Archie Syriusz

Test sensu życia (PIL)

2020-07-02T23:23:00.002-07:00

Obecnie przechodzę przez logoterapię. Logoterapia jest tzw. trzecią szkołą wiedeńskiej psychologii. Terapia ta, ma na celu znalezienie sensu życia. Taki sens, będzie działać niczym drogowskaz, który pomoże nam wyjść z depresji czy stanów lękowych. Z takim też zamiarem, i ja podjąłem się tej terapii.

Odnalazłem tę teparie całkiem przypadkiem. Zamawiając książki nt. samorozwoju, w proponowanych pozycjach pojawiła mi się książka Viktora Frankla pt. "Człowiek w poszukiwaniu sensu". Wydała mi się dość ciekawa z opisu, ponieważ autor dzieli się swoimi przeżyciami i przemyśleniami jako psychiatra, który przetrwał obóz koncentracyjny. Już jakiś czas budowała się we mnie chęć przeczytania czegoś innego niż typowe książki o samorozwoju czy inne, np. popularnonaukowe. Nie zawiodłem się. Ta książka to prawdziwy przełom w moim życiu. W leczeniu depresji podejmowałem się wielu terapii i różnych sposobów jednak to wszystko okazało się bezskutecznie. Już czytając samą definicję i historię Frankla, miałem uczucie, że w końcu wszystko się układa w całość, i że nie muszę grzebać aż tak w przeszłości czy behawioralizmie by stanąć na nogi. Wystarczy mieć cel, sens życia i jasno określone wartości a to, będzie niczym magnez ciągnąć nas do przodu zrywając błędne koła.

Poniżej zostawiam tekst i badanie nt. sensu życia według V. Frankla i test sensu życia, który według mnie jest dość przydatny.

"Według Frankla poczucie sensu życia jest stanem podmiotowej satysfakcji ukierunkowanym na wartości i związanym z działaniem celowym. Ta metapotrzeba determinuje zdrowie psychiczne i rozwój osobowości. Sens życia według Frankla może być realizowany poprzez wartości twórcze, wartości przeżyciowe i wartości postawy, związane przede wszystkim z postawą wobec cierpienia i podejmowaniem wyzwań losu. Sens życia można zdefiniować w kategoriach intelektualnych i przeżyć emocjonalnych. Według niektórych badaczy odczuwanie braku sensu życia może być naj‑ większym problemem psychologicznym współczesnych czasów, prowadzącym między innymi do sięgania po sub‑ stancje psychoaktywne i do prób samobójczych. Celem podjętych badań było określenie, w jaki sposób zaburzenia nerwicowe związane są z poczuciem sensu życia. Badanie dotyczyło 20 osób z zaburzeniami nerwicowymi (grupa eksperymentalna) i 20 osób bez zaburzeń nerwicowych, które tworzyły grupę kontrolną. W celu określenia poczucia sensu życia zastosowano kwestionariusz PIL autorstwa Crumbaugha i Maholicka. Analiza podobieństwa profilowe‑ go Spearmana wykazała, że profile wymiarów poczucia sensu życia są różne w porównywanych grupach. Wykazano, że w ogólnym poziomie poczucia sensu życia (t=5,447; p=0,001) i jego poszczególnych wymiarach grupa ekspery‑ mentalna uzyskuje istotnie niższe wyniki. Analiza jakościowa pokazała, że 75% osób z zaburzeniami nerwicowymi ocenia swoje życie w kategoriach negatywnych oraz 85% ma świadomość, że w dążeniu do celu są powstrzymywani przez czynniki tkwiące w nich samych."

Link i tekst:

https://pieknoumyslu.com/test-pil-jak-ocenic-dzieki-niemu-sens-zycia/

Test PIL część 1

Zwykle czuję się: od 1 (całkowicie znudzona) do 7 (pobudzona, podekscytowana)
Życie wydaje mi się: od 1 (całkowicie rutynowe) do 7 (zawsze ekscytujące)
Cele, jakie mam w życiu mam: od 1 (bez celu) do 7 (zdefiniowano wiele celów i marzeń)
Jeśli chodzi o moją egzystencję to jest ona: od 1 (bez sensu i celu) do 7 (pełna zamiarów i celów)
Każdy dzień jest: 1 (dokładnie taki sam) do 7 (zawsze nowy i inny)
Jeśli mógłbym wybrać to: 1 (nigdy bym się nie urodził) do 7 (miałbym dziewięć innych żyć równych temu)
Po przejściu na emeryturę: 1 (będę odpoczywać przez resztę życia) do 7 (zrobię ekscytujące rzeczy, które zawsze chciałem zrobić)
W osiąganiu celów życiowych: 1 (nie poczyniłem żadnych postępów) do 7 (osiągnąłem wszystkie z nich)
Jeśli chodzi o moje życie to uważam je za: 1 (puste i pełne rozpaczy) do 7 (zbiorem dobrych i ekscytujących rzeczy)
Gdybym umarł dziś, wydawałoby mi się, że moje życie było: 1 (nic nie warte) do 7 (bardzo cenne)

Test PIL część 2

Myśląc o własnym życiu: od 1 (często zastanawiam się, dlaczego istnieję) do 7 (zawsze znajduję powody do życia)
Świat, w moim odczuciu: 1 (całkowicie mnie myli) do 7 (znacznie dostosowuje się do mojego życia)
Uważam się za: od 1 (osobę nieodpowiedzialną) do 7 (osoba bardzo odpowiedzialną)
Jeśli chodzi o swobodę dokonywania własnych wyborów wierzę, że człowiek jest: 1 (całkowicie zniewolony przez ograniczenia środowiska i dziedzictwa) do 7 (absolutnie wolny, aby dokonywać wszystkich możliwych wyborów)
Jeśli chodzi o śmierć, jestem: 1 (nieprzygotowany i przerażony) do 7 (przygotowany i nie czuję strachu)
Gdy mowa o samobójstwie: 1 (poważnie uważałem to za wyjście z mojej sytuacji) do 7 (nigdy nie uważałem tego za wyjście)
Jeśli chodzi o moją umiejętność znajdowania sensu, celu w życiu to jest ona: 1 (praktycznie zerowa) do 7 (bardzo duża)
Moje życie jest: 1 (poza moim zasięgiem i kontrolowane przez czynniki zewnętrzne) do 7 (w moich rękach i pod moją kontrolą)
Jeśli chodzi o zmierzenie się z moimi codziennymi zadaniami to jest ono: 1 (bolesne i nudne doświadczenie) do 7 (źródło przyjemności i satysfakcji)
Odkryłem: od 1 (brak misji lub celu w moim życiu) do 7 (jasne cele i satysfakcjonujący cel w moim życiu)

Link do testu w języku angielskim gotowy do wydruku:

https://faculty.fortlewis.edu/burke_b/Personality/PIL.pdf

Odyseusz

2020-07-01T10:20:00.003-07:00

Jeśli chodzi o ludzki behawioralizm, myślę że nic nowego już nie jesteś w stanie wymyślić. Jedynie możemy na nowo odkryć. Taką wiedzę, na temat ludzkiego zachowania możemy znaleźć w biblii czy też w mitologii. Przypomina nam nawet o tym historia Odyseja, Homera.

"Odyseusz wraz ze swoją załogą właśnie uszli cało ze spotkania z cyklopem, gdy już czekała na nich kolejna, tym razem morska przygoda.

Statek zbliżał się do miejsca, które miało bardzo złą sławę – żeglarze przepadali tam bez wieści. Znajdowała się tam, pośród bezkresnego morza, wyspa, która była domem istot zwanych syrenami. Odyseusz wiedział, że stworzenia te są hybrydami, czyli stworami będącymi połączeniem dwóch różnych gatunków. Syreny miały tułów ptaka, głowę zaś kobiety. Wabiły mężczyzn swoim śpiewem, który sprawiał, że tracili oni zmysły i podążali za syrenami na ich wyspę i tam dopełniali żywota.

Odyseusz działał według planu, który miał ocalić podróżników przed tymi krwiożerczymi istotami. Rozkazał wszystkim z załogi pozalepiać uszy szczelnie woskiem tak, aby żaden dźwięk syreniego śpiewu nie zwabił ich do wyjścia na ląd. Dla siebie zaś pomyślał o innym rozwiązaniu.
- Drodzy druhowie, kiedy już wasze uszy będą należycie przygotowane do spotkania z syrenami, weźmiecie bardzo mocne liny i przywiążecie mnie do masztu, tak starannie, jak tylko potraficie."

O podobnym doświadczeniu możemy przeczytać w książce Marshmallow test Waltera Mischela. Całą swoją naukową karierę poświęcił badaniu samo-kontroli. W swoich badaniach, Walter miał bardzo proste zadanie dla swoich obiektów badawczych, a były to głównie dzieci. Dziecko mogło wybrać, albo jedną piankę teraz, albo dwie po upływie czasu 15 minut, gdzie dziecko było zostawione same sobie a przed nim leżał wybór - pokusa czy potencjał...może w sumie to i to.

Było to dla badaczy zdumiewające, jak niektóre dzieci niczym Odyseusz znalazły sposoby na przeciwstawienie się pokusom. Zakrywały obiekt lub swoje oczy, odwracały się tyłem do stołu, gdzie leżała pianka itd.

Naukowcy poszli o krok dalej, stworzyli tzw. clown box. Pudełko na kształt klauna który świecił i wydawał z siebie różne dźwięki. Dzieci miały za zadanie wykonać pewne testy, coś na rodzaj sprawdzianu. Jednak obok, był postawiony clown box a wokół niego wiele zabawek. Klaun miał co jakiś czas wydawać dźwięki jak i były nagrane ścieżki dźwiękowe z tekstami typu "nuuuudzi mi się, chodźmy się pobawić, nie chcesz się pobawić ze mną? itd"

Dla większości dzieci, to zadanie okazało się trudne. Dlatego naukowycy opracowali technikę "if-then" czyli "wtedy gdy". Ponieważ dzieci nie wiedziały za bardzo co powiedzieć. Jednakże, gdy dzieci z innej grupy badawczej przed testem, dostały wskazówki, jak mają się zachować gdy klaun uporczywie namawia ich do zabawy, rezulataty były o wiele lepsze.

Uważam, że w większości przypadków, gdy napotykamy jakąś pokusę, chociażby niewielką, nie wiemy co robić, jak reagować. Gdy to są powszechne pokusy, jak np, pożądanie innej osoby, będąc w związku z inną osobą, jesteśmy w stanie się powstrzymać, bo przez wieki, tego typu kod moralny był nauczany. Jednak małe, codzienne pokusy jak słodycze, oglądanie głupich filmów gdy wiemy, że powinniśmy robić coś innego, jest dość trudne do opanowania. Dlatego warto rozpoznać i wprowadzić tego typu...wspomagacze. ja stworzyłem sobie, a może raczej wciąż się staram stworzyć taką listę i wychwytywać sytuacje, gdzie jeszcze mógłbym poprawić swoją samokontrolę .

Niedługo podzielę się swoją listą "if-then".

Czy anatomiczna i biochemiczna indywidualność jest brana pod uwagę w dietetyce? - Przełyk

2019-11-22T08:20:00.001-08:00

Każda osoba, która zaczyna przygodę z dietetyką, w pierwszej kolejności zapoznaje się z anatomią człowieka. Czy anatomiczna i biochemiczna indywidualność jest brana pod uwagę i czy to ma jakieś znaczenie przy prawidłowym odżywianiu człowieka? Myślę, że nie jest brana pod uwagę w większości przypadków, i tak, może mieć znaczenie. Wyobraźmy sobie sytuacje, gdzie jedna osoba spożywa posiłek powoli, który raczej jest skromny i taka osoba też, ma długie przerwy pomiędzy posiłkami.
Taka osoba, może mieć przewód pokarmowy charakteryzujący się krótkim przełykiem, żołądkiem o małym rozmiarze z relatywnie małym potencjałem do produkcji pepsyny. Anatomiczna i biochemiczna indywidualność może być powodem niektórych nawyków żywieniowych. Może to też działać w drugą strone - złe nawyki, nazwijmy je, "złe życiowe nawyki" mogą wpłynąć w pewym stopniu na anatomie i biochemie - np, przyjadanie się może mieć wpływ na rozmiar żołądka jak i stres na poziom wydzielania pepsyny(1,2)

Beta Alanina a mrowienie

2018-10-04T23:18:00.000-07:00

Krótko, zwięźle i na temat. Skąd bierze się mrowienie przy zażywaniu beta alaniny? B-alanina występuje nie tylko w mięśniach ale i w układzie nerwowym i skórze. Nie będziemy wchodzić za głęboko w molekularne wyjaśnienia, mimo że są one naprawdę ciekawe, są i również trudne. Odczucie swędzenia ma swój początek nie w centralnym układzie nerwowym a w układzie obwodowym. Spożycie b-alaniny aktywuje receptory MgrprD, które znajdują się w komórce nerwowej skóry. Właśnie ten receptor w układzie somatosensorycznym jest odpowiedzialny za uczucie swędzenia, mrowienia czy kucia. To zjawisko nie ma nic wspólnego z wysiłkiem fizycznym. Mechanizmy odczucia mrowienia po zażyciu b-alaniny a mechanizmy związane z polepszeniem wyników sportowych nie są ze sobą powiązane więc odczucia mrowienia nie są żadnym indykatorem działania b-alaniny w aspekcie sportowym. Jeden artykuł, bodajże na portalu PoTreningu, sugerował że zbyt mocne mrowienie może być oznaką za dużej dawki. W tym samym artykule, autor jednak nie podaje mechanizmów mrowienia jak i podaje informacje że mechanizmy mrowienia nie są znane nauce. Zaprzeczam, są znane i wymieniałem je wyżej, oczywiście w dużym skrócie i uproszczeniu. Reasumując, odczucie mrowienia nie jest indykatorem odpowiedniej dawki b-alaniny pod względem sportowym z powodu innych, nie powiązanych mechanizmów.

Dlaczego kofeina czasami lub wcale nie działa?

2018-09-30T05:12:00.000-07:00

Ostatnimi czasy, krąży temat zawartości kofeiny w suplementach przedtreningowych. Zawartość ta, bardzo często się różni w tym ilości jaka jest deklarowana przez producenta suplementu a realnej ilości analizie na zawartość kofeiny. Nie muszę chyba pisać, że mniejsza zawartość kofeiny ma mniejszą efektywność i może być powodem, że "nie kopie". W tym tekście chciałem zatoczyć troszkę szersze koło, zahaczając o tematy, które są bardzo połączone a mimo to rzadko kiedy tłumaczone razem, to są: ADHD paradox i leczenie nałogów. Tematy, które właśnie przedstawiłem na pierwszy rzut oka wydają się być dalece powiązane ale moim zdaniem gdy zrozumiemy te zagadnienia, zrozumiemy dlaczego kofeina czasami nie działa jak i dlaczego traci na swojej "mocy" i czy jest jakaś pomoc lub alternatywa dla tych, którzy chcą pobudzenia.

Jak się zapytamy kawosza, z jakiego powodu pije kawę, zapewne odpowie, że z powodu smaku, aromatu i efektu pobudzenia. Tylko czym jest tak naprawdę efekt pobudzenia z technicznego punktu widzenia?

ADHD Paradox.

Definicje czasami potrafią być zgubne. Potrzebujemy definicji do prostej komunikacji, jednak gdy problem staję się troszkę bardziej skomplikowany, przydało by się głębiej zerknąć, co tak naprawdę kryje się za definicją. Temat stymulantów(nie tylko kofeiny) staje się bardziej ciekawy gdy omawiane jest w kontekście ADHD. Większość ludzi nie wierzy w ADHD jak i myśli, że jest to wymysł współczesny. Jednak jest bardzo prosty eksperyment by dowiedzieć się czy istnieje ADHD czy też nie. Zanim jednak wytłumaczę eksperyment, wróćmy do filozofii definicji by nie dać się zgubić w dżungli informacji. Takie definicje jak ADHD, insulinooporność czy też cukrzyca typu II są opisem pewnych biochemicznych dysfunkcji. Cukrzyca typu II ma też stany poprzedzające; pre-diebeties, pre-pre -diabieteis, pre-pre-pre...i tak dalej. Definicje są opisy pewnych stanów, mechanizmów, wad metabolizmu, które muszą być siłą rzeczy jakoś zaszufladkowane.

ADHD to wada metaboliczna dopaminy, głównie. Osoby z ADHD, gdy mają styczność z stymulantami, kawą czy też amfetaminą, reagują odwrotnie niż powinni, stymulanty ich relaksują. To jest ten wyżej wspominany eksperyment. Właśnie w tym momencie wchodzimy również w konflikt z definicją. To jest tzw paradoks, jednak ja bym to nazwał po prostu kolejną funkcją, kontrastową ale funkcją (biochemiczne "trybiki" potrafią być zaskakujące). Osoby z ADHD, są bardziej aktywne, ponieważ poszukują stymulacji do produkcji dopaminy, której im brakuje dla jasnego myślenia, koncentracji. Tutaj widział bym pierwszy powód dlaczego kofeina może nie działać. Nie nazwał bym to w pełni metaboliczną dysfunkcją a bardziej, biochemiczną indywidualnością do pewnego stopnia.

Kolejną strategią w radzeniu sobie z ADHD jest wyrównanie "Na/K ratio" - sód/potas ratio. W analizie na zawartość minerałów w organizmie jest tendencja dla osób z ADHD na niski poziom wapnia i magnezu a wysoki poziom sodu i potasu. Strategia wyrównania ratio polega na suplementacji chelatem miedzi i wapniem.

Piszę w kontekście ADHD, ponieważ do pewnego stopnia może to dotykać osoby na których kawa, czy też inne stymulanty nie działają. Mechanizmy mogą być podobne a może bardziej, takie same lecz o mniejszym potencjale(analogia IO/CT2).

Tolerancja

Kofeina jest stymulantem, zatem można dyskutować na jej temat w kontekście uzależnień. Tolerancja, zależność i nałóg. Jeżeli nas interesuje brak efektu przy zażywaniu kofeiny, możemy pominąć dwa ostatnie a skupić się na tolerancji. Tolerancja zachodzi gdy odpowiedz na daną dawkę substancji obniża się z czasem przy regularnym stosowaniu i zachodzi potrzeba zwiększenia dawki by uzyskać ten sam efekt.

Czy jest możliwe by zresetować tolerancje na kofeinę? (mniej i bardziej skomplikowane sposoby)

Tak, są sposoby by tego dokonać. Myślę że takim podstawowym sposobem jest szeroko rozumiany detoks. Tylko, że detoks pozbywa się pewnych substancji z organizmu, nie działa w prost na mechanizmy tolerancji powodując ich odwrócenie. Są też sposoby które działają wprost na reset tolerancji. Osobiście mam doświadczenie z dość efektywnymi sposobami na reset. Kiedyś byłem bardzo zainteresowany nałogami i naturalnymi sposobami na ich likwidacje na poziomie biochemicznym i psychologicznym. Dwa razy doświadczyłem bardzo odczuwalnego resetu na działanie kofeiny. Było to podczas "szczepionki" Kambo i przy sesji z Ayahuasca. Są to ekstremalne sposoby i nie to, że ich nie polecam bo są to skuteczne narzędzia ale nie należą do przyjemnych przeżyć i jeżeli nie ma potrzeby raczej bym sobie odpuścił ich stosowanie. Ja dokonałem tego z czystej ciekawości.
Jest pewien o wiele lżejszy sposób na reset tolerancji. W formie płynu, bierze się parę kropelek pod język i na tym koniec, bez "przeżyć" związanych z Kambo czy Ayahuasca. Zanim jednak opowiem o tym sposobie, przetestuję w pełni na sobie. Fajnie by było mieć taki suplement, który można brać od czasu do czasu po czym wypić kawę i poczuć "kopa" jak za pierwszym razem. Widzę w tym duży potencjał ale najpierw dokonam testu i przygotuję się rzetelnie do opisu mechanizmu odpowiedzialnego za reset tolerancji.

Wyżej wymienione przykłady powodów, przez które jest możliwy brak odczucia działania kofeiny były takimi, które przyszły mi w pierwszej kolejności do głowy. Na pewno znajdzie się o wiele więcej ciekawych informacji na ten temat. Ja natomiast, jeżeli chodzi o kawę i inne, to skupię się na sposobie resetowania tolerancji na kofeinę w następnych tekstach.

Pozdrawiam

Przegląd tygodnia - artykuły/publikacje - recenzje. Vol 1 09/09/18

2018-09-09T00:20:00.000-07:00

Witam! Przegląd tygodnia!

Co niedzielę postanowiłem dawać wpis z opisem i recenzją nowych artykułów jakie pojawiły się w ostatnim czasie na temat treningu, zdrowia i odżywiania. Z racji, że mam ograniczony czas, nie będę opierał wpisów o bibliografię aż tak(jeżeli "urodzi się dyskusja to wtedy będę zmuszony by ją podać :) ) bo to wyga sporo czasu a mam na głowie sporo projektów(książka/publikacje naukowe) ale nie mogę zapomnieć o interakcji z społeczeństwem - stąd ten pomysł na te co niedzielne wpisy ;) . Każdy kto mnie śledzi już dłuższy czas, wie że raczej moje słowa są zawsze oparte na rzetelnej wiedzy(co nie znaczy że mogę się nie mylić). Zaczynajmy więc.

Dietoterapia - insulinooprorność podejście logiczne i holistyczne cz. 1

http://qchenne-inspiracje.pl/dietoterapia-insulinoopornosci-czesc-1/

Fajny tekst, napisany prostym językiem. Ciągle gubię się w tych definicjach, odporny/oporny. Większość tekstów które mam za sobą są raczej w języku angielskim a resistans znaczy i oporność i odporność. Patrząc na mechanizm komórki, komórka blokuje sygnalizację insulinową (antioxidant defence mechanism) gdy pojawi się zbyt duża ilość insuliny a nie "energii" bo "energia" sama nie może "wpłynąć" do komórki/lub gdy organizm dostanie taki sygnał z innych mechanizmów np, podczas stresu(cerebral insulin supression) więc patrząc technicznie, sam nie wiem czy lepiej mowić oporność czy odporność - odporność jest zawyczaj bardzo skrajnie tłumaczona tekstami typu "głupiś? jakbyś był odporny to byś umarł!" - kwestia sporna nazewnictwa. Tekst na pewno przydatny dla osób z IO - nigdy takiej wiedzy mało ponieważ uważam że społeczeństwo jest mało świadome jak się odżywiać. Jest taki chaos w informacjach że trudno się połapać a takie teksty fajnie wszystko rozjaśniają. Fakt, zazwyczaj podejście są skrajne typu wyeliminować węglowodany itd. Nie trzeba, jednak ograniczenie i zmiana ich źródła powinna być kluczowym elementem.
Co do farmakologii, nie wiem za bardzo o niej w IO ale patrząc na mechanizm przedstawiony przez autorkę tekstu wydaję się być szkodliwy. Jeżeli komórka blokuje sygnalizację insulinową to z jakiegoś powodu. Otwieranie na siłę wydaję się być autosabotażem.
Na węglowodany złożone też trzeba uważać - wystarczy popatrzeć na metabolizm amylopektyny A znajdującej się w pieczywie. Niby pieczywo razowe/brązowe, niby złożone ww a podnosi glukoze jak białe pieczywo.
Ilość białka - jest krótkie wytłumaczenie że obniża IG i że trzeba uważać na ilość białka bo IO nie występuje solo a z PCOS, NT, hashimoto - przydało by się krótkie wyjaśnienie dlaczego mamy uważać na ilość białka w tym kontekście?
Tłuszcze - autorka wspomina o olejach roślinnych i o tłuszczach trans - warto by było wspomnieć że, tłuszcz trans powstaje głównie dla potrzeb oleju roślinnego czyli utwardzanie margaryny - nienasycone tłuszcze nie mogą mieć takiej konsystencji jak masło dlatego się je utwardza co jest niezdrowym procesem.
Ogólnie, tekst przystępny, porusza wiele wątków, takich chyba głównych wątków w przypadku IO. Nie da się wszystkiego upchać w artykuł - sam wiem i sam mam z tym problem. Tak czy siak, polecam ;)

Czy oszukane posiłki mają wyjątkowo silny wpływ na termogenezę poposiłkową?

http://180rekompozycja.pl/czy-oszukane-posilki-maja-wyjatkowo-silny-wplyw-na-termogeneze-poposilkowa/

Nie wiem jak ocenić ten artykuł. Moim zdaniem, z praktycznego punktu widzenia wiele on nie wnosi. Potraktował by to jako ciekawostkę. Pierwsza sprawa dotyczy TEF czyli termogenezy poposiłkowej. Obszernie opisywałem temat TEF w artykule:

https://edoergosumblog.blogspot.com/2018/08/tef-czyli-termogeneza-po-posikowa-jak.html

Wkleję cytat:

W 1918 roku, już wyżej wspomniany Benedict wraz z Carpenterem opublikowali wnioski ze zbioru informacji jakie udało im się zebrać na temat termogenezy po posiłkowej. Wyniki wyglądają następująco; 6% dla węglowodanów, 2% dla tłuszczy i 12% dla protein. Później w 1948 roku, Glickman wykonał serie swoich badań ale tym razem mierzyli termogeneze przez dłużej niż to było robione dotychczas - przez okres 6 godzin. Wyniki Glickmana różniły się nieco od tych Benedicta i Carpentera. Wysoko proteinowa dieta miała 17% a dieta wysoko węglowodanowa 11%. Zaś inny naukowiec Pi-Sunyer, po przez swoje prace natomiast, uważa że, dla całości diety termogeneza liczyć może mniej więcej 10%. Tacy naukowcy z dziedziny metabolizmu jak Blaxter czy Kinney w swoich badaniach wnioskowali że bardzo mało można powiedzieć wprost o termogenezie bo różni się ona znacznie od osobnika do osobnika.

