Ppip

Valkuil van telefoonconsult

2020-11-01T19:00:00.001+01:00

Het lijkt zo eenvoudig om even een telefonisch consult te houden.
En volgens de meeste artsen die ik heb gesproken is het inderdaad een vlotte en meestal makkelijke manier om een patient te checken.

Gesprekken met patienten leveren een ander beeld.
De voordelen van het niet hoeven te reizen, lange gangen door te lopen en te wachten bij incheckbalies en in saaie wachtkamers wegen niet op tegen de gevoelens die de patient achteraf heeft.

Niet alles komt aan bod, omdat het gesprek te snel gaat, waardoor de angst bestaat dat de arts geen juist beeld heeft, en de kans bestaat dat de behandeling toch tekortschiet.

Het grootste probleem ligt bij de opening van het gesprek.
De arts treedt in het priveleven van de patient en vergeet dat de omschakeling naar de spreekkamer niet wordt gemaakt.
'Hoe gaat het met u?' is uiteraard erg vriendelijk en belangstellend. Maar voor chronisch zieke patienten ligt het antwoord midden in het bereik van automatisch gedrag. 'Oh, goed hoor.'

Het is heel belangrijk de patient uit zijn omgeving in de wereld van de arts te trekken, zodat er een bruikbaar antwoord wordt verkregen.

'Welke klachten hebt u de laatste tijd gehad?' of 'wat zijn momenteel de symptomen waar u mee te maken hebt?' nodigen niet uit tot automatische antwoorden, maar tot nadenken.

Probeer het maar eens.

Anesthesie

2020-10-27T15:00:00.001+01:00

In sommige ziekenhuizen denkt men dat de efficientie wordt gediend door de patient die onder narcose wordt gebracht al tijdens de allereerste minuut achterover te kantelen (indien nodig).
Op het moment dat de patient het kapje op krijgt, wordt het hoofdeind van het bed lager gezet. Hierdoor is het voor sommige anesthesiemedewerkers makkelijker het kapje goed op het gezicht aangesloten te houden.

Helaas vergeet men dat er een patient onder dat kapje ligt die het bewustzijn aan het verliezen is.
In een aantal gevallen roept het achterover kantelen het gevoel van achterover vallen op.
Omdat de patient niet weet wat er gebeurt kan dat een angstreactie oproepen die soms weer aanwezig is bij het ontwaken.

Even wachten dus, totdat de patient helemaal onder zei is.

Online lesgeven

2020-10-01T16:40:00.004+02:00

Online lesgeven is een vak apart.
Niert alleen moet je beter vasthouden aan de lijn van het verhaal, je taal moet soms ook veel beeldender zijn, zodat de stof voor de student gaat leven.
Gewoon met een bord voor de klas, of een overheadprojector, maakt het een stuk gemakkelijker.
En de band met de studenten is een stuk makkelijker als je ze kunt zien. Een afdwalende blik, een grapje, en de student is er weer bij.
Eigenlijk ben je een soort conferencier, maar dan zonder proefoptredens voor een zaal met kritisch en levend publiek.

Lesgeven aan grote zalen is voor mij geen probleem, maar hoe zou het zijn voor een groot aantal computerschermen met daarachter een student die alle kans heeft even een haakwerkje te pakken, weg te lopen voor een kop koffie of, nog erger, in slaap te vallen na een aantal zeer uitgebreide geeuwen waar ik niet op kan reageren?

Het systeem waar ik voor zat voorzag in een chatmodule en wat nog beter was, visueel contact met sprekende studenten.

Dus al met al viel het reuze mee. Gelukkig werd de lock-down een tijdje later opgeheven en zagen een paar studenten me lopen en vertelden dat het ze reuze goed was bevallen. Erg fijn, want je voelt je toch superkritisch op jezelf omdat je je studenten onvoldoende kunt observeren.

Voor herhaling vatbaar, wat mij betreft.

Gesignaleerd... in diabeteszorg

2020-08-28T17:03:00.000+02:00

De noodzaak voor een nieuwe rubriek drong zich op door een stapelend aantal verhalen over problemen in de diabeteszorg.

Dat de zorg van de huisarts is verplaatst naar de diabetesverpleegkundige hoeft geen bezwaar te zijn, mits de deskundigheid is gewaarborgd.
Uiteraard is het gros van de mensen heel erg tevreden over de controles die 2 tot 4 maal per jaar plaatsvinden: nuchtere glucose, HbA1C, cholesterol, nierfunctie, gewicht, voeten, neurpatische verschijnselen, bloeddruk en andere aanvullende onderzoeken. Een vriendelijk gesprek, waarmee ook nog even wordt nagegaan of er geen sprake is van depressie en of de therapietrouw optimaal is, rond het geheel af.

