tag:blogger.com,1999:blog-49014784186110839612010-03-05T03:34:14.885-08:00New Diabolic Diary Of DaywalkerÐaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comBlogger251125tag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-38116331174097735112010-03-04T03:32:00.000-08:002010-03-05T03:34:14.894-08:002010-03-05T03:34:14.894-08:00<span style="font-weight: 500; font-size: 9.5pt; line-height: 20px; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;" lang="MY"><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္ အတူပူးေပါင္းေရးသားေနတဲ႔ ဒီစာမ်က္ႏွာကို ဒီမွာတင္ ေရးသားျခင္းမ်ားကို ရပ္လိုက္ ပါၿပီ။ Diabolic Diary Group ၿပိဳကြဲသြားျခင္း မဟုတ္သလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္း သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္လို႔လည္း မဟုတ္ပါ၊ ဒီစာမ်က္ႏွာရဲ႕ Admin Right ေပ်ာက္သြားတဲ႔အတြက္ ဆက္မေရးၾကေတာ႔ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />ယခု Diabolic Diary တြင္ ေရးသားေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလံုး ကုိယ္ပုိင္စာမ်က္ႏွာကိုယ္စီျဖင့္ ဆက္လက္ ေရးသားသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ အသစ္မ်ားကေတာ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္၊ လာေရာက္ လည္ပတ္ရင္း ဖတ္ရႈေပးၾကပါလို႔လည္း တစ္ခါတည္း ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါရေစ....။<blockquote><a href="http://daywalkerdiary.blogspot.com/" target="_blank">http://daywalkerdiary.blogspot.com [ Ðaywalker ] </a> <br /><a href="http://htetyeethitsar.blogspot.com/" target="_blank">http://htetyeethitsar.blogspot.com [ HtetYeeThitsar ]</a> <br /><a href="http://daystardiary.blogspot.com/" target="_blank">http://daystardiary.blogspot.com [ Dayst@r ]</a> </blockquote><br />ေလာေလာဆယ္ အခ်ိန္မွာေတာ႔ Domain Name Redirect လုပ္မထားေသာေၾကာင့္ blogspot.com ကို ပိတ္ထားေသာ ေနရာမ်ားတြင္ ေက်ာ္ၾကည့္ေနၾကရဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ Domaing Redirect လုပ္သြားမည္ဟု ရည္မွန္းထားပါသည္။<br /><br />တစ္ဆက္တည္းေျပာရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ေရးသားေနေသာ ေအာက္ပါစာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္လည္း ဆက္လက္ ေရးသားႏိုင္ခြင့္ မရွိေတာ႔ေသာေၾကာင့္ ဆက္လက္ေရးသားျခင္းမရွိေတာ႔ပါ။ <u><font color="red">soul88ster@Gmail.com</font></u> Account သည္လည္း ကၽြန္ေတာ္ Ðaywalker မဟုတ္ေတာ႔ေၾကာင္းႏွင့္ ထိုအေကာင့္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအေနျဖင့္ <font color="blue">mydaywalker88@gmail.com</font> သို႔ ေျပာင္းလဲခ်ိတ္ဆက္ႏိုင္ေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါတယ္။<br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/MyBlogs.jpg" alt="MyBlog"></center><br /><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/" target="_blank">http://daywalker.myanmarbloggers.org » Our New Diabolic Diary (My Soul)</a> <br /><a href="http://yinmarbin.myanmarbloggers.org/" target="_blank">http://yinmarbin.myanmarbloggers.org » My Native Town(YINMARBIN)</a> <br /><a