THEODOR

Zakochany kundel - esej

2016-02-14T14:42:00.001+01:00

Kompletnie nie wiem co ma się znaleźć w tym eseju. Musicie mi wybaczyć. Poukładałem praktycznie wszystkie sfery mojego życia. Tylko kwestia związków czy w ogóle relacji damsko-"zemną" jest nadal chaosem.

Gdy to piszę mój pokój woła o rozbudowę o przynajmniej drugie tyle powierzchni. Na podłodze stoją worki ze 150 Tshirtami, którymi w niedawno otwartej firmie handlujemy, w stosie ułożone są pudła kopert, na prawie każdej wolnej przestrzeni zamiennie leżą faktury, dokumenty albo parę ryz papieru zapisane tekstami. W koncie znajdziesz pudełka po butach od sponsora (#officeshoes), jakieś próbki materiałów, wzorów, jeszcze nie rozpakowana torba po wczorajszym koncercie z którego wróciłem o 6:00 rano po przejechaniu prawie 900 km. (450 w jedną stronę) - gdzieś w tym wszystkim upchałem jeszcze ponad 300 książek, tablicę z najbliższymi planami i wielkie łózko które jest ostatnią "wolną" przestrzenią na której mogę usiąść z laptopem na kolanach by napisać ten esej. Mam pisać o kobietach... piszę się o tyle dziwniej że jakieś 3h temu z łóżka na którym siedzę wyszła ostatnia z nich a jej zapach wciąż czuję z pościeli.
Godzinę temu opublikowałem nowy utwór. Jest niedziela rano, walentynki, wielu z Was ma pewnie solidne plany na ten dzień a mimo to moją piosenkę przesłuchało już 1500 osób. Za chwilę realizuję w swoim studio znajomego rapera. Do tej pory udało mi się wypić kawę, zjeść jogurt i wypalić ze 3 papierosy (nie pochwalam!) i ten stan pewnie nie zmieni się (może prócz ilości papierosów) aż do popołudnia.

Takie życie. To żaden wyjątkowy dzień. Ani wyjątkowy bałagan w moim pokoju, ani rozkład dnia po 4 godzinach snu i długiej trasie nie jest jakoś nazbyt niezwyczajny. To wynik tego że wciąż coś ganiam i "jedyne znów co czuję to że muszę pójść krok dalej!".
Niezmiennie gonię za życiem które sobie wymyśliłem. Widzę jak raperzy w okół starają się wmówić i mi i Tobie że są gwiazdami. Niech sobie będą. Ja nie jestem. Nie wczuwam się w żadne bycie sławnym, nie chełpię się dawką "fejmu", którą mnie obdarzacie, nie mierzę zadowolenia z twórczości komentarzami czy ilością lajków. Ja po prostu ciężko pracuje nad tym co założyłem i niezmiennie cieszę się, że można robić w życiu wyłącznie to co uważa się za słuszne, właściwe, spójne z samym sobą i znajdują się ludzie, którzy chcą być odbiorcami tego, czegoś. Choćby tego eseju ?

Jak to się ma do kobiet ? Jeśli wyobrażałeś sobie to co czytałeś do tej pory, wyobrażasz sobie w jakim chaosie żyję. Tyle, że dla mnie w żaden sposób nie jest to chaotyczne. Jest bardzo poukładane. Zmierza wyznaczoną trajektorią do konkretnego punktu, o którym gdy tyko się wypowiadam, kobiety które mogłyby towarzyszyć mi w drodze są przytłoczone lub wręcz przerażone. Albo po prostu tego nie pojmują. Warto byś nie pomylił/a słowa "pojąc" ze "zrozumieć". Możemy zrozumieć jak działa świat, prawa fizyki, podział na kontynenty, faunę, florę i dziesiątki innych, ale pojąć jak ten cały organizm działa w całości jest dla nas raczej trudno-wykonalne.

Gdy myślimy o kimś z kim chcielibyśmy dzielić życie, z lat moich rozmyślań wynika, że tak na prawdę chcemy 2 rzeczy. Atrakcyjności i zrozumienia. Pierwsza rzecz jest banalna - nie będziesz z kimś kto Cię nie nakręca na max bo zawsze będzie Cię ciągnąć do kogoś innego. Druga nie jest już taka prosta. Chcemy mieć kogoś kto jest nam bliski. Rozumie gdy nas boli i co nas boli. Ktoś komu nie musimy tłumaczyć dlaczego postępujemy tak a nie inaczej. Nie musimy uzasadniać tego kim jesteśmy i co chcemy zrobić. Ostatecznie kogoś kto wspiera nas w naszych postanowieniach, również wtedy gdy wsparcie polega na wyperswadowaniu nam czegoś. Bo tylko ktoś kto wie dokąd zmierzasz, rozumie to w dużym stopniu i akceptuje, może dostrzec i wytłumaczyć Ci gdy popełniasz błąd.

Brzmi trochę patetycznie. Cóż, od dawna staram się unikać tego tonu. Czasem się wkrada i brzmi jakbym przerysowywał swoje wewnętrzne życie. Ciężar który niosę, w ogóle to określenie "ciężar który niosę", brzmi strasznie patetycznie. Przerysowania pomagają jednak coś pokazać więc po prostu czasem przymruż na to oko. Wiem tylko, że to wszystko powoduje że coraz częściej niemożliwym zdaje mi się znaleźć kogoś kto będzie mógł iść ze mną przez "moje" życie. z drugiej strony jest to na tyle ciężkie że czasem chciałbym odpuścić i nieść coś lżejszego byle tylko móc nieść to z kimś. Przez te ambiwalencje czuję się kundlem. Który trochę chce, trochę nie chcę. Gdy mam słabszy dzień i nie mam siły, jestem gotów oświadczyć się i biec do kościoła z jedną z kobiet z którymi po prostu dobrze spędza mi się czas. W dni w które mam siłę chcę wszystkim im napisać że złożyłem śluby czystości więc naszą relację uznajmy za niebyłą.

W każdy pośredni dzień... jak dzisiaj. Lubię pisać o relacjach. Specjalnie nad nimi nie rozpaczając ani też nie zachowując pełnego dystansu. Nazwij to raczej nieco emocjonalną analizą. Przez większość życia koncentrowałem się na tym co można zmienić w swojej głowie by stawać się coraz lepszą wersją siebie. Ten temat znam dziś bardzo dobrze. Temat włączenia do swojego świata drugiej osoby jest fascynujący. Bo jeśli akurat nie spotkasz przypadkiem kogoś z kim jesteś połączony jakąś kosmiczną siłą to niby jak to zrobić ? A jak to zrobić w przypadku kogoś takiego jak ja ? Nie jestem człowiekiem sukcesu więc i kobiety sukcesu raczej nie wypatrują we mnie kandydata na partnera. Nie jestem też byle troglodytą więc "prosta baba" to też raczej nie kandydatka dla mnie.
W tej kwestii też jestem kundlem. Przestawiam swoje myślenie z rozważań nad Logosem, analogiami między naszą mentalnością a fizyka kwantową, w parę sekund do mówienia że "mam w kutasie" najnowsze trendy w wulgarnej rapowej muzyce. Skaczę od filozofii, całkiem zaawansowanej psychologii przez techniki produkcyjne materiałów wszelkich, po księgowość czy makroekonomie przy tym wszystkim nie zapominając że mam na sobie szeroki dres, bluzę z hiphopowym logo a jak ktoś będzie miał problem to bez mrugnięcia okiem przełączę się na bycie praskim oprychem co nie daje sobie dmuchać w kaszę. Ani ze mnie prosty chłopak, ani przedstawiciel biznesu czy inteligencji. Wciąż kundel. Taki co miał być nikim, ale postanowił być kimś i taki co jest dziś kimś, ale pamięta doskonale jak to jest być nikim. Taki co dobrze czuje się z rasową suką przy boku, wylaszczoną, w krótkiej mini, szpilkach i mocnym makijażu by za chwilę z ckliwością i pełnym podziwem patrzeć na kobietę w dresie, bez makijażu która przyrządza nam obiad. Doceniając jak piękne są przyziemne rzeczy. A i to robię poczytując jednym okiem artykuł o planach komercyjnych lotów w kosmos, czy założeniach ewolucyjnych zmian w następnym tysiącleciu.

Jak zacząłem, tak dalej nie wiem co ma być w tym eseju. Ale coś jest. Jeśli znajdujesz w tym choć jedną myśl która coś Ci daje to warto było pisać. Co by poszukać pozytywnej puenty... ja na prawdę lubię być kundlem. Niech inni silą się na światowe wystawy czy po drugiej stronie na walki psów. Ja zawsze będę gdzieś po środku. Nie lubię wmawiać sobie żadnej wyjątkowości i silić się by nadążać nad tym wyobrażeniem. Lubię być sobą. Oddawać siebie 1:1 nawet jeśli wychodzi z tego chaotyczny i ambiwalentny obraz. Powodzenia jeśli postanowiłeś/aś skumać co siedzi mi w głowie. Ja jestem ciekawy co siedzi w Twojej więc ... eseje własne w komentarzach mile widziane. Ze zderzania światów zawsze powstaje coś ciekawego. chociażby .... ziemia ?

Theodor : 3 Królowe - Esej // PrzyOkazji #1

2016-01-06T14:33:00.000+01:00

Jedną z największych wyrządzanych sobie samym krzywd jakie obserwuje na co dzień jest chyba postrzeganie siebie w życiu jako czegoś/kogoś dokonanego. Wydaje mi się, że początki tego „schorzenia” zaczynają się w wieku dwudziestu- dwudziestu kilku lat, gdy po raz pierwszy czujemy się dorośli. Gdy samodzielnie możemy decydować co dalej. To też często moment, w którym pochłania nas „dorosłe” życie, myślimy o pracy którą możemy mieć czy ewentualnych celach (lepsze stanowisko, miejsce na wakacje) które możemy osiągnąć. Przestajemy jednak postrzegać siebie samych jako pewien proces kształtowania, który przebiega w nas od dzieciństwa.
Gdy jesteśmy dziećmi mamy przekonanie, że jeszcze wiele się musimy nauczyć, jesteśmy przygotowani zarówno na zmiany fizyczne jak i psychiczne, które nas czekają. Edukacja w postaci szkół, czy później studiów dodatkowo przypomina nam o ciągłej potrzebie poszerzenia wiedzy. Gdy ona się kończy, wydaje nam się, że te dwadzieścia-kilka lat wyekspediowało nas do dorosłości i takimi jakimi jesteśmy 'teraz', pozostanie nam przeżyć resztę życia.
Z mojej perspektywy... nic bardziej mylnego.

3 Królowe.

Na wczesnym etapie mojego życia coś się pochrzaniło. Bardzo wcześnie zbuntowałem się przeciwko narzucanym schematom, wzorcom i proponowanym przez otoczenie scenariuszom życia. W zasadzie nie wiem nawet co to sprawiło. Możesz powiedzieć, że każdy buntuje się w etapie dojrzewania, ale moje obserwacje wskazują, że to był nieco inny rodzaj buntu. W wieku 12-13 lat czułem się już 'ukształtowany'. Czułem się gotów do podbijania świata. Dojrzały. Kolejnych kilka lat, upłynęło mi więc na obserwacji tego jak wszystko wokół jest skonstruowane, jak działa, jak mogę się w tym odnaleźć. Nie interesowała mnie formalna edukacja a potrzeby uzyskiwania odpowiednich stopni straciły jakikolwiek priorytet. Słuszną naukę moich rodziców o tym że „uczysz się dla siebie” zinterpretowałem dość patologicznie, uznając, że w takim razie nie muszę uczyć się żadnej z narzucanych mi rzeczy. Miało to kilka poważnych dla mojego życia konsekwencji. Przede wszystkim w tym młodym wieku wyobcowałem się strasznie z otoczenia . Gdzieś skręciłem z drogi utartych schematów (zarówno tych szkolnych jak i tych podwórkowych), którą wszyscy zdawali się podążać. Wtedy też zacząłem odcinać się od pierwszych znajomych, czuć outsiderem, inaczej postrzegać świat i kształtować wybujałą ambicję. Wtedy też zaczęła się moja walka bo przecież jakie szanse ze światem, jego presją i oczekiwaniami ma 13 latek, który myśli że rozumie coś lepiej niż inni.

WIEDZA :

W wieku 18 lat doszedłem do wniosku, że moje przygotowanie do realizowania swoich ambicji jest niewystarczające. Jestem za słaby, zbyt głupi i wybrakowany i mimo wyjątkowej percepcji świata, nie mam w sobie narzędzi do wojowania o „swój sposób" na życie. Wraz z końcem obowiązkowej edukacji, gdy wszyscy starali się znaleźć odpoczynek od wieloletnich zmagań ze szkołą, od potrzeby spełniania nakładanych na nich oczekiwań, do mnie dotarło w końcu, że jeśli będę, "taki jak jestem" to nie osiągnę w życiu nic na czym mi zależy. Zaraz po zaliczeniu matury (którą jak całą formalną edukację zaliczyłem minimalnym nakładem sił) zacząłem przygotowywać siebie pod dalsze życie. Musiałem być mądrzejszy. Zdobyć wiedzę, która pozwoli mi rozumieć wszechobecne procesy i zjawiska a także wpływać na nie w pożądany przeze mnie sposób. Wakacje zaraz po odhaczeniu matury spędziłem więc w bibliotece uniwersyteckiej. Codziennie od rana do popołudnia przechadzałem się między niekończącymi się regałami, wybierałem książki i zaczynałem je czytać. Wielki zielony podręcznik z napisem marketing (słowo którego wtedy w ogóle nie rozumiałem), przeczytałem jako pierwszy w całości, rozumiejąc z niego nie więcej niż 1/3. Liczyłem wiarygodność próby potrzebnej do badań marketingowych, czytałem o planowaniu kampanii promocyjnych i wiele innych rzeczy, których praktycznego zastosowania wciąż nie potrafiłem dostrzec. Tak upływały mi kolejne lata, na ciągłym przyswajaniu wiedzy. Wiedziałem że maszyna, którą posiadam w głowie musi być uzbrojona w maksymalną ilość informacji by móc znajdować ich praktyczne zastosowanie. Niedługo po tym zacząłem pracować w sprzedaży i od jakiegoś już czasu próbowałem swoich sił na bitewnych scenach. Pochłaniałem każdą wiedzę dotyczącą perswazji, wywierania wpływu, manipulacji, NLP, zarządzania ludźmi i samym sobą, zwalczania tremy i funkcjonowania ludzi w ogóle. Mimo iż do matury przeczytałem w życiu nie więcej niż 3 książki, to od momentu jej zaliczenia w ciągu paru lat przeczytałem ich przynajmniej 250-300 a fikcyjnych powieści było wśród nich tyle co kot napłakał.

Moja wiedza rosła. Im bardziej tym bardziej naiwne wydawały mi się dziecięce przeświadczenia i chęci wojowania ze światem. Tym dziwniej też patrzyło mi się na rówieśników, którzy dopiero przeżywali tak doskonale pamiętany przeze mnie bunt przeciwko obowiązkom i odgórnym narzutom tego jak powinni żyć. Oni walczyli z nim w wieku 19-25 poszukując siebie, własnych odskoczni i szeroko-rozumianej mentalnej wolności, podczas gdy ja już w wieku 18 lat kierowałem się w stronę przyjęcia tych, nieobowiązkowych, "tylko moich" wartości. W wieku 21-22 lat czułem się małym omnibusem (w porównaniu do stanu sprzed kilku lat). Wtedy też znajdowałem już praktyczne zastosowanie dla gromadzonej przeze mnie wiedzy ...

PRACA.

Pracowałem wtedy jako handlowiec/menadżer w firmie zajmującej się finansami. Rozumiałem już wówczas, że każda umiejętność wymaga przyswojenia najpierw odpowiedniej wiedzy. Każda wiedza ma praktyczne zastosowanie, a zastosowana w odpowiedni sposób daje wymierne korzyści. Na moje konto spływały co miesiąc dość spore pieniądze a ja czułem że chwyciłem boga z nogi. Miałem 22 lata i nie obchodziło mnie nic ani nikt poza moją walką o życie „po swojemu”. Nie traktowałem pracy jak miejsca do którego TRZEBA iść. Widziałem w niej wieczne pole do moim eksperymentów, rozwoju osobistego i kształtowania swojego życia takim jakim chciałbym je widzieć. Wiedza, którą opanowałem w ciągu 4 lat przynosiła wprost niezwykłe efekty w wynikach uzyskiwanych w pracy. Sprawiała jednak też, że moje spojrzenie na każde napotykane zjawisko było w pewnym momencie aż nazbyt szerokie przez co zacząłem zmagać się z nowym problemem jakim w dużym uproszczeniu, całej gnębiącej mnie otoczki, był perfekcjonizm. Nieustannie szukałem idealnej formy dla każdego działania. Czy była to praca, czy pisanie (dziś tożsame z pracą choć wtedy jeszcze w innej kategorii). Ciągle oceniałem każdą wykonywaną czynność pod względem tego co już o niej wiem, czego jeszcze nie wiem, jak może wyglądać w idealnej wersji, a jak wygląda w tej stosowanej przeze mnie. Byłem coraz starszy, a że dodatkowo wyprzedzałem rówieśników o dobre kilka „życiowych etapów” szybko zaczęła mnie dopadać presja realnego dorosłego świata. Szerokopasmowe spojrzenie na wszystko i ciągłe porównywanie się z obrazem idealnym nie pomagało. Chciałem jak najszybciej nadrobić wiedzę, dzięki której mógłbym precyzyjnie poznać a następnie wdrożyć idealne rozwiązania. Zaowocowało to pewnym paraliżem. Kierowałem 80% czasu na rozważania, zaledwie 20% na realną pracę. Przez ten brak równowagi, przez kilka kolejnych lat przeżywałem coraz większe problemy finansowe, depresje i poczucie przytłoczenia przez niespełnianie własnych oczekiwań względem siebie i podejmowanych działań. Otoczenie w tym czasie wciąż proponowało mi łatwe rozwiązania, które były jeszcze dalsze od moich ideałów niż coraz większe życiowe bagno w którym pomału tonąłem.

Ciągłe problemy sprawiają, że czas pędzi. Ledwo się obejrzałem a już miałem 25-26 lat. Kolejnych pewnie kilkaset książek za sobą. Tym razem ich tematyka mocno przeszła przez filozofie, etykę, religie, wierzenia, duchowość, ideologie, różnego rodzaju podejścia do życia, ekologię życia, relacje interpersonalne, makro-systemy funcjonowania świata. W międzyczasie też moje życie pod względem finansowym, relacji towarzyskich, rodzinnych, uczuciowych i ogólnej socjalizacji legło w gruzach. Drugi etap mojego życia zajął mi więc kolejnych mniej więcej 8 lat. W jego toku zacząłem porządkować swoje życie. Ambicje już tak nie płonęły. Nie czułem, że są narzędziem do udowodnienia innym że ten „mój sposób” jest lepszy niż innych. Wyzbyłem się potrzeby wojowania, działania na przekór - właściwie nie miałem już żadnych potrzeb udowadniania komukolwiek czegokolwiek - byłem tylko ja, świat i ogrom możliwości pośród których należy wyznaczać priorytety i dokonywać świadomych wyborów. Miałem silny wgląd we własną osobę, własne potrzeby i jasno nakreślony plan realizowania siebie. Nabyłem kompletnie nową cechę jaką jest cierpliwość i misterność. Zrozumiałem znaczenie pracy, nie jako miejsca do którego idziesz by zarabiać pieniądze, ale jako narzędzia mogącego zapewnić Ci dowolną rzecz, konstrukt czy rzeczywistość jaką chcesz jeśli tylko umiejętnie to rozplanujesz i okiełznasz chęć mienia tego "teraz". Zrozumiałem jak niekompletne jest życie wyłącznie w duchu rozwoju wiedzowego. Moje umiejętności pracy, wytwarzania rzeczy, długofalowego konstruowania rzeczywistości musiały wejść na kolejny poziom. Na tym skupiłem swoją uwagę i moc przerobową.

POSTAWA

Na tym właśnie spędziłem kolejne 3 lata mojego życia. Kolejne dziesiątki książek dotyczyły już głównie biografii osób które osiągnęły jakiś sukces. Poszukiwałem w nich wzorców, wskazówek jak radzić sobie z trudności i wyznaczników czasowych, ile czasu potrzebowali „wielcy tego świata” by stać się „wielkimi tego świata”. Przez ten czas uporałem się z problemami finansowymi, skupiłem na regularnej pracy. Rozwinąłem kilka bardziej spójnych ze mną projektów, zrezygnowałem z tych w których owej "spójności" nie czułem. Zacząłem lepiej i jaśniej wyrażać siebie. A ostatecznie również nagrałem 2 płyty, spokojnie planując kolejne. Znalazłem punkt równowagi a także synergii między wiedza a pracą. Opuścił mnie palący perfekcjonizm. Nadal dążę do wyznaczonych ideałów, ale zrozumiałem, że drabiny nie mają tylko pierwszego i ostatniego szczebla jak wbrew logice wydaje się większości z nas, a również wiele żerdzi pomiędzy. Wzrosła moja akceptacja dla nieidealnych stanów (zwykle, o ile prowadza do właściwych puent). To uwolniło mnóstwo twórczego potencjału, nagromadzonego przez wiele lat mojego życia, w których nie byłem wstanie doprowadzić moich tworów do wersji którą będę gotów publikować. Wciąż staram się zdobywać maksimum wiedzy. Nie traktuję żadnej jako zbędną i dla każdej staram się znaleźć zastosowanie. Wciąż staram się też maksymalnie dużo pracować. Gdyż równowaga między zdobywaną wiedzą a wykonywaną pracą stała się jednym z ważniejszych priorytetów w moim życiu.
Uznałem pracę za wartość samą w sobie. Również jeśli korzyści z niej płynące nie są aż tak wymierne jakby większość sobie życzyła. Zrozumiałem że każda praca daje 'jakiś' efekt. Porażki nie ranią już w żaden sposób moich ambicji. Na każdą akcję przypada reakcja (podstawa fizyki) → jeśli reakcja jest niepożądana znaczy, że należy zmienić coś w akcji. Wiedza może podpowiedzieć mi co, ale tylko kolejne działania mogą zweryfikować prawdziwość tej tezy.