Maar het gaat ook soms behoorlijk mis.

Een patient die na 30 jaar trouw medicatie slikken en een strikte levensstijl aanhangen van de nieuwe huisarts te horen krijgt dat ze maar met de medicijnen moet stoppen om te kijken of ze wel echt diabetes heeft.
Het verwarren van streefwaarden en maximale waarden. (Ja echt).
Iemand die probeert zonder medicatie maar met een strikte levensstijl de diabetes de baas te blijven vertellen dat ze echt geen hypo's of hypers kan krijgen, want die krijg je niet zonder medicatie! (Dus wel. Een paar dagen beland ze met een forse hypo op de vloer).
Conclusies trekken zonder de dieetgewoonten van de patient na te gaan en zonder te wegen.
Gecontraindiceerde medicatie voorschrijven.
Niet weten dat ongeveer 30% van de Metforminegebruikers een tekort aan vitamine B12 oploopt na verloop van tijd.
Negeren van bijverschijnselen van medicatie.
Neuropathie niet serieus nemen.

En zo gaat het door.

Het lijkt erop dat er geen bijscholing wordt gegeven en dat de basiskennis verloren is gegaan bij sommige professionals.

Aan de andere kant doen allerlei sprookjes de ronde op internet die gretig worden gebruikt in de huisartsenpraktijk, waardoor mensen niet de zorg en aandacht krijgen die ze verdienen.
Overgewicht? Dan reken maar op het verhaal dat als je afvalt je geen medicijnen meer nodig hebt.
En ben je afgevallen, maar is je glucose niet gedaald, dan zul je wel iets heel erg fout doen!
En dat terwijl er eerst maar een onderzoek moet worden gedaan naar verschillende vormen van diabetes, want het kan wel eens zo zijn dat ernstig overgewicht, leidend tot gestoorde glucosetolerantie, een compleet andere vorm van diabetes is dan de erfelijke vorm, opgelopen tijdens een periode van ondergewicht of normaal gewicht, die niet opknapt van een minder dikmakend dieet.

Mijn oude huisarts wilde altijd eerst de wetenschappelijke artikelen zien waarop iets was gebaseerd, maar het lijkt alsof de nieuwe huisartsen liever google geloven dan hun hardwerkende onderzoekende collega's.

Een meldpunt zou wel eens kunnen resulteren in een flinke schok.

.

Het kan anders op de bloedafname

2020-07-02T23:08:00.000+02:00

Soms biedt een blik van buitenaf... nou ja, van iemand buiten de organisatie die er wel gebruik van maakt, nou net het perspectief dat voor oplossingen zorgt.

Door de Covid-crisis zijn patientenstromen in het ziekenhuis met spoed anders georganiseerd dan normaal.
Nu er even wat meer adem komt, is het tijd van evaluatie en voorbereiding voor een eventuele tweede golf.

Men bleek niet tevreden over de organisatie van de poli-kliniek voor bloedafname.

De scheiding van Covidpatienten en normale patienten was meer optisch, dan optimaal veilig.
Het was ook nogal lastig, want voor een mogelijke Covid-patient moest alle beschermende kleding aangetrokken worden en de consequentie was een vollere wachtkamer, waardoor social distancing gewoonweg niet meer mogelijk was. Zeker niet omdat de loop van andere patienten precies langs de wachtkamer is.
En de huisartspatienten kwamen toch in het ziekenhuis prikken in plaats van op een van de prikposten of de moeilijk bereikbare aangewezen locatie.

Als het heel druk is zou gekozen kunnen worden voor het testen van mogelijke Covid-patienten op een afzonderlijke locatie. In dat geval kan op toerbeurt dienst gedraaid kunnen worden in beschermende kleding. Door het niet steeds aan en uit moeten doen valt niet alleen tijdswinst te hallen, maar het is ook veiliger, omdat het uittrekken van de kleding toch een risico met zich meebrengt.

Is het minder druk is zou gekozen worden voor een urenindeling.
's Morgens als eerste ontsmetting en dan de hoog Covid-risico patienten.
Gevolgd door de minder kwetsbare patienten en de gewone patienten.

Vanaf een bepaalde tijd zouden dan de potentiele Covid-gevallen kunnen komen, gevolgd door de gediagnosticeerde patienten die controle nodig hebben.
Ook dan gelden de voordelen voor beschermd werken.

Het vraagt wat organisatie en vooral communicatie, maar de patienten die komen moeten allemaal een labformulier hebben, dus daar kan men een rooster bijvoegen of een tijdsindicatie op geven.

