mga HAUM-HAUM

Happy 2012

2012-01-05T22:45:00.004+01:00

Ang aking pagbati sa lahat ng isang mapagpalang 2012 !!!

Di ko lang din sigurado sa ngayon kung meron pang nakikibasa nito pero kung isa ka sa mga nagsasayang ng oras para basahin ito, aba'y kamusta ka naman.

Labinwalong buwan na din ang lumipas ng huli kong mabisita 'tong bahay ko. Puno ng agiw. Pagpag dito, pagpag doon. katatapos lang magbagong taon pero mukhang Halloween ulit.

Andaming nangyari for the past 18 months. At syempre, wala naman akong balak magyear-end review. Pangit man o maganda, ang mahalaga lahat 'yon may naging bahagi sa atin.

Namiss ko lang 'to pero sa ngayon manganagmusta na lang muna si ako. Sa susunod, pramis, mahaba habang kwentuhan at pramis ulit, 'di na 'yon aabutin ng next year.

Ciao mon amis! A bientot!

Pila

2010-07-01T00:33:00.004+02:00

At nangyari na nga ang hinihintay ng mga Pilipino -- ang panunumpa ng bagong halal na pangulo ng republika. Lahat ay excited, parang araw ng sweldo. Lahat nagkukumahog. Lahat ay masaya kasi holiday with pay. Sigurado, kapag ganitong holiday, may isang imporatanteng pangyayari hindi mawawala ang maraming dagsa ng tao. Akala mo magsasaboy ng balde baldeng kagandahan ang Diyos na lahat nag-aabang umaga pa lang. Siksikan dito, tulakan dito, pati amoy sa singit maamoy mo na at kulang na lang magkapalit kayo ng mukha. Panigurado, ang mga ganitong eksena ay muling naranasan kanina.

Eto ay pinakaayaw ko sa lahat -- ang pila. Magpapapicture, pipila. Iihi, pipila. Kakain, pipila.Di ko alam pero hindi ako masaya kapag nasa pila. Awang awa ako sa sarili na hindi ko mawari. Parang pinaparamdam sa akin na isa talaga akong indio. Lalo na kapag hindi ito gumagalaw at halo halo na ang nararamdaman ko sa katawan -- naiihi na natatae na nagugutom na nauuhaw. Tapos may maniningit pa. Habang ang pinipilahan mo ay nakuha pang magtanggal ng engrone sa kuko habang pinapafill-up kayo sa form. Tama ba? Sa engrone talaga ang kuko? Basta, yun yon.

Pero saan ba madalas ang pila? Sige nga. Maliban sa kumonyon sa simbahan ang ATM Machines tuwing araw ng sweldo at holiday, sinasabing merong dalawang sa mundo ang madalas box office ang pila. Ang takilya at CR ng mga babae. Sa takilya the more na mahaba ang pila, the more na malaki ang kita. Masaya yon. Sa CR ng mga babae, the more na mahaba ang pila, the na more na umaalingasaw ang amoy. Di ko rin alam kung anong meron sa CR nila at ang tagal nilang lumabas.

Sa panuntunan talaga ng buhay, laging kailangan ang pila. Ito ay para mas maayos at mas mabilis ang serbisyo na gusto nating makuha. Gustuhin man natin o hindi, kailangang sumunod tayo dahil iyon ang sistema. Ay ewan ko lang sa sistema na yan.

Basta, ayokong pumila.

kamusta?

2010-06-28T23:31:00.002+02:00

Wer na U? Dito na me.

Lumang jologs, ni hinidi man lang ako umabot sa lebel ng pagiging jejemon. Ibig sabihin, talagang walang ipinagbago.

Labinlimang buwan na pala yon at kung hindi dahil sa pagmamakaawa ni Ferberto (kulang na lang halikan nya ang mga paa ko) hindi ko na maisip siliping muli ang lugar kong ito. So di ba syempre, matagal ng hindi nagkaanuhan kaya dapat unang-una me ano yan.....kamustahan? Sa makabagong lipunan, pag nagsabi kang "kamusta?" me kasabay na beso. Ang beso sa Pinoy naging "bisous" sa Pranse. parang ako lang, bisaya. At dito sa Geneva, not one, not two but three time kang bibisou. As in like this...

"Hi!"

"çava?"

sabay mwah..mwah..mwah! kaya't kung bagong salta sa geneva ang kausap mo, mangangawit ang leeg mo sa kaaantay ng tatlong magkakasunod ng kiskisan ng pisngi. Tuloy, ang simpleng seryosong tanda ng pagtanggap sa isang tao ay nagiging katawatawa. Nawawala tuloy ang sense.

Bakit nga ba kamusta ang una nating binibitiwang salita kapag may nakasalubong tayong kakilala? Sinasabi lang ba ito kasi wala na tayong ibang maiisip na itanong o para lang may masabi tayo. At ano naman ang ini-expect nating sagot?

Inaasahan nating sagutin tayo ng " Okay lang","Ayos naman" kahit na halatang meron itong pinagdadaanan. Halata ko lang, tayong mga Pinoy ang malimit gumanon. parang nahihirapan tayong ipaalam sa iba ang nararamdaman natin gayong alam naman nating gustong gusto naman nating pinag-uusapan ang mga bagay bagay na nangyayari sa atin.

At kadalasan, meron pa yang kasunod. "Kamusta ka na? Ang ganda mo ngayon a!" Ang saya nya at di sya nakakaoffend. A so kahapon pala pangit ako. Kung minsan, sa kagustuhan nating i-flatter (oo tunog pinggan) ang kapwa natin, mas lalo pa ngang nakakainsulto ang kinalabasan.

Pwede rin ba kayang baguhin? Parang ganito. Imbis na kamusta...

"Virgin ka pa?"

"Tuli ka na?"

Para mas malaman kaagad ang kasunod na usapan. Uso na yan ngayon. Diretsahan ikanga.

Oo naman siguro, demokrasya naman tayo. Kanya kanyang trip lang yan basta igalang din natin ang opinyon ng iba at sisiguraduhin lang natin na walang maaapakan at masasaktan sa gagawin natin.

Ito ay isa lamang kuro kuro at pala-palagay. Nasa lipunan tayo na merong mga standards, at puno ng alituntunin. At kahit gasgas na ang linyang "kamusta?", mas madali pa ring itong mararamdaman ng ating kapwa basta ito ay puno ang sensiridad at galing sa puso.

Mula dito sa tahanan ng tsokolate at keso, kamusta na ka-blog?!

test-ING

2010-04-08T00:57:00.003+02:00

At kamusta naman yon?

Natatawa lang ako sa sarili ko. Hindi ko alam kung anong nangyari ngayong araw na ito at kung bakit naisipan kong guluhin ang matagal ko ng nailigpit na gamit ko dito sa mundo ng blogging. Basta ang naisip ko lang kanina dahil marahil sa umay na umay na ako sa trabaho kong paulit-ulit at para naman magkaroon ng ibang silbi ang PC ko sa bahay, bisitahin ko kaya uli 'to at guluhin.

At ito nga, gulong gulo.

Hindi ko nasustain ang pressure sa pagbablog kung kaya ako tumigil at namahinga ng isang taon. (at talagang may pressure akong nalalaman) Hindi ako sigurado kung may babalikan ako sa aking pagbabalik, pero di bale, kung dito muli ako sasaya, lulubusin ko na.

Kaya sige, kwentuhan uli tayo.

friday the 13TH

2009-03-13T23:21:00.008+01:00

When the going gets tough, the tough gets going.

May mga kwento ako. Problema ko lang kung papano isulat. Feeling manunulat naman daw ako sa lagay na 'to. Pero habang tinitigan ko ang screen ng monitor, nawawala ang focus ko sa lakas ng hilik ng anak ko. Parang ako kung humilik. Parang sobrang lasing na naging unconscious bigla. At sa halip na ang kamalasan ko ngayong araw ang magiging paksa ko ay ang hilik nya na lang sana.

Hindi ko alam na friday the 13th ngayon. Petsa at araw na ang sabi nila ay malas daw sa kung anong kadahilanan ay hindi naman nila maipaliwanag. Petsa at araw na kinatatakutan dahil daw lumalakas ang kapangyarihan ng kasamaan. Kung anuman ang totoo, nasa iyong paniniwala 'yon.

Laging kaming pinapaalahan ng nanay namin sa kahit anong gawain na mag-ingat. Mas mabuti na daw ang ganoon. Pero syempre, hindi lahat ng bagay ay nadadaan sa ingat per se bagkus, ang tamang pagdidesisyon sa mga bagay bagay ay maaring magawa kung talagang nag-iingat tayo.

Friday the 13th ng matanggap ako sa dati kong trabaho. Di ko inakala na ganon kabilis ang mangyayari. Konting interview tapos basa lang news item aba'y bigla na akong pinagsalita sa mikropono at simula na daw ng two weeks training ko iyon. Swerte at malas din. Pamasahe lang ang dala ko ng umalis ako ng bahay hoping na makakauwi pa ako after ng interview. Walang dalang ekstrang damit kasama na underwears. Kung kaya almost one week din akong nakitulog at nakikain sa ilang mga kakilala at kaibigan at nakihiram ng maisusuot at nagtiis sa iisang brip. Hindi pa kasi kami ganon ka-close ni abou kaya nakakahiyang sa kanyang ako magpa-ampon. Walang kamalay-malay ang mga magulang ko kung ano ang pinaggagawa ko sa loob ng mahigit isang linggo. Swerte uli kasi doon ako nakilala at malas pa rin kasi di ko masyado nakasundo ang manager namin kung kaya ako nagresign after 11 months.

Friday the 13th noong nakaraang buwan nang wala akong maisip na pa-epek para sa misis ko para sa araw ng mga puso kinabukasan. Malas kasi wala akong pera. Mahirap na ring subukin kung magkano ang presyo ng mga bulaklak kapag ganitong araw kasi sobra pa ito sa presyo ng isang kilong manok. Feeling ko tuloy napaka-unromantic ko na asawa. In fairness to me naman, inaya ko rin si misis na manood ng sine, sagot nya nga lang muna. Pero sabi n'ya, parang mas gusto daw nyang magstay at home na lang kami at manood ng DVD. Mas lalong game ako kung kaya ang ipangtreat sana sa sine, pinambili na lang namin ng para dito:

It was splendid.

Friday the 13th kanina. Hindi na talaga maganda ang nangyari sa amin sa linggong ito. Miyerkules ng muling magkainfection ang anak ko dala ng ubo at ipon dahil sa pagpalit ng season. Kung kaya ganon na lang siguro s'ya kung humilik. Ang lagay ba e, anak lang ang pwedeng magkasakit? Namaga ang paa ko. At dahil masakit ilapat at kumikirot minabuti ko ng huwag nang pumasok. Kamusta naman kaya ang sahod ko non? Asa pa e di bokya. Kaya tuloy wala pa kaming pambayad sa kuryente at telepono. Pero kani, pinilit kong pumasok dala ko ang anak ko dahil sa pag-aalala sa kikitain kung kaya kahit medyo masakit ang paa sige pa din. Kailangan kong dalhin sa doktor ang anak ko pagkatapos ng trabaho kung kaya ko sya dala dala. Kailangan relax ako. Mahirap ma-i-stress baka mawala ko anak ko. Swerte at malas. Masyadong cooperative ang anak ko kung kaya maagang ko naapos ang trabaho ko at malas dahil nawala ang punpon ng susi ko ng umuwi kami sa bahay. Hindi ko alam kung papano ko sisimulang i-analyze kung papanong nawala ang mga susi ko. Nadukutan kaya ako, pero sarado naman ang backpak o sadyang tanga lang ako at kung saan ko natapon iyon. May paglalagyan ako nito kay misis mamya. Kinalkula ko na kung magkano ang gagastusin ko para magpaduplicate ng mga iyon. Kung kaya kahit masakit ang paa, muli naming inikot ang Geneva para kunin ang spare na susi ke misis at saka ko na iisipin ang nawala. Swerte uli kasi nagtext ang amo ko na may naghatid daw ng susi ko sa apartment nila at malas kasi muling sumakit ang maga kong paa.