Wciąż myślę, że ludzie krzywdzą się postrzegając zdobywanie wiedzy i prace jako obowiązki. Myślę, że takie podejście wynika z wieloletniej nauki pod przymusem i na pewnym etapie pracy pod przymusem. Ja zbuntowałem się wobec przymusów i wszystko co robiłem, czy to nauka czy praca, w życiu, robiłem dlatego, ze uznawałem te dwie rzeczy jako środek do wyznaczonych PRZEZE MNIE celów. Na tym wciąż trwającym etapie dostrzegłem wagę trzeciego elementu (obok wiedzy i pracy) jakim jest nasza postawa. Każdy ma jakąś i nie da się tego uniknąć. Kształtowaną świadomie lub nieświadomie, ale każdy jakąś ma. Jednym owa postawa przeszkadza innym stanowi swoisty akcelerator dla wszelkich działań.
Postawa jest niczym innym jak naszą indywidualna mapą schematów myślowych. Interpretacji rzeczywistości, zdarzeń, zjawisk i bodźców jakie nas otaczają i dotykają. Jest naszym podejściem do kształtowania otaczającego nas świata. W tym, unikaniem lub przyjmowaniem odpowiedzialności za jego kształtowanie. Moja postawa aktualnie i często wbrew pozorom które sprawiam jest pełna pokory. Nawet 3 ciężkie etapy życia które wymieniłem nie uważam by czyniły mnie ukształtowanym w pełni (jakie to uczucie miałem przed ich rozpoczęciem). Myślę, że jeśli taką mentalną drogę przeszedłem w ciągu 16 lat, nie ośmielam się twierdzić że pozostanie to niezmienne przez kolejnych 60! Traktuje życie jako proces, ciągłe "stawanie się", doskonalenia siebie oraz otaczającej nas rzeczywistości. Doceniając ile zrobili dla mnie autorzy setek książek, szkoleń, tekstów, esejów i felietonów które w tym czasie przeczytałem, tysiące ludzi, którzy mówiąc wpływali na moją myślową mapę. Dlatego dziś za swoisty obowiązek traktuje przekazywanie własnych wniosków i doświadczeń ludziom jak ja poszukującym swojego miejsca i roli na świecie. Dlatego tworzę. Raz lepiej raz gorzej pod względem formy czy techniki ale niezmienne priorytetowa jest dla mnie warstwa merytoryczna i to (jakże szkolnie brzmiące) „co autor ma na myśli”...

Dziś chciałbym byś zastanowił się jak w Twoim życiu wyglądają 3 królowe :
Wiedza ; Praca ; Twoja Postawa.
Jeśli doszedłem w życiu do jakiegokolwiek wniosku godnego odnotowania i przekazania innym to jest nim to, że 3 wymienione wartości odpowiednio rozwijane i wykorzystywane stanowią podstawę zadowolenia z życia, wszelkich sukcesów, rozwoju i kształtowania rzeczywistości.

Ignorowanie czy bagatelizowanie wiedzy którą możesz zdobyć odbiera Ci późniejsze dostrzeganie możliwości, nowych powiązań, co za tym idzie rozumienie rzeczy w Twoim życiu i znajdowanie właściwych rozwiązań.
Traktowanie pracy wyłącznie jako przykry obowiązek praktyczne uniemożliwia Ci sterowanie Twoim życiem! Tylko poprzez działanie (akcję) możemy wywoływać określone reakcje. Jeśli więc chcesz mieć w życiu bezpieczeństwo, pieniądze, odpowiednie relacje czy cokolwiek innego tylko pracując możesz to osiągnąć. Jeśli nie ułożyłeś dotąd swojego życia tak żeby funkcjonowało wg TWOICH zasad to ciężkie zadanie przed Tobą! Ponieważ „po pracy”, którą traktujesz jako obowiązek i która zapewnia Ci bieżący wikt i opierunek, powinieneś nadrobić całą masę działań mających zaprowadzić Cię tam gdzie chcesz.
I ostatecznie postawa. Jeśli uważasz, że coś powinno spaść Ci z nieba, wydarzyć się samo z siebie lub ktoś powinien to za Ciebie zrobić to .... to się nie wydarzy! od tak po prostu. Jeśli uważasz się za lepszego od innych, gwarantuje Ci że w końcu świat da Ci szybką lekcję pokory za którą będziesz miał do niego nowy głęboki pokład pretensji. Nie ma jednej słusznej i właściwej postawy więc nie powiem Ci jaką warto mieć. Każdy z nas tworzy jakąś unikalną dla siebie. Jedyne co mogę Ci zasugerować w tej kwestii to pamiętaj o 2 pierwszych „królowych” oraz o ekologii swoich działań. Nigdy to co robisz by realizować swoje cele nie powinno w negatywny sposób odbijać się na nikim. Żaden to altruizm. Po prostu robienie wszystkiego wbrew czy na przekór innym rani ludzi wokół, a ich negatywna energia prędzej czy później dopada Ciebie.

Nietzsche napisał kiedyś że „jeśli coś jest dobre, z góry powinniśmy pozwolić to sobie narzucić”.
Moje długie lata buntów nie pomagały, ale temu królewskiemu trio pozwalam narzucać sobie to co w nich najlepsze :
Wiedza / Praca / Postawa . Przez kolejne lata zamierzam zgłębiać je jeszcze bardziej, wciąż będąc otwartym na inne równie ważkie.

Pozdrawiamy

// Artur „Theodor” Lewandowski

#Christiania #Siódmy_Anioł #Kopenhaga #Herbert

2015-06-18T20:58:00.000+02:00

Zacznijmy tę historię w XVI wiecznej Danii. Na tronie zasiada Christian IV. Wstępował on na tron mając zaledwie 11 lat, toteż rządy początkowo sprawowała w jego imieniu Rada Państwa. Pełną władzę nad królestwami Danii i Norwegii objął on dopiero po koronacji w 8 lat później.
Christian IV miał ambicje, marzenie. Chciał ujrzeć poddane sobie ziemie jako mocarstwo. Jako największą siłę, zarówno pod ekonomicznymi, politycznymi czy w końcu militarnymi względami w północnej Europie. Historykom zostawmy ocenę powodzenia realizacji tych planów, sami koncentrując się jedynie na przypadkowej symbolice, którą swoimi działaniami rozpoczął by 400 lat później trafiła pod moje pióro.

W latach 1618-1623 na niewielkich wysepkach tuż przy granicach Kopenhagi Christian IV zlecił wybudowanie odrębnego miasta. Christianshavn, otoczone bastionami, zająć miało ważne miejsce w systemie fortyfikacyjnym Kopenhagi. Zasypywane mielizny między wyspami tworzyły coraz większą wyspę a granice miasta kształtowały się jeszcze w 100 lat po śmierci Christiana IV. Znaczną jego część zajmowały koszary, arsenał i stocznie, zaś budynki (ostatnie aż do 1996r.) podlegały administracji wojskowej. Zamieszkiwali je głównie zatrudnieni w stoczni i porcie robotnicy. Planując Christianshavn jako niezależne miasto, Christian IV, uważał że powinno mieć ono własny kościół. Tymczasowa świątynia powstała jeszcze za jego życia w 1639r. Budowa obecnego Kościoła przy Skt Anne Gade rozpoczęto już po śmierci króla. Tyle tytułem wstępu...

Drugą stronę tej historii chciałbym zacząć w o wiele mniej materialnym świecie. W świecie podejrzewanym jedynie o bycie rzeczywistym. Gdy bóg tworząc ziemię otoczył się "tysiącami tysięcy (aniołów), a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy postawił przed sobą". Księgi i mitologie wyróżniają z pośród nich Archaniołów. Zwykle siedmiu. O różnych imionach, kilku powtarzających się, kilku zmiennych zależnie od tego w który z mitów się akurat zagłębisz. Nazywani książętami nieba, z daną im przez boga wolną wolą, mieli chronić i patronować ludziom. Aż jak głoszą księgi jeden z nich, nie chcąc godzić się na służbę ludziom, zbuntował się przeciw zasadom boga i swojej roli. Stając się odtąd upadłym.

Gdy wszedłem do Kopenhadzkiego kościoła najświętszego zbawiciela (Vor Frelsers Kirke), urzekł mnie przede wszystkim ołtarz. A właściwie dzieląca go od nawy ozdobna balustrada, na której postawiono posągi. Twórcą rzeźb jest duński snycerz Erich Warnheim zaś przedstawiają one sześciu archaniołów : Keruba, Jeremiella, Michaela, Uriela, Gabriela i Raphaela. Sześciu archaniołów - Nie przykładajmy zbytniej wagi do imion, gdyż jak pisałem wcześniej różnią się od siebie w zależności od ksiąg i mitologii - pomyślałem jednak, że jest coś wybrakowanego w ich liczbie. Dlaczego sześciu ?

Przypomniał mi się wtedy wiersz, który czytałem gdzieś, bardzo dawno temu...
(Zbigniew Herbert - Siódmy Anioł - przeczytaj cały wiersz)

"Siódmy anioł

jest zupełnie inny
nazywa się nawet inaczej 
Szemkel (...) 
nie to co Gabriel (...) Rafael, (...) Azrael (...) 

Szemkel
jest czarny i nerwowy
i był wielokrotnie karany 
za przemyt grzeszników (...)
nie jest taki jak inni
Nie to co Michał (...) Azrafael (...) Dedrael (...)
Szemkel Szemkel
- sarkają aniołowie
dlaczego nie jesteś doskonały

malarze bizantyjscy
kiedy malują siedmiu
odtwarzają Szemkela
podobnego do tamtych
sądzą bowiem
że popadliby w herezję 
gdyby wymalowali go
takim jak jest
czarny nerwowy
w starej wyleniałej aureoli" 
Wychodząc z kościoła zaprzątnięty byłem myślą o siódmym aniele. Kilkaset metrów od bramy trafiłem na inną bramę. Pomyślałem wtedy, że może Kopenhaga w swej symbolice i podświadomie w swojej historii postanowiła stworzyć obraz znacznie bardziej prawdziwy niż bizantyjscy malarze.

Brama przez którą przeszedłem była granicą wyznaczającą obszar Christianii zwanej "Wolnym miastem". Na tym terenie zamieszkiwali początkowo głównie Holenderscy robotnicy pracujący przy budowaniu dzielnicy Christianshavn. Na przełomie lat zaczęło wykształcać się tam miejsce pełne squotów, opuszczonych budynków zamieszkałych przez bezdomnych i narkomanów. Zapomniane przez władze i organy ścigania stawało się azylem dla specyficznej części Kopenhadzkiej społeczności. Pod koniec lat 60tych XXw. Christiania stanowiła pewnego rodzaju Hipissowską osadę. Na ich lidera można wskazać prawdopodobnie Jacoba Ludvigsena, który w 1971r. na łamach anarchistycznej prasy ogłosił utworzenie wolnego miasta. 

Od tamtej pory dzielnice coraz liczniej zaczęli zasiedlać wszelkiej maści artyści pisarze, muzycy, wolnomyśliciele. Pod koniec lat 80tych ludność "osady" szacowano na ok. 3 tys. osób. Policja wielokrotnie próbowała reagować, okiełznać handel narkotykami, który stał się normą w Christianii. W 2004 siły porządkowe zostały wyparte z terenu wolnego miasta i rozpoczęła się blokada policyjna miasteczka. W tym samym czasie mieszkańcy tego terenu rozpoczęli własną wewnętrzną blokadę "Arki Pokoju" czyli budynku/squotu w którym gromadziła się większość osób uzależnionych od twardych narkotyków (w tym przede wszystkim Heroiny). 

Historia tego miejsca sama w sobie jest fascynująca, bardziej chciałbym się jednak skoncentrować na dzisiejszym jej kształcie i moich odczuciach. Gdy przekraczasz bramę Christianii przestajesz rozpoznawać "miejscowych" w rosłych blondynach których pełno na Kopenhadzkich ulicach. Tutaj miejscowi to częściej Latynosi, z tatuażami wchodzącymi na szyje i twarze. Handlarze noszą maski by przypadkiem nie załapać się na żadne ze zdjęć robionych przez goszczonych w Christianii turystów. Znaki "green zone" głoszą zakaz fotografowania, oraz biegania (bo mogłoby to wprowadzać nerwową atmosferę). Każdy choćby skrawek wolnego muru, latarni, często ściany prostych drewnianych domków, pokrywa graffiti, W powietrzu unosi się zapach na przemian marihuany i haszyszu. Christiania ma też własne prawa jak: zakaz kradzieży, poruszania się samochodami czy chociażby rozbijania kempingów. Brud miesza się tu ze sztuką. Osada zdaje się przenosić Cię w czasie o przynajmniej 200 lat do tyłu. Mieszkańcy uprawiają tu ogródki, hodują zwierzęta. Niebywale kontrastuje to z nowoczesnymi nisko zabudowanymi apartamentowcami z cumującymi przy wyjściu z budynków jachtami po drugiej stronie wąskiego kanału oddzielającego ten zapomniany teren od reszty nowoczesnego świata. 
 
Cała osada żyje własnym życiem. Zgodnym ze swoją... wolną wolą, ułomnością co można dostrzec w wielu punktach, panującym brudem i pięknem zarazem. Czujesz w nim respekt do panujących praw, bo wiesz że podyktowała je wola mieszkańców. Mimo zupełnie NIEprzyjaźnie wyglądających (przynajmniej powierzchownie) mieszkańców, czuć dziwny spokój, oderwanie od świata pełnego narzuconych praw i zasad. Nie potrafię chyba oddać w słowach tego uczucia. Dla osób jak ja, poszukujących swoich prawd o życiu i własnych dróg, łatwo znaleźć tam poczucie... przynależności. Znalezienie kawałka świata dla siebie, bez zewnętrznych ocen tego czy dobrze wypełniam swoje społeczne role, bez presji, trendów i sugestii tego jaki i kim powinienem być. Bez złocistych podpór dla tronów, bez strojonych chórów, bez prób sterowania światem, Bez ozdób z łusek i pióropuszy, poukładanej architektury krajobrazu i bez potrzeby bronienia przed kimkolwiek swych dzieł czy osób. 

Wolne miasto. Niedoskonałe, W starej wyleniałej aureoli. Brakowało mi  naprawdę czarnego posągu, "upadłego anioła", niby to boskiego stworzenia, a niby człowieka, z brudnymi ciemnymi skrzydłami, w zupełnie NIEdumnej pozie. Zwróconego w tym samym kierunku co sześciu archaniołów autorstwa Erich Warnheim przed ołtarzem kościoła zaledwie kilkaset metrów dalej. Upadłym z nieba, na ubocze jakim mógłby być choćby główny plac Christianii. Stanowiącego brakujące ogniwo siedmiu boskich archaniołów u Najświętszego Zbawiciela. A może cała Christiania zastępuje ten posąg. Tak ją widzę. 400 lat po tym jak Christian IV stworzył ten kawałek miasta, 280 po tym jak jeden rzeźbiarz postawił w pewnym kościele sześć, zamiast siedmiu posągów i w końcu prawie 60 lat po tym jak Zbigniew Herbert napisał swój wiersz ... 

Ciekawe czy Herbert miał okazję odwiedzić to miejsce... ? Mnie urzekło. 

 5! Theodor

#Dobra_Energia #Skok_Spadochronowy #Konkurs

2015-06-16T14:58:00.001+02:00

Czasem ciężko zdecydować co jest w życiu ważne. Co tak na prawdę się liczy. Czemu warto poświęcać uwagę i energię. Większość z nas decyduje się na robienie rzeczy, hmm szybko-zwracalnych. Takich po wykonaniu których szybko wraca do nich wymierna korzyść. Idziesz do pracy, dostajesz wypłatę, kupujesz jedzenie, najadasz się, jest Ci lepiej ...

Dużo rozmyślam nad tym jak rzeczy wydarzają się w naszym życiu. Czemu akurat gdy tego potrzebujemy pojawia się ktoś, kto nie wiedzieć czemu chce nam pomóc. Lub odwrotnie, czemu nikt nie pojawia się, mimo że właśnie teraz potrzebujemy kogoś najbardziej. Czy to jacy jesteśmy na co dzień determinuje nasz, hmm fart? w takich sytuacjach. A może kolekcjonowanie wymiernych korzyści jest prostszym sposobem na przeżycie szczęśliwego życia. Sposobem na niezależność dzięki której nie będziemy nigdy potrzebować niczyjego wsparcia by przetrwać. Nie będziemy liczyć na to że ktoś się pojawi. Nie mi oceniać.

Ja, dawno temu uwierzyłem że po świecie, gdzieś daleko poza naszym pojmowaniem krąży energia. Nie potrafię jej określić ani opisać, ale czuję jej wszechobecność. Zbiegło się to z okresem w którym mój umysł przestawił się z wyszukiwania działań opłacalnych na te, które emitują dobrą energię. To pewnie nie najmądrzejszy wybór jakiego dokonałem jakby się nad nim zastanowić, a jednak coś wewnątrz przekonuje mnie wciąż że ze wszech miar słuszny. Z dużych pieniędzy które nauczyłem się zarabiać dość młodo, szybko stałem się jednym z tych, którzy ciułają drobne, przysłowiowo "nie mają co do garnka włożyć", żyją skromnie a z czasem już nie rozumieją potrzeby otaczania się nowymi, ładnymi rzeczami. "Witam w moim świecie, zapraszam". Nie znaczy to, że pragnę zostać ascetą, przepasać biodro chusta i medytować, pozwalając turystom na obdarowywanie mnie datkami za moją mentalną podróż. Podstawy przedsiębiorczości raz opanowane zostają, dziś jednak bardzo często uzależniam swoje wybory od owej tajemniczej "dobrej energii".

Chciałem wlać jej trochę w... Was. Dotknąć tego punktu w Waszych wnętrzach, który również Was motywuje by być dobrą osobą. Przekuliśmy to w taki >> KONKURS << . Nie wiem czy materialna nagroda powinna czekać na kogoś kto zrobi coś dobrego, czy to słuszna motywacja, ale co często powtarzam, ciężko mieć pewność co do tego co jest z pewnością właściwe. A ja pomyślałem, że lepiej zrobić to tak niż nie zrobić w ogóle.

Wasz odzew był w sumie niewielki, a zarazem niezwykle ujmujący. Paru zgłoszonych podkreślało dziwne uczucie towarzyszące im przy "chwaleniu się" tym co zrobili, bo nie zakładali, że komuś powiedzą o swoich 'dobrych uczynkach'. Opisywaliście przygarnianie zwierzaków, pracę z młodzieżą, regularne wsparcia różnych instytucji charytatywnych, zakupy paczek żywnościowych dla bezdomnych, pracę w wolontariatach, domach dziecka mnóstwo fantastycznych rzeczy. Listy, filmy i zdjęcia były wzruszające. Wielu z Was robi mnóstwo rzeczy regularnie, chcąc pomagać od znacznie dawniej niż Theodor wymyślił sobie zrobienie konkursu. Dla innych ten konkurs był zapalnikiem do tego by zrobić coś, co od jakiegoś czasu chodziło Wam po głowie. Szczerze nie miałem pojęcia kogo wybrać. Każdy ze zgłoszonych zasługuje na milion dolarów dotacji na swoje działania i w ogóle wszystko co najlepsze, o skoku ze spadochronem nawet nie wspominając.

Ostatecznie wybrałem Joannę. Nie dlatego że rzecz która zrobiła była najbardziej spektakularna i widowiskowa. Nie dlatego że jej działanie pomogło największej ilości osób. Wręcz przeciwnie. Joanna zdecydowała się namówić znajomych, oraz oczywiście sama, wraz z nimi oddać krew. Banalna rzecz, którą może zrobić każdy. Sam byłem jakiś czas temu w jednym z Warszawskich punktów w których można to zrobić i niestety nie pozwolono mi oddać krwi. Joanna spotkała podobne trudności. Z grupy znajomych, ostatecznie zdecydowało się zaledwie kilka osób, a ostatecznie i tak część nie przeszła przez wywiad dopuszczający do oddania krwi.

Ja, jakoś przywykłem w życiu że część pomysłów po prostu się nie udaje. Że ludzie mają dobre chęci i motywację tak długo jak nie przychodzi czas żeby na prawdę działać. Wszyscy chcą wyjeżdżać póki nie trzeba kupić biletu, startować w bitwach póki nie trzeba na jakąś pojechać i otwierać firmy póki nie trzeba wziąć się do pracy. Tylko garstka zwykle dociera do momentu w którym podejmuje działanie. Nasz konkurs jest tego świetnym przykładem. Wszyscy chcieli skoczyć, wszyscy byli zachwyceni zasadami konkursu, a jednak na policzenie faktycznych zgłoszeń starczy mi palców na dłoniach. Co stanowi może parę procent Waszych bezpośrednich reakcji tych w wiadomościach, rozmowach i komentarzach mówiących że zamierzacie "coś zrobić". Joanna puściła w świat energię, taką którą może puścić każdy z Was kiedy tylko chce. To piękne zjawisko, które uwielbiam obserwować.