De patientenstromen van huisartspatienten en ziekenhuispatienten kunnen duidelijker gescheiden worden.
In het ziekenhuis print men het formulier, dan kan op een gekleurd formulier worden gedaan.
de huisartspatienten hebben andere formulieren.
Bij het Covid checkpoint kan men dan onmiddelijk aan de kleur van het formulier zien of het een ziekenhuispatient of huisartspatient is.

Goede communicatie is ook op dat vlak uiterst belangrijk.

Covid-monologen

2020-06-28T22:21:00.001+02:00

De Covidcrisis heeft heel wat opgeroepen.
Veel kwetsbare mensen gingen in isolatie en zagen niemand, behalve de bezorger van hun online bestelde maaltijden.
Hun familieleden voelden zich soms buitengesloten en smeekten om versoepeling van de regels.
Mensen stierven terwijl ze in een kunstmatig coma lagen, anderen overleefden en werden met applaus in hun rolstoel door het ziekenhuis naar buiten gereden, om een lange weg van revalidatie te gaan.

De hele bevolking werd geraakt.
Terwijl mensen vochten voor hun leven, vierden tieners Covid-feestjes en protesteerden met het idee dat hun grondwettelijke vrijheid werd afgepakt, en anderen mompelden daat het toch maar een griepje was.

Hieruit zijn de Covid-monologen ontstaan.
Een avondprogramma (in ontwikkeling), zodat u twee of meer monologen kunt aanvragen voor een onderbreking van een afwisselend programma, een congres, of een ander gebeuren, of een compleet optreden in een theater or kleine zaal.

.

Land weer open op 1,5 meter

2020-06-25T18:37:00.004+02:00

Het land mag weer open.
De afstand van 1.5 meter moet worden gehandhaafd.
Maar als ze net zo goed controleren als hiervoor, dan zal het snel gedaan zijn met deze relatieve vrijheid.

Dat er op geen enkele wijze sprake is geweest van patientenparticipatie mag duidelijk zijn.

Geen enkele goede raad voor mensen met een beperking, geen enkele oplossing voor het vervoer voor mensen die hoog risico hebben en naar het ziekenhuis moeten.

En uiteraard geen enkel bedankje voor de mantelzorgers, terwijl de zorg een bonus krijgt van 1000 euro.
Ik vermoed dat men denkt dat mantelzorgers diegenen zijn die graag weer bij pappa of mamma in de verzorgingstehuizen op bezoek wilden.
Men denkt immers niet na. Veel patient en mantelzorgkoppels hebben maandenlang bij elkaar opgesloten gezeten, en kunnen door het gebrek aan veiligheid in openbaar vervoer en taxi's nog steeds niet naar hun arts.

Ondanks alle pogingen tot bewustmaking is dat amper gelukt.
Men wil immers helemaal niet weten dat er nog mensen zijn die waardering nodig hebben.

Voor het overzicht nog maar even alle regels op een rijtje.

Dit is dus voor mensen die amper risico lopen.
Het virus is niet weg.

Dankzij slechte internetverbinding en een heel oude laptop, en de vele mantelzorgtaken (3 binnenshuis en 3 buitenshuis) heb ik deze site gedurende de corona crisis niet bijgehouden.
Over de vele werkzaamheden tussendoor zal ik het in een later stadium nog vertellen.

Niet gevangen, hoor....

2020-06-23T20:31:00.000+02:00

Ik zie een hoop jonge mensen roepen dat de ouderen bezocht moeten kunnen worden, dat ze opgesloten zitten als criminelen.
Ze vinden dat ze voor ouderen op moeten komen, want we creperen weg zonder hun knuffels, we worden in onze vrijheid beperkt door de corona maatregelen.
Als ik het taalgebruik hoor, dan begin ik bijna zelfmedelijden te krijgen, maar ik heb toch eigenlijk meer te doen met diegenen die ons volk virusvrij proberen te krijgen en tegengewerkt worden door mensen die als een klein kind om contact roepen, omdat ze huidhonger hebben.
Dat ze nog geen zelfverwarmende zalf hebben uitgevonden die 'warme kusjes' heet!
Alsof ze hun kleine kindertijd nog niet zijn ontgroeid en nog niet op eigen benen hebben leren staan.

'Die ouderen gaan nog liever dood dan nog langer binnen te moeten zitten', kreeg ik te horen.
Verplaatst denken, noem ik dat, al is het meer 'misplaatst denken'.
Wie beslist wat ik liever wil? Ikzelf toch?

Ik ervaar niet dat het recht op vrijheid mij is ontnomen.
Dat zegt iemand die in het ziekenhuis voor behandeling in isolatie ligt ook niet, dat zegt iemand met een herpesinfectie die bij een kwetsbare baby wordt weggehouden ook niet, en dat zeiden mensen die in de oorlog schuilden voor de bomen zelfs niet.
Kinderen beseffen soms niet dat andere ouderen hun kinderen een leven lang of lang niet zien omdat ze geemigreerd zijn, of een jarenlange studie volgen in een ander land, of werk hebben, of een jaar gaan reizen.
Wat zijn die paar maanden?

