı deneyin, on dakika kadar okuyup, hemen yazmaya başlayın…

14) Gerçek ödül yazmanın kendisidir, tanımadığınız kişilerden gelen takdirler değil…

15) Roman yazarının, hayatı algılama şekli önemlidir. Alıcıları hep açık olmalıdır, hassas olmalı, çevreyle ilgili bütün detay ve bağlantıları anlıyor, kaydediyor olmalısınız. Gerçek bir roman yazarı da gözlem ve izlenimleri sürekli kaydeder ve gözlemlerini önemli detaylar süzgecinden geçirebilmelidir…

16) Roman bugün bile yeni bir türdür. Keşfedilmemiş yolların ve denenmemiş yöntemlerin olduğunu düşünüyorum…

17) Gerçek bir yazar, başarısı kabul edilsin veya edilmesin yazmaktan vazgeçmeyen, etrafa ilgiyle bakan ve gördüklerini dikkatle kaydeden, hayatı dolu dolu yaşayan biridir…

18) İnsanların düşüncelerini anlatın ama diyalog olmasın - ondan sesini alçaltmasını istedi- gibi…

19) Söz dizimi ve kelime seçimindeki basit değişiklikler çok farklı etkiler ortaya çıkarabilir…

20) İnsan karmaşa ile başlamalıdır. Unutmayın , belirsizlik yaratıcılığın en önemli parçasıdır…

21) Hikayelerinize sorulmamış bir sorunun cevabıyla başlayabilirsiniz. Henüz karakteriniz hakkında çok şey bilmeseniz de endişelenmeyin…hikayenize hemen başlamanızı sağlayacak sorular üzerine düşünün…

22) Kurgunun bir unsuru olarak “ zamanı” kullanın, bir gün içinde , sabah gerilim, gün ortası karmaşık bir hal alsın hikaye ve akşam olduğunda çözüme ulaşsın hikaye…

23) Sadece kahramanların bir şey söyleyecekleri gerektiği zaman diyalog yazın…

24) Tek bir karakter tarifini bir cümlede yazmayı deneyin. Cümlelerde yoğunluk önemli…

...en sevdiğim hikayem..

2011-07-06T23:35:00.002+03:00

K A L P

Tam da kırıldığı yerden yazıyordu. Devam etti. Kalemini batırdığı koyu mavilikten çıkartıp fazlalıkları şişenin kenarıyla aldı.

Yazmak mı?

Hiçbir anlam yükleyemedi, aklından geçenlere. Direndi geceye. Zor oldu yazmak. Ağırlaştı elindeki kalem. Düştü sarı saman kâğıdına, değdi ucu, büyüdü kara leke . Damarlarına sızdı, ince yollar buldu kağıdın düzünde.

Bilirsiniz nasıl yayılır.

O da bildi.

Kalem kağıda düştüğünde bir tek harf vardı, mürekkepten yayılan K , devamını getiremedi, damarlarından akan karanlık yola baktı. Hızla yayıldı KAN, koyu kırmızı bir iz bıraktı çarşafın üzerinde, damladı bıçaktan beyaz aklığa.

Nasıl yayılır bilirsiniz...

O da bildi.

Önceki yazdıkları bulanıklaştı, kara lekelere dönüştü, karanlık bir sokak oldu sonunda ruhu.

K’ nın yanına, önce A yazdı , sonra L , birde P . Tam da kırıldığı yerden yazmak istemişti, bunları.

Olmadı.

Onun bir adı vardı, ama önemli de değildi bu, çünkü onun gibi onlarcası vardı hapishanede. Biz yine de ona Abir diyelim.

Abir’ in gündüzleri uzundu ve çoktu, içi sakladıklarıyla doluydu. Sevdiği kadın yüzünden, gündüzünü soğuk, gecesini kara etmişti. Sevdiğinin de bir ismi vardı. Başkaları bilmese de olurdu. Onun gibileri de çoktu koca şehre gelip de, kendi hiçliklerinde kaybolan...Çok gerekliyse ona da Aiki diyelim...