Ang mga malas at swerte na ito ay pawang nagkataon lamang. Hindi ako naniwala sa dalawang konseptong ito kasi kung nagkataon siguro hanggang ngayon, nag-aantay pa rin ako ng swerte at nagtataboy ng malas. Hindi ko minamasama ang may kasalungat na paniniwala. Nasa demokratikong bansa naman tayo. Parehong pinagtatrabahuhan ang dalawang ito. Nasa nagdadala lang yan. Sa konsepto ng malas at swerte pinaniwalaan ko ang sabi ng nanay ko, mag-ingat at 'wag kang tatanga tanga! Walang kinalaman ang friday the 13th.

HOME-coming

2009-03-09T23:26:00.006+01:00

Mahirap pala talaga iwanan ang isang bagay na matagal ng nakasanayan. Kahit saan ka man dalhin ng mga pagkakataon, ilang bago man ang maaring tikman, iba pa rin talaga ang dating ng nakagawian na at paulit-ulit itong hahanapin. Anlupit! Tunog komersyal.

Akala ko di na ako babalik. Para kasing naa-adopt ko na ang pagiging lurker. Parang mas okay yong nanahimik pero kapag pala talaga mahal mo ang isang bagay, mahirap pakawalan. Hindi ako nagbabagong anyo. Hindi kaya ng cheekbone ko.

Isa ito sa maaring mahirap na dadanasin ko. Wala rin kasing kasiguruhan na sa muling pagbalik ay meron pa akong babalikan. Pumila yata ang sandamakmak kong mga tagahanga sa burol ni Master Rapper kung kaya walang natira. Take note "mga tagahanga". Pero since kristiyano naman ako, magbabahagi syempre ako at isa pa, 'yon na lang ang tanging maibibigay ko kay Francis M. Pasalamat ko na din siguro dahil pangyayaring Francis M. ay naisipan kong magblog.

Hindi ko na rin ididetalye pa kung ano ang pinaggagawa ko sa loob ng isang buwan at mahigit na pagkawala pero yon na rin siguro ang isa sa mga boring days ko dito sa Geneva. Aside from sexlife, mostly inactive na at dahil don, para na akong butete ngayon na di mawalan walan ng hangin sa katawan. Hindi umobra ang soup diet at kung ano pang kaek-ekan para lang pumayat. Pero hindi pa naman ako hopeless na soon my fat belly will turn into a six-pack abs. Matatameme si abou ben kapag nakita niya ito.

And since blogista na uli ako, sa ngalan ng fat-belly-soon-to-be-abs ko, susubukan kong magblog ng may saysay.

Muni muni:

Paano kaya natitiis ng mga kababayan natin ang pumila ng kung gaano katagal at kahaba para lamang masulyapan si Master Rapper? Hindi rin ako sigurado kung si Francis M ba talaga ang pakay nila o nakikiusyuso lang din. Hindi rin ako sigurado kung may napapala ba sila sa pagpila at pagsulyap o kung meron ding nagrereklamo. Pero kung ako ang tatanungin, parang mali na yata. Nagtitiyaga sila pumila, nakikipagsiksikan para lang din usyusuhin at kung minsan okrayin ang itsura ng patay. Dispensa, pero ako kasi ang tao na walang patience pumila. Ewan ko ba. Pero kung talagang gustong nating alalahanin ang idolo natin kagaya ni Kiko, I would agree doon sa sinabi ng napakamartir na overworked kong kaibigan -- "mas gusto ko s'ya maalala as the king of rap kesa sa leukemia victim.." Very well said.

T T Mo!

2009-02-02T00:24:00.008+01:00

At dapat "T T Mo" na rin ako.

'Di ko alam kng paano masimulang magkwento sa inyo pagkatapos ng napakaiksing weekend ng walang halos tulog dahil sa pag-aalala sa karamdaman ng anak ko. Pero sana nga tuloy tuloy na ang pagbuti ng karamdaman niya. Akala mo naman sobrang ganun kalubha pero kahit ubo at sipon lang 'to, iba pa rin syempre na walang sakit.

Ang OA alam ko pero sinasabi ko sayo, try mo lang magkaanak at kapag nasa point ka na ganito, daig mo pa ang hitsura ni Bangkay after 3 days na walang masyadong tulog. Super OA uli. Anuba! Ubo nga lang yan e.

Sa ilang araw ng pananatili ko sa bahay, na sana wala ng extension pa dahil wala na akong kita at nag-aantay na naman ang mga resibo sa corkboard ko, nagkaroon ako ng oras na maalala ang mga taong ewan ko kung inaalala rin nila ako. 'Di talaga halata na wala akong pagkasenti at pure nag-u-OA lang ako pero looking at those old photos na talagang naging bahagi ng paglalakbay ko papunta rito, ako'y napapangiti at naalala ko ang mga epal na pagmumukha ng mga taong ito.

Syetness na memory lane to. Naalala ko sila. Ayaw bati. Anlakas mang-asaran. Walang araw na hindi mo marinig na hindi nagpipintasan -- sa kulay ng balat, sa istayl ng gupit -- na kahit saan mo naman tingnan ay halatang magkaiba. Dalawang taong minsang tunay na magkalapit sa isa't isa at sa puso ko rin. Tampulan pa ng tuksuhan ng barkada. Baka balang araw sila ay magkakatuluyan dahil sa asaran. Syempre, napakalakas na NEVER in capital letters ang sagot at ang tanging sagot uli sa kanilang dalawa, "the more you hate, the more you love."

Pero sinubok ng pagkakataon ang samahan na humantong sa seryosong pagkakagalit ng dalawang puso na dati'y nag-aasaran lamang. Mahirap talaga kapag may mga kapamilya ng nasasangkot. Ito ay dahil lamang sa mga "akalang" hindi nabigyan ng linaw dahil hindi na pinag-usapan dahilan para maging sarado ang mga isipan nila sa posibleng estado ng pag-aayos. Sayang pero lahat kaming mga nagmamahal sa kanila umaasa na maayos din ito -- sa tamang panahon.

Ang hirap malagay sa sitwasyon na kailangan mo lang maging balanse. Shock absorber -- ganun na lang at walang problema yon. Lagi akong /kaming makinig sa inyong mga hinaing at sama ng loob ninyong dalawa. Sa ngalan ng pagkakaibigan.

T T Mo!

Isa pa.

T T Mo!

Alam kong di ninyo maintindihan pero sana isipin ninyo ang mga pagkakataon na sana'y nagkasama tayo para lamang mamulutan ng mani at boy bawang sa gitna ng paulit ulit na kwentuhan at tawanan. Hindi ganitong pareho kayong nag-iiwasan. Sasabihin ko uli to, bidrs of the same feathers are the same birds. Ayusin na natin 'to para lahat happy.

T T Mo!

Oo.

It's TIME TO MOVE ON.

UFO on Obama Inauguration

2009-01-28T08:58:00.002+01:00

Just heared it over the news yesterday. Sort of interesting but I don't know if you will believe in it.

At dahil certified lurker ako, nakiisyuso na rin sa google.

Please check this video out:

Believe it or not.

HULA

2009-01-26T00:23:00.007+01:00

Happy Chinese New Year.

Sa lahat ng mga kapatid nating intsik at sa mga nag-iintsik-intsikan. Sana ay maabutan ninyo ako kahit tikoy man lang kahit na hindi ko ito gusto ay pipilitin kong kumain, swertehin lamang.

Sa pagpasok pa lang ng taon sa English calendar, kaliwa't kanan na ang mga gumagawa ng mga prediksyon at nanghuhula ng kapalaran at swerte ng isang tao. Mula sa mga pipitsuging tagabasa ng palad hanggang sa nangangarir ng feng shui na kung paniniwalaan mo ay maaring magdulot sa iyo ng pangamba. Kung kaya merong mga kung anong anik-anik na nagawa para pangotra nga malas, bad energies at bad vibes. Kung tutuusin kaechusan lamang mga ito at nagawa pa tuloy na pagkakakitaan ng ilan sa mga vibes reader.

Naniniwala ka ba sa swerte?

Minsan kong narinig sa dating barbero ko na wala daw na bagay na tinatawag na swerte. Di ko alam ang ibig niyang sabihin pero kadalasan ito ang inaasahan ng marami lalo sa ating mga Pinoy. Inaasa ang kahihitnan ng buhay sa maaring swerte na sasapitin na kahit malas na ang nangyari ay sasabihin pa ring:

"...kung 'yan ang swerte nya."

Sa mga prediksyon na ginagawa, mayroong mga nagsasabi na swerte ang ganitong zodiac sa ngayong taon, na swerte ang mga kulay na ganito sa ngayong taon etc..etc..Hindi ko alam pero kailanman ay hindi ako nakukumbinsing maniwala sa mga ganitong kalokohan lalo na kung isang katulad ni Madam Auring ang nagsasabi nito. Sa coincidence siguro pwede pa. Kung kaya hindi rin maiiwasang may mga taong mag-antay na lamang na dumating ang grasya sa kanila kahit na walang ginagawa kasi sabi ng mga manghuhula, suswertehin daw sila. Umaasang mananalo sa lotto gayong hindi naman sya tumataya, nag-iexpect na mapromote gayong madalas naman di pumapasok, gustong magka-jowa na di naman nanliligaw. Umaasa talaga sa swerte na sinasabi sa hula.

Ang swerte ng tao ay hindi dumadating ng kusa. Pinaghihirapan pa din ito para makamit. Ang mga oportunidad na dumadating sa tao na tinatrabaho ay siguradong may swerte at kapag pinalagpas, katangahan na 'yon. Kaya nga lahat ng ito ay puro prediksyon at hula lamang dahil kung ang lahat ng mga "hula" na ito ay nagkakatotoo, sana taun-taon na lang magpapahula. Huwag nating seryusohin bagkus, gawin lamang nating gabay sa araw-araw na buhay.

Bottom line is, nasa atin pa ring mga kamay nakasalalay ang pagbabago ng ating buhay at ito ay di hinuhulaan kundi pinagtatrabahuhan.

kung hei fat choi!

SUICIDE | Re-Entry

2009-01-25T00:19:00.005+01:00

Live or die?

Kadalasang bukambibig ng karamihan sa atin ang kagustuhang mamatay kapag dumadanas ang isang tao ng matinding kalungkutan at depresyon sa buhay dala ng pagkawala ng isang minamahal sa buhay, matinding kahirapan, kabiguan sa pag-ibig kawalan ng pera, pagkabangag sa droga at kung minsan dahil lamang sa simpleng selos. Bukambibig lang ba ito o talagang may halong seryosong intensyon.