href="http://daywalker-poem.blogspot.com/" target="_blank">http://daywalker-poem.blogspot.com » My Little Poem Factory</a> <br /><div align="right"><blockquote><font color="#009933">လာေရာက္ဖတ္ရႈၾကသူ အားလံုးကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္။</font><br><span style="color: indigo;">With deepest respects,</span><br><acronym title="Daywalker ( စိုးလိႈက္ဦး )"><a href="http://daywalkerdiary.blogspot.com/" target="_blank"><span style="color: red;">Ð</span><span style="color: orange;">a</span><span style="color: green;">y</span><span style="color: blue;">w</span><span style="color: indigo;">a</span><span style="color: brown;">l</span><span style="color: black;">k</span><span style="color: indigo;">e</span><span style="color: purple;">r</span><font color="#b63e4a">( စိုးလိႈက္ဦး )</font></a></acronym><br /></blockquote></div></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-3811633117409773511?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/BQ4U22kqKSA" height="1" width="1"/>Mr.Dayst@rhttp://www.blogger.com/profile/15419345419851445789dayster88@gmail.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2010/03/diabolic-diary.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-58635182452197930642010-01-02T03:20:00.000-08:002010-01-02T04:26:35.759-08:002010-01-02T04:26:35.759-08:00<span style="font-weight: 500; font-size: 9.5pt; line-height: 20px; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;" lang="MY">အခုတေလာ နားေထာင္မိတဲ႔ (အင္းးး.... ၾကည့္မိတဲ႔ လို႔ ေျပာရင္ ပုိမွန္မယ္ ထင္ပါတယ္) VCD သီခ်င္းေတြထဲမွာ သေဘာက်မိတာကေတာ႔ D Phyoe ရဲ႕ “မနက္ျဖန္အတြက္ အမွတ္တရေလးမ်ား” ေခြေလးပါပဲ။ သူ႕ကုိ မသိၾက ေပမယ္႔ သူ႕ရဲ႕သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိေတာ႔ ဘရဏီ ကေန အျမဲျပေပးေနတာမို႔ အျပင္အျမဲသြားေနတဲ႔ လိုင္းကားစီးဖူး သူတိုင္း ၾကားဖူး/ၾကည့္ဖူးၾကမွာပါ။ <br /><br /><font color="gray"> “ဟုတ္ကဲ႔ပါ၊ ဒယ္ဒီအတြက္ ေဆးတစ္ခြက္ဟာ ဒုိ႔ <br />ႏွလံုးေရာဂါသည္ မာမီႀကီး အျမဲက်န္းမာဖို႔ <br />ေျပာလိုက္ပါ အန္တီႀကီး စိတ္ခ်ပါလို႔ <br />အားလံုးကို အဆင္ေျပဖို႔ ေနာက္ဆုတ္မယ္လို႔” </font><br />ဆိုတဲ႔ “ဟုတ္ကဲ႔ပါ” သီခ်င္းေလးေလ...။ Thomas ေရးေပးထားတာပါ။ <br /><center><img src="http://i268.photobucket.com/albums/jj37/yinmarbin/PDVD_089.jpg" alt=""></center>D Phyoe ဟာ ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ေတာ႔ အဆိုေတာ္ အသစ္တစ္ေယာက္ပါပဲ၊ အသံက ပါဝါ မရွိလွေပမယ္႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ၿငိမ္ၿပီး ေကာင္းပါတယ္၊ ေနာက္... ဒီစီးရီးေခြဟာ အေတာ္ေလး ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းေနတဲ႔ ေတးေရးဆရာ THOMAS ကို ျပန္လည္ျမင္ေတြ႕ရျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အျခား ပါဝင္တဲ႔ ေတးေရးဆရာေတြ ကေတာ႔ ျမင့္မိုးေအာင္ က တစ္ပုဒ္နဲ႔ ေရႊေဂ်ာ္ေဂ်ာ္ တို႔က ႏွစ္ပုဒ္စီ ေရးေပးထားပါတယ္။ တီးခတ္ေပးထားတဲ႔ Band ကေတာ႔ Made in Heaven ပါ၊ ရိုက္ကူးေပးထားတဲ႔ ဒါရိုက္တာက ပီတာ ပါ။ ရိုက္ကြင္းေတြကို ရန္ကုန္ ပတ္ဝန္းက်င္တင္ မကပဲ အျခားေနရာမ်ားကိုပါ သြားေရာက္ ရိုက္ကူးထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ <br /><center><img src="http://i268.photobucket.com/albums/jj37/yinmarbin/PDVD_127.jpg" alt=""></center>ဒီေခြထဲမွာ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ထားတဲ႔ ေမာ္ဒယ္လ္ေတြကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဘူးပါဘူး၊ တစ္ခု ရွိတာက ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေမာ္ဒယ္လ္ အသစ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို မသိတာလည္း ရွိပါတယ္။ ေနာက္... အဆိုေတာ္ D Phyoe ကုိယ္တိုင္လည္း ဝင္သရုပ္ေဆာင္ထားပါေသးတယ္။<br /><center><img src="http://i268.photobucket.com/albums/jj37/yinmarbin/PDVD_127.jpg" alt=""></center>တစ္ေခြလံုးမွာ သီခ်င္း (၁၃) ပုဒ္ပါ,ပါတယ္၊ သီခ်င္းအမ်ားစုဟာ Slow Rock ပံုစံေတြ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ႔ “ဂိုး” ဆိုတဲ႔ ေဘာလံုးသီခ်င္း တစ္ပုဒ္ကလြဲရင္ အားလံုးကုိ သေဘာက်ပါတယ္။ ( ဘယ္လို ျဖစ္ၾကတယ္ မသိပါဘူး၊ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ အဆိုေတာ္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေဘာလံုးပြဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ေခြတိုင္းလိုလိုမွာ ထည့္လာၾကတာ ေတြ႕လာရတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေဘာလံုးပြဲေတြ ေခတ္ထလာေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းလည္း ေဘာလံုးပြဲေတြနဲ႔အတူ ေပါက္သြားဖို႔ ရည္ရြယ္ၾကဟန္ တူပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ပရိတ္သတ္ အတြက္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ႔ အခ်က္ပါပဲ...။) <br /><br />တကယ္လို႔ ဒီေခြကို ၾကည့္ျဖစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ “ဟုတ္ကဲ႔႔ပါ၊ ဒီေကာင္မေလးအတြက္၊ ပူစီ၊ ပါးပါးေလးပါ၊ လွပါတယ္...လွၿပီးသား”ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလးေတြဟာ နားစြဲလြယ္ၿပီး အေတာ္မ်ားမ်ား သေဘာက်ၾကလိမ္႔မယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ “လွပါတယ္.. လွၿပီးသား” ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလးကို အႀကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ (တစ္ခုပဲ... သရုပ္ေဆာင္တဲ႔ ေမာ္ဒယ္က ပဲဆီ၊ ႏွမ္းဆီ မဟုတ္ဘဲ စက္ဆီ(sexy) က်ေနသလိုပဲ။ ဒီပုိစ္မွာ ထည့္ဖို႔ သီခ်င္းနဲ႔လိုက္တဲ႔ ပံုေလးေတြကုိ မနည္း Snapshot ဖမ္းယူထားရတယ္။) သီခ်င္းအဝင္မွာ ျမန္မာဆိုင္းတီးလံုးေလးေရာၿပီး ဝင္လာတာရယ္၊ အထြက္မွာ ဆိုင္းတီးလံုေလးေရာၿပီး ထြက္သြားတာရယ္ကုိ သေဘာက်မိပါတယ္။ သီခ်င္း စာသားေလးနဲ႔လည္း လိုက္ဖက္တယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ Phone Ringtone ေလးေတာင္ လုပ္ၿပီး ထည့္ထားမိပါတယ္။ သီခ်င္းအဝင္နဲ႔အထြက္ ဆိုင္းသံေလးပါတဲ႔ အပိုင္းေလး ေတြကို ဆက္ၿပီး ျဖတ္ယူထားတာပါ။ နားေထာင္ၾကည့္ခ်င္တဲ႔သူမ်ား ေအာက္မွာ ေဒါင္းလုဒ္ ရယူႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: red;">Download : </span><font color="#696969"> <a href="http://www.4shared.com/file/186527123/6e8c39b9/D_Phyoe_U_R_PrettyRingtone.html/" target="_blank">D Phyoe_လွပါတယ္...လွၿပီးသား [Ringtone]</a></font><br /><br />ဒီေအာက္က ပံုေလးေတြကေတာ႔ “လွပါတယ္...လွၿပီးသား” သီခ်င္းေလးထဲက ပံုရိပ္အခ်ိဳ႕ကို ကူးယူထားတာပါ။ VCD ကို မၾကည့္ရေသးသူေတြအတြက္ အျမည္းေပါ႔ဗ်ာ...