Geceleri kara demiştik ya, işte o gecelerde yazamazdı. İçindekilerini aydınlatmaya yetmiyordu, gardiyanın yaktığı tek mum.

Abir hep gündüzleri sevdi. Koğuşun küçük penceresinden ona düşen kısmını sevdi, daha çok. Ona ait zamanda, masasına kurulur sarı saman kağıtlarına, gündüzünün düşmesini beklerdi. Gündüzünün ona bağışlanan kısmı, masasının bir uçunda duran lacivert mürekkep şişesine değer, sonra sarı saman düzlüklerine doğru yol alırdı. Koğuşta, o saatlerde bir tek mürekkep şişesine giren kalemin tıkırtıları duyulurdu, durmadan yazar... Yazardı...

Aklından geçenlerle duvar örerdi kağıdın boşluklarına, doldururdu yanında olmayanları, yaşayamadıklarını, öğrenip de yapamadıklarını, özleyip de sarılamadıklarını, bakıp da göremediklerini...

Bir tek şeyi, hiç yazmadı Abir.

O soğuk bıçağı, adamın - O namussuzun- üzerine çullanmışken, ona da istenirse Bbir diyebiliriz, çünkü onun gibiler de çoktu bu şehirde, başkalarının zayıflıklarından, kadınların gizli arzularından geçinen...

Göğsüne, tam da kalbinin olduğu yere saplamışken çıkan sesi, O tıslamayı, canın bedenden çıkma halini, elindeki kanlı bıçağı, bıçaktan çarşafa damlayan kanları, yatağın kenarında duran Aiki’nin çığlıklarını, bağrışlardan uyanan komşuların seslerini, en sonra da bekçinin düdüğünü...

Bunların hiç birini yazmadı.

Alıp götürdüler Abiri. Hiç sesini çıkarmadı. Hâkime pişmanım bile demedi.

Sustu, bekledi.

Yutmuştu bu şehir onları, artık kayıp iki bedendi kendi pişmanlıklarını yaşayan.

Abir, uzak bir şehrin küflü duvarlarına fırlatılıp, hiç bilmediği günlerin hesabını tuttu yıllarca, tek dostu kitaplardı, başka başka hayatları okudu durmadan.

Çok sonra yazmaya başladı, yazmazsa kaybolacaktı bu koyu karanlıkta, durmadan yazdı durdu, ona düşen günün aydınlığında...

Gecelere hiç aldırmadı.

Aiki, başka erkeklerin nesnesi oldu yıllarca, O gece girdiği günahın derinlerine battı rüyalarında. Alıştı acıya , farketmez oldu, hep aynı geçti günler. Hiç bulamadı bir daha, sahipken yok saydığı gerçekten seven kalbi. Bunu anladı, geç günlerde. Çok istedi görüş günlerinde onu görmek.

Düşündü Abir, başka türlü bitmeyecekti bu acı. “Sonuna kadar yaşanmamış hiçbir açı bitmez” lafını okudu kitapların birinde. Kabul etti Aiki’yi her hafta görüş günlerinde. Konuşmadı hiç. Acının gözlerinin içine baktı, dibine kadar battı derinlere. Haftalar sonra adalet dağıttı, Adalet bakanlığı, acısını dindirdi. Nakledildi başka bir şehre. Orda uzun gündüzler buldu,

orda başka pencere kenarları,

kırık sandalyeler,

tahta masalar buldu... Koyu mavilikler de yazıya daldı kalemi...

Burada anlatılanlar, hiç yazılmadı...

Acı tam da kırıldığı yerde. K a l p’ te kaldı...

başka bir gezegenin insanı....