Ik zie heel veel jongeren die zich proberen te verplaatsen in de psyche van een oudere, en dat doen ze heel lief.
Maar onderweg in het leven leer je het een en ander. Dus je kunt niet voor me denken. Onder normale omstandigheden ga ik ook niet naar de kroeg, of wat dan ook.

Natuurlijk zijn er ook mensen die absoluut niet zonder hun kinderen kunnen, die moeten hun eigen keuze maken.

Maar wat mij betreft is het leven een tocht naar onafhankelijkheid en dat houdt ook in dat kinderen en ouderen, en zelfs kleinkinderen en ouderen, een tijd zonder elkaar moeten kunnen.

Opgesloten zijn als een crimineel is heel wat anders dan verzorgd en verwend worden door lieve verzorgsters in een verzorgingshuis.
Denk daar maar eens over na.

P.s.
Jullie haddden ook kunnen bellen, appen, skypen, brieven en foto's sturen, liedjes aanvragen op de radio en een spandoek voor m'n raam hangen.
Maar het gaat je niet om mij, anders was je die 4 jaren daarvoor ook vaker dan 2 keer langsgekomen.
Ik denk zo, dat je een beetje bang bent voor het virus, en mamma nodig hebt om over je bol te aaien en te zeggen dat het wel goed komt, in plaats van een telefoontje te krijgen dat ik aan Covid ben overleden.
Toch?

.

Wachtkamerdialogen

2020-06-05T02:05:00.000+02:00

Wachtkamers zijn geweldige plaatsen om je te vervelen, je te wentelen in gespannen afwachting, te observeren, of eindelijk dat fluttijdschrift te lezen wat echt je huis niet in komt, maar toch de aandacht trekt.
Het zijn ook plaatsen die aanleiding kunnen geven tot cabareteske momenten en een inspiratie kunnen vormen voor meer.

Wachtkamerdiologen zijn korte dialogen die aanzetten tot denken, tot discussie of tot een bulderende lach.

Ze kunnen alleenstaand opgevoerd worden ter leering ende vermaak voor studenten, verpleegkundigen en artsen, ter herkenning voor patienten.
Of gebruikt worden in onderwijsmodules als aanleiding tot discussie of onderwijs in bv observatietechnieken. Wij kunnen de hele modules verzorgen.

.

Patient-Docent bloedprikken

2020-02-26T20:30:00.000+01:00

Tijdens mijn derde zwangerschap moest ik elke week tweemaal bloed prikken. Soms zelfs driemaal. Ik werd kind aan huis bij de verpleegpost, leerde alle verpleegkundigen best wel goed kennen en wist binnen de kortste tijd wie goed en wie niet zo best konden prikken.
Ik merkte dat het me niets deed als er flink mis werd geprikt, en al snel koos ik de verpleegkundigen en leerlingen eruit die me nog niet hadden geprikt.
De hoofdverpleegkundige zag het eerst aan en kwam vervolgens vragen of ik het goed en leuk zou vinden om leerlingen en slechte priksters wat ervaring en zelfvertrouwen te bieden.
Dat leek me een prima idee. Was ik niet voor een prikje van een paar seconden een uur aan het reizen.

Het was fijn iets voor de verpleegkundigen en de afdeling te doen, mijn tijd goed te gebruiken. Doordat ik een stukje begeleiding van de leerlingen op me nam was er meer gelegenheid voor de verpleegkundigen de patienten tijd en aandacht te geven.

Het was in een tijd dat deze vorm van onderwijs nog niet werd gebruikt.
Misschien was ik wel de eerste die die rol op me nam, wie weet.

Het bracht in ieder geval de professor op het idee ook op andere vormen van onderzoek oefenpatienten in te zetten.

Toen nieuw, nu heel gewoon.

Student loopt mee.

2020-02-25T22:00:00.000+01:00

Het is alweer ongeveer 24 jaren geleden dat er een zeer interessant project werd gestart om studenten verloskunde mee te laten lopen met een zwangere.
Het leek me leuk om mee te doen.
Tijdens eerdere zwangerschappen had ik gemerkt dat verloskundestudenten amper weet hadden van allerlei praktische zaken waar je als zwangere mee te maken krijgt. Daardoor was de neiging groot de controles alleen te richten op wat er in de boekjes werd genoemd.

Ik kreeg een jonge studente toegewezen en ik was blij dat het klikte.
Al gauw maakte ze deel uit van de hele ervaring op een leuke manier.
Daardoor leerde ze veel van allerlei kwaaltjes en speciale momenten.

