Wake Up.

"Γροθιά στο στομάχι" η έκθεση 12χρονου παιδιού πολύτεκνης οικογένειας

2017-01-14T12:09:00.001+02:00

Έκλεισε όλα τα συναισθήματά του στις λίγες γραμμές μιας έκθεσης και κέρδισε το τρίτο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό του «Θεόφιλου -Στήριξη στην Πολύτεκνη Οικογένεια» με θέμα τα προβλήματα της σύγχρονης πολύτεκνης οικογενείας στην Ελλάδα. Ο Άγγελος, μαθητής της Α’ τάξης στο 3ο Γυμνάσιο Άνω Λιοσίων, ως παιδί πολύτεκνης οικογένειας, ζει σε ένα σπίτι όπου δεν κυριαρχούν μόνο οι παιδικές φωνούλες και τα χαμόγελα αλλά κυρίως η δυσκολία, η στέρηση, ακόμα και η πείνα.

Ο Άγγελος είναι μόλις 12 χρονών και τις κρύες ημέρες του μήνα σχηματίζει με τα χέρια του τον ήλιο για να ζεστάνει και να φωτίσει τη ζωή του ίδιου, της οικογένειάς του και των παιδιών που – σαν και εκείνον– χαμογελούν σπάνια. Έχει ζήσει 12 ζωές σε μία και έχει κερδίσει σε εμπειρίες, όσα οι «μοσχαναθρεμμένοι» αυτού του τόπου δε θα κερδίσουν ποτέ. Το τρίτο βραβείο που κέρδισε πανελλαδικά είναι μόνο η αρχή και το επόμενο που του αξίζει να κερδίσει είναι ο σεβασμός και η προσοχή όλων μας…

Διαβάστε την εξαιρετική έκθεση του 12χρονου Βασίλειου – Άγγελου Χριστοδουλάκη, μαθητή της Α΄ τάξης στο 3ο γυμνάσιο Άνω Λιοσίων:

«Η οικογένεια είναι δώρο λέει η μαμά μου. Μοιραζόμαστε τα νέα μας γύρω από το τραπέζι, παίζουμε. Αν ζούσαμε παλιά, θα δουλεύαμε στα χωράφια και θα ζούσαμε σε δύσκολες συνθήκες. Και τώρα όμως είναι δύσκολα να είσαι μέλος πολύτεκνης οικογένειας.
Νομίζω ότι από το πολύ και τα τέκνα γίνεται ο πολύτεκνος. Αν κάποιος αγαπάει τα παιδιά, κάνει πολλά και μεγαλώνουν όλα με ξερό ψωμί, έτσι λέει ο παππούς μου.
Εμείς περνάμε δύσκολα. Η μαμά χωρίς δουλειά. Αν ζούσαμε στο εξωτερικό θα ήμασταν φίνα γιατί εκεί δίνουν επιδόματα πολλά στους πολύτεκνους.
Η μαμά λέει πως στην Ελλάδα μας τιμωρούν όταν είμαστε πολλά παιδιά. Δεν ξέρω αν η τιμωρία μου ήταν να φύγει ο μπαμπάς μου από το σπίτι, γιατί δεν μας έφταναν τα λεφτά.
Μερικές φορές πεινάμε, δεν έχουμε αρκετά παιχνίδια. Την Πέμπτη είναι τα γενέθλιά μου και θα πάμε στο μάρκετ. Θα πάρουμε από ένα καλάθι και μπορούμε να πάρουμε τρία πράγματα ο καθένας. Μπισκότα, σοκολάτες και τέτοια. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα πάρω το μεγάλο μπουκάλι ΜΙΛΚΟ. Ο Οδυσσέας που είναι τριών, μάλλον θα γεμίσει όλο το καλάθι.
Πέρσι μας έφερναν φαγητό από την Εκκλησία. Όταν μεγαλώσω θα μαγειρεύω και εγώ για τα παιδιά που πεινάνε.
Εγώ είμαι ο δεύτερος στην οικογένεια από τέσσερα αδέλφια. Με την αδελφή μου παίζουμε ξύλο συνέχεια, αλλά μου αρέσει που παίζουμε κρυφτό και μπάλα.
Οι φίλες της μαμάς και ειδικά η κυρία Ματίνα μάς βοηθάει με φάρμακα αν θέλουμε κάποια φορά. Και μας ψωνίζει από το σούπερ μάρκετ.
Τα προβλήματα των πολύτεκνων είναι πολλά και δεν μας βοηθάει ο δήμος. Μόνο φρούτα δίνουν. Πώς θα πάμε σινεμά; Θα πληρώσουμε με τα φρούτα;
Η μαμά κλαίει γιατί δεν την πήραν στην δουλειά, μάλλον επειδή έχει πολλά παιδιά της είπαν. Έτσι άκουσα.
Πρέπει να μην γίνει η Ελλάδα μας γεμάτη γέρους. Καλοί είναι και αυτοί, όπως η γιαγιά και ο παππούς, όμως οι δάσκαλοί μας λένε πως η χώρα μας δεν αυξάνεται. Αλλά και πώς να υπάρχουν πολλά παιδιά όταν δεν είναι χαρούμενα, δεν έχουν παιχνίδια και πεινάνε;
Είναι ωραίο όμως να έχεις μεγάλη οικογένεια. Δεν μου αρέσει η ησυχία και φοβάμαι το σκοτάδι, για αυτό η αδελφή μου μού κάνει το βράδυ σήματα με το φακό. Μακάρι να ήξερα πώς είναι τα σήματα μορς που κάνεις με το φως. Θα έκανα στον ουρανό, να έρθουν στη γη όλα τα αστέρια να φωτίζουν τα παιδιά και να τα κάνουν να χαμογελάνε και τη μαμά.
Οι πολύτεκνες οικογένειες θέλουν βοήθεια. Δεν βοηθάει πολύ το κράτος. Πιο πολύ βοηθάνε οι άνθρωποι. Ό ένας με τον άλλον. Πιάνουν τα χέρια και στηρίζουν την ζωή μας. Άλλος λίγο, άλλος πολύ. Είναι όμως άνθρωποι. Και αν πάψουν να υπάρχουν πολύτεκνες οικογένειες θα πάψουν και οι άνθρωποι».

Βασίλειος – Άγγελος Χριστοδουλάκης
Μαθητής Α γυμνασίου

via http://ardindytikhattikh.blogspot.gr/

Επιχείρηση-σαφάρι με κυνήγι ελεφάντων στο Καμερούν εκδιώχνει ανθρώπους από τη γη τους

2016-11-05T20:21:00.000+02:00

Η Survival International έχει μάθει και γνωστοποιεί ότι μια επιχείρηση-σαφάρι με κυνήγι ελεφάντων, την οποία διατηρεί απο κοινού με άλλους γνωστός Γάλλος δισεκατομμυριούχος, έχει εμπλακεί σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εις βάρος των ντόπιων Baka "Πυγμαίων" και γειτόνων τους. Οι παραβιάσεις είναι, μεταξύ άλλων, παράνομη έξωση και βασανιστήρια.

Η επιχείρηση αυτή δραστηριοποιείται σε δύο "προστατευόμενες περιοχές" στο Καμερούν που έχει μισθώσει ο Benjamin de Rothschild και προσφέρει στους τουρίστες τη δυνατότητα να πληρώσουν 55.000€ για να πυροβολήσουν έναν ελέφαντα του δάσους!

Προκειμένου να λειτουργήσει αυτή η επιχείρηση, οι Baka εκδιώχθηκαν από την προγονική γη τους, σε αντίθεση με όσα πρεσβεύει το διεθνές δίκαιο. Η γη τους πλέον περιπολείται από στρατιώτες, από την αστυνομία και ένοπλους φρουρούς, και μάλιστα οι Baka έχουν "ενημερωθεί" πως θα πυροβολούνται κατευθείαν αν περάσουν τα όρια της περιοχής για να κυνηγήσουν, να συλλέξουν φυτά ή να επισκεφθούν λατρευτικές τοποθεσίες.

Οι Baka αναφέρουν πως, μόνο την τελευταία χρονιά, τρεις από τους δασικούς τους καταυλισμούς έχουν πυρποληθεί από τους φρουρούς και από τους εργαζομένους του safari camp. Οι άνδρες Baka που κυνηγούν για να φέρουν φαγητό στην οικογένειά τους έχουν υποστεί ξυλοδαρμό από την τοπική αστυνομία, τους στρατιώτες και τους φύλακες.

Ένας από αυτούς που έπεσαν θύματα ξυλοδαρμού περιγράφει την εμπειρία του:

"Μου είπαν να μεταφέρω τον πατέρα μου στην πλάτη μου. Άρχισα να περπατάω, [ο φύλακας] με χτύπησε, χτύπησε τον πατέρα μου. Για τρεις ώρες, κάθε φορά που έκλαιγα με χτυπούσαν, μέχρι που λιποθύμησα και έπεσα στο έδαφος με τον πατέρα μου".

Ένας άλλος άνδρας Baka δήλωσε: "Όταν η εταιρεία trophy-hunting μας βρίσκει εδώ, καίνε τους καταυλισμούς. Μας χτυπούν, ψάχνουν για μας, στρέφουν τα σκυλιά τους σ' εσένα, τα όπλα τους σ' εσένα".

Ένας τρίτος Baka δήλωσε: "Η εταιρεία trophy-hunting είπε πως αν δουν κάποιον [στο δάσος], θα πέσουν σφαίρες. Τώρα όσοι έχουν οικογένεια εκεί, έχουν πάει για να τους βγάλουν έξω. Πώς θα ζήσουμε τώρα;"

Η Survival International επικοινώνησε με τον de Rothschild, ενημερώνοντάς τον για τις καταγγελίες αυτές που αφορούν σε σοβαρές καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά ως τώρα δεν έχει λάβει απάντηση.

Ομολογία-σοκ πράκτορα της CIA: Πληρώσαμε πολιτικούς, ΜΚΟ, δημοσιογράφους

2015-11-29T22:25:00.000+02:00

Ο πρώην πράκτορας της CIA Ρόμπερτ Μπέιρ είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων που αποκαλύπτουν τα μυστικά της υπηρεσίας, αλλά και των κυβερνήσεων του Μπιλ Κλίντον και του υιού του Τζόρτζ Μπους, του τζούνιορ.

Το έργο Syriana με τον Τζόρτζ Κλούνεϊ βασίστηκε στα βιβλία του Μπέιρ See No Evil and Sleeping with the Devil. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Αμερικανός ηθοποιός έπαιξε στο έργο τον πράκτορα της CIA.

Έχει πολλάκις συλληφθεί και κρατηθεί. Ως πράκτορας της CIA ο Μπέιρ εργάστηκε στη Γιουγκοσλαβία το 1991-94 και στη Μέση Ανατολή. Από την αποχώρησή του από την υπηρεσία και μετά έχει πολλάκις κατηγορήσει την κυβέρνηση Μπους ότι προκαλούσε πολέμους για το πετρέλαιο. Ο Μιτ Γουόσπουρ, ένας προσωπικός του φίλος εργαζόμενος στη Γερουσία, ο οποίος του έδινε πληροφορίες, έχει δολοφονηθεί.

Σε παλαιότερη συνέντευξή του στον Milos Cupurdija του ebritic.com, ο Μπέιρ προέβη σε εκπληκτικές αποκαλύψεις, οι οποίες δεν διαψεύστηκαν. Εάν οι ισχυρισμοί του Αμερικανού πράκτορα, ο οποίος είναι αναλυτής στο CNN και άλλα αμερικανικά ΜΜΕ, έχουν ίχνος αλήθειας, τότε ο τότε Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον πρέπει να δώσει εξηγήσεις. Δημοσιεύουμε μέρος των δηλώσεων του, επειδή το θέμα επανήλθε στη δημοσιότητα:

Στη Γιουγκοσλαβία πήγα στις 12 Ιανουαρίου 1991, με ελικόπτερο, στο Σεράγεβο. Δουλειά μας ήταν να επιτηρούμε τους υποτιθέμενους Σέρβους τρομοκράτες ώστε να μην επιτεθούν στην πόλη. Μας είχαν ενημερώσει για μια οργάνωση με την ονομασία Ανώτερη Σερβία, η οποία σχεδίαζε βομβιστικές επιθέσεις στην πόλη λόγω της επιθυμίας της Βοσνίας να αποσχιστεί από τη Γιουγκοσλαβία.

Στην πραγματικότητα αυτή η οργάνωση ούτε καν υπήρχε. Οι επικεφαλής μας, μας έλεγαν ψέματα. Η αποστολή μας ήταν απλώς να προκαλέσουμε πανικό στους πολιτικούς στη Βόσνια, να τους πείσουμε ότι επίκειται σερβική επίθεση. Η αποστολή αυτή τελείωσε για μένα σε δύο εβδομάδες. Ανέλαβα νέα στη Σλοβενία. Η επιχείρηση στη Βοσνία διήρκεσε έναν μήνα και είχε κωδική ονομασία Ίστινα (αλήθεια).

Πήγα στη Σλοβενία διότι είχαμε πληροφορίες ότι σκόπευε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της. Διαθέσαμε μερικά εκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση ορισμένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, κομμάτων της αντιπολίτευσης και διαφόρων πολιτικών.