Wierzę, że energia na świecie nie zanika. Krąży gdzieś między ludźmi i kiedyś wraca. Nie bezpośrednio. To że ja pomogę Tobie nie oznacza, że w jakikolwiek sposób powinieneś mi się odwdzięczyć. Zawsze gdy ludzie pytają mnie co mogą zrobić dla mnie "w rewanżu" odpowiadam im to samo. Jeśli ja, teraz mogę pomóc Tobie, znaczy to zwykle, że nie potrzebuję w tej chwili pomocy od Ciebie. Potrzebuje jej za to na pewno ktoś inny. Pomóż jemu. Puść dobrą energię dalej. Nie wiem jak ale do mnie ta energia i tak wróci, tak działa świat który widzę. Najbardziej pomogli mi w życiu autorzy wielu książek które przeczytałem. Co mógłbym im dać w zamian ? Poza tym, że ich książki stoją u mnie na półce ? Mam ich spotkać i podziękować ? napisać im list ? większość z nich dawno nie żyje. Jedyne czym czuję że mogę spłacić swój dług to pisać dalej. Dlatego to robię. I będę robił..

I wiem , że znajdujecie w moich utworach, wpisach i działaniach to co znalazłem u tych którzy ukształtowali to jakim dziś jestem człowiekiem. Nie dlatego, że uczyli mnie żyć. Dlatego że pisali o sobie, o tym co myślą i obserwują. To największy motywator dla mnie.

Dziękuję wszystkim którzy wzięli udział w konkursie. Nie będzie to na pewno ostatni konkurs tego typu. Pierwszy sponsoruję z własnej kieszeni a na to zbyt często mnie nie stać. Rozglądamy się więc za firmami, które chciałyby niewielkim kosztem brać udział w podobnych działaniach. Jeśli prowadzicie lub pracujecie w takim - dawajcie znać na theodor_kontakt@poczta.fm

Tymczasem gratulujemy Joannie i napewno w jakiejś formie damy Wam znać jak było na skoku :)

5! Theodor

#Podróże #Kopenhaga #Wstęp

2015-06-13T02:16:00.003+02:00

Ten post w zasadzie otwiera pewien kolejny rozdział mojego życia. Myślę o tym co mogę jeszcze odkryć w sobie i o sobie. Codzienność zdaje się wyczerpana. Wszelkie składowe mojego życia, choć dość mocno zróżnicowane i zupełnie nie przypominające uporządkowanych życiorysów przeciętnych 30 latków zdają mi się, hmm odkryte ? Gdy wykopujesz wciąż różne emocje, sytuacje i zjawiska w pewnym momencie odkrywasz ich powtarzalność. We własnych reakcjach, w reakcjach innych, w historiach ludzi których poznajesz. Mimo, że miałem niezwykłe szczęście i przyjemność spotkać na swojej drodze mnóstwo fascynujących postaci to, coraz częściej wszystko zdaje się ... powtarzać.
Zjechałem Polskę wzdłuż i wszerz. Głównie celem występów, koncertów, bitew freestylowych czy po prostu spontanicznych wypadów byle gdzie, byle gdzieś indziej. Twoja codzienność prawdopodobnie zapętla się w okół pracy, domu czy szkoły. Weekendowa impreza jest więc pewną odskocznią. Jakimś poruszeniem emocjonalnym. Dialog z nową dziewczyną, pijana sprzeczka, szaleństwo na parkiecie, chwile zapomnienia. Wyobraź sobie że to właśnie staje się Twoją codziennością. Nie chce Ci się zagadywać nowych dziewcząt bo rzygasz tym procesem, tą samą gadką, prowadzącą przez te same historie w te same miejsca. Nie chce Ci się pić, sprzeczać ani bawić w zatłoczonym klubie bo nie dostarcza to niczego nowego. W kulminacyjnym punkcie imprezy, gdy wszyscy bawią się świetnie Ty ... jesteś znudzony. Żadnych nowych emocji, żadnych nowych zdarzeń.
Pakujesz więc plecak, sprawdzasz gdzie są jakieś bitwy freestylowe, wsiadasz w pociąg i jedziesz. Najpierw zaliczasz wyjazdy z ekipą, później z grupką, później z jednym towarzyszem, później pozostaje Ci już tylko odkryć, że nikomu nie chce się wyjeżdżać tak intensywnie jak Tobie więc jedziesz ... sam. Pakujesz plecak i w pociąg. Jedno miasto, prosto z niego kolejne, kolejne podróżujesz gdzieś między środą a niedzielą, w pewnym momencie nie przejmując się tym gdzie jest klub, o której jest pociąg czy gdzie będziesz spać bo .. znasz ten proces. Trafisz niezależnie od miasta, tego czy już w nim byłeś czy nie i czy kogoś tam znasz czy nie. Znasz ten proces na pamięć. Spędziłem 1,5 roku w takiej podróży. Występowałem w tym czasie ponad 120 razy. Nie wiem gdzie mieszkasz, ale jeśli jest to Polskie miasto to pewnie tam byłem, zataczałem się z jakąś grupką zajawkowiczów po Twoim osiedlu śpiewając "whisky moja żono", próbowałem poderwać którąś z Twoich koleżanek, lub dzieliłem gwint flaszki z którymś z Twoich ziomów.
Po pewnym czasie odkrywasz jednak, że .... wszystko jest powtarzalne. Zmieniają się imiona ludzi, ich twarze, osiedla, nazwy miast ale wszystko się powtarza. Ludzie zaczynają opowiadać podobne historie, mieszkania poznanych dziewcząt dziwnie się zlewają a nawet te które dają Ci kosza robią to na względnie podobny sposób. Zaczynasz doceniać każdą historię i osobę, różną od wszystkiego co nonstop spotykasz. Chcesz czegoś nowego ... albo zastanawiasz się co przeoczyłeś w tym co już widziałeś. Ja na tym etapie przestałem pić, by mieć pewność że z powodu alkoholu nie umyka mi coś ważnego. Imprezy zarówno w Warszawie jak i te na wyjazdach nabrały nieco innego wyrazu. Mózg starał się uzupełniać luki, które powstały w dotychczasowym odbiorze świata i po szybkim skorygowaniu percepcji przeżyć odkryłem że ... wszystko jest powtarzalne. Na prawdę ciężko zrobić na mnie dziś wrażenie. Widziałem ekstrema ... burdy w których mój kumpel musiał wyszarpywać nogę z pomiędzy żeber swojej ofiary, dziewczyny klęczące pomiędzy czterema facetami, których upodabniały do siebie głównie spodnie opuszczone do kolan. Widziałem dorosłych facetów pijących tak dużo, że moczyli się we własne spodnie, lub tych zażywających narkotyki tak mocne że ich kontakt ze światem urywał się na długie godziny. Widziałem neonazistów grożących mi tulipanem z rozbitej butelki i pijanego karka celującego z pistoletu w stronę moich kolana. Przeżywałem stres na największych bitwach freestylowych w kraju, również radość i ulgę po wygraniu kilku z nich. Widziałem kilkunastotysięczny tłum robiący hałas gdy to ja rapuję do mikrofonu. Widziałem piękno kobiet w tylu odsłonach że napisałbym o tym obszerny tomik wierszy (z tytułem np"zbiór ód do ud"). Nie chcę Ci przez to powiedzieć jaki jestem fajny, chcę tylko powiedzieć że na prawdę ciężko mnie zaskoczyć historią o Twoim ziomku co wypił pół litra na raz.
Moje życie to w dużej mierze analiza tego co udało mi się w życiu zobaczyć. Obserwuje, myślę, myślę i obserwuję. Gdy czuję że rozumiem, albo że brak mi danych by wyciągnąć z tego coś więcej, szukam dalej, gdzieś indziej. Jedynym niekończących się rozważań zdaje mi się wciąż własne wnętrze. Zmieniamy się, kształtujemy, dorastamy. "Banał" powiedziałaby jedna kujonka, z którą czasem zdarza mi się wymieniać myśli. Ten banał jest jednak tak niezwykły że dopatruje się w nim tematu godnego nieskończonej ilości stron czy minut muzyki. Jak odkryć to kim jesteśmy, kim możemy być, co jeszcze gnieździ się w zakamarkach naszej własnej głowy, dokąd powinniśmy zmierzać, czemu poświęcać czas by miało to jakąś wartość ? a może .. co jeszcze bardziej banalne. Jak być szczęśliwym w życiu które przyszło nam przeżywać.
Zanim rozpiszę się w tych egzystencjalnych pytaniach na kolejne tysiąc stron postawię jakąś kropkę. Im więcej widzisz, tym więcej chcesz jeszcze zobaczyć. Ten głód poznawania jest wszechogarniający i nawet gdy "wiesz że nic nie wiesz", to wiesz, że chcesz wiedzieć jutro więcej niż wiesz dzisiaj. Jedni robią to poprzez zdobywanie wiedzy akademickiej, inni poprzez empiryzm, doświadczanie. Nie stawiam tego na szalach, wszystko wynika z tego samego głodu poznawania. Im więcej poznasz tym więcej jeszcze chcesz.
Ja chcę poznać siebie, aktualnie doszedłem do punktu, w którym by móc to zrobić w pełniejszym wymiarze, chcę poznać świat. Nie chcę by zasób mojej wiedzy o sobie ograniczany był przez wielkość placu zabaw na którym się "bawię" (zdanie w Twoim stylu, co Wiesław?). Gdy moje miasto nie dostarcza mi nowych wrażeń, ruszam w kraj. Gdy w kraju coraz ciężej mi znaleźć coś nowego, ruszam poza jego granicę. I tym zdaniem dochodzę do czegoś co w założeniu miało stanowić początek tego nowego rozdziału.
Wyruszyłem ostatnio w swoją pierwszą samotną podróż poza granice kraju. Przez kilka postów (nie wiem czy najbliższych ale... ) chciałbym poopowiadać Wam o tym jakie inspiracje tam znalazłem. Co dowiedziałem się o mieście w którym byłem, o sobie, miejscach i postaciach które tam spotkałem. Nie będzie w tym raczej żadnego wniosku z rozważań. Gdyby dało się go znaleźć po 2 dniowej wycieczce wszyscy bylibyśmy mentorami. To tylko moje zapiski, trochę dla Was, trochę dla mnie samego. Może coś Was zainteresuje.
Słowem wytłumaczenia, nie znaczy to, że przestaje szukać pod własnym nosem. Nadal bacznie się rozglądam. Ale nigdy nie wiemy gdzie znajdziemy coś przełomowego (kolejny banał), traktujcie to więc jak luźne listy ; takie właśnie podejście mam ostatnio ja sam wobec własnej "twórczości".

Zdjęcie na początku postu to przy wielości zabytków i fascynujących miejsc, rzeźb i wszystkiego co znalazłem w Kopenhadze przez te dwa dni, najładniejsze co udało mi się zapisać aparatem. Delektujcie się widokiem i porcją przemyśleń. Następnym postem zaczniemy wycieczkę.

5! Theodor

Jak się robi hity vol. 1 #SnoopDogg

2015-06-05T13:34:00.001+02:00

2 słowa wstępu - "Jak robi się hity" to nowy cykl wpisów na blogu. Co by nie zawsze było poważnie i o życiu, bo ... po co ma być. "Jak się robi hity" jest moją serią fantazji na temat tego jak powstały największe hity, ludzie, gwiazdy, piosenki itp - nie znajdziecie tu zbyt wiele faktów więc nie uczcie się z nich historii ;) Nie doszukujcie się też dissów Załapiecie po pierwszym wpisie. Start ...

SNOOP DOGG.

Zastanawialiście się kiedyś skąd wziął się Snoop Dogg ? Chudy koleś ze szczurzym wyrazem twarzy, któremu rodzice wymyślili ksywkę Snoopy trochę przed tym zanim wysłali go na lekcję śpiewu i gry na fortepianie ? Serio ? Ten gość został czołowym Pimpem na skale międzynarodową ? Nawijającym :
"Tak to już u mnie wygląda, żyje jak boss
Tak wielu czarnuchów chce się bawić, a ciągle wiszą komuś hajs
Niektórzy z nich muszą błagać dziwkę by została
A ja nie, ja nie, ja nie, ja nie"

Nie zrozumcie mnie źle, dzisiaj każdy może zostawiać gwiazdą nie wychodząc z domu ale lata 80te na Kalifornijskich ulicach musiały rządzić się nieco innymi prawami. Myślę że świat w którym dorastał Snoop był zdominowany przez wielkich czarnych skurwieli latających bez koszulek przez 80% swojego życia.

Patrząc na klasyczny kadr z klipu DMX, zapytam jeszcze raz ... Snoopy? Serio ? Jeśli ktoś jeszcze nie łapie podstawy tego pytania to może ... teraz ?

No więc serio? Snoopy ? Wyobrażam sobie, że musiało to być jakąś pramatką internetowej beki. Na moim osiedlu w każdej ekipie zawsze był taki gość, który tam nie pasował. Był mały, uśmiechnięty, zabawny i bardzo chciał należeć do "paczki" ale niezbyt ktokolwiek traktował go tam poważnie. Mówiło się więc - młody skocz do sklepu - młody załatw to - młody załatw tamto. Na Kalifornijskim osiedlu w latach 80/90 musiało to wyglądać podobnie - Snoopy skocz do sklepu - Snoopy podaj flaszkę - Snoopy skręć 8 jointow dla chłopaków bo chcą zajarać. A Snoopy z uśmiechem kręcił, opowiadał żarty i biegał do sklepu. Jaka mogła być bowiem inna rola Snoopiego w gangu wielkich czarnuchów!? (sorry, ale inne słowa nie oddają tego co mam na myśli).

Snoopy też miał zajawę, bo przecież "był w gangu". Cieszył się dostępnością do Jointów, którymi wszyscy go chętnie upalali bo wtedy była z niego jeszcze większa beka, poznawał stado dziwek swoich wielkich i ustawionych kumpli i z grubsza było spoko. No ale nastąpił przełom! Gruby melanż w Death Row trwa, każdy wypalił już po 3 jointy za dużo , Snoop opowiada dowcipy z cyklu "przychodzi dziwka do alfonsa", wszyscy leją ze śmiechu i wtedy ktoś rzuca przełomowy pomysł.
- EJ ! Chodźcie zrobimy ze Snoopiego gwiazdę gangsta rapu! To będzie hit! Będzie opowiadał o dziwkach, handlowaniu koką, nosił złoto i wkręcał ludziom, że jest największym gangsterem w stanach ! A przy okazji sam zarobi na swoje Jointy.
Po 8 minutach salw śmiechu i turlania się po ziemi na myśl o tym pomyśle Dr. Dre i Suge Knight najarani najbardziej z towarzystwa, mówią - qrwa, wchodzimy w to!

Widzicie to ? Tych dwóch wielkich gości i pomiędzy nimi 20 letni Snoopy ? Wołają go i mówią ...

Snoopy, dawaj nagrasz płytę! Zmienimy Ci ksywę na coś poważniejszego. Np. Snoop Pies! Będziesz bardziej Gangsta! Wrzucimy Cię na płytę Dre żeby Cię pokazać ludziom i jedziemy z solowym albumem. Dre wyprodukuje, The Glove zrobi mixy i będzie grało. Co mógł powiedzieć Snoopy?
- Dobra chłopaki, mogę być Gangsta ! yo!

Reszta jest historią. 800 tys sprzedanych egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Poczwórna platyna. I Snoopy jako naczelny PIMP amerykańskiego Shopbiznesu!

--------------------------------------------------------------------------------

Żeby nie było uwielbiam Snoopa. Prawdziwą historię poznajcie stąd : http://en.wikipedia.org/wiki/Snoop_Dogg był twardy od początku życia. Rodzicie rozwiedli się jak miał 4 lata. Później należał do Gangu Cripsów, "Pierwsze demo" nagrał w składzie 213 wraz z Nate Doggiem i Warrenem G. Jest unikatem i jednym z najbardziej oryginalnych raperów ever. Także pokłony i wielki szacunek dla Snoop Dogga. Także polecam jak ktoś nie zna lepiej.

Parę z moich ulubionych numerów :

Boss Life (feat Nate Dogg)

I Don't Chase Em na płycie Devina.

No i klasyki : Still Dre z Dr Dre

I na koniec. Pierwszy Singiel Snoopa (po którym akurat można uwierzyć w powyższą historię :))

kij w mrowisko ?

2015-06-02T23:12:00.000+02:00

Miałem dokończyć myśl , no więc ...

Odkąd pamiętam w tym 'naszym' życiu, non stop ktoś powtarza o tym kim powinniśmy być, co robić, jak się zachowywać. Jak spełniać rolę ... syna, ucznia, kolegi. Role, role non stop role.

Czuję że mój mózg przeżarty jest przez presje spełniania jakichś oczekiwań. Czyichś, tych wypowiedzianych wprost, czy wręcz moich wyobrażeń na temat oczekiwań które powinienem spełnić. Albo moich własnych, takich czysto definicyjnych. Np. Chcę być dobrym człowiekiem więc nie powinienem nikomu strzelać w pysk. A ja od ostatniej ku temu okazji wciąż myślę, że powinienem był to zrobić. I co teraz ? Mniejsza.

Tak czy inaczej non stop coś. Ty myślisz że jestem raperem więc oczekiwania masz jak do rapera. Mam przejmować się tym kto z kim ma beefy i mieć opinie o każdym innym raperze. Tymczasem. Szczam na to. Wolę wyrażać opinie o poglądach greckich filozofów, zastanawiać się na parkowej ławce czy bóg istnieje a jeśli tak to czy wpuści mnie do nieba i czy w ogóle ja bym tego chciał (chyba nie). Mam ochotę gapić się w niebo, śpiewać discopolo na weselu albo oglądać jakiegoś niedorozwiniętego chińczyka który imituje szampanem cumshota na twarzy natalii siwiec (po tym seansie świadomie piszę ją z małej litery). Chodzi o to że chcę mieć gdzieś, to co o mnie myślisz i czy poprawnie stawiam znaki interpunkcyjne. Coraz bardziej.
Brzmi jak banalny wyraz nabierania dystansu do wszystkiego w okół.

To jednak nie tak banalne jak się może wydawać.

Buddyjscy mnisi medytują przez dziesięciolecia. W ogóle miliony ludzi medytuje. Głównym celem owych medytacji jest właśnie odcięcie się od swojego "ja". Poczucie jedności ze światem. Przeżywanie życia tu i teraz, takim jakie ono jest. Bez percepcyjnych ograniczeń wynikłych z zagmatwania naszych psychik, społecznych uwarunkowań i temu podobnych. Z grubsza (i nie ja wymyśliłem to porównanie) medytacja zmierza do osiągnięcia stanu umysłu jaki każdy z nas osiąga przy silnym orgazmie (złap się kiedyś na tym jaki to stan psychiczny) - zero wszystkiego, oszołomienie, wolność. Przez te parę sekund świat jest inny.

Szukam ostatnio tej właśnie wolności (nie musząc przy tym szczytować przez cały dzień). Mimo, że podaje trywialne przykłady to na prawdę górnolotne dążenie.
Piszę nową płytę. 2 numery gotowe. Słucham tych numerów i czuję z nich tę wolność. Znienawidzicie mnie albo pokochacie za nią. Nie wiem co Was ciekawi w życiu, ale jeśli jak ja macie fioła na punkcie rozumienia świata, co dzień zastanawiacie się po co żyjemy i czy miejsce w którym aktualnie się znajdujecie (zarówno fizycznie jak i mentalnie) jest tym w którym chcecie być to chyba się zaprzyjaźnimy.

Zostawiam Wam ten temat. Wolność, wyzbywanie się 'ja', odrzucanie konwenansów ról które zdaje się nam że musimy grać. Czy można być tak wolnym ? Podejmować decyzję czy zachowywać się, mówić, wyłącznie na podstawie osądu tego co uważamy za słuszne (niekoniecznie stosowne).
Wsadzać kij w mrowisko wszędzie tam gdzie gdzie znajdujemy coś niesłusznego ? ograbić otoczenie i własne życie z tajemnic i sekretów ?
Thats my way, gdyby ktoś pytał.

5! Theodor

Pandora.

2015-05-26T21:03:00.002+02:00

Dlaczego w zasadzie roztrząsam kwestie określania siebie ? Mam przecież tęższe rozkminy niż potrzeba krytykowania internetu... Zło, w kwestii zaburzeń osobowości , które on generuje, zdaje się aż nazbyt oczywiste. Zabrnę jednak chwilę w ten wątek nim odpowiem na otwierające ten wpis pytanie.

Ludzie łakną możliwości "innego życia". Ciężar codzienności którą się otoczyliśmy, jej bezsens, błędne koła w których tkwimy, ilości czy waga problemów skłaniają nas ku fantazjowaniu. Bo przecież fajnie byłoby ledwo wymyślić, wyobrazić sobie 10 000 zł leżące na biurku, by zaraz faktycznie móc iść i je wydać. Życie online jest proste. Kreowanie swojej odwagi jest proste. Bycie pewnym siebie jest proste. Bycie krytykiem jest proste. Ciągnie nas do tego by móc generować wrażenie na temat własnej osoby tu i teraz -> Użytkownik X przebiegł Y km. - opatrzył to komentarzem -> Biegam, zmieniam swoje życie, taki będę szczupły że nie uwierzycie. I ... już.