Sprawa TEF jest bardzo chwiejna i może zależeć od wiele czynników ale myślę, że warto sobie zadać pytanie czy TEF ma aż tak znaczy wpływ na determinację wzrostu lub obniżenia wagi? Jeżeli stopień TEF będzie duży a posiłek lub cała dieta będzie powodować niekorzystne zmiany metaboliczne?

W tym artykule można by było zamiast zastanawiać się o wpływ TEF na tk. tłuszczową to się pokusić o analizę; dlaczego przetworzone pożywienie powoduje niemal dwukrotnie niższą reakcję TEF? Co na to wpływa? Jakie tego są konsekwencje? Bardziej w tą stronę by poszedł niżeli oceniać tylko i wyłącznie w kontekście energetycznym.

Moim zdaniem artykuł typu: ciekawostki.

Systemy energetyczne – rocket fuel dla mięśni

http://barbellkitchen.pl/wp461/dieta-w-crossfit/systemy-energetyczne-rocket-fuel-dla-miesni/

Dobrze że artykuł od razu rozjaśnia że organizm nie preferuje jednego substratu energetycznego tylko nieustannie korzysta z wielu źródeł w zależności od wysiłku i intensywności.

"Glikogen mięśniowy jest paliwem, które bardzo szybko się wyczerpuje."

Może nie tyle co wyczerpuje a organizm szybko przestaje z niego korzystać z innych powodów. Straty po intensywnym wysiłku wynoszą od 30-40% opisałem to w tym krótkim tekście:

https://edoergosumblog.blogspot.com/2014/01/straty-glikogenu-po-treningu-siowym.html

"W celu utrzymania wysokich intensywności stosuje się protokoły superkompensacji glikogenu zwane potocznie „ładowanie węglowodanowym” oraz konsumpcją węglowodanów w trakcie wysiłku (1)."

Dodam od siebie ciekawostkę, że coraz bardziej popularne w sportach wytrzymałościowych staję się strategia tzw "two core" (różnie jest nazywane) czyli periodyzacja żywieniowa polegająca na diecie wysokotłuszczowej po której w odpowiednim okresie następuje dieta wysoko węglowodanowa. Ma to na celu adaptacje organizmu do lepszej oksydacji TK i wzrostu IMTG czyli tłuszczowego glikogenu.

"I nie, nie daje nam to wglądu w informację przy jakiej intensywności najlepiej spalać tkankę tłuszczową zapasową.. gdyż boczki i fałdki spalamy przy deficycie kalorycznym a nie w konkretnej intensywności. Jeśli potrafisz „wybiegać” więcej kcal niż wypalić na crossfitach to biegaj, jeśli na odwrót to uwzględnij większą ilość treningów CF w swoim planie treningowym i jedz mniej ciastków 🙂"

Natomiast kompletnie nie zgadzam się z tym twierdzeniem. Myślę, że jest to w miarę szeroko opisane jaki typ wysiłku i jego intensywność wpływa na spalanie tkanki tłuszczowej - podczas wysiłku i po wysiłku czyli efekt bodźca na cały organizm. Jest chyba mnóstwo badań pokazujących że wysiłki z mieszaną intensywnością i wysoką są lepsze od tych z niską intensywnością. Nie mówię że aeroby są słabe ale na jakimś poziomie stają się lub mogą się stać mało produktywne dla wytrenowanych osób. Podczas niskich intensywności czym wyróżniają się biegi z niskim tempem - wykorzystujemy inne włókna niż w np. HIIT, inny podział substratów energetycznych i organizm inaczej reaguje na taki wysiłek. trzeba patrzeć długofalowo na wysiłek. 2x CF może mieć lepszą odpowiedz niż 4x aeroby. Nie z powodu spalonych kalorii a odpowiedzi organizmu po wysiłku. Warto wspomnieć o kim mówimy? Osoby słabo wytrenowane, powinny zacząć od małej intensywności i skupić się na treningu obwodowym("dużo" jednostek o małej intensywności), to jest podstawą budowania silnego indywiduum. Nawet jak ktoś wybiega tyle samo kalorii co na CF to nie będzie temu równe długofalowo. Wystarczy zobaczyć na tych co trenują CF a Ci którzy trenują biegi długodystansowe.

Tekst fajnie przedstawia wykorzystanie substratów energii podczas wysiłku z różną intensywnością. Jednak, interpretacja że intensywność wysiłku nie ma wpływu na spalanie tk. tłuszczowej - tutaj przydało by się jeszcze bardziej rozjaśnić temat niż zrobiłem to wyżej. Kiedyś na pewno się za to zabiorę.

Jeżeli macie jakieś nowe artykuły i chcecie żebym napisał swój komentarz o nich, proszę prześlijcie mi.

Zapraszam również na grupę FB:

https://www.facebook.com/groups/221577675135180/

Wszystko Nie Tak W Sektorze Fitness i Dietetyki cz.1

2018-08-27T02:12:00.001-07:00

Wstęp.

Rozdzielmy pewne wątki.

W większości przypadków, gdy rozmawiamy o regulacji wagi ciała miesza się wątki. Omawia się stratę wagi u osób z otyłością, nadwagą, ludzi z normalną wagą, z różnymi wadami metabolicznymi jak i u sportowców. Nie da się wyciągnąć wniosków mieszając takie przypadki. Stąd też trudno się nie jednej osobie połapać. Mi samemu nie raz było trudno. Jeszcze trudniej było zdobyć materiały i je posklejać. Trudność wynikała z różnych przyczyn. Wiele materiałów miało ogromną cenę by je można było pozyskać(NIE, nie będę bazować na abstraktach!) a mój budżet jest ograniczony, ile mogłem tyle kupiłem. Więc najczęściej, musiałem iść na około i szukać materiałów które bazowały na materiale który, początkowo chciałem znaleźć. Często gęsto, okazywało się że, wcale nie były tak pomocne te materiały jakby mogły się wydawać. Takie sytuacje bywają frustrujące ale nie do końca bezowocne. Nieraz, trafiałem na jeszcze bardziej cenne materiały, wręcz przełomowe szukając tych, co myślałem że będą odpowiednie na pierwszym miejscu. Jeden materiał był po japońsku więc musiałem opanować język japoński.(1) Żartuje. Znalazłem opracowania o podobnej treści w języku który rozumiałem.(2) Kolejnym problemem z jakim musiałem się uporać, był mój dystans do tego, co chcę zrobić. Znacie to powiedzenie że, jak pójdziecie do 10 różnych lekarzy to dostaniecie 10 różnych diagnoz? Podobnie jest z szukaniem informacji które są podawane przez filtr naukowców, czasami w specyficzny sposób. Wiadomo, badając coś, szukamy czegoś, więc nie możemy się rozproszyć i uciekać myślami a raczej musimy wszystkiemu nadać kierunek by można było wyciągnąć jakieś konkluzje. Czasami krzyczałem w myślach czytając badania, metodologie i rezultaty;" jak oni tego mogli nie widzieć? Przecież nie wzięli pod uwagę tego...czy tego albo tamtego czynnika" itd. itp. Również ja czasami uciekałem, nawet na dni w innym kierunku. Ponieważ to wszystko jest fascynujące, to jak organizm działa, to jak organizmy się różnią między sobą. Można narysować takie spektrum możliwości organizmu że trudno usystematyzować cokolwiek. Dlatego polecam zawsze żeby, zacząć przygodę z dietetyką od książki pt. "Biochemical Individuality"(3). Raz, pisząc ten tekst, w poszukiwaniu materiałów, przeczytałem jak działa insulina i inne hormony u większości kręgowców(4) i nie tylko, tak mnie poniosło. Wiecie że, u ssaków GLP-1 (glucagon-like peptides 1) ma całkowicie odwrotne działanie niż ryb? U ssaków obniża poziom glukozy w krwi a u ryb powoduje wzrost(5). To jest niesamowite.

Nie jest łatwo znaleźć jedno wytłumaczenie jak organizm reguluje wagę ciała które, by tłumaczyło wszystko i pasowało do wszystkich. Mamy tak wiele teorii które są poparte badaniami ale nie raz sprzeczne ze sobą. Taka najbardziej znana teoria to, "bilans energetyczny" czyli wszystkim znane kalorie. Patrzę na tą teorię od wielu lat i nadal nie mogę się w niej połapać. Nie pasuje mi w niej nic, ani w teorii ani w praktyce. Ta teoria jest najstarszą teorią i poziom zastosowania mentalnego redukcjonizmu w niej, jest niebywały. Jakby ta teoria była prawdziwa myślę że, nie było by dziś takiego problemu z nadwagą/otyłością czy niedowagą(ale o tym później). Następnie mamy, teorię insulinową która tłumaczy wiele, o wiele więcej niż teoria bilansu energetycznego ale nie wszystko. Ktoś słyszał o teorii pt. "Samolubny mózg"? Ta teoria też wiele tłumaczy, w szczególności jak zagłębimy się w ewolucje działań hormonów, nie tylko u ludzi ale także u innych zwierząt. Inne teorie, może mniej znane, które miały swój początek w latach 70 to na przykład "Teoria progowej dystrybucji paczek insulinowych(?)" - to takie moje tłumaczenie. A oryginalnie nazywa się to: Threshold Distribution Hypothesis for Packet Storage of Insulin(6). W której przybliżono proces uwalniania insuliny pokazując że, wapń jest podobnym stymulatorem insuliny jak glukoza. Może "oszczędny gen"? Jest wiele teorii aż trudno się połapać.
Nie bierze się wiele czynników pod uwagę gdy badamy regulacje wagi ciała. Na przykład jeżeli chodzi o hormony, wyróżnia się trzy podstawowe etapy mierzenia: produkcja, oczyszczanie i biodostępność(7). Może błędy są popełniane w sposobie mierzenia? Wiele razy, spotkałem się z różnymi badaniami gdzie ich wyniki znacznie się różniły pomiędzy sobą, jak w przypadku TEF(8) czyli termogenezy po posiłkowej albo w przypadku indeksu glikemicznego. Naprawdę trudno cokolwiek posklejać w jedną całość ponieważ najpierw musimy sensownie wytłumaczyć różne przypadki. Wady metaboliczne w równym stopniu dotykają osobników z normalną wagą z tą różnicą że, u otyłych problem widać gołym okiem. Dlatego też, naukowcy/media skupiają się głównie na osobnikach z otyłością mimo że osobnicy z otyłością wcale nie są w grupie z podwyższonym ryzykiem zachorowań na choroby cywilizacyjne w porównaniu do osobników z normalną wagą 'metabolically obese, but normal-weight' (MONW) and 'metabolically healthy, but obese' (MHO)(9).
Są tacy, co nie są w stanie budować masy mięśniowej jak i "tyć". Nazywamy to odpornością anaboliczna. Są tacy co tyją bez końca. Jak i mamy myślę, coraz częstsze przypadki "skinny-fat"(10). Ja bym to nazwał czwarty somatotyp. Czyli osobników z małą masą mięśniowa a sporym procentem otłuszczenia. Taki zestaw kompozycji ciała wyżej opisany, ma największe ryzyko zachorowań na choroby cywilizacyjne(11).
Jak sami możecie zobaczyć wyżej, mamy sporo przypadków do wytłumaczenia. Wierzę w minimum, w optimum jak i maximum. Jeżeli ktoś tyje na nadwyżce kalorycznej - wierzę w to. Jeżeli ktoś chudnie na nadwyżce kalorycznej - wierzę w to. Jeżeli ktoś tyje na deficycie kalorycznym - wierzę w to. Jeżeli ktoś chudnie na deficycie kalorycznym - wierzę w to. Jeżeli ktoś chudnie na diecie nisko tłuszczowej ja wierzę w to. Jeżeli ktoś chudnie na diecie nisko węglowodanowej - ja wierzę w to.
Nie wierzę jednak w bilans energetyczny i kalorie. Natomiast wierzę w bilans dyktowany czułością lub odpornością tkanek na sygnały i wszelkich czynników lub mechanizmów które mogą to zmieniać. Spektrum takiego bilansu jest bardzo szeroki co możemy zauważyć na co dzień spotykając się z różnymi przypadkami. Tylko w taki sposób jestem w stanie wyjaśnić wyżej wymienione przypadki i poruszać się między teoriami znajdując ich uzasadnienia lub ograniczenia. Również w ten sposób jestem w stanie wytłumaczyć czemu jednym idzie dobrze na jednej diecie a innymi Wiele przemyśleń w tym tekście będzie moimi osobistymi teoriami. Oczywiście będą one poparte badaniami jak i mam nadzieję że, po przeczytaniu tego tekstu zaczną się zgłaszać ludzie którzy, będą uzupełniać moje przemyślenia. Zaczynajmy więc.

Zaczyna się od początku.

By zrozumieć jakąkolwiek rzecz trzeba zacząć od początku. Tylko gdzie jest początek w kwestii regulacji wagi ciała? Myślałem żeby przedstawić ewolucje hormonów i receptorów. Myślałem żeby przedstawić sprawę od nagłych zmian spowodowanych zapoczątkowaniem rolnictwa. Im bardziej się zagłębiałem w temat tym bardziej nie wiedziałem jak to zacząć. Z drugiej strony, coraz bardziej przekonywałem się że, źle do tego się zabieram i źle o tym wszystkim myślę. Zobacz Czytelniku, weryfikujemy wiedzę według wartości lub jakiegoś systemu myślenia i na tym budujemy całość. Według pewnych nabytych czynników akceptujemy lub odrzucamy wiedzę. To może być zgubne. Przekonałem się o tym nie raz. Czy chcemy tego czy nie, nauczyli nas do pewnego stopnia co mamy myśleć, nie koniecznie jak mamy myśleć. Pierwszą rzeczą jaką musiałem zmienić by zrozumieć regulacje wagi ciała, to pozbyć się mentalności redukcjonizmu i mechanicyzmu. Na tych poglądach zbudowane są dzisiejsze fundamentalne zalecenia żywienia i wysiłku fizycznego. Teoria bilansu energetycznego jest tego najlepszym przykładem. Prześledziłem historię tej teorii jak i badania. Niestety nie tłumaczy ona wiele. Fakt, na pewno niejednej osobie pomogło by z pewnością gdyby zaczęła mniej jeść i więcej się ruszać. Tego nie neguje. Mnie jednak, jak i pewnie Ciebie Czytelniku interesuje co tak naprawdę się dzieje i jakie mechanizmy odpowiedzialne są za regulacje wagi ciała.
Drugą kwestią jest, wiara w to że, jesteśmy tacy sami jak za czasów paleozoiku, genetycznie, fizycznie i mentalnie. Ja w to wierzyłem i byłem w błędzie(12). Więc to był kolejny sposób myślenia który musiałem zmienić. Wyżej wymieniona zmiana sposobu myślenia otwiera Nam całkiem nowe pole do popisu. Jak dodamy do tego zmiany genetyczne i selekcje różnych produktów, można w ten sposób wytłumaczyć wiele(ale nie wszystko).

Paleo.

Mówi się że, zmiany genetyczne następują wolno. Jednak czy to prawda? Niekoniecznie. Z pewnością rozpiszę na ten temat w książce którą piszę jednak, teraz chcę przejść do sedna bo mam jeszcze wiele do przekazania. Takie zmiany jak tolerancja laktozy jest takim chyba najbardziej znanym przykładem zmian genetycznych u ludzi. W różnych regionach i populacjach następowały różne zmiany. Struktura nosa w zależności od klimatu. Kolor skóry. Nie myślimy w ten sposób bo co innego jest nam przekazywane. Dimitri Belyaev potrzebował 40 lat(13) by udomowić lisy. Skutkowało to zmianami w kształcie czaszki czy też uszów. 40 lat, tylko tyle. Psy udomowiono ok. 12,000 lat temu a proszę zobaczyć różnice między na przykład dogiem niemieckim a chihuahua.

Dlaczego o tym piszę? By wykluczyć możliwość porównywania do końca(można w jakimś stopniu ale niech to będzie trzeźwe myślenie) Nas jacy jesteśmy dziś, z tym co działo się 10,000 lat temu. Względem otyłości czy chorób cywilizacyjnych można by było dawać za przykłady populacje Aborygenów, Nauru lub ludności Pima którzy, dość raptownie zmienili swój styl życia na ten co dziś uważamy za współczesny. Teoria Paleo można podważyć na wiele sposobów. Chociażby zarzuca się że, to był czas gdzie zażegnano niedostatkom żywieniowym, co było nie prawdą(2). Nadal trawy niedostatki spowodowane chociażby plagami. Fakt, zwiększyła się populacja ale to można rozumieć na wiele sposobów. Jak na przykład, początek rolnictwa całkowicie zmienił nasz styl życia co mogło zmienić nasze zwyczaje jak w eksperymencie Calhouna - mysia utopia(14). Nie mówię też że, to były drastyczne zmiany ale każdy naukowiec badający ewolucje człowieka i diety jest zgodny co do tego że na początku powstania rolnictwa zaczęła się silna selekcja osobników którzy radzili sobie z zmianą stylu życia i żywienia. Jak i dzisiejsi "hunters - gathers" znacznie zmienili swoje zwyczaje.
Kolejną rzeczą są produkty i ich ewolucja. Wystarczy poszukać jak wyglądała kiedyś kukurydza a jak dziś. Do listy dodajmy, zboża czy owoce. Gdy zsumujemy wyżej wymienione zmiany, stylu życia, odżywiania, adaptacji genetycznych czy zmiany produktów, może nam już w tym momencie wyjść sensowna teoria otyłości. Nie jedni to opisali. Cordian swoją dietą Paleo(15). Starał się, mimo to książka merytorycznie pozostawia wiele do życzenia. Kolejna słynna książka o nagłych zmianach żywienia jest o zbożach, W. Davisa "Wheat Belly" (16) która, opisuje szkodliwość zmian w strukturze zbóż jak i ewolucji rolnictwa.

Spacerkiem po teoriach.

Teoria Bilansu Kalorycznego

Dyskusja na temat tej teorii zawsze wzbudza najwięcej kontrowersji. W szczególności jak się z nią nie zgadasz. Jakby ta teoria była zgodna z tym co się rzeczywiście dzieje w organizmie myślę że, nie było by takiego problemu z nadwagą otyłością itd. Jednak tak nie jest.

Wiele się "nadyskutowałem" na temat tej teorii w różnymi osobami. Powiem wprost, nie wierzę w tą teorię. Mówiono mi że, to nie kwestia wiary tylko nauki. Zgadzam się ale teoria bilansu energetycznego powstała właśnie w oparciu o wiarę, by przybliżyć relację między Bogiem a naturą - to jest deizm - który zakłada że Bóg jest konstruktorem wszechświata i zasad rządzących w nim. Wyznawcami tego nurtu jakim jest deizm, byli między innymi Galileo czy Isaac Newton.

Zarzucano mi wiele gdy nie zgadzałem się z teorią bilansu kalorycznego , magię, szamanizm brak podstawowej wiedzy z fizyki, biologi i dietetyki. Mimo to nikt nie potrafił mi przedstawić wytłumaczenie które by, się przynajmniej trochę trzymały kupy. (Aha, i nie jestem wyznawcą teorii płaskiej ziemi jakby się ktoś pytał)Nie zrozumiejcie mnie źle, nie jestem ignorantem. Poświęciłem mnóstwo czasu by zrozumieć tą teorię. Moje pierwsze artykuły poświęcone tej tematyce sięgają 2011 roku. Czytałem wszystko co się dało, od XVIII wieku! Od początku jej istnienia. Czy ktoś zna historię tej teorii? Osobiście, chciałbym zrozumieć mechanizm tej teorii? Gdzie organizm liczy kalorie, co decyduje o upłynnianiu lub gromadzeniu, gdzie jest ten bilans, co go determinuje? Słyszałem nawet że nie ma mechanizmu na bilans ponieważ cały organizm jest takim układem do którego stosuje się prawa termodynamiki - czytałem to zdanie na stojąco i na siedząco i nadal nie rozumiem. Prawa termodynamiki można zastosować do układów zamkniętych lub izolowanych. Jednak że, wszystkie istoty żywe są układami otwartymi. W podręczniku biochemii Harpera(17) możemy przeczytać dokładnie że, prawa termodynamiki w układzie izolowanym. Dzieje się tak, ponieważ w laboratorium, czy przy badaniach na przykład, trzeba wykorzystać układ zamknięty czy izolowany by uzyskać konkretne dane. Mimo to naukowcy dalej się upierali nad teorią bilansu energetycznego i powstały terminy jak "termodynamika systemu otwartego", "chemiczna termodynamiki" czy "Gibbs free energy" by wytłumaczyć bioenergetyke komórki. (18). Teraz chciałbym przedstawić jedynie skrócony opis historii teorii bilansu energetycznego i na czym się opiera a szerzej na temat historii rozpiszę się w książce. Wątek biochemiczny tej teorii też opisze w drugiej części artykułu.

BMR

Najpierw żeby cokolwiek zrozumieć musimy wiedzieć co to jest Mechanicyzm:

Mechanicyzm to filozofia nauki która, zakłada że cała natura, w tym też ludzki organizm działa jak mechanizm i wszystkie działania można wytłumaczyć według mechaniki klasycznej. W XVII wieku mechanicyzm opanował wszystkie dziedziny nauki i zmienił w jaki sposób postrzegamy świat natury(do dziś) a nawet wszechświat.