Sa panahon ngayon, mahirap na ang magsabing:

"Gusto ko ng magpakamatay!"

dahil pwedeng pwede mo ng gawin ito at kung gusto mo pa ay meron ka pang instruction kung papano gawin na para ka ring manganganak, although di ko pa naranasan ang manganak, normal ba o painless.

Isa sa mga dahilan ng pagtaas ng antas ng pagkamatay lalo na dito sa Europa ang pagpapatiwakal o suicide. Ayon kay Aling Wiki, ito ay ang pagkitil ng sariling buhay ng isang tao na maaring dulot ng maraming bagay tulad ng depresyon, kahihiyan o anumang di kanais nais sa buhay ng isang tao. At dito nga sa Europa ay mabilis ang pagtaas ng bilang dito na kadalang ginagawa ng mga kabataan mula 15 pataas. Nakakalungkot isipin na sa kabila ng kaunlaran ng sibilisasyon sa kabihasnang ito, mayroon pa rin ganitong mga pangyayari at mga kabataan pa ang gumagawa. Ito ba ay trip - trip lang o sadyang mayroong malalim na dahilan.

Naalala ko, laman ng mga pahayagan noong mga nakaraang buwan ang ganitong uri ng insidente na nangyari sa UK. Sa murang edad nila, di ko maiwasang magtanong.

"Bakit?"

Sagana naman sila sa lahat. Pwede naman silang magkaroon ng kung anuman ang gugustuhin nila. Pwede naman silang magdrugs ng lantaran. Hindi naman bawal ang makipagtalik sa kanila basta alam mo kung papano kontrolin. Hindi naman sila nagrereklamo ng hirap sa buhay. May kulang pa ba sa buhay nila?

Ang sabi ng karamihan ng may alam sa mga kasong ganito dito sa Geneva, dahil daw sa depresyon. Ayan ha. Nakakadepress tumira sa Europe. Pabor lang ito sa mga bata na wala pang alam sa mga gimikan at mga "tanders" na nagpipension. Pero pag nasa prime age ka, magliwaliw ka sa ibang lugar. Ganyan sila mag-isip.

Sa Pilipinas ay meron din naitala na mga kaso ng pagpapatiwakal at kadalasan kabataan din ang gumagawa mula 15 pataas. Ito ayon sa datus ng WHO, Geneva as of 1993 updated on 2004. Nakakaalarma at hindi rin dapat pinapawalang bahala. Ibig sabihin ba nito nakikiuso na rin ang mga kabataang Pinoy. Ano to i-pod? Di na ao magtataka na darating ang panahon kung kelan ordinaryong usapan na lang ang pagpapatiwakal. Yong tipong ganito:

"Busy ka ba? Pakilaslas mo naman tong pulso ko."

O di kaya:

"Manong, pabiling lubid. 'Yong matibay na pambigti."

O makikita mo na lang na nagtutusukan ng bar-b-q stick sa mata na parang naglalaro lang ng jackstone. Para bang walang kakwenta kwenta ang buhay sa kanila.

Ang daming nagsisikap para mabuhay. Nagtitiis ng hirap dahil umaasang giginhawa at nagpipilit bumangon mula sa pagkadapa para mabigyan at mapagtanto ang tunay na pakahulugan ng buhay sa kanila at kung ano ang layunin nila sa buhay. Bakit sinasayang ng iba ito? Matapang kang duwag. Alam mo na yon kung bakit.

Bakit ko naisip ang mga ito?

Sa pagsisimula kasi ng linggong ito, isang balita ang natanggap ko. Nagbigti daw ang asawa ng pinsan kong nasa HongKong. Nagulat ako at nakaramdam ng galit kahit dedo na ang asawa ng pinsan ko dahil sa 3 bata na iniwan niya. Di ko rin magets kung bakit nya nagawa yon at di ko rin kayang ipaliwanag pa kung ano ang naiisip nya nang mga sandaling iyon. Iniimagine ko na lang kung anong hitsura nya sa kabaong na may marka ng lubid sa leeg.

Sa lahat ng ito, isa lang ang tanging reaction ko sa ngayon.

Tsk..tsk..tsk..!

*salamat Manong Google sa photo

Paunawa:

Ito ay bahagi pa rin ng pagsasaayos na nagaganap sa blog na ito.

JoShMaRie said...
live or die? masa masarap pa rin ang mabuhay...
January 22, 2009 3:51 AM

lucas said...
hays...life is so good...natural na yung mga ganun pero it's not enough para magpatiwakal..hehe..pero minsan naisip ko din yan..haha
January 22, 2009 6:01 AM

Abou said...
gusto ko din maka hiligan yang suicide. kasi baka mag reincarnate akong mayaman.yun lang.
January 22, 2009 11:52 AM

ZsaZsa said...
natatawa ako sa comment ni abou. naisip ko tuloy ngayon, sana ako din ma reincarnate na mayaman. so sad naman, i send my deepest condolences to your cousin and the rest of your family. kawawa nga naman mga anak nya.

minsan kuya ponchong, may mga panahon talaga sa buhay na nanaisin mong magpakamatay. nangyari yan sakin, kamakailan lang. mga three months ago. pero salamat kay Lord dahil may control pa ko sa buhay at pagiisip ko. dahil naisip ko, problema lang yun, marami pa kong hindi nagagawa sa buhay bakit ako magpapakamatay dahil sa problema?chaka na ko magpa-pakamatay kapag guguho na ang mundo.

nami-miss ko mag-comment dito, nagbabasa naman talaga ako ng blog mo, sa bloglines nga lang, kaya di ako nakapag comment. ehehehe.bubuksan ko na rin blog ko. balang araw. mmwahugsz.
January 22, 2009 7:11 PM

yin said...
minsan may mga dumadating sa buhay na mapapaisip ka ng ganyan, swerte kung maisip mong uminom ng kape o extra joss sa mga oras na yun at magising utak mo.. lakas ng loob.
January 23, 2009 8:05 AM

palagpat said...
patay kung patay... tutal law-ay. wehehe
January 23, 2009 6:40 PM

Nebz said...
we are born to be alive!yokong ipsycho-analyze ung mga suicides. pero lahat naman ng tao me suicidal tendency.kaya abou, kapag nag-reincarnate kang mayaman, remember me...ha...

HARD days NIGHT | Re-Entry|

2009-01-24T23:51:00.006+01:00

Mabigat sa dibdib.

Oo, at akala mo naman meron akong gapakwan na hinaharap? Normal lang akong tao at hindi ako naghahangad ng mala-watermelon na dibdib. Tama na sa akin ang magkaroon ng malamunggo na nipple. Ipaubaya na natin ang malapapayang kwan na yan kay Keana. At binanggit ko talaga.

Anyway, bago ako magclosing remarks, gusto ko sanang batiin kayo ng belated happy everything. Alam kong long overdue na ang batian ngayon pero kasi naniniwala ako sa kasabihan na better late than never and I'm alwayas late so I'm better. (in na in ako ngayon). Pasensya na, ganyan talaga ako kapag bagong gising.

Imbis na gumawa ako ng traditional na listahan ng new year's resolution na kadalasan hindi naman nasusunod at paulit-ulit lang naman ito kada taon, mas minabuti ko na manahimik na lamang kasi naniniwala ako sa kasabihan na less talk, less mistake, no talk baka pipi. (corny alert!) In fact, di nga kami nagcelebrate ng new year. Nakicelebrate lang sa ibang nagsicelebrate. Sa awa ni bathala, ayon, nakaraos naman.

Pero this past week, I experienced something that made me realize how lucky I am and how I miss my million miles away loved ones and friends. Ayan na naman, akala mo super lalim but it's true. Konting current events lang. Until now, patuloy pa rin ang bakbakan between these Israelis and militant Hamas sa Gaza. The war had affected not only the Israelis and the Palestines kundi pati na rin sa lahat ng nakapaligid dito. Killing a lot including children and women and also civilians. Mas lumalala ang epekto nito habang tumatagal at habang naghahanap ng posibleng solusyon ang mga concerned leaders. Thinking of this situation makes me feel luckier. Mahirap siguro ito marealize lao na't hindi mo naexperience first hand. Ewan ko sayo, pero ako yon ang feel ko.

Maliban kay Mamma Mia, ang isa pang nagpabigat ng dibdib ko ay si Angelina Jolie. I watched A Mighty Heart last week. Nakakawindang ang ang istorya to think na based on a true story ito. Sa palagay ko, learning to be strong in difficult times ang gustong ituro ng pelikulang ito. After watching it, punta ako kay Manong Google para hanapin si Daniel Pearl. Oo, bilib talaga ako sa kanya kasi kahit nawawalang baka pwedeng mong itanong kay Manong Google. Gusto ko lang sanang malaman ang kayang brief biography at nagulat ako na meron palang thread ng mismong beheading ng isa pang biktima at meron pang iba. Hindi ko natagalan ang napanood ko. Para kang nanood ng Hostel ni Tarantino. Parang manok lang kung katayin ang tao. Hanggang ngayon, bumabalik balik sa isipan ko ang nakita kung iyon at di ko na sinubukan uling balikan nag thread na iyon. Kung gusto mong subukan, umpisahan mong hanapin si Daniel Pearl.

And last night, pinanood namin ang Kite Runner. A story about friendship na ibang level. Nakakaantig din ang istorya lalo pa't may mga batang involved at ang paghahanap sa nawawalang mahal sa buhay sa gitna ng karahasan at giyera. Pinatutunayan lamang na sa giyera walang panalo, parehong talo. Inaamin ko, ayoko sa mga kapatid nating Arab dahil na rin ito siguro sa naging karanasan ng pamilya namin at dahil siguro sa kakaibang kultura nila at ibang paniniwala kung kaya medyo nanunuri ako sa kanila. Ayoko ko din silang lahatin dahil sa totoo lang meron ding akong kaibigang Iraqi ang although Arab sila pero we share the same views and opinions as to these wars are concerned at totoo rin kasi ang pakikipagkaibigan ng kanilang pamilya.

Hindi ko ito sinasabi para lamang may maisulat ako pero dahil sa mga napagtanto kong ito, try mo ring panoorin.

*thanks google for the images

At dahil sa kagustuhan kong maisaayos at maibalik sa normal ang ayos ng blog kong ito, isinalba ko ang mga komento ng ilan sa mga pinagpipitagang blogista sa lathalang ito.