Πολλοί πράκτορες που διαφωνούσαν εξαφανίζονταν όταν αρνούντο να εκτελέσουν αποστολές προπαγάνδας κατά των Σέρβων. Προσωπικά είχα εκπλαγεί από τα ψέματα τα οποία μας έλεγαν οι επικεφαλής και οι πολιτικοί μας. Πολλοί πράκτορες καλλιεργούσαν την προπαγάνδα χωρίς να γνωρίζουν τι κάνουν. Ο καθένας μας γνώριζε μόνο ένα μέρος της υπόθεσης και μόνο αυτοί που δημιούργησαν την όλη υπόθεση γνώριζαν το σύνολό της, δηλαδή οι πολιτικοί.

Στόχος της προπαγάνδας ήταν να διχάσουμε τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας ώστε να αποσχιστούν. Έπρεπε να υπάρχει ένας αποδιοπομπαίος τράγος στον οποίο θα έπεφτε το ανάθεμα. Επελέγη η Σερβία καθώς αυτή, κατά κάποιο τρόπο, είναι η διάδοχος κατάσταση της Γιουγκοσλαβίας.

Δώσαμε χρήματα στον Στίπε Μέσιτς, στον Φράνιο Τούσμαν, στον Αλί Ιζετμπέκοβιτς, σε βουλευτές και μέλη της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης, σε δημοσιογράφους, σε στρατηγούς του Γιουγκοσλαβικού στρατού, ακόμα και σε ολόκληρες μονάδες. Ο Ράντοβαν Κάραζιτς έπαιρνε χρήματα, για κάποιο διάστημα, αλλά σταμάτησε να δέχεται χρήματα όταν κατάλαβε ότι θα κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου που έγιναν στη Βοσνία. Όλο αυτό κατευθυνόταν από την αμερικανική κυβέρνηση.

Κάποιοι αξιωματούχοι της CIA έγραφαν ακόμα και τις επίσημες ανακοινώσεις που διαβάζονταν στα δελτία ειδήσεων. Στόχος ήταν η πρόκληση μίσους, εθνικισμού και προβολή της διαφορετικότητας.

Το 1992 ήμουν ξανά στη Βοσνία με αποστολή την εκπαίδευση μονάδων του Βοσνιακού στρατού, καθώς η Βοσνία είχε μόλις ανακηρύξει την ανεξαρτησία της. Η Σρεμπρένιτσα είναι μια παραφουσκωμένη ιστορία και πολλοί άνθρωποι την έχουν αποδεχτεί. Ο αριθμός των νεκρών είναι ο ίδιος με τον αριθμό των Σέρβων και άλλων που σκοτώθηκαν, αλλά η Σρεμπρένιτσα πουλήθηκε στην πολιτική αγορά.

Ο επικεφαλής μου, πρώην γερουσιαστής, έλεγε συνεχώς πως μερικά καθάρματα θα σταλούν στη Βοσνία. Έναν μήνα πριν την υποτιθέμενη γενοκτονία στην Σρεμπρένιτσα, μου είπε πως η πόλη θα «γίνει πρωτοσέλιδο» σε όλο τον κόσμο. Όταν ρώτησα το γιατί μου είπε απλώς «θα δεις». Ο Βοσνιακός στρατός πήρε εντολή να επιτεθεί σε σπίτια και σε αμάχους, στους κατοίκους της Σρεμπρένιτσα. Την ίδια ώρα οι Σέρβοι δέχονταν επίθεση από την άλλη πλευρά. Προφανώς κάποιος είχε πληρωθεί για τους υποκινήσει.

Ένοχοι για την Σρεμπρένιτσα είναι οι Βόσνιοι, οι Σέρβοι και οι Αμερικανοί. Όλοι όμως ρίχνουν τις ευθύνες στους Σέρβους. Δυστυχώς πολλά από τα θύματα που θεωρούντο μουσουλμάνοι ήταν Σέρβοι ή άλλων εθνικοτήτων. Πριν μερικά χρόνια, ένας φίλος πρώην πράκτορας ο οποίος τώρα εργάζεται στο ΔΝΤ μου είπε ότι η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα ήταν προϊόν συμφωνίας αμερικανικής κυβέρνησης και Βόσνιων πολιτικών. Η πόλη θυσιάστηκε για κερδίσουν οι ΗΠΑ μια δικαιολογία για να επιτεθούν κατά των Σέρβων.

Είναι ξεκάθαρο πως οι άνθρωποι που προκάλεσαν τον πόλεμο και υπαγόρευσαν τους όρους της ειρήνης κατέχουν τώρα εταιρείες που εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο των περιοχών αυτών. Απλώς υποδούλωσαν λαούς και τα παραγόμενα καταλήγουν στη Γερμανία και στις ΗΠΑ. Αυτοί είναι οι νικητές, καθώς οι λαοί υποχρεώνονται να εισάγουν, κατόπιν από αυτούς και καθώς δεν έχουν χρήματα αναγκάζονται να δανείζονται. Αυτή είναι η ιστορία στα Βαλκάνια.

Το Κόσοβο, δια παράδειγμα, δημιουργήθηκε για δύο λόγους. Πρώτον γιατί η περιοχή είναι πλούσια σε ορυκτά και δεύτερον διότι αποτελεί στρατιωτική βάση του ΝΑΤΟ. Είναι η μεγαλύτερη Νατοϊκή βάση στην καρδιά της Ευρώπης.

Θέλω να πως στους λαούς της Γιουγκοσλαβίας ότι πρέπει να ξεχάσουν το παρελθόν. Χειραγωγήθηκαν τότε και είναι ανόητο να υπάρχει μίσος μεταξύ τους. Πρέπει να δείξουν ότι είναι οι ισχυροί και να καταλάβουν ποιος το δημιούργησε όλο αυτό. Προσωπικά ταπεινά ζητώ συγνώμη και αυτό γιατί για καιρό δεν αποκάλυπτα τα μυστικά της CIA και του Λευκού Οίκου.

via mignatiou.com

Η ιστοσελίδα του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού δεν έχει... αγγλική γλώσσα

2015-11-02T20:54:00.003+02:00

Μπαίνεις στην ιστοσελίδα του Ε.Ο.Τ., ήτοι του Ελληνικού Οργανισμού ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ. Και δεν έχει αγγλική γλώσσα! Απίστευτο κι όμως ελληνικό.

Ναι, στην Ελλάδα του 2015 γίνεται αυτό. Αν δε με πιστεύεις, μπες να δεις: http://www.gnto.gov.gr.

Θα μου πεις, "Άσε μας ρε φίλε, και τι έγινε;". Χμ, κοίταξε να δεις φίλε, δε σε αφήνω. Γι' αυτήν εδώ την ιστοσελίδα πληρώσαμε. Κι εγώ κι εσύ. Και για τη δημιουργία της και για τη φιλοξενία της. Επομένως, ΝΑΙ, με νοιάζει πού πηγαίνουν οι φόροι που εισπράττει (απομυζεί) από μένα το ελληνικό "κράτος¨.

Λοιπόν, είσαι τουρίστας και θέλεις να δεις τι έχει για σένα ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού; Ψάξε στην ιστοσελίδα, αγγλική γλώσσα δε θα βρεις. Δεν είναι η τυχερή σου μέρα σήμερα και μάλλον ούτε η αυριανή. Θα βρεις μια ελληνική σημαία επάνω δεξιά, της οποίας η σκοπιμότητα ακόμη αναζητείται από έμπειρους ντετέκτιβς.

Υπάρχει, βέβαια, ένα μικρό κόλπο που μπορείς να δοκιμάσεις, αν είσαι αγγλόφωνος τουρίστας και θέλεις απεγνωσμένα να δεις τι γράφει ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ στο ΕΠΙΣΗΜΟ website του: πληκτρολογείς στο τέλος του URL το /en και προσεύχεσαι να σου εμφανίσει τις σελίδες στα αγγλικά. Για πάμε.

Enter. Κάνε κλικ να δεις επίτευγμα:

Λογικά, όποιος έφτιαξε αυτό το website, μάλλον πήρε πόδι πριν τελειώσει το έργο του ή το παράτησε στα μισά, γιατί "δε βαριέσαι βρε αδερφέ". Δεν ξέρω. Ο slider πάντως δε λειτουργεί. Κάποιοι τίτλοι είναι στα αγγλικά, αλλά το περιεχόμενο παραμένει παντού ελληνικότατο. Ο τουρίστας που έκανε το λάθος να μπει στη σελίδα, ήδη αυτοχαστουκίζεται για να συνέλθει.

Και το πιο τραγελαφικό είναι αυτό: Υπάρχει ειδική σελίδα "Προστασία τουρίστα-καταναλωτή", στην οποία αναφέρει επί λέξει "Όταν ταξιδεύετε στην Ελλάδα είναι χρήσιμο να γνωρίζετε τα ακόλουθα..." και ακολουθούν οδηγίες για τον τουρίστα. Που φυσικά δεν μπορεί να τις διαβάσει, γιατί είναι γραμμένες ΜΟΝΟ στα ελληνικά. Να γελάς και να κλαις ταυτόχρονα. Αν δε με πιστεύεις, ορίστε και το link, εδώ.

Άραγε, πόσα λεφτά δώσαμε από τις τσέπες μας γι' αυτό το website;

Θέλω να μοιραστώ μαζί σου κάποια ποσά που έχουν κατά καιρούς εγκριθεί να ξοδευτούν γι' αυτό το ελεεινό κατασκεύασμα που βλέπεις μπροστά σου, όποτε πληκτρολογείς στον browser σου "http://www.gnto.gov.gr". Θα σου τα κάνω και ενεργά links προς τη Διαύγεια, να μπαίνεις να τα θαυμάζεις κι εσύ:

ΑΔΑ (Αριθμός Διαδικτυακης Ανάρτησης) 4Α58469ΗΙΖ-Λ0Ζ (02/08/2011)
ΕΓΚΡΙΣΗ ΔΑΠΑΝΗΣ: Δαπάνη για την υλοποίηση λειτουργικών προσθηκών στη διαδικτυακή πύλη του ΕΟΤ
Κόστος: 49.200 € (λογικά, σκέφτεσαι, θα φτιάξουν μια online χρονομηχανή που θα σε μεταφέρει όπου θέλεις)

Β417469ΗΙΖ-6ΓΦ (04/07/2012)
ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΠΙΣΤΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΠΥΛΗΣ ΕΟΤ
Κόστος: 1.839,50 €

Β40Ζ469ΗΙΖ-ΘΨΦ (01/08/2012)

Έγκριση δαπάνης για την ανάθεση υπηρεσιών ετήσιας συντήρησης, τεχνικού ελέγχου και εκπαίδευσης της Διαδικτυακής Πύλη του ΕΟΤ

Κόστος: 21.525 €

ΒΙΚΥ469ΗΙΖ-Ω1Ξ (05/03/2014)
Έγκριση δαπάνης για την ανάθεση υπηρεσιών αποκατάστασης βλαβών της διαδικτυακής πύλης (portal) του ΕΟΤ.
Κόστος: 6.642 € (τι διάολο, μετεωρίτης έπεσε;)

ΒΙΗΔ469ΗΙΖ-5Φ8 (10/04/2014)
Έγκριση δαπάνης για την ανάθεση υπηρεσιών ετήσιας υποστήριξης της καλής λειτουργίας της διαδικτυακής πύλης του ΕΟΤ.
Κόστος: 23.616 €
Ένα κόστος, που όπως κατάλαβα δίνεται σε τρεις δόσεις, με τις δύο να έχουν ήδη πληρωθεί και είναι οι παρακάτω:

70Υ2469ΗΙΖ-ΘΣΖ (26/11/2014)
GREEK GEEKS ΕΞΟΦΛ ΤΠΥ 278/16-10-2014 ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΠΥΛΗΣ ΕΟΤ ΑΠΟ 12/6 ΕΩΣ 12/10/2014
Κόστος: 7.872 €

7ΖΝΒ469ΗΙΖ-Ο37 (06/05/2015)
GREEK GEEKS ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΤΠΥ 38/12-2-15 ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΣΕ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΚΑΛΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΠΥΛΗΣ ΤΟΥ ΕΟΤ ΑΠΟ 12/10/14-12/2/15
Κόστος: 7.872 €

Ζητώ συγγνώμη αν μου ξεφεύγει κάτι, λογιστής δεν είμαι ούτε με τα οικονομικά τα πάω ιδιαίτερα καλά. Επίσης, δε γνωρίζω αν τα ποσά κρίνονται υπερβολικά για τις υπηρεσίες που παρέχονται. Το θέμα είναι, πως κρίνω εκ του αποτελέσματος. Αν δώσαμε από τον Αύγουστο του 2011 μέχρι τώρα 95.000 € για να λειτουργεί αυτό το website όπως λειτουργεί σήμερα*, θα έπρεπε να φασκελωνόμαστε και ταυτόχρονα να κλαίμε. Τόσο για τα λεφτά μας όσο και για την αχρηστία του ελληνικού "κράτους"...

* Ένας συνάδελφος μου έδωσε link για δαπάνη φιλοξενίας, με ημερομηνία 03/07/2013: 1.548,25 €. Βάλε κι αυτό στις σημειώσεις σου.

Εκστρατεία στήριξης του ελληνικού τουρισμού με σύνθημα #SeeYouInGreece

2015-07-15T13:07:00.002+03:00

Μια σημαντική εκστρατεία στήριξης του ελληνικού τουρισμού ξεκίνησε η ομογενειακή ιστοσελίδα greekreporter.com

Για την εκστρατεία ζήτησε και έλαβε τη βοήθεια "ηχηρών" ονομάτων του Hollywood αλλά και της διεθνούς μουσικής σκηνής, όπως οι Angelina Jolie, Brad Pitt, Steven Spielberg, Michael Douglas, Jodie Foster, George Clooney, Will Smith, Bono κ.ά.