Ważną osobą w umacnianiu pozycji mechanicyzmu w świecie nauki był francuski chemik Antoine Laurent Lavoisier(19). Był on twórcą teorii spalania. Według tej teorii, spalanie to chemiczny proces połączenia płonącego materiału z tlenem zawartym w powietrzu. Zasady "nowej chemii" według Lavoisiera miała takie same zastosowanie dla żywych organizmów jak dla martwych obiektów. Gdy zapalimy świeczkę i umieścimy ją w zamkniętym naczyniu w takim jak na przykład szklany słoik, po pewnym czasie, z powodu barku tlenu który jest niezbędny do spalania, ogień zgaśnie. Tak samo stanie się gdy pod takim zamkniętym naczyniem umieścimy żywy organizm jak mysz. Po pewnym czasie mysz umrze z powodu braku tlenu który jest niezbędny do procesu życia. W taki właśnie sposób rozumiano sposób spalania/czerpania energii w żywych organizmach. Lavoisiera użył po raz pierwszy słowo kaloria(20). Słowo calorique czyli kaloria ( Jędrzej Śniadecki, polski lekarz wprowadził termin "cieplik" zanim w Polsce użyto słowa kaloria) miało oznaczać płyn niewiadomego pochodzenia który otaczał wszystkie cząsteczki materii w żywym organizmie. Ten płyn niewiadomego pochodzenia miał być odpowiedzialny za produkcje ciepła. Mało tego, Lavoisier umieścił cieplika na tablica pierwiastków. W tamtym okresie terminem niewiadomego płynu o nie znanym pochodzeniu określano takie, jeszcze wtedy nie wyjaśnione do końca zjawiska jak ciepło, światło i magnetyzm. Mocnym głosem w szerzeniu teorii o mistycznych płynach był Pierre Simon de Laplace który, współpracował z Lavoisier.

Laplace i Lavoisier stworzyli tak zwany kalorymetr (ice-calorimeter) który był zbudowany z trzech metalowych naczyń w kształcie cylindra które były umieszczone jedno na drugim. Aparatura miała za zadanie badanie różnych cieczy które zostały poddawane na działanie ciepła. Kalorymetr nie badał samego ciepła a jedynie zmianę ciepła. Francuscy naukowcy stworzyli teorię by wytłumaczyć pochodzenie ciepła, teorię kaloryczności a w polskiej literaturze znaną jako teorie cieplika.

Badania kalorymetrem były dość atrakcyjne, ponieważ wynik dało się przedstawić numerycznie. Sprowadzanie fizyki do matematycznych wyliczeń jak to miało miejsce podczas badań kalorymetrem wpisywało się w tok myślenia który w tamtych czasach rządził czyli "Matematyczna teoria natury Newtona".

Teoria cieplika/kalorii czyli teoria ciepła w formie płynu o niewiadomym pochodzeniu miała według Laplace i Lavoisiera takie same zastosowanie dla obiektów martwych jak i dla żywych organizmów.

Według naukowców można było wpierw teoretycznie wyliczyć ile żywy organizm będzie wstanie stopić lodu w kolorymetrze a potem potwierdzić to po przez eksperyment.

By udowodnić swoją tezę, umieścili świnkę morską w kalorymetrze na dziesięć godzin(21).

Wstępne wyliczenia wykazywały, że świnka morska powinna stopić ok 370 gram lodu (13 uncji) a w rzeczywistości stopiła 298 gram(10,5 uncji). Mimo tak wielkiej różnicy i mimo tego że wynik nie mieścił w marginesie błędu uznano eksperyment za udany i potwierdzający tezę. Laviosier tłumaczy wynik swojego badania: "Oddychanie jest spalaniem, powolnym ale dokładnie podobnym do spalania węgla...odbywa się w środku płuc".(8)

W krotce jednak, teoria kalorii jako płynie o nie wiadomym pochodzeniu przestała być aktualna. Zaczęto myśleć w kategorii energii. Słowo energia pochodzi od greckiego słowa ergos(praca), zostało zaproponowane przez angielskiego fizyka Thomsa Younga. Od tamtej pory energią nazywano takie zjawiska jak ruch, ciepło, elektryczność, magnetyzm czy też światło.

Kolejnymi zdarzeniami na linii czasu historii dietetyki które pomogą zrozumieć skąd wziął się wzór BMR jak i inne fundamentalne zalecenia dietetyczne są; wpierw w 1827 roku William Prout jako pierwszy ugrupował węglowodany, białka i lipidy, co my dziś nazywamy makro składnikami diety. Następnie, w 1842 roku kolejny anglik James Joule zademonstrował przemianę pracy/prądu elektrycznego na ciepło. Od Joula pochodzi jednostka dżul która służy między innymi do określania ilości energii w pożywieniu. (1 dżul = 0,2388 cal. ) James Joule wraz z Juliusem Mayerem i Hermanem Helmholtzem(ten od żab) odkrył zasady konserwacji energii. Helmholtz wierzył że prawa termodynamiki działają tak samo na ludzi jak i na maszyny. W tym samym roku, Justus von Liebig zbadał ile dany makroskładnik ma energii w kaloriach. Od niego właśnie wiemy że węglowodany mają 4 kalorie na równi z białkiem a tłuszcze liczą 9 kalorii. Liebig był wielkim fanem mechanicyzmu i jak Helmhotz wierzył że organizmy żywe rządzą się takimi samymi prawami jak maszyny. Redukował pożywienie do wartości energetycznych które były wydzielane podczas spalania, pomijał jakość produktów.

Na podstawie praw takich jak termodynamika faworyzowanych przez naukowców ze "skrzydła" mechanicyzmu(między innymi wyżej wymienionych) powstało wiele aparatur które miały za zadanie mierzyć przemianę materii zwierząt. Jednym z twórców takiej aparatury był Victor Regnault który, stworzył szklaną kopułę która mierzyła ilość wdychanego tlenu i wydzielanego dwutlenku węgla przez badane zwierzę. Wyniki spalania dawały mniej więcej dane do tego ile zwierzę musi jeść by przytyć lub zgubić wagę. Było to ewidentne porównywanie żywego organizmu do maszyny.

Kaloria od tego czasu była używana do przedstawiania ilości energii ile pożywienie może dostarczać żywym organizmom do tworzenia ciepła i ruchu. Dobrze obrazuje to przypadek "ojca eksperymentalnej fizjologii" Francois Magendie któremu w 1850 roku francuski rząd zaniepokojony niedostatkami żywności spowodowanymi wojnami zlecił wynalezienie jakiegoś taniego i ogólnie dostępnego produktu jak na przykład żelatyna. Magendie wykonał eksperyment i ułożył dietę którą podawał psom. Dieta była pozbawiona całkowicie białka, zawierała natomiast jedynie węglowodany proste w formie sacharozy (cukier) i tłuszcze w formie oliwy z oliwek. Ku zdziwieniu wszystkim, psy umarły. Wciągnięto dwa ważne wnioski z tego eksperymentu. Pierwszy wniosek to; nie wszystkie kalorie są równe a drugi, dostarczanie białka w diecie jest niezbędnym elementem do przeżycia. W drugim eksperymencie zdecydowano się dodać życiodajnych protein w formie żelatyny. Niestety w drugim eksperymencie psy również nie przeżyły. Jest i trzeci wniosek; nie wszystkie proteiny są równe. Ten moment na kartach historii według niektórych (Asimov) jest początkiem nauki o odżywianiu czyli wpływ pożywienia na życie i zdrowie człowieka.

W 1860 roku Karl von Voit i Max von Pettenkoffer stworzyli pierwszy kalorymetr dla ludzi i to oni jako pierwsi starali się zmierzyć BMR czyli podstawową przemianę materii. Ponad 30 lat później, w 1894 roku Max Rubner jako pierwszy zaczął badać zwierzęta by udowodnić że można zastosować prawa konserwacji energii w żywych organizmach. Jego pracę kontynuowali Atwater i Benedict.

W tamtych czasach mocno wierzono że wszystkie fizjologiczne mechanizmy w żywym organizmie da się odtworzyć w laboratorium.

Od 1909 Atwater i Benedict zaczęli mierzyć za pomocą kalorymetra ilość emitowanego ciepła przez ludzki organizm. Wyniki jakie osiągnęli, mieściły się w granicy błędu i kaloryczność pożywienia pokrywała się emitowanym ciepłem przez ludzki organizm. Później Benedict wraz z Harrisem stworzyli wzór do obliczania BMR:

Mężczyźni 66 + [13,7 x masa ciała (kg)] + [5 x wzrost (cm)] - [6,76 x wiek (lata)]

Kobiety 655 + [9,6 x masa ciała (kg)] + [1,8 x wzrost (cm)] - [4,7 x wiek (lata)]

Jednak był on jedynie przydatny dla osób zdrowych i o normalnej wadzę. Na przykład w jednym z badań na osobach otyłych, poprawna przewidywalność wynosiła od 40% do 60%.

Z resztą, słabą przewidywalność zauważył już 10 lat wcześniej sam twórca badając ludzi którzy zostali poddani głodówce. Są też inne wzory, takie jak wyżej wymieniony wzór według Katch-McArdle który jest uważany za jeden z najbardziej dokładny w mierzeniu BMR. Jednak nawet takie wzory są bez użyteczne w przypadkach różnych diet gdzie manipuluje się makroskładniki jak na przykład dieta ketogeniczna czy nawet w przypadku najmniejszych dysfunkcji metabolizmu.

To nie jest koniec historycznych wątków. Ważną postacią jest Paul Webb który przeanalizował badania na temat regulacji wagi ciała gdzie stosowane była teoria bilansu energetycznego i zauważył wiele błędów i obliczeniach i wynikach badań. Większość badań do mierzenia metabolizmu/bilansu energetycznego wykonywana jest po przez tzw. "direct" i "indirect" czyli bezpośredni i pośredni kalorymetr. Bezpośredni kalorymetr mierzy ciepło uwalniane przez badany obiekt a pośredni mierzy ilość wdychanego tlenu i wydzielanego dwutlenku węgla. Wyniki z tych dwóch technik są porównywane do określenia bilansu energetycznego. W swoich własnych badaniach Webb też zanotował wielką różnicę między teoretyczną produkcją energii bazując na wynikach z pośredniego kalorymetra a rzeczywistą uwolnią energią z bezpośredniego kalorymetra. Różnica wynosiła pomiędzy 8% a 23%. Dodatkowo, Webb w swoich badaniach pokazał że zgubienie 1 kg tkanki tłuszczowej to nie tak jak się przyjęło 7000 kalorii. Liczby mogą się wahać od 3000 kalorii do 8000 kalorii.

Nie jestem fanem mechanicyzmu ani takiego radykalnego redukcjonizmu który zbudował fundamenty dietetyki które funkcjonują aż do dziś. Wzór BMR nie jest wiarygodnym wyznacznikiem determinującym ilość pożywienia jaką mamy konsumować by być zdrowym lub by zapewnić sobie wyniki w uprawianej dyscyplinie. Pomijana jest biochemia i jak naprawdę zachowują się składniki odżywcze w organizmie to raz. Dwa, faktem jest że jeden produkt(nie mówiąc już o całej diecie) może zadziałać znacznie inaczej na osobnika A niżeli na osobnika B. To nazywa się biochemiczna indywidualność. BMR nie ma za bardzo odniesienia do wielu przypadków z życia jak na przykład ludzi stosujących diety ketogeniczne jak i dla ludzi z syndromem odporności anabolicznej.

CDN.

W pozostałych częściach:

Kontynuacja "Spacerkiem po teoriach"

Teoria Insulinowa
Samolubny Mózg
Oszczędny Gen

Somatotypy - różnice pomiędzy ciałami

Adaptacja

Podsumowanie

1. Imura H. Understanding of Obesity Diabetes and Life Span from the Viewpoint of Evolutionary Medicine [in Japanese]
2. Gluckman P, Beedle A, Hanson M. Principles of Evolutionary Medicine. Oxford University Press
3. Biochemical Individuality Roger Williams
4. Molecular Evolution of Insulin in Non-mammalian Vertebrates. J.M. Conlon
5. Evolution of Hormone Function: Proglucagon-derived Peptides and Their Receptors
6. Threshold Distribution Hypothesis for Packet Storage of Insulin M. Grodsky
7. Evolutionary Endocrinology Richard G. Bribiescas and Michael P. Muehlenbein
8.The Myth of The calorie W. Riggins
9. Metabolically obese but normal weight (MONW) and metabolically healthy but obese (MHO) phenotypes in Koreans: characteristics and health behaviors.
10. Odporność anaboliczna - wtęp. Artur Seredziuk
11. Evolutionary Medicine and Obesity J. Baker
12. The 10,000 Year Explosion
13. Man's new best friend? A forgotten Russian experiment in fox domestication J.G. Goldman
14. Instynkt czy doświadczenie. V. Droscher
15. The Paleo Diet. L. Cordian
16. Wheat Belly W. Davis
17. Biochemia Harpera - wydanie VI
18. Thermodynamics and Living Systems: Problems and ParadigmsG. Rickey Welch

19. Isaac Asimov - A short history of bilogy

20. Frederic Holmes - Lavoisier and the Chemistry of Life: An Exploration of Scientific Creativity

21. Robert D. Purrington - Physics in the Nineteenth Century

Developmental Adaptive Responses 

in Human Body Composition

Dieta Niskowęglowodanowa vs ketogeniczna - b-oksydacja a ketogeneza

2018-08-26T08:03:00.000-07:00

Na szybko bo piszę obszerny artykuł na temat regulacji wagi ale chcę wytłumaczyć jedną rzecz którą, spotykam ostatnio często;
Coraz bardziej, popularne stają się diety z mniejszą lub też skrajnie małą ilością węglowodanów w diecie. W procesie popularyzacji tych diet powstaje wiele nie porozumień jak opinia że spalanie/utlenianie kwasów tłuszczowych to ketogeneza jak i ketogeneza jest potrzebna do spalania KT. Ketogeneza(1) jest wtedy gdy w wątrobie zachodzi wysokie utlenianie kwasów tłuszczowych z powodu głodówki, niektórych chorób jak cukrzyca czy właśnie podczas diety ketogenicznej gdzie skrajnie obniżamy ww. Podczas ketogenzy wątroba wytwarza ciała ketonowe i nie mylić z ketonami ponieważ np. fruktoza jest ketonem a nie jest ciałem ketonowym. Ciała ketonowe są później wykorzystywane jako materiał energetyczny w tkankach pozawątrobowych. Ketogeneza jest regulowana poprzez "tempo lipolizy czyli pozyskiwania kwasów tłuszczowych z tkanki tłuszczowej, aktywności palmitoilotranserazy karnitynowej I i procesowi rozdziału acetylo-CoA między szlak ketogenezy a cykl kwasu cytrynowego."(1)
Oksydacja kwasów tłuszczowych nazywa się β -oksydacją z powodu rozerwania łańcucha pomiędzy atomami α i β węgla. Oksydacja KT następuje nieustannie jedynie zmienia się jej ilość w zależności od wielu czynników. Jak i oksydacja(proces) różni się pomiędzy długością łańcuchów. Podczas obniżania (2) ww w diecie zmniejsza się oksydacja węglowodanów a zwiększa oksydacja KT jak i następuje adaptacja by bardziej sprawnie korzystać z KT jako paliwa energetycznego, to jest; wzrost tzw "glikogenu tłuszczowego" IMTG, wzrost enzymu HSL, jak i wzrost białek transportujących FAT-CD36 i carnitine-palmitoyl transferase (CPT). (2) co zachodzi bez ketozy.

Wyżej wymienione biochemiczne różnice między dietami nisko ww a dietami ketogenicznymi mam nadzieje że skłonią nie jedną osobę by przemyślała zanim wejdzie na dietę z skrajnie obniżonymi węglowodanami. Nie to że demonizuję diety ketogeniczne bo wiele o nich też piszę ale widzę rosnącą tendencje osób bez stażu którzy, z tak zwanego buta wchodzą w ketoze. Dieta ketogeniczna ma swoje plusy ale nie jest koniczna by spalać KT efektywnie. Dieta ketogeniczna może okazać się tragiczna z powodu braku adaptacji i niektóre osoby mogą nie potrzebnie zrobić tej diecie złą opinię. Pisałem o diecie ketogenicznej gdy opisywałem przypadek rodziny słynnych Petersonów - Jordana i jego córki gdzie ta dieta w ich przypadku jest konieczna dla zdrowia. Takich przypadków znalazło by się mnóstwo. Jak i znajdziemy mnóstwo dowodów na to że taki schemat dla niektórych okazał się być porażką. Zanim zdecydujecie się na jakąkolwiek dietę znajdzie dobre źródła - ponieważ nawet przed chwilą spotkałem parę artykułów które pisały że podczas spalania KT powstają ciała ketonowe lub że kwasy tłuszczowe to ketony...

Pozdrawiam

1. Biochemia Harpera
2. Re-Examining High-Fat Diets for Sports Performance: Did We Call the ‘Nail in the Coffin’ Too Soon? Louise M.

TEF- czyli termogeneza po posiłkowa. Jak to jest naprawdę? Część 4 krótkiej historii o dietetyce

2018-08-06T11:16:00.001-07:00

U ludzi, jak i u zwierząt jest tendencja że, po spożyciu posiłku występuje wzrost wydzielanego ciepła. To zjawisko jest nazywane termogenezą po posiłkową czy SDDP - swoiście dynamiczne działanie pokarmu. Wnioskuje się ogólnie że, wzrost wydzielanej energii ma mieć wpływ na całkowity dzienny wydatek energetyczny organizmu. Jeżeli poznamy taki wydatek łatwiej będzie nam wyliczyć ile mamy przyjmować energii(pożywienia) by utrzymać wagę czy ją zredukować itd itp. Taka strategia, wykorzystywania termogenezy po posiłkowej jest rzekomo czynnikiem który tak rozsławił diety proeteinowe jak Dukana czy Paleo autorstwa Cordiana(jest wiele diet Paleo. Ta Cordiana wcale nie należy do najlepszych - sprawdź moją recenzje książki diety Paleo tutaj).
Ja jednak mam na to inne spojrzenie.

Historia lubi się powtarzać. Jak kiedyś(XVIII wiek), nie wiedzieli jak wytłumaczyć takie zjawiska jak magnetyzm, ciepło itd to stworzono teorię kalorii/cieplika. Cieplik miał być swoistym płynem otaczającym każdą cząsteczkę materii i ten płyn miał być odpowiedzialny za produkcję ciepła, między innymi. Wkrótce jednak obalili tą teorię. Po czym weszły kalorymetry i starano się określić ile człowiek generuje energii. Wtedy, jak i w sumie dziś dalej się wierzy że regulacja wagi ciała determinowana jest po przez bilans energetyczny - czyli jak jemy mniej niż organizm potrzebuje to chudniemy, jak za dużo to tyjemy a jak w sam raz to utrzymujemy wagę. Właśnie? Tylko skąd mamy wiedzieć ile to w sam raz? Z tego powodu właśnie, powstały różne skróty jak; TEF, TEE i takie tam różne. Jak powstały? Ponieważ nie potrafiono określić ile tak naprawdę energii cieplnej wytwarza człowiek. Zawsze podczas badań szło coś nie tak by określić BMR/PPM czyli podstawową przemianę materii, więc wymyślano różne współczynniki by "zalepić dziury". Dziury te jak dalej możecie przeczytać, wynosiły nawet 23% - niewyjaśnionej energii. Chyba najnowszym jaki przyszło mi przeczytać jest czynnik NEAT? Co po angielsku ma znaczyć, non exercise activity thermogenesis(?). Po naszemu znaczy to; termogeneza niewynikająca z ćwiczeń.
Rozbijmy ten temat tak, by był dla wszystkich zrozumiały;

Wszystko zaczyna się od teorii wywodzącej się z filozofii mechanicyzmu. Filozofie mechanicyzmu i redukcjonizmu opisywałem w seriach artykułów o historii dietetyki. Teoria ta, nazywa się teorią bilansu energetycznego - chyba każdy ją zna ale nie każdy zna jej historię.
Już od początku naukowcy nie mogli dojść do tego, ile tak naprawdę organizm generuję energii cieplnej tak, by można było wydać jakieś zalecenia dietetyczne ile mamy "energii spożywać". Było to nie lada wyzwanie.
Dla przypomnienia fragment z poprzedniej części historii dietetyki:

"Od 1909 Atwater i Benedict zaczęli mierzyć za pomocą kalorymetra ilość emitowanego ciepła przez ludzki organizm. Wyniki jakie osiągnęli, mieściły się w granicy błędu i kaloryczność pożywienia pokrywała się emitowanym ciepłem przez ludzki organizm. Później Benedict wraz z Harrisem stworzyli wzór do obliczania BMR:

Mężczyźni 66 + [13,7 x masa ciała (kg)] + [5 x wzrost (cm)] - [6,76 x wiek (lata)]

Kobiety 655 + [9,6 x masa ciała (kg)] + [1,8 x wzrost (cm)] - [4,7 x wiek (lata)]

Jednak był on jedynie przydatny dla osób zdrowych i o normalnej wadzę. Na przykład w jednym z badań na osobach otyłych, poprawna przewidywalność wynosiła od 40% do 60%.

W 1918 roku, już wyżej wspomniany Benedict wraz z Carpenterem opublikowali wnioski ze zbioru informacji jakie udało im się zebrać na temat termogenezy po posiłkowej. Wyniki wyglądają następująco; 6% dla węglowodanów, 2% dla tłuszczy i 12% dla protein. Później w 1948 roku, Glickman wykonał serie swoich badań ale tym razem mierzyli termogeneze przez dłużej niż to było robione dotychczas - przez okres 6 godzin. Wyniki Glickmana różniły się nieco od tych Benedicta i Carpentera. Wysoko proteinowa dieta miała 17% a dieta wysoko węglowodanowa 11%. Zaś inny naukowiec Pi-Sunyer, po przez swoje prace natomiast, uważa że, dla całości diety termogeneza liczyć może mniej więcej 10%. Tacy naukowcy z dziedziny metabolizmu jak Blaxter czy Kinney w swoich badaniach wnioskowali że bardzo mało można powiedzieć wprost o termogenezie bo różni się ona znacznie od osobnika do osobnika.

Z czego składa się posiłek, jest tylko jedną z komplikacji w obliczeniu TEF. Kolejną komplikacją jest stan gdy jemy za mało lub za dużo. Dodam jeszcze że, termogeneza po posiłkowa nosiła wiele nazw; DIT - diet induced thermogenesis,a ta miała parę odmian - adaptive DIT, obligatory-DIT czy "luxuskonsumption".

Tak jak już wyżej pisałem, po przez TEF starano się bliżej określić BMR tak by móc jak najdokładniej wydać zalecenia ile pożywienia spożywać. Z tym że cała teoria bilansu energetycznego jest błędna. Stąd też, kolejne czynniki które mają na celu dokładniej determinować ile mamy spożywać energii są trudno do zaakceptowania ze względu na rozbieżność w wynikach badań naukowych. Wrócę jeszcze do tematu TEF przy okazji gdy będę omawiać TEE czyli termogeneze po treningową. W tym czynniku też zastosowano mechanicyzm i redukcjonizm w czystej postaci. Nie można określać wysiłku fizycznego tylko po przez wydatek energetyczny. Jest to wysoce niepraktyczne. Więcej o tym wkrótce.

Pozdrawiam.

Grupa Facebook

https://www.facebook.com/groups/221577675135180/

Wszytsko o NKT i cholesterolu

2018-08-04T03:06:00.002-07:00

Do napisania tego tekstu zmotywował mnie wpis na FB pewnego znajomego na temat nasyconych kwasów tłuszczowych i jego potencjalnego wpływu na zdrowie a w szczególności CVD. Aż sięgnąłem po whiskey. Ale nie z tego powodu że aż tak mnie to "ruszyło", bardziej dlatego że, miałem ochotę(jest upał), czuję że to będzie wartościowy tekst no i dlatego że alkohol chroni przed CVD:).