Ik had eerder een kindje verloren 2 dagen na de geboorte en daardoor was de zwangerschap niet alleen een roze wolk. We hadden diepgaande gesprekken en het idee dat ze hierdoor anderen beter bij zou kunnen staan sprak me heel erg aan.
Omdat een eerder kindje was overleden, moest ik in het ziekenhuis bevallen en was ik tijdens de zwangerschap niet bij de verloskundige, maar bij de gynaecoloog in het ziekenhuis onder controle.
Haar ervaring werd daardoor verbreed, want tweemaal mocht ik bij een bevriende verloskundige gecontroleerd worden omdat de gynaecoloog op vakantie was.

Zo kon ze heel direct de verschillende wijzen van zorg observeren en vergelijken.

De afspraaak was dat ze al bij de allereerste wee gebeld zou worden en erbij zou blijven totdat de baby was geboren. Een lange tijd, maar tenslotte moeten aanstaande moeders en vaders dat ook doormaken.

Het was voor haar en voor mij een goede ervaring, die uitliep op een vriendschap.
Ik was bij haar afstuderen aanwezig en ze kwam regelmatig naar ons thuis om met de baby te spelen en te vertellen hoe het met haar ging.
Het leven ging door.

Onze wegen liepen uit elkaar. Zij werkte en kreeg een relatie.
Ik was weer zwanger, had echter door familieomstandigheden geen kans een nieuwe studente mee te laten lopen. Zij kwam af en toe langs en soms kon ik haar advies geven hoe om te gaan met bepaalde aanstaande moeders of moeders in een moeilijke situatie.

Halverwege de zwangerschap bleek mijn kindje te zijn overleden. Waarschijnlijk door zuurstofgebrek tijdens een ernstige asthma aanval.
Het was een moelijke tijd, want mijn beste vriendin was ook in verwachting. Zij had ook al een kindje verloren en ik was bang dat haar ook iets dergelijks zou overkomen. Ik wilde haar niet lastig vallen met mijn verdriet en ik voelde me steeds meer geïsoleerd door mijn eigen wens me niet door het leven te laten kisten.

De klap kwam nadat ik mijn baarmoeder had moeten laten verwijderen.
Ik dacht dat ik redelijk hersteld was.
Zij was inmiddels getrouwd en was net bevallen.
Ze wilde dat ik naar een bevallingsfeestje kwam.

Het idee ineens tussen al die vrolijke mensen te zitten stond me van het ene moment op het andere enorm tegen. Ineens kwamen alle emoties op me af.
Ik had nooit zo goed begrepen waarom moeders van overleden babies even geen andere babies wilden zien. Ineens begreep ik het. Dat diepe verdriet, het moment dat je je diepste emoties niet meer kunt wegduwen. Ik was absoluut niet jaloers, maar werd intens geconfronteerd met alle gevoelens die ik een hele tijd had kunnen weghouden.
In plaats van een goede smoes te verzinnen was ik gewoon eerlijk.
Ik dacht dat zij als verloskundige me zou begrijpen.

Niets was minder waar.
Het was het einde van een leuke en vruchtbare vriendschap.

Nog eenmaal heb ik het haar proberen uit te leggen, maar ik kreeg alleen maar verwijten naar mijn hoofd. Ze wilde niets meer met me te maken hebben.

Zo is deze ervaring ook voor mij heel leerzaam geweest.

Afstemmen op de deelnemers

2020-02-23T22:30:00.000+01:00

Lena:

Het is ongeveer een jaar geleden dat ik reageerde op een oproep om je ervaringen te delen met een revalidatieprogramma.
In dat programma werd beweegadvies gegeven en werd een dieet voorgeschreven.

Omdat in onze groep allemaal oudere mensen mee deden vond ik het geen probleem om me aan te melden.

Het gebouw was makkelijk te vinden.
De ontvangst was heel leuk, met koffie en een broodje.

Er waren twee gespreksleiders, dacht ik.
Maar dat was niet zo.
Er was een gespreksleider en iemand die ons moest assisteren met.... een iphone!

Daar zaten we dus, met 15 ouderen in een kring, met een iphone in onze hand.
De meesten konden niet eens inloggen. Er was een mevrouw die helemaal niet goed kon zien en dus gelijk buitengesloten werd. Sommigen moesten een telefoon van een medewerker in het gebouw lenen.

Toen we eindelijk al die telefoons aan de praat hadden was er al bijna een half uur om. Dat was een kwart van de tijd.