Με το hashtag #SeeYouInGreece, η καμπάνια καλεί τον κόσμο να στηρίξει την Ελλάδα, καθώς μπορεί να βρίσκεται σε δύσκολη θέση, όμως οι ομορφιές και ο πολιτισμός της παραμένουν απαράλλαχτα!

Δείτε το βίντεο της εκστρατείας:

"Θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε". Ανήκουμε;

2015-07-11T16:25:00.002+03:00

Έχουμε πληρώσει ένα κάρο λεφτά σε πρόστιμα για τις παράνομες χωματερές της ντροπής (για τη μη αντιμετώπιση της διαχείρισης των απορριμμάτων έχει επιβληθεί στη χώρα χρηματική ποινή ύψους 14.500.000 ευρώ κάθε εξάμηνο, αρχής γενομένης από τις 2 Δεκεμβρίου του 2014). Αλλά θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε.

Ανοίγουμε παράθυρο αυτοκινήτου, πετάμε σκουπίδια σαν κάφροι (αρχιμαλάκας μπροστά μου, πριν από τρεις μέρες), αλλά κανείς δε μας λέει τίποτα γιατί όλοι αδιαφορούν για τον καθαρό τους περίγυρο, λες και ζουν σε άλλη γειτονιά, σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα. Αλλά θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε.

Περνάμε με κόκκινο κι αν μας πετύχει "μπάτσος" κλαιγόμαστε σαν μυξοπαρθένες, για να μην πληρώσουμε πρόστιμο. Τόσα κότσια έχουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Αλλά θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε.

Αδυνατούμε να καταπατήσουμε τη βία στα γήπεδα εδώ και δεκαετίες, οι φωτοβολίδες, το ξύλο και οι χουλιγκανισμοί πέφτουν βροχή και οδηγούν σε σοβαρούς τραυματισμούς ή και δολοφονίες. Αλλά θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε.

Είμαστε πρωταθλητές στη γραφειοκρατική αναποτελεσματικότητα και στη διαφθορά. Όποιος θελήσει να ανοίξει επιχείρηση βρίσκεται στο έλεος καρεκλοκένταυρων που ερμηνεύουν τους νόμους κατά βούληση, είτε λόγω ανικανότητας είτε για να επωφεληθούν οι ίδιοι. Αλλά θέλουμε Ευρώπη, γιατί εκεί ανήκουμε.

Και τόσα άλλα "λαμπρά και πολιτισμένα", σε μια λίστα που θα κατέληγε πραγματικά πολύ μεγάλη σε μήκος.

Μας λένε ότι "κάναμε τόσο κόπο για να μπούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και είναι σημαντικό κατόρθωμα". Είναι, συμφωνώ. Νοοτροπία, όμως, δεν αλλάξαμε ποτέ και δε βλέπω να το θίγουν ιδιαίτερα. Είναι ντροπή μας που παραμείναμε κάφροι –παρά τα καλά μας στοιχεία που σίγουρα υπάρχουν κι αυτά. Δεν ξέρω αν υπάρχουν χειρότεροι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά περισσότερο θα έπρεπε να μας νοιάζει το γεγονός ότι δεν προσπαθήσαμε να γίνουμε καλύτεροι, πιο οργανωμένοι και πιο συνειδητοποιημένοι.

Ζούμε σε μια χώρα που ούτε η παιδεία και συνήθως ούτε η οικογένεια μάς μαθαίνουν να έχουμε ευθύνες –με τα ανάλογα αποτελέσματα.

Και, τέλος πάντων, μέχρι πότε θα θεωρούμε πως μας ξελασπώνει το γεγονός ότι κάποτε "δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού", σφυρίζοντας αδιάφορα για το σήμερα;

Τελικά, ανήκουμε; Χμ... Τροφή για σκέψη.

Ο Tony Blair ζήτησε 460.000 για να μιλήσει... για την πείνα!

2015-06-01T13:42:00.001+03:00

330.000 λίρες ή 460.000 ευρώ ζήτησε ο Tony Blair για να μιλήσει στο συνέδριο "Eat", με θέμα... την πείνα!

Το συνέδριο "Eat" διεξάγεται φέτος στη Στοκχόλμη, στις 1 και 2 Ιουνίου. Ο στόχος είναι να συγκεντρωθούν άνθρωποι από τους χώρους της επιστήμης, της πολιτικής και των επιχειρήσεων για να "...μοιραστούν γνώση και ιδέες για την επίτευξη του κοινού μας στόχου, της βιώσιμης σίτισης ενός υγιούς παγκόσμιου πληθυσμού" (via).

Με άλλα λόγια, ο πάλαι ποτέ πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου ζήτησε 460.000€ για να μιλήσει... για την πείνα! Βέβαια, τα ζήτησε ως δωρεά στο φιλανθρωπικό έργο της συζύγου του, Cherie (Ίδρυμα Cherie Blair για τις Γυναίκες).

Το εξωφρενικό της υπόθεσης, ωστόσο, είναι πως η προγραμματισμένη ομιλία του θα διαρκούσε για 20 λεπτά. Που σημαίνει 23.000€ το λεπτό. Που σημαίνει 383€ το δευτερόλεπτο.

Η συμφωνία ακυρώθηκε λόγω του συγκεκριμένου αιτήματος, παρόλο που η πλευρά του Blair υποστηρίζει πως ο λόγος της μη συμμετοχής είναι άλλες υποχρεώσεις που δεν το επιτρέπουν...

[via]

Ο άνεργος που ταΐζει 6000 άπορους το μήνα

2015-05-24T23:50:00.000+03:00

Της ΕΛΛΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

Τον φιλοξενήσαμε τον Οκτώβριο του 2013. Οι πράξεις του άφησαν και αφήνουν σημάδια σε ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Μας δίδαξε και μας διδάσκει τι πάει να πει ανθρωπιά, αγάπη κι αλληλεγγύη , στον τερατόμορφο κόσμο του σήμερα. Τελικά ναι, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι... Άλλοι άνθρωποι, όμορφοι άνθρωποι, όπως ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος.

Ο άνεργος που μέχρι πρότινος τάιζε 3.000 άτομα το μήνα σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας και σήμερα το παρέχει για 6.000 άπορους το μήνα. «Δεν είναι συσσίτιο... Δεν είναι ελεημοσύνη... Είναι απλά ένα γεύμα, που το τρώνε όλοι μαζί στο δρόμο, όπως παλιά, που τρώγανε όλοι μαζί στις γειτονιές… Που δυστυχώς πια, τις πλείστες φορές, το βλέπουμε, μέσα από ασπρόμαυρες ταινίες...». Κι αυτές τις αξέχαστες κινηματογραφικές στιγμές, λοιπόν, ο σεφ της αγάπης, τις ζωντάνεψε, τους έδωσε, χρώμα, οσμή, γεύση, και τις συναντάμε στη γειτονιά , τη δικιά του αλλά και σε κάθε γειτονιά ή νησί που επισκέπτεται... και μαγειρεύει καθημερινά ζωντανά, και επί τόπου τρώνε όλοι μαζί...

Πάμε όμως να θυμηθούμε λίγο όλοι μαζί για το πώς ξεκίνησε η ιδέα της κοινωνικής κουζίνας αλλά και για το πώς έχει εξελιχθεί μέχρι σήμερα. Ο Κωσταντίνος Πολυχρόνοπουλος μέχρι το 2009 εργαζόταν για 25 χρόνια σε μία από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες στο τμήμα μάρκετινγκ και διαφήμιση, από τότε παραμένει άνεργος. Για ενάμιση χρόνο, ο όμορφος αυτός άνθρωπος, προσπαθούσε να σκοτώσει το σαράκι που λέγεται ανεργία, μα παρά το πλούσιο βιογραφικό του δεν τα κατάφερε. Οι πόρτες παρέμεναν κλειστές. Για αρκετούς μήνες ο Κωνσταντίνος κλείστηκε στο σπίτι του. Στο καβούκι του. Μετακόμισε στο πατρικό του και απογοητευμένος από τη ζωή, άρχισε να δίνει τη δική του μάχη, με το θεριό που λέγεται «κατάθλιψη»... Μόνο που το σκηνικό άλλαξε, όταν μια μέρα, γυρνώντας από τη λαϊκή, είδε δύο παιδάκια να «ανακατεύουν» μέσα στους κάδους των σκουπιδιών , για να βρουν φαγητό... Έτρεξε, αμέσως στο πατρικό του, έφτιαξε 10 τοστ, και μαζί με μια φίλη του, βγήκαν στο δρόμο, και έψαξαν να βρουν τα παιδάκια, έτσι ώστε να τους προσφέρουν, τροφή κι αγάπη... Τα μικρά, αρχικά φοβήθηκαν και δεν τα έπαιρναν... Όταν όμως είδαν τους δύο «νέους τους φίλους», να τρώνε τα σάντουιτς, τα δέχτηκαν και γευμάτισαν όλοι μαζί... Κι έτσι από εκείνη τη μέρα, η άνοιξη ήρθε για τα καλά στη ζωή του Κωνσταντίνου Πολυχρονόπουλου. Τα χελιδόνια γύρισαν, τα κλαδιά ντύθηκαν με ανθούς και πέταξαν τη γύμνια και την παγωνιά του χειμώνα.

Δεν έχει σημασία αν είσαι άνεργος, άπορος, το ποιος είσαι, λέει... Είναι ένα φαγητό που το τρώνε όλοι μαζί στο δρόμο... Σημασία, έχει περισσότερο, να φας μαζί με τον άλλο και να ανταλλάξεις δύο κουβέντες... Άλλωστε αυτό που μας λείπει περισσότερο απ’ όλα είναι η επικοινωνία... Να ανταλλάξεις έστω κι ένα καλησπέρα μαζί με κάποιον άλλον άνθρωπο...

Όσο παράξενο και να ακούγεται, αλλά ναι, πολλοί δεν έχουνε να ανταλλάξουν μια ουσιαστική, καλησπέρα, καληνύχτα, καλημέρα... Έχει τύχει, τόσο και σε σένα, τόσο και σε μένα, όσο κι αν φοβάσαι να το παραδεχτείς... Περίεργες οι σχέσεις των ανθρώπων... Και ναι, στην τελική δεν είναι η οικονομική κρίση που μας τσάκισε, μα η κρίση στις σχέσεις μας και στις αξίες μας,,,

Είναι πραγματικά απίστευτο... Το πώς αυτοί οι άνθρωποι, κατάφεραν να τρώνε καθημερινά μαζί, χωρίς καμία στήριξη, από κανένα χορηγό... Κανένας δεν έχει κάτι περισσότερο, από κάποιον άλλον. Είναι όλοι ίσοι... Κι όμως, έχουν καταφέρει κι έχουν δημιουργήσει τη δική τους «αλυσίδα» και βάζουν καθημερινά μέσα στο δικό κατσαρολάκι τους, μισό ευρώ, 20 λεπτά, 1 ευρώ, για να καλυφθούν οι ανάγκες του σουπερμάρκετ... Αυτό θα πει αλληλεγγύη, αυτό θα πει πραγματική υποστήριξη...

Ενάμιση χρόνο μετά από την πρώτη μας φιλοξενία , «o μάγειρας της πείνας», όπως ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του, παρέχει φαγητό σε 6.000 άπορους. Κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να αποκτήσει το δικό του «σπίτι», ένα κέντρο ημέρας θα έλεγα, όπου το επισκέπτονται άστεγοι, μετανάστες, δάσκαλοι, ψυχολόγοι, εθελοντές, φίλοι και όλοι όσοι το έχουν ανάγκη. Ο άνθρωπος της αγάπης φροντίζει, και αγκαλιάζει τα «λαβωμένα πουλιά της ζωής»... Στο σπίτι του άλλου ανθρώπου, οι άνθρωποι αυτοί, μπορούν πετάξουν έστω και για λίγο τη σκληρότητα και τη βρωμιά του δρόμου και να ζήσουν έστω και κάποιες στιγμές, τη ζεστασιά ενός σπιτιού... (μπορούν να πλυθούν, να κουρευτούν, ψυχολογική και κοινωνική στήριξη από ειδικούς).

«Ένας ακόμη στόχος της κοινωνικής κουζίνας είναι, μέσα από τη δράση της, να δίνει σε άνεργους ή άστεγους που ασχολούνται, ό,τι χρήματα περισσεύουν από το ταμείο».

Η πόρτα της κοινωνικής κουζίνας είναι ανοιχτή για όλους. Με εξαίρεση τις λουστραρισμένες εντυπώσεις, τα φλας, τις κάμερες, τα μεγάλα σουπερμάρκετ ή άλλες μεγάλες εταιρείες που πλησιάζουν, όχι για πραγματική αλληλεγγύη αλλά για λόγους κερδοσκοπίας και συμφερόντων... «Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη...».

«Αλληλεγγύη σημαίνει θυσιάζω. Είμαι ίσος με τον άλλο. Δεν διαθέτω οίκτο για τον απέναντι μου, για το διπλανό μου. Ο οίκτος είναι χειριστικό συναίσθημα δεν είναι ωραίο. Όπως δε θες να σε λυπούνται μη λυπάσαι ούτε εσύ. Τα βασικά συστατικά της «επιτυχίας» αν θες, είναι η πραγματική αλληλεγγύη κι αγάπη.