။<br /><center><img src="http://i268.photobucket.com/albums/jj37/yinmarbin/PDVD_200.jpg" alt=""></center><br /><center><img src="http://i268.photobucket.com/albums/jj37/yinmarbin/PDVD_155.jpg" alt=""></center><br /><center><img src="http://i268.photobucket.com/albums/jj37/yinmarbin/PDVD_271.jpg" alt=""></center><br /><center><img src="http://i268.photobucket.com/albums/jj37/yinmarbin/PDVD_241.jpg" alt=""></center><br />အဲ... သီခ်င္းအေၾကာင္း ေရးရင္း ႀကံဳတုန္း ေျပာရဦးမယ္၊ အခုေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ Live Show ေတြမွာ Dancer ေတြရဲ႕ Performance ေတြကို အရင္ကထက္ ပုိၿပီးေတြ႕လာရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ရဲ႕ Performance တစ္ခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ နားမလည္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ....၊ ဥပမာ... ဒီေအာက္ကလို Performance မ်ိဳးေတြကို ေပါ႔။ (ဘယ္သီခ်င္းထဲကလဲ ဆိုတာေတာ႔ မေျပာေတာ႔ဘူး။)<br /><br /><center><img src="http://i268.photobucket.com/albums/jj37/yinmarbin/PDVD_035.jpg" alt=""></center><br /><div align="right"><blockquote><font color="#009933">လာေရာက္ဖတ္ရႈၾကသူ အားလံုးကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္။</font><br><span style="color: indigo;">With deepest respects,</span><br><acronym title="Daywalker ( စိုးလိႈက္ဦး )"><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/" target="_blank"><span style="color: red;">Ð</span><span style="color: orange;">a</span><span style="color: green;">y</span><span style="color: blue;">w</span><span style="color: indigo;">a</span><span style="color: brown;">l</span><span style="color: black;">k</span><span style="color: indigo;">e</span><span style="color: purple;">r</span><font color="#b63e4a">( စိုးလိႈက္ဦး )</font></a></acronym><br /></blockquote></div></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-5863518245219793064?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/FjpmZrEDsso" height="1" width="1"/>Mr.Dayst@rhttp://www.blogger.com/profile/15419345419851445789dayster88@gmail.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2010/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-91179187870185027572009-12-26T01:01:00.000-08:002010-01-02T03:14:36.134-08:002010-01-02T03:14:36.134-08:00<span style="font-weight: 500; font-size: 9.5pt; line-height: 20px; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;" lang="MY"><BLOCKQUOTE><span style="color: rgb(119, 136, 85);">လက္ခုစုတ္လို တြန္႔ေၾကထြက္လာတဲ႔ညေနမွာ<br />ဖြင့္မိတဲ႔ သီခ်င္းကလည္း ကီးမဝင္<br />ဝင္မိတဲ႔ကေဖးကလည္း မလိုင္မတက္<br />ဆက္မိတဲ႔ နံပါတ္ကလည္း ဆက္သြယ္မႈျပင္ပ<br />ၾကားရတဲ႔ သတင္းေတြက ပလူပ်ံလို႔<br />စလင္းဒီယြန္ ကိုယ္ဝန္ပ်က္က်တယ္၊<br />Doomday 2012 ဇတ္ကား နာမည္ႀကီးတယ္၊<br />ငါ႔တို႔ရည္းစားက ေလွထိုးသားနဲ႔ ျငားတယ္၊<br />ဒီႏွစ္ကုန္ရင္ တစ္မြန္းတည့္ၿပီလို႔ ဆရာေတာ္ကေဟာတယ္၊<br />နာဂစ္ကုိ ပ်က္လံုးေတြမွာ စတင္ထည့္သြင္း သံုးစြဲလာတယ္၊<br />ပလပ္စတစ္ေတြေနရာမွာ FM ေတြနဲ႔ အစားထိုးတယ္၊<br />ေရႊေစ်းေတြ အတင္း ထိုးက်လာတယ္၊<br />ငါးေထာင္တန္ေတြ ထုတ္လာတယ္၊<br />ေနာက္ေတာ႔<br />ပလူပ်ံေနတဲ႔ သတင္းေတြအကုန္ /အားလံုး<br />ပလူေတြလိုပဲ အေတာင္ပံေတြကၽြတ္ၿပီး<br />တစ္ေကာင္ေနာက္တစ္ေကာင္ တန္းစီကုန္ျပန္ေရာ...