Nie odniosę się wprost do tekstu ponieważ, tekst od początku ma postawioną tezę i autor stara się ją bronić badaniami. Jak już pisałem nie raz; jeżeli teoria jest błędna to jej założenia też będą błędne mimo że, mogą się wydawać logiczne. Za to, przedstawię od podstaw problem i opiszę skąd wzięło się nieporozumienie te całe które, niby nadal powoduje kontrowersje. Dla mnie temat jest jasny i mam nadzieję że po tym tekście będzie i dla Ciebie jasny, Czytelniku. (Tak poza tym darzę wielką sympatią Arkadiusza i nie jest to żaden atak, wszyscy jedziemy na tym samym wózku).

Osobiście, lubię czytać historię danego problemu. Jeśli nie zrozumiesz przeszłości nie zrozumiesz na czym polega teraźniejszość. Mimo to, zazwyczaj echo od "guru" środowiska które, tworzy w danym segmencie opinię dociera z pewnym opóźnieniem do typowego Kowalskiego, kolorowych magazynów czy dietetyków bazujących tylko na tym co wyciągnęli ze szkoły(w tym przypadku). Na przykład teraz, gdy już "góra" uznała że nie ma żadnej korelacji między spożyciem NKT a CVD(1) to nadal jest to nauczane na rożnych kursach i większość dietetyków bierze to za pewnik. Temat ten (NKT-->CVD) jest dość ciekawym nawet i z historycznego punktu widzenia ponieważ, filary teorii cholesterolu od początku były słabe. Mówiąc prostym językiem; nie było żadnego solidnego naukowego dowodu na to by rzekomo cholesterol czy spożycie nasyconych kwasów tłuszczowych powodował CVD. Kto zna chociaż "troszkę" głębiej temat zna takie nazwiska jak Virchow, Anitschokov czy Keys. Ten ostatni - Ancel Keys, to niezłe ziółko. Ta osoba chyba najbardziej starała się "przepchnąć" za wszelką cenę "teorie cholesterolu". W 1954 na pierwszym w historii kongresie w sprawie chorób serca(2) przedstawił swoją teorię na temat diety i CVD ale gdy został zapytany o dowody by poprzeć swoją teorię, nie miał ani jednego dowodu. Po czym powstało słynne badanie "7 krajów". Ogólnie, jak się prześledzi historię tej teorii to materiał zebrany zadowolił bym z pewnością Tadeusza Drozdę który by przedstawił to w swoim programie "Śmiechu Warte"(Gimby nie znajo). Warto również dodać że teoria CVD i cholestrolu jest bardzo polityczna i bardzo powiązana z przemysłem farmakologicznym. Na jednym z "spotkań" ekspertów, musieli odwałać wszelkie wnioski z tego powodu że, chyba 80% panelu miało powiązania finansowe z producentami statyn.(nie ciało mi się szukać źródła ale dla chętnych; wysilę się i znajdę ;) ...wraz z danymi śmiertelności niektórych statyn jak vioxx itd. ) Dobra, przecież o polityce nie będziemy gadać.

Ogólnie skąd się wzięła nagonka na nasycone? Właśnie od Key-sa. Dokładnie od tego że, nie potrafił udowodnić że spożycie cholesterolu w diecie ma wpływ na jego poziom w krwi(co niby miało mieć znaczenie na CVD). Skoro nie cholesterol to na pewno NKT. Po czym powstało wiele nieporozumień które, odbiło się nawet w terminologii; Na przykład chylomikron jest lipoproteiną ale nikt o tym w temacie nie wspomina; VLDL również jest lipoproteiną (no popatrz) a jest nazywana triglycerolem; LDL jest tym "złym cholesterolem" a jest tak na prawdę...no zgadnij sam? Tak! Lipoproteiną tak samo jak "dobry cholesterol" - HDL. Tak samo jak cała ta "bajka" która ma niby brzmieć choroby serca, nie dotyczy serca a? Tętnicy i blokady cholesterolu wokół tętnicy. Właśnie czemu tylko tam, wokół tętnic a nie żył? To pozostaje tajemnicą. W badaniach na królikach(tak wiem...ale czytaj dalej) zamieniono miejscami tętnice z żyłami(3) co skutkowało tym że teraz żyły a nie tętnica została zapchana. Wniosek jest jasny, umiejscowienie w układzie krążenia odgrywa rolę w CVD a nie LDL. Możemy się zacząć rzucać badaniami jak małe dzieci błotem ale nie o to chyba chodzi? Arkadiusz powoływał się na badania, (nie)pominę fakt że, ctrl + c, ctrl + v prosto z biochemii Harpera w jednym momencie(tak przynajmniej mi się zdaje porównując co było napisane). Nie uważam tego podręcznika za jakieś wspaniałe źródło, jestem tam dużo ale o niczym konkretnie. Też mogę przedstawić wiele kontr-badań, Malmo, WHI, MONICA, Framingham study, Rationinig uk(wygooglować). Też interesujące jest to że powstała nawet nowa technika badania by poprzeć teorię cholesterolu; "teleoanalysis"(4) czyli mówiąc prostym językiem - wyciąganie wniosków z badania które się nie odbyło. Zostając jeszcze przy badaniach jeszcze przez chwilę może, warto wspomnieć o "japońskiej czwórce"? Po japońsku słowo cztery jak i śmierć brzmią bardzo podobnie i 4tego każdego miesiąca jest więcej zawałów niż w pozostałe dni miesiąca. Tak samo jest ogólnie z poniedziałkami - statystycznie. Więc może poniedziałki i 4 mają coś wspólnego z CVD?Można by było wiele napisać o teorii cholesterolu i CVD, uwierzcie. Jednak teraz, rozjaśnię moim zdaniem dwie fundamentalne sprawy; 1) jak zachowuje się NKT po posiłku i dlaczego nie może mieć wpływu na cholesterol 2) dokładna budowa i proces złogu, płytek miażdżycowych czy plaques, jak z(a)wał tak z(a)wał.

1)W takim razie, troszkę biochemii. Gdy zjemy nkt, wiąże się on z żółcią z jelicie. Żółć jest syntezowana w wątrobie. Po czym nkt jest wchłaniane w jelicie i pakowana jest do lipoproteiny - chylomikronu. Ta lipoproteina po przez przewód piersiowy(5) wchodzi do krwiobieg. Transport odbywa się więc bez pośrednictwa wątroby. W taki o to piękny sposób chylomikron podróżuje po organizmie "oddając" nkt gdzie jest to potrzebne aż zmniejsza rozmiar do podobnych do LDL i wtedy nazywana jest "chylomicron remnats"(resztki). Resztki są wchłaniane przez wątrobę po przez receptory LDL. Tak się dzieje nie tylko z nkt ale i z wszystkimi KT. Nie ma nic wyjątkowego w NKT. Tak więc, KT, czy NKT czy inne, nie mają bezpośredniego wpływu na LDL, nie ma połączenia między chylomikronem a LDL. Skąd więc biorą się LDL? z VLDL. Gdy VLDL "oddaje" to co transportuje(KT i cholesterol) zmniejsza się do LDL który posiada relatywnie dużo cholesterolu. VLDL jest syntezowane w wątrobie a jak wiadomo wpływ na intensywność produkcji tej lipoproteiny mają ilości węglowodanów w diecie ---> patrz proces de novo lipogenesis. Z nadmiaru ww, wątroba syntezuje KT, a jakie? NKT(no patrzcie). Te później są pakowane do VLDL i wysyłane w krwiobieg. Więc jakim cudem zmiana w diecie z NKT na nienasycone skutkuje zmniejszonym LDL?W większości badań zmiana z NKT pochodzenia zwierzęcego jest na oleje pochodzenia roślinnego. Jak wiadomo przecież, oleje roślinne posiadają stanole, taki roślinny cholesterol.(patrz na marketing margaryn "obniżających cholesterol" ;) ). Dałem mechanizm, jak ktoś chce może sobie dalej pogrzebać w temacie, ja ruszam dalej. Aha dam może jeszcze dla chętnych badania:Tutaj zbadano wpływ poszczególnych produktów wysoko NKT:(6)

"We aimed to compare changes in blood lipid profile, weight, fat distribution and metabolic markers after four weeks consumption of 50 g daily of one of three different dietary fats, extra virgin coconut oil, butter or extra virgin olive oil, in healthy men and women in the general population.These findings do not alter current dietary recommendations to reduce saturated fat intake in general but highlight the need for further elucidation of the more nuanced relationships between different dietary

fats and health."

Drugie badanie(7)

‘In a meta-analysis of over 60 trials, higher intakes of saturated fat were associated with increases in both LDL-C and high-density lipoprotein cholesterol (HDL-C) and decreases in triglyceride levels [VLDL}, for a net neutral effect on the ratio of total cholesterol to HDL cholesterol.Although saturated fats increase LDL-C, they reduce the LDL particle number. Total LDL particle number quantifies the concentration of LDL particles in various lipid subfractions and is considered a stronger indicator of CV risk than traditional lipoprotein measures.As for stearic acid, the allegedly non-cholesterol-raising fat, while it appears to lower LDL-C relative to other SFAs, one analysis concluded that it raised LDL-C, lowered HDL-C, and increased the ratio of total to HDL cholesterol in comparison with unsaturated fatty acids. And this is one of the confounders of much nutrition research—observations about a given nutrient are highly dependent on what you compare it to."

2) Hipoteza że obniżenie cholesterolu a dokładnie lipoproteiny LDL zmniejsza ryzyko na CVD nie ma odbicia w nauce. Zgony z powodu CVD są przy wysokim jak i niskim poziomie LDL. Więc może, zamiast rzucać się mięsem(jak jesteś pro NKT to mięsem lub olejem roślinnym jak jesteś anty-NKT) może ktoś poszuka odpowiedzi gdzie indzie? Są o wiele lepsze teorie które się nie chwieją jak wyżej wymieniona hipoteza a raczej są solidne stoją, mowa tutaj o "injury theory" lub "stress theory". Która opiera się na; kortyzolu, dysfunkcji HPA axis, symptomach choroby Cushinga itd. Ok, temat jest może trochę skomplikowany ale postaram się jakoś prosto to wyjaśnić; cholesterol który, wchodzi w skład(niewątpliwie) płytki miażdżycowej nie pochodzi z LDL ponieważ LDL nie może przechodzić przez ścianę śródbłonka. Pochodzą z makrofag(8). Mniej więcej proces wygląda następująco; płytka powstaje na skutek uszkodzeń w śródbłonku co jest normlanym mechanizmem naprawczym, uszkodzenie-->skrzep-->odbudowa. Patologiczna sytuacja powstaje na skutek chronicznych uszkodzeń co powoduje rozrst skrzepu. No dobra, tym tekstem raczej chciałem otworzyć dyskusję a nie ją zamknąć. Teoria LDL i CVD jest bardzo ale to bardzo chwiejna jak i w pewnym sensie śmieszna. Są lepsze teorie, bardziej naukowe i które da się wytłumaczyć przede wszystkim, więc może się na nich skupimy?

1) Cholesterol Is Not a 'Nutrient of Concern,' Report Says
2) The great cholesterol con - Kendrick Malcolm

3) Artery interposed to vein did not develop atherosclerosis and underwent atrophic remodeling in cholesterol-fed rabbits.

4) Teleoanalysis: combining data from different types of study

5) Fatty acid transport in thoracic duct PDF

6) ‘Saturated Fat and Coronary Artery Disease (CAD): It’s Complicated.’

7) Randomised trial of coconut oil, olive oil or butter on blood lipids and other cardiovascular risk factors in healthy men and women

8)Free cholesterol in atherosclerotic plaques: Where does it come from?

Grupa Facebook

Odchudzanie bez efektu yoyo

2018-08-02T08:06:00.002-07:00

Najbardziej lubię książki lub teksty które nie tylko bogacą mnie o wiedzę ale przede wszystkim zmieniają to, w jaki sposób myślę, postrzegam dany problem i dzięki którym łącze pewne fakty w całość w taki sposób w jaki nie robiłem tego dotychczas. Sam też zawsze staram się pisać takie teksty. W tym teście nie zrobię wyjątku.

Właśnie. Jak tego dokonać? By schudnąć, wyrobić sobie wymarzoną sylwetkę i już ją utrzymać? To wymaga ciężkiej pracy. Chyba Was nie zaskoczyłem? Ale najpierw, zanim zaczniemy ciężko pracować, zacznijmy mądrze pracować...i właśnie o tym chciałem napisać.

W okół odchudzania (w wielu innych wątkach również ale tutaj przede wszystkim) panuje dziwna mentalność. Mianowicie, uznaje się że, organizm jest zdolny(tak z marszu, tak od zaraz) spalać tk. tłuszczową. Dlatego też powstaje wiele nieporozumień typu; "ta dieta nie działa na mnie", "ta dieta powoduje efekt yoyo" itd itp. Przecież to dieta Nas zawodzi, no bo chyba nie my sami siebie?

Jak już kiedyś pisałem i porównywałem; czy nie trenując na co dzień, bylibyśmy zdolni do zrobienia dobrego czasu np. na dystansie...powiedzmy pięciu kilometrów? W większości przypadków było by to niemożliwe lub możliwe jednorazowo a ten jednorazowy wyczyn kosztował by organizm bardzo dużo. Nie zapominajmy, trening ma powodować że, bodziec jest konstruktywny a nie destruktywny. Można się odważyć na wysiłek niczym Fillipides i paść martwym. Maraton to ponad naturalny wysiłek i nieprzygotowanie do takiego biegu może powodować wiele szkód dla organizmu w tym hiponatremie. Więc umówmy się że, nie chodzi o, jednorazowy wyczyn tylko o coś, co jesteśmy w stanie powtórzyć.

By móc w ogóle przebiec dystans 5 kilometrów (zanim krzykniemy;skurcz, kolka, zawał!), musielibyśmy chociaż trochę potrenować. Gdy trenujemy regularnie, organizm jest w stanie zaadaptować się pod względem fizjologicznym i biochemicznym. Wyrabiane są odpowiednie mechanizmy tlenowe w środku włókien mięśniowych itd. Adaptacje do treningu jesteśmy w stanie pojąć i zaakceptować jako coś co rzeczywiście odbywa się. Trochę inaczej wygląda w przypadku zmiany sposobu odżywiania. Jak już wyżej napisałem, ogólnie uważa się że, jesteśmy w stanie z marszu być zdolni do zmian dietetycznych i oczekujemy efektów tych zmian prawię że natychmiast.

Gdy wchodzimy na "dietę" zachodzi wiele zmian w organizmie by móc zaadaptować się do nowego stylu odżywiania. Ogólnie, regulacja wagi działa to naprawdę bardzo kompleksowy proces i nie sprowadza się do jednego prostego mechanizmu (zapomnij o błędnej teorii bilansu kalorycznego) dlatego też, jedna osoba schudnie tylko dlatego że, zmieni prace na mniej stresującą a druga osoba będzie musiała szukać rozwiązania gdzie indziej. Mógłbym napisać o różnych mechanizmach, czułości lub odporności tkanek na różne hormony, deregulacji osi HPA itd ale nie chcę by ten tekst był aż tak bardzo "techniczny". Bardziej na celu mam zmianę mentalności w okół regulacji wagi ciała.

Tak więc, zamiast wchodzić po prostu na dietę redukcyjną lub się odchudzać ćwicząc musimy, bardziej starać się być zdolni spalać tłuszcz. Brzmi dziwnie, prawda? Proszę uwierzyć, piszę to z doświadczenia. Większość osób, niestety, jest zarażona sposobem myślenia który wpisuje się w filozofię mechanicyzmu i redukcjonizmu którą, opisywałem w poprzednich artykułach. W skrócie i bez wchodzenia w szczegóły; temat odchudzania po przez dietę czy wysiłek fizyczny sprowadza się(redukuje) do energetyki; jedząc mniej dostarczamy mniej energii a dodatkowo jak jeszcze ćwiczymy to to, wymusza od naszego organizmu kolejne straty energetyczne co w rezultacie skutkuje tym że, waga ciała spada. Przynajmniej w teorii."Plus i minus to jedyne co widzę". Niestety to nie jest takie proste. Jakby było, to myślę że, rozwiązanie problemu otyłości czy spełnianie marzeń o pięknej sylwetce było by w zasięgu każdego kto potrafi czytać i opanował podstawę matematyki czyli +/-.

Ale co dokładnie mam na myśli pisząc;  musimy starać się być zdolni spalać tłuszcz?
Gdybym napisał coś w stylu; "musimy bardziej zadbać o wytrzymałość fizyczną by poprawić wyniki sportowe", każdy by do pewnego stopnia zrozumiał co chcę przekazać i nie budziło by to kontrowersji. Dbając o trening wytrzymałościowy rozbudowuję mięśnie i mechanizmy wewnątrz mięśniowe, zmieniam się pod względem biochemicznym, strukturalnym jak i behawioralnym(jakby nie było). Moje mięśnie szybciej dostarczają substratów energetycznych równocześnie też szybciej pozbywając się tak zwanych niedopałków po-wysiłkowych. By taki szereg pozytywnych zmian mógł nastąpić, by poprawić "wyniki sportowe" tak by były coraz lepsze trzeba regularnie ćwiczyć. Pamiętajmy, trening to ma być konstruktywny bodziec a nie destruktywny. Dlatego też, nie wolno ćwiczyć na zabój w myśl "no pain no gain" tylko wprowadzać progresje w periodyzacji treningowej w miarę swoich możliwości.

To jest chyba naturalne że, zaczynając przygodę ze sportem nie staramy się od razu przebiec maratonu lub na siłowni, zarzucić na sztangę wszystkich talerzy, tak samo powinno być z dietą - nie wszystko na raz.

Nie jesteśmy zdolni do wykonania dystansu maratonu tak z marszu, nie trenując regularnie. Tak samo nie jesteśmy zdolni do wykorzystania diety w pełni tak po prostu wchodząc na nią.

Jak już pisałem wyżej, temat regulacji wagi jest bardzo kompleksowy i nie da się wyciągnąć jakiejś uniwersalnej reguły by każdy bez wyjątku mógł z niej skorzystać. Za zaburzeniami w kompozycji ciała(tak to nazwijmy) mogą stać różne faktory. Ale musimy obrać jakiś kierunek i scenariusz więc napiszę pod kątem ludzi mało aktywnych i początkujących którzy chcą dokonać zmian dietetycznych jak i zacząć "się ruszać", dla zdrowia i dla sylwetki. Zacznijmy od zrozumienia adaptacji.

Wytłumaczę adaptacje żywieniowa wraz z tematem adaptacji treningowej jako nośnik do zrozumienia. W adaptacji treningowej wyróżnia się 3 rodzaje adaptacji, natychmiastowa, opóźniona i kumulacyjna. W żywieniu również można taki schemat zachowań zaobserwować. Zacznijmy może od stanu spoczynku gdzie wszystkie parametry "są w normie". W przypadku wysiłku fizycznego to będzie stan "nicnierobienia" a jeżeli chodzi o żywienie to stan tzw "poposilkowy" albo miedzy po posiłkowym a stanem na czczo(długość tego stanu również zależny od adaptacji chronobiologicznej ale to inny temat). Dalej:

Natychmiastowa adaptacją w wysiłku fizycznym można nazwać stan po treningowy i efekt treningu na organizm pod względem biochemicznym i fizjologicznym. Z takich oczywistych zmian; powiększony puls, akumulacja tzw po wysiłkowych niedopałków itd; Adaptację taką można mierzyć porównując różne indykatory zmian jeżeli takie są notowane przez atletę czy trenera w zależności kto jaką dyscyplinę sportową trenuje i czy ma potrzebę zapisywania i porównania takich zmian.W żywieniu będzie to stan zaraz po posiłku, czyli efekt posiłku na organizm pod względem biochemicznym i fizjologicznym; produkcja soku żołądkowego, aktywacja enzymów trawiennych, odpowiedź hormonalna np produkcja insuliny po posiłku bogato białkowym lub węglowodanowym lub żółci na posiłek bogato tłuszczowy.

Opóźniona adaptacja w wysiłku fizycznym; z takich klasyków łatwych do skojarzenia to będą przez wszystkich uwielbiane DOMSy a z takich ogólnych to odpowiedź hormonalna na wysiłek fizyczny. Temat odpowiedzi hormonalnej opisałem w tym w tym artykule --> link.W żywieniu, może mniej transparentny wpierw i nie codzinenny przypadek, nawet troszkę skrajny ale dobrze obrazuje opóźnioną adaptacje. Jest to zrzucanie wagi przez zawodników MMA poprzez odwadnianie gdzie przez 5 dni zaczyna pić od 7,5L do 1L później do 0;“Ma to na celu przestawienie organizmu na tryb "wypłukiwania" szerzej opisywałem to tu --> linkPoprzez dostarczanie tak dużej ilości wody na początku, zawodnik rozreguluje mechanizm aldosteronu - hormonu który jest odpowiedzialny za regulacje gospodarki wodno-mineralnej.Gdy zawodnik nagle zredukuje ilość przyjmowanych płynów w środku i pod koniec tygodnia, organizm nadal będzie w trybie wypyl kiwania i częstotliwość korzystania z ubikacji nadal będzie wysoka nawet gdy nie będzie pic dużej ilości wody.”Innym opóźnionym procesem adaptacji jest np odpowiedz na zmianę żywienia z wysoko ww na niskie i wysokie T gdzie “podkręcane” są geny które są odpowiedzialne za transport i oksydacje T. Po jednym posiłku który jest pozbawiony ww raczej tego nie zanotujemy ale po pewnym czasie w zależności od indywiduum.

Kumulacyjna adaptacja w wysiłku fizycznym to zauważalne zmiany morfologiczne, funkcjonalne, strukturalne biochemiczne itd. Np wzrost objętości mięśni i kości w odpowiedzi na dany wysiłek fizyczny(jeżeli jest dobrze przeprowadzony i zachowany jest balans między pracą a odnową po pracy)W żywieniu to np zauważalna zmiana proporcji ciała(tak jak w przypadku wysiłku fizycznego) Zmiana morfologii; Można by było się dużo zmian doszukać ale najpierw należało by ustalić z jakiego stylu odżywiania startujemy.

Jak najlepiej zacząć budować organizm który jest zdolny do efektywnego spalania tłuszczu?

Dieta

Dietetycznie wybrał bym diety oparte na niskich węglowodanach. Wtedy wykonuje się taką mini keto-adaptation. Dużo zmian zachodzi w organizmie po znacznym zmniejszeniu ilości spożywanych węglowodanów, 2 z nich, zmiana proporcji glikogenu do MTG i wzrost HSL czyli tego enzymu który pozwoli Nam spalać efektywnie tłuszcz. Od razu nie jesteśmy w stanie spalać, dzieje się to dopiero po jakimś czasie a ten czas różni się od osoby do osoby. Natychmiastowym efektem zmniejszenia ilości spożywanych ww jest "zrzucenie" nadmiaru wody podskórnej bo jak wiadomo węglowodany mają duży potencjał retencyjny wody. Można też wybrać opcję gdzie nie spożywamy węglowodanów podczas pierwszej części dnia a dopiero pod wieczór, na kolację. Myślę że na początek też takie rozwiązanie jest dobre ze względu wyrabiania sobie nowych nawyków żywieniowych bo niewątpliwe jest to dla wielu przeszkodą. Iść na siłownie lub przygotować sobie dietę to pikuś, a weź to wszystko sumienie trzymaj przez miesiąc, dwa czy trzy. Zmienić nawyki to naprawdę ciężka praca. Więc nie przejmujcie się niepowodzeniem że nie możecie trzymać diety bo tak na prawdę pod względem biochemicznym czy behawioralnym nie jesteście do tego dostosowani jeszcze. Czy ktoś by się wkurzał jakby nie mógł zrobić jakiegoś dobrego wyniku w biegu średniodystansowego przedtem nie trenując nic? Było by to dziecinne, przynajmniej. Tak samo z dietą. Próbujesz, nie wychodzi to zbierasz informację; czemu co i jak nie wyszło i wyciąga się wnioski i idzie dalej. Małymi krokami, żadna dieta nie jest sztywna, trzeba czasami najpierw dostosowywać dietę pod swój przypadek, styl życia i charakter a później styl życia i charakter pod dietę. Trzeba zmieniać co można by być bliżej celu.