Θα μείνω όσο αντέξω και θα αντέξω αφού δύναμη μου δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αγάπη και στήριξη του κόσμου. Του απλού κόσμου».

Ένας άλλος άνθρωπος ανάμεσα μας. Ένας όμορφος άνθρωπος. Τελικά υπάρχει ακόμα ελπίδα... «Μια αστραπή είναι η ζωή μας, μα προλαβαίνουμε»... Προλαβαίνομε, να γίνουμε άλλοι... Να παλέψουμε με το θεριό που θρέφουμε μέσα μας, και να το μετατρέψουμε σε ΕΜΕΙΣ... Να ζωγραφίσουμε, το δικό μας παράδεισό, με αληθινά χρώματα, όχι μουσαντένια και σκοτεινά... Μα να είναι λουσμένα με το φως της αγάπης... Και να θυμάστε, πως «η πέτρα, το ατσάλι, το σίδηρο, δεν αντέχουν, μα ο άνθρωπος αντέχει»... και επιβιώνει... όταν λέγεται αληθινός άνθρωπος.

[πηγή]

Σώπα, μη μιλάς (Αζίζ Νεσίν)

2015-01-26T19:31:00.000+02:00

Ένα συγκλονιστικό ποίημα του Τούρκου ποιητή Αζίζ Νεσίν

Πρέπει να το ακούσετε.... Απαγγέλλει η Μαριέτα Ριάλδη:

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
"σώπα".

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: "εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ... σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρεις το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα"

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δε θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις
Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!...

Τσέχος βετεράνος επιστρέφει μετάλλια του ΝΑΤΟ: "Ντρέπομαι που έχω υπηρετήσει εγκληματίες"

2014-12-30T18:20:00.000+02:00

Ένας βετεράνος στρατιωτικός ιατρός, που έχει υπηρετήσει σε ΝΑΤΟϊκές αποστολές στο Κόσοβο και στο Αφγανιστάν, ζήτησε από το Υπ. Άμυνας της Τσεχίας να πάρει πίσω τα μετάλλιά του, αποκαλώντας τη Βορειοατλαντική συμμαχία μια "εγκληματική οργάνωση" με "φρικτά συμφέροντα".

Ο αντισυνταγματάρχης Marek Obrtel, πρώην επικεφαλής του 11ου Τσεχικού στρατιωτικού νοσοκομείου στο Αφγανιστάν, ο οποίος υπηρέτησε επίσης στο Κοσσυφοπέδιο και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, απέστειλε ανοικτή επιστολή στο Υπουργείο Άμυνας και την κυβέρνηση της Τσεχίας.

Ο Obrtel είπε ότι έδινε πίσω τέσσερα μετάλλια του ΝΑΤΟ, τα οποία έλαβε για το ρόλο του σε διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές, καθώς ένιωθε "μεγάλη ντροπή" έχοντας υπηρετήσει την οργάνωση, "η οποία καθοδηγείται από τις ΗΠΑ με τα τερατώδη συμφέροντά τους σε όλο τον κόσμο".

"Προσέφερα πάντα τις υπηρεσίες μου όσο καλύτερα μπορούσα, σύμφωνα με την πεποίθησή μου ότι οι εργασίες αυτές δεν μπορούν να μείνουν 'μισοτελειωμένες'", έγραψε ο Obrtel. "Αλλά ακόμα και τότε, ιδίως στο πλαίσιο των συγκρούσεων στο Κοσσυφοπέδιο, άρχισα να υποψιάζομαι πως η πορεία μας [η στρατιωτική δράση υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ] δεν είναι σωστή".

Είπε ότι "όποιος αντιτίθεται σε οποιαδήποτε συμφέροντα εξουσίας των ΗΠΑ, ακόμη και αν υπερασπίζεται την ταυτότητα, την οικονομία και την κυριαρχία του έθνους του, πρέπει να 'σβηστεί από τον χάρτη'".

Ο Obrtel εξήγησε ότι είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τους ντόπιους στις αποστολές του – με σκοπό να "αναλύσει και να αξιολογήσει την κατάσταση από όλες τις πιθανές γωνίες". Αυτές οι συνομιλίες τον έπεισαν για τον "παντελή παραλογισμό" των βημάτων του ΝΑΤΟ και τις πρόσφατες εξελίξεις, τις οποίες αποκάλεσε "ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο".

[via]

Γιατί δεν επενδύουν στην Ελλάδα;

2014-10-30T21:55:00.000+02:00

Η Παγκόσμια Τράπεζα δημοσίευσε την ετήσια αναφορά της "Doing Business", στις 29 Οκτωβρίου, κατατάσσοντας τις 189 χώρες του κόσμου σε μια κλίμακα, ανάλογα με το πόσο ελκυστικές είναι για τις εταιρείες.

Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Σινγκαπούρη και στην τελευταία η Ερυθραία.

Η αναφορά κατέδειξε κάτι πολύ ενδιαφέρον: οι χώρες, στις οποίες είναι εύκολο και γρήγορο να τεθεί σε ισχύ ένα συμβόλαιο ή να λυθεί σε περίπτωση αφερεγγυότητας, είναι συνήθως περισσότερο ελκυστικές για τους επενδυτές, απ' ό,τι χώρες με βραδυκίνητα συστήματα.

Όσο για την Ελλάδα... μαντέψτε. Η χώρα μας, όπως και η Σλοβενία, κινούνται με ρυθμούς χελώνας όσον αφορά στις συγκεκριμένες διαδικασίες, όπως φαίνεται στο σχήμα. Σύμφωνα με την έρευνα, για να τεθεί σε ισχύ ένα συμβόλαιο μέσω των νομικών διαδικασιών της Ελλάδας, χρειάζονται περισσότερα από 4 χρόνια (!) – περίπου 18 μήνες περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν το 2010.

Success story; Χμ...

[με πληροφορίες από Economist]

Guardian: "Σκύβω το κεφάλι από ντροπή. Είμαι με την Ελλάδα. Πρέπει να επιστρέψουμε τα Μάρμαρα"

2014-10-20T20:21:00.000+03:00

Τι γράφει η Βρετανή ανταποκρίτρια της εφημερίδας στην Αθήνα σε άρθρο της στον Observer;

H Βρετανή ανταποκρίτρια του Guardian στην Aθήνα, Έλενα Σμιθ, παίρνει το μέρος της Ελλάδας, σ’ ένα άρθρο κόλαφος, σχετικά με την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα.

«Ως Βρετανή σκύβω το κεφάλι από ντροπή. Πρέπει να επιστρέψουμε τα Μάρμαρα του Παρθενώνα» είναι χαρακτηριστικά ο τίτλος του άρθρου της στον Observer.

Η δημοσιογράφος γράφει: «Δεν υπάρχει αντίλογος. Τα Μάρμαρα του Παρθένωνα ή ελγίνεια, που κοσμούν εδώ και 200 χρόνια το κακοφωτισμένο Βρετανικό Μουσείο, πρέπει να γυρίσουν στον τόπο όπου δημιουργήθηκαν» και προσθέτει:

«Δεν θα κρυφτώ. Με τις αθάνατες λέξεις του Λόρδου Βύρωνα: Είμαι με την Ελλάδα. Και φυσικά είμαι ενθουσιασμένη που αυτή η διαμάχη, η οποία θα έπρεπε να έχει λυθεί εδώ και καιρό, αν η λογική και η αξιοπρέπεια είχαν επικρατήσει, προκύπτει ξανά και μάλιστα με σθένος, μετά την επίσκεψη της Αμάλ Κλούνεϊ στην Αθήνα».

Η Βρετανή μάλιστα, χαρακτηρίζει ψεύτικο τον ισχυρισμό των Βρετανών ότι είναι καλύτερα τα Γλυπτά να εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο γιατί «εξυπηρετούν το παγκόσμιο κοινό», ενώ επισημαίνει πως οι Έλληνες ζήτησαν πρώτη φορά πίσω τα Γλυπτά επί βασιλείας του Όθωνα, του πρώτου τους βασιλιά μετά την ανεξαρτησία τους το 1830, και πολύ πριν η Μελίνα Μερκούρη (πριν τρεις δεκαετίες) επαναφέρει το θέμα στο προσκήνιο.

«Το να αρνείται κανείς το αίτημα της Ελλάδας ως εθνικιστικό είναι ακραίο» επισημαίνει.

Ακόμη δηλώνει εντυπωσιασμένη με τη στάση και την υπομονή των Ελλήνων λέγοντας: «Αν ένα βρετανικό μνημείο είχε την ίδια τύχη, τρέμω στην ιδέα του ποια θα ήταν η αντίδραση. Αλλά και πάλι, έχω εντυπωσιαστεί με την ψυχραιμία που δείχνει η Αθήνα. Με την ευγένεια πως το ένα έθνος ξέρει το άλλο, οι Έλληνες έχουν επιλέξει το διάλογο από το θυμό, την ειρήνη από τη μνησικακία, το χιούμορ από την έχθρα».

Τέλος αναφέρει: «Η Ελλάδα πέρασε μια από τις χειρότερες στιγμές της πρόσφατα. Η επανένωση των Γλυπτών θα ήταν μια ισχυρή τονωτική ένεση για μία χώρα που πάντα σε δύσκολες στιγμές βρισκόταν στο πλευρό της Βρετανίας. Σπανίως έχουμε την ευκαιρία να διορθώσουμε ένα λάθος. Η ευκαιρία αυτή είναι τώρα και για ό,τι συμβολίζει, η Μεγάλη Βρετανία πρέπει να την αδράξει. Θα ήταν, όπως θα έλεγε το Στίβεν Φράι, πράξη μεγαλοσύνης».

Tην ίδια ώρα, σύμφωνα με δημοσκόπηση, που πραγματοποίησε η εταιρεία YouGov, το 37% των Βρετανών δηλώνει «ναι» στην επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, ενώ μόλις το 23% επιμένει στην παραμονή τους στο Βρετανικό Μουσείο.

[via]

UNESCO προς Βρετανία: Μπορούμε να μεσολαβήσουμε για να επιστρέψετε τα Μάρμαρα του Παρθενώνα

2014-10-06T16:55:00.002+03:00

Σε αναζήτηση τρόπων να μετατραπεί το αίτημα για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Αθήνα από το Βρετανικό Μουσείο, από διμερές σε διεθνές βρίσκεται η Ελλάδα. Τον βράδυ της Πέμπτης, διαφάνηκε ένα κάποιο παράθυρο όταν η διακυβερνητική επιτροπή της UNESCO αποφάσισε ομόφωνα στο Παρίσι να συστήσει στις δύο χώρες να την αποδεχθούν ως διαμεσολαβητή.

Σημειώνεται ωστόσο, πως η Μεγάλη Βρετανία, που εκπροσωπήθηκε από τον υποδιευθυντή του Βρετανικού Μουσείου, δεν είναι υποχρεωμένη να αποδεχθεί τη διαιτησία. Επισης, τονίζεται ότι η απόφαση δεν έχει δεσμευτική ισχύ για καμία από τις δύο χώρες, αποτελεί ωστόσο έναν μοχλό πίεσης για τα Γλυπτά του Παρθενώνα σε διεθνές επίπεδο.

Επιδίωξη της ελληνικής πλευράς, η οποία στη συγκεκριμένη συνάντηση μετείχε ως παρατηρήτρια, όπως αναφέρεται σε ρεπορτάζ της εφημερίδας «Καθημερινή», είναι η Μεγάλη Βρετανία να δεχθεί να συμμετάσχει στην επίσημη διαδικασία διαμεσολάβησης για την επίλυση του ζητήματος. Για τον σκοπό αυτό η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει από τα κύρια κράτη-μέλη της επιτροπής να ασκήσουν πίεση στη βρετανική κυβέρνηση.

«O στόχος της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ακριβώς να εκδοθεί ανακοινωθέν, με το οποίο τρίτες χώρες θα προτρέπουν τη Μεγάλη Βρετανία να αποδεχθεί τη διαδικασία της διαμεσολάβησης», δήλωσε στην εφημερίδα ο υπουργός Πολιτισμού, Κωνσταντίνος Τασούλας.

Πριν από ένα χρόνο, και κατόπιν αιτήματος του τότε υπουργού Πολιτισμού, Πάνου Παναγιωτόπουλου, η UNESCO είχε αποστείλει επιστολή στη βρετανική κυβέρνηση και στον διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου, ενημερώνοντάς τους για το αίτημα της Ελλάδας -να ενεργοποιηθεί, δηλαδή, ο θεσμός της διαμεσολάβησης από την UNESCO για τη διευθέτηση του ζητήματος των Γλυπτών.

Από το 1987, τα Μάρμαρα του Παρθενώνα βρίσκονται σταθερά στη διάταξη κάθε συνεδρίασης της επιτροπής για την προώθηση πολιτιστικών αγαθών στις χώρες προέλευσής τους. Εντούτοις, ο θεσμός της διαμεσολάβησης για την επίλυση πολιτιστικών διαφορών δεν έχει ενεργοποιηθεί ποτέ στην ιστορία του οργανισμού.

[iefimerida]

Ο μύθος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για τα καρότα και την καλή όραση

2014-09-27T22:13:00.003+03:00

Πόσοι και πόσοι γονείς δε μεγάλωσαν τα παιδιά τους, μαθαίνοντάς τους μεταξύ άλλων πως τα καρότα χαρίζουν εξαιρετική όραση; Λοιπόν, δεν είναι ακριβώς έτσι.