Ostatnio oglądałem z przyjacielem film Avatar. Na wielkim 55 calowym telewizorze 4K robi on na prawdę niezłe wrażenie. Efekty specjalne, kolory, bajkowy świat Pandory. Mistrz. Mój przyjaciel nie zrozumiał tylko jednej rzeczy. 10 minut przed końcem zacząłem ubierać się ze sporą dozą oburzenia na ten film, i nie czekając na puentę wyszedłem. Widziałem ten film już wcześniej. Czuję się artystą. Z obawą że możesz mnie źle zrozumieć, pieczołowicie dbam o to byś miał co znaleźć w moich tekstach. Jakiś pod-fabułowy przekaz który może zasiać jakieś pozytywne ziarno, nawet gdy jedyne co robię w samym tekście to wylewanie jakiegoś emocjonalnego wiadra pomyj. Twórcy filmu Avatar zrobili coś dokładnie odwrotnego, stworzyli piękną fabułę, hipnotyzująco piękny świat, z pod-fabułowym wiadrem pomyj, które wlewają Ci do głowy na koniec każdego seansu. Ostatnie 10 minut tego filmu jest obrzydliwe. Mówi o zdradzie i wyborze 'wirtualnego' świata 'na stałe' - nazywając to happy endem. Mówi o tym, że lepiej żyć w wymyślonym świecie niż własnym. Japonia przeżyła ponoć falę samobójstw ludzi, którzy nie mogą zostać Avatarem. Czy na prawdę nie mogą ? Może w gorszej grafice, ale przecież właśnie tym są nasze wirtualne życia. Nasze profile na przeróżnych portalach, zdjęcia profilowe, starannie rzeźbione opisy i posty którymi zalewamy naszych kolegów.

Zostawiam Cię z tą refleksją i nie rozwodzę się więcej nad światem online. Wrócę jednak do początkowego pytania. Dlaczego roztrząsam te kwestie ? Określania siebie. Wbrew pozorom nie dlatego co bym szukał odpowiednich słów. Wręcz przeciwnie. Dlatego, że chciałbym przestać ich szukać. Uwolnić się od konieczności dobierania nazw i przymiotników. Coraz częściej gdy spytasz mnie o czym jest ten tekst nie potrafię Ci odpowiedzieć bo wiem, że streszczenie zawartym w nim słów zupełnie nie oddaje tego co na prawdę wlałem w te parę zwrotek. Chcę wyzbyć się konieczności wypowiadania zdań zaczynających się od "ja... "
Chcę przeżywać życie. Tu i teraz. Nie mowa tu o CarpeDiem w potocznym rozumieniu. Chodzi o odbieranie go w 100% bez zbędnych prób opisu, porównań czy ocen. Rozwinę ten temat bo znowu streszczanie się i nie przesadzanie z długością tekstów za cholerę mi nie idzie. Puszczę Wam za to coś w tym kontekście. Chyba najbardziej niezrozumiały tekst jaki w życiu napisałem. Może tym i następnym postem uda mi się go trochę wyjaśnić (link na dole wpisu)

PS : Pytanie do Was ... Jakie znacie filmy z których płynie "zły przekaz" ?

PS 2: Pamiętajcie żeby pisać w komentarzach na blogu nie na fb bo tam nie sprawdzam. Tu sprawdzam.

5! Theodor

Cenzura - Off!

2015-05-25T22:36:00.005+02:00

Ostatnio coraz mocniej narasta we mnie potrzeba pisania w innej formie niż rymująca się.
Coś w ogóle się we mnie zmienia. Przez większość życia starałem się być inteligentnym, poukładanym mężczyzną o dobrych manierach i wysokim poziomie kultury. Oczywiście nieraz kompletnie to nie wychodziło gdy zalany w pół-trupa, latałem po dość przypadkowych miastach, gotów przelecieć pierwszą chętną która mieściła się w pewnych estetycznych ramach ... poszerzanych w ramach wypijanego alkoholu - Aktualnie ...

Sporo rozważam nad autocenzurą. Nad tym jacy jesteśmy a jaki obraz siebie staramy się przekazywać. Każdy tworzony tekst kultury, felieton, piosenka czy nawet post na facebooku z grubsza dąży do przekazania naszym odbiorcom, słuchaczom czy znajomym pewnego obrazu nas. Jesteśmy taaacy. A właściwie to ... jacy jesteśmy ? co w nas jest nami ? Czy w ogóle jakkolwiek powinniśmy zastanawiać się nad odbiorem nas ? Osobiście zaczyna mnie to uciskać i wkurwiać. Ten inteligentny, poukładany mężczyzna we mnie ma ochotę odpowiedzieć na którąś z prostych propozycji na fanpagowej skrzynce i przelecieć mocno napaloną fankę opierając ją o ścianę pałacu kultury w samo południe, bo ... czemu by kurwa nie ?

Jedynym sensownym powodem dla którego tego nie robię jest pewien konstruktywny przekaz, który chciałbym nieść swoją osobą a niestety doświadczenie każe mi zakładać że nie odbierzecie tego jako akt wyznawanej wolności i nieskrępowania zasadami społecznymi. Raczej podniesiecie raban o obsceniczność, deprawowanie młodzieży albo co gorsza (i na prawdę to przeraża mnie najbardziej) uznacie, że ja mam wyjebane, więc fajnie mieć wyjebane i jutro jakiś idiota oprze swoją dziewczynę o kolumnę Zygmunta, pojutrze inny o stadion narodowy itd. a na koniec gdy będą mieli sprawę w sądzie o naganne zachowanie w miejscu publicznym powiedzą - "ale, ale .. przecież Theodor ". Więc nie. Przez Was. Nie! (ale propozycje na skrzynkę możecie wysyłać :* )

Zamierzam jednak zacząć wystawiać trochę fiuta ze spodni w tekstach, które piszę, bo tak szczerze (i do tego musicie się zacząć mocno przyzwyczajać) to wkurwia mnie po prostu ten zakłamany świat, XXI w , internet, snapchaty, showupy i facebooki sprawiły że jest ciężej być sobą niż kiedykolwiek. Każde zachowanie i tekst widzą i komentują wszyscy którzy chcą. Odbiorcy roszczą sobie prawo to mówienia wszystkiego a Nadawcy uczą się przede wszystkim dystansu do odbiorców zakładając że większość z nich to debile (sam jesteś debil!). Bezpośredni kontakt ograniczamy do kilku najbliższych cała więc reszta z pośród naszych 748 znajomych zna nas wyłącznie z wyselekcjonowanych zdjęć i opublikowanych postów. Wszyscy myślą że się znają a dziewczyny którym bez zapytania wkładam rękę w dekolt (w realnym świecie) są tak dalece zdziwione objawem bezpośredniej bezczelności że w zasadzie bardzie je to kręci niż im przeszkadza. Świat zinternetowiał. Jest jakimś dziwnie zakłamanym tworem gdzie wszyscy tak bardzo pielęgnują te swoje profile że zapominają iż można tak po prostu... być. Wszystko jest wyselekcjonowane, dobrane, ułożone, albo co gorsza powtarzane za większością. Wszyscy uczą się krytykować wszystko i wszystkich oraz usilnie unikać jakiejkolwiek oceny swojej osoby więc są neutralni lub zgodni z większością. Mam dość bycia neutralnym. To śmiertelnie nudne. Szczególnie gdy na spotkaniach twarzą w twarz zaczynają cytować internetowe mądrości i jeśli tylko jesteś na bieżąco z demotywatorami to wiesz, że Twój rozmówca nie ma Ci NIC do powiedzenia.

Możesz myśleć o mnie co chcesz. Jestem raperem, animatorem kultury, zajawkowiczem, facetem z pasją. Ja czuję się bardziej, (uśmiejesz się słysząc to słowo w XXI w. ale...) filozofem, poszukiwaczem znaczenia w pojebanym świecie. W tym kierunku też zmierza większość moich rozważań, co za tym idzie życia, a większość puent określa życie mianem "pojebane!" i tego nurtu będę się trzymał póki nie znajdę czegoś sensowniejszego. Bez neutralności, ale i bez kontrowersji na siłę bo to obrzydza mnie jeszcze bardziej. Dla wszystkich fanów mojej radosnej twórczości to też dobra wiadomość bo zapowiadam jej ... więcej ! będziemy mogli sobie częściej porozmyślać, podyskutować i powymieniać spostrzeżenia. Moja prośba jednak, róbmy to na blogu, bo na facebooku żywotność postów wynosi jakieś 20 minut więc ja nawet nie ogarnę połowy komentarzy. Na blogu mogę do nich wrócić kiedy chcę.

Tymczasem. Puenta bo zauważyłem, że jak jest za długo to mało kto czyta : Na blogu możesz sobie być anonimem (choć szanuję podpis na końcu postu) jeśli leży Ci na sercu wiadro pomyj którego nie masz gdzie wylać Come On! Piszcie rozważania czy cokolwiek macie do powiedzenia. Ja postaram się raczej nie wchodzić w dyskusję, ale wszystko czytam i postaram się odnosić do Waszych odpowiedzi w kolejnych wpisach.

Temat do rozważań dla Was, ztj : pytanie do publiczności (Ciebie)

KIM JESTEŚ ? >> ciekawią mnie określenia którymi się opiszecie.

Ja : Filozof, poeta, poszukiwacz sensu i granic, uparty i kreatywny głodny bodźców skurwiel, szczery do bólu.
A Ty ?

5! Theodor

Bez odpowiedzi

2015-05-12T15:56:00.002+02:00

Wszytko nadal jest chaosem. Niezmiennie nie mogę wyzbyć się wrażenie, że całe to "życie" jest jeszcze przede mną, że jak dotąd wszelkie podjęte działania mają wciąż zaledwie niszowe znaczenie.

Obserwuje starszych ludzi w tramwajach, autobusach czy na ulicy. Zastanawiam się czy czują to samo ? Przeanalizowanie ich życia zdaje się proste, bo przecież nie dzieje się w nim z grubsza nic istotnego - wstaną, zjedzą, pójdą do sklepu, lekarza ... Jako niespełna 30 latek, wciąż mogę się usprawiedliwiać że przecież znaczące rzeczy mogą być nadal przede mną, że ostatnie miesiące, lata czy dekada to okres ciągłych starań, walk i dążeń do celów, większego zasięgu i wywierania konstruktywnego wpływu. Siadam z przyjacielem i rozważamy nad bezsensem rzeczywistości która nas otacza.
Nie zrozumcie mnie źle, to nie dekadentyzm. To poszukiwanie.

Gdyby się głębiej nad tym zastanowić, większość z nas zajmuje większość swoich dni czymś absolutnie bez znaczenia. Prawdziwy problem zdaje się jednak pojawiać gdy zastanowimy się czym innym warto byłoby się zająć. Bo ... czym ?

Studiuje sporo myśli innych ludzi. Filozofów, duchownym, przywódców, psychologów, artystów ...
2 sposoby życia niezmiennie wiodą prym w tym 2,500 lat dorobku ludzkiej myśli.
1.) To Idealizm. Dążenie/poszukiwanie : Do poznania świata, oświecenia, To pełne idealizmu i cnót próby wzniesienia swojego życia na obiektywnie wartościowszy poziom. Szukanie równowagi, sensu istnienia, rozumienie praw natury i otaczających nas zjawisk. To dążenie do czystego sumienia, niezależnie czy podyktowane wiarą w boga czy po prostu wyznawanymi wartościami. Ludzie Ci zwykle robią rzeczy przez ogół uznawane za ważne i wartościowe.
2.) To Hedonizm. Dążenie do sprawiania sobie przyjemności. Prostych radości, poprzez gromadzenie w okół zasobów, ładnych kobiet, ładnych samochodów, luksusowych posiadłości. Zwiedzanie świata a zarazem nie oczekiwanie od życia by miało jakikolwiek głębszy sens niż kilka emocji które uda nam się w jego trakcie doświadczyć.

Poszukiwanie prawdy o świecie zdaje się być niezwykle szlachetne (1) - jest też żmudne i coraz częściej myślę, że jest niekończącym się procesem, niemożliwym do spełnienia w trakcie jednego życia. Hedonizm (2) zaś zdaje się być zbyt prosty, nudny po pewnym czasie. Choć z innej perspektywy jakże byśmy mieli znudzić się prostymi przyjemnościami.
Jedni i drudzy przechodzą do historii, jedni i drudzy w niej giną. A ja niezmiennie zastanawiam się co warto jest robić, na co poświęcać swój czas i energię. Jak ukuć z tego solidną całość, zestaw wartości, których reprezentantem będę mógł z dumą być.
Bez odpowiedzi.
5! T.

Kim jestem ?

2015-02-15T04:05:00.002+01:00

Dawno tu nie zaglądałem. Zastanawiam się czy to zaniedbanie. Ja chyba po prostu taki jestem, że przykładam energię okresowo do różnych aspektów swojego życia zaniedbując przy tym inne. Pewnie konsekwencja ich równoległego rozwoju, albo jeszcze lepiej ograniczenie ich ilości byłoby skuteczniejsze, przynajmniej w rozumieniu szybszego osiągania efektownego sukcesu.
Pytanie czy to wciąż byłbym ja ?
ja ?

Dużo myśli pochłania mi ostatnia refleksja nad ja / nade mną ?

Kim jestem ? to chyba naczelne pytanie ze wszystkich które możemy sobie postawić. Przez wiele lat starałem się rozgraniczać wiele aspektów mojej, co ostatnio odkrywam, dość złożonej plątaniny neuronów. Raczej nie wiecie ile rzeczy w życiu pochłaniało mi głowę. Wciąż obserwuje to gdy siadam przy kawie z kolejnymi osobami starającymi się dowiedzieć kim jestem. Siadają do niej z pewnymi podejrzeniami czy wręcz stworzonym na tę potrzebę obrazem mnie, który od pierwszego łyka gorącego wywaru chcieliby potwierdzić. Jeśli akurat mam wenę by się rozgadać, kawa zwykle nie zdąża ostygnąć nim moi rozmówcy kompletnie nie wiedzą co myśleć.

Dotarłem do etapu mojego życia na którym wszystko się splata. Niknie granica między Theodorem, Artur Lewandowskim, synem, bratem, raperem, niedoszłym przedsiębiorcą, finansistą, troglodytą z czasów młodości, domorosłym filozofem, inicjatorem zajawek, freestylowcem czy animatorem kultury. Zrzucam z siebie ciężar kompleksów i ograniczeń. Poczuwam się do wolności, zarówno mentalnej jak i życiowej, które to samopoczucie coraz ciężej wyrwać mi (przez innych) z backstagu świadomości.

Przez wiele lat czułem pewne niedowartościowanie. Czułem, że wciąż nie przeżyłem czegoś co uprawniałoby mnie do odniesienia sukcesu. Dziś czuję jak zostawiam to za sobą. Otwieram głowę na wszystko co dotąd leżało w niej na półce 'fantasy' i przekładam to do działu 'autobiografia'. To wręcz zabawne odkrycie, że na poziomie myśli te dwa działy zupełnie się od siebie nie różnią. Planuje dzień jutrzejszy. Dzień za miesiąc. Wydanie płyty, rozpoczęcie książki, imprezy i wiele projektów. Gdy dziś mówię planuję znaczy to nic ponad to że możesz oczekiwać że po prostu to zrobię. 5 lat temu moje myśli były dokładnie takie same, jednak bez czynnika realności w tych wyobrażeniach. Dziś myślę o tym co lada moment się wydarzy i odkrywam, że myśli te są bliźniacze z tymi które po prostu snuły fantazję. Co więc się zmieniło ? Dlaczego jako 21 wszystko zdawało mi się tak realne i tak nierealne zarazem, a jako 28 latek wychodzę z pokoju by po 6 krokach znaleźć się we własnym studio nagrań, wychodzę z domu by pojechać do klubów w których bywałem od dawna, ale tym razem płacą mi za to bym przyszedł, albo co lepsze spotykam tam 150 osób przybyłych tam wyłącznie z powodu mojej inicjatywy ? Zastanawiam się w którym momencie nastąpił przeskok i co jeszcze ciekawsze w co przerodzi się ta nowa energia sprawcza którą tak mocno odczuwam ostatnio. To duża moc, a jak wiemy dzięki wujkowi Spidermana, "duża moc to duża odpowiedzialność".

Co jeszcze mogę zrobić !? Pamiętam jak biegałem z teczką będąc wonnabe Briana Traycego, wkuwałem na pamięć wzorce językowego Ericksona i podrywałem dziewczyny zgodnie ze wskazówkami Neila Straussa. Jak spędzałem godziny w bibliotece uniwersyteckiej próbując zrozumieć czym jest Marketing, albo jak do śniadań poznawałem historie wszelkich biznesmenów XX wieku (to się akurat nie wiele zmieniło). Za podstawę swojego życia biorę jednak nadal pytanie Kim Jestem ?. To najciekawsze pytanie jakie zadaje sobie nieprzerwanie odkąd pamiętam, czyli jak świadomością sięgnąć jakieś 18 lat. Wiem, że będą mnie rozliczać, jako rapera, może jako gwiazdę?, jako biznesmena, artystę, pisarza i propagatora kultury. Nie jestem pewien jednak czy te rozliczenia mają dla mnie znaczenie. Chłonę tyle biografii przeróżnych osób by doskonale zdawać sobie sprawę jakich opisów swojego życia mogę się spodziewać. Patetycznych przeinaczeń mojej ciężkiej drogi by dojść do punktu w którym aktualnie będę się znajdował. Odpowiedź na pytanie kim jestem jest dla mnie jednak czymś zupełnie innym. Jest głębokim wejrzeniem w własne potrzeby i aspiracje. Jest zawierzeniem w to czego mogę dokonać postępując wg wytworzonych w sobie systemów wartości i priorytetów. Inspiracja. To kluczowe słowo "mnie". Gotów jestem do poświęceń i ciężkiej pracy chyba głównie przez wzgląd na to, że nie ja a ktoś mógłby być przez to choć ksztę lepszym człowiekiem. Brzmi nawinie. Nie poradzę nic na to.

Myślę, że nie wiele mamy w życiu ciekawszych rzeczy do robienia niż próba życia tak by inspirować świat do bycia lepszym miejscem. Próba wyciskania z ludzi w okół chęci bycia kimś lepszym. Wszak "gdyby każdy posprzątał swój ogródek świat byłby czystym miejscem", ot tak parafrazując Goethego. A "Wielki wysiłek w ważnej sprawie, ot definicja szczęśliwego życia", dorzucając z myśli Mahatmy Gandhiego. Jestem psychofanem cytatów. Mądrych ludzi mówiących przede mną. Puentujących lata doświadczeń i refleksji w jakimś ujmującym zdaniu po przeczytaniu któregoś czuję jak wielka wajcha między moimi myślami opada by odblokować mi dostęp do kolejnej porcji zrozumienia świata w okół. Myślę, że nie zostanę bożyszczem tłumów. Nie żebym nie zamierzał w swoim życiu o to nieco pozabiegać jednak chyba tylko prostota poglądów może pociągnąć za sobą fanatyczne masy. Leonardo Di Caprio czy Russel Crowe. W ich biografiach nie znalazłem wiele ponad praca nad filmem, romans, praca nad filmem, film, coś tam film - to oni są bożyszczami. Ludzie wywołujący emocje na ekranie, nie podejmujący wyzwań tłumaczenia świata. Grają rolę, nawołują do ochrony środowiska, zarabiają 20 mln $, kupują dom, grają rolę. Nie chcę bagatelizować ich znaczenia czy życia. Podaje ich tylko powierzchownie jako przykład wierząc, że są fantastycznymi ludźmi, których krzywdząco spłycił kiepski autor biografii. W tej płytkiej wersji to jednak zdecydowanie nie dla mnie. 10 osób na świecie o których Einstein pisał że mogą próbować zrozumieć jego teorie. Inna garstka regularnie studiująca dzieła Nietzschego zastanawiająca się 16 raz przy tej samej stronie czy już może uznać ją za zrozumiałą ... to chyba Ci fani, których docenił bym najbardziej.

A jednak wiem, że i Filozofem, wyobcowanym, we własnej samotni, raczej nie zostanę. Zbyt cenię sobie ludzi by przedłożyć nad nich mądrość samą w sobie. Nawet najwznioślejsze idee i złote myśli nie są w moim świecie warte tego by zapisać je w sposób niezrozumiały dla przeciętnego odbiorcy. To pierwsza rzecz z którą po dłuższym przemyśleniu nie zgodziłem się z F. Nietzsche. Dlatego też ...

Inspiracja. Pozostanie mi słowem kluczem. Gdybyście kiedyś mieli życzenie mnie zrozumieć. Wiedzcie, że to niełatwa historia. Nie dla tego co bym próbował się wywyższyć własną złożonością. Po prostu, wiele w niej wątków, w których łatwo się zgubić poprzez próby kategoryzowania czy poświęcania nie istotnym acz barwnym wątkom zbyt wielkiej uwagi. To trochę jak z wojennymi szyframi. Nie zrozumiesz póki nie znasz słowa klucza. Tym słowem jest Inspiracja, a kompletne hasło - klucz to "Inspiracja by zmieniać świat na lepsze". Jeśli przestaniesz na chwilę oceniać to jako wzniosły banał, jako próbę bycia fajniejszym i przyjmiesz że jest to realnym i przyziemnym priorytetem mojego życia i następnie dopiero spróbujesz posłuchać tego co mam do przekazania jest duża szansa, że zostaniemy przyjaciółmi. Dawno nie pisałem, ot takich tam nocnych wynurzeń, myśli nieuczesanych. Jutro kręcimy klip, po południu rozmawiam o przyszłości z jedną ambitną dziewczyną a wieczorem postaram się nie zwariować przypominając sobie że znów siedzę sam i jest cholerna Niedziela. Nie lubię niedziel. Bądźcie lepsi niż ja.

Śpijcie dobrze.
T. 5!

Pokolenie przejścia

2014-04-13T12:07:00.002+02:00

Myślałem najpierw, żeby nazwać ten wpis "straconym pokoleniem". Była by to jednak niewłaściwa nazwa.
Przynajmniej jeszcze, niewłaściwa. Uznanie nas za straconych miałoby też ważne konsekwencje. Smutne konsekwencje.