The Gasoline Dude said...
May mga narinig akong bad reviews about the film adaptation of The Kite Runner. Kung hindi ka naman masyadong busy, try mo din basahin 'yung libro.Nakapanood na ko ng video ng pinupugutan ng ulo. Hanggang ngayon naiisip ko pa din siya. Ahuhuhu.
January 14, 2009 9:49 AM

ponCHONG said...
di talaga maiwasan ikumpara ang film adaptation sa libro nito pero as far as the film is concerned, panalo sya sa akin.hahanapin ko sa kermesse ang libro ni hosseine na yan.talagang nakakapanlambot ang eksenang pugutan.wow! una ka talaga!
January 14, 2009 10:06 AM

Fjordan Allego said...
hindi ko na rin yata kakayanin na manood ng mga karumaldumal na pagpatay lalo na yang sinasabi mong parang manok lang kung patayin. baka hindi na ako makatulog sa gabi tsk tsl.. at yung giyera sa Gaza, sana nga'y matapos na rin yun.. ang iniisip ko talaga ay yung mga taong walang kinalaman na nadadamay..

http://fjordz-hiraya.blogspot.com
January 14, 2009 10:35 AM

Abou said...
gusto ko ako lagi ang huli mag comment. pero dahil tinamad na ako maghintay kaya eto na lang.gusto ko mang panoorin ang mga ibinibida mong pelikula e wala akong makita dito sa bentahan ng piniratang dbd. paki burn na lang. wala, burn mo lang haha.patawarin mo na ang mga arabo. wag magalit sa buong lahi nila. ang kasalanan ng isa e hindi kasalanan ng lahat. o ayan ha seryus yan hahacge bye na at baka maging isang entry pa ang post na ito
January 14, 2009 1:52 PM

lucas said...
it's cool that you're finally back :)nagdaan ako sa video city at nakita ko nga tong almighty heart. hindi ko xa nirent. at dahil sayo hihiramin ko yun pagbalik ko..hehe!i agree. hindi rin ako naniniwala sa new year's resolution. pwede kang magbago anytime. just have the heart to mean it.
January 14, 2009 3:49 PM

madjik said...
kahit naka witness nako ng pugutan dito sa saudi that's one thing na ayoko na maulit sa buhay ko.. tama ka mabigat sa dibdib..haven't read the book or seen the film bout kite runner but i was able to read one of khaled hosseini's novels and i would say he's one novelist i would like to read more of..
January 15, 2009 12:22 AM

ponCHONG said...
fjordz .. at di ka rin makakain. wow! sana mag volunteer ka sa IRC.abou .. o sige padalhan kita binurn na dvd as in puro abu talaga. salamat ta kahaba ang litanya iya. hahaha
January 15, 2009 8:30 AM

ponCHONG said...
lucas.. talagang super cool. naku try mong panoorin pero wag mo nang hanapin si daniel pearl.madjik .. buti di ka binangungot? ngayon ko narealize na di ko kayang panooring ang ganyan sa totoong buhay.
January 15, 2009 8:33 AM

palagpat said...
ok lang ang the kiterunner. daw nakita ko na ang story on some film. you want something good? watch children of heaven from iran. happy new year.
January 15, 2009 9:04 PM

Nebz said...
Naku, nightmare aabutin ko pag pinanood ko ang Mighty Heart. Kahit nga ung The Kite Flyer, gusto ko nang bitawan sa unang 50 pages p lang ng libro dahil parang wala akong makitang redeeming value (nasa ending pala). natapos ko ring basahin pero hindi ako na-excite panoorin.Pero dahil rekomendado mo ung 2 films, ipapahanap ko sa kaibigan kong pirata d2 sa saudi. magdadasal n lang ako bago ma2log para d ako bangungutin.
January 17, 2009 9:16 AM

ced said...
gusto rin panurin yan. sinuggest din yang A Mighty Heart at Kite Runner. makabili na ng popcorn! hhihi
January 19, 2009 12:44 PM

Merry Birthday!

2008-12-28T18:18:00.011+01:00

Merry ba ang christmas nyo?

Sana sa mga sandaling nagbabasa ka ng madamdaming entry kong ito ay kumpleto pa rin ang daliri mo sa kamay at paa, sana wala ka ng impatso at nasa ayos na ang tyan mo, sana nakabawi ka na ng tulog at sana malinaw pa rin ang mga mata mo.

Lumipas na rin sa wakas ang araw na pikahihintay ng anak ko at salamat na rin at maghahibernate na si Santa. Matapos naming papaniwalain na santa claus is coming to town ayon at pansamantalang umamo.

At dahil tapos na ang pasko, naexcite naman ako kasi feeling ko may madramang mangyari pagtanda ko ng isang taon uli. Pero wala pala. So kailangan kong magpapansin at magpasaway. Di na kailangan ang mga picture greetings. Sapat na ang mga madamdaming forwarded text messages na nanggigising sa akin. Sa mga nakaalala at bumati, pasensya na lang at hindi kung hindi ko kaya mailibre pero sobra nyo akong pinaligaya. Gusto ko kasi na kapag nagpabertdey ako ay yaong tipong parang pyesta para lahat masaya ngunit datapwat, wala pa akong panggastos kaya isang sincere na pasasalamat na lang tanging masasabi ko.

Dahil may bertdey, dapat may regalo. Oo kahit walang pakain basta may regalo. Krisis di ba kaya kailangan isa lang ang pipiliin -- regalo o handa. At talagang espesyal at bongga ang naging regalo ko ngayon.

for art ....

and obsession!

my new toy!

Yahoooo!

a day in CHOCOLATE FACTORY

2008-12-17T21:57:00.010+01:00

Sigurado akong walang hindi gusto ito kahit sinasabi pa nyang bawal sa kanya ang matamis. Sino ba ang makakatanggi sa lakas ng pang-akit nito. Nakaka-arouse ng taste buds at di mo na mamalayan, napatikim ka na tapos isa pa at isa pa at isa pa nga hanggang naubos na ang isang supot at kulang pa.

Sa mga espesyal na panahon malimit na bitbit ito. Pasalubong kadalasan maliban siguro kapag Araw ng mga Patay. At kung sa mga nang-iirog, props din ito para mapasagot ang nililigawan o kung minsan, pampalubag loob kapag halatang guilty. Parehong di ko pa nasubukan ang alinman sa dalawa. At dahil papalapit na ang Pasko, mabentang panregalo ito.

Kapag tsokolate ang pag-uusapan, una sa listahan ang Switzerland. Pinakakilala ito sa mga sikat na brand ng mga chocolates -- Cailler, Frey, Lindt, Toblerone. Iilan lamang ito sa mga nakikita natin sa mga px goods section sa mga department store sa atin pero dito sa Geneva, meron pang nga chocolaterie na neg-iexist na talagang ibang klase ang mga tsokolate. Kung gusto mong may wine, chilli or orange flavored, black or pure, magsasawa ka. Chocolat a la maison. Gawa ng mga expert na chocolate makers. At dahil magpapasko, ito at bumabaha mga chocolat a la maison.

At ang pinakapaborito ko sa lahat, ang Rafaello -- white chocolate na may almond nut sa loob rolled over coconut. Teka, hindi ito Italian chocolate to a.

O ayan, naglalaway ka na ano?

sa PASKONG darating

2008-12-04T01:09:00.012+01:00

Sa wakas!

Isang buwan na rin ang matuling lumipas ng huli akong magparamdam dito sa kakaibang mundo ng blogosperyo. Akala ko, hindi na ako babalik. Mamamatay na din yata ito at maglalakbay ang kaluluwa kasama ng lolo at pinsan ko. Para kasing na-trauma ako kapag gumawa ang entry. Baka kung anong pangitain na naman ang magkatotoo at magaganap. Oo, tinatablan din ako ng takot. At dahil don parang ayoko ko nang magsulat. Echus!

Disyembre na naman. (ampangit ng segue!)

Masaya daw ang buwan na ito. Bakit? Dahil daw sa pagdating ng Pasko.

Paparating na ang Pasko. Hanging amihan na ang nararamdaman. May kakaibang lamig na sa umaga na minsang nagdudulot ng ubo't sipon. Pero dito sa Geneva, di lang basta lamig ang nararamdaman namin -- ang ginaw. Magpapasko na nga. At ibig sabihin nito, marami na naman ang grasya at hindi mahirap ang dumilihensya ng pera. Panahon na natatakot akong lumabas. Ito ang panahon na namumulubi ako. Kaya ang lahat ay naghahanda para rito. Ako lang yata ang hindi. Halatang hindi excited. Ano ba ang dapat ihanda para sa pasko?

Since hindi naman masyadong kasing bongga ang pasko dito kesa sa Pilipinas kung kaya hindi mo rin ito mararamdaman. Pero syempre pusong Pinoy tayo kaya paskong Pinoy na rin ang namamayani. Natapos na din naming gawin ang christmas tree dito sa bahay. Naexcite ang anak ko nong umpisahan namin ito last week. At dahil may global economic crisis, payat din ang christmas tree namin ngayon. Lagi naman itong payat kahit walang krisis. Nasobrahan lang ngayon. Ganyan talaga dapat nakikisabay tayo sa uso.

Kaliwa't kanan na naman ang mga Christmas Party. Nag-aalala tuloy ako sa kalusugan ko. Oo kahit papano, concerned pa rin ako sa kalusugan kahit papano. At kakabit ng pyestang handaan ang unti unting pagkakabutas ng bulsa. Dito ako natatakot. Kahit anong kuripot ko talagang mapipilitan akong gumastos at iba ako pag gumastos lalo na kung napapasubo. Nawawala ang takot ko sa asawa. Kung bakit nauuso pa sa atin ang namamasko at kailangang magbigay ka din ng pamasko. Buti sana kung iisa lang e, sandamakmak ang kalilangan mong bigyan. Buti na lang malayo ako sa mga inaanak. Pasensya na mga inaanak. Wala naman akong purong intensyon na pagtaguan kayo. Nagkataon lang.

Isa sa mga namimiss ko pag ganitong papalapit na ang kapaskuhan ang pangangaroling. Oo, minsan din akong parang yagit na may bitbit na tinuhog na pinantay na tansan tsaka lata habang kumakanta ng jingle bells sa harap ng tindahan ng aming kapitbhay kasama ng ilan sa mga kaibigan para mabigyan ng dalawang piso para pambili namin ng coke at tinapay. At syempre merong mga nanggagaya kung kaya nagkakaroon ng kompetensya. At dahil kapayapaan ang mensahe ng pasko, syempre hindi madugo ang diskarte na ginagawa namin para masolo namin ang kita (sindikato talaga). Sinasabuyan lang naman namin sila ng buhangin habang kumakanta. Syempre 'di namin aaminin 'yon pag nagkahulihan.

Exciting din ang paputok. Ito ang pinakahilig ko -- ang magpaputok. Oo, masaya yon. Pinaghahandaan din namin ito tuwing magpapasko. Mula sa simpleng asugi ng posporo hanggang superlolo. Hindi kumpleto ang pasko kapag walang putukan. Pero iba na ngayon. Kahit anong bawal nila sa paputok marami pa rin ang gumagawa. Masarap ang bawal ano ka! Kunsabagay, tama naman yon kaya kahit di na malakas ang putok ng paputok ko ngayon napapaungol naman ako sa sarap.

Ikaw nagpapaputok ka din?

REMEMBERED

2008-11-12T19:38:00.011+01:00

And I will surely miss them.

Pero di pa ako patay. Marahil kung nabasa mo ang entry ko sa ibaba, siguro magtatanong ka rin kung mamatay na ba ako. Hindi ko din alam kung bakit nagkaroon ako ng interes sa title ng artikulo na iyan sa isang journal ng amo ko. Pero palagay ko, dito nagsimula kung papano ako laruin ng mga pangitain na nagdulot sa akin at sa buong pamilya ko ng isang dagok sa buhay na ngayon lang nanamin pinagdadaanan.