Toen bleek de computer van de mevrouw de signalen van onze telefoons wel te ontvangen, maar niet over te brengen naar een groot scherm.
Het leek allemaal net op een groepstest. 'Misschien zit er wel ergens iemand te observeren hoe we reageren', ze de mevrouw naast me.

Uiteindelijk was de overdracht van computer naar het grote scherm ook geregeld.

We hadden inmiddels flink hoge verwachtingen, want zoveel tijd en zoveel moeite!!
Maar het enige waar we al dat gereedschap voor nodig hadden was dat de computer percentages berekende op basis van de door ons gekozen antwoorden.
We kregen drie multiple choice vragen, die dan in een mooi statistiekje op het scherm vertaald werden.
Complete onzin om dat te doen op basis van zo weinig mensen.

Ik denk dat als we gelijk waren begonnen bij binnenkomst, we de vragen mondeling of op een papiertje hadden kunnen beantwoorden, onze antwoorden geturfd hadden kunnen worden, en op een bord getekend hadden kunnen worden.
Dan waren we in tien minuten klaar geweest.

Wat me daarna opviel was dat ze alleen maar aandacht hadden voor de antwoordmogelijkheden die het meest waren gekozen.
Zelf vond ik het veel interessanter waarom mensen bv zich niet hadden gehouden aan het advies om minder zout in het eten te doen. Die hadden we misschien kunnen helpen....

Mijn advies aan die onderzoekers was dus ook zich eerst eens in te leven in de deelnemers.
Dan hadden ze een heleboel tijd gewonnen en waren we misschien ook minder in algemeenheden blijven steken.
Nu was het voor mij in ieder geval zonde van de tijd.

Weg ermee!

2020-02-23T12:00:00.000+01:00

Ik lag na een ingreep in het ziekenhuis en de verpleegkundige kwam binnen met een open tray met instrumenten.
Het zag er op het oog schoon uit, maar ik begreep twee dingen niet.
Ten eerste waarom de tray niet was afgedekt en ten tweede waarom alle instrumenten er rommelig op lagen.
Je kreeg bijna de indruk dat de hele handel op de grond was gevallen en maar vlug was opgeraapt.

Dus ik had al vragen over de hygiene voordat ze bij me was.

Ze stelde zich keurig voor en was hartstikke aardig.
Vertelde me dat ze de wond zou gaan behandelen en dat misschien wat pijnlijk zou zijn en dat het ook wat zou bloeden, maar dat dat niet erg was.

Ze pakte verbandmiddelen, pincetten en een schaar van de tray, legde die op het bedtafeltje en schikte de watten er op een rijtje naast.
Het leek bijna een stilleven, maar wel op een tafel waar kort tevoren nog een vaas op had gestaan.

Ik wilde er wat van zeggen, maar ze werd weggeroepen.

Voordat ze terugkwam had ik de hele boel bij elkaar geveegd en in een plastic zak gedaan die ik in m'n kastje had liggen.

Ze kwam terug, maakte haar excuses en begon een nieuw setje op tafel te leggen.
Het leek wel alsof ze niet eens door had dat ze dat al had gedaan.
Ik zei niets, om haar de kans zich te realiseren dat ze een grote fout aan het maken was.

'U bent zo stil', zei ze, nog steeds heel vriendelijk.
'Dat komt omdat ik iets zie gebeuren hier wat echt helemaal niet kan.'
Ze keek om zich heen.
'Ik zie niets.'

Dat leek me een goed moment om uit te leggen dat de tafel niet hygienisch schoon was, en ze dus een andere tray had moeten gebruiken met een steriele doek. Dat ik twijfelde aan het juiste transport van de instrumenten en of ze wel geschikt waren voor hun taak: geen infecties veroorzaken.

Dat het geheel een staartje had, dat mag duidelijk zijn.
Ze heeft zelf een melding gedaan, dus die fout zal ze nooit vergeten.

.

Jack: iets terug doen

2020-02-23T01:57:00.001+01:00

Van een kennis hoorde ik dat er in 'mijn' ziekenhuis iemand gezocht werd voor een patientenraad. Ze gingen de afdeling verbouwen en wilden de gang van zaken op de afdeling eens goed doorlichten.

Ik had wel wat aarzeling om me aan te melden. Heb een mailtje gestuurd en werd eerst op gesprek gevraagd. Op die manier leerde ik gelijk iemand kennen die ook bij de bijeenkomsten was. En het werd duidelijk dat ik wel degelijk een bijdrage kon leveren vanuit mijn eigen ervaringen.

Het ging er vooral over hoe we onze opname hadden beleefd. Was er veel lawaai? Was het warm genoeg of tochtte het juist? Was de doucheruimte groot en veilig genoeg, waren er problemen met privacy? Van alles werd bekeken en alles werd genoteerd.