Η αλήθεια είναι ότι τα καρότα πράγματι είναι μια πολύ υγιεινή τροφή. Περιέχουν βιταμίνη Α και με αυτή την έννοια είναι ένας καλός σύμμαχος για την υγεία των ματιών και όχι μόνο. Όμως η υποτιθέμενη συνεισφορά τους στη σημαντική βελτίωση της όρασης δεν είναι παρά ένας μύθος που εφύραν οι Βρετανοί κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για να μπερδέψουν τους Ναζί.

Η RAF (η αεροπορία της Μ. Βρετανίας) μπόρεσε να αποκρούσει τα γερμανικά μαχητικά αεροσκάφη χάρη στην ανάπτυξη μιας νέας, μυστικής τεχνολογίας ραντάρ. Το λεγόμενο Airborne Interception Radar (AI) μπορούσε να επισημάνει έγκαιρα και με ακρίβεια τη θέση των εχθρικών βομβαρδιστικών. Επειδή, όμως, ήθελαν να το κρατήσουν κρυφό, επικαλέστηκαν έναν άλλο λόγο για την επιτυχία τους: τα καρότα!

Μια αναλυτικότερη εξήγηση λέει πως οι Βρετανοί κατασκεύασαν μια ιστορία, για έναν νεαρό που μεγάλωσε στην εξοχή τρώγωντας μεγάλη ποσότητα καρότων. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, απέκτησε εξαιρετική όραση και μπορούσε να διακρίνει τα γερμανικά βομβαρδιστικά στον ορίζοντα. Την ιστορία λέγεται ότι την προώθησαν στις εφημερίδες, ελπίζοντας να πέσει στα χέρια του εχθρού, ώστε να μείνει φυλαγμένο το –ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια της χώρας– μυστικό.

[via]

Το θέμα της Αμφίπολης ως απόδειξη της παντελούς έλλειψης κοινής λογικής

2014-09-11T22:01:00.002+03:00

Ως γνωστόν, η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου η κοινή λογική λάμπει δια της απουσίας της. Το λοιπόν, δε μου κάνει εντύπωση το ότι υπάρχουν παντού εξυπνάκηδες, ανίκανοι να χρησιμοποιήσουν το σκουριασμένο πια νου τους αλλά εξαιρετικά πρόθυμοι να κριτικάρουν με κακεντρέχεια τους πάντες και τα πάντα.

Πριν από λίγο καιρό, "πέτυχα" διαδικτυακά κάποιον από αυτούς σε ένα Facebook post σχετικά με τον ιδιοκτήτη ταβέρνας που κρίθηκε ένοχος και πλήρωσε πρόστιμο επειδή σκότωσε μια σκυλίτσα στα Νέα Στύρα. Ανάμεσα στα –ενίοτε εκτροχιασμένα, ομολογουμένως– σχόλια των χρηστών, κάποιος υπέβαλε το "επιχείρημά" του: "Αντί να διαμαρτύρεστε για τα παιδιά που σκοτώνονται στη Γάζα, ασχολείστε με ένα σκυλί".

Προφανώς, δε χωράει σε κάτι τέτοια μυαλά η απλή υπόθεση ότι είναι εξαιρετικά πιθανό οι περισσότεροι που ασχολήθηκαν με το θέμα του σκυλιού να ασχολήθηκαν εξίσου ή περισσότερο με το θέμα της αιματοχυσίας στη Γάζα. Ποιος ανάπηρος εγκέφαλος εξάγει το συμπέρασμα, ότι επειδή λυπάσαι για το θάνατο ενός ζώου δε λυπάσαι για το θάνατο ανθρώπων και δη παιδιών; Ίσα-ίσα, κάποιος που πονάει τα ζώα προφανώς διακατέχεται από μια κάποια ευαισθησία, επομένως είναι ακόμα περισσότερο πιθανόν ο ίδιος άνθρωπος να συμπονεί και τα θύματα των πολέμων, και τα θύματα της φτώχειας, της καταπίεσης κ.τ.λ.

Τελευταία κατόρθωμα τέτοιων "εξυπνάκηδων", η σχεδόν λεκτική επίθεσή τους προς όσους ενδιαφέρονται για τις ανακαλύψεις στην Αμφίπολη, με επιχειρήματα, όπως "Εδώ η ανεργία χτυπάει κόκκινο κι εμείς ασχολούμαστε με τις ανακαλύψεις στην Αμφίπολη".

Με βάση τον αριστοτεχνικά δομημένο τρόπο σκέψης τους, δε θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει τίποτε άλλο, παρά μόνο τα προβλήματά μας. Φυσικά, προσωπικά καταλαβαίνω ότι ένας εγκέφαλος με μια χρόνια έλλειψη συντήρησης αδυνατεί να συλλάβει ότι –θαύμα!– ένας άνθρωπος μπορεί ΚΑΙ να ανησυχεί για το αύριο ΚΑΙ να πολεμά με εκατό προβλήματα στην καθημερινή του ζωή ΚΑΙ να τον ενδιαφέρουν οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις.

Αλλά είπαμε... Η κοινή λογική λάμπει δια της απουσίας της. Και είναι μια απουσία που κάνει θόρυβο.

Όχι στη σπατάλη τροφίμων

2014-07-19T23:49:00.000+03:00

Αμέτρητα φρούτα και λαχανικά πετιούνται καθημερινά και ο λόγος είναι ένας: δεν πληρούν τις... εμφανισιακές προδιαγραφές για να πωληθούν στα ράφια των supermarkets και των άλλων καταστημάτων!

Η γαλλική εταιρεία supermarket Intermarché αποφάσισε να κάνει κάτι γι' αυτό, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει τους καταναλωτές για την αλόγιστη σπατάλη τροφίμων. Έτσι, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα με την ονομασία Inglorious Fruits and Vegetables ("Άδοξα Φρούτα και Λαχανικά").

Οι καταναλωτές στα supermarkets της εταιρείας μπορούν να απολαύσουν υγιεινά φρούτα και λαχανικά σε 30% χαμηλότερη τιμή από τα... "όμορφα" αδερφάκια τους!

Το διαφημιστικό σποτ για αυτή την πολύ αξιέπαινη προσπάθεια έχει γίνει viral τις τελευταίες ημέρες, σημαντικότερο όμως από τους αριθμούς προβολών είναι το γεγονός ότι "ξυπνάει" την καταναλωτική μας συνείδηση και μας ευαισθητοποιεί απέναντι στο ζήτημα των τροφίμων που καταλήγουν στα σκουπίδια:

Περί της σπατάλης τροφίμων

Περίπου το 1/3 των τροφίμων που παράγονται για ανθρώπινη κατανάλωση ετησίως (περίπου 1,3 δισεκατομμύρια τόνοι) χαλούν ή πετιούνται στα σκουπίδια (πηγή: Food and Agriculture Organization, FAO). Η τρέχουσα σπατάλη στην ΕΕ φθάνει τα 89 εκατομμύρια τόνους ετησίως (δηλ. 179 κιλά ανά άτομο).

Το 50% των τροφίμων (υγιεινά τρόφιμα και τρόφιμα που δεν έχουν λήξει) σπαταλιέται κάθε χρόνο στην Ευρώπη από νοικοκυριά, σούπερ μάρκετ και εστιατόρια την ίδια στιγμή που 79 εκατομμύρια πολίτες στην ΕΕ ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και 16 εκατομμύρια εξαρτώνται άμεσα από την επισιτιστική βοήθεια που προσφέρουν φιλανθρωπικά ιδρύματα. Η σπατάλη τροφίμων κατανέμεται αναλυτικότερα ως εξής:

- Νοικοκυριά: 42% (το 60% θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί)
- Παραγωγοί: 39%
- Έμποροι λιανικής πώλησης: 5%
- Τομέας εστίασης: 14%

Σε μελέτη που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, υπογραμμίζεται ότι εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση της σπατάλης τροφίμων, αυτή θα αυξηθεί κατά 40% μέχρι το 2020. Το 2014 είναι το Ευρωπαϊκό Έτος κατά της Σπατάλης Τροφίμων. Ας αναλάβουμε όλοι, σε προσωπικό επίπεδο, τις ευθύνες μας.

Το δίκτυο "ΜΠΟΡΟΥΜΕ"

Αν σας έχει μείνει φαγητό, μην το πετάτε. Ενημερωθείτε για το δίκτυο του ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Η κύρια αποστολή του ΜΠΟΡΟΥΜΕ είναι η καταπολέμηση της σπατάλης φρέσκου φαγητού, συνδέοντας τους χορηγούς τροφίμων (εστιατόρια, αρτοποιεία, ξενοδοχεία, κλπ) με ιδρύματα, συσσίτια και κοινωνικές υπηρεσίες της περιοχής τους.

Δείτε τον χάρτη του ΜΠΟΡΟΥΜΕ και βρείτε το σημείο που σας βολεύει. Επίσης, αφιερώστε 5 λεπτά για να διαβάσετε τον δεκάλογο εξοικονόμησης φαγητού.

"Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο" —Mahatma Gandhi

[thinkdrops]

Γιατρός ντύνεται άστεγος και βοηθάει όσους είναι στο δρόμο

2014-05-24T22:56:00.000+03:00

Πώς μια ιδιωτική πρωτοβουλία γίνεται παράδειγμα για Εθνικό Σχέδιο δράσης; Ή αλλιώς, όταν η προσωπική τρέλα ενός ανθρώπου για το επάγγελμα του, υπερβαίνει κάθε σκοπιμότητα.

του Χρήστου Δεμέτη

Από την δεκαετία του '90, ο Δρ Jim Withers δημιούργησε στο Pittsburgh της Pennsylvania τον πρώτο πυρήνα ιατρών παροχής υπηρεσιών στους άστεγους. Πρόκειται για τη λεγόμενη, "Ιατρική του Δρόμου" για την περίθαλψη των αστέγων και εξαρτημένων ατόμων.

Για χρόνια, κυκλοφορούσε τις νύχτες σαν άστεγος. Ο γιατρός - υπόδειγμα γνωρίζει τους ανθρώπους δίχως οικία της περιοχής του, γίνεται φίλος τους και τους παρέχει ιατρική φροντίδα.

Από το 1992, ο Withers μαζί με τον συνεργάτη του Mike Sallows, έναν πρώην άστεγο, περιδιαβαίνει τους δρόμους με σακίδια ιατρικής στην πλάτη. Όπως αναφέρει, μέχρι σήμερα έχουν περιθάλψει πάνω από 1.200 ανθρώπους τον χρόνο, κατά μέσο όρο. Μιλάμε για πάνω από 26.400 άτομα συνολικά.

Ο βοηθός του μάλιστα ήταν εκείνος που του άνοιξε τις "πόρτες" των καταυλισμών των αστέγων της πόλης που ζούσαν σε αυτοσχέδια "κάμπινγκ" και τον σύστησε στους πρώην "συγκάτοικους" του. Για να μπορέσει να τους προσεγγίζει πιο εύκολα, ντυνόταν μάλιστα σαν αυτούς. "Έπρεπε να γίνω ένας από αυτούς για να με δεχθούν", λέει ο γιατρός.

Ο Withers έσωσε τον Sallows από βέβαιο θάνατο και όντας ο πρώτος άστεγος - ασθενής του, συνδέθηκε μαζί του με μια χρόνια και δυνατή φιλία.

Η πρωτοβουλία δράσης του Withers, εξελίσσεται τώρα σε εθνικό δίκτυο προσφοράς, αφού φοιτητές ιατρικής και εθελοντές βγαίνουν στους δρόμους πέντε νύχτες την εβδομάδα βοηθώντας αστέγους. Πλέον, πάνω από 90 χώρες έχουν εφαρμόσει δράσεις σαν τη δική του.

Making House Calls To People Without Homes από CDemo83

Η νυχτερινή υπηρεσία του 53χρονου Withers αποτελεί ένα μη κερδοσκοπικό πρόγραμμα ιατρικής δρόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες που φέρει το όνομα Operation Safety Net και αποτελεί μέρος του Εθνικού Προγράμματος Υγείας.

Όπως δηλώνει στη Huffington Post, αυτό που τον κινητοποίησε ήταν ο ολοένα και αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων δίχως στέγη, που κοιμούνταν κάτω από τις γέφυρες της πόλης.

Άρχισε να τους εξετάζει και διαπίστωσε πως αυτοί οι άνθρωποι υπέφεραν από ανοιχτές πληγές και μολύνσεις, έλκος, κάποιοι είχαν καρκίνο και ασθένειες τις οποίες δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ μέχρι τότε στη ζωή τους.

Μεταξύ άλλων δηλώνει πως στα πρώτα του βήματα ήταν ειδικευόμενος και οι συνάδελφοι του δεν είδαν με καλό μάτι την πρωτοβουλία του.

"Πολλοί άνθρωποι ήταν αρνητικοί στην αρχή, αλλά πρόκειται για μια δράση που πραγματικά έχει πολλά να σου μάθει και είναι και ένας τρόπος να αναθεωρήσεις τον τρόπο με τον οποίο το επάγγελμά σου συνδέεται με τους ανθρώπους που σε έχουν πραγματική ανάγκη", λέει χαρακτηριστικά.

Καλεί μάλιστα εθελοντές και φοιτητές ιατρικής να μπουν στην ομάδα. Προς τιμή τους, η ανταπόκριση είναι παραπάνω από θετική.

"Η θεραπεία αυτών των ατόμων είναι εθνική υπόθεση και κεντρικό κοινωνικό ζήτημα. Μια κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της είναι εκείνη που εξετάζει κάθε μέλος της σαν ισότιμο μέλος και ενδιαφέρεται για τις ζωές όλων με τον ίδιο τρόπο", καταλήγει ο Withers. Απλά και σοφά λόγια που δύσκολα όμως, βρίσκουν εφαρμογή.