Mówią, że jestem idealistą, że tacy jak ja nie mają już zastosowania. Też kiedyś byłem - mówią - wyrosłem. A część z tych mówców, młodsza, część starsza ode mnie. Powiedziałbym, że to dumny wiek dwudziestolatków myślących, że już jacyś są, jakby sami pragnęli zatrzymać to, że wciąż się stają. 30, 40 latków i starszych nie zwolnię jednak z poczucia. To również o nich. Nie metryki wyznaczając dojrzałość, wszystkich wezwę jeszcze do odpowiedzialności.

Jestem idealistą. To słuszne i prawdziwe stwierdzenie o mnie, nie wynika jednak z mojej niedojrzałości czy niedostatecznego poznania otaczającego mnie świata. Wręcz przeciwnie wynika z dostrzegania jego potrzeb i akceptowania naszej roli wykraczającej ponad zjeść, spalić, wydalić resztki, spać.

Od wielu tysięcy lat uczymy się od nowa. Pomijamy mentalny dorobek przodków, za każdym razem odnajdując się na nowo w zastanym świecie. To ciężka walka w której łatwo biegać za błyskotkami przez 60 lat by odkryć pustkę na koniec, wtedy zaś zacząć poszukiwać boga. "Każde pokolenie ma własny czas" śpiewało Kombi. Nie wierzę w bogów, nie mam wiedzy o inkarnacjach, ani o celowości życia. Nie potrafię też patrzeć w przyszłość. Jak Ty jednak świetnie opanowałem sztukę patrzenia w przeszłość i obserwowania teraźniejszości. Noszę też z sobą wielką wrażliwość, którą jednak stłumię dziś na potrzeby tego wpisu. Pomyślę za to jak my wszyscy, tylko o mi najbliższych.

Miałem 11 lat. Jaką inną motywację może mieć 11 latek, niż chęć zaimponowania kolegom czy nie wypadnięcia z roli. Zapaliłem papierosa. Rok później zasmakowałem w alkoholach, później w kradzieżach i bójkach, byłem w sądzie jako gówniarz a w wieku 14 lat, prócz heroiny spróbowałem pewnie większości narkotyków. Bunt ? presja otoczenia ? Bo przecież nie świadoma decyzja o autodestrukcji. Włączam dziś telewizję, słyszę o gwałcących się gimnazjalistach, napadach z bronią, śmiertelnych pobiciach i na wpół legalnych narkotykach tak szkodliwych, że nawet najcięższe z tych, które mieliśmy 15 lat temu nie umywały się do nich. Patrzę w przeszłość i widzę teraźniejszość. Widzę młodzież klnącą, tułającą się bez celu, pozostającą pod wrażeniem bezczelności i ignorancji. I jak zapowiedziałem ... myślę o najbliższych.

Przed czym uchronisz swoje dzieci ? Nie puścisz ich do szkoły ? Myślisz że pracując na chleb i wodę będziesz miał też dość czasu by wlać oleju w głowy?. Chodząc naćpany czy pijany nie szanowałem ani rad ani miłości którą obdarzali mnie rodzice. Wielu lat potrzebowałem i wiele razy musiałem ich zranić by docenić to bezinteresowne uczucie, którym o dziwo wciąż mnie darzą. Myślę więc o najbliższych. Tych co po mnie. Przed czym uchronisz swoje dzieci ? Jaki świat chcesz im zostawić ? Ten w który przekształca się nasz ? Roszczeniowy, coraz szerzej pozbawiony wartości ? wzajemnego szacunku ? Pełen agresji i niezadowolenia ? Przecież to nie "ONI" są odpowiedzialni za jego zmienianie, a ... my.

Na świecie wydarza się coś bardzo niebezpiecznego. Mentalna rewolucja. Internet postawił nas wszystkich obok siebie. Dał głos i narzędzia do rozpowszechniania tego głosu bez możliwości cenzury. Dał wolność, którą wykorzystujemy do manifestowania naszych bolączek i złości. Wiele krajów odczuwa to mniej dotkliwie niż my, Polacy. Ich kraje trwają w swych mentalnościach i kulturach od dziesiątek czy setek czy nawet tysięcy lat. Przekazują sobie tradycje i nauki, ale My ... nie mamy tego komfortu. 25 lat temu nasi rodzice dostali wolność. Ich rodzice uczyli ich o suwerenności, Honorze, Ojczyźnie. O przekazywaniu myśli pod okiem cenzury, wykształcaniu fachu. Walce o to co nasze. 25 lat temu. Miałem 3 lata. Moi rodzice dostali nową rzeczywistość. Wiedzieli że to czego ich uczono robi się nieadekwatne, że już nie mamy o co walczyć i nie musimy kombinować jak umknąć oku władzy. Sklepy pełne rzeczy, komputery, w telewizji zamiast kilku kanałów znalazło się kilkadziesiąt. Napływ gazet, produktów, wielokulturowych wzorców, otwartych granic, nowa rzeczywistość. Otworzył się rynek. Rosnąć zaczęły firmy i słupki na giełdach. Rozwinął się marketing, reklama i dziesiątki, setki i tysiące zawodów, o których nikt wcześniej nie słyszał. Fach przestał być tak atrakcyjny. Nowy świat.

W między czasie pojawił się też internet. Niezwykłe narzędzie pozwalające na rozwinięcie ogólnoświatowej myśli, wymianę poglądów w czasie rzeczywistym przez ludzi oddalonych od siebie o państwa i kontynenty. Wraz z tym pojawili się jednak ludzie, którzy szybko nauczyli się to obsługiwać i wykorzystywać do sprzedawania swoich wizji, swoich teorii, swoich paranoi i zwykle gdzieś za tym ... swoich produktów czy usług. Przez ich podstępy robimy się nieufni i zazdrości, nadal jednak świat XXIw. pozostaje wielkim placem zabaw, na który wpuszczono gromadkę dzieci bez zbytniego nadzoru.

Przechadzamy się po ulicach, oczy świecą nam się od jaskrawych neonów, świecidełek, chodzimy bez celu aż ktoś nie zawoła "EJ! zobacz, tamto jest ekstra", biegniemy wtedy tam by koniecznie spróbować tej atrakcji. W tym wielkim chaosie nikt nas nie prowadzi. Nasi rodzice wychowali się w innym świecie. Są tak samo oszołomieni wszystkim w okół jak my. Część z nich odrzuca to zostając przy swoich starych wartościach, nowe nazywając złem. Boją się tego ogromu, albo nie są w stanie nadążyć nad wszystkimi zmianami. Sami gubią się i nie potrafią wybrać co jest właściwe.

Co jest właściwe ? i dlaczego jesteśmy pokoleniem przejścia ?
Nasi rodzice byli wychowywaniu w duchu wartości ich rodziców. Nasi nie mogą nas wychować. Uczestniczą wraz z nami w tym chaosie, przez stare przywiązania, często będąc jeszcze bardziej zagubionym niż my. Krajem rządzą starzy ludzie, kompletnie nie wiedzący dokąd świat zmierza i co należy z nim zrobić. Taplają się w PRLowsko-Komunistycznej spuściźnie pełnej nieżyciowych systemów i przepisów. Są słabi. Ulegają naciskom opinii publicznej i radom swych równie niezorientowanych w XXI wieku doradców. Tłum wyrzuca swe żale, roszczenia i niezadowolenie a nam wciąż brak przywódcy, który poprowadziłby nas do jakiegoś celu za którym warto iść.

Ciężko odmówić gwiazdom o wielomilionowych pensjach że ich arogancja, ignorancja i samozadowolenie nie jest właściwe. Przecież to oni ze swoimi pulchnymi kontami bankowymi są dziś panami chaosu. Ciężko odmówić władzy tempo wpatrzonej w przepis z 80 któregoś roku bo jeszcze nie zauważyli, że jesteś 35 lat później - ale to przecież oni mają władze i mają swój przepis i metody jak go egzekwować. Co jest właściwe ? "Dharma to mądrość całkowitej wizji, którą można sprowadzić do świadomości tego, co powinno się rozwijać, a co odrzucić" (* "Życie Buddy" / Sherab Chodzin Kohn str.13). Potrzebujemy takich Dharm, ale wszyscy nie zostaniemy przeć jutro buddystami. A zresztą i ich nauki, okazują się zbyt niepraktyczne byśmy dzięki nim wiedzieli co robić w naszej codzienności.

Jesteśmy pokoleniem przejścia. Możesz nazwać mnie idealistą i będę te miano nosił dumnie, mimo że nacechować chcesz je pejoratywnie. Ja tylko robię to co każdy potrafi. Patrzę w przeszłość, obserwuje teraźniejszość i myślę o najbliższych. 7 letniej córce mojej siostry. Moich przyszłych dzieciach. Zagubionych kolegach i młodych odbiorcach moich słów z tym artykułem włącznie. Chcę żeby oni wszyscy, wraz ze mną mogli żyć w lepszym świecie, bo boję się tego który staje się w okół nas. Myślę co jest właściwe. Wątpię też (choć poszedł bym za nim) by ktokolwiek z nas mógł stać się przywódcą. By ktoś tak sprawnie, szybko odnalazł się w tych nowych czasach, zrozumiał je i wyznaczył nam drogę po której warto kroczyć. Wierzę jednak że jesteśmy pokoleniem przejścia i że taka jest nasza rola.

Zrozumieć swoje czasy. Obserwować świat, analizując co jest właściwe. Że nasza siła polega na niepoddaniu się egoizmom, odczłowieczeniu. Hedonizm już był i nie jest niczym nowym. Panowie mordowali niewolników. Wojska walczyły ze sobą, zabijano, okaleczano i szykanowano. Wtedy używano mieczy i noży, my dziś używamy nacisków, perswazji, szargamy opinie, poniżamy psychicznie, obrażamy się. Nie wiele w tym różnic. Naszym zadaniem na przejściu jest zrozumieć co jest dobre a co złe w nowym świecie. Jaka droga jest właściwa i godna naśladowania. Jakie rozwiązania są dobre i dlaczego. Nasze zadanie to wychować kolejne pokolenie, w którym to : dzięki wlanym w nich przez nas wartościom i świadomości. dzięki naukom o możliwościach i zagrożeniach, które 'dziś' są nam dane - to oni powstaną jako przywódcy i wizjonerzy, by uczynić świat, dla siebie i przyszłych pokoleń, lepszym miejscem. Albo obrócą go w popiół. Powrócą wojny i niewolnicy, bo niepilnowana historia uwielbia zataczać koła. Kto decyduje co zrobią ?

Nie odrzucajmy wiedzy ani przodków ani o przodkach. Ignorancja jest zła z pewnością. Gdy dbasz tylko o siebie nie dbając o innych czynisz świat w okół gorszym, a od niego nie uciekniesz, w końcu ktoś pomyśli, że to co masz jest ważniejsze niż Ty sam, więc ... po co Ty sam. A może tylko wciągnie Twoje dzieci w świat anarchistycznych ćpunów, koczujących po opuszczonych starych budynkach Warszawy ? Mamy ważną misję. Naszą misją jest zrozumieć i uczyć i nie możemy odrzucić tej powinności.
ktoś będzie uczył, Ty też będziesz uczyć... pytanie brzmi, czego?
Jesteś pokoleniem przejścia.

*Szukam ludzi, chcących zbudować rozsądny świat. Nie zawsze wiem co możemy zrobić, wiem, że znacznie więcej razem niż pojedynczo. Może Ty robisz coś ważnego do czego mogę dołączyć ? theodor_kontakt@poczta.fm

5!T.

Teoem : FP (feat Puoć, Theodor, Klasiik) - tekst

2014-04-01T13:07:00.004+02:00

Teoem : FP (feat Puoć, Theodor, Klasiik)

Wtłoczony w zgiełk ulic, krążę jak krew w tętnicach
mam się rozwijać aż po kres szpuli ? W sztuce bez kulis,
umysł wyczulić na zgodę z feng shui i jeszcze w mówić
sobie że to jest sens życia ?

nijak, nie ma się to do krzyku serca co bije w pierś ludzi ten świat
wydaje się być bez celu, grą bez puli, grą gdzie samemu musisz
nadać celu kuli, przez co gra jest jak rosyjska ruletka

szukamy sedna, jakby w nagrodę bóg obiecał cząstkę raju,
bez szans, to już obsesja, jak cezar szturmujący wioskę galów
nałóg, który nakręca jak opowieści o świętym Gralu,
bo liczymy że nazajutrz będzie 'dziś' bez żalu.

W oczekiwaniu lepszych czasów, my nau-czeni
wierzyć, że jesteśmy trybem większych planów,
których to brak zresztą jest dzisiejszym tabu

a życie płynie jak kanoo, pomału choć paru,
zapowiadało jego koniec ziom jeszcze za majów, bez czarów
pierdol co mówił Nostradamus
życie, nie ma mieć sensu tylko idoli i fanów.

"Ta sama tradycja, trochę inne czasy"

2014-03-22T14:18:00.000+01:00

W 2002 roku zaczynałem uczestniczyć w pierwszych rapowych koncertach. Małe kluby, kiepskie nagłośnienie, imprezy gdzieś na uboczu, organizacja na ledwo zauważalnym poziomie - a jednak grało. Nie było informacji w internecie, parę plakatów wisiało porozwieszanych po klatkach.
To były czasy gdy przesiadywało się na parkowych ławkach w licznych grupach, grało w kosza przed blokami i niepotrzebny był choćby telefon komórkowy by odnaleźć właściwy czas i miejsce.

Rapowe imprezy były wtedy okazją do integracji różnych osiedli. Małe światy poszczególnych dzielnic, mogły spotkać się na klubowej przestrzeni by w końcu się poznać. Wiadome było też, że jest to w pewien sposób demonstracja siły, więc na koncerty wybierało się grupami po 40 czy 50 osób. Tak też nawiązywało się pierwsze współprace, zyskiwało szacunek i poznawało rap 'z innych boisk'. Rok 2014 to trochę stety, trochę niestety, jest już inny świat. Internet opanował relacje międzyludzkie, albo może to ludzie opanowali utrzymywanie relacji przez internet i uznali, że tak im wygodniej. Nie wiem. Na pewno jednak osiedla przestały być tak odmiennymi światami, przez internet żadna dzielnica czy miasto nie są już tak daleko. Żadne osiedle nie jest zamkniętą grupą znajomych, a nawet moja dzisiejsza "ekipa" to ludzie pochodzący z całej Warszawy, po trosze z każdej dzielnicy. Coraz mniej jest stałych miejsc i godzin spotkań a coraz więcej wydarzeń na facebooku, przekazywanych linków i kręcenia nosem, że to czy tamto mi się nie podoba.

Wielu moich znajomych mówi, że to złe czasy dla rapu. Nie trafia to również w mój gust, jednak to nie świat z 2014 roku jest zły. To po prostu 'nieco inne czasy'. Rap czy w ogóle muzyka stał się bardziej internetowy. Kiedyś za każdym nagranym utworem stał człowiek - znany przez swoich ludzi, którzy weryfikowali wiarygodność jego nawijek. Dziś każdy dziaciak, który jeszcze niezbyt wystawił nos poza matczyne mieszkanie może nawijać braggowe wersy i gdzieś na końcu kraju nikt nie wie jak sztuczne jest to w jego wykonaniu. Te nowe narzędzia dają bardzo dużo pod względem możliwości promocji, zwiększania zasięgu swojej twórczości i pozyskiwania fanów, nie można więc się ich wyprzeć. Czuję jednak, że to rodzi również nowe obowiązki, czy raczej wymaga stworzenia nowych narzędzi do spełniania tych dawnych...

"Ta sama tradycja, trochę inne czasy"

Stworzyliśmy pewne narzędzie : Wykorzystujemy do tego najnowsze technologie jak: internet, tworzenie stron www, istniejące portale społecznościowe, portale informacyjne, mailingi, telefony komórkowe, kamery HD i profesjonalne nagłośnienie w dobrych muzycznych klubach. Stworzyliśmy autorską internetową bazę zespołów, by dać każdemu z nich możliwość zamieszczenia w niej swojej wizytówki i oferty koncertowej. Organizujemy też miejsce i czas, w którym konsekwentnie dajemy zespołom możliwość spotkania się, wybranym z nich zaprezentowania swoich umiejętności na scenie, nawiązania dialogu i współpracy. Nie naszym zadaniem jest kogokolwiek oceniać, wybierać najlepszych czy wytykać słabości. Chcemy jedynie by było to miejsce, w którym underground wraca na chwilę do podstawowych wartości jakimi jest spotkanie na żywo, zbicie piony, wysłuchanie koncertu, wspólny melanż. Miejsce na integracje zespołów, poznanie innych dzielnic, rapu z innych boisk i zademonstrowania tego co najlepsze na Twoim podwórku. Naszym zadaniem jest by dzięki nowym mediom wszyscy wiedzieli gdzie i kiedy, jednak nadanie tym spotkaniom odpowiedniej rangi i klimatu to już zadanie każdego z Was z osobna. Naszą ideę znacie.

Nasza idea nazywa się SUPPORTBASE i funkcjonuje nieprzerwanie od ponad roku. W tym czasie zebraliśmy w bazie blisko 300 zespołów z całej Polski. Odbyło się 7 Warszawskich imprez na których okazję do zagrania miało 35 ekip. Przez imprezy przewinęło się ok. 800 osób a zbierane opinie od osób które poznają naszą inicjatywę są niezmiennie pozytywne. Dziś jesteśmy w punkcie w którym poprawiamy nasze narzędzia, wytrwale pracując nad nową wersją strony, organizujemy kolejną Warszawską edycję imprezy, a także rozszerzamy nasz zasięg wędrując w najbliższym czasie do Łodzi (kwiecień), 3Miasta (maj) i kilku innych miast (szczegóły wkrótce). Rozmawiamy z naszymi ludźmi w Norwegii, Szewcji czy Anglii o tym, że ta idea przyjmie się również u nich.

Tak więc ... nie rezygnujmy z pięknych tradycji tylko dlatego że mamy w domu stałe łącze. Dziekujemy wszystkim za wsparcie, obecność i dobre słowo. Do zobaczenia na kolejnych imprezach. Najbliższa już 19.04 (lineup w poniedziałek) :
Supportbase : LET US PLAY vol. 8

Klinij by przejść na Fanpage SUPPORTBASE

5! T.

Na czym polega mój biznes. Kawa na ławę.

2014-02-02T14:02:00.001+01:00

Pamiętam jak w 2002 spisałem pierwsze tekty. Pierwszy nagrany numer w 2003. Pod koniec tego roku, byłem też na spotkaniu w siedziebie RRX. Wręczałem najgorszą demówkę świata Kozakowi licząc na błyskotliwą karierę ... noot! Nieudolnie kradzione pętle, sklejanie wokali na rejestratorze dźwięku. Później pierwszy ACID. Dynamiczny majk. Jakim to przełomem okazało się tak oczywiste narzędzie jak .. statyw, klasycznie rajstopy służyły za popkiller. Pod koniec 2004 odsunąłem szafę od ściany na 1,20m. Obłożyłem styropianem powstałą wnękę, dołożyłem kilka opakowań po jajkach i wstawiłem mikrofon. Już wtedy myślałem, że to pełna profeska.
Między styczniem 2003 a czerwcem 2004 nagrałem łącznie jakieś 60 (?) może 70 utworów ucząc się wszystkiego głównie na własnych błędach. W 2004 zacząłem nagrywać w 'studio szara cegła' u boku Puocia i Spaga. W niewykończonym pokoju Zeika, za kabine służyła późniejsza garderoba (?) z jeszcze surowymi ścianami (szara cegła). Później przenieśliśmy się do garażu. Odgradzając/wyciszając kabinę kilkoma kocami. Zeik ogarniał produkcje, mix wokali, nakładał pierwsze efekty. Zaczynaliśmy grać pierwsze koncerty ...

Szara Cegła - 'Syndykat' (2004 - Youtube)

Tu pasowałoby "(...)" bo te 'biografie' można by opowiadać dość długo. Skracając jednak do maximum : W 2003 byłem na pierwszej bitwie. W 2004 zagraliśmy pierwszy koncert jako 'Szara Cegła'. W 2006 byłem w finale WBW, moja ksywa pojawiła się telewizji, radiu, gazecie. W 2007/08 prowadziłem przegląd niezależnej sceny (Haiha022) poznając setki undergroundowych wykonawców. W 2009 zostałem wicemistrzem WojnyOWawel, w 2010 wicemistrzostwo WBW, a chwilę wcześniej dołączyłem do Alkopoligamii. Wypuściłem w międzyczasie pare mniej spójnych projetków a licząc do dziś wystepowałem w ponad 50 miastach w kraju oraz w Anglii, Grecji i Czechach. Łącznie zalicząjąc pewnie około 400 występów.

Dlaczego to wszytko piszę ? Ani nie ma to być autobiografia ani tania przewózka . Pragnę pokazać Ci jaki proces doprowadził mnie do miejsca w którym jestem dziś i jakie doświadczenie stoi za rozwiązaniami, które staram się wcielać w życie.