2011-06-13T18:05:00.000+03:00

.....kafkanın felice nin babasına gönderdiği mektuptan, ... ..... lütfen şu önemli konuyu göz önünde bulundurun: tüm benliğim edebiyata yönelmiştir. Bu hedef doğrultusundan 30 yaşıma dek hiç sapmadım ve bunu bırakırsam yaşayamam. Olduğum ve olmadığım her şey buna bağlı. Çok az konuşurum, sosyal değilim, somurtkanım, bencilim. Temel olarak bunların hiçbirinden yakınmam. Bu daha yüksek bir gereksinimin dünyevi yansımasıdır. (Neyi yapabildiğim konusu burada önemli değil ve hiçbir ilişkisi yok.) ''''

...tezerim , özlüm......

2011-06-13T18:00:00.001+03:00

........bütün bu düşüncelerim, bir yıla yaklaşan sürenin sonunda vardığım çıkış yolu yalnız ve yalnız edebiyat.sevdiğim kitapları yeniden okumak, sözcükler... dünyayı sözcüklere çevirerek algılamak...bunun dışında her birey bana çözümlenmeyecek bir dünya gibi görünüyor...t.özlü ... ............aynen, tezerim, aynen....

ZORBA

2011-06-13T17:58:00.000+03:00

...cesaretim yoktu.hayatım yanlış yola sapmıştı.insanlarla olan ilişkilerimi bir iç konuşması haline sokmuştum.o kadar düşmüştüm ki bir kadına aşık olma ile kitap okuma arasında seçme yapmam gerekse, kitabı seçerdim........kazancakisin ZORBA sından.....
....

f.pessoa....

2011-06-13T17:52:00.000+03:00

söylemek! söylemeyi bilmek! varlığı yazıya dökülmüş sesin, zihindeki görüntülerin üzerine kurabilmek! hayat daha fazlasına değmez: ondan ötesi, erkeklerden ve kadınlardan, farazi aşklardan ve sahte gerçekliklerden; birbirimizi sindirmek ve unutmak için kurnazca oyunlardan, adına gökyüzü denilen duygudan yoksun, soyut koca mavi kayanın altında- bir taşı kaldırınca kaçışıveren böcekler gibi- dörtbir yana koşturup duran varlıklardan ibaret. f.pessoa

kafka....

2011-06-13T17:49:00.000+03:00

23 nisan 2010, günlük notum: kafkanın günlüğünün ilk sayfalarının birinde ,sanırım mayıs 1910 tarihli,,yazmakla ilgili tamda benim onaylayabileceğim ve hissettiklerimi anlatan satırlar ne de iyi...uzun paragrafın bazı yerleri söyle ..yaşamımın beni memnun edebilecek bir şey yazmadan geçirdiğim ve herkesin buna hükümlü olmasına karşın, hiçbir gücün bana geri veremeyeceği beş ayından sonra....mutsuz geçen geçen beş aydan ötürü pişmanlık duyduğum bile yok,durumum mutsuzluk durumu da değil, umursamazlık da,güçsüzlük de, yorgunluk da,başka bir şey de değil. peki ne ? bunu bilemeyişim, sanırım yazma yeteneksizliğimden kaynaklanıyor..''' kafka yazma yeteneksizliğinden söz diyorsa, benim durumum ümitsiz... ama yinede don kişotca tavır takınılabilir hayata karşı..yel değirmenlerine rağmen inadına yazmalıyım....wolfun söylediği gibi sadece kendin için yaz.....