Ilang linggo makalipas ko gawin ang nakaraang entry, lagi kong naaalala ang paparating na birthday ng lolo ko. Akala ko nga nataon talaga sa Araw ng mga Patay ang kaarawan nya pero sa Bagong Taon pa pala. Ang alam ko kasi malakas pa sya sa kabila ng katandaan at sakit na nararamdaman. Isa s'ya sa paboritong lolo ko at feeling ko din isa rin ako sa paboritong apo nya. Maliban kasi sa magkamukha kami pareho kaming mahilig sa sombrero. Hindi nawawalan ang lolo ko ng sombrero sa ulo. Isang karpintero na may maraming anak. Ganyan sya kasipag. Tagapagtanggol namin sya lagi kapag nagagalit sa amin ang nanay. Typical na lolo kaya gustong gusto ko na nasa bahay namin sya noong bata pa ako at hindi pa sya super old. Lahat siguro ng giyera na naitala sa kasaysayan ng Pilipinas ay nasaksihan niya. Hindi man masyadong bihasa pero may alam ang lolo ko sa salitang Espanyol pero mas magaling magsalita ang namayapa ko ring lola na asawa nya. Nanilbihan daw kasi sila dati sa isang Espanyol noong mga panahong iyon. Kaya talagang indio din ang lahi namin. Ang sabi din sa amin ng nanay ko, medyo may tampo daw sya dati sa lolo ko dahil sa ibang pananaw sa buhay. Mas minabuting ibenta ang lupain para ipanggastos sa pagpapakasal ng kanyang anak kesa sa pagpapaaral ng nanay ko kung kaya imbis na lumago, naghirap tuloy sila. Pero sa kabila ng kahirapan, masayahing tao ang lolo ko. Hindi nauubusan ng kwento tungkol sa kung anu-anong maligno at kakatakutang karanasan na ikinukwento sa amin bago matulog 'yon pala panakot para hindi na kami lumabas ng bahay pag gabi. Sa kanila ako tumira noong unang taon ko sa hayskul at sya ang katabi ko sa higaan. Boring nga kasi walang TV at gasera lang ang ilawan dati kaya imbis na lumagi, napapauwi tuloy ako sa amin na sya namang ikinagagalit ng nanay ko. Wala daw kasing pamasahe. Ilan lamang ito sa naaalala ko sa kanya noong kalakasan pa niya pero noong mamatay ang lola (asawa nya) medyo humina na rin sya. Dalawang bgay na ang hindi nawala sa kanya -- sombrero at tungkod. Nagkaroon na rin ng karamdamdaman na syang lalong nagpapahina sa kanya.

At nitong nakaraang araw nga, napuna ng asawa ko ang ilang bagong nangyayari sa akin. HIndi naman talaga ako aware pero masyado daw ako tulugero na hindi naman nangyayari. Kadalasan kasi ala-una o alas-dos ng madaling araw ako natutulog pero nagtataka sya na alas-dyes pa lang humihilik na ako. Sabado, nagtext sa akin ang pinsan ko na hindi na daw kumakain ang lolo. Linggo ng gabi, pinag-usapan namin ng asawa ko ang lolo ko. Lunes ng umaga, handa na akong pumasok ng magtext ang amo ko na huwag na muna akong pumasok kasi wala naman daw gagawin. Bandang alas-otso, kachat ko si Abou at pinag-uusapan namin ang entry ko at kamatayan. Bandang 9:30 ng umaga, pagkatapos ng chat namin, chi-neck ko ang roaming ko. Tatlong mensahe, isa sa kapatid ko at dalawa sa pinsan ko. Isa lang ang sinasabi -- wala na si LOLO. Ayaw kong umiyak pero kusang lumuluha ang mata ko. Nanunuyo ang lalamunan ko kaya hinayaan ko na muna ang sarili ko sa sitwasyong iyon. Andami na kasing mga pumapasok na alalahanin lalo na ang sitwasyong milya milya ang layo ko sa kanila. Gustuhin ko mang umuwi ay hindi basta basta. Pero singurado naman nila sa akin na hindi naman malungkot na pumanaw na ang lolo namin. Masaya itong namayapa pagkatapos ng 101 na taon. Ganyan katagal ang itinagal ng kanyang buhay at tanggap naman kaagad iyon ng pamilya namin.

Miyerkules, dalawang araw pagkatapos namatay ang lolo ko, isang malungkot na balita na naman ang natanggap ko. Pumanaw na rin ang pinsan kong nasa kabilang bahay lang ng lolo ko. Muli na namang natulala. Ano ba? Para kaming nabiktima ni Frank. Parang sobra na. Ganito ba talaga kalaki ang pagmamahal sa amin ni Lord na sabay sabay n'yang kinuha ang dalawang mahal namin sa buhay? Sana isa isa lang. Pero pagkalipas ng mga malungkot na emosyon, muling naming nabawi ang tunay na kahulugan ng kanilang sabay na pag-alis. Kanya kanyang pakahulugan pero lahat positibo. At sa tingin mas mabuti na ang ganito. Sabay sabay din itong lilipas.

Hindi ko pa rin maiwasang malungkot lalo na kapag naalala ko itong pangyayari kapag nag-iisa. Mahirap para sa isang katulad ko na malayo sa kanila. Pilit ko mang isinasaisip ang mga dapat gawin kung sakali mang may ganitong pangyayaring darating, iba pa rin kapag naandon ka na sa sitwasyong pinaghahandaan mo. Pagsubok daw ito at lahat naman ay makakaranas ng ganito at ngayon siguro ang pagkakataon namin. Ito rin ang muling nagbuklod sa bawat isa sa amin at muling nagbigay ng pagkakataon para magsama sama ang buong pamilya.

Sa kabila ng pangyayaring ito, mas lalo kong natutunan ang tunay na pakahulugan ng buhay. Mahirap pero kung tatanggapin mo natin hawak ang kung anumang mangyayari at iisipin nating masaya na sila then, bakit pa tayo malulungkot. Kaya tamang pakahalagahan natin ang kasalukuyan. Isabuhay ito na para bang ito na ang huling araw natin sa mundo. Tapusin na ang mga dapat gawin at mas importante lagi na at peace ka sa sarili at sa kapwa.

"Death is not the greatest loss in life. The greatest loss is what dies inside us while we live. " -- Norman Cousins

Paalam Lo. Paalam, Insan.

what will I miss when I DIE?

2008-10-29T08:27:00.019+01:00

As usual, nagtatanong na naman.

Bigla akong napa-pause sa aking ginagawa ng makita ko ang pamagat ng artikulong ito sa journal na nakakalat sa bookshelves ng amo ko. Emotera din pala ang babaeng ito. Pero sa pagkakasuri ko medyo may kalumaan na din ang article nya na yon at dahil hindi ako likas na tsismoso, mabilisan ko itong binasa. Talagang mabilis lang na hindi ko masyadong naintindihan. My point is, natinag lang ako don sa title.

Hindi dahil malapit na ang Araw ng mg Patay kaya ang senti-senti ko. Hindi nga ito idinidiwang dito kaya ikaw na ang bahala kung saang sulok ka ng bahay magsisiga ng kandila para sa mga dedong mahal sa buhay.

Nagsisimula ang araw ko sa isang tasang kape pagkatapos maligo. Mas masarap kapag espresso pero parang hindi bagay kapag sobrang aga kaya instant na lang kung minsan. Early riser ako kasi nga daw early bird catches the worm. At kahit nagyeyelo sa labas ay kailangang maghanap ng worm. Mag-aantay ng bus, makipagpalitan minsan ng hello sa kapwa Pinoy at kapag hindi masarap ang timpla ng kapeng nainum, pasensya na kung deadma sila kung minsan. Masayahin akong tao. Minsan topakin pero madalas matino mag-isip. (hmmm?) Bobo sa numero pero marunong magbilang. Hindi mahilig mag-excercise pero nakagawian na ang makipaghabulan sa schedule ng bus. Ilan lamang yan sa mga paradox ng buhay ko. 'Yong iba sa akin na yon. Pero kung sanggang dikit tayo, pakiusap, walang laglagan.

Dalawang taon na ang anak ko. Nakikitaan na at nagpapakita ng maraming bagay na maaring ikainis at ikatuwa. Kumbaga sa aso, madaling matuto ng mga bagong tricks and you will certainly love him kapag nagpakitang gilas. Syempre mas magaling sa aso ang anak ko. Hindi pwedeng buo ang umaga ko bago umalis para maghanap ng worm sa maghapon kung hindi ko marinig ang mga linyang:

"Ba-bye Papa. See you later Papa."

Sabay big hug na may kasamang halik. Oaw! Kung hindi ka ba naman gaganahan magtrabaho nyan at maexcite na maging hapon na para sunduin sa créche nya at para ipagluto ng kanyang dinner. At ang bonding time, sasamahan syang manood ng DVD. After this season, we will train him to use the potty. This is the joy of FATHERHOOD.

Minsan ko na ring nai-post ang love story ko dito. Hindi iyon super fantasy na with matching fairy tales o kung anumang pa mang kaeklatan pero I always wanted to remember those things and how I finally win my, now, wife. I have all these standards before na kapag manligaw ako kailangan 'yong mga tipong KC Concepcion and may I say wala sa kalingkingan nya si KC. 'Yon nga lang hindi lang sya kasing "exposed" (in qoutation mark) ni KC. Walang hilig sa kusina pero one thing na sobrang gusto ko sa kanya ay 'yong interest n'ya at karunungan sa paghandle ng bata. Kumbaga, alam n'ya ang mga do's and dont's pagdating sa childcare na kadalasan nawawala sa sistema ng typical na Pinoy. Isama mo pa don syempre ang sarap kapag may lambingan. Usapang matino ito. Kaya naman iba pa rin talaga na may nanay sa bahay. At syempre, yong ibang saya na nararamdaman kasi alam kong sa lahat ng bagay na pagdadaanan sa buhay, hindi ako nag-iisa. This is the joy of being a HUSBAND.

Noong nakaraang dalawang linggo, nagdiwang ng 65th birthday ang tatay. Malas ko nga lang at dahil kais sobrang abala ko sa trabaho nakaligtaan kong tawagan at batiin . Kung kaya sabi nga, huli man daw a magaling ay naihahabol din, kinausap ko sya last weekend at nagkataon din ako sa akas na batiin sya. Sabi ko nga sa nakaraang entries ko dito, masyado marami akong pinagdaanan sa tatay ko na kung babalikan ko pa at isa-isahin kulang ang salitang salamat para sa lahat ng kabutihang ginawa nya sa amin. May mga pagkakataong nagtampo pero sa tuwing naisip ko din ang mga sakripisyo nya para sa aming pamilya nya, yon ang huling dapat kong gawin sa kanya. At sa huling pag-uusap namin, ibang level ang naging usapan. Palitan ng kuro-kuro, pala-palagay at opinyon tungkol sa kasalukuyang pangyayari -- global economic crisis. Oha! Gulat ang kapatid ko ng ibalita ko ito. Baka sa susunod kong tawag, si Jocjoc Bolante naman ang pag-usapan namin. Iba talaga ang may pinagmanahan. Ito lang din ang ipinapasalamat ko, na in a way, at least, I am giving them comfort na hindi nila naranasan noon and I have the chance of doing it habang buhay pa sila. This is the joy of being a SON.

Maliban sa pamilya, malaki ring ang utang na loob ko sa mga taong hindi ko naman kaano-ano pero itinuring nila akong bahagi na rin ng kanilang sarili. Lahat naman tayo, alam ko, lumaki na may itinuturing na bespren o besprens pa nga. Yong kahati mo sa baon, kasabwat sa paninenok ng tsitsirya sa tindahan, kopyahan ng asignment, taga-gawa ng thesis, tagapagpaalam sa magulang kapag sa tingin ay ayaw payagang pumunta sa sayawan kapag si crush ang kasama, tagabitbit ng bag, katagayan sa inuman at kung minsan, pwede mong hiraman ng brip. Sila rin ang mga taong minsang tagabatok sa kin kapag medyo kailangan kong magising at laging naandyan lang kapag feeling ko lahat iniwan ako. Andrama pero ngayon ko din napagtanto kong gaano sila kahalaga sa akin at ganon din pala ako sa kanila. At alam, dahil sa kanila, maswerte din ako. This is the joy of being a FRIEND.