Wiem, że setki dzieciaków zaczyna dokładnie tak jak ja. Nie mając pojęcia 'co najpierw'. Mają dziś do dyspozycji internet, w którym informacja o tym jak nagrywać, jaki sprzęt kupić i jakiego programu użyć jest łatwiej dostępna, niestety rzetelność tej informacji często pozotawia również wiele do życzenia. Mnogość opcji i wielkość konkurencji 'na rynku' przebijania się ze swoją twórczością też stała się ogromna. Przez co łatwo pogubić się wkładając zaangażowanie w kwestie niekoniecznie przesuwające naszą karierę do przodu. Postanowiliśmy zbudować ten proces wg własnych doświadczeń i możliwości. I o tym chciałbym dziś nieco opowiedzieć :

Podstawą wyjściową stało się studio SoundsOfStreet. Jesli muzyka ma bowiem brzmieć dobrze, przede wszystkim musi zostać dobrze nagrana. Mieliśmy kilka rozważań o tym jak powinno wyglądać to studio, ile pieniędzy w nie zainwestować i jaki sprzęt powinien znajdować się w środku. Przeszedłem długą drogę od mojej odsuniętej od ściany szafy, nadal jednak nie jestem w tej dziedzinie ekspertem. Wiem jednak, że sprzęt audio to studnia bez dna w którą bezustannie można wkładać pieniądze. Wielkie stoły mikserskie, dziesiątki mikrofonów, wtyczek, kompresorów i bóg wie czego jeszcze. My, za podstawę uznaliśmy fakt, że wiemy co i kogo chcemy nagrywać - do tego te postanowiliśmy dopasować całą resztę. Robimy to na czym się znamy, a nie od dziś siedzimy blisko undergroundowego rapu, oraz wokalistek i wokalistów z różnych gatunków muzycznych. Zwłaszcza tych którzy wciąż nie uczestniczących w głównym nurcie. Dopasowaliśmy sprzęt tak by wyciągnąć z niego maksymalną jakość w naszej 'wokalnej' specjalizacji nie przekraczając jednak poziomu inwestycji zmuszającego nas do podniesienia cen powyżej średnich możliwości naszych docelowych klientów.
Dzięki temu uzyskaliśmy wszystko czego (pod względem jakości) potrzeba wokalistom/raperom utrzymując się w cenach będących lekko poniżej średniej rynkowej (sprawdź cennik)

Samo nagranie nie gwarantuje jednak sukcesu żadnemu wykonawcy. Rozszerzamy więc nasze możliwości tak , by móc towarzyszyć im na możliwie jak największej liczbie punktów ich muzycznych poczynań.

Jesteśmy na etapie tworzenia odpowiedniego narzędzia do komunikacji między raperami/wokalistami a producentami i DJami tak by możliwie ułatwić im odnalezienie się nawzajem i obustronnie korzystną współpracę. Realizatornia naszego studia przechodzi specjalne pomiary akustyczne i jest na nowo projektowana by zoptymializować proces Mixu/Masteringu. O obu tych kwestiach mam nadzieje, że już niedługo będziemy mogli mówić znacznie konkretniej, podając Wam próbki wokali 'przed'/'po' i konkretny cennik.

Mając możliwość wytworzenia wraz z danym artystą jego materiału, postanowiliśmy zadbać następnie o 'urzeczywistnienie' tych nagrań w postaci fizycznej wersji płyty.
Wciąż pracujemy nad sprecyzowaniem usług graficznych w kwestii przygotowywania okładek/projektów itd. Już na dzień dzisiejszy dysponujemy jednak możliwością tłoczenia/powielania płyt. Pierwsze realizacje w tej dziedzinie również są już za nami. Oferujemy więc również przygotowywanie opakowań i dostarczania do artysty jego płyt w dowolnym formacie wydania i nakładzie.

To nasz proces, który w planach na najbliższe miesiące pragniemy usystematyzować, dopracowywać i doskonalić.
- Wsparcie w warstwie muzycznej (Producenci / Dj's)
- Profesjonalna realizacja nagrania.
- Mix/Master/Aranżacje.
- Przygotowanie grafiki/poligrafii
- Tłoczeni/Powielanie płyt

W jednym zdaniu naszą pracą jest urzeczywistnianie Twoich zdolności do rapowania/śpiewania. Od chęci nagrania płyty aż po otrzymanie fizycznej wersji albumu.

Ponad to dysponujemy bazą supportów do której dołączenia zachęcamy współpracujących z nami artystów. Na naszych comiesięcznych imprezach mamy możliwość organizacji koncertu premierowego. Prowadzimy audycję radiową do której zapraszamy współpracujących z nami gości. Staramy się poszerzać nasze możliwości w kwestii współpracy z mediami, organizatorami imprez i innymi partnerami z rynku muzycznego mogących wpłynąć na rozwój kariery wykonawców (wytwórnie, firmy odzieżowe, realizacje teledysków itp). Pracujemy też nad koncepcją kanałów dystrybucji dla tłoczonych przez nas płyt. Słowem, zależy nam na tworzeniu pozytywnej strony hiphopu, umożliweniu każdemu wykonawcy profesjonalnego nagrania, ufizycznienia swojej twórczości, a wybranych artystów, chcemy wesprzeć również promocyjnymi siłami, którymi dysponujemy, zmierzając pomału do rozwinięcia działalności managmentowej.

Na wszystko potrzeba oczywiście czasu i środków. Wytrwale pracujemy jednak nad udoskonalaniem naszych narzędzi. Jednocześnie 'na boku' nie zapominając o propagowaniu pozytywnej atmosfery (wszystkie nasze eventy), edukacji hiphopowej (m.in Kino HipHop Harenda) i kultury szlifowania swoich umiejętności (WLW).
Mamy nadzieje, że nasza inicjatywa zdoła wprowadzić nieco porządku i profesjonalizmu również w tych wcześniejszych fazach kariery, zanim artyści trafią pod opiekę wytwórni, labeli i wyspecjalizowanych managerów.

Dzięki wszystkim za wsparcie i towarzyszenie nam w budowaniu czegoś co coraz częściej odczuwam od Was, że wspólnie, uważamy za dobre.

Dzięki
5! T.

2 postanowienia na przyszłość

2014-01-23T14:00:00.000+01:00

Rozpisałem się o marzeniach poprzednio, powiem Ci więc co chcemy stworzyć. Bo w myśl jednej z moich ulubionych życiowych zasad "skąd mają wiedzieć, jak im nie powiesz".

Przede wszystkim, pomału chyba jesteśmy gotowi by usystematyzować się w działającą, hm .. ekipę ? może drużynę ? Ciężko nas jeszcze nazwać firmą czy choćby organizacją. Staramy się jednak stworzyć zgrany zespół. To wszystko jednak jeszcze w miarę nieokreślone w słowach jutro, opowiem więcej gdy przyjdzie na to czas. Zacznijmy teraz od, dziś... a w zasadzie wczoraj.

Mamy 2 ważne postanowienia dotyczące naszej działalności. 2 postawy którymi chcielibyśmy zarazić parę osób. Pierwsze (bo by coś zmienić należy zacząć od siebie) dotyczy nas, jako organizatorów czy też inicjatorów różnych wydarzęń. Drugie zaś, dotyczy Was jako ich uczestników czy obserwatorów.

Postanowienie 1 czyli : "Wzrorzec postawy w ekipie" : Zamknęliśmy to w jasnym, przejrzystym, zrozumiałym, brzmiącym pół żartem ale w swym przekazie niezwykle (po)ważnym haśle :
"Chill and no panic!" (Nie wymyśleliśmy prostego zdania które trafniej definiuje to o co mamy na myśli). Doświadczenie uczy nas, że to najlepsza postawa organizując jakiekolwiek wydarzenia. Możesz się wściekać że jest mało ludzi, że nagłośnienie szwankuje, że Twój przyjaciel się nie pojawił a hajs się nie zgadza, Twój wybór, Twoja droga. My, uczymy się dobrze bawić. My i wszystkie choćby 5 osób które przybywa na naszą imprezę mamy bawić się znakomicie. Bez spięć i liczenia czy impreza już się zwróciła czy jeszcze dopłacamy. Wyznajemy tę zasadę bo odkryliśmy niezwykłą rzecz. Zdziwiłbyś się jak łatwo ją przeoczyć gdy zaczyna się nowe przedsięwzięcie. Pojawia się presja, nerwy, myślenie o wszystkim czy choćby chęć by wszystko wyszło. Odkryliśmy, że nasza branża, <uwaga> nie przez przypadek, nazywa się ... branżą rozrywkową. Jakież to oczywiste. Ale i tak chcieliśmy się tym z Wami podzielić. Uczymy się więc bawić : "Chill and no panic"- i takiego nastroju szukajcie w naszym towarzystwie (np. <miejsce na moją reklamę> dziś na WLW). Możecie się o niego upominać jeśli kiedyś będziemy mieli słabszy dzień ;) Wasze prawo. Ale, ale ...

Postanowienie 2 czyli "Wzorzec postawy gości" : Rzecz, którą świetnie łapią już stali uczestnicy WLW. Rzecz, którą zaczynają łapać wraz z nami kolejne ekipy z Supportbase i raperzy nagrywający u nas w studio. Rzecz, którą pragniemy zarazić Was najbardziej, to <również proste hasło>: "Pozytywna strona muzyki!". Dookoła internet uczy nas oceniać wszystko i psioczyć na wszystko, każdy ma głos i zwykle jest to głos negatywny. NIE U NAS. Dissy, ciągła krytyka, narzekanie, hejting. Nie wiem kogo dowartościowuje sądzenie innych, wyrokowanie i dyskredytowanie, ale NIE NAS. Szukamy innej, pozytywnej strony muzyki. Ja sam, wierz mi, że pękam z dumy gdy o 2:30 pytam na swoim fanpagu "o co chodzi z hejtingiem Kaena" a tam otwiera się kulturalna dyskusja, bez przekleństw i buractwa. Nie zamienił bym tego grona 5000 osób na przypadkowe setki tysięcy. Każdy na różnym etapie, ale wszyscy szlifujemy skillsy na WLW. Robimy przegląd undergroundu na imprezach Supportbase. Rozmawiamy o HipHopie na Audycjach w RapGraBemowo . Bez kompleksów i psioczenia. Zastanawiamy się jak pomóc Wam w Waszej karierze, lub jak dostarczyć Wam ciekawych przeżyć i refleksji, imprez z dobrym klimatem z których bije miłość do muzyki. Muzyki która zmieniła nasze, może też Wasze a na pewno na Waszych oczach zmienia życia kolejnych młodych twórców. Chcielibyśmy byście towarzyszyli nam w tym pozytywnym duchu, pełnym patetycznych zwrotów jak wsparcie, jedność czy chęć rozwoju, których mamy wrażenie, że od jakiegoś czasu zaczyna w okół brakować. I to nie znaczy, że wszystko musi Ci się podobać, że nagle masz klepać wszystkich po plecach i mówić wszystkim że są świetni gdy nie są. Zresztą, nie powiem Ci jak masz to interpretować. Zosawiam Cię z hasłem :"Pozytywna strona muzyki", wierzę, zarówno w nie jak i w to, że gdy tylko zechcesz sam znajdziesz ją w tym co robimy, bez moich wskazówek i zbędnych tłumaczeń. enjoy.

Te 2 postanowienia, 2 postawy. To dobry fundament by budować.
Budujemy więc.
"Do zobaczenia na w terenie"

5! T.

Idę. Marzenia zaprzątają mi głowę.

2014-01-23T02:26:00.002+01:00

Nocą mam z Wami jakiś lepszy kontakt, ...

Tej (nocy), opowiem Wam co ostatnio zaprząta moją głowę. A Niezmiennie to... Marzenia.
Opowiadałem kiedyś dużo o rzeczach, które chciałbym robić, firmach które chciałbym budować.
Jakież nierealne, uświadamiam sobie to dziś, musiało się to wydawać moim rówieśniczym kolegom, gdy w wieku 16 lat opowiadałem o koncertach dla dziesiątek tysięcy. W wieku 19 o NLP i zmaganiach z własną psyche, metamorfozie 'mnie' w człowieka sukcesu. Mając 20 czy 21 mówiłem już tylko o tym, że postawię kiedyś swój wieżowiec w stolicy, zbuduję firmę wielką jak Standard Oil... Opowiadałem o milionach, wielkich planach, wzniosłych ideach i ciężkich początkach a wszyscy patrzyli z niedowierzaniem. "Zmienię panoramę Warszawy" mówiłem. Choć sam niezbyt wtem czas czułem się chyba na siłach.
Niepowodzenia pogłębiały moje depresje, odbierały radość, obietnice ciążyły na barkach, ciężko było stawiać choćby kolejny krok. Wyobcowany, niepasujący. Żyłem w świecie "za 15 lat", nie dając się ściągnąć na ziemie i wmawiając sobie uparcie że to wciąż możliwe".
Pisząc "Ciszę", na swojej małej liście "rzeczy których najbardziej boję się w życiu" odhaczyłem wszystkie swoje największe lęki "stracić przyjaźń", "zawieść rodzinę", "popaść w długi", "stać się zimny", "zostać sam" ... co do jednego. Wszystko już... za mną. Spieprzyłem wszystko co mogłem, byle tylko nie zejść ze swojej drogi... skoro "nie masz nic, to nie masz nic do stracenia", podsunął mi taką myśl ktoś mądry.. Ja, sam poświęciłem to wszystko, i dalej uparcie stałem na własnej ścieżce. Wszyscy w okół z jakiegoś powodu chcieli mnie od niej odwieźć. Jedni 'serdeczną radą', inni 'mentorskim wskazaniem', inni martwiąc się o mnie a jeszcze inni drwiną, obelgą czy 'szlachetnym nie dasz rady'.

Chciałem się zawziąć i im pokazać. Im bardziej próbowałem iść tym bardziej stałem w miejscu #RuchomePiaski. Co mi pozostało. Nie szarp. Pogodziłem się z dnem, w którym tkwiłem. Siedziałem na nim, myśląc że bardziej nic niewartym czuć się już chyba nie mogę. Gdy czujesz że chciałbyś gdzieś sięgnąć, gdy wszystko w Tobie mówi że przecież byś mógł ale grawitacja jakby trzyma Cię przy ziemi, jakby słuchała tylko tych co źle Ci życzą. Nie szarp.
Dno. Okey, Ciii. Odkryłem, że wbrew pozorom to miejsce dla optymistów: "łatwiej się z niego wybić niż przebierać w powietrzu nogami". Gdy dużo się naopowiada trzeba to dźwignąć. Przyjąć bagaż oczekiwań, które w oczach tych osób które słuchały, łypią na Ciebie prześmiewczo każdego dnia w którym niespełniasz swoich zapowiedzi. Przełknąć to, umieć powiedzieć "tak, nie wyszło mi", "cieszę się, jeśli Tobie się udało, ja popełniłem gdzieś błąd", pójść dalej. Tak długo jak nie chcesz się przyznać do błędu, nie sposób iść dalej, brnie sie tylko w te ślepe uliczki .

Ja w końcu poszedłem, byłem już wtedy sam, ale przynajmniej ruszyłem. Marzenia. Marzenia. Marzenia. Mam do dziś wizję więlką i lśniącą. Wyidealizowaną do granic, szczegółową, misterną, piękną. I nie chcę dopuścić do niej choć kszty "brudnej rzeczywistości" którą wszyscy mi wmawiają. To moje śnieżnobiałe marzenie pełne wiary w ludzi, w dobro, w piękne wartości które od wieków unoszą się gdzieś nad społeczeństwami tak rzadko dotykając jednostek. Pogodziłem się, że przestali we mnie wierzyć, że traktują półserio moje wizje. Bolało mnie to czasem, z czasem przestałem opowiadać... ale nigdy nie przestałem iść. Konsekwentnie od 11,5 roku, kiedy to napisałem swój pierwszy tekst, idę wytyczaną tylko przeze mnie, choć nie tylko dla mnie, ścieżką. Stawiam te swoje cegły i cegiełki gdzie tylko mogę. Mój rap, mój freestyle, moje bitwy, prowadzenia imprez, mój blog, mój fanpage, spotkania WLW, zaraz Kino HH Harenda, powiększamy Supportbase, robimy undergroundowe imprezy (let us play), w radiu bemowo co miesiąc mówimy o rapie, remontujemy SeenOnStage, rozkręcamy studio SoundsOfStreet, dogadaliśmy tłocznie, dogadujemy jeszcze więcej... Co mi zostało ? Co dzień, znów opowiadam komuś, tym razem o rzeczach które faktycznie robimy, o dokonaniach. Otwieram strony, wymieniam daty, jeżdżę na spotkania, wciąż próbuję coś sprzedać, coś kupić, komuś zapłacić, gdzieś zarobić. Znowu przestałem pracować dla kogoś i została mi tylko ta moja ścieżka ... jestem chyba niereformowalny.

Przez te lata chciano mnie nauczyć, że źle jest mówić czego się chce. "Nie mów marzenia na głos bo się nie spełni", dudni mi to w głowie od najmłodszych urodzin. Nie mów co zamierzasz. Nie mów o planach bo nie wyjdą i będzie wstyd. Pozwoliłem im to we mnie wżenić. Zapomniałem już jaką frajdę to sprawia. Pierdolić ten skromny i przestraszony świat. Choć raz. Jak Cassus Clay, Walt Disney, Steve Jobs, Bill Gates, Ab Lincoln, Rockafeller, George W. Woodruff, Ray Kroc, Clarence Saunders, Michael Jordan, Fridrich Nietzsche, jej, wymieniałbym tak bez końca ... wszyscy ufali swoim wizjom, mówili o świecie który widzą, szli naprzód a dzięki wizjom które nad sobą roztaczali przyciągali do siebie ludzi. Ludzi którzy widocznie kryli w sobie podobne pragnienia, być może od pierwszych paru świeczek na torcie gdy zabroniono im mówić na głos, tak - to dopiero garść, z pośród moich autorytetów.

Powiem Wam co ostatnio zaprząta moją głowę. Marzenia, Marzenia, Marzenia. Bo nadal nie mam nic do stracenia! Chcę budować wysoko. Gdy napotykam problemy z przed 5 czy 12 lat czuję się trochę jakbyś po latach wrócił na stare podwórko i odkrył, że wszystko jest jakieś mniejsze i mniej straszne. A jednak czujesz respekt przed huśtawką z której spadłeś i krawężnikiem na którym skręciłeś kostkę.

Może nie wiem zbyt wiele. Ale wiem, że walka kończy się gdy pokonujesz przeciwnika lub gdy sam już nie wstajesz z desek. Że marraton kończy się tam gdzie jest meta lub tam gdzie przestajesz iść. Patetycznie aż nazbyt co ? Zapamiętaj więc tylko, że marzenia też : jedni realizują... a inni odpuszczają. Ja wiem którym z nich jestem, a Ty ?. Jeśli minąłeś mnie gdzieś na swojej drodze życiowej, pewnie opowiadałem Ci wtedy jakieś nierealne historie, broniłem jakichś idei lub roztaczałem nieprawdopodobne wizje. Dla Ciebie dziś to zamglone wpomnienia. Sam jesteś może daleko od nich i nigdy nie pomyślałeś z powagą by iść w ich strone. Okey. To Twoje życie i może jest bardziej udane niż moje. Jeśli jednak pomyślałeś że i ja odpuściłem, to wiedz, że... nie. Nigdy nie przestałem. I nie nadaję się na przykład błyskotliwej kariery. Nie wiem czy może brak mi talentu, biznes nie zmienia się w sukces gdy tylko go dotknę. Na każdą złotówkę ciężko pracuję. Za każdego kto mi kibicuje wylewam mnóstwo potu gdy przychodzi czas tak zmagań jak treningów. Twórczość nigdy nie szła mi lekko, a sława nie lgnie do mnie zbyt ochoczo. Ale ja dalej idę. Jedni ledwo podskoczą i są na szczycie, ja co podskoczę to zaraz spadam zgodnie z prawem natury, nie mam tego za nieuczciwe. Cieszę się z Twojego sukces. Czemu ? Bo sam, krok po kroku, powoli, ale też idę. I przynajmniej znam te górę jak żaden z Was. Żaden. Tego jestem pewien. Flaga w kieszeń, przyjdzie czas to zatknę na kijku. Póki co idę. Nie wiem czy umiem, ale się nauczę. Idę. A jeśli w końcu, któregoś dnia. Jutro, za tydzień albo za 25 lat, trafię gdzieś, gdzie to wszystko się opłaca? ziszcza?. Pamiętaj tylko, że dla Ciebie powinno to znaczyć jedną rzecz. Jeśli mi się uda, znaczy że każdy mógł tu trafić. Dobrych snów.

"Life for dreams"

5! T.

Mój 1 m.kw.

2014-01-11T03:27:00.002+01:00

Mam wrażenie jakby całe moje życie zbiegało się właśnie do tego punktu. Wyobrażam sobie ewentualne trudności które mogą przede mną stać i chwilę później uświadamiam sobie, że jakieś z doświadczeń w mojej przeszłości idealnie przygotowało mnie na te syutację.

Mam zaplecze emocjonalnego opanowania. Wspierających ludzi. Działające lepiej lub gorzej inicjatywy, które chyba umiemy w końcu podrasować i wypracować właściwe = skuteczne rozwiązania.
Jako 19-20 latek myślałem, że zostanę młodym, genialnym milionerem, albo wielką gwiazdą RAP.
Ale dopiero dziś gdy myślę o moim rapowaniu, jedyne co przychodzi mi na myśl to często powtarzane ostatnio zdanie "this shit is real". No więc róbmy, myślę.
Kłębią się pomysły, zapał do pracy zdaje się być silniejszym, trwalszym i bardziej zrównoważonym ogniem niż kiedykolwiek. Czuję się, jakiś taki ( <- okropne określenie ;)) hmm, wolny od ograniczeń.
Gdybyś mi 10 lat temu powiedział. "Hey... czeka Cię 10 lat kręcenia się w kółko, projektów które nie wypalą, rzeczy które wyjdą raczej słabiej niż lepiej, strachu, tremy, niedowartościowania, zawodów, rozczarowań, walki z sobą i trudnych decyzji, ale ... za 10 lat będziesz czuł że zaczyna być dobrze" chyba złożyłbym CV w banku i z tym związał swoją przyszłość.
Czas ma jednak tę właściwość że płynie. Dzieją się w owym czasie różne rzeczy, raz porwie Cię melanż, raz zawiesisz się w monotonii pracy na rok czy dwa. Innym razem budzisz się i myślisz .. "to kim ja kurwa miałem zostać kiedy dorosnę?", patrzysz w lustro i ... "czas na kolejny nowy początek" błędne koło ... ale czy na pewno ?