PROUSTVARİ GERÇEKLİK

2011-06-13T17:46:00.000+03:00

Yaşanmışlığı tekrar yakalamak istemişti Marcel Proust, başka bir dilde hafızanın tuzağına düşmeden, onun dönüştürücü gücünü kullanıp yeni bir geçmiş yakaladı, başka bir gerçekliğin içine dalarak, geçmiş zamanın izini sürdü yıllarca. Daha 17 yaşında bir arkadaşına söyle yazacaktır proust, “– söyleyecek o kadar çok şeyim var ki, dalga dalga hızla geliyor” Kendi deyimiyle “ katedral inşa eder gibi” eserini yaratmalıydı, hiçbir ayrıntıyı, hiçbir detayı, kişiyi en ufak bir duygu kırıntısını atlamamalıydı. Ama daha önceleri yazgısı belirlemişti. daha 9 yaşındayken Paris yakınlarında bir orman gezisi dönüşü ilk astım krizine tutularak hayatı boyunca onu tutsak edecek bir hastalığın pençesine düşer, artık küçük marcel çocukluğunu yaşayamayacak ,kendi yaşıtlarının yaptıklarını bir pencerenin, küçük bir odanın ardından seyredecektir. Dışarıya çıktığı nadir günler onun için ızdırap dolu bir uykuyu da peşinden getirecekti. Artık proust başka bir dünyaya aittir, başka bir bakışa sahiptir her şeyi camların ardından bakacaktır; bu yüzdendir ki insanlara ilişkin bütün algısı bir anda değişir… Artık teleskobun uçundaki adamdır, bütün gözlem gücünü insanlara çevirir onların davranışlarını gözlemler saatler boyu; detayların içinde kaybolur en önemsiz ayrıntıyı bile atlamaz. İşte proust’u da edebiyat dünyasında ayrıcalıklı yere koyanda tamda bu özelliğidir; önemsizleri önemli etme dehasıdır. Başkalarının göremedikleri şeyi görür; onun için nesnelerin dış görünüşleri önemli değildir; nasıl anlattığıdır. hiçbir büyük yazarda görülmeyecek bir anlatım ustasıdır, 7 cilt olan geçmiş zamanın izinden eseri aslında 1800’lü yılların sonundaki parisin sosyete hayatını, o hayattaki zevk düşkünlüğünü anlatır; ince ince alaya alır, aslında mensup olduğu çevreyi ilişkileri anlatır, sevdiği kadınları, kıskançlıklarını sayfalar boyunca anlatır ama bu herkes için çok da önemli olmayan bir mevzuyu nasıl anlattığı önemlidir yüzlerce yazar yapmıştır bunu daha önce ama proust bir başka anlatmıştır. Eserinin son cildi yakalanan zaman şu cümleyle biter “ eserimi tamamlayacak vakit bulabilirsem, her şeyden önce insanları, birer hilkat garibesine benzetme pahasına da olsa, kapladıkları kısıtlı yere karşılık, zaman içinde çok büyük, ölçüsüzce uzatılmış bir yer kaplayan varlıklar olarak tasvir edecektim kesinlikle, çünkü insanlar, yıllara dalmış devler misali, yaşamış oldukları, sayısız günden oluşan, birbirinden uzak dönemlerin hepsine aynı anda değerler.” ............( küçük bir biyografi denemesi başlangıcı)

enuzakada

2011-06-13T16:08:00.000+03:00

Bazı insanlar hiçbir zaman karaya ayak basmazlar. Onlar, hangi bilinmez fırtınanın yaşamdan kopardığı yapraklar gibidir; durmadan savrulurlar. Hayata kıyıları yoktur. Ne bir vatan özlemi, ne bir sevgili hasreti... Bazen bilinmedik bir rüzgârla gelen, sonra sisler için de kaybolan hayaller peşinde koştukları da olur. Varmadan bir kayalığa darmadağın olur düşünceleri. Sahiplenebildikleri tek şey; kim bilir hangi selle denize sürüklenen bir dal parçasına benzer kalemleridir. Son bir umutla tutunur, ondan ulaşılamamış topraklar, sahip olunamamış manzaralar, sevilememiş sevgililer yaratır; yaşanılamamış ne varsa harflere dökerler, sıkı sıkıya tutunurlar kalemlerine, bulanır mürekkebe bütün düşleri, o düşlerden bir yaşam çizerler; durgun denizin aklığına durmadan ..durmadan…

Bazı şairler vardır; hiçbir zaman karaya ayak basmazlar…

Kaybolup giderler öylece….

30 mart 2011