Een mevrouw vond bv het gerammel van de infuustandaard over de vloertegels erg vervelend, omdat ze al haar aandacht nodig had om te kunnen lopen.
We hebben gekeken of we iets aan die infuustandaard konden veranderen en uiteindelijk werd ook besloten dat er een antislip vloer zou komen zonder naden, want de verpleging stoorde zich aan de rammelende karretjes. Zo kwamen ervaringen bij elkaar en stuurden de aankleding van de vernieuwde afdeling.

Halverwege de renovatie zijn we gaan kijken en we ontdekten dat de bedden toch wel erg dicht bij het fonteintje zouden komen. Vervelend voor alle gebruikers.
In overleg met de architect werd een creatieve oplossing gevonden.

Het was voor mij een heel positieve ervaring.
Ik was zo blij dat ik eens iets terug kon doen voor de goede zorg die ik had ontvangen.

.

Zorgervaring - definitie

2020-02-22T22:00:00.000+01:00

Een zorgervaring is de ervaring van een deelnemer in de zorg.

Dat kan dus een patient zijn, maar ook een mantelzorger, professioneel zorgverlener en zelfs een observator.

En zorgervaring is wat anders dan een ziekte-ervaring.

Een ziekte-ervaring is het individueel beleven van ziekte.
En zorgervaring is het ervaren van de zorg die wordt verleend.

We proberen hier zo veel mogelijk een feitelijke beschrijving te geven van de zorg die is verleend, gevolgd door de beleving van die zorg. De feitelijke beschrijving zou voor de zorgontvanger en de zorgverlener dezelfde moeten zijn, maar de beleving kan verschillen.

Een zorgervaring kan afgezet worden tegen regels hoe de zorg verleend dient te worden worden of tegen hoe de zorg gewenst is.

Een ervaring kan nooit fout zijn, maar het kan wel zo zijn dat iemand de zorg anders ervaart dan die is bedoeld. Dan is het belangrijk te onderzoeken waar de oorzaak ligt. Soms kan dat omdat de zorgontvanger andere verwachtingen en kennis heeft, of de zorgverlening is aan verbetering toe.

Daar gaat het om: zorg middels ervaringen te verbeteren.

Feedback is patientenparticipatie

2020-02-21T17:21:00.000+01:00

Regelmatig hoor ik mensen mopperen over hun arts.
Niet alleen menen ze dat de zorg niet optimaal was, ze hebben ook het gevoel dat het niets uitmaakt als ze hun ervaringen delen met de arts.

Alle feedback is belangrijk.

Ik verlaat zelden nog een spreekkamer zonder feeback. Na het beleefde bedankje maak ik duidelijk waarvoor ik bedank.
'Bedankt voor het luisteren', 'bedankt voor het serieus nemen van de bijverschijnselen' en is een arts echt ronduit onvriendelijk, dan probeer ik toch de achterliggende reden op te merken:' bedankt dat u ondanks uw vermoeidheid toch de afspraak liet doorgaan.'

Ook al staat uiteraard positieve feedback voorop, soms is er gewoonweg niets te melden.
Dan kan de onaardige arts kennismaken met wat vrienden noemen... 'haar toontje'. 'Heel erg vriendelijk bedankt voor uw speciale manier van bejegening. Hopelijk denkt u daar nog eens over na en tref ik u de volgende keer in een vriendelijkere stemming.'of: 'Bedankt voor dit uitzonderlijk vriendelijke consult, meneer.'

Feedback werkt meestal sturend.

Sommige zorgverleners zijn echter nogal moeilijk bij te sturen.

Schroom dan niet om via een brief of via de klachtenfunctionaris alsnog te bereiken wat je wilt bereiken.
Jij bent in het arts-patient consult of in een andere zorgrelatie wel diegene waar het om draait.

Klacht als patientenparticipatie

2020-02-21T01:45:00.002+01:00

Patientenparticipatie kent vele vormen.

Het kan gezegd worden dat men momenteel nog aan het zoeken is naar verschillende manieren om de ervaringen van patienten te integreren in de zorg.

Soms wordt vergeten dat ook het indienen van klachten een vorm van patientenparticipatie is.
Want deze vorm van meepraten in wat optimale zorg is wordt niet erg op prijs gesteld door de zorgverlener/zorginstelling, omdat het in eerste instantie gezien wordt als een aanval.

Niet de motivatie om verbetering te brengen is het eerste uitgangspunt, maar onvrede met de bestaande situatie.
Een goede klachtenfunctionaris heeft niet alleen een goed oor om te horen wat de patient het meest heeft geschaad, maar weet tegelijkertijd positieve lering te trekken uit het aangebodene.
Vanuit die positieve les kan de zorgverlener gemotiveerdworden tot verandering en welgemeende excuses, waardoor depatient hopelijk weer vertrouwenkrijgt.