။<br /><br />ကမာၻႀကီးကျပားသြားၿပီ<br />ေရႊလင္ပန္းနဲ႔ အခ်င္းေဆးခ်င္တုန္းပဲ၊<br />မိုးေကာင္းတုန္းမို႔ ဘံုေျမာက္လိုက္ပါရဲ႕။<br />တစ္ခါက ေပးဖူးတဲ႔ ကတိေတြအားလံုး<br />မိုးေဟကို လို နာမည္ႀကီးခဲ႔တာခ်ည္းပဲ၊<br />ၿပီးမွ...<br />ဆပ္ျပာသည္လို ေယာင္းမခါးၾကားထိုးရွာျပေနျပန္ေရာ....။<br /><br />ပရိတ္သတ္မႀကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းေတြအားလံုး<br />ေတးသံသြင္းဆိုင္ႀကီးေတြေပၚမွာပဲ ရွိတယ္၊ ေစ်းႀကီးတယ္။<br />ပရိတ္သတ္ႀကိဳက္တဲ႔ သီခ်င္းေတြအားလံုး<br />ပလက္ေဖာင္းေတြေပၚမွာပဲ ရွိတယ္၊ ေစ်းေပါတယ္။<br />က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ<br />ကမာၻႀကီးျပားတာ အရမ္းေႏွးတာပဲ<br />ပေလာင္ေတာင္တက္ေႏွးတိုင္း လက္ဖက္ေကာင္းရင္<br />အရီးေတာင္းေတာ႔ ငတ္ေသမွာပဲ<br />ဒါမွမဟုတ္ ပေလာင္ေတြေတာင္မတက္ခိုင္းနဲ႔ေတာ႔<br />ဒါဆိုရင္ လက္ဖက္ေတြအေကာင္းဆံုးျဖစ္လာလိမ္႔မယ္။<br /><br />လာမယ္ၾကာမယ္ဆိုတာကုိ ၾကားလာခဲ႔တာ ၾကာၿပီ<br />သံုးမိနစ္ေစာင့္ တဲ႔<br />အိႁႏၵာေက်ာ္ဇင္က ေၾကာ္ျငာထဲမွာမို႔ အဲလိုေျပာတာ<br />အျပင္မွာဆို <br />အဲဒီေလာက္ၾကာခ်င္မွၾကာမွာ<br />ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီထက္ပုိၾကာခ်င္ၾကာေနမွာ<br />ေကာ္ဖီဆိုင္က စကားဝိုင္းကုိသိမ္းလိုက္တယ္၊<br />ငါတုိ႔ ဘႀကီးလည္း အဲလိုေျပာၿပီး ေသသြားတာပဲ...<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက အကုန္ ေျမာင္းထဲေရာက္ကုန္ျပန္ေရာ....။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ စိုးလိႈက္ဦး (ယင္းမာပင္) +</font><br /></span></BLOCKQUOTE></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-9117918787018502757?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/i9HpcrceGA0" height="1" width="1"/>Mr.Dayst@rhttp://www.blogger.com/profile/15419345419851445789dayster88@gmail.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/12/blog-post_26.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-42253685351940224582009-12-14T20:16:00.000-08:002009-12-14T20:43:24.871-08:002009-12-14T20:43:24.871-08:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"> <span style="color: rgb(119, 136, 85);"><BLOCKQUOTE> မီးေတာက္ျမစ္ဟာ ရင္ခြဲရင္းသာ <br />မိုင္ေပါင္းေထာင္ေသာင္းခ်ီစီးဆင္းခဲ့ခ်ိန္ေပ့ါ<br />အဲဒီျမစ္မွာ ပန္းပြင့္ေတြ ရာေထာင္ခ်ီလြင့္ေမ်ာေနတယ္..<br /><br />အဲဒီပန္းပြင့္ရိပ္ေတြ မီးေတာက္ရိပ္မွာ ငါျမင္ေငးေမာ...<br /><br />ဒါေပမယ့္ ငါ့ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕နယ္နိမိတ္မွာ<br />ဘယ္မီးလွ်ံကိုမွ ျဖတ္သန္းခြင့္မျပဳဘူး.....<br /><br />ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ <br />ငါကိုယ္တုိင္ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ <br />ၾကယ္စင္တစ္စင္းမို႔ပါ....