Halata ko na. Hindi talaga ako emotero. Wala sa balat ko yon. Pero since, natinag ako sa tanong na ito, I almost feel like I'm a dying person. Well, di rin ako sigurado kung ganito rin ba ang pag-iisip ng isang malapit ng mamatay. Lahat naman taya doon ang tungo -- sa kamatayan. At ang mahalagang bagay siguro na maaring ituro at matutunan natin sa buhay ay kung paano natin pahalagahan ang kasalukuyan. Sabi nga ng isang madaldal ng talk show host:

"...sometimes, we can only appreciate the value of someone or something when they're gone."

At sa tanong na what will I miss when I die, it will certainly be the things that I miss.

back to the TOP!

unTITLED

2008-10-20T00:18:00.007+02:00

Inaamin ko medyo hindi maganda ang pinagdaanan ko ngayong mga nakaraang araw. Almost three weeks akong tuloy tuloy na nagtatrabaho as in walang weekends kung kaya in fairness sa sandamukal kung mga fans ay pormal akong nagpaalam para lumiban pansamantala at hindi totoo ang tsismis na nadawit ako sa kaso ni Cristy Fermin na napatawan ng supensyon ng ABS-CBN. (ang corny!) Salamat sa mga umunawa.

Talong linggo na halos masakit ang buong katawan ko at kung ilang araw na ring nakaupo sa inodoro habang nagbabasa ng dyaryo ang batang inakala ng ilan na anak ko. Pasensya na po pero katulad nga ng sabi ni MJ as in Manong Jacko: "...but that kid is not my son. (mais ce gamin n'est pas mon fils.)" Oha! Pranse kung pranse! Tila ba ubos na at talagang said na ang lahat ng lakas ko sa katawan. Pero parang hindi ko na ito nararamdaman. Mistulang limang galong epidural (di ko pa naranasan to) ang naiturok sa katawan ko para maging manhid ito sa kahit na anong pakiramdam. Teka, bakit ba ang emo-emo nito? Tapos na ang pakontes nila karmi at komski tungkol dito at ayan o, may badge ako. Third placer ang loko. Salamat Karmi at Komski kung sino man kayo.

Balik sa kaemohan, ang hirap ng buhay naming mga OFW. At aber, sino ba naman ang maniniwala sa amin. Tatlo ang pinag-aaral sa kolehiyo, may pinagawang bahay na dollar-funded na sana meron ako, may regular na allowance na tinatanggap ang mga kamag-anak. Asus! Kulang na lang e pinipitas ang piso sa puno. Pero sa totoo lang ang kakapal na ng kalyo sa kamay ng mga kumakayod na kababayan natin sa ibang bansa para sa naiwang pamilya sa Pilipinas. Lamig, init, banta sa kaligtasan, pagod at kung minsan pa nga gutom ang nararanasan ng mga OFW na kababayan natin ayon na rin sa kwento ng ilan. Lahat nagsasakripisyo, lahat nagtitipid mabigyan lang ng magandang buhay ang mga naiwang mahal sa buhay. Ang tanong: nasusulit naman ba kaya ito?

Nitong mga nakaraang linggo, nagulantang ang buong mundo sa matinding hagupit sa tumama sa pandaigdigang kalakalan. Keber naman ng ibang hindi nakakaintindi! Bagsak ang pandaigdigang ekonomiya. May mga bangkong napilitang magsara dahil sa pagkalugi. Marami ang nawalan ng trabaho at meron pang nangangambang mawalan. Noong nakaraang Biyernes, nagulat ako sa reaksyon ng isa kong employer. Hindi normal sa sistema nya ito pero ang aga nyang pumasok sa trabaho. May mga kliyente daw na hahabulin. Bilis siguro tumakbo. Masama daw kasi ang lagay ng stocks exchange. Ha? Ano may kanser? (corny alert uli) Pero pera na ang pinag-uusapan dito. Napag-iisip tuloy ako, pag nagkataon, matatanggap ko pa ba ang just compensation ko. Naku! Wala pa namang Imbestigador na sumbungan ng bayan daw dito. (corny uli). Naisip rin namin ang ipon namin sa Pilipinas. Sana huwag namang mangyari na bigla na lang maglaho ang pinaghirapan namin. Pero parang panatag naman kasi sila sa Pilipinas kaya kampante naman kami.

Pinatutunayan lang ng mga pangyayaring ito na sadyang mahirap na talaga ang buhay lalo na ang kumita ng pera. Hindi lang ito basta basta napupulot sa daan. Kailangan mong pagtrabahuhan. Kailangan paghirapan at kung minsan, may ilan ngang nagpapaka-alila na sa trabaho para lang kumita. At sa araw-araw na ginawa ng Diyos, umaasang may ginhawang naghihintay balang-araw.

Sa katulad kong OFW, malaking sakripisyo ang iwan ang magandang trabaho at pamilya sa Pilipinas kapalit ng mas malaking kikitain sa abroad. Walang naging madali sa alinman sa mga naging karanasan ko dito pero kung babalikan ko ang lahat mas pipiliin ko pa rin ang naging buhay ko ngayon lalo pa't mas lalo itong naging makabuluhan sa akin. Wala akong hindi kayang tiisin para sa mga hangarin sa buhay. Pagod man ang katawan ko, masigla naman ang puso ko dahil sa dalawang taong laging may pasalubong na ngiti sa aking pag-uwi.

offLINE

2008-10-12T22:30:00.005+02:00

The GARDENER is still occupied. Thanks for dropping by.

I'll be back soon..

FALL-en

2008-09-30T23:10:00.008+02:00

Makulimlim ang paligid. Nagsisimula ng magtuyuan ang dating luntiang paligid. Naglalagan na ang mga tuyong dahon na animo'y ulan sa umaga. Ang lungkot. Para bang balat ng yumao kong lola na hindi na na kayang paputiin ng kahit na anong whitening soap. Kulubot at para ka bang nasa kabihasnang madalang marating ng tao. Pakiramdam ko parang sepia ang kulay ng kapaligiran. Hinahayaan lang kasi nila ang mga tuyong dahon na nagkalat kahit nasa pintuan na ito. Kung nandito lang siguro ang nanay ko, araw-araw kaming may tagawalis at tagasiga ng mga dahong ito.

Taglamig na pala. Parang hindi ko ramdam. Kasi naman nakahubad pa rin ako kung matulog. Oo. Gusto ko kasi yong pakiramdam nang magkadikit ang balat ko at kumot. At saka, para shortcut na kung sakaling may mga seremonyas. Pero nitong mga nakaraang araw, hindi na pinagpapawisan ang likod ng tuhod ko. Ano nga ang tawag don? Alak-alakan? At nagbabalat na rin ang dulo ng mga daliri ko sa paa. At saka, nangangati na ang anit ko dahil sa balakubak. Ito ang mga nararamdaman ko pagka taglamig na. Ah, sa wakas, puputi na uli ako.

Maginaw. Dati ko itong pinananabikan dahil walang ganito sa Pinas ang drama ko ng unang apak ko dito sa Geneva. Palibhasa kasi puro na lang maiinit don kaya parang huwaw ang dating sa akin ng autumn. At nagagaya ko pa si Hua Ze Lie at Dao Ming Su, 'yong nagsusuot ng scarf at bonnet hanggang tumagaktak ang pawis kahit na anong lamig. Maliban kasi sa makapal na suot, nakakadagdag init din sa katawan ang mga props na katulad ng scarf at bonnet. At dahil, halos anim na buwan ang taglamig, anim na buwan ka ding balot. Tingnan natin kung di ka nga talaga puputi. Peke ang Likas Papaya na yan. At syempre, aantayin na ang pag-isnow. Dahil pinoy ako, pinoy tayo at walang kahilig-hilig sa piktyuran, talagang pakyut ako noong unang experience ko sa snow. Oha, adik! Teka, asan na ba yon?

Maulan. Malimit na naman umulan ngayon dito. Kapag ganito sa Pinas dati, ang hirap gumising dahil ang sarap pang magtalukbong ng kumot dahil lang sa kaunting ginaw na dulot ng ulan, mas lalo dito ngayon. Nakakatamad bumangon. Dagdag pa ang madilim na paligid kahit alas syete na ng umag na mas lalo pang madilim kapag winter na talaga. Ang ikinababahala ko pa kapag ganitong panahon ay baka magising mula sa pagkakahibernate ang bestfriend ko na ipinamana ng tatay ko. (back read ka lang sa previous post kung interesado kang malaman) Ang kinaigihan lang nito ay kahit anong ulan, hindi bumabaha. Kung nagkataon, aba e, parang nasa Kalentong lang din ako.

Mahangin. Ito ang nakakadagdag sa ginaw. Perwisyo sa akin ang paglabas na malakas ang ihip ng hangin lalo na kung nakacontact lens ako. (akala mo naman meron) Napapatingin kasi sa akin ang mga nakakasalubong ko kasi akala nila umiiyak ako. Sensitibo lang kaya ang mata ko sa hangin. Pero walang patama ang hangin dito sa lakas ng hangin ng kapitbahay ko dati. Di lang ako napapaluha, nagtatagis lang ang bagang ko sa inis at kung may madyik lang ako, gagawin ko syang platito para kahit papano ay may pakinabang. Basta!

Pero may choice ba ako? E sa ganito talaga ang klima dito sa Suisse. Wala akong magagawa kaya dito ko na lang isusulat ang hindi napapawi ng mga buntunghininga ko.

And this made me realize one thing. I missed HOME.

inSURED

2008-09-23T21:24:00.006+02:00

Kasabay ng balitang namatay DAW si Oprah, ang patuloy na election campaign sa US, ang bagyo sa Pilipinas, ang bombing sa Pakistan, ang melamine scare sa dairy products made in China, ang katatapos na Emmy Awards, at ang patuloy na usapin sa LHC sa Geneva, ang pag-alala ko sa sinapit ng Lehmann Brothers na kompanya sa US.

Wala naman akong pakialam don kasi wala naman akong investment don at malay ko ba sa mga investment na yan at kung tutuusin ngayon ko nga lang narinig ang Lehmann Brothers na ganon pala kalaking kompanya ito.

Matapos magfile ng bankruptcy, sanga-sanga ring problema ang idinulot nito na nagbigay ng sari-sari haka haka at mga ispekulasyon sa mga maaring epekto nito sa financial sector. Kakabit ng Lehmann Brothers na pangalan ang AIG na syang may hawak ng Philam Life Insurance sa Pilipinas. At dito ako napangiti. Kahit sabihin man nila na secured ang policy investment ng Philamlife sa kabila ng sinapit ng mother company nito, hindi pa rin maiaalis ang pangambang maari rin itong malugi. Kung nagkataon sana, isa ako sa maaring nag-aalala ngayon sa perang ininvest ko sa insurance policy.