.

2020-02-20T23:10:00.003+01:00

Wat is patientenparticipatie?

2020-02-20T18:00:00.000+01:00

Patientenparticipatie is de deelname aan kwaliteitsverbetering van de zorg voor patienten.

Daarmee wordt het brede werkgebied al gelijk duidelijk, want zorg betreft niet alleen de activiteit van medewerkers in de zorg, maar ook producten, beslissingen van de politiek, onderzoek, communicatie en nog veel meer.

Je hoeft echt niet van alle markten thuis te zijn, maar het is wel belangrijk te weten waar je sterke en zwakke kanten liggen.
Soms is het mogelijk bepaalde vaardigheden te verwerven, door observatie, eigen ervaring en door informatie en scholing.

Het ligt er ook aan welke vorm van patientenparticipatie je gebruikt.

Ga je direct uit van je eigen ervaring en wil je je eigen situatie verbeteren, dan is het geven van feedback en het indienen van een klacht de meest directe manier.

Soms wordt dit niet gezien als echte patientenparticipatie, maar daar ben ik het niet mee eens.
Je stapt buiten je rol als patient en je gaat binnen in de wereld het functioneren van de zorgverlener.
Als meerdere patienten hetzelfde beweren, dan kan dat leiden tot gedrags- en/of beleids aanpassingen, als dat al niet was gebeurd door de inbreng van een enkele patient.

In ieder geval zijn dit actieve vormen van participatie, evenals bv adviseren, beoordelen en coproduceren.

Meer passieve individuele vormen vinden we op het gebied van enquetes, interviews en raadplegingen. De individuele patient geeft zijn mening en middels statistische technieken wordt er een soort gesamenlijk profiel gemaakt waar conclusies uit worden getrokken of er wordt een overzicht gemaakt van de verscheidenheid aan meningen.en/of ervaringen.

Andere vormen van patientenparticipatie vinden vaak plaats in vergaderingen,

Hier komen patienten samen met onderzoekers en/of zorgprofessionals.

De patient participeert niet meer als vertegenwoordiger van zichzelf maar van een groep, bv een patientengroep of -organisatie. Hij moet dus op de hoogte zijn van wat er in zijn achterban speelt en wat hun wensen zijn. De eigen ervaringen zijn ondergeschikt aan die van de groep.

Naast deze deskundigheid brengen participanten ook vaak andere deskundigheid mee, waardoor zij als professional functioneren, en omdat zij het patientenperspectief vertegenwoordigen van onschatbare waarde zijn.
Men kan deze vorm van participatie vinden in bv

meebeslissings procedures, waarmee men beleid vaststelt, uitvoert en evalueert,
coproductie,waarmee vormen van zorg en producten worden gepland, geprocuceert en geevalueerd,
in patientenraden, waar het reilen en zeilen van bepaalde afdelingen worden besproken, gepland en geevalueerd,
projectteams, waarin een bepaald element van zorg wordt bestudeerd, gepland en uitgevoerd,
commissies, bv voor renovatie en nieuwbouw, ethisch handelen, beoordeling van onderzoeksaanvragen, digitalisatie

Dit overzicht is niet bedoeld als een volledige weergave van alle activiteiten waarin patienten participeren.

In de loop der jaren is het duidelijk geworden dat deelname van patienten in besluitvorming op alle niveaus kostenbesparend en kwaliteitsverhogend is.... mits men de gelegenheid en openheid biedt.

Op deze site ga ik verder op allerlei activiteiten en ontwikkelingen in,
Stel gerust vragen.

Aanbod

2020-02-20T00:30:00.000+01:00

Onze medewerkers kunnen ingeschakeld worden voor diverse taken.
Zo nodig kiezen we, afhankelijk van de taak, iemand met een passende opleiding, zodat niet alleen de meerwaarde van patientervaringen in een project worden gestoken, maar ook vakmatige deskundigheid.
Dit bevorderd eveneens de efficientie van uw project.

In overleg kan een passende beloning tot stand komen, die in ieder geval een vergoeding van de vervoerskosten betreft. (Vrijwilligerswerk is mooi, maar mensen moeten ook eten.)

Om een indruk te geven waarvoor we inzetbaar zijn hier een korte lijst met onderwerpen.

inspraak
denktank
onderwijs
patientraad
zorgervaring
kwaliteitsraad
zorg op afstand
produktontwikkeling
belangenbehartiging
ontwikkelingen e-health
training met patientsimilatie
ondersteuning arts-patient relatie
raadpleging achterban voor patientervaringen
advies methoden en technieken van onderzoek
training van gespreksvaardigheden voor de beroepspraktijk

.