<br />ငါ့ရဲ႕ေတာက္ေလာင္မႈသက္တမ္းကုန္ဆံုးသြားရင္ေတာင္မွ <br />ငါက <br />အလင္းကိုငတ္မြတ္ေနဦးမယ့္ <br />တြင္းနက္တစ္ရာအျဖစ္ ဘဝကို မဆက္မျဖစ္ ငါဆက္ရဦးမယ္ </SPAN></span> </BLOCKQUOTE><div align="right"><blockquote> <font color="indigo">ေလးစားမႈျဖင့္....,</font> <br><acronym title="Htet Yee Thitsar ()"><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/search/label/Htet%20Yee%20Thitsar/" target="_blank"><span style="color: red;">Ht</span><span style="color: orange;">et</span><span style="color: green;"> Ye</span><span style="color: blue;">e</span><span style="color: indigo;"> T</span><span style="color: brown;">hi</span><span style="color: black;">ts</span><span style="color: purple;">ar</span></a></acronym></blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-4225368535194022458?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/SUdtUpqWwYM" height="1" width="1"/>Htet Yee Thitsarhttp://www.blogger.com/profile/16433450652550605163noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/12/blog-post_14.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-62862881520531811872009-12-07T03:13:00.000-08:002009-12-11T19:27:50.590-08:002009-12-11T19:27:50.590-08:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana">Crack ျဖည္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ေလး ေလွ်ာက္ေရးထားတာပါ၊ ဘေလာ႔မွာ တင္ဖို႔ လုပ္ထားတာ မဟုတ္ေပမယ္႔ တင္စရာပုိစ္႔အသစ္လည္း မရွိလို႔ တင္လိုက္တာပါ။<br /><br /><a href="http://www.4shared.com/file/167136609/1490b1e5/Cracking_Your_Software_From_Tr.html" target="_blank">Click Here 2 download from 4shared.com</a><br /> <a title="View Cracking Your Software From Trial Vertion on Scribd" href="http://www.scribd.com/doc/23773680/Cracking-Your-Software-From-Trial-Vertion" style="margin: 12px auto 6px auto; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 14px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; -x-system-font: none; display: block; text-decoration: underline;">Cracking Your Software From Trial Vertion</a> <object codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=9,0,0,0" id="doc_667505186465109" name="""""docUS95667505186465109""""" classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" align="middle" height="500" width="100%" > <param name="""""movie""""" value="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf?document_id=23773680&access_key=key-19kersc6l9nzu56b330b&page=1&version=1&viewMode=list"> <param name="""""quality""""" value="high"> <param name="""""play""""" value="true"> <param name="""""loop""""" value="true"> <param name="""""scale""""" value="showall"> <param name="""""wmode""""" value="opaque"> <param name="""""devicefont""""" value="false"> <param name="""""bgcolor""""" value="#ffffff"> <param name="""""menu""""" value="true"> <param name="""""allowFullScreen""""" value="true"> <param name="""""allowScriptAccess""""" value="always"> <param name="""""salign""""" value=""> <param name="""""mode""""" value="list"> <embed