Z każdym doświadczeniem jestem bogatszy. Widzę w sobie chęć by unikać ryzyka, unikać błędów i porażek. Cóż... chwilę później, konsekwentnie jakby na przekór samemu sobie tkwię w środku najwredniejszego scenariusza w który wdeptuję sam, już prawie z upodobaniem. Kontrowerja, niezgodność z normą, nonkonformizm. Qrcze .. ja nawet już nie próbuję być jakiś. Samo tak wychodzi. Nie moja wina, że nie mogę zgodzić się z tak wieloma rzeczami.
Pieprzenie w polityce. Te ich wyzywanie się i obrażanie wzorowane chyba na osiedlowych piaskownicach. Powoływanie komisji i społeczeństwo tak silnie negujące to, a jednak bez żadnej znaczącej reakcji. Nie lubię ani ich ani Twojego gadania jak to jest źle i jak to dobrze być powinno. Jak ... powinno ? nigdy nie było.
Musimy wziąć się za swój świat i poraz pierwszy w nim, wziąć miotłe wysprzątać swój 1m.kw. i zapytać innych czy przypadkiem nie wolą tej schludności od swojego codziennego syfu.
Ja oczywiście najpierw musiałem przetestować wszystkie inne rozwiązania zanim zacząłem brać się za te najoczywistsze. Jestem gruby - idź pobiegać! - nieee... najpierw przetestuję 1000 internetowych diet, magicznym Abdżimników i innych gówien byle tylko móc dłużej pooszukiwać się że "próbuję". Ależ mam dużo do zrobienia - poleże więc w łóżku z depresją - przecież kolejne zrobienie tych "dużo rzeczy" nie może być tak po prostu właściwym rozwiązniem. Muszę ogarnąć swoje życie, wiem, pójdę na melanż na, hmm 3 dni! ;) - przecież usiąść z kartką i coś zaplanować nie może tak po prostu pomóc. A czas ... płynie.

No więc z młodym i genialnym milionerem nie wyszło. Mam 27, a całe to życie biegnie mi do dziś. Lądowałem twarzą w krowim placku, metaforycznie znacznie więcej razy niż ten jeden faktyczny gdy miałem z 8 lat i niefortunnie spadłem z ogrodzenia zagrody. Nie wzdrygam się już dziś i orientuje się świetnie w tym ile człowiek może znieść. Nie czuję już złości, pretensji czy żalu za śmietnik który rzeczywistość każe mi zastawać co dzień po przekroczeniu progu drzwi. Jakoś mniej dotyczy mnie złość i presja otoczenia. Jeszcze mniej ich roszczeniowe postawy. Znalazłem względnie prosty kij, zwykły kij - zainstalowałem włosie na końcu i macham od lewa do prawa na niedalej niż metr i pomału zaczynam odkrywać pod tym syfem względnie solidną podstawę.

Zdrowy rozsądek. Brak złosci, brak żali. "Mój jest ten kawałek podłogi", wygwizduję znaną melodie. Tu zacznę budować swój nowy dom. Ograniczenia rzeczywistości, jej smutny wizerunek i wszechatakujący pesymizm, nie są czymś co zamierzam jednak zignorować. Lubię je. Poza tym ignoranci nie żyją zbyt długo. Ale odważny jestem na tyle by wytłumaczyć okolicznym właścicelom swoich metrów kwadratowych, że na moim 'kwadracie' ich zasady nie królują. Mamy tu inne rządy.

Nie wiem czy w ogóle rozumiesz o co mi chodzi. Jeśli tak, daj znać. Domy lepiej budować na większej powierzchni i dla większej ilości osób niż jedna. Szukam kompanów co trochę mają dość, ale wcale nie chcą przed niczym uciekać. Odważni są. Albo chcą być. Chcą budować. Tworzyć. Ciężko tak w jednym wpisie zarysować Ci piękną wizję której seans projektowany jest właśnie w moich myślach ;)
Ale, "this shit is real" - koniec biegania za trendami tego świata i przytakiwania każdej głupocie bo akurat jest na głównej stronie. Zaczynam nowy etap. Pozytywny etap. dzięki
cdn.

5! T.

Alkopoligamia - Organizm / Żyły - tekst

2013-12-11T21:22:00.000+01:00

Alkopoligamia - Organizm (Youtube) :

Theodor #Zw. (Żyły)

O dziwo nie Mes, wpompował we mnie marzenie,
by być na scenie, choć niejednokrotnie skurwiel umiał podnieść ciśnienie ;
i może mogłem, być już głównym strumieniem,
ale ja chce wpierw dotrzeć do każdego zakątka siebie,
nim pozwolę by cokolwiek ze mnie płynęło do .. Ciebie
(płynęło) Sam juz nie płynę, a Karwel świadkiem że umiem.
Promile które krażyły we mnie, twardzieli wpychały do trumien.
Czuję się członkiem ekipy, choć inny grają pierwsze skrzypce u nas.
Ja jestem trochę ze wszystkimi, trochę sam, trochę więcej teraz myślę, co Kuba?
jestem Żyła, jak Piotr, lecimy wysoko w chmurach,
a Ty nie zadzieraj łączy nas coś więcej niż muza.
To coś więcej niż muza.

5!T.

Theodor : Łańcuch (Text)

2013-11-08T17:56:00.004+01:00

Theodor : Łańcuch na youtube

Zw#1
Tak mocno czuję to jak świat nas tłamsi.
Sam nie wiem czy umiem korzystaćz danych szans mi.
Czasem się boję że zburzę świat w którym trwasz i
nie będę dość silny żeby zbudować Ci trwalszy
Czasem zazdroszczę tym dla których świat jest łatwy,
a chwilę później krzyczę nie chcę żyć jak każdy.
Każdy? kiedy obelgą stało się być normalnym ?
a może te same łańcuchy różne noszą nazwy.
Chcemy być w miejscach by nie ominęło nas nic,
ludzie i wydarzenia byle nie myśleć o tym jak żyć.
I płynie czas budzimy się coraz starsi,
coraz więcej spraw mamy, coraz mniej nas w tym.
Co mógłym Ci obiecać ponad to że jestem jak Ty,
zagubiony w świecie szukający własnej prawdy.
Najbardziej mnie przeraża że na dzień nim będę martw,
powiem miałeś tyle opcji czemu nie wybrałeś żadnej.

ref#
Wciąż trzyma łańcuch mnie, a chciałbym żyć tu naprawdę
z barwami wiatru biec jakbym był wolny od zawsze
może bym znalazł swój cel, nie tylko pieprzoną frustrację
a może brak nam tylko siebie, chodź będzie raźniej

Zw#2
Dziś mało kto się boi pracy czy porażki,
częściej tu nie wyruszasz wcale nie wiedząc dokąd masz iść.
Im dłużej zwlekasz tym cięższy staje się start i
tym łatwiej Ci uwierzyć że nie czeka na Ciebie tam nic.
I spytasz co ja wiem, z głową pełną marzeń,
od dziecka byłem pewien, że będzie zgoła inaczej,
los miał mieć dla mnie ciasną cele lub jeszcze gorszą pracę,
każdy krok, czułem jakbym szedł na wojnę z boskim planem.
I nie wiem jak masz żyć, i skąd się dowiedzieć masz,
nie spełniłem setek celów które żem dla siebie miał.
Częściej rozmyślam dziś jakim być człowiekiem mam,
niż dokąd iść, co mam mieć, zawsze możemy zmienić plan,
- plany - historia deprech, wiecznych błędów, płonnych nadzieji,
więc może pójdziemy gdzieś razem bez celów, nasz ANTY-makiawelizm
I nawet jeśli ktoś krzyknie to bez sensu
jak nie masz szczęścia tam gdzie stoisz nie stój (*****) w miejscu

ref#
Wciąż trzyma łańcuch mnie, a chciałbym żyć tu naprawdę
z barwami wiatru biec jakbym był wolny od zawsze
może bym znalazł swój cel, nie tylko pieprzoną frustrację
a może brak nam tylko siebie, chodź będzie raźniej

Zw#3
Co trzyma, przeszłość? nas,
ile jesteś gotowa sentymentom dać?
Nie wiem, co czeka nas i gdzie znajdziesz szczęście,
może będziesz, tamto mieszkanie przy empire state mieć.
Nie wiem co Ci potrzebne, lecz znasz mój upór
może znajdziemy Twoją drogę gdzieś na półkach BUWu.
Nie znam się na odpowiedziach, mam milion pytań
każde trudne i skomplikowane, nie znam innego życia.
Nie wiem co Ci potrzebne, wiem, że chce
nigdy więcej (***** ***) nie czuć że ...

ref#
Wciąż trzyma łańcuch mnie, a chciałbym żyć tu naprawdę
z barwami wiatru biec jakbym był wolny od zawsze
może bym znalazł swój cel, nie tylko pieprzoną frustrację
a może brak nam tylko siebie, chodź będzie raźniej

5! T.

Nie piję od roku. Zdmuchnij świeczkę.

2013-10-22T13:09:00.001+02:00

Było to rok temu. Wracałem właśnie z najby. Godzina ? Zwyczajowo, gdzieś między 5:00 a 13:00.
Dzień melanżu... już nieważne. Kto by liczył. Ale był to juz dobry okres. Piłem 2-3 razy w tygodniu czując że w miarę kontroluje częstotliwość, mniej nieco rządząc jeszcze intensywnością... Kacowe spojrzenie rzucił nasz bohater na lustro... uuh,

Co sprowadziło mnie do takiego obrazu mojego życia ? Trudne dzieciństwo ? ktoś za mało mnie kochał ? A może wręcz przeciwnie, pasmo sukcesów i spełnianie marzeń.. Jestę gwiazdo ! 80 występów w rok. Rock&roll ! Byle tak dalej ...
Eh. Pierdolić... Znajdźmy prawdę. Później symbol paranoi bym mógł sygnować nim pierwsze 2 rozdziały biografii. Jak bardzo przerażonym dzieckiem do chuja można być ? co za bałagan! Wszyscy w okół wyglądali na tak, naturalnych. Naturalnie przebojowych, naturalnie pewnych siebie... skąd te dzieciaki wiedziały co chcą robić, skąd te miliardy pytań spierdoliło się właśnie na moja głowę? skąd mam znajdować odpowiedzi ? też pytanie ? kurwa. Czy oni w ogóle widzą świat tak jak ja ? Może to ja mam jakiś defekt ? przecież nie zapytam czy myślą dokąd zmierza świat ? Bez sensu. Wmawianie sobie śmeciowej wartości własnego życia też nie stanowiło z pewnością dobrego fundamentu dalszych losów.. (a może?)

Mówią mi czasem "ach gdybym mógł cofnąć czas"...
- Nic bym nie tknął! Ni chuj. Zrzuciłbym bym odrazu, umożlwiające to ustrojstwo, z najwyższego klifu w najgłębszą odchłań i jeszcze zszedł upewnić się, ze nie da się go posklejać. Jaka jest szansa, że ten przerażony gówniarz przejdzie przez to wszystko jeszcze raz nie podcinąjąc sobie żył w pół drogi, nie zapijając się na śmierć czy nie rezygnując ze wszystkiego w co wierzy na rzecz świętego spokoju na jakimś nic nie znaczącym krańcu niczego ?

Napiłem się wódy w 5 klasie. Oh, przyjaciela znalazłem w niej na zabój. Kim ja wczoraj byłem? nie myślalem ? nie bałem się!. Obiecałem sobie, że jeszcze tylko raz, żeby się nie bać. Żeby z nimi konie kraść i hulanki, swawole za szable chwyty jako druh i chwat. Żeby raz być normalnym. Tylko raz, tylko drugi. 6 klasa, 1, 2, 3, 1, 2, 3 - ding dong
- Witam oto, wraz z mym nowym światem, 2005 rok. Przyjaciele, muzyka, rap. Piękna dziewczyna u mego boku. Fajerwerki. Jestem tu gdzie chciałem ? Już ?
Czy może więc, to by nie pić czas ? Pierwsze 1, 2, 3 (gimnazjum) - próbowałem różnych rzeczy. Ale nie umiałem ich kontrolować tak dobrze jak wódy, byly przyjemne, to niebezpieczne. Wóda to zawsze żyganie wieczorem i ból głowy rano - jasno daje do zrozumienia, że to nic dobrego i wiesz że chcesz to rzucić. Drugie 1,2,3 - odpuściłem wszystkie "różne rzeczy". No - W liceum gdy Ty paliłeś pierwszego jointa, ja gasiłem ostatniego twierdząc że tego mi nie potrzeba - ja chciałem się nie bać, a nie bawić!
Pytanie jednak brzmiało .. czy w tym 2005 nie pić czas ? bo wszak szło wszystko chyba dobrze w końcu.
Styczeń, mróz i pieprzone 526 ? km od domu - Pojechałem na turniej patrzeć gdzie zaszedłem w tym swym rozwoju. 526 km (wspominałem odległość ?) ... niezła przejażdżka jak na to by spanikować i w ogóle nie wyjść na scenę... no więc.. nie czas!
Wierz mi, zazdroszcze po dziś dzień każdemu narcystycznemu gamoniowi co nie umiejąc rymować wchodzi na scenę ślepo przeświadczony o swojej zajebistości. Zazdroszczę do dziś, bo nigdy tak nie umiałem. Gdzie moja przyjaciółka ? Trzymam to na wodzy wszak, jeszcze parę razy. Oswoję się i przestanę.

Półtora roku później nauczyłem się! nie tyle co nie pić, co znajdować punkt gdzieś między 0,3 a 0,5 ... litra, w którym już a zarazem jeszcze mogłem rapować. Ten rozdział nazwałbym "Między lękiem a zalaniem w trupa - Wódko Oj Czysto Ty moja!". Zabawne (mało), że więcej moich znajomych z uśmiechem chcą błysnąć teraz, że nałogowo piłem raczej rudą nie czystą (bystrzaki), niż dostrzega w tym smutek mojego problemu. Smutek. Może gdyby życie nie komplikowało się w tym wieku, gdybym mógł biegać sobie za mikrofonami, olewając wciąż lekcje w LO. Gdyby nie to że życie ma tyle zasranych aspektów a mnie przerażał każdy z nich. może byłoby łatwiej.

06, 07 <tu taką strzałkę wstaw - diagram taki, wykres wzrostu giełdowego>. Prace, biznesy, i kopanie tego mojego nieszczęsnego ego przez wszystko, za wszystko i ze wszystkich stron - 08 - Skracam mocno. Mało nie uciekłem. Generalnie, nic śmiesznego. Dzieciaki w 98 zdawały się wiedzieć czego chcą. A może po prostu o tym nie myślały ? 11 lat później i ja podiąłem decyzję że te moje 'teksty do bitu' to chyba już nieunikniony kierunek. <09> Tchórz co z pośród 50 opcji wybiera tę w której roi się od ocen, testów, wyzwań, wychodzenia przed tłumy. Wiesz już czemu nie cofnąłbym czasu ?
- Jeszcze tylko trochę i odstawiam, nie będę tego potrzebował. Czułem, że znam już każdą emocje pijanego samca alfa tak dobrze, że prawie mogę nim być. Gdy rano układałeś zdarzenia z zaćpano-zalanego melanżu ja starałem się pozbierać z tego pijaństwa skrawki emocji.. jak się czułem ? co dawało mi przekonanie że jestem dobry ? czy byłem ? może ja już to umiem.

Przez kolejne 1,5 roku trzeźwym okiem na świat spojrzałem ze 20 razy. Przypadkowe wtorki czy środy. Wybacz, że nie pamiętam, że się spotkaliśmy. Zbierałem emocje pytając regularnie siebie, gdzie jeszcze mogę to zabrać. W te półtora roku byłem na przeszło 100 scenach. Czy to już ? Wicemistrzostwo WOW zdobyłem trzeźwy. Podobnie jak 2 miejsce na WBW. Ty się zmagałeś z oceną jury, publiki i panczlajnami przeciwnika.. Ja tylko z tym czy moja psycha to wytrzyma (#Duchy). Bitwę o Chwilę wygrałem trzeźwy. W 2012 od początku roku postanowiłem pić mniej. I od pon do czw w zasadzie nie piłem. W piątki i soboty pytałem siebie czy dalej znajduje w tym coś dla siebie ? lekko pijany ? bardzo pijany ? czy jeszcze mi tego potrzeba ? czy tak chce się czuć ? a może trzeźwy - tak, chcę się czuć. Od czerwca postanowiłem wziąć sie za siebie, sport, porządki w życiu. Czułem się dobrze. Coraz lepiej..

21.10.2012 Wracałem właśnie z najby. Godzina ? Zwyczajowo, gdzieś między 5:00 a 13:00.
Dzień melanżu.. już nieważne. Kto by to liczył ? No i te kacowe spojrzenie rzucił nasz bohater na lustro... uuh, to chyba czas. Nie potrzebuję.. 22.10.2012 - 22.10.2013 ten rozdział nazwałbym.. "Nie potrzebuję!"

Nie zrozum mnie źle: To nie jest historia o alkoholu. Jest bardziej o tym jak barykadujemy się przed światem w swoich paranojach. To mój pokrętny sposób poradzenia sobie z samym sobą tak by nikomu nigdy nie musieć mówić na jak śmieciowym poczuciu własnej wartości to wszystko stoi. Mój wielki sekret, że całe to życie to sporo udawania ze strachu przed wszystkim - Nie wszystko jednak można udać. Im bliżej dnia dzisiejszego, tym więcej rzeczy wydarzało się na prawdę a ja tym spójniejszym sobą się stawałem. Czułem że jest coraz lepiej. Gdy śledzę to z dzisiejszej perspektywy to na prawdę niezwykła podróż (#Juliusz Verne). Ciekawe czy ktoś z Was znajdzie kiedyś skrawki tej historii w moich utworach z 'tamtych' okresów.

Dziś czuję, że w zasadzie wszystko przede mną. Jakbym po 15 latach stanął w końcu tam gdzie paru pewnych siebie skurwieli los ustawił jakoby na linii startu. Staram się odnaleźć wśród świata na nowo, mam swoich ludzi, kilka pomysłów w różnej fazie realizacji... Ani ze mnie mentor ani też zagubiony chłopak , którym jakiś losopisarz chyba postanowił mnie uczynić od dziecka. Stałem się silny i chcę z tym iść dalej.
Słowa które piszę i rapuję, traktuję z dużą powagą i odpowiedzialnością - moje życie to nie żart, zabawa i dystans. Nawet kiedy bawię się w nim doskonale. Nie chcę też budować Ci obrazu kogoś kim nie jestem. Na nic Ci fejm i chwała gdy uznanie dawane jest postaci którą tylko potrafiłeś odegrać. Nie potrzebuję już pokazać się lepszym niż jestem choćby o ksztę, przynajmniej aż do chwili gdy faktycznie nie uda mi się kimś takim stać.

Zawsze gdy piszę coś dla Ciebie, obnażam w jakiś sposób swoją słabość. Słabość którą mógłbym przemilczeć już na zawsze, bo zwykle by móc o niej napisać, muszę się wcześniej już z nią uporać. Może dlatego też dostałeś ode mnie dotąd kilka utworów zamiast kilku płyt. Praca nad sobą to czasochłonny proces. Czuję swoją twórczość jako lampkę, którą zapalam dla osób takich jak ja, raz przerażonych, innym razem zagubionych w ciemności czy pełnych złości. Ja czułem się samotnym śmieciem który wszędzie musiał coś udawać - Ty może dzięki temu że dziś mam dość siły by to przyznać, poczujesz się chociaż ciut mniej samotny. (zmotywowany?)

Moja historia zaczyna się bardzo młodo, gdy w wieku 11 lat podjąłem mocno świadomą jak na ten wiek decyzję że bezpieczniej (bałem się wszystkiego) jest zostać łobuzem niż ukrywać się przed takimi na szkolnych korytarzach. W wieku 12 lat odkryłem alkohol który, równie świadomie wziąłem za "dobrą sztuczkę", by zostać kimś innym niż się czułem - Od początku traktowałem go 'okresowo', nie miałem tylko pojęcia, że ten okres rozciągnie się na 15 lat mojego życia. Równolegle w wieku 12 lat odkryłem pismo święte a i już przed nim miliony pytań o to dokąd zmierzamy i kim powinniśmy być. Nigdy nie zacząłem wierzyć w bóstwa, ale zacząłem zastanawiać się nad istotą wszechświata, rolą człowieka, tym co jest ważne i ile możemy osiagnąć - I nigdy już nie przestałem, mimo że tę część siebie tak głeboko ukrywałem przed wszystkimi.

Możesz to bagatelizować, dla mnie to ważne.
Rok bez alkoholu pozwolił mi poukładać ogrom chaosu, ktory nagromadziłem przez poprzednie 26 lat. I był to świetny rok. Najlepszy jaki miałem. Raz lepiej, raz gorzej, ale radzę sobie ze wszystkim, przeszłość już mnie nie gania (#duchy) Jestem o niebo lepszym człowiekiem niż w wieku 11 lat mogłem sobie wyobrazić że kiedykolwiek mógłbym być - Nie osiągnąłem jeszcze nic spektakularnego, a i ten wpis zdaje mi się jakiś niekompeltny. Ale dzielę się dziś z Tobą poczuciem małej dumy z tego kim udaje mi się być - to wiele wiecej niż samochody czy statuetki.