Wysiłek fizyczny

Jeżeli chodzi o wysiłek fizyczny zaczął bym od budowania bazy tlenowej metodą MAF - Maximum aerobic function. Jest to dobra metoda ze względu na to że ćwiczy się w miarę z małą intensywnością i nie wychodząc poza wysiłek tlenowy. Jest to ważne ponieważ dużo osób próbując robić aeroby wychodzi poza próg tlenowy i ćwiczy beztlenowo pozyskując energię z glukozy zamiast kwasów tłuszczowych. Szerzej o tym treningu tutaj:

Pierwszym terminem jaki musimy poznać jest MAF - Maximal aerobic function(3) - maksymalna funkcja/fukcjonalność tlenowa. MAF definiuje się jako najszybsze tempo w jakim może poruszać się osobnik nie wychodząc poza próg tlenowy. Wychodząc poza próg tlenowy, przestajemy czerpać energię z kwasów tłuszczowych i trenujemy bardziej beztlenowo używając innych włókien(5) które są bardziej stworzone do czerpania energii z węglowodanów. W ten sposób nie wytrenujemy dobrej bazy tlenowej, dobrych mechanizmów tlenowych włókien mięśniowych typu I i wszystkich korzyści z tym idących.

By znaleźć swój próg tlenowy wykonuje się "MAF test" wymyślony przez Phila Maffetone(6). Test składa się z dwóch części. 1)Zakłada on wykonanie wysiłku typu bieg czy jazda na rowerze w odpowiednim tętnie które, nazywane jest maximum aerobic heart rate. 2) Zanim wykonamy jednak wysiłek musimy poznać swoje odpowiednie tętno. Do tego, Maffetone opracował "formułę 180". Od 180 odejmujemy swój wiek a następnie modyfikujemy wynik przez pewne czynniki by poznać swoje idealne tętno do wykonania testu.. Zanim jednak przejdę do omawiania w pełni tej formuły jak i testu poznajmy teorię za tą filozofią.

Tętno reflektuje zapotrzebowanie organizmu na tlen. Tętno kontrolowane jest przez układ przywspółczulny który jest częścią autonomicznego układu nerwowego. Serce ma wbudowane mechanizmy które kontrolują rytm serca tak by tętno pozostawało w granicy 70-80 bpm. dla osoby dorosłej. Jednak, poprzez układ nerwowy jak i niektóre hormony tętno może się zmieniać w zależności od potrzeb organizmu w odpowiedzi na jaki bodziec zewnętrzny. Tętno może zejść nawet do 30-40 bpm a wzrosnąć do 220 bpm w odpowiedzi na intensywny wysiłek.

W latach 70 i 80 Phil Maffetone zaczął mierzyć związek między tętnem a różnymi odpowiedziami organizmu na wysiłek. Trening z różnym stopniem intensywności miał wpływ na takie aspekty jak postura czy sposób w jaki sportowiec chodził/biegał. Tendencja była jednak taka że im większa intensywność treningu tym więcej szkód dla mechanizmów ciała. Do tych szkód możemy zaliczyć stres oksydacyjny czy nierównowaga mięśniowa. Obserwując tętno i porównując je z obserwacjami przed, podczas i po wysiłku znalazł odpowiednie tętno przy którym najbardziej rozwijane są funkcje tlenowe i wyrządzając przy tym żadnych szkód. Tak właśnie powstała formuła 180 którą przedstawię poniżej.(7)

- 1 krok Odejmij swój wiek od 180
- 2 krok Modyfikuj wynik poprzez jedną z poniższych kategorii która najbardziej pasuje do Ciebie:

a) jeżeli jesteś po długiej chorobie, kontuzji lub przebywałeś/łaś przez jakiś czas w szpitalu - odejmij dodatkowe 10

b) jeżeli z powodu kontuzji czy też innego powodu, Twoja forma spadła, często chorujesz i łapie Cie przeziębienie, masz astmę lub alergie odejmij 5

c) jeżeli trenujesz regularnie i uważasz że Twoja forma jest dobra wykonaj tylko krok 1

d) jeżeli dokonujesz stałego progresu i cieszysz się dobrym zdrowiem dodaj 5

Dla przykładu; powiedzmy że wpisuję się w scenariusz d), w takim przypadku; 180 - 30 = 150, po czym dodaję 5 = 155bpm.

Gdy już mamy swoje tętno po kalkulacjach po przez formułę 180, przechodzimy do testu wysiłkowego w którym utrzymujemy tętno uzyskane z w/w wzoru. Można zacząć od dystansu 5 km lub mniej.

Starając się to wszystko jakoś podsumować; nie jesteśmy w stanie, z przysłowiowego marszu ani wykonać jakiegoś ponad przeciętnego wysiłku fizycznego jak i wejść na dietę oczekując natychmiastowych rezultatów. Powodem tego jest brak adaptacji organizmu. Jeżeli przez całe życie jedliśmy ziemniaki, chleb, kasze, makarony nie mówiąc już o przetworzonych produktach wysoko węglowodanowych, to niby jakim cudem organizm ma mieć możliwość spalać tłuszcz? Nie jesteśmy w stanie ze względu chociażby że nie mamy odpowiednią ilość enzymów by organizm mógł czerpać energię z kwasów tłuszczowych. Używając analogii po raz kolejny; tak jak podczas biegania może Nam zabraknąć tlenu jeżeli jesteśmy nie "wyrobieni" ,tak samo może organizmowi zabraknąć czegoś pod względem biochemicznym jeżeli nie "trenujemy" organizmu pod tym kątem. Mieć pretensje że przytrafił się efekt yoyo to jak mieć pretensje w takiej o to sytuacji gdzie; nie trenując i nie mając kondycji udało się Nam przebiec jakiś dystans w miarę dobrym czasie po czym mieć żal że mimo tego wyczynu nie mamy kondycji już i nie jesteśmy w stanie tego tak łatwo już powtórzyć. Wydaje się absurdalne takie podejście do sprawy a mimo to tak większość postrzega ten problem jeżeli chodzi o dietę. Nie wzięło się to znikąd. Jak już wspominałem na początku tego tekstu, już od 18 wieku wyrabiano Nam to w jaki sposób postrzegamy ludzki organizm i redukujemy wszystko do prostych wyliczeń "plus i minus kaloria". Niestety jest to bardziej skomplikowane.
Mam nadzieję że chociaż trochę rozjaśniłem temat regulacji wagi ciała i problem efektu yoyo. W przyszłych tekstach postaram się dokładniej napisać używając realnego przypadku by już nie pisać ogólnikowo a bardziej konkretnie z czego uważam wyciągnie się jeszcze więcej nauki.

Pozdrawiam.

Grupa Facebook

Dieta Paleo - L. Cordian - Recenzja

2018-07-26T02:58:00.001-07:00

(posiadam ang wersje)
Obiektywnie patrząc; książka jak najbardziej nadaje się dla kogoś kto chcę zacząć lepiej się odżywiać. Bo nie ma nic lepszego niż pozbycie się tej całej przetworzonej żywności. Nikomu to na pewno nie wyjdzie na złe. Dodatkowo, książka jest napisana w miarę prostym językiem więc łatwo się czyta.

Z drugiej jednak strony, jeżeli dietetyka jest Twoją pasją i chcesz wyciągnąć jakaś "techniczną" wiedzę to muszę ostrzec że ma sporo błędów. Zacznę od tego że jest napisana według mnie dziwnym "tonem", coś w stylu; dieta paleo jest the best a reszta diet to koszmar. Opisuje jak typowa amerykańska dieta jest uboga w jakiś składnik a zdanie później autor zapewnia że na diecie paleo nie będzie problemu z dostarczaniem tego składnika, i tak chyba ze 100 razy się powtarza. Czułem się jakbym czytał ulotkę jakiegoś wspaniałego preparatu kosmetycznego czasami po takich porównaniach a na dodatek książka obfituje w recenzje ludzi którzy stosują ta dietę.
Nie podoba mi się jak autor już od początku demonizuje inne diety typu nisko węglowodanowe wrzucając je do jednego wora. Są różne diety nisko ww, bazujące na różnych proporcjach BTW. Mimo to autor nie wspomina o tym i wyrabia a może bardziej narzuca czytelnikowi zdanie nt innych diet nisko ww używając słowa "fad" co można tłumaczyć na pseudo diete w tym wypadku. Z drugiej strony trochę rozumiem dlaczego mógłby podjąć taką taktykę demonizacji innych diet nisko ww. Temat diety w stanach zjednoczonych jest bardzo politycznym tematem. Przez lata wyrabiano amerykanom zdanie że tłuszcz jest zły i jest powodem numer 1 wszelkich chorób tzw cywilizacyjnych. Oczywiście to założenie było błędne i nie poparte żadnymi rzetelnymi badaniami. Sukces takich diet nisko ww jak na przykład Atkinsa nie obiła się bez echa politycznego. "Nagonka" na Atkinsa była dość głośna. Może autor książki chcę się przebić przez tą nagonkę ze swoimi odkryciami wybrał taką drogę żeby demonizować inne diety nisko ww a swoją stawiać tylko w dobrym świetle?
Kolejną rzeczą jest poprawność polityczna na temat tłuszczy i cholesterolu. Myślę że ten temat jest już na tyle rozjaśniony w świecie nauki że większość już wie że powiązanie między stężeniem cholesterolu a różnymi chorobami jest wysoko przesadzona.
Autor stawia na tzw TEF czyli thermogenic effect of food. Białka mają największy potencjał do zwiększania tak zwanej termogenezy po posiłkowej co w następstwie ma się przyczyniać do lepszej regulacji wagi ciała. TEF jest też nadinterpetowany i do końca nie wiadomo jakie są prawdziwe efekty tego zjawiska. Szerzej o tym piszą Tai, Riggins, Blaxter czy Kinney.
Następnie autor podaję na prawdę dziwne wyliczenia wartości odżywczych i szczerze nie wiem na czym bazuje podając je? Na przykład:
Pierś indyka ma 94% białka a jajka 34% ?!?!?!Lista jest dość długa tych produktów ale ich opracowanie % zawartości pozostawia wiele do życzenia i nie wydaje się rzetelna. Parę stron później jest opracowanie % wartości tłuszczu. Rzekomo masło ma 100% tłuszczu, śmietana 89%, sery 74% itd...
Autor stawia na owoce i warzywa. Nie ma w tym nic złego. Tylko zastanawia mnie argumentacja że nasi pra przodkowie zjadali dużo owoców i tym wypełniali zapotrzebowanie na różne makro i mikro składniki. Trudno mi w to uwierzyć ponieważ dobrze wiadomo że dzikie odpowiedniki warzyw i owoców z supermarketów w takiej postaci w jakiej występują w naturalnych warunkach klimatycznych są znacznie mniejsze i zawierają mniej wartości odżywczych. Dzisiejsze warzywa i owoce są wyselekcjonowane.
Tak jak napisałem na początku, dla osoby która chcę się zacząć lepiej odżywiać ta książka może okazać się bardzo pomocna na początek przygody z zdrowym odżywianiem. Dodatkowym plusem dla początkujących jest spora ilość przepisów.
Jeżeli jednak jesteś trenerem lub dietetykiem raczej bym odpuścił ze względu wielu błędów merytorycznych.

Grupa Facebook

Nietolerancja na węglowodany cz1.

2018-06-27T00:32:00.000-07:00

Całkiem niedawno, opisywałem przypadek Mikhailii Peterson(1) której lista dolegliwości na które cierpiała była dość długa jak i nieprzyjemna. Wymiana biodra w wieku 17 lub dawki antydepresantów w wieku 12 lat lat nie należą do przyjemnych doświadczeń. U źródeł tych dolegliwości była choroba autoimmunologiczna niewiadomego pochodzenia. Mikhaila na szczęście pozbyła się wszystkich symptomów i prowadzi dziś normalne życie. Na ratunek przyszła jej restrykcyjna dieta pozbawiona prawię całkowicie węglowodanów. Może jej nietolerancja na węglowodany była tak ekstremalna że powodowała takie schorzenia jak zapalenie stawów czy wieczne zmęczenie? Prawdopodobnie tak.

Jak tłumaczy Marek Konarzewski w swojej książce pt. "Na początku był głód"(2), historia ewolucyjna rodzaju człowieka liczy sobie około 7 milionów lat a natomiast historia rolnictwa jedynie 10 tysięcy lat. Jeżeli mielibyśmy przedstawić całą historię ewolucji człowieka na analogowym zegarze to, historia rolnictwa zaczęła się minutę przed dwunastą. Taki krótki czas nie jest w stanie przygotować nas ewolucyjnie do takiej zmiany stylu życia i odżywiania który stał się nagle bogaty w produkty zbożowe. Zmiana odżywiania miała duży wpływ na zdrowie czy chociażby budowę ciała pierwszych rolników. Dla porównania typowy łowca-zbieracz mierzył sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu a pierwsi rolnicy sto sześćdziesiąt pięć. Dodatkowo, szczątki pierwszych rolników pokazywały ślady osteoporozy, niedoborów żelaza jak i próchnicy. Te schorzenia były nieznane u przodków jak zauważa Konarzewski. Bardzo dokładnie opisywał wątek diety a zdrowia i braku próchnicy u prymitywnych ludów w porównaniu do ludności "cywilizowanej" w swoich pracach Weston Price(3).

Nietolerancja na węglowodany to według Phila Maffetone(4) główny powodów niskiej jakości życia, przyspieszonego starzenia się i chronicznych chorób. Jest to łańcuch wydarzeń który, ma swój początek od nadmiernej gromadzonej tkanki tłuszczowej, chronicznych stanów zapalnych i odporności tkanek na insulinę. W roku 1920 endokrynolog, Hans Selye(5) zaobserwował progresywną reakcje organizmu na bodźce(stresor) biochemiczne, fizyczne jak i emocjonalne. Nazwał tą obserwację - syndrom ogólnej adaptacji. Progresje można przedstawić następująco:

Minimalne dysfunkcje, często niezauważalne lub ignorowane symptomy początkowe jak zmęczenie, brak koncetracji
Nasilenie się symptomów
Choroba chroniczna

Już w latach osiemdziesiątych było wiadome że takie schorzenia jak otyłość, nadciśnienie czy wysoki cholesterol było spowodowane odpornością na insulinę(6). Wtedy też, już wspomniany wcześniej Maffetone, użył terminu "nietolerancji na węglowodany" jako powód wyżej wymienionej listy schorzeń dlatego że, większość osób u których występowały w/w schorzenia miały zaburzony metabolizm węglowodanów. Nietolerancja na węglowodany może dotknąć każdego, bez wpływu na wagę. Jeżeli osoba jednak doświadcza wzrost wagi, można powiedzieć że ma szczęście ponieważ trudno zignorować taki sygnał. Na przykład odporność insulinowa jest kojarzona z otyłością ale ta wada metaboliczna w równym stopniu dotyka osobników z normalną wagą z tą różnicą że u otyłych problem widać gołym okiem dlatego też naukowcy/media skupiają się głównie na osobnikach z otyłością mimo że osobnicy z otyłością wcale nie są w grupie z podwyższonym ryzykiem zachorowań na choroby cywilizacyjne w porównaniu do osobników z normalną wagą 'metabolically obese, but normal-weight' (MONW) lub 'metabolically healthy, but obese' (MHO).

Na jedno, media wręcz alarmują o wciąż rosnącej liczbie osób cierpiących na chroniczne zmęczenie, nerwobóle, tzw. choroby cywilizacyjne czy otyłość, z drugiej zaś strony, wciąż mało osób próbuje połączyć te wszystkie schorzenia z czymś fundamentalnym tak jak to, co na co dzień spożywamy. Nietolerancja na węglowodany powoduje wiele dysfunkcji fizjologicznych jak; zaburzenia w mitochondrium - osłabienie w produkcji energii i pracy mięśni(7), przyśpieszone starzenie się organizmu po przez stres oksydacyjny i immunologiczny(8), uszkodzenia neurologiczne które mogą prowadzić do depresji, problemy z pamięcią czy huśtawki emocjonalne(9).

W zdrowym ciele, insulina pozawala glukozie wniknąć do komórek mięśni i innych komórek poprzez specjalne receptory. Jednak że, gdy praca insuliny zostanie zaburzona a jednym z powodów może być wadliwa praca receptorów, metabolizm węglowodanów nie może przebiegać normalnie. Najczęściej to prowadzi do nadprodukcji insuliny co w późniejszych fazach prowadzi do odporności receptorów na insulinę.

Bazując na syndromie ogólnej adaptacji, w przypadku nietolerancji na węglowodany też obserwujemy trzy fazy nasilenia symptomów.

Stage 1

Birth weight < 51/2 lbs or > 9 lbs
Children taller than average for their age
Sleepiness after meals
Loss of focus after meals
Intestinal bloating after meals
Increased abdominal fat/waist size
Overfat Fatigue Hormone imbalance
Family history of CI conditions
Excess hunger
Increased craving for sweets Oxidative stress/poor immunity (associated with aging)
Hormone imbalance
Impaired glucose regulation
Sleep problems
Brain dysfunction

Poor learning
Attention disorders
Hyperactivity
Aggression, anger
Depression

Stage 2

Chronic pain
High LDL cholesterol
Low HDL cholesterol
High triglycerides
Liver dysfunction
Arthritis
Pre-hypertension/hypertension
Gout
Sleep apnea/disorders
Kidney stones
Gall stones
Obesity
Pre-diabetes
Aerobic deficiency
Osteoporosis
Hormone imbalance

Menstrual irregularities
Polycystic ovaries
Infertility
Neurodegeneration
Poor memory, cognition
Depression
Anxiety
Poor learning

Stage 3

Type 2 diabetes
Heart disease
Stroke
Alzheimer’s/dementia
Cancer

CDN

Bibliografia:

1. Artur Seredziuk - Dieta Jordana Peterson i Mikhaila Peterson

2. Marek Konarzewski - Na początku był głód

3. Weston Price - www.westonprice.org

4. Phil Maffetone - Carbohydrate intolerance and its imlication to helath and fitness

5. Szabo S, Tache Y, Somogyi A. The legacy of Hans Selye and the origins of stress research: a retrospective 75 years after his landmark brief “letter” to the editor of the journal Nature. Stress.

6. Samaras K, McElduff A, Twigg SM et al. Insulin levels in insulin resistance: phantom of the metabolic opera? Med J Aust. 2006; 185(3):159-61.

7. Ram Weiss, Andrew A Bremer, Robert H Lustig. What is metabolic syndrome, and why are children getting it?

8. Mokdad AH, Bowman BA, Ford ES, et al. The continuing epidemics of obesity and diabetes in the United States.

9. Ma L, Wang J, Li Y. Insulin resistance and cognitive dysfunction.

Grupa Facebook

Jak wyciągnąć z treningu kardio najwięcej?

2018-06-20T06:26:00.000-07:00

Większość osób (w tym też ja do pewnego czasu) źle wykonuje ale przede wszystkim źle rozumie trening kardio. Jak już mogliście przeczytać z poprzednich moich artykułów(1), to w jaki sposób postrzegamy jak organizm działa, zostało narzucone przez filozofie mechanicyzmu która definiuje człowieka jako maszynę. Tak też się tłumaczy wpływ treningu na organizm, tylko pod względem mechanicznym czyli redukuję się wszystko do energetyki. W praktyce wygląda to tak że patrzymy ile kalorii spalimy na dany trening a nie jak na prawdę organizm działał i jak zareagował na to działanie(trening).

Każdy wysiłek fizyczny powoduję odpowiedz organizmu(2). Odpowiedz zawszę będzie inna a zależy ona od rodzaju wykonywanego ćwiczenia, naszego wytrenowania, stanu zdrowia, objętości treningu, intensywności treningu itd. Warto też wspomnieć że taki sam wysiłek może mieć bardzo odmienną odpowiedz hormonalną na dwie różne osoby. Na przykład bieg o długim dystansie może powodować wyrzut adrenaliny u jednej osoby a u drugiej wyrzut insuliny(3). To jest bardzo ważna różnica w aspekcie sportowym jak i zdrowotnym. Ważną rzeczą też jest stopień wytrenowania. Osoba wytrenowana ma bardziej rozwinięte mechanizmy czerpania energii z kwasów tłuszczowych(4) i spala 3 więcej tego substratu energii niż osoba mniej wytrenowana wykonując ten sam wysiłek.

Patrząc na wykonywany wysiłek fizyczny musimy mieć na uwadze to, jaką odpowiedz trening nam daje. Jeżeli wysiłek jest zbyt słaby, nie będzie to konstruktywny bodziec. Z drugiej strony jeżeli wysiłek jest zbyt intensywny, bodziec jest destruktywny. Trudno się wbić w optimum. Poniżej postaram się kompleksowo wytłumaczyć czym jest trening kardio i jak go poprawnie wykonywać.

Pierwszym terminem jaki musimy poznać jest MAF - Maximal aerobic function(3) - maksymalna funkcja/fukcjonalność tlenowa. MAF definiuje się jako najszybsze tempo w jakim może poruszać się osobnik nie wychodząc poza próg tlenowy. Wychodząc poza próg tlenowy, przestajemy czerpać energię z kwasów tłuszczowych i trenujemy bardziej beztlenowo używając innych włókien(5) które są bardziej stworzone do czerpania energii z węglowodanów. W ten sposób nie wytrenujemy dobrej bazy tlenowej, dobrych mechanizmów tlenowych włókien mięśniowych typu I i wszystkich korzyści z tym idących.

By znaleźć swój próg tlenowy wykonuje się "MAF test" wymyślony przez Phila Maffetone(6). Test składa się z dwóch części. 1)Zakłada on wykonanie wysiłku typu bieg czy jazda na rowerze w odpowiednim tętnie które, nazywane jest maximum aerobic heart rate. 2) Zanim wykonamy jednak wysiłek musimy poznać swoje odpowiednie tętno. Do tego, Maffetone opracował "formułę 180". Od 180 odejmujemy swój wiek a następnie modyfikujemy wynik przez pewne czynniki by poznać swoje idealne tętno do wykonania testu.. Zanim jednak przejdę do omawiania w pełni tej formuły jak i testu poznajmy teorię za tą filozofią.

Tętno reflektuje zapotrzebowanie organizmu na tlen. Tętno kontrolowane jest przez układ przywspółczulny który jest częścią autonomicznego układu nerwowego. Serce ma wbudowane mechanizmy które kontrolują rytm serca tak by tętno pozostawało w granicy 70-80 bpm. dla osoby dorosłej. Jednak, poprzez układ nerwowy jak i niektóre hormony tętno może się zmieniać w zależności od potrzeb organizmu w odpowiedzi na jaki bodziec zewnętrzny. Tętno może zejść nawet do 30-40 bpm a wzrosnąć do 220 bpm w odpowiedzi na intensywny wysiłek.