[via]

Πώς ένα πλαστικό καπάκι μοιράζει... χαμόγελα!

2014-04-19T01:58:00.000+03:00

Όσο περίεργο κι αν ακουστεί, το 2013 μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί «έτος των πλαστικών καπακιών».

Σχολεία και ΚΑΠΗ, πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι, γειτονιές και σωματεία, ακόμη και επιχειρήσεις επιδόθηκαν με μανία στη συγκέντρωση καπακιών σε ένα πρωτοφανές ανθρωπιστικό κίνημα που σάρωσε τη χώρα από άκρη σε άκρη με πρωτοβουλία των πολιτών, που οργανώθηκαν σιωπηλά για να δώσουν ηχηρή συμπαράσταση στους συμπολίτες με κινητικά προβλήματα. Κι αυτό γιατί ένας τόνος πλαστικά καπάκια ισοδυναμεί με ένα αναπηρικό αμαξίδιο!

Το κίνημα των καπακιών άρχισε από τα μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Κέρκυρας Κερκυραίων Πρωτοβουλία. Πριν από έναν χρόνο άνοιξαν το μεγάλο κεφάλαιο της περισυλλογής, με σκοπό να στείλουν τη συγκομιδή τους σε εταιρίες ανακύκλωσης πλαστικών και να πάρουν ως αντάλλαγμα αναπηρικά αμαξίδια. Περίπου πενήντα άτομα ρίχτηκαν με τα μούτρα στη δουλειά, δίνοντας αρχικά έμφαση στην ενημέρωση των κατοίκων του νησιού, το μήνυμα όμως ξεπέρασε γρήγορα τα σύνορα της Κέρκυρας φτάνοντας ως τη Θράκη, την Κρήτη, τα ακριτικά νησιά, ξεσηκώνοντας προσπάθειες σε κάθε γωνιά της χώρας.

«Η προσπάθεια περισυλλογής πλαστικών καπακιών ξεκίνησε στα τέλη Νοεμβρίου του 2012 και από την πρώτη στιγμή η ανταπόκριση του κόσμου ήταν συγκλονιστική και πολύ συγκινητική» δηλώνει στην «Espresso της Κυριακής» η Ανδριάνα Σταύρου, γραμματέας της Πρωτοβουλίας.

«Από την πρώτη μέρα καταβάλαμε μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να ενημερώσουμε τους πολίτες του νησιού σχετικά με την πρωτοποριακή αυτή πρωτοβουλία. Απευθυνθήκαμε σε σχολεία, συλλόγους, αθλητικά σωματεία, οργανισμούς και εμπορικά καταστήματα και τους εξηγήσαμε με κάθε λεπτομέρεια τι ακριβώς θέλαμε να πετύχουμε. Μάλιστα, προκειμένου να διευκολύνουμε τον κόσμο που ήθελε να προσφέρει πλαστικά καπάκια, κατασκευάσαμε αυτοσχέδιους κάδους περισυλλογής από πλαστικά μπουκάλια τους οποίους τοποθετήσαμε σε κομβικά σημεία, όπως σε δημόσιες υπηρεσίες, σχολικά κτίρια και εμπορικά καταστήματα. Παράλληλα εξηγήσαμε στους πολίτες πως, αντί να πετάξουν το πλαστικό καπάκι στον δρόμο ή στα σκουπίδια, μπορούν να το ρίξουν στους ειδικούς κάδους ή να το στείλουν σε εμάς έτσι ώστε να μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε την απαιτούμενη ποσότητα και να την ανταλλάξουμε με ένα ή -γιατί όχι- περισσότερα αναπηρικά αμαξίδια που θα βοηθήσουν συνανθρώπους μας που έχουν πραγματικά ανάγκη».

Τα εμπόδια

Παρά το αγαθόν της προθέσεως, τα μέλη της ομάδας σύντομα ανακάλυψαν πως κάποιες εταιρίες ανακύκλωσης δεν συμμερίζονταν τις κοινωνικές τους ευαισθησίες και δεν είχαν καμία απολύτως διάθεση να συμβάλουν στην προσπάθειά τους! Ορισμένες μάλιστα από αυτές ήθελαν να πάρουν έναν τόνο πλαστικά καπάκια αντί πινακίου φακής, ενώ κάποιες άλλες δεν επιθυμούσαν να συμμετέχουν στη δράση...

«Για να μπορέσουμε να πάρουμε ένα αναπηρικό αμαξίδιο πρέπει να μαζέψουμε συνολικά έναν τόνο καπάκια, που ισοδυναμεί με περίπου 540.000 κομμάτια! Οπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για πολύ μεγάλο αριθμό που φυσικά δεν είναι καθόλου εύκολο να συγκεντρωθεί σε μικρό χρονικό διάστημα. Για κάθε έναν τόνο καπάκια η εταιρία ανακύκλωσης από τη Θεσσαλονίκη με την οποία συνεργαζόμαστε μας αποζημιώνει με το ποσό των 180 ευρώ» λέει η Ανδριάνα Σταύρου.

«Οι τιμές των αναπηρικών αμαξιδίων αρχίζουν από τα 120 ευρώ και μπορεί να φτάσουν ακόμη και τα 3.000 ευρώ. Με τα 180 ευρώ μπορούμε να αγοράσουμε ένα αμαξίδιο μεσαίας κατηγορίας. Μέσα σε έναν χρόνο καταφέραμε να συλλέξουμε δύο τόνους καπάκια, τα οποία έχουν ήδη σταλεί σε εταιρία ανακύκλωσης στη Θεσσαλονίκη και πλέον περιμένουμε να μας στείλουν τα χρήματα για να αγοράσουμε τα αναπηρικά αμαξίδια. Είμαστε πάρα πολύ ικανοποιημένοι και χαρούμενοι από αυτή την εξέλιξη. Στην αρχή είχαμε συναντήσει εμπόδια, αφού κάποιες εταιρίες μάς έδιναν μόλις 100 ευρώ για έναν τόνο πλαστικά καπάκια, χωρίς φυσικά να νοιάζονται για τον σκοπό για τον οποίο προορίζονταν τα χρήματα. Απλώς ήθελαν να κάνουν τη δουλειά τους. Ευτυχώς όμως υπάρχουν και κάποιοι που έχουν μέσα τους ανθρωπιά».

Το κίνημα των καπακιών έγινε γρήγορα γνωστό μέσα από τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook, και δεκάδες δέματα με πλαστικά καπάκια άρχισαν να καταφθάνουν στα γραφεία της Ομάδας από όλη την Ελλάδα! «Πλέον μας στέλνουν καπάκια από κάθε γωνιά της Ελλάδας: Γιάννενα, Κιλκίς, Πάρος, Πάργα, Κρήτη, Σκόπελος και φυσικά από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Θα θέλαμε ωστόσο να σημειώσουμε ότι μαζεύουμε μόνο πλαστικά καπάκια, αφού πολλές φορές λαμβάνουμε δέματα που περιέχουν από μπαταρίες και μεταχειρισμένα παιχνίδια μέχρι σκουπίδια!

Ολα αυτά τα αντικείμενα μπορεί να δημιουργήσουν πρόβλημα στα μηχανήματα της εταιρίας ανακύκλωσης, με αποτέλεσμα να μην πάρουμε τα χρήματα και ο κόπος να πάει χαμένος. Εμείς μαζεύουμε όλων των ειδών τα πλαστικά καπάκια, από νερά, αναψυκτικά, γάλατα, χυμούς, μαρκαδόρους, απορρυπαντικά και μπιτόνια» λέει η κυρία Σταύρου και εξηγεί πώς επιλέγονται τα άτομα που θα παραλάβουν τα αναπηρικά αμαξίδια: «Σε συνεργασία με τον σύλλογο ΑΜΕΑ Κέρκυρας έχουμε φτιάξει μια λίστα με τα άτομα που χρειάζονται άμεσα αναπηρικό καροτσάκι. Φυσικά έχουμε ορίσει και κάποιες προϋποθέσεις, αφού προτεραιότητα έχουν τα παιδιά, οι νέοι, οι φτωχοί και οι ανασφάλιστοι με ποσοστό αναπηρίας από 67% και πάνω και με χαμηλό εκκαθαριστικό Εφορίας της τάξης των 15.000 ευρώ και κάτω. Ετσι, προτού δώσουμε το αμαξίδιο -και προκειμένου να είμαστε δίκαιοι- κάνουμε αξιολόγηση και στη συνέχεια αποφασίζουμε πού θα κάνουμε τη δωρεά».

Συγκινητική η μαθητική ανταπόκριση

Τον Μάρτιο του 2013, τα μέλη του λογιστηρίου του «Superferry II», που εκτελεί το δρομολόγιο Ραφήνα - Άνδρος - Τήνος - Μύκονος, άρχισαν να συλλέγουν πλαστικά καπάκια όλων των συσκευασιών με σκοπό να τα στείλουν στον Σύλλογο Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων του Νομού Πέλλας με έδρα τα Γιαννιτσά. Πέντε μήνες αργότερα και με την καθοριστική συμβολή εκατοντάδων επιβατών που συμμετείχαν ενεργά στη δράση του πληρώματος, είχαν ήδη μαζευτεί 20.000 καπάκια που στάλθηκαν στον Σύλλογο Παραπληγικών και Κινητικά Αναπήρων που μέχρι στιγμής έχει καταφέρει να πάρει με αυτόν τον τρόπο συνολικά έξι αναπηρικά αμαξίδια!

Τα τρία από αυτά διατέθηκαν στην Εθελοντική Ομάδα του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου της Θεσσαλονίκης για τις ανάγκες νεφροπαθών, το ένα στάλθηκε σε ένα κοριτσάκι από το Βέλο Κορινθίας, ενώ τα υπόλοιπα δύο διατέθηκαν σε μέλη του Συλλόγου στα Γιαννιτσά. Συγκινητική είναι η ανταπόκριση των μαθητών ανά την Ελλάδα, που ακολουθούν το κίνημα των καπακιών είτε σε συλλογικό είτε ακόμα και σε ατομικό επίπεδο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο 14χρονος μαθητής από τη Λευκάδα Θοδωρής Ιωακειμίδης. Συγκέντρωσε 10.000 πλαστικά καπάκια, που τα πήγε στο σχολείο του, ενισχύοντας σημαντικά τη συμμετοχή του 1ου Γυμνασίου Λευκάδας στο έργο του Συλλόγου Παραπληγικών Κεντρικής Μακεδονίας με έδρα τα Γιαννιτσά Πέλλας, που επίσης εφαρμόζει το πρόγραμμα των καπακιών. Στο κίνημα έχουν συμβάλει ακόμη και ποδοσφαιρικές ομάδες. Για παράδειγμα ο ΠΑΟΚ, που κάλεσε τους φίλους της ομάδας να αφήνουν τα πλαστικά καπάκια όλων των συσκευασιών στους κάδους ανακύκλωσης που είχαν τοποθετηθεί στις εισόδους των θυρών προκειμένου να ενισχύσουν τον Σύλλογο Παραπληγικών του Νομού Πέλλας.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΞΙΩΤΗΣ

[Espresso]

Έλενα Σερεπίσου: Η γυναίκα που φροντίζει 80 οικογένειες

2014-02-02T15:29:00.000+02:00

Είναι κάποιες φορές που οι λέξεις δεν φτάνουν για να περιγράψει κανείς το μεγαλείο ψυχής, αλτρουισμού και αξιοσύνης ενός ανθρώπου. Πόσο μάλλον μιας εργαζόμενης γυναίκας, μητέρας τριών ανήλικων παιδιών, η οποία εδώ και λίγους μήνες παλεύει για να φροντίσει άπορες οικογένειες που έχουν πραγματική ανάγκη, οι οποίες δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα προς το ζην. Τους δίνει ένα πιάτο φαγητό, ρούχα, παπούτσια και ρεύμα για να ζεσταίνονται τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

Ο λόγος για την 37χρονη Έλενα Σερεπίσου η οποία με δική της πρωτοβουλία, με δικά της χρήματα και πολύ -μα πολύ- τρέξιμο κατάφερε να δημιουργήσει στη Ζοφριά, στα Ανω Λιόσια, το κοινωνικό σπίτι «ΑΓΑΠΩ». Εναν χώρο που πραγματοποιεί ό,τι υπόσχεται, καθώς εκεί άνθρωποι που χτυπήθηκαν από τη σκληρή πολιτική των μνημονίων έχουν την ευκαιρία να προμηθευτούν ρούχα, τρόφιμα και γενικότερα κάθε είδους υλικό αγαθό που θα τους ανακουφίσει έστω και για λίγο.

Η «Espresso» βρέθηκε στο «ΑΓΑΠΩ» και συνάντησε την Ελενα Σερεπίσου, μια γυναίκα όμορφη, δυναμική και αισιόδοξη, αλλά και τις εθελόντριές του, οι οποίες στέκονται στο πλευρό της και προσπαθούν να τη βοηθήσουν στον δύσκολο και συνάμα συγκινητικό της έργο. Πέντε γυναίκες οι οποίες, αν και αντιμετωπίζουν κι οι ίδιες σοβαρά οικονομικά προβλήματα, βρίσκουν χρόνο για να προσφέρουν στον συνάνθρωπο. Η Αλέκα, η Αννα, η Σούλα, η Μαρία και η Βάγια, όλες μητέρες ανήλικων παιδιών, παρά την κούρασή τους και τα προσωπικά τους προβλήματα (άνεργες και με προβλήματα υγείας), έρχονται καθημερινά στο ΑΓΑΠΩ για να δώσουν χείρα βοηθείας.