Dati kasi akong may hinuhulugang insurance premium sa Pilipinas. Life Insurance at medyo may kamahalan din ang premium kung tutuusin kasi over 20 years old na kasi ako ng kumuha. Nakadalawang quarter na din ako ng hulog plus yong downpayment pero nong mahuli ako ng bayad sa third quarter ay biglang ninotify ako ng Philam na pinutol daw nila ang policy na hinuhulugan ko pero pwede ko daw itong i-reinstate. Ibig sabihin, tataas ang premium ko non. Kalokohan nila. Mali nga din ang naging desisyon ko kasi kailangan ko din talagang maniguro para sa kung ano man ang kinabukasan pero sa Pilipinas na hindi naman bahagi ng buhay ng tao ang insurance na tinatawag, unlike sa ibang bansa na niri-required mismo ng gobyerno, di talaga maaalis ang pagkakaroon ng agam-agam at pangamba. Katulad sa nangyari sa CAP at ano nga yong isa, na hindi na nabawi ng ibang holder ang pera nila. Tsk..tsk..tsk!

Nakakalito tuloy ngayon kung sa papanong paraan ka pwedeng mag-ipon na hindi ka mag-alala na posibleng maglaho ang pinaghirapan mo ng ganon ganon lang lalo na kapag para ito sa kasiguruhan ng kinabukasan. Ganunpaman, sabi nga nila, sugal daw ang buhay kaya kailangan mong tumaya at sa sugal may nanalo at may natatalo. Malas mo lang kung ikaw yon. Okey lang yon. Ang mahalaga may natutuhan ka sa buhay kesa nanatili kang duwag.

Unstable na daw ang pangkalahatang ekonomiya ng mundo lalo na ng America. Pero sabi nila may solusyon daw si Obama.

Ano sa tingin mo?

armagedDON

2008-09-19T22:58:00.005+02:00

Doomsday.

Laman ng balita nitong mga nakaraang araw sa Geneva. Usap-usapan sa mga radyo at artikulo sa mga peryodiko. Tinalong bigla ang American politics. Ewan kung nauunawaan ng madlang people ang usaping ito dahil parang deadma lang sila -- pakiramdam ko lang.

Actually, ganon din ako noong una. Sobrang technical kasi ng mga pinag-uusapan at nahihirapan na akong i-recall ang mga concepts ng Physics na natutunan ko noong high school. Maliban sa mga numerical facts (syempre computation na naman) medyo mahirap ma-absorb ang mga technical terms na kung hindi mo propesyon malamang matutulala ka.

I am talking about the LHC or the Large Hadron Collider. Ito na ang pinakamalaki at pinakamalakas na particle accelerator sa buong mundo. Ginawa ito para mabigyang kasagutan ang mga tila walang kasagutang tanong sa larangan ng particle physics. Sabi ko nga masyadong technical kung kaya sundan mo na lang ang LHC sa link na ito para mas lalo kang maliwanagan.

Ito ang logo ng ahensyang namamahala dito. Ang CERN -- European Organization for Nuclear Research originally Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire in French. Sa tuwing makita ko ito lagi kong naalala si Robert Langdon at ang antimatter sa Angels and Demons ni Dan Brown kung saan una kong nabasa ang ang word na ito. Minsanan lang mag-open ang CERN for public and this year, pinakita nila ang LHC pero di ako nakapunta kasi di pwedeng ipasok ang anak ko. Pero hindi iyan ang isyu. Planong isagawa ang unang collision sana noong September 10, 2008. Pero sa mga kung anong kadahilanan ay hindi ito naisagawa.

Ang kinatatakutan ng karamihan dito ay ang maaring idulot na epekto ng magarbong proyektong ito. Una na dito ang blackhole -- kung saan hihigupin ang mundo on the 10sec on the billionth power. Sa akin ok lang at least mamatay akong di virgin at mabuti sana kung ako lang. Iniisip ko ang mag-ina ko. Kung magkataon, isa kami sa maaring apektado. Ilang kilometro lamang ang layo ng tinitirhan namin sa Meyrin kung saan naroon ang CERN. Paano na lang kung pati Chatelaine biglang magdisappear? Sumunod ang concern ng cosmic rays, strangelets, vacuum bubbles at magnetic monopoles. Lahat ito maaring magcontribute sa tuluyang pagkasira ng mundo as in literal na masisira. Tunghayan ang ilan sa mga larawang ito courtesy of google.

Kung minsan, ang akala ng tao, his invention makes him GOD and he would think he could conquer GOD. Pero kadalasan din, ang katalinuhan ng tao ang nagdadala sa kanya sa isang kapahamakan.

Ikaw? Ano ang tingin mo sa pangkalahatang pangyayari sa mundo maging gawa man ito ng tao o kalikasan?

KWENTA-han tayo!

2008-09-09T23:40:00.006+02:00

Ito ay isang pag-amin.

Hindi ako bobo. Sigurado ako don. Paminsan-minsan siguro tamad pero hindi ako bobo. Sabi pa nga ng mga kaibigan at mga kamag-anakan ko, swerte daw ang mga magulang ko kasi matalino daw ako. (daw ako!) Alam kong malinaw na magkaiba ang kahulugan ng dalawang salitang ito na sadyang ginagawang pananggalang ng karamihan sa tuwing sila ay mahuhusgahang bobito. Syempre, wala naman talagang aamin na sya ay isang bobo at isa ako don. Parang utot din 'yan, walang aamin kung sino ang nagbuga.

Pero katulad ng pag-amin ko noon na minsan na din akong umutot sa gitna ng maraming crowd, aaminin ko uli ngayon ang isang bagay tungkol sa akin. Oo, ang engot-engot ko pagdating sa kwentahan -- sa numero in general. Di ko alam kung sakit ba itong namamana o talagang endowned na kaagad sa isang katulad ko since birth. Pero hindi ito kaso ng kabobohan. Sabihin na lang nating may pagka-lousy.

Sabi nila mathematics is an exact science at matapos matukoy ng mga kagalang-galang na mga loko-loko ang bahagi ng utak ng tao na nagiging sanhi ng pagkapurol sa matematika, naniniwala ako na talagang merong balanse ang mga bagay bagay sa mundo. Hindi pa naman siguro ako mapapabilang sa mga dyscalculics o yaong mga walang kakayahang magdeal sa numero as to how many or how much. Nakakalito lang kasi. Pero malaki ang pag-asa ko na magkakaroon pa din ng bisa ang patuloy kong pagkain ng mani (basta mani).

Sa loob ng ilang taong nag-aral ako, aminado ako na mahina talaga ako sa matematika. Kinakabahan ako noon kapag tatawagin ako ng titser namin para irecite ang multiplication table at sana lagi kong dasal na sana table of 2 or table of 5 ang ibigay sa akin dahil kung hindi siguradong magkakalat ako. Nahirapan din akong mag-add, subtract, multiply, divide ng fraction. Kung bakit kasi naimbento pa ang mga yan e hindi naman sa araw-araw na buhay nakakasalubong ko ang fraction. Nang tumuntong naman ako ng high school, sumasakit ang ulo ko sa algebra. Hindi ko na nga alam ang simpleng numero lang, dadagdagan pa ng letters. Kulang na lang sasauluhin ko ang placement ng lahat ng letters sa alphabet. Pero sa totoo lang feeling no sweat ako that time at sa akin pa nangongopya ang ibang kaklase ko. Bakit kamo? Lagi ko kasing dala-dala ang lumang kwaderno ng kapatid ko. Alam mo naman sa public high school, paulit-ulit lang ang itinuturo ng mga titser. Ang assignment ng last year, ganon din ang assignment this year. Isang taon lang kaya ang pagitan namin ng sister ko. Pagdating naman sa statistics, ambilis ko sa kwentahan kasi nasa bag ko lagi ang vintage na calculator na ninenok ko sa nanay ko. Kaya tuloy kahit ngayon, pag nagkausap kami ng mga kabarkadang kaklase ko tungkol sa numero at ang bilis kong sumagot ang sunod na tanong, "Ambilis mo a. May calculator ka sa tabi mo ano?."

Minsan din akong nakipag-away sa namayapa ng tindera sa amin dati. Ang alam ko kasi matalino at tama ako kaya nakipagtalo ako. Inutusan kasi ako ng tatay ko na bumili ng yosi. Ang nasa isip ko kaagad, magbubulsa ako ng sukli. Sampung piso ang ibinigay n'ya at 8.50 ang nabili ko tapos ang sukli sa akin 1.50. Habang naglalakad pauwi, "mali" sabi ko. Dapat 2.50. Sabay balik sa tindahan. Sakto-saktong ang banat ko. Syempre talo ako at di ko iyon tanggap kaya pagdating sa bahay kinuwenta ko uli at tinanggap ko na lang ang pagkapahiya. Maghahanap na lang ako ng patas kaya sa tuwing bibili ako don, nangungupit ako ng jolens o kaya teks.

Laging gulat ko din ng minsang bigyan ako ng ribbon ng titser ko. Di ko pa alam sa una pero ng sabihin nya sa akin na Best in Math daw ako, para kong hahabulin ang isa kong kaklase para makipagpalit ng Best in Religion sa kanya. Ano ba mam? Paano ako magiging best in math e, di mo nga ako tinatawag para sa recitation, dagdagan pa na nakakatulugan kita. Paano nangyari 'yon.

Malala na siguro ito kasi kahit nasa ganitong edad na ako ay inaatake pa din ako ng pagkalousy ko. Napansin na din ito ng asawa ko dahil ilang beses na ring nangyari -- noong minsang muntikan na akong magbigay ng palit sa isang trabahong akala ko ay sobra ang ibinayad sa akin, noong sinabi ko na 600 lang ang idideposito ko at buti na lang matalino ang machine magbilang at sinabing 800 pala ito at nitong nakaraang araw lang, sobra ng isandaan ang actual na ibinigay ko sa kanya kesa sa sinabi ko. At dahil dito meron syang simpleng hiling. "Sana 'wag mamana ng anak mo ang kahinaan mong ito."

Mahirap magkunyari. Kesa naman dayain ko ang sarili kaya naman pasensya na, masyadong apektado ang intraparietal sulcus ko. Kung anuman yon bahala ka ng magsaliksik. Kung kabobohan man ang tingin ng iba sa kahinaan kung ito, napapasalamat pa din ako dahil kung minsan, dito ko nasusukat ang katapatan ng isang tao at kung may balak ba syang manlamang ng kapwa.

Isa lang ang sigurado ko. Bulldog nga ako sa numero pero hindi ako BOBO.

multiTASKing

2008-09-03T23:15:00.005+02:00

May ganito ka bang kakayahan?

Eksaktong dalawang linggo akong nawala sa sirkulasyon ng mga "elite". Mas mabuti na rin ang ganoon para kahit papano e mamiss nyo ang kutong lupang ito. Kung hindi naman, ayos lang kung nadelete nyo ako sa blogroll ninyo. Pero sa loob ng dalawang, nandito lang ako, nagmamatyag, nakikiramdam sa mga nangyayari at maaring mangyari sa blogosperyo. Try nyo din maghibernate, mas exciting!

Magpapaalam na ang tag-init dito. Saksi ang unti-unting pagkatuyo at pagkalagas ng mga dahon ng maple na kelan lang ay sabay sabay na sumibol. Mapapadalas na rin ang ulan. Mag-gu-goodbye na sa mga mamahaling havaianas na parang di man lang napudpod bago itabi. Hindi ko sana ramdam na magpapalit na ng panahon dito kung hindi ko tinignan ang kulay green kong kalendaryo. Ugali ko na kasi yon lalo na kung katapusan - para magkwenta ng bayarin kahit walang pambayad. Hayy, mas exciting uli yon.