W latach 70 i 80 Phil Maffetone zaczął mierzyć związek między tętnem a różnymi odpowiedziami organizmu na wysiłek. Trening z różnym stopniem intensywności miał wpływ na takie aspekty jak postura czy sposób w jaki sportowiec chodził/biegał. Tendencja była jednak taka że im większa intensywność treningu tym więcej szkód dla mechanizmów ciała. Do tych szkód możemy zaliczyć stres oksydacyjny czy nierównowaga mięśniowa. Obserwując tętno i porównując je z obserwacjami przed, podczas i po wysiłku znalazł odpowiednie tętno przy którym najbardziej rozwijane są funkcje tlenowe i wyrządzając przy tym żadnych szkód. Tak właśnie powstała formuła 180 którą przedstawię poniżej.(7)

- 1 krok Odejmij swój wiek od 180
- 2 krok Modyfikuj wynik poprzez jedną z poniższych kategorii która najbardziej pasuje do Ciebie:

a) jeżeli jesteś po długiej chorobie, kontuzji lub przebywałeś/łaś przez jakiś czas w szpitalu - odejmij dodatkowe 10

b) jeżeli z powodu kontuzji czy też innego powodu, Twoja forma spadła, często chorujesz i łapie Cie przeziębienie, masz astmę lub alergie odejmij 5

c) jeżeli trenujesz regularnie i uważasz że Twoja forma jest dobra wykonaj tylko krok 1

d) jeżeli dokonujesz stałego progresu i cieszysz się dobrym zdrowiem dodaj 5

Dla przykładu; powiedzmy że wpisuję się w scenariusz d), w takim przypadku; 180 - 30 = 150, po czym dodaję 5 = 155bpm.

Gdy już mamy swoje tętno po kalkulacjach po przez formułę 180, przechodzimy do testu wysiłkowego w którym utrzymujemy tętno uzyskane z w/w wzoru.

Teoretycznie powiedzmy że testem będzie bieg na 3 kilometry. Test powinno się wykonywać w ten sposób że liczymy czas na każdy kilometr. Przykładowo:

Czas na pierwszy kilometr: 6:05
Czas na drugi kilometr: 6:10
Czas na trzeci kilometr: 6:15

Teoretycznie czas powinien się wydłużać na każdym kilometrze. Czas który uzyskujemy podczas pierwszego testu powinien się poprawiać dość szybko.
Przypominam również że, to jest tętno 155 więc tempo biegu jest wolne więc czas ponad 6/7 min na km to coś normalnego a może być frustrujące z początku ale celem jest zbudowanie bazy tlenowej a nie bicie rekordów.

Czy ten system działa? Phil Maffetone to zasłużony trener. Był trenerem Marka Allena który 6 razy sięgnął po pierwsze miejsce w Ironman czyli najbardziej prestiżowym triatlonie na świecie. Tak, Mark używał metody MAF. Myślę że to już jest wystarczający dowód skuteczności tej metody. Jeżeli jednak nadal nie jesteście przekonani jest wiele testów na internecie. Znalazłem jeden test co jest dość dokładny wraz z analizą : LINK

Niedługo też dokonam własnego testu gdzie również postaram się trochę więcej napisać na temat mechanizmów skuteczności tej metody, jak wpływa na metabolizm substratów energii czyli spalanie węglowodanów i tłuszczy i szereg innych funkcji. Coraz bardziej przykładam uwagę na bazę tlenową i myślę że każdy kto szanuję swoje zdrowie też powinien. Negatywny wpływ niedotlenienia organizmu opisałem w ostatnim artykule, jeżeli nie czytałeś/łaś go jeszcze tutaj jest LINK.

Pozdrawiam!

Bibliografia:

1) Artur Seredziuk - Cd. krótkiej historii o dietetyce LINK

2) Artur Seredziuk - Wysiłek fizyczny a (zła)odpowiedz hormonalna LINK

3) Thomas Kurz - Science of sports training

4) Ken Hetlelid et al. - Rethinking the role of fat oxidation: substrate utilisation during high-intensity interval training in well-trained and recreationally trained runners LINK

5) Martin Picard et al. - Mitochondrial functional specialization in glycolytic and oxidative muscle fibers: tailoring the organelle for optimal function LINK

6) Phil Maffetone - What is MAF test? LINK

7) Phil Maffetone - The 180 Formula LINK

Grupa Facebook

ADS - Aerobic deficiency syndrome - Syndrom niedotlenienia organizmu

2018-06-19T02:58:00.001-07:00

Możesz mieć styl życia "kanapowca" albo preferować sportowy tryb życia lub nawet być aktywnym sportowcem a nadal cierpieć na ADS czyli syndrom niedotlenienia organizmu. ADS powstaje wtedy, gdy nasza wydolność tlenowa jest słabo rozwinięta by poradzić sobie z obecnymi wymaganiami naszego trybu życia. W takim wypadku, podczas wykonywania jakiegoś wysiłku organizm bardziej bazuje na beztlenowym systemie. Mało tego, jeżeli jesteś bardzo aktywny ADS może przyczynić się do spadku formy, braku wytrzymałości, szybkiego zmęczenia i przetrenowania.

Jednym z najczęstszych symptomów jest chroniczne zmęczenie organizmu. Nie tylko podczas wykonywania wysiłku ale ogólnie, w życiu. Słabo rozwinięta wydolność tlenowa równa się niskie spalanie kwasów tłuszczowych jako źródło energii.

Kolejnym symptomem związanym z ADS jest zwiększony procent tkanki tłuszczowej. Zmęczenie prowadzi do redukcji procesów spalania tkanki tłuszczowej, w takim wypadku więcej lipidów cyrklujących w krwiobiegu trafia do tk. tłuszczowej jako zapas.

Słabo rozwiniete mechanizmy tlenowe mięśni oznaczają że mechanizmy beztlenowe ciężej pracują. Może to powodować zwiększony rytm serca i zwiększony poziom hormonu stresu - kortyzolu. Zwiększony kortyzol może dalej ciągnąć za sobą konsekwencje mieszając w poziomie innych hormonów jak; testosteron u mężczyzn czy estrogen u kobiet

Odżywianie ma również wpływ na ADS w szczególności gdy nasza dieta składa się z dużej ilości prostych węglowodanów a małych ilości tłuszczy. Inne aspekty odżywcze które mogą mieć wpływ na ADS to mała ilość witaminy D, żelaza czy też innych mikroelementów.

Na podstawie artukułu:

https://philmaffetone.com/the-new-aerobic-revolution/

Mój komentarz:

Mam nadzieję, że spodobał Wam się ten prosty artykuł i otworzył co poniektórym oczy na zwracanie uwagi na wydolność tlenową i jaką może odgrywać rolę w życiu codziennym, nie tylko w wysiłku fizycznym. Wierzę w to co jest napisane w tym artykule mimo że nie jest poparty jakąkolwiek bibliografią. Mam zaufanie do Phila Maffetone. Już tak długo siedzi w temacie że nie musi dawać linków do badań pod każdym słowem w swoich artykułach.
Osobiście nigdy nie przepadałem za wysiłkiem tlenowym, zawsze preferowałem szybkie i eksplozywne ćwiczenia. Biegać? po 5 minutach mi się nudzi i mam dość. Jednak mam teraz taką sytuację życiową/zdrowotną że muszę zadbać o wydolność tlenową. Od dłuższego czasu mam depresję, stany lękowe, chroniczne zmęczenie itd. Zauważyłem też już jakiś czas temu że mam nieregularny oddech. Tak więc, niedługo wprowadzam jakiś cykl który będzie miał na celu zbudowac mi solidną bazę tlenową i mam nadzieję że poczuję ogólnie lepiej.
Z tego względu że bazowałem edukację na takich ludziach a nie innych byłem zawszę nastawiony anty do biegania i wysiłków tlenowych ale dziś już widzę że popełniłem błąd i gdzieś się odnalazłem sens. Nadal uważam że wysiłek bardziej intensywny jest lepszy do budowania wydolności i spalania tkanki tłuszczowej ale bez odpowiedniej bazy tlenowej i wyrobionych mechanizmów czerpania energii z kwasów tłuszczowych, intensywny trening może być bardziej destruktywny niż pomocny.

Grupa Facebook

BMR/PPM - czy jest wiarygodny? Cd. Krótkiej historii o dietetyce cz. 3

2018-06-18T09:59:00.002-07:00

Skrót BMR to Basal metabolic rate czyli podstawowa przemiana materii organizmu człowieka. BMR można uzyskać po przez wzór stworzony w 1919 roku przez Harrisa i Benedicta. Wzór ten jest niezbędny do obliczenia swojego zapotrzebowania dziennego na kalorie do podtrzymania podstawowych funkcji organizmu(1). Od tego wzoru też zaczyna się przygodę z dietą by mieć chociaż jakąś minimalną orientację ile energii z pożywienia mamy konsumować. Wiele stron oferuje różne kalkulatory opierające się głównie na wzorze Harissa i Benedicta ale są też i inne wzory, jak na przykład wzór Katch-McArdle. Różnice między wzorami zazwyczaj różnią się tym, że dodajemy do wzoru czynniki(zapisane w liczbach) w zależności od stylu życia czy też intensywności wysiłku.

Mało kto jednak zdaje sobie sprawę na czym bazuje BMR i na jakich naukowych podstawach był on opracowany. Okazuję się, śledząc historię dietetyki że już od samego początku wszelkie wyliczenia BMR były mocno ograniczone i dawały niewiarygodne wyniki. Prześledźmy zatem wpierw chronologię zdarzeń które doprowadziły do powstania BMR jednocześnie nie wgłębiając się za bardzo ponieważ historia dietetyki jest na prawdę obszernym tematem.

Dobrym punktem by zacząć historię BMR, jest przedstawienie wątku jak zaczęła się naukowa przygoda pomiaru energii jaką emitują żywe organizmy. Tak na marginesie potraktuję ten wpis jako kontynuację poprzednich części na temat historii dietetyki. Część pierwsza i Część druga

Najpierw żeby cokolwiek zrozumieć musimy wiedzieć co to jest Mechanicyzm:

Mechanicyzm to filozofia nauki która, zakłada że cała natura, w tym też ludzki organizm działa jak mechanizm i wszystkie działania można wytłumaczyć według mechaniki klasycznej. W XVII wieku mechanicyzm opanował wszystkie dziedziny nauki i zmienił w jaki sposób postrzegamy świat natury(do dziś) a nawet wszechświat.

Ważną osobą w umacnianiu pozycji mechanicyzmu w świecie nauki był francuski chemik Antoine Laurent Lavoisier(2). Był on twórcą teorii spalania. Według tej teorii, spalanie to chemiczny proces połączenia płonącego materiału z tlenem zawartym w powietrzu. Zasady "nowej chemii" według Lavoisiera miała takie same zastosowanie dla żywych organizmów jak dla martwych obiektów. Gdy zapalimy świeczkę i umieścimy ją w zamkniętym naczyniu w takim jak na przykład szklany słoik, po pewnym czasie, z powodu barku tlenu który jest niezbędny do spalania, ogień zgaśnie. Tak samo stanie się gdy pod takim zamkniętym naczyniem umieścimy żywy organizm jak mysz. Po pewnym czasie mysz umrze z powodu braku tlenu który jest niezbędny do procesu życia. W taki właśnie sposób rozumiano sposób spalania/czerpania energii w żywych organizmach. Lavoisiera użył po raz pierwszy słowo kaloria(3). Słowo calorique czyli kaloria ( Jędrzej Śniadecki, polski lekarz wprowadził termin "cieplik" zanim w Polsce użyto słowa kaloria) miało oznaczać płyn niewiadomego pochodzenia który otaczał wszystkie cząsteczki materii w żywym organizmie. Ten płyn niewiadomego pochodzenia miał być odpowiedzialny za produkcje ciepła. Mało tego, Lavoisier umieścił cieplika na tablica pierwiastków. W tamtym okresie terminem niewiadomego płynu o nie znanym pochodzeniu określano takie, jeszcze wtedy nie wyjaśnione do końca zjawiska jak ciepło, światło i magnetyzm. Mocnym głosem w szerzeniu teorii o mistycznych płynach był Pierre Simon de Laplace który, współpracował z Lavoisier.

Według naukowców można było wpierw teoretycznie wyliczyć ile żywy organizm będzie wstanie stopić lodu w kolorymetrze a potem potwierdzić to po przez eksperyment.

By udowodnić swoją tezę, umieścili świnkę morską w kalorymetrze na dziesięć godzin(4).

W tamtych czasach mocno wierzono że wszystkie fizjologiczne mechanizmy w żywym organizmie da się odtworzyć w laboratorium.

Mężczyźni 66 + [13,7 x masa ciała (kg)] + [5 x wzrost (cm)] - [6,76 x wiek (lata)]

Kobiety 655 + [9,6 x masa ciała (kg)] + [1,8 x wzrost (cm)] - [4,7 x wiek (lata)]

Jednak był on jedynie przydatny dla osób zdrowych i o normalnej wadzę. Na przykład w jednym z badań na osobach otyłych, poprawna przewidywalność wynosiła od 40% do 60%.

Bibliografia:

1. BMR - jak obliczyć obliczyć zapotrzebowanie kaloryczne? LINK

2. Isaac Asimov - A short history of bilogy

3. Frederic Lawrence Holmes - Lavoisier and the Chemistry of Life: An Exploration of Scientific Creativity

4. Robert D. Purrington - Physics in the Nineteenth Century

5. William Riggins - The myth of the calorie

Grupa Facebook

Fit ale niezdrowy?

2018-06-17T04:14:00.000-07:00

Bycie wysportowanym a bycie zdrowym to są dwa różne terminy. Słowo "wysportowany" można zdefiniować jako zdolność wykonania danego wysiłku a słowem "zdrowy" można określić stan zdrowia gdzie wszystkie fizjologiczne systemy pracują w harmonii. Mimo to, niejedna osoba myśli, że bycie wysportowanym(lub jak to się teraz popularyzuje - bycie fit) idzie w parze z byciem zdrowym. Nic bardziej mylnego. Często osoby wysportowane, trenujące rekreacyjnie czy może profesjonalnie nie cieszą dobrym stanem zdrowia. (Należy tutaj lekko sprostować. W tym materiale omawiamy wpływ wysiłku i sportowego/aktywnego trybu życia na zdrowie) Ogólnie, zły stan zdrowia u osób wysportowanych nazywa się: Syndrom przetrenowania. Powodem tego syndromu może być zbyt duża intensywność treningów jak i nieodpowiednia dieta składająca się z przetworzonych produktów węglowodanowych. Oba te faktory wywołują nadmierną reakcje w układzie współczulnym po przez oś podwzgórza-przysadki-nadnerczy. Efektami takiej nadmiernej reakcji jest nadprodukcja wolnych rodników, stany zapalne jak i nierównowagę w spalaniu substratów energetycznych gdzie, organizm sięga bardziej w stronę węglowodanów niżeli tłuszczy.

Osoba wysportowana powinna być zdrowa a wysiłek fizyczny jak i dieta nie powinna doprowadzać do destruktywnego stanu zdrowia.

Słaby stan zdrowia u osób wysportowanych jest obserwowany przede wszystkim u tych, którzy chcą osiągnąć postęp za wszelką cenę i trenują poza granicę swoich możliwości do tego stopnia z którym organizm nie może sobie poradzić. Jest to typowa mentalność "no pain no gain". Takie podejście może prowadzić do różnych kontuzji i dysfunkcji nerwowo-mięśniowych, biochemicznych i immunologicznych dysfunkcji, emocjonalnych i psychicznych dysfunkcji(np. depresja).

Mechanizmy które mogą doprowadzić do tych dysfunkcji mogą się różnić w zależności od wykonywanej dyscypliny, poziomu wytrenowania(początkujący, rekreacyjnie,profesjonalnie) , wieku czy płci. Poniżej rozpiska symptomów występujących przy syndromie przetrenowania:

Fizyczne

obniżona wydajność w wykonywanej dyscyplinie
bóle mięśniowe i zmęczenie mięśniowe
wieczne zmęczenie
bradykardia - stan, kiedy częstość akcji serca wynosi poniżej 60
astma
niski poziom żelaza bez anemii
choroby tarczycy

Biochemiczne

stress oksydacyjny
infekcje
niedożywienie
hormonalna nierównowaga
obniżony poziom glikogenu

Psychiczne/emocjonalne

jedzenie kompulsywne
depresja
insomnia
wahania nastroju
brak motywacji
brak koncetracji
napady lęku

Dzisiejsze nawyki żywieniowe oparte są na przetworzonych produktach spożywczych wysokich w węglowodany proste. Wielu sportowców uważa(błędnie) że są one(węglowodany) konieczne do polepszenia swoich wyników w wykonywanej dyscyplinie sportu. Niestety, takie podejście nie prowadzi ani do lepszych osiągnięć ani do lepszego stanu zdrowia. Węglowodany proste, i to nie ważne czy w formie cukru(sacharozy) czy przetworzonej mąki, przyczyniają się do zmniejszenia oksydacji kwasów tłuszczowych i zwiększenia stanów zapalnych i zwiększonej produkcji wolnych rodników. Takie podejście w dalszej perspektywie może prowadzić do hyperinsulinemii i chronicznych stanów zapalnych.

Stany zapalne, z drugiej strony, są normalną odpowiedzią organizmu na wysiłek fizyczny która pomaga w odnowie i adaptacji. Jednak że, gdy objętość lub/i intensywność treningu jest zbyt wysoka i dodatkowo dieta bogata jest w wysoko przetworzone produkty węglowodanowe może to prowadzić chronicznych stanów zapalnych.

Na podstawie:

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4882373/

Mój komentarz

Periodyzacja treningowa zakłada projektowanie treningu tak by efekt wysiłku fizycznego nie nakładał się na siebie pozwalając organizmowi na pełną adaptację. Wysoka intensywność treningu jest ważna i może ona prowadzić do szybkiego podniesienia wydolności fizycznej. Jednak okres w którym decydujemy się podnieść intensywność musi być najpierw zbudowany na solidnej bazie treningu objętościowego. To pozwoli, by bodziec jakim jest w tym przypadku wysoka intensywność nie będzie destruktywny. W innym przypadku możemy nabawić się syndromu przetrenowania a jak wyżej wymieniłem, lista symptomów tego syndromu jest długa i żaden z nich nie należy do przyjemnych. Proszę uwierzyć, nie ma nic gorszego niż stracenie zapału i chęci do rzeczy które nam przez długi okres życia sprawiały przyjemność.

Wiele osób nadal nie jest świadoma jak poprawnie trenować lub się odżywiać tak by zaliczać progres bez naruszania zdrowia. Jeżeli zależy nam, by w wieku średnim(nie mówiąc już na starość) cieszyć się zdrowiem, musimy zadbać i stawać się bardziej świadomi sygnałów jakie daje nam organizm w szczególności odczucia dyskomfortu. Małe dyskomforty mogą urosnąć w większy problem po jakimś czasie niczym smok w bajce Jacka Kenta.

Ciężko jest dla siebie znaleźć poprawny plan który będzie działał i dawał stałe lepsze wyniki. W szczególności gdy nie jesteśmy pod opieką kogoś kto jest wyszkolony i kto rozumie co to jest indywidualność. Jeszcze ciężej jest gdy trenujemy w grupie w której większość osób według nas samych dokonuje szybszego i lepszego postępu w danej dyscyplinie niż my. To może być frustrujące bez odpowiedniego dystansu i podejścia. Właśnie wtedy(i nie tylko wtedy) jesteśmy skłonni do podejmowania radykalnych decyzji takich jak; "mordercze" treningi, przeładowane diety pod względem ilościowym z złą kompozycją makroskładników i mało jakościowymi produktami. Dobrym przykładem jest tutaj tak zwane zalewanie przy próbie zwiększenia masy, ten przypadek opisałem dokładnie tutaj: LINK.

Na pewno wrócę do opisywania przetrenowania ale już może bardziej w konkretnych przypadkach. Temat ten zainspirował mnie do rozpoczęcia pisania na temat ogólnego przemęczenia. Będę ten wątek analizował na podstawię syndromu przetrenowania a tekst, już mogę zdradzić, nazwę: "Przetrenowani życiem".Mam nadzieję że ten wpis choć trochę skłonił do przemyśleń nad sobą i swoim zdrowiem.

Grupa Facebook

Czym jest "zalewanie"?

2018-06-17T00:37:00.000-07:00

Zalewanie to jest dość specyficzne słowo. Jest to opis konkretnej sytuacji gdzie przy próbie zwiększaniu objętości mięśni niekorzystnie następuje zmiana kompozycji ciała względem oczekiwanego celu i wizji. Zwiększa się procent wody podskórnej jak i tkanki tłuszczowej.

Nie oszukujmy się, większość osób które trenuje po prostu chce lepiej wyglądać a nie ma "wyczynowych" aspiracji. Mimo to przeciętny człowiek niepotrzebnie i nieumiejętnie spogląda na sposoby używane przez profesjonalistów a konsekwencją takiego ślepego podążania jest właśnie zalewanie ciała.

A co mam na myśli mówiąc ślepe podążanie? Dokładnie mówiąc, chodzi o periodyzacje treningową i dietetyczną która ma celu przygotować np, atletę do startu w zawodach w jakimś limicie wagowym. W sumie ten przykład ma mało wspólnego z estetyką w którą większość dziś mierzy ale np kulturysta który przygotowuję się do pokazów ma to na względzie(estetykę)

Zawodnik trenujący chociażby zapasy jak i kulturysta manipuluje wagą i ta waga może się znacznie różnić miedzy okresem przygotowawczym a startowym.

To właśnie zjawisko jest ślepo powtarzane. Taki schemat jakim jest robienie "masy" i drastyczne zbijanie wagi jest zbędny dla przeciętnej osoby która ma celu poprawę swojej sylwetki.

Zmiany wagi i kompozycji ciała u zawodników, czy ze względów estetycznych czy limitów wagowych by zmieścić się w danej kategorii nie jest zalewaniem a raczej balansowaniem między wagą w okresie przygotowawczym a wagą w okresie startowym które są ustalone i kontrolowane w obu okresach. Zalewanie jest gdy wychodzimy poza ustalona wagę lub poza, co uważamy za normalną wagę/kompozycje ciała. Jeżeli nie masz takiego trybu i nie masz wyczutych wag nie możesz się porównywać do tych co robią tak regularnie a przede wszystkim sukcesywnie. To nie jest po prostu; "najpierw masa, później rzeźba" w żadnym wypadku.

Mimo to trzeba mieć jakąś periodyzacje i wiedzieć kiedy podkręcić śrubę a kiedy poluzować ale to temat na inną porę.

Jak widzę, na przykład dzienniki lub "plany" na "masę" to są po prostu przeładowane pod względem dietetycznym.

Zalewanie z biochemicznego punktu widzenia to nic innego jak tycie. Retencja wody, wzmożona lipogeneza i odporność na insulinę. Z powodu zbyt dużej ilości pożywienia komórki zamykają się na sygnalizację insulinową i powstaje niekorzystna zmiana metaboliczna. Omówię to też przy okazji innego materiału bardziej konkretnie. Ogólnie mówiąc, jeżeli kogoś "zalewa" czyli nasza waga jak i nasza kompozycja ciała wychodzi poza normę w stronę negatywną czyli przeciwną do zamierzonego celu to robimy coś źle, wykonujemy nieświadomy sabotaż sami sobie. Ponieważ gdy zalewa składniki odżywcze nie idą do mięśni bo ich komórki już są zablokowane. No chyba że liczy się ilość a nie jakość i krótko terminowy sukces, wtedy nie mogę nic podpowiedzieć ponieważ gdy będzie nas cieszyć że objętość "mięśni" rośnie a nie przeanalizujemy skąd wzrost objętości tak naprawdę jest(a będzie to woda i tłuszcz a mało mięsni) to po pewnym czasie może to wydostać się spoza kontroli i roztyjemy się niewyobrażalnie a proces odwracania tego zjawiska może być niezwykle trudny pod względem metabolicznym jak i psychologicznym. Jeżeli zależy nam na stabilizacji sylwetki i jakości powinniśmy jednak obrać inną drogę niż tzw agresywna masa czyli ładowanie dużej ilości pożywienia by zwiększyć masę miesniową a później cięcie czyli zbijanie wagi różnymi sposobami.