«Εχει κούραση, θυσιάζουμε χρόνο, κόπο, αλλά η ικανοποίηση που παίρνουμε δεν συγκρίνεται με τίποτα!» μας είπαν και πρόσθεσαν: «Η Έλενα είναι ένας άνθρωπος με απίστευτη καρδιά και τη στηρίζουμε όλες...».

Οι πέντε γυναίκες αποφάσισαν να βοηθήσουν τον κόσμο της περιοχής τους να επιβιώσει από την ανέχεια και είναι αποφασισμένες να συνεχίσουν όσο αντέχουν

Μέσα σε ελάχιστη ώρα το κατώφλι του κοινωνικού σπιτιού πέρασαν δεκάδες άτομα, κυρίως πολύτεκνες μητέρες. Η Έλενα και οι εθελόντριες τις υποδέχτηκαν όλες με ένα πλατύ χαμόγελο. Σαν να ήταν φίλες και να τις καλωσόριζαν στο σπίτι τους για να τις κεράσουν καφέ και να τους δώσουν ό,τι επιθυμούσαν. Παλτό, μπουφάν, κάλτσες, παπούτσια, ρύζι, μακαρόνια, πατάτες, φρούτα, ακόμη και παιχνίδια για τα παιδιά τους.

Ξαφνικά στην είσοδο του σπιτιού εμφανίστηκε μία ακόμη πάμφτωχη πολύτεκνη γυναίκα. Ηθελε τρόφιμα για τα παιδιά της. Η Μαρία η εθελόντρια έσκυψε και της έδωσε πατάτες, ενώ έπειτα κατευθύνθηκε προς το ράφι για να της δώσει και μακαρόνια. Προς έκπληξη όλων, η πολύτεκνη μητέρα, αφού την ευχαρίστησε, της είπε: «Θα πάρω μόνο τις πατάτες. Τα μακαρόνια ίσως τα χρειάζεται κάποιος άλλος σήμερα περισσότερο από εμένα». Και έπειτα έφυγε...

«Το “ΑΓΑΠΩ” λειτουργεί εδώ και λίγο καιρό και έχει μοναδικό σκοπό να βοηθήσει ανθρώπους που βρίσκονται σε απόγνωση. Αυτή τη στιγμή βοηθάμε περί τις 80 οικογένειες και μακάρι να είχα τη δυνατότητα να βοηθήσω και άλλες» ανέφερε η Έλενα και πρόσθεσε: «Το σπίτι είναι δικό μου. Πάντα ήθελα να προσφέρω. Δεν άντεχα να βλέπω ανθρώπους να υποφέρουν, να μην έχουν να φάνε. Έτσι πήρα την απόφαση και το δημιούργησα. Αρχικά άνοιξα τις ντουλάπες μου, πήρα ρούχα, παπούτσια. Λόγω της δουλειάς μου στη λαϊκή αγορά προμηθευόμουν φρούτα και λαχανικά. Έπειτα άρχισα να χτυπώ πόρτες συγγενών και φίλων και να μου δίνουν κι αυτοί».

Σύμφωνα με την ίδια, μία φορά την εβδομάδα οι 80 οικογένειες έρχονται και προμηθεύονται είδη για να τα βγάλουν πέρα. Αλλά αν κάποιος χρειαστεί κάτι, τόσο η ίδια όσο και οι εθελόντριες βρίσκονται επί ποδός για να εξυπηρετήσουν. Ακόμη και να πάνε τρόφιμα σε άτομα που λόγω κινητικών δυσκολιών δεν μπορούν να φτάσουν μέχρι την πόρτα του «ΑΓΑΠΩ».

«Λίγη βοήθεια για να στηρίξουμε και άλλους»

Η περιοχή της Ζoφριάς, στα Ανω Λιόσια, έχει 9.200 κατοίκους και δεν υπάρχει κανένα άλλο ανάλογο σπίτι για να ζητήσει κανείς βοήθεια. Μέρα με τη μέρα ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν ανάγκη αυξάνεται, αλλά οι δυνατότητες της Ελενας είναι πλέον περιορισμένες.

«Μακάρι να μπορούσαμε να βοηθούσαμε και άλλους, αλλά έχουμε φτάσει κι εμείς σε σημείο που χρειαζόμαστε βοήθεια. Όποιος μπορεί ας προσφέρει. Τρόφιμα, ρούχα, παπούτσια, κλινοσκεπάσματα, τα πάντα...» σημείωσε και κατέληξε:

«Ήδη κοιμάμαι δύο ώρες την ημέρα για να εξοικονομήσω τα απαραίτητα για τις 80 οικογένειες. Και χάρη στη στήριξη της οικογένειάς μου, την οικονομική και την ψυχολογική, αλλά και στη δύναμη που παίρνω από τα παιδιά μου, μέχρι στιγμής τα καταφέρνω. Προσπαθώ να δώσω ελπίδα και χαμόγελο σε ανθρώπους που δεν θα ήθελα να βρεθεί κανείς στη θέση τους».

ΓΙΟΥΛΗ ΣΤΑΡΙΔΑ – Φωτ.: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΣΙΑΣ

[via]

Namir Noor-Eldeen, Saeed Chmagh: ένα έγκλημα από τα πολλά που πρέπει να θυμόμαστε

2014-01-27T22:42:00.000+02:00

Στις 12 Ιουλίου 2007, ο Ιρακινός ρεπόρτερ-φωτογράφος του Reuters Namir Noor-Eldeen σκοτώθηκε μαζί με τον συνάδελφό του Saeed Chmagh από αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις, που χτύπησαν στο ψαχνό απλώς επειδή "τους φάνηκε" ότι οι δύο δημοσιογράφοι κρατούσαν όπλο.

Το σχετικό βίντεο είναι αυτό που ακολουθεί (βλέπε από το 0:30 κ.ε. για το πώς θεωρούν τους φωτογράφους... ένοπλους):

Προς τιμήν τους, ο τεράστιος Roger Waters είχε αφιερώσει το The Wall Live tour του 2013 σε αυτούς.

Αυτό το άρθρο είναι απλώς μια μικρή υπενθύμιση, για να μην ξεχνάμε τα εγκλήματα στο όνομα... της "ειρήνης"...

Πες ότι έχουμε το ίδιο DNA με τους προγόνους μας. ΟΚ, και μετά, τι;

2014-01-25T22:57:00.001+02:00

Σε αρκετά ιστολόγια σήμερα ασχολούνται με το "DNA των Ελλήνων" και αν παρέμεινε ανεπηρέαστο ή όχι, με τρόπο συχνά πανηγυρικό, σχεδόν διθυραμβικό.

Αναρωτιέμαι αν μένουμε απλώς στο συμπέρασμα της έρευνας (διαβάστε τη, τη βρίσκετε εύκολα με μια διαδικτυακή αναζήτηση) για να κοκορευόμαστε σαν πετεινοί ή αν έχουμε έστω και κάποιο ίχνος ντροπής που –σε περίπτωση που όντως έμεινε ανεπηρέαστο, όπως πρεσβεύουν τα εν λόγω άρθρα– έχουμε ίδιο DNA π.χ. με τον Πλούταρχο (όχι τον τραγουδιστή) και τον Αριστοτέλη.

Η απάντηση μάλλον είναι η πρώτη: για να κοκορευόμαστε και να φουσκώνουμε από υπερηφάνεια. Τελεία.

Ας δεχτούμε ότι τα αποτελέσματα της έρευνας είναι σωστά. Είναι τουλάχιστον τραγικό το ότι αντί να προσπαθούμε να ακονίζουμε το πνεύμα μας, να εξασκούμε τη λογική μας και να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας (όπως άλλωστε έκαναν οι πρόγονοί μας, γι' αυτό κυρίως και τους θαυμάζουμε) για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, σωστότεροι συνάνθρωποι και χρησιμότεροι πολίτες, μπας και κινήσουμε επιτέλους αυτή τη χώρα προς κάτι καλύτερο, ασχολούμαστε με τόσο πάθος με τα γονίδια. Λες και αν έμειναν ίδια με του Σωκράτη π.χ., έχουμε το ίδιο μυαλό με εκείνον και θα σωθεί το έθνος.

(Στο σημείο αυτό ας υπενθυμίσω ότι το DNA δύο οποιωνδήποτε ανθρώπων είναι ίδιο κατά ένα ποσοστό 99,9%, ανεξάρτητα από την προέλευσή τους. Κάποιοι διαφωνούν, αλλά αν σκεφτούν ότι έχουμε 99% κοινό DNA με τους Νεάντερταλ, 98,4% με τους χιμπατζήδες και 60% με... τις μπανάνες, θα καταλάβουν ότι το πιθανότερο είναι πως στέκει λογικά. Ίσως στεναχωρεί πολλούς που ήλπιζαν οι Έλληνες να είναι κάτι συγκλονιστικά ξεχωριστό, αλλά δε διαφέρουμε και πολύ –σε επίπεδο DNA, τουλάχιστον– από τον Νορβηγό, τον Σουαζιλανδό ή τον Χιλιανό, τον "Τουρκαλά", τον Κινέζο ή τον Αμερικάνο. Μπορείτε να βάλετε τα πυροτεχνήματα πίσω στη θήκη τους.)

Είναι θεμιτό και σπουδαίο να είσαι υπερήφανος για την ιστορία των προγόνων σου. Αρκεί όμως αυτό; Η όποια υπερηφάνεια, εάν δε συνοδεύεται από ταπεινές και χρήσιμες πράξεις, είναι απλά μια άχρηστη κομπορρημοσύνη.

Εν ολίγοις, αυτό που κάνει έναν λαό ξεχωριστό δεν είναι το DNA του –το οποίο προφανώς κάποιοι πιστεύουν πως λειτουργεί με έναν σχεδόν "μαγικό τρόπο" μεταμορφώνοντας έναν λαό σε "υπερ-λαό"– αλλά το πώς έχει διαμορφωθεί η συνείδηση των ανθρώπων του όσον αφορά σε θέματα μόρφωσης, τέχνης, πολιτισμού, πατριωτισμού, κοινωνικότητας και κοινής προσπάθειας για το καλό όλων.

Ομπάμα: "Τέλος στις παρακολουθήσεις!"

2014-01-18T19:03:00.000+02:00

Τέλος στην παρακολούθηση τηλεφωνικών δεδομένων;

Ο Μπαράκ Ομπάμα αναμένεται να δώσει εντολή στη Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ (NSA), ώστε να σταματήσει να αποθηκεύει δεδομένα από τα τηλεφωνήματα των Αμερικανών πολιτών.

Οι ίδιες φήμες –που χαροποίησαν πολλούς εύπιστους Αμερικανούς πολίτες– λένε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα ανακοινώσει ποικίλες αλλαγές σε θέματα κατασκοπείας, μετά από τις αποκαλύψεις του Edward Snowden, που πλέον ζει σαν εξόριστος στη Ρωσία.

Πρόσφατες αποκαλύψεις που ήρθαν στη δημοσιότητα ισχυρίζονται ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ συλλέγουν και αποθηκεύουν περίπου 200 εκατομμύρια γραπτά μηνύματα κάθε ημέρα σε όλο τον πλανήτη, ενώ έχει τοποθετήσει και ειδικό λογισμικό σε 100.000 ηλεκτρονικούς υπολογιστές, με σκοπό την παρακολούθησή τους.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian και τις Ειδήσεις του Channel 4, ένα πρόγραμμα της NSA με την ονομασία Dishfire εξήγαγε και αποθήκευε δεδομένα από μηνύματα SMS για να συγκεντρώσει τοπικές πληροφορίες, επαφές και οικονομικά δεδομένα. Οι πληροφορίες κοινοποιούνταν στη βρετανική μυστική υπηρεσία GCHQ.

"Θα σταματήσει η παρακολούθηση φίλων και συμμάχων"

Εκτός των ανωτέρω, ο Ομπάμα υποσχέθηκε ότι οι ΗΠΑ θα πάψουν να "κρυφακούνε" τους επικεφαλής χωρών ή κυβερνήσεων που έχουν στενή φιλία ή συμμαχία μαζί τους, "εκτός αν υπάρχει λόγος εθνικής ασφαλείας που θα μας αναγκάσει". Ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος είπε ότι πως αυτό θα μπορούσε να εφαρμοστεί "σε μια ντουζίνα ηγετών". Όχι που δε θα μπορούσε, να προσθέσουμε εμείς.

Αυτή η κίνηση του Ομπάμα μπορεί να ερμηνευτεί ως μια προσπάθεια να εξομαλυνθούν οι τεταμένες σχέσεις μεταξύ –για παράδειγμα– των ΗΠΑ και της Γερμανίας, μετά τις αποκαλύψεις ότι η NSA παρακολουθούσε το κινητό τηλέφωνο της Άνγκελα Μέρκελ.

Ας μην ξεχνάμε ότι η προέδρος της Βραζιλίας, Dilma Rousseff, ακύρωσε επίσκεψή της στην Ουάσινγκτον σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την παρακολούθηση των emails και του κινητού της τηλεφώνου από τη NSA.