Teka, multitasking pala ang pag-uusapan. Meron ka bang ganitong kakayahan? Kaya mo bang gawin ang tatlong gawain at once? Ng tama? Asus! Ngingisi-ngisi ka jan! Ano ka may limang processor? Pero totoo, sa panahon ngayon, kailangan nating maging mas efficient. Mas maraming accomplishment in a day mas maganda. At mas magandang nagagawa naitn ito ng tama.

Ang multitasking daw sa konsepto ng tao ay isang kakayahan kung saan nagagawa nya ng sabay ang dalawa o higit pang gawain. Imposible daw ito at kung mangyari man kadalasan sayang lang oras kasi di naman nagagawa ng tama dahil sa hindi pagkakaroon ng sapat na atensyon doon sa ginagawa. Ang utak daw kasi ng tao, ayon sa mga pag-aaral, ay makakapagperform lamang ng isang task at a time. Kailangang pagjumejebs, jebs ka lang, di pwedeng umihi. Magkaiba ang charging non. Wala huya! Ganon?

Sa isang progresibong bansa katulad ng Suisse, masyadong mahalaga ang bawat oras. Walang dapat masayang. Masyadong matindi ang kompetisyon. Masyadong mabilis ang takbo ng buhay na kung pabaya-baya ka ay talagang mapag-iiwanan ka. Kasimbilis ng pagpalit ng panahon ang pagbago ng buhay na kailangan mong habuli para makasabay ka sa standard. O ha! Di ba stressful? Kung kaya dapat talaga magmultiply este multitasking. Mas maraming trabaho = maraming kita. Kung pwede nga lang na 24 oras ka magtatrabaho bakit hindi. Pero kasi tao tayo at kahit nga computer nababug down. It's only a matter of choice.

Sabi din sa isang pag-aaral, mas magaling daw sa multitasking ang mga babae kesa sa mga lalaki o kadalasan daw sila ang nagmumultitask. Ibig sabihin din ba nito e mas maraming mayaman na mga babae kesa sa mga lalaki? Statistics, statistics! Pero sabi ng iba, dagdag pogi points daw sa lalaki kung epektib kang magmultitask. Good husband material ka daw. In layman's view, you are under de saya in the making. At tuwang tuwa ang mga babae nyan.

Ang sa akin lang, wala namang masama kung mahilig kang magmultitask. Mas maganda nga ang ganon, para ka na ring may superpower. Pero sisiguraduhin lang natin na tama ang output ng ginagawa natin. Kung kaya mong magluto habang naglalaba habang naliligo aba'y kakaiba ka nga pero siguraduhin mong di sunog ang niluluto mo, malinis ang pagkakalaba mo at suot mo underwear mo pagkatapos maligo. Focus on the quality ng gawa mo kesa sa quantity. Think of how did you do it rather than how much did you earn doing it.

This is, I think, a BETTER SUCCESS.

DARK summer KNIGHT

2008-08-21T22:13:00.007+02:00

Halos isang buwan ko din itong inintay.

Alam kong kumbaga sa tinapay ay inaamag na ito sa dahilang masyado ng delay ang pagkakapalabas nito dito sa Geneva. Ganyan kami kabilis pagdating sa mga international films dito. Mabuti pa nga sa Pilipinas, nakakasabay sa mga international screenings. Ang sistema kasi, talagang pinaglalaanan nila ng oras na malagyan ng subtitle ang mga Anglo-audiod na mga films for the benefit of the Frenchmen and the Germans (with "s"...hahaha) and the hearing impaireds (with "s" again...bwahahaha). Masyado kasing spacious ang paglagay ng interpreter na nagsa-sign language na kung minsan masyadong annoying.

So eto, pagkatapos ng halos isang buwang pag-aantay, matutuloy na din ang plano naming mag-asawa ng panoorin ang masyadong pinag-uusapang "The Dark Knight". O ha! Masyadong updated. Actually, naipalabas na din ito sa ilan sa mga sinehan dito pero mas pinili naming huwag manood sa dahilang (A) siguradong daig pa ang distance ng marathon sa haba ng pila, (B) ayaw naming makiuso, at (C) nakaschedule na din itong ipalabas sa mas exciting na venue -- ang Cinelac. At doon kami excited. Every summer kasi dito nagkakaroon ng Cinelac na actually sponsored ng isang sikat na communication network. Nakatayo ang Cinelac sa Port Noir kung saan Lac Leman ang nasa background nito. Ang problema nga lang expose ka sa lamig kapag nagkamali ka ng suot ng damit. Parang ganito sya:

ang ganda ng kuha ko di ba? halatang propesyunal!

And since summer ngayon, hindi pwedeng magsimula ang show ng maaga kasi alas-nuwebe pa ng gabi lumulubog ang araw. We did not anticipate that something frustrating will happen. Syempre nangarir kami sa pamustura para naman hindi halata ang pagiging hardinero ko with matching paperfume na daig pa ang di naligong Arab sa amoy. Sus! Ano pa? Syempre kunyari di ako kilala ng asawa ko ang drama. Alam naming di kami late pero kita na kaagad namin na meron pang pila sa labas gayong in 15 minutes ay magsisimula na. Deadma at kunyaring relax para walang stress pero pagdating sa ticket booth, eto ang tumambad sa amin:

oh no! see! may humihirit pa. tama ang spelling n'yan -- that means sold out.

Damang dama ko kung paano ang mapahiya. Para kaming binagsakan ng pader pareho. Sana pala kasi bumili na tayo a week before..sana nagpareserve na tayo ng ticket kanina..sana bumili na din tayo online..sana..sana.. Pero yan ang totoo. Sabi ko sa misis, sige na uwi na lang tayo. Nood na lang tayo PDA sa internet. Kunsabagay, di lang naman tayo ang di nakapasok. Pero ayaw pumayag ni misis kaya nag-antay pa kami nang biglang mag-announce ang takilyera na meron pang dalawang available. Sakto! Nakuha namin in short pagkatapos makipagsikuhan ng asawa ko. Kaya sugod kaagad kami sa loob. Ang isa pa kasing ikinatutuwa namin dito pagpasok mo sa loob, libre na kaagad ang ice cream, tapos may laptop sa hallway na may libreng internet connection, eat-all-you-can na gummy candies plus free iced tea kapag uwian na. O saan ka pa!

Halos tatlong oras din ang palabas. At habang papalalim na ang gabi, papalamig na din kung kaya nginig hanggang buto ang inabot ko dahil isang manipis lang na pull-over ang suot ko at wala pang hood. 'Langhiyang Batman 'to. Mapupulmonya pa yata ako. Halos hindi umobra ang init ng katawan ng asawa ko habang yakap ko pero no choice, kailangang matapos namin 'to. Sayang ang bayad and for the sake of free iced tea later.

Pero kahit na nanginig sa ginaw at pagkastiff neck ni misis dahil sa hindi nakuhang igalaw ang leeg kasi tutok na tutok ke Batman, the movie was indeed a good one. Ledger was superb and the effects was quite impressive. Isa lang ang di ko gusto -- ang boses ni Batman. Nakakadistract ang masyadong paos. Parang hindi superhero ang dating. Pero talagang nag-enjoy kami. Kaya lang syempre sa sobrang late na natapos, wala na kaming masakyan pauwi kaya sa ayaw at gusto ko, sagot ko ang pamasahe sa taksi pauwi.

At eto pa:

ganito kahaba ang pila, di sa takilya kundi sa CR. ganyan ang kalakas ang impact ni dark knight.

Next summer uli.

le QUATRE

2008-08-14T22:03:00.011+02:00

I am suppose to this post last night to answer Roland's pasalubong to me, pero nakalimutan ko pala na schedule pala naming mag-asawang magbonding -- and that will the subject of my next post.

Kung arba ke Pareng Roland (ok lang bang magkumpare?), 'yan naman ang number four sa french at kailangang may gender talaga. Pasensya na pero 'di kasli ang bakla at lesbo sa gender nila. Ang hirap pag-aralan ng Pranse kasi masyadong maarte.

So, this is a tag actually (sinipag ako bigla o di kaya napressure lang) coming from kapitbansa na si Pareng Roland.

Here it is:

instructions: what you are supposed to do...and please don't spoil the fun... click copy/paste, type in your answers and tag four people in your lists! don't forget to change my answers to the questions with that of your own.

(A) Four places I go over and over

train station -- for an obvious reason, eto ang primary means of transportation ko dito sa Geneva especially ngayong nagstay kami sa bahay ng employer ng asawa ko. Kaya sa ayaw at sa gusto ko, palagi akong nandirito.

La Coste Boutique -- somewhere near the train station. Hindi ako maluhong tao at nanghihinayang akong bumili ng mga branded at super mahal na mga burluloy sa katawan pero lately, nakahiligan kong bumalik-balik sa shop na ito dahil isang munting hiling. Sana may magregalo sa akin ng gustong gusto kong shirt ng La Coste.<

Villa Diodati/Chemin Byron -- dito ipinanganak ang sikat na Frankenstein ni Mary Shelley. Medyo situated ang lugar na ito sa mataas na bahagi ng Geneva at from Diodati kitang kita ang view ng lake at ng Jet d'Eau. Gusto gusto ko laging tingnan ang view mula sa lugar na ito kasi walang humaharang sa paningin ko to see the farthest view na pwedeng makita. Nakakarelieve ng pakiramdam lalo na kung kailangan kong mag-isip. Parang ang layo-layo ng pwede mong marating.

Home -- sa araw araw na umaalis ako ng bahay araw araw din akong sabik na sabik umuwi para makita ang dalawang taong pinakamamahal ko na siguradong nag-aantay sa akin. Ang sarap ang laging nasa piling ng asawa't anak.

(B) Four people who email me regularly

Kuya Rich -- my friend from Chicago who never fails to send me helpful facts on anything

Aaron Williams -- di ko personal na kilala kung sino 'to pero lagi n'yang pinafollo-up ang application ko sa Australia

Friendster -- para sa kung anu-anong updates

Val -- a friend from Saudi. Bawal daw kasi YM sa opisina kaya dinadaan sa email ang kwentuhan

(C) Four of my favorite places to eat

E-Wok -- xet, for my chinese cuisine needs.

Sagano -- for my sushis

McDo -- for my fast foods

Home -- sariling luto ko

(D) Four places you'd rather be

Rome -- makita man lang ang Vatican and to at least makinig ng misa ni Papa Pope

Acapulco -- ang ganda kaya ng mga Latina

Cebu -- di ko pa napuntahan 'to

Pilipinas -- husshh..there's no place like home.

(E) Four people I think will respond:

'Di ako sigurado kina popoy, ced, madjik at abou. Ibang klase kasi ang mga taong 'to.

(F) Four tv shows I coud watch over and over again:

Just for laughs, video gag, bubble gang, goin' bulilit --- mababaw ang kaligayahan ko. Ayoko ko ng sobrang seryoso.

Antagal ko natapos. Para din sa iyo 'to madjik, abou, churvah at YODS.

Salamat Pareng Roland.

*****

abyan kwan, danu gid gali nga salamat sa sini:

since sinabi mo 'yan, paniniwalaan ko.

giving also this to:

wala daw dapat thank you speech, follow these rules lang daw.

Choose 5 bloggers that you feel are "Kick Ass Blogger"
Let em know in your post or via email, twitter or blog comments that thy'ver received an award.
Share the love and link to both person who awarded you and back to http://www.mammadawg.com/
Hop on back to the Kick Ass Bloggers Club HQ to sign Mr. Linky then pass it on.