Od dziś zaczynam nowy rozdział, pt: "Co możemy z tym zrobić, dokąd możemy to zabrać?" Wiele jest jeszcze do zrobienia. Jeśli chcesz mnie wspierać na tej mojej drodzę, iść ze mną, samemu stawać się lepszym: Zajebiscie się z tego cieszę. Potrzebuje Was jak najwięcej. Bo dość mam już samotności. Zmieńmy coś. Mam 27 lat i kończę dziś rok ... zdmuchnij świeczkę... ja zaraz odpalam Piccollo z kimś bardzo dla mnie ważnym.
Chce się iść.

Dzięki
5! T.

2 słowa

2013-10-07T23:28:00.003+02:00

Daj mi skrawek papieru a stworzę Ci świat. W ilu słowach ? W dwóch ?
Pieprzony świat! Piękny świat... wielki, małostkowy, brudny, niepojęty czy pełen idei.. świat.
Jak zechcę, takim go stworzę.
Teraz. Słyszysz trzask gałęzi gdzieś za sobą... Idziesz przez gęsty las, otacza Cię mgła, a poranione już dłonie co raz zatrzymują się na zimnej korze jakiegoś drzewa. Czujesz zmęczenie, jakby na nocnej wędrówce zastawał Cię właśnie świt.. wciąż za Toba ten dźwięk ; trzask. Jakby ktoś Cię gonił, zdecydowane kroki. Myśliwy ? Bicie Twojego serca przyspiesza. Czy dziś Ty jesteś zwierzyną ? czy to możliwe, że ta pogoń trwa już całą noc ? wiesz, że gdzieś za chwilę musi być kres.. bezpieczne schronienie lub ostateczny huk strzału, przystajesz... czy... to ... już? blau! huk strzału! ...

Biegniesz! Wewnętrzny tor - 3 - Twój szczęśliwy numer. Dwa tory od Ciebie, po prawej, Twój największy rywal! Wiesz, że tam jest. Ten wyścig od zawsze rozgrywa się tylko pomiędzy Waszą dwójką. Czujesz jak otacza Cię ryk trybun, wypełnia pragnienie zwycięstwa. Wielki stadion ogląda olimpijczyków od sześciu pokoleń. Dziś patrzą na Ciebie. biegniesz! Jeszcze 70 metrów, tyle dzieli Cię od spełnionych marzeń. Patrzysz tylko na metę. Nie odrywaj wzroku od białej linii! nigdy nie odrywaj wzroku. Nie szukaj chwały przed przekroczeniem mety. Nie oglądaj się na rywali! Nie możesz stracić tego ułamka sekundy, na którym ważyć się może wygrana. 9 metrów. 5, 3, 2 ...

Jesteś. Wpadasz przez drzwi. Spóźniony jak zwykle. Wychowawczyni patrzy surowym wzrokiem. Koledzy z klasy chichoczą. Na tablicy widnieje już lekcja i temat. Wzrok wbijasz w podłogę nie chcąc napotkać nim przypadkiem niczyich oczu. Jak wytłumaczyć im, że w Twoim domu nie ma już mamy, by zbudziła Cię na czas. Nie ma. Nie wita Cię już z rana jej uśmiech i ciepły głos. Nikt nie szepcze, jakież to przysmaki czekają na Ciebie w kuchni, śniadanie. Teraz, dom jest zimny. Rano budzi Cię budzik lub smutna twarz pogrążonego w depresji ojca. Zimna jajecznia, odór alkoholu unoszący się w każdym pokoju.. Nieuprasowany Tshirt, czujesz jak wzbierają w Tobie bezsilność, pytasz siebie tylko... gdzie ... jest ... las ?

Pisząc mogę zabrać Cię wszędzie. Do rajskich ogrodów i na samo dno piekła. Wszczepić Twój umysł w ciało bohatera wracającego z frontu lub przestraszonej dziewczynki na skraju ulic, która nie może znaleźć drogi do domu. Za kilka słów możesz stać na murach Troji patrząc na walkę tytanów lub poznawać kurtyzanę w tajlandzkim burdelu. Jak zechcę.

Myślałem kiedyś, że kowal czy stolarz to trudne zawody... albo księgowy. Ileż ja bym dał czasem, by być świetnym księgowym. Widzisz, mogę zabrać Cię wszędzie - a wiem, że uwiebliasz skakać przez różne światy, opowiadać później gdzie to nie byłeś, wymieniać wspomnienia przygód ze znajomymi. Nie udawaj, że próżność Cię nie dotyczy. Lubisz postacie, których nigdy byś nie poznał w normalnym świecie. To, że czasem czytam Ci w myślach.. i tę cichą wątpliwość.. 'czy gdybym naprawdę jej to powiedział, pozwoliła by mi ... ' Tak.

Mogę zabrać Cię wszędzie. I słyszę jak wszyscy w okół mówią jak zamienić to na stabilny dochód. Biura podróży są w modzie, czyż nie ? a ja za 20 zł od egzemplarza zafundować Ci mogę przecież wprost niezwykły przelot.
Gapię się więc w ścianę to raz, a raz na ekran laptopa i myślę ... gdzie warto Cię wziąć?
Trzeba było kurwa rzeźbić, nie pisać - zdobiłbym dziś hole w willach i urzędach zamiast brania odpowiedzialności za słowa. Ty, nigdy ich nie lekceważ. Moja odpowiedzialność - pomiędzy dwa lepsze żarty i jakąś ciekawą obserwację wetknąć myśl, która choćby na chwilę pomoże Ci stać się lepszym.

Zawód pisarz, latarnik. Powiedz mi gdzie warto ich zabrać ?. w dwóch słowach - Mój świat.

|5! T.

+21 (dorosłość) - tekst

2013-10-05T18:00:00.001+02:00

chyba czas nieco odkurzyć blog. Na początek :

Theodor : +21 (Dorosłość) / Feat Kuba Knap

Zw#1
Ja nie wiem dokąd biegnie rap
i za czym gonisz Ty, jako fan
ale chyba wreszcie znam siebie
10 lat okreslam miejsce na scenie
żebyś wiedział jaką moc ma to co spijasz # Mendelejew
Gubiłem świat, szedłem w teren by chlac, chętne brać na hotele,
uciułałem ten swój fejm tysiącem sajferów pod sklepem
Wódka, plener, lokalny as reprezentuje scene
wokół tłum, ja w amoku a z domu znów wyruszałem sam jeden.
Dziś dorośleje, zaczynam nowy wiek
i wspominam tylko te 'niezwykłe podróże' jak Juliusz Verne
na codzień, wciaz szukam siebie nie braw
mam swoją droge która przypadkiem mnie wiedzie przez rap
chcesz chcesz być gangsterem? mieć złotą szczene? jebie Twój lans
jedyny grill który włożę na zęby to Everlast
chyba czas, w końcu wziąć się za CD.
przyklej tam +21 lat, olewam bycie raperem,
(dawaj Knap)

Ref:
Nie świruję mędrca, ale prawda jest jedna
nie potrafie uczyć sie na cudzych błędach
+21, bo szanuje wiedzę
zdobytą, gdy se zdzierałem kolana na zakrętach
Musiałem sporo przejść
żeby odnaleźć się na etapie na którym się znalazłem
Nie bojąc się
bez strachu że się napatrzę ruszam na następną stację

Zw#2
Nie wiem co powiedzieć dzieciakom, mówią im matki wszystko
kurwa ucz się, a nie w głowie tylko dragi i disco
spotykam Twoją naćpaną przyszłość co weekend
i czuje że nie mówimy juz tym samym językiem..
Moi słuchacze.. nie proszą matek czy ojców o hajs
sami nimi są, zawożą dzieciaki do babć
by móc odetchnać, wiem że szukają rapu
pełnego refleksji, na które w swoim życiu nie mają czasu
i choć mój zawód Wam brzmi jak zabawa
i sprawia że wciąż jestem w klubach do rana
to wiedz, że nie strugam już w nich Piotrusia Pana
Musiałem sporo przejść by moc Wam to dawać
- prawidła gry - dziś się ponad to ustawiam
pokażę nową drogę Wam jak Vasco Da Gama
Jedna wytwórnia czekała na to 3 lata
za mną dekada, i "Mam o czym mówić wiesz ja mam o czym gadać"

Ref:

Zw#3
Miejmy z tym jasność, muzyka nie jest moja działką
będę kradł pętle aż inni się tym nie zajmą
ja, muszę iść, śladem filozofów, HipHopowiec
co szuka równowagi między Buddą a SnoopDoggiem
Nie potrzebuje byc idolem, co zrobić
czuję sie pielgrzymem, to co piszę jest relacją z drogi
nie sztuką, nie szukaj mnie w bochemach
raczej na targach, wystawach, zjazdach, wykładach, w bibliotekach
w drodze, w drodze, zdala od ocen ludzi
bo po co rozliczać błędy w listach od brata z podróży
treść .. znalazłem parę słów co koją burze w głowach i
piszę je bo jestem winien je autorom których słowa
kiedyś mnie ściągały z gzymsów to dosłowność
nic tak nie wbija gwoździ w trumny jak samotność
wyszedłem z bloków przez papierowe okno
wracam frontem po wszystkich którzy czuja się tam obco.
moja dorosłość,
odpowiedzialność, determinacja, wolność

PS :
Piszę te teksty by z Wami rozmawiać więc jak macie refleksje, którymi chcecie się podzielić.
Zapraszam

5! T.

Czekając na otwarcie drzwi

2013-05-21T14:37:00.000+02:00

Rodzi we mnie dziwne, nieprzyjemne uczucie gdy słucham o bezradności... "Czekając na otwarcie drzwi..", tak powinien nazywać się ten nudny spektakl jakim jest życie większości z nas. - Czeka mnie tam wielki bal. - Nowy 'tam' świat. - Inny 'tam' świat. - Gdyby tylko ktoś otworzył te drzwi .. ale nie. Wciąż saam!, siedzę tu ..

Może Ty też czujesz że ludzie w okół Cię przytłaczają ? że nie możesz znaleźć w nich bratniej duszy.. że wzywa Cię gdzieś inne życie a oni wszyscy siedzą bezradnie na tym brudnym ganku i.. zdają się być na nim tak cholernie zadomowieni.. ?

Nie są tacy jak Ty. Nie ma w ich piersiach trzepotu miliona skrzydeł próbującego wyrwać się na zewnątrz, wznieść w góry i poszybować ku nowemu życiu.. Nazywają się realistami! zardzewiali, obrośli mchem.. tchórze - tak ich widzisz. Nie ma w nich otwartości na piękny świat rodzący się w Twojej wyobraźni.. Zdają się być przytwierdzeni, zrośnięci ze swym smutkiem, szarością i bezradnością. Nieinteresujący.. wszystko w nich płytkie i niewarte uwagi! mdłe, bleeeh.

Czujesz złość.. zrozumiałą złość. W co jak nie w nią miała wyewoluować wszak Twoja własna bezradność. Chcę Ci pomóc ..

Podaj mi dłoń.. Chodź, poprowadzę Cię wzdłóż postępu Twojego życia.. wychylam ramie zza lekko uchylających się drzwi by szybko i niepostrzeżenie wciągnąć Cię do tej krainy gdzie od dziś dostaniesz wszystko. Wsparcie, zainteresowanie, wyzwania, ludzi pełnych motywacji, chcących działać, marzyć, wierzyć .. chodź ze mną! Witaj po drugiej stronie lustra... Alicjo.

Zobacz jak wszystko tu jest inne. Tam gdzie był smutek jest radość. Tam gdzie brak motywacji, ciągła chęć działania. Gdzie byla nuda, tętni pasja i fascynacja. Czy to piękny świat którego szukałaś ? wiem, że chcesz u nas zostać .. ale niestety.. nie możesz. Miejsce które myślisz, że znalazłaś .. nie istnieje. Ludzie, których chcesz w nas widzieć nie istnieją. To druga strona lustra Alicjo.. tu po prostu wszystko jest na odwrót i gdy zostaniesz tu na dłużej, zmęczona emocjami udasz się w końcu w najspokojniejsze ze znanych Ci miejsc i znajdziesz tam.. chaos i gwar. Udasz się tam gdzie zwykle czekał ktoś kochający i znajdziesz.. chłód. W Twojej samotni zalegać będzie tłum a zamiast spokojnego rozwoju zwiniesz się w kłębek nerwów. Świat który myślisz, że zobaczyłaś nie może istnieć .. wszystko co miałoby tylko jedną stronę przewróciłby się już dawno..

Długo myślę już o tym kim jestem.. wnioski: Dostrzegać i słuchać wciąż powinienem 2x więcej niż mówić. To wynika z anatomii. Dwoje ramion pozwala by przytulać mocno jedną osobę lub kilka lżej i niekompletnie. Dwie dłonie pozwalają dwie osoby prowadzić mocno za rękę, lub dziesięciu pozwolić chwytać się za palce.. silne i długie nogi chcą jednak iść ciągle naprzód, nie dreptać powolnie przy tych którzy mnie za nie trzymają. Chcą biec nie obciążone spoczywającym na barkach ciężarem wielu żyć.

To druga strona lustra Alicjo.. nietrwała iluzja. A my tylko siedzimy na innym ganku. Wszystko co miałoby tylko jedną stronę przewróciłby się już dawno.. dla Ciebie winno znaczyć to, że gdy zatrzymasz się dziś nagle po 117 krokach od wyjścia ze swego domu, rozejrzysz do okoła i być może gdy poczujesz promień słońca na twarzy .. uśmiechniesz się, dostrzegająć w końcu że i Twój świat stoi na dwóch nogach..

Długo może zająć Ci myślenie kim jesteś, ale myśl. Najgorszym jest tkwić na swoim ganku przed niezamkniętymi drzwiami i czekać aż ktoś Ci je otworzy, zabierze do lepszego świata. Ale również gdy obiema rękami trzymasz tylko palce kogoś przed Tobą i czujesz złość czy żal przez jego nogi gdy te rwą się do biegu..

Puść je nim Ci się wyrwą i poczujesz jak rani Cię ta zwykła kolej rzeczy.. Ja nie zniknę gdy przestaniesz ściskać moją rękę, a mając wolne dłonie mniej będziesz czuć złości na bezradny świat w okół Ciebie. Mając dwie wolne dłonie każdy świat staje się bowiem mniej bezradny.. naucz się sama być światem którego pragniesz, kochaj jeśli chcesz w nim miłości, szanuj jeśli chesz w nim szacunku. Pomagaj i inspiruj jeśli tego właśnie chcesz więcej. Nie możesz złościć się i oczekiwać że świat w okół będzie pogodny.. "jedni wchodzą między wrony by krakać, inni by uczyć je śpiewać".

"W życiu musisz zaakceptować rzeczywistość taką jaką jest lub zaakceptować odpowiedzialność za jej zmienianie"

Prowadzić można zawsze tylko parę osób. Nie ma jednak ogarniczenia w tym z iloma ludźmi idziesz na przód. Jestem wdzięczny tym, którzy bez moich dłoni wciąż chcą iść ze mną. Dzięki.

5! T.

Majątek genetyczny #fuck brokers

2013-05-07T02:39:00.000+02:00

Usłyszałem dziś intrygujące zdanie ..

"chcesz wiedzieć na co Cię stać .. spójrz na to co robili Twój ojciec i dziadek. W nich widać Twoje predyspozycje"

No więc patrzę. Ojciec. 1,83m, potężny, silny facet. Major. W młodych latach nieomal zawodowy siatkarz, pracował jako strażak a na testach robił ponad 30 pompek w niespełna 30 sekund (przynajmniej tak opowiada ;)). Prywatnie, fajny choć nieco 'wybuchowy' facet. Dziadek. Kierownik w drukarni. Ponoć był 'gościem na dzielni'. Trenował akrobatykę siłową a w wolnych chwilach wraz z kolegami skakał z Warszawskich mostów do Wisły. Chyba nie widziałem by ktoś wyprowadził go z równowagi. Drugi dziadek prowadził zakład krawiecki.. w zasadzie nie wiele wiem bo zmarł gdy miałem chyba 3 lata, ale rodzina zawsze wypowiada się o nim z dużym szacunkiem i sympatią..

Męskie geny są ponoć silniejsze, ale spójrzmy też na kobiety.. Jedna Babcia to zadziorna baba. Uparta jak wół i do końca, wbrew wszystkim trzymająca się własnej wizji (jakbym patrzył w lustro czasem ;)). Szorstka i prosta w swej życiowej filozofii. W opozycji druga babcia, łagodna i uległa. Przejmująca się wszystkim i za wszystkich na zapas, wrażliwa i gotowa do poświęceń. To ten rodzaj człowieka, który pomoże Ci bez względu na wszystko i mimo, że wydaje się słaba jest taka tylko dopóki nikt nie potrzebuje jej wsparcia.. Wtedy nagle znajduje wewnętrzną siłę, gładzi mnie po głowie i ze spokojem i stanowczością mówi "no już Arturku, nie płacz, niech mama nie widzi jak się smucisz" mimo, że wiem, że sama chętnie uroniła by w ten czas łze. No i mama. Długo bym pisał. Niezwykle (i gdy używam tego słowa to z pełną powagą) analityczny umysł, planowanie, organizacja, wyobraźnia przestrzenna, logika. Silnie trzymająca się swojego zdania. Tworzy milion scenariuszy do każdego zdarzenia i gdyby nie piętno strachu i w konsekwencji zamiłowanie do bezpieczeństwa jestem pewien, że w mojej rodzinie ktoś zmieniałby świat już pokolenie temu..

Widzę w sobie ich wszystkich. Stoją ze mną, za mną i we mnie za każdym razem gdy ze mną rozmawiasz. Ich cechy i potencjał genetyczny uśmiechają się do mnie z lustra i widzę to aż nader wyraźnie. Co więc zrobię ?

Większość ludzi patrzy na siebie mówiąc jestem 'jakiś'. Jestem efektem/skutkiem ewolucji, łączenia się genów i na tym kończy się ich refleksja.. jestem taki, i już. Mam oczy matki, jestem cholerykiem jak ojciec. Rzadko dyskutują z tym 'obowiązkiem' bycia jakimś.

Ja wolę myśleć o sobie jak o przyczynie ewolucji. Ogniwem ze środka procesu nie jego końcem.

Umysł to niezwykłe urządzenie. Znamy praktycznie każdą część składową mózgu a i tak nie wiemy skąd się bierze .. umysł: Możliwość świadomego, abstrakcyjnego myślenia, łączenia faktów z przeszłości z przyszłością, podejmowania decyzji .. tworzenia planów. Z drugiej strony nasz organizm. Niesamowite narzędzie gdy spojrzymy na jego możliwości adaptacyjne. Jeśli nie biegasz - podbiegnięcie do autobusu (80m.) sprawia, że ledwo dyszysz. Zaczynasz biegać i po jakimś czasie organizm przyzwyczaja się i przebiegasz 8000 m z regularnym oddechem. Podobnie przystosowują się mięśnie do wysiłku, mózg do zdolności zapamiętywania czy liczenia i zdolności koordynacyjne do choćby chodzenia po linie nad przepaścią. To tak powszechne ("trening czyni mistrza") że przestajemy dostrzegać niezwykłą technologię która za tym stoi i jej znaczenie ..

Umysł (możliwość planowania i dostrzegania zależności) + Ciało (możliwość adaptacji) .. dostrzegasz w tym jakąś okazję ?

Jestem skutkiem decyzji moich przodków, ale .. z przeszłością nauczyłem się by nie wojować. Dla mnie ważne jest to, że proces ewolucji trwa a biężące ogniwo tego łańcucha to ja. Moje decyzje i moja zmiany.. Jeden z pięknych cegieł zbuduje ruinę, inny z o wiele gorszego materiału pałac.

Nasi przodkowie podejmowali decyzję.. to przez nie boli Cię kark po 2 minutach patrzenia w niebo. Ty podejmujesz decyzje - Przez nie następuje rozwój 'chorób cywilizacyjnych'. Przez nie Twój organizm jest słaby a Ty chorujesz. Przez nie niedługo medycyna nie będzie już w stanie zapobiegać rosnącej śmiertelności u noworodków.. Czasem mam wrażenie, że świat zmierza w stronę niskich, grubych, łysych facetów z małymi fiutami i dużym portfelem. Dostajemy geny powstańców god damn it! Ludzi, którzy walczyli z komunizmem o wolność. Ludzi odważnych, rozsądnych i odpowiedzialnych, a zamieniamy to w kombinatorów, cinkciarzy, cwaniaków i alkoholików albo ćpunów. Źli na wszystko. Sfrustrowani, nie dbający o siebie. Powiedziałem dziś.. "nie podoba mi się ten świat", na co mądry głos z boku odpowiedział "to idź do innego.. nikt tu nikogo na siłę nie trzyma" i wiele w tym racji. Żegnam się. Idę.

Choć mało wiem o temacie, który próbuje ugryźć to świadomie patrzę na cechy, które znam patrząc na rodzinę. Wiem dokąd prowadzi folgowanie jednym i niewykorzystywanie innych. Wiem gdzie może skończyć się nadmierna ufność dla własnych wizji bez dopuszczania innych głosów, ale wiem też gdzie kończy się brak wiary w ten szaleńczy głos mówiący Ci 'stać Cię na więcej'. Widzę to w moich rodzicach i dziadkach. Szukam między nimi równowagi by być najlepszą wersją siebie jaką mogę być. Uczę się.. nie chcę zostawić dzieciom bólu karku po minucie marzeń o lataniu..

PS: Będę wracał do tematu jak będę wiedział więcej.
PS2: A Ty ? marnotrawisz czy rozwijasz rodzinny 'majątek genetyczny' ? ;)

5! T.