Nie będziesz najlepszy we wszystkim, nie będziesz mistrzem świata, sam bym chciał odnieść sukces w wielu dziedzinach bo taka ambicja jest w nas. Nie wszyscy są w stanie tak manipulować wagą i kompozycją ciała tak drastycznie jak robią to niektórzy, zaakceptuj to. Są inne sposoby na lepszą sylwetkę, jest ich mnóstwo. Najpierw musisz realnie spojrzeć na swoją sytuacje życiową i na swój metaboliczny potencjał by wiedzieć jakie kroki podjąć by być bliżej celu. Nie jesteśmy robotami i nie jesteśmy ulepieni z tej samej gliny więc jak np. masz już zawyżony % wody podskórnej jak i % tk. tłuszczowej nie jest dobrym pomysłem by dalej budować "masę" typowymi sposobami i ratować cardio po siłowni i innymi dziwnymi sposobami. Nie będę dawać teraz jakiś rad bo mogę gadać bez końca, potrzebny mi jest konkretny przypadek by podać odpowiednie kroki.

Omówiliśmy genezę(prawdopodobną) skąd wzięła się strategia najpierw masa później rzeźba którą się kieruje większość z nas, nie jest ona ani poprawna ani błędna, po prostu nie jest dla wszystkich.

Omówienie jej moim zdaniem jest ważne bo stąd też bierze się zalewanie ponieważ każdy szuka jakiejś strategii, a taka strategia jest mainstreamowa czyli tego głównego nurtu i każdy bierze to za pewnik. Takie podejście nie jest poprawne by patrzeć na innych lub na to co wszyscy robią, są inne sposoby i trzeba realnie patrzeć na siebie.

Grupa Facebook

Dieta Jordana Peterson i Mikhaila Peterson

2018-06-11T06:08:00.000-07:00

Jeżeli nie kojarzycie Jordana Petersona to jest on słynnym profesem psychologii który wykłada na uniwersytecie w Toronto. Jest autorem książek, w tym całkiem niedawno wydanej "12 Rules for life - an antidote to chaos" która stała się międzynarodowym bestsellerem. Najbardziej jednak jest znany z walki z wyznawcami marksizmu czy z radykalnymi przedstawicielami lewicy.
Nie będę jednak pisać o psychologii, destruktywnych ideologiach czy filozofii życia, przedstawię natomiast z jakimi problemami zdrowotnymi musieli się zmagać Jordan Peterson i jego córka Mikhaila i jak wyleczyli się za pomocą diety.

Mikhaila od swoich najmłodszych lat zmagała się z młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów. Była też pierwszym dzieckiem w Kanadzie któremu podano Enbrel, lek immunosupresyjny.
W wieku 12 lat przyjmowała leki antydepresyjne z grupy SSRI a w wieku 17 lat z powodu zapalenia stawów miała wymienione biodro i kostkę. Cierpiała na ekstremalne zmęczenie i nie potrafiła funkcjonować na co dzień bez leku pobudzającego Adderal również stosowanego przy ADHD. Do tych wszystkich symptomów które jak już można sobie wyobrazić, nie były przyjemne dodajmy jeszcze problemy ze skórą.

Jordan Peterson był mniej ekstremalnym przypadkiem bez wątpienia niż jego córka. Jordan przede wszystkim cierpiał na głęboką depresje. Do listy schorzeń na które cierpiał Jordan dochodzą; choroba refluksowa przełyku, zapalenie dziąseł, nadwaga i chroniczne zmęczenie.

Mikhaila zaczęła eksperymentować z dietą w maju roku 2015. Najpierw całkowicie z diety wyrzuciła gluten by sprawdzić czy taka strategia żywieniowa pomoże polepszyć stan jej skóry który wciąż się pogarszał. Odcięcie od glutenu pomogło ale niewystarczająco. Kolejnym krokiem była dieta eliminacyjna którą zaczęła w wrześniu 2015 roku. Tym razem już z lepszymi rezultatami. Po jedynie 3 tygodniach problemy ze stawami i skórą odeszły a po 3 miesiącach depresja jak i wieczne zmęczenie nie były już problemem.
Po sukcesie po przez zmianę sposobu odżywiania, Mikhaila namówiła swojego ojca Jordana by podjął takie same kroki. W jego przypadku ta strategia również zadziała na pozbycie się większości problemów.

Wszystkie problemy miały związek z dietą i nic(nawet leki) nie było tak pomocne jak jej zmiana.
Dieta która pomogła w obu przypadkach to była dieta bardzo nisko węglowodanowa a nawet w początkowych fazach zero węglowodanowa. Z wywiadu który udzielił Jordan Peterson dla Joe Rogana można się dowiedzieć że Mikhaila przez pierwsze 3 miesiące nie jadła nic innego niż brokuły i mięso z kurczaka.

Poniżej przedstawię bezpieczną listę produktów która pomogła w obu przypadkach odzyskać zdrowie;

Mięsa:

Indyk
Wołowina
Kurczak
Baranina
Kaczka
Dziczyzna
Łosoś
Tuńczyk(sprawdz jakość)

Warzywa:

Sałata
Ogórek
Szpinak
Brokuły
Kalafior
Słodki ziemniak
Burak
Rukola

Tutaj można zobaczyć pełną listę dozwolonych jak i zakazanych produktów LINK

Link do bloga Mikhailii pt, Don't eat that LINK

Obecnie Jordan z powodu napadów lęku jest na diecie Zero Carb czyli diecie pozbawionej całkowicie węglowodanów, spożywa tylko i wyłącznie mięso.

Jordan’s Zero-Carb Update:Anyway, like I said last week, Dad started the carnivore diet. I told him I thought it could take up to month for the doom-y mornings to get better. I don’t say “doom-y” lightly. I mean waking up and having all your worries flood in plus more, feeling overwhelmed, wanting to hide your head under the covers and go back to sleep. This doesn’t even describe it well enough. doom-y like there’s something deeply wrong and there’s no way to fix it.
For those of you who don’t know, Dad and I had extremely severe depression/anxiety. We managed to get most of it under control with the extremely strict original diet. No cheating. AT ALL. I would say it worked better for me than for dad mood-wise. It fixed his autoimmune symptoms, he lost 50 pounds, got rid of his snoring and GERD, so it helped, but it wasn’t good enough to completely remove the anxiety-ridden mornings. And anxiety-ridden is putting it mildly. He was experiencing a doom-y feeling in the mornings that would slowly fade by the evenings. No way to live really.)
Anywa,y he went from eating meat and greens to only eating meat and felt better in TWO days. TWO. DAYS.
What’s only eating meat mean? It means chicken, beef, salt, and water or sparkling water. That’s it. I stick to beef because I think it makes me feel better, but he’s doing chicken too.
Now he’s not all the way better. He’s waking up doom free, at about a 7/10 according to him. But that’s an incredible improvement. Doom is not a nice feeling to wake up to. And it’s only been eleven days. He saw improved in 2. Even I’m surprised at how fast it was. I’m assuming it was this quick because he had already cut 99% of the problem foods.
He’s shocked. He keeps saying, “Can that REALLY have been carbs? Like.. REALLY?” And yep folks, somehow it’s the carbs. So that’s fantastic news. I’m over the moon. He did improve mentally with the old diet. He went off meds, and stopped napping, and is much clearer in his thinking. But the anxiety didn’t go away. It’s been so stressful watching him improve physically but not all the way mentally for the last 3 years. Plus then he shot to fame and there’s been extra stress so it’s been hard to tell what’s life and what’s diet. Turns out the anxiety was diet! So that’s great.

http://mikhailapeterson.com/2018/04/19/april-19-2018-jordan-petersons-carnivore-diet-and-update/

Gdy tylko pojawią się jakieś updaty na blogu na temat Jordana przetłumaczę je.

Pozdrawiam.

Grupa Facebook

Krótka historia dietetyki cz. 2

2018-06-08T03:56:00.002-07:00

Jest to kontynuacja pierwszej części.

Jak już wspomniałem w pierwszej części, większość dzisiejszych fundamentalnych zaleceń w dietetyce jak i nauce o wysiłku fizycznym oparta jest na filozofii mechanicyzmu. Niestety po przez taki właśnie mechaniczny pryzmat prowadzona jest wciąż edukacja i większość osób jest "zarażona" takim myśleniem.
Epoka oświecenia była epoką wielu nowych odkryć na temat jak funkcjonuje ludzki organizm. Ważnym odkryciem które umocniło pozycje mechanicyzmu było poznanie w jaki sposób działa serce i krwiobieg. Było to ważne z tego też względu że pierwszy raz użyto matematyki w biologii by obliczyć ilość krwi pompowanej przez serce. Dokonał tego angielski anatom William Harvey. Od tego odkrycia świat nauki został podzielony na tych którzy uważali że, ludzki organizm i wszystkie istoty żywe rządzą się innymi prawami od rzeczy materialnych(witalizm) i na tych którzy uważali że wszystkie prawa w naturze można zredukować do klasycznej mechaniki(mechanicyzm). Wyznawcy mechanicyzmu zaczęli porównywać ludzki organizm do maszyn. Na przykład serce było pompą a krew po prostu płynem.
Julien Offray de La Mettrie był XVIII wiecznym filozofem. Był również jednym z pierwszych francuskich materialistów. Z powodu głoszenia materializmu musiał uciekać z Francji do Holandii a później osiedlił się na Prusach gdzie w wieku 41 lat zmarł. La Mettrie głównie zasłyną z swojej pracy pod tytułem "L'homme machine" co w przetłumaczeniu znaczy człowiek-maszyna. Francuski filozof uważał że człowiek jest niczym innym niż zlepkiem materii która działa jak maszyna. Porównywał ludzki organizm do zestawu sprężyn które współgrają ze sobą, jak i widział duszę jako główną sprężynę która wywiera wpływ na inne sprężyny. Sprężyna duszy została stworzona pierwsza a inne są jej produktem. La Mettrie był zafascynowany pracami swojego rodaka Jacques de Vaucanson.
Był to francuski wynalazca który tworzył maszyny wykonujące samoczynnie różne czynności. Stworzył między innymi słynną maszynę "Digesting Duck" - kaczka zdolna do trawienia. Kaczka była jednak zdolna jedynie do jedzenia ziaren ale żaden proces trawienia nie zachodził w maszynie. Vaucanson miał nadzieje że przyjdzie taki dzień gdzie jego maszyna będzie zdolna do trawienia. Taką maszynę stworzył w czasach współczesnych Dr. Stuart Wilkinson i nazwał ją "Gastrobot". Maszyna wykorzystywała energię z procesu trawienia do ruchu. Była jednak bardzo niewydajna, 18 godzin ładowania zasilało maszynę na jedynie 15 minut pracy.

Kolejną ważną osobą w umacnianiu pozycji mechanicyzmu w świecie nauki był francuski chemik Antoine Laurent Lavoisier. Był on twórcą teorii spalania. Według tej teorii, spalanie to chemiczny proces połączenia płonącego materiału z tlenem zawartym w powietrzu. Zasady "nowej chemii" według Lavoisiera miała takie same zastosowanie dla żywych organizmów jak dla martwych obiektów. Gdy zapalimy świeczkę i umieścimy ją w zamkniętym naczyniu w takim jak na przykład szklany słoik, po pewnym czasie, z powodu barku tlenu który jest niezbędny do spalania, ogień zgaśnie. Tak samo stanie się gdy pod takim zamkniętym naczyniem umieścimy żywy organizm jak mysz. Po pewnym czasie mysz umrze z powodu braku tlenu który jest niezbędny do procesu życia. W taki właśnie sposób rozumiano sposób spalania/czerpania energii w żywych organizmach. Lavoisiera użył po raz pierwszy słowo kaloria. Słowo calorique czyli kaloria miało oznaczać płyn niewiadomego pochodzenia który otaczał wszystkie cząsteczki materii w żywym organizmie. Ten płyn niewiadomego pochodzenia miał być odpowiedzialny za produkcje ciepła.
Taki tok myślenia wyśmienicie przedstawia infografika wykonana przez fizyka Fritza Khana:

CDN.

Grupa Facebook

Kardio po treningu z żelastwem

2018-06-07T06:50:00.002-07:00

Dziś omówimy sobie temat który, się wciąż powtarza który, nadal powoduje zakłopotanie. Chodzi mianowicie o kardio po siłowni. Na na siłowni można wykonywać różne treningi o różnych parametrach ale ogólnie umówmy się że chodzi o trening z ciężarami który ma na celu zwiększenie masy mięśniowej. Temat moim zdaniem jest kompleksowy pod wieloma względami.

Przeanalizujemy sobie na tyle na ile ma to sens z praktycznego punktu widzenia. Też nie za głęboko, będziemy powierzchownie analizować podtematy a jak coś was zainteresuje to napiszcie w komentarzu co chcielibyście żeby było omówione bardziej.

Jeżeli ktoś wykonuje kardio po siłowni to raz, gdy zalewa a dwa to gdy już zalało, albo też chuchamy na zimne czyli jest to strategia prewencyjna.

Podzielę ten materiał na trzy części, omówię skąd się schemat "najpierw masa później rzeźba" wziął, omówię zalewanie i poprawność kardio po treningu na siłowni.

Zawodnik trenujący chociażby zapasy jak i kulturysta manipuluje wagą i ta waga może się znacznie różnić miedzy okresem przygotowawczym a startowym.

To właśnie zjawisko jest ślepo powtarzane. Taki schemat jakim jest robienie "masy" i drastyczne zbijanie wagi jest zbędny dla przeciętnej osoby która ma celu poprawę swojej sylwetki.

Mimo to trzeba mieć jakąś periodyzacje i wiedzieć kiedy podkręcić śrubę a kiedy poluzować ale to temat na inną porę.

Jak widzę, na przykład dzienniki lub "plany" na "masę" to są po prostu przeładowane pod względem dietetycznym.

Ostatni punkt będzie na temat kardio po treningu siłowym. Mogę się jedynie domyślać skąd taka strategia ponieważ, jak zaraz przedstawię, nie ma ona za bardzo sensu.

Tak jak większość dziś błędnych teorii i strategii bierze się z błędnego podejścia do tego jak organizm działa, a te podejście kryje się pod nazwą mechanicyzm. Zakłada on że cała natura, wszystkie żywe organizmy są jak maszyny i podlegają prawom fizyki. Stąd też wysiłek fizyczny(i nie tylko) liczy się przede wszystkim jako wydatek energetyczny a nie pod względem mechanizmów danego wysiłku i odpowiedzi metabolicznej po wykonaniu danego wysiłku. To drugie(mechanizmy i odpowiedz metaboliczna) jest o wiele bardziej ważne niż to pierwsze(wydatek energetyczny).

Dlatego kardio po siłowni traktuje się jako dodatkowy wysiłek który obciąży energetycznie organizm z nadzieją że rachunek będzie zapisany na nazwisko i imię tkanki tłuszczowej ponieważ kardio jest wysiłkiem tlenowym i w teorii wtedy spalamy tłuszcz, oczywiście tłumaczę to w wielkim uproszczeniu. Pierwsze "ale" jest w periodyzacji treningowej. Jeżeli pierwszy raz słyszysz co to periodyzacja to już szybko i w uproszczeniu tłumaczę. Gdy chcemy przyrządzić jakiś obiad, ciasto, cokolwiek, korzystamy z przepisów. W przepisie są ustalone a przedtem sprawdzone kroki by wszystko wyszło jak należy. Najpierw mieszamy te składniki z tymi by dodać je do innych bo jak zrobimy vice versa to nic nie wyjdzie, mam nadzieję że rozumiecie przenośnie. Periodyzacja treningowa jest takim przepisem, jest nauką jak ułożyć trening by impuls, bodziec budował adaptacje a nie był destruktywny. Np, trenując jakąś dyscyplinę sportową gdzie założenia taktyczne odgrywają ważną role, musimy uwzględnić takie zadania na początku treningu gdzie zdolności kognitywne są "świeże". Złym rozwiązaniem było by gdybyśmy najpierw wykonali sprinty, trening wytrzymałościowy a dopiero później coś wymagającego naszego umysłu by wpoił jakaś nową wiedzę z nadzieją że ją zrozumiemy, wykonamy poprawnie i zapamiętamy na przyszłość. Nie wykonujemy najpierw treningu siłowego a później szybkościowego itd. W uproszczeniu tak wygląda periodyzacja treningowa, jest ona bardziej skomplikowana gdy układamy różne cykle treningowe.

Podobnie jest z kardio po treningu z ciężarami ponieważ to są pod względem mechanicznym i metabolicznym dwa różne wysiłki i wykonywanie kardio po treningu z ciężarami jest błędne pod względem periodyzacji treningowej. Używamy różnych włókien i ich mechanizmów. Jeżeli chodzi nam o rozrost mięśni wykonujemy trening z ciężarami który w odpowiedzi(transdukcja mechaniczna) powoduje taką metaboliczną adaptacje gdzie to staję się możliwe czyli syntezę białek, cardio natomiast ma takie mechanizmy które blokuje syntezę białek i wykorzystuje głównie inne włókna mięśniowe...w sumie nie, nie chodzi o włókna a bardziej mechanizmy tlenowe w włóknach typu pierwszego. Ponieważ niektóre treningi z ciężarami celują w mechanizmy syntezy białka w włóknach mięśniowych typu I gdzie potencjał to rozrostu jest mniejszy w porównaniu do włókien typu II i tutaj też zależy od indywiduum i to bardzo. Żeby to sobie zobrazować, proszę sobie wyobrazić typowego maratończyka i typowego sprintera, pierwszy używa włókien typu I a drugi typu II maratończyk jest słabo umięśniony a sprinter bardzo. Skrajne przypadki ale dobrze obrazują. Są mniej umięśnieni dobrzy sprinterzy jak i są dobrze umięśnieni np maratończycy to trzeba też mieć na uwadze że to co wyżej przedstawił to nie jest sztywna zasada ani wyrocznia ale jak chcemy wyciągnąć jakieś wnioski to dobrze jest jednak jakoś umiejętnie szufladkować. Dlatego też jak zdobywać pieniądze uczymy się od tych co zbudowali np jakiś sukcesywny biznes a nie od kogoś kto wygrał na loterii.

Inną sprawą jest wydłużony okres regeneracji po treningu kardio jak i potencjalnie zaburzenia w czułości insulinowej.

Zależy też jaki ten trening kardio jest, jeżeli biegamy sobie na bieżni tak tylko by "uspokoić" organizm po ciężkim treningu z żelastwem i ten bieg jest krótki to może to pomóc w regeneracji i wypłukiwaniu tzw niedopałków metabolicznych powstałych podczas treningu z żelastwem. Kolejnym faktem też warto dodać jest to że słabe mechanizmy tlenowe mogą wydłużać czas regeneracji. Więc nie zrozumcie mnie źle, nie jestem przeciwnikiem kardio tylko staram się to naprostować kiedy i jak ma to sens i u kogo.

Gdy po siłowni "katujemy się" jeszcze kardio lub w dniach między, nie pomaga nam to wcale ani w gubieniu tk tłuszczowej ani w budowaniu mięśni. Jeżeli mimo to Ci pomaga lub nie przeszkadza taka strategia to to wykonuj ale wiedz że są inne sposoby i możesz dobrać coś bardziej pasującego do siebie. Niektórzy mają naturalnie lub wspomagają się nienaturalnie i posiadają takie mechanizmy że robią ponad przeciętne postępy mimo teoretycznie popełnianych błędów, są i tacy. Jeżeli jednak Cie zalewa i masz taką tendencje do szybkiego zalewania zmienił bym coś dietetycznie co by pomagało w zgubieniu wody i tk tłuszczowej. Można podkręcić intensywność treningu. Zamiast kardio pod koniec treningu na siłowni można wykonać tzw serię z treningu metabolicznego co pod względem odpowiedzi metabolicznej jak i mechanizmów mięśniowych ma jak najbardziej sens.

Nie miał bym tutaj jednej odpowiedzi bo są różne przypadki ale mam nadzieję że to już wam rzuciło jakieś światło na ten temat i zaczniecie szukać jakiegoś innego sposobu dla siebie.

Grupa Facebook

Krótka historia dietetyki cz.1

2018-06-07T02:43:00.004-07:00

Jeżeli chcemy zrozumieć teraźniejszość musimy poznać i zrozumieć przeszłość. Dietetyka jest dość kompleksowym działem nauki. W jej skład wchodzą takie dziedziny jak; biologia, chemia, biochemia, fizykochemia czy fizyka biologii. Trudno też ze względu na tą kompleksowość wybrać idealny moment od którego można by było zacząć opowiadać historię nauki o dietetyce. Jeżeli mielibyśmy zacząć od biologii, zaczęlibyśmy zapewne od greckich filozofów takich jak Tales, Anaksymander czy Anaksymenes zamieszkujących Milet, miasto Jońskie,(Asimov. A short history of biology, 1964). Dostrzegali oni inaczej prawa natury niż pozostali greccy filozofowie którzy uznawali że wszystkim rządzą bogowie i demony. Filozofowie którzy tłumaczyli wszystko po przez super-naturalne moce, wierzyli że choroby powstają poprzez ukłucie strzałą Boga Apolla. Myśliciele z Miletu również znani są z czegoś innego, od nich wywodzi się nurt filozoficzny który przetrwał do dziś, racjonalizm. Właśnie poprzez racjonalizm próbowali zrozumieć zasady rządzące naturą. Gdy mielibyśmy zacząć natomiast od chemii, to może od momentu gdy odkryliśmy i opanowaliśmy ogień(Asimov. Krótka historia chemii, 1970) do celów praktycznych jak na przykład obróbki termicznej pożywienia? Inaczej też by to wyglądało gdybyśmy się zdecydowali w ramach "poszerzonej rzetelności" włączyć jeszcze historię farmakognozji lub etnobotaniki do dyskusji. W takim razie może od "ojca eksperymentalnej fizjologii" Francois Magendie któremu w dziewiętnastym wieku francuski rząd zaniepokojony niedostatkami żywności spowodowanymi wojnami zlecił wynalezienie jakiegoś taniego i ogólnie dostępnego produktu jak na przykład żelatyna. Magendie wykonał eksperyment i ułożył dietę którą podawał psom. Dieta była pozbawiona całkowicie białka, zawierała natomiast jedynie węglowodany proste w formie sacharozy (cukier) i tłuszcze w formie oliwy z oliwek. Ku zdziwieniu wszystkim, psy umarły. Wciągnięto dwa ważne wnioski z tego eksperymentu. Pierwszy wniosek to; nie wszystkie kalorie są równe a drugi, dostarczanie białka w diecie jest niezbędnym elementem do przeżycia. W drugim eksperymencie zdecydowano się dodać życiodajnych protein w formie żelatyny. Niestety w drugim eksperymencie psy również nie przeżyły. Jest i trzeci wniosek; nie wszystkie proteiny są równe. Ten moment na kartach historii według niektórych (Asimov) jest początkiem nauki o odżywianiu czyli wpływ pożywienia na życie i zdrowie człowieka.

Ja jednak zaczął bym trochę inaczej. Wziął bym pod uwagę główne wytyczne zdrowego odżywiania i prześledził ich historie i na jakich naukowych dowodach one bazują.