Σε μια μάλλον αστεία προσπάθεια να γίνει ακόμα πιο πειστικός, ο πρόεδρος των ΗΠΑ διευκρίνισε πως "Αν θελήσω να μάθω τι σκέφτονται οι ηγέτες των στενών μας φίλων και συμμάχων, θα σηκώσω το τηλέφωνω και θα τους καλέσω".

Το πιθανότερο είναι πως όλα αυτά δεν τα πίστεψε ούτε η σκυλίτσα του Ομπάμα, η Sunny.

Η "προφητεία" ενός Ναζί. Έπεσε έξω;

2014-01-11T19:18:00.002+02:00

Η φωτογραφία που ακολουθεί είναι αντίγραφο από απόκομμα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία το 1995, ενός άρθρου που αρχικά είχε δημοσιευτεί 68 χρόνια πριν, δηλαδή το 1945, αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το σχετικό απόσπασμα από την εφημερίδα «Ελευθερία» με τον Ναζί αξιωματούχο μεταφέρθηκε στην Ελευθεροτυπία από δημοσιογράφο, άντρα ή γυναίκα, με τα αρχικά ΜΑΡ. ΠΟΛ.

[apocalypsejohn.com]

Κρις Γιάννου: Ο Έλληνας "γιατρός των πολέμων" που έγινε θρύλος

2014-01-06T18:41:00.002+02:00

Έχει ταξιδέψει στις άκρες της Γης, σε αφιλόξενες περιοχές, με τεράστιους κινδύνους. Εζησε επί χρόνια ανάμεσα σε πολέμους και εμφύλιες συρράξεις σε ερήμους, στρατόπεδα, βουνά και ζούγκλες, με μόνο εφόδιο μερικά λίγα εργαλεία και την πίστη στο έργο του.

Με το σήμα του Ερυθρού Σταυρού το 1992 στη Σομαλία. Ο Κρις Γιάννου και η ομάδα των «ιπτάμενων ιατρών» είχαν αποστολή τη δημιουργία νοσοκομείου

Σήμερα συγκαταλέγεται στους ελάχιστους, παγκοσμίως, ιατρούς με συσσωρευμένη εμπειρία στην ιατρική, η οποία ασκείται υπό ακραίες συνθήκες.

Ο Κρις Γιάννου υπό τη σκέπη ανθρωπιστικών οργανώσεων και κυρίως του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού είναι ένας από τους λίγους χειρουργούς του οποίου οι σπάνιες γνώσεις του είναι καταγεγραμμένες στα ιατρικά εγχειρίδια του Ερυθρού Σταυρού ως οδηγός για τις μελλοντικές γενιές των χειρουργών, που καλούνται να προσφέρουν στον συνάνθρωπο στο πλαίσιο των παρεμβάσεων του διεθνούς οργανισμού, τον οποίο ο ίδιος υπηρέτησε επί πολλά χρόνια.

Ελάχιστα είναι τα σημεία της Γης όπου δεν έχει βρεθεί, καθώς μέσα στο πέρασμα του χρόνου εκλήθη για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στη Νικαράγουα και τη Ζιμπάμπουε, στην Υεμένη και στο Αφγανιστάν, άλλοτε στα παλαιστινιακά στρατόπεδα, άλλοτε στα υψώματα του Νεπάλ, στη Σομαλία, την Αϊτή και την Καμπότζη.

Ο Κ. Γιάννου (δεξιά) εκπαιδεύει γιατρούς στο Ντάργουιν της Αυστραλίας. Αργότερα οι μαθητές του προσέφεραν υπηρεσίες στις Φιλιππίνες

«Από την εποχή που ήμουν 11 ετών ήθελα να γίνω χειρουργός στον Τρίτο κόσμο», λέει στο «Εθνος της Κυριακής» ο Κ. Γιάννου λίγο μετά την επιστροφή του από ακόμα μία αποστολή στην Αϊτή και τη Δομινικανή Δημοκρατία, εξηγώντας τα κίνητρα που τον οδήγησαν σε αυτό το μεγάλο ταξίδι...

«Αγαπάω τους ανθρώπους. Σήμερα νομίζω ότι είμαι υπεύθυνος για να διδάξω στους νέους και να δώσω γνώση. Δυστυχώς οι πόλεμοι συνεχίζονται και υπάρχουν θύματα. Η ιατρική γίνεται κάτω από ειδικές συνθήκες και το χειρουργείο πολέμου και καταστροφών είναι πολύ διαφορετικό, όταν με ελάχιστα μέσα πρέπει να ξέρεις πώς θα δουλέψεις χωρίς τα εργαλεία και την τεχνολογία. Ασφαλώς θέλει κουράγιο και βέβαια και εγώ φοβάμαι. Όλοι φοβούνται, αλλά χρειάζεται να έχεις αυτοέλεγχο σε συνθήκες πολέμου», λέει.

Σατίλα, Βηρυτός. Ηταν ο μοναδικός χειρουργός που παρέμεινε στον καταυλισμό επί 27 μήνες κάτω από συνεχείς βομβαρδισμούς

Προφανώς δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου κινδύνευσε άμεσα. Όπως στη Λιβερία, όταν στο νοσοκομείο έμπαιναν παιδιά στρατιώτες και κάθε ομάδα ζητούσε από τον γιατρό να περιποιηθεί πρώτα τον δικό του τραυματία. Με προτεταμένα τα καλάσνικοφ...

Σώθηκε κατά τύχη

Άλλοτε στο Αφγανιστάν δύο κτίρια του Ερυθρού Σταυρού κατελήφθησαν από δύο αντίπαλες ομάδες που αντάλλασσαν πυροβολισμούς και ρουκέτες, ενώ το προσωπικό είχε κρυφτεί στα υπόγεια. «Εν τέλει όταν βρεθήκαμε μπροστά στα όπλα μιας ομάδας κάποιος ζήτησε να διαχωριστούν οι ξένοι ιατροί και μόνο χάρη στην παρέμβαση ενός ντόπιου από το προσωπικό καταφέραμε να διασωθούμε», λέει ο κ. Γιάννου ο οποίος τυχαία γλίτωσε και από μία επίθεση στον Νότιο Καύκασο.

Το 1996 είχε δημιουργήσει στην Τσετσενία ένα χειρουργείο του Ε.Σ. Όταν τον Δεκέμβριο άγνωστοι εισέβαλαν στο νοσοκομείο και πυροβολούσαν αδιακρίτως, ο κ. Γιάννου συμπτωματικά μόλις λίγες ώρες πριν είχε αναχωρήσει από τη χώρα. Κατά την επίθεση δολοφονήθηκαν έξι μέλη από το νοσηλευτικό προσωπικό της αποστολής...

Παιδί Ελλήνων μεταναστών από τη Φλώρινα, ο κ. Κρις Γιάννου γεννήθηκε στον Καναδά. Ηταν τα χρόνια μετά τον Εμφύλιο όταν το χωριό Ανταρτικό κοντά στις Πρέσπες είχε αδειάσει από τους κατοίκους του, οι οποίοι όμως δεν ξέχασαν τις ρίζες και τη γλώσσα. Ο απόηχος από τον θυελλώδη Μάιο του 1968 τον βρήκε φοιτητή στο Πανεπιστήμιο του Καναδά και ο κ. Γιάννου κάποια στιγμή αποφάσισε να εργαστεί στο Μάλι της Αφρικής.

Στα χρόνια που ακολούθησαν συνέχισε με περιπέτειες τις σπουδές του στην Αλγερία, στο Κάιρο και το Παρίσι. Με δεδομένες τις φιλικές του σχέσεις με μέλη της PLO το επόμενο βήμα ήταν η Βηρυτός, όπου βρήκε θέση χειρουργού στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό.

Λίγο καιρό αργότερα ο νεαρός Ελληνοκαναδός ιατρός ήταν αιχμάλωτος του Ισραήλ, καθώς είχαν συλληφθεί όλοι όσοι εργάζονταν στο νοσοκομείο, οδηγοί ασθενοφόρων, ιατροί, νοσηλευτές, και κρατήθηκε μερικές εβδομάδες τις φυλακές του Ισραήλ. Στη συνέχεια μετείχε στη μεταφορά τραυματιών με πλοίο από τον Λίβανο στην Κύπρο ή την Αθήνα και έπειτα επιστροφή στον Λίβανο με την Ερυθρά Ημισέληνο.

Υπό τους ήχους των βομβαρδισμών
«Κάναμε χειρουργείο μέσα σε καταφύγιο»

Οταν η Τρίπολη δεχόταν ισχυρά πυρά από τους Σύριους, εκείνος προσπαθούσε να βοηθήσει Ισραηλινούς τραυματίες που ήταν στα χέρια της PLO. «Μου φαίνεται απίστευτο τώρα πως ήμουν μέσα στο ασθενοφόρο μεταφέροντας τραυματίες ενώ γύρω έπεφταν βόμβες», λέει σήμερα ο κ. Γιάννου.

Οι περιπέτειές του, όμως, μόλις είχαν αρχίσει. Το 1984 πήγε αποστολές σε Κούβα, Νικαράγουα, Υεμένη και ύστερα πάλι στον Λίβανο, στο στρατόπεδο της Σατίλα, εκεί όπου λίγα χρόνια πριν είχε γίνει η μεγάλη σφαγή. Επρόκειτο να παραμείνει μαζί με τους Παλαιστίνιους για περισσότερο από δύο χρόνια. «Αυτήν τη φορά οι Παλαιστίνιοι είχαν δεχθεί επίθεση από Σιίτες και Σύριους. Εγιναν μερικές μεγάλες μάχες και σε μία περίπτωση επί έξι μήνες κανείς δεν έμπαινε, ούτε έβγαινε από το στρατόπεδο. Είχαν τελειώσει τα τρόφιμα, ακόμα και οι γάτες και εγώ είχα μείνει ως ο μοναδικός χειρουργός με προσωπικό 100 άτομα. Οι μάχες ήταν καθημερινές μάχες και εμείς κάναμε χειρουργείο στο καταφύγιο κάτω από το νοσοκομείο, ενώ ήταν σε εξέλιξη βομβαρδισμός. Έμεινα εκεί για 27 μήνες», λέει ο κ. Γιάννου, που θεωρεί τη Σατίλα την πλέον δύσκολη και επικίνδυνη αποστολή του. Πολλά χρόνια αργότερα, το 2007, επέστρεψε και συνάντησε ξανά τους ανθρώπους με τους οποίους έζησε και συνεργάστηκε.

Όλοι, βέβαια, θυμούνταν τον γιατρό που με αυτοθυσία είχε μείνει κοντά τους και διοργάνωσαν ολόκληρη εκδήλωση με εκείνον ως τιμώμενο πρόσωπο.

Οι συγκρούσεις, βέβαια, συνεχίζονται και ο Κρις Γιάννου ανέλαβε να δημιουργήσει ένα νοσοκομείο αυτήν τη φορά στη Σομαλία και ύστερα με τον Ερυθρό Σταυρό στο Αφγανιστάν, στο Μπουρούντι, στην Καμπότζη και στο Νεπάλ, όπου προσέφερε ιατρικές υπηρεσίες τόσο στους Μαοϊκούς αντάρτες πάνω στο βουνό όσο και στο στρατιωτικό νοσοκομείο και το υπ. Υγείας.

«Τα τραύματα, οι πληγές του πολέμου διαφέρουν από τα ατυχήματα. Η παθολογία δεν είναι ίδια. Εργάζεσαι με ελάχιστα μέσα και αν έχεις μια απλή ακτινογραφία είναι θαύμα. Χωρίς συνθήκες υγιεινής και εν μέσω των αντιμαχομένων πλευρών», σημειώνει ο κ Γιάννου που, αν και συνταξιούχος, ετοιμάζει νέες αποστολές και σεμινάρια στην Ιορδανία, τη Συρία ή στο Ντάργουιν της Αυστραλίας. Πρόσφατα είχε προσφέρει τις γνώσεις του στην ομάδα ιατρών που παρενέβη άμεσα στις Φιλιππίνες μετά τον τυφώνα.

Από τον Καναδά στη Μονεμβασιά

Μία ειδική συνεργασία, όμως, αναπτύσσει τώρα και με την Ιατρική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου μετέχει σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα για τη διαχείριση καταστροφών. Από τον Καναδά έχει δεχτεί πολλές τιμητικές διακρίσεις, υπήρξε πρωταγωνιστής σε ντοκιμαντέρ και έχει εκδώσει ένα βιβλίο για τα γεγονότα της Σατίλα.

Ανάμεσα, όμως, στα ταξίδια του σε κάθε άκρη της Γης, ο ομογενής χειρουργός του πολέμου δημιούργησε νέες ρίζες στον βράχο της Μονεμβασιάς.

Εκεί ζει τα τελευταία χρόνια, ως ένας από τους δώδεκα μονίμους κατοίκους μέσα στο κάστρο, με θέα το Αιγαίο.

[ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ, Έθνος]

Η απανθρωπιά του πολέμου: Τούρκος αξιωματούχος κοροϊδεύει πεινασμένα παιδιά

2014-01-03T23:28:00.000+02:00

Τούρκος αξιωματούχος περιπαίζει πεινασμένα παιδιά Αρμενίων δείχνοντάς τους ένα κομμάτι ψωμί, κατά την Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915.

Σ.σ.: εστιάζουμε στην απανθρωπιά που γεννά ο πόλεμος γενικότερα. Στη συγκεκριμένη φωτογραφία είναι Τούρκος. Θα μπορούσε να είναι Ουγκαντέζος, Αμερικανός ή και Έλληνας. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και ατέρμονων συζητήσεων. Για να μη χαθεί η ουσία του θέματος.