W sektorze fitness i dietetyki jest mnóstwo błędnych założeń, teorii i strategii. Trudno wymienić by było wszystkie w tym materiale natomiast postaram się wytłumaczyć te najważniejsze tematy z których będzie można wyciągnąć kluczowe wnioski. U źródeł tych błędnych założeń jest przede wszystkim złe podejście do tego jak ludzki organizm funkcjonuje. Ludzki organizm traktuje się jakby był robotem lub maszyną i na takim mechanicznym podejściu zbudowane są fundamentalne zasady żywienia i wysiłku fizycznego. Takie podejście też nie wzięło się znikąd. Ten pogląd rozwijał się aż od XVI wieku(a nawet wcześniej, materializm) i zaskakująco nadal uważa się ten pogląd za poprawny i akceptowany a nazywa się: Teoria Mechanicznej Natury lub Mechanicyzm. Można by było napisać kolejną całą książkę by przedstawić interesującą historię tej teorii i filozofii, jednak ograniczę się jedynie do przedstawienia jej na tyle na ile ma to sens względem tego co chcę przekazać w niniejszym materile. Świat nauki już zrezygnował z filozofii mechanicznej natury w XX wieku jednak w niektórych sektorach takich jak fitness i dietetyki(a może i znalazło by się więcej przykładów) proces rezygnacji lub bardziej proces transformacji panujących poglądów przebiega zdecydowanie wolno, za wolno.

Mechanicyzm

Gdy myślimy w kategorii dietetyki lub wysiłku fizycznego raczej nie znajdujemy miejsca na filozofię. Filozofia w dietetyce? Wydaje się bynajmniej dziwne. Osoba która chociaż trochę interesuje się zdrowym odżywianiem posiada podstawową wiedzę czym jest kaloria lub zapotrzebowanie kaloryczne, prawdopodobnie też wie nawet jak wyliczyć takie zapotrzebowanie prostym matematycznym wzorem. Ale czy ktoś wie skąd wzięły się (chociażby) kalorie w nauce odżywiania? Właśnie z filozofii - mechanicyzmu. Prześledzimy od początku historię tej filozofii aż po poglądy jakie panują do dziś.
Mechanicyzm zakłada że cała natura, w tym też ludzki organizm działa jak mechanizm i wszystkie działania można wytłumaczyć według mechaniki klasycznej. W XVII wieku mechanicyzm opanował wszystkie dziedziny nauki i zmienił w jaki sposób postrzegamy świat natury(do dziś) a nawet wszechświat. Mechanicyzm jest konsekwencją innych poglądów panujących w XVI i XVII wieku, takich jak; redukcjonizm, determinizm i materializm(Heller, Pabjan, Elementy filozofii przyrody, 2007). Redukcjonizm; według mechanicyzmu, wszystko, nawet najmniejsze procesy w organizmie można sprowadzić do procesów mechanicznych. Determinizm; mechanicyzm bazuje na mechanice klasycznej a ta jest deterministyczna, stąd, znając wszystkie składowe mechanizmu można zastosować połączenie przyczynowo-skutkowe i wszystko jest przewidywalne. Materializm; w przypadku filozofii natury, dokładnie jest to monizm materialistyczny który zakłada że wszystko jest materią a ta materia działa w sposób mechaniczny.
Mechanicyzm był bardzo atrakcyjnym sposobem myślenia w XVII wieku ponieważ tworzył nowy sposób by znaleźć relacje między Bogiem a naturą. Takim nurtem religijno-filozoficznym nazywamy - deizmem, który zakłada że Bóg jest konstruktorem wszechświata i zasad rządzących w nim. Wyznawcami tego nurtu jakim jest deizm, byli między innymi Galileo czy Isaac Newton. Ten drugi, jest nawet nazywany ojcem tzw "Clockwork Universe". Jest to porównanie wszechświata do pracy mechanizmu zegarka. Metafora mechanizmu zegara była szeroko stosowana, porównywanie stosowano nawet na zwierzętach czy też ludziach.

CDN.

Grupa Facebook

Czym jest zapotrzebowanie? (Luźno bo późno)

2016-01-03T14:45:00.001-08:00

Zacznę od mocnego stwierdzenia że nie ma takiego czegoś jak zapotrzebowanie, przynajmniej nie takie jak w świecie dietetyki zapotrzebowanie jest przedstawiane.
Żeby pobudzić Twoją wyobraźnie;
Proszę, weź wszystkie wytyczne co do zapotrzebowań na wszystkie składniki i porównaj je z realnym stylem żywienia "prymitywnych ludów". Ja bym ich nie nazwał prymitywnymi ale wiem że ten zestaw słów stworzył pewien obraz w Twojej głowie.
Wyślijmy typowego dietetyka do np. Lerik w Azerbejdżanie by pomógł tamtejszym lepiej się odżywiać.
Skończyło by się to tak;
Podchodzi dietetyk do 80 letniego mężczyzny i mówi;
- Zdecydowanie spożywa Pan za dużo tłuszczy odzwierzęcych, powinien Pan ograniczyć ich spożycie.
Na to mężczyzna odpowiada;
- Wszystkiego nauczyła mnie moja Mama, proszę z nią rozmawiać. Siedzi tam, pod tą drewnianą chatką i pali fajkę.

Przykładów tego typu można by doszukać się mnóstwo. Jest wiele różnic biorąc pod uwagę położenie ludzi na globie, dostępność pożywienia, sezonowość jak i kulturę. Weźmy za przykład Słowian i dehydrogenaze alkoholową, enzym odpowiedzialny za trawienie alkoholu. Słowianie produkują więcej tego enzymu niż cała reszta na globie. Azjaci nie tolerują laktozy. Czarnoskóry człowiek słabo pływa(tzn słabe wyniki w tej dyscyplinie sportu), biali nie potrafią skakać podobno... Nie podlegamy prawom zapotrzebowania a bardziej adaptacji.

Piszę to pod kątem ludzi którzy zaczynają przygodę z sportem, lepszym odżywianiem jak i tych którzy chcą innym doradzać.

Czy gdybyśmy dysponowali wytycznymi zapotrzebowania wysiłku fizycznego i przejmowali się nimi tak jak przejmujemy się zapotrzebowaniem na składniki odżywcze, jakby to wyglądało?

175cm wzrostu, 80kgBW zapotrzebowanie na sprint 100m - 11,2sek - od jutra...bo tak mi kalkulator wyliczył?

Tak jak pisałem w temacie somatotypów, rodzimy się z pewnymi zestawami włókien mięśniowych, z pewnymi zestawami enzymów, możliwością trawienia, transportowania danych składników odż, potencjałem do metabolizowania różnych składników odż. itd itd. ogólnie rodzimy się jako indywiduum pod wieloma względami.

To że zjadamy np. 100g białka dziennie a kalkulator podpowiada nam 2x więcej nie znaczy że gdy zdecydujemy się zjeść 2x więcej to nasz organizm wykorzysta te dodatkowe gramy, powód?
Adaptacja naszego organizmu do tych 100g. Pojawienie się dodatkowej ilości jakiegokolwiek składnika nie jest wystarczającym bodźcem dla organizmu by zacząć wykorzystywać dodatkową ilość.
Więc...jeżeli zjadam 100g B i decyduję się że chcę zwiększyć tzw "masę" został bym przy 100g przez jakiś czas adaptując się do nowej ilość, by być wydajnym w tym co robię.

Wegetarianie, skąd u wegetarian bardzo często jest pozytywny bilans azotowy? Przecież oni nie zjadają wystarczających ilości białka w diecie! Według kogo lub czego? Przyjętych norm zapotrzebowania na białka? Ich organizmy są przystosowane do tzw recyklingu białek, tzn ich mechanizmy recyklingu są bardziej wydajne niż u innych.

CDN

Grupa Facebook

Czy liczenie kalorii ma sens? vol.2

2016-01-02T13:36:00.000-08:00

Żeby zrozumieć kalorie musimy cofnąć się do 17/18 wieku, wtedy właśnie powstała teoria o mechanicznej naturze. Zakłada ona że wszystkie organizmy żywe są maszynami. Teoria ta miała na celu przybliżyć relacje między Bogiem a naturą. Skoro wszystko co żywe jest maszyną, to maszyny potrzebują twórcy. Tym twórcą według naukowców w tamtych czasach był Bóg. Był to czas w który szybko rozwijała się nauka o fizyce więc skoro istoty żywe to to maszyny, również i one podlegają prawom fizyki. Toczyła się wojna między witalizmem a mechanicyzmem. Ten spór trwa do dziś a jedynie teorie o mechnicyzmie trafiają do mianstremu i są nauczane w szkołach. Przykładem takich teorii jest konserwacja energii w żywych organizmach. Jednym z pierwszych naukowców którzy próbowali wyłączyć totalnie witalizm ze świata nauki był Herman Helmholtz który w swoich eksperymentach chciał pokazać że teoria konserwacji energii inaczej termodynamika jest faktem. W swoich eksperymentach, Helmholtz próbował zmierzyć produkcje ciepła w mięśniach żab po przez impuls elektryczny. Niestety z rezultatów nie dało się wyciągnąć jasnych wniosków więc Herman stworzył teoretyczne opracowanie, tak jak każdy dobry naukowiec to robi(sarkazm).

Kolejnym"głośniejszym" badaniem było autorstwa W. Atwatera i F. Benedicta, tym razem na ludziach.
Według paru źródeł(np, Since Delusion - R. Sheldrake) , to nie było do końca badanie a demonstracja która miała pokazać trafność teorii mechanicznej natury. W badaniu wykorzystano specjalny kalorymetr oddechowy by zmierzyć i porównać produkcje ciepła w organizmie z przyjmowaną energią(pożywieniem) co miało potwierdzić teorie termodynamiki w żywych organizmach. Wyniki potwierdzały trafność praw termodynamiki, do czasu gdy po wielu latach Paul Webb na nowo przeanalizował wyniki uzyskane przez Atwatera i Benedicta, by wytknąć wiele nie prawidłowości w tym badaniu.

Mógłbym napisać wiele więcej o tych badaniach jak i wiele innych takich badań ale tendencja jest jedna; teoria bilansu energetycznego nie ma potwierdzenia w badaniach naukowych bo same narodziny tej teorii były oparte o wiarę że żywe organizmy są maszynami a twórcą tych maszyn jest Bóg.

Tutaj cytat o problematyce praw termodynamiki w kontekście regulacji wagi ciała;

Thermodynamics and Weight Loss Diets

According to Albert Einstein, "Classical thermodynamics...is the only physical theory of universal content concerning which I am convinced that, within the framework of applicability of its basic concepts, will never be overthrown [4]." Indeed, the first law of thermodynamics describes one of the most important principles related to body weight. The basic tenet states that energy cannot be created or destroyed, but can be transformed from one form to another. The first law of thermodynamics can be written as follows:
ΔE = q - w
where ΔE is the change in energy stores during any process, q is the heat produced during the process, and w is the work. The energy balance equation dictates that the energy potential of body mass remains constant when caloric intake equals caloric expenditure [5]. Simply stated,
Change in energy stores = energy intake - energy expenditure
As discussed by Feinman and co-workers [6-8], although this principle always applies, the application of this law within living organisms is not simple. Strictly speaking, as written, the above mentioned equation only applies to closed systems that are close to equilibrium and that do not carry out chemical reactions [5]. If matter can be exchanged between system and surroundings, then the system is an open one. In fact, all living organisms are open systems [4]. Life forms take in food from the environment and use it to maintain body temperature and to run the biochemical pathways of its body. Obviously, living organisms are also far from equilibrium. The second law of thermodynamics also must be considered. The second law tells us that processes always go in the direction of randomness, or disorder (entropy). Whenever energy is exchanged, the efficiency will be imperfect and some energy will escape – usually in the form of heat – thus increasing entropy in the universe [9]. Importantly, the metabolic pathways that macronutrients follow may be very different due to the differences in hormonal state and enzymatic activity [6,7].

Energia ma jednak znaczenie

Energia ma jednak znaczenie ale na innym poziomie. Problem nie leży w obecności energii(pożywienia) a w dostępności.
Każda komórka posiada pewien limit jeżeli chodzi o ilość przyjmowanej energii/pożywienia. Posiadając taki limit/barierę, komórka broni sie przed stresem oksydacyjnym i duza ilością wolnych rodników. Taki mechanizm nazywa się "antioxidant defence system".
Gdy zjadamy za dużo i komórka nie jest w stanie przerobić takiej ilości energii zamyka sie na nią poprzez blokowanie sygnalizacji insulinowej. Insulina jest odpowiedzialna za "wpuszczanie" składników odżywczych do komórki. Ten mechanizm jest tez znany jako odporność insulinowa.

Gdy bierzemy temat "kalorii" pod lupę powstaje wiele pytań bez odpowiedzi, na przykład: ile kalorii ma dany produkt? Dwa na pozór identyczne jabłka nie będą miały tyle samo kalorii a przecież mamy do dyspozycji "jedną" tabele wartości odżywczych. Rozmiar jabłka, rodzaj, kiedy zostało zerwane, pochodzenie, to wszystko ma wpływ na walory wartości odżywczych, już nie mówię tylko o kaloriach. To samo można powiedzieć o innych produktach.Np. mięso może mieć różną wartość, zależy czym zwierzę było karmione, z jakiego regionu pochodzi, kiedy zostało ubite itd. od tych wszystkich czynników może zależeć jaki skład ma mięcho. Od podobnych czynników mogą się różnić produkty mleczne.
Te wahania w składzie mogą być nie wielkie ale to dopiero początek.
Większość wartości w tabelach, podanych jest w stanie surowym wiec przechodzimy do obróbki termicznej.
Skąd mamy wiedzieć jak dokładnie zmieni się skład po obróbce termicznej?
Możemy znaleźć wartości po obróbkach, ale każdy ma swój sposób przyrządzania i za bardzo nie wiadomo jak bardzo się zmieni skład.
Gdy rozmawiamy o owocach warto wspomnieć o fruktozie. Spójrzmy najpierw na tabele wartości dla jabłka:

100 gram jabłka posiada 52 kalorie, i 14 gram węglowodanów w tym 2 g błonnika. Z tej tabeli można wywnioskować że węglowodany to węglowodany, czyli ile kalorii na 1 gram węglowodanów? 4 kalorii? Ale co nam to mówi? Że tyle energii wyzwoli 1 gram węglowodanów zawartych w jabłku? Może w kalorymetrze ale w ludzkim organizmie metabolizm węglowodanów zawartych w jabłku będzie wyglądał inaczej. Spójrzmy teraz na dokładną tabele zawartości poszczególnych węglowodanów w jabłku:

W 10,4 gramach węglowodanów prostych zawartych w 100 g jabłka znajduję się 5,9 grama fruktozy. Czy kalorie mówią coś nam o metabolizmie fruktozy? Węglowodany to węglowodany, 4 kalorie to 4 kalorie. Teraz zobaczmy co nam biochemia mówi o metabolizmie fruktozy:

"Fruktoza ulega glikolizie w wątrobie znaczniej szybciej aniżeli glukoza. Jest to spowodowane tym, że omija ona etap w metabolizmie glukozy katalizowany przez fosfofruktokinazę, który jest etapem regulacyjnym. To pozwala na "zalanie" przez fruktozę szlaków metabolicznych w wątrobie i taką ich stymulację, że następuję wzmożona synteza kwasów tłuszczowych i wzmożone wydzielanie VLDL. To z kolei może zwiększać stężenie triacylogliceroli w surowicy krwi i zwiększać stężenie cholesterolu LDL.
W wątrobie, nerkach i jelicie występuje swoista kinaza- fruktokinaza, która katalizuję fosforylację fruktozy do fruktozo-1-fosforanu. Enzym ten nie działa na glukozę i - w odróżnieniu od glukokinazy jego aktywność nie ulega zmianie pod wpływem głodzenia albo insuliny; to wyjaśnia, dlaczego fruktoza znika z krwi chorych na cukrzycę z normalną szybkością...."

Źródło: Biochemia Harpera, Rozdz. 21 Szlak pentozofosforanowy oraz inne szlaki przemiany heksoz, str 223.

Jabłko w składzie ma również po 2gramy sacharozy i glukozy. Sacharoza to w połowie glukoza i fruktoza. Połączenie w jednym posiłku fruktozy i glukozy może być nie korzystne dla organizmu. Gary Taubes w książce Good Calories Bad Calorie tłumaczy:

"Fruktoza będzie stymulowała produkcje trójglicerydów w wątrobie, kiedy glukoza będzie stymulowała wydzielanie insuliny. Inulina spowoduję wydzielanie jeszcze większej ilości trójglicerydów w wątrobie..."

Co to oznacza? Że takie połączenie stymuluję gromadzenie zapasów w naszej tkance tłuszczowej. Kaloria nie tłumaczy nam metabolizmu danego składnika, kaloria mówi nam tylko ile ciepła wygeneruję dany produkt podczas spalania w kalorymetrze.

Następne pytanie jakie przychodzi mi do głowy to skąd organizm wie kiedy przekroczył limit kalorii i zaczyna je gromadzić? Czy od momentu przebudzenia wie ile nam będzie potrzebne? Czy posiadamy jakiś organ, system, receptor odpowiedzialny za liczenie kalorii? Czy nasz organizm rozdziela na daną partie dnia lub posiłku ile kalorii możemy spożyć a ile nie. Co tak naprawę trzyma kontrole nad tym wszystkim?
Wątpię by ktokolwiek się doszukał jednoznacznej odpowiedzi na te pytania.

Grupa Facebook

Złe samopoczucie przed treningiem - zamulenie

2015-12-27T16:35:00.002-08:00

Widzę tutaj kilka powodów,

Zacznijmy od posiłku przed treningowego

Jezeli posiłek przed treningowy zawiera dużo ww może to podnosić insulinę która powodować będzie skoki poziomu cukru w krwi co przekłada się na samopoczucie

Drugim powodem jeżeli chodzi o ww to wzrost serotoniny , przed snem jest wskazany wzrost ale na pewno nie przed treningiem

Skład posiłku? Rozdzielanie składników może być opcją, popatrzcie na temat "Food Combining"

Ilość pożywienia? Sam posiłek przed treningowy ma małe znaczenie na trening, może mieć zły wpływ ale nie dobry bo sam okres zalegania posiłku w żołądku może być nawet 2H, więc nazwa przed-treningowy ma znaczenie jedynie chronologiczne...

i tym akcentem przejdźmy do chronologii a dokładnie chronobliologii

Wszystko w naturze ma swoje cykle w organizmie ludzkim też np, około 11:00 każdego dnia jest największy poziom dopaminy, cykle stężenia witamin D są zalezne od pory roku.

Siła mięsni wzrasta między 12-13H poźniej spada między 14-18H by znowu mogła wzrosnąć między 18-20H.

Tomasz Drwal zawodnik MMA stosował trening chronobiologiczny(troszkę inny, nazwał bym go manipulacyjny trening chronobliologiczny) przed chyba niedoszłą walką z Mamedem na gali KSW albo wcześniej jeszcze na MMA attack. Wiedząc że walczy około godzinny 22, robił trening o tej godzinie a miało to na celu zmobilizować organizm pod wieloma względami, psychologicznym i biochemicznym, itd i wpisać to w cykliczne nawyki organizmu.

Więc można zrobić sobie psychologiczną rozgrzewkę każdego dnia, może to być w formie aktywnej medytacji jak to robi Eliot Hulse z strenght camp lub według własnego uznania.

Druga opcja z chronobiologi to zmienić czas treningu.

Trzecia opcja to zastosować periodyzacje treningową. Polecam zapoznać się periodyzacją treningową, na pewno zrobię o tym oddzielny materiał ale póki co;

Wiadomo, nie każdy ma luksus by być wolnym jak nastolatek, większość trenuje między szkołą, pracą, obowiązkami domowymi. Każdy ma inny tryb życia dlatego;

Każdy musi sobie przemyśleć kiedy w tygodniu może czuć się w pełni zmotywowany i wolny od trosk by zrobić konkretny trening?

Powiedzmy ze w tygodniu wykonujemy 2 konkretne treningi jeżeli chodzi o intensywność lub objętość a 2 treningi z zmniejszamy te parametry; oczywiście to nie jest definicja periodyzacji ale dobrze jest znaleźć swój tydzień biologiczny cykliczny itd i dostosować regeneracje i trening pod ten cykl.

Kolejny powód, łączy się trochę z poprzednim. Trening na siłowni stał się niczym obowiązek lub standard socjalny jak dobra praca, samochód itd itd. Ma to jakieś podstawy w ewolucji człowieka, odpowiedni kształt i proporcje ciała są bardzo atrakcyjne, tego typu rzeczy które łapią naszą uwagę nazywamy supernatural stymuli. Ale kształt ciała nie dorówna aurze mocy lub emitującej pewności siebie lub po prostu szczęściu. Dlaczego o tym piszę?

Duża część ludzi trenujących trenuje z przymusu, by spełnić ten standard. Duża część błądzi, duża część nie wie czego tak na prawdę chce.

Często ludzie wpychają trening między obowiązki życiowe i nie poświęcają czasu na dobre rozplanowanie, preparacje jak i samo poprawne przeprowadzenie treningu. Świadome uczucie nie wykonywania treningu jak należy lub świadomość że przy obecnym stylu życia nie jesteśmy w stanie zrobić jakiegokolwiek progresu produkuje blokadę. Pisałem przedtem o treningu manipulacyjnym chronobiologicznym gdzie celem jest wyrobienie w organizmie pewnych mechanizmów cyklicznych, tą zasadę można również i tutaj zastosować mimo że mechanizm tutaj jest bardziej złożony. Jeżeli mamy świadomość że nie jesteśmy w stanie z treningu wynieść satysfakcjonujących rezultatów, tworzy to uczucie wykonywania nieopłacalnej pracy co tworzy niechęć którą może być zreplikowana automatycznie za każdym razem jak trening się zbliża. Jeżeli wpisujesz się w ten scenariusz radził bym przeanalizować swoje priorytety, lepiej zarządzać czasem, być bardziej produktywny w obowiązkach.

Osobiście nie byłem na siłowni chyba od półtora roku, mam 3x w tygodniu trening BJJ i 2-3x w tygodniu wspinaczkę i czuję satysfakcję.

Czy to co robisz jako wysiłek fizyczny lub psychiczny sprawia że jesteś lepszy jako człowiek?

Jeżeli nie, to zawszę będziesz czuł zamułe.

Grupa Facebook

Archie Syriusz

Test sensu życia (PIL)

Test PIL część 1

Test PIL część 2

Odyseusz

Czy anatomiczna i biochemiczna indywidualność jest brana pod uwagę w dietetyce? - Przełyk

Beta Alanina a mrowienie

Dlaczego kofeina czasami lub wcale nie działa?

Przegląd tygodnia - artykuły/publikacje - recenzje. Vol 1 09/09/18

Systemy energetyczne – rocket fuel dla mięśni

Wszystko Nie Tak W Sektorze Fitness i Dietetyki cz.1

Spacerkiem po teoriach.

Dieta Niskowęglowodanowa vs ketogeniczna - b-oksydacja a ketogeneza

TEF- czyli termogeneza po posiłkowa. Jak to jest naprawdę? Część 4 krótkiej historii o dietetyce

Wszytsko o NKT i cholesterolu

Odchudzanie bez efektu yoyo

Dieta Paleo - L. Cordian - Recenzja

Nietolerancja na węglowodany cz1.

Stage 1

Stage 2

Stage 3

Jak wyciągnąć z treningu kardio najwięcej?

ADS - Aerobic deficiency syndrome - Syndrom niedotlenienia organizmu

BMR/PPM - czy jest wiarygodny? Cd. Krótkiej historii o dietetyce cz. 3

Fit ale niezdrowy?

Czym jest "zalewanie"?

Dieta Jordana Peterson i Mikhaila Peterson

Krótka historia dietetyki cz. 2

Kardio po treningu z żelastwem

Krótka historia dietetyki cz.1

Czym jest zapotrzebowanie? (Luźno bo późno)

Czy liczenie kalorii ma sens? vol.2

Thermodynamics and Weight Loss Diets

Energia ma jednak znaczenie

Złe samopoczucie przed treningiem - zamulenie