src="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf?document_id=23773680&access_key=key-19kersc6l9nzu56b330b&page=1&version=1&viewMode=list" quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" play="true" loop="true" scale="showall" wmode="opaque" devicefont="false" bgcolor="#ffffff" name="""""docUS95667505186465109US95object""""" menu="true" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" salign="" type="application/x-shockwave-flash" align="middle" mode="list" height="500" width="100%"></embed> </object> <div align="right"><blockquote><font color="#009933">ဘာမွမလုပ္တာထက္စာရင္ လုပ္သေလာက္မျဖစ္တာက ေတာ္ေသးတယ္။</font><br><span style="color: indigo;">With deepest respects,</span><br><acronym title="Daywalker ( စိုးလိႈက္ဦး )"><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/" target="_blank"><span style="color: red;">Ð</span><span style="color: orange;">a</span><span style="color: green;">y</span><span style="color: blue;">w</span><span style="color: indigo;">a</span><span style="color: brown;">l</span><span style="color: black;">k</span><span style="color: indigo;">e</span><span style="color: purple;">r</span><font color="#b63e4a">( စိုးလိႈက္ဦး )</font></a></acronym></blockquote></div><span style="color: red;">မွတ္ခ်က္ : </span><font color="#696969"> Mr.Dayster အေကာင့္ကုိ အငွားသံုးစြဲ ေနပါသည္။</font></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-6286288152053181187?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/9EJWvrYpLmA" height="1" width="1"/>Mr.Dayst@rhttp://www.blogger.com/profile/15419345419851445789dayster88@gmail.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/12/click-here-2-download-from-4shared.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-28344280940257995952009-12-05T20:03:00.000-08:002009-12-05T20:18:12.133-08:002009-12-05T20:18:12.133-08:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/FamilyHome195.jpg" alt=""/></center><br />ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ပန္းတကာ႔ပန္းတြင္ ဘယ္ပန္းကုိ အႀကိဳက္ဆံုးပါလဲဟု အေမးခံရလွ်င္ ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖျဖစ္ မည္မွာ “ယင္းမာပန္း” ဟု ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ သုိ႔ေသာ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ႔ “ယင္းမာပန္း” ဆုိတာကုိ သိပ္ၿပီး ရင္းႏွီးၾကမည္မထင္ပါ။ ယင္းမာပန္းမ်ားပြင့္ၿပီဆိုလွ်င္ ယင္းမာပင္ရွိရာ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး သင္းပ်ံ႕ေမႊးႀကိဳင္ ေနတတ္သည္၊ ရနံ႔ကလည္း ယဥ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕သား ကၽြန္ေတာ္အတြက္ “ယင္းမာပန္း” ကုိ အခ်စ္ဆံုး ျဖစ္ရေတာ႔သည္။<br /><br />ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ၿခိဳက္သေဘာက်မိသည့္ ပန္းကေတာ႔ “ခေရ” ျဖစ္သည္၊ “ခေရ” သည္ သဇင္လို ေတာ္ဝင္ပန္း မဟုတ္ခဲ႔ပါ၊ ႏွင္းဆီလိုလည္း မာနဆူးခက္မ်ား မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔အခ်စ္ဆံုး “ယင္းမာပန္း”ေတြလိုလည္း အထိမခံ ေရႊပန္းကန္မ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ခေရပန္းကေလးမ်ားသည္ မနက္မိုးလင္းလာသည္ႏွင့္ အပင္ေပၚမွ ေျမျပင္သို႔ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ခုန္ဆင္းက်လာတတ္သည္။ သူတို႔အတြက္ႏွင့္ မိခင္သစ္ပင္ႀကီးအား ပန္းခူးသူတို႔ ဒုကၡေပး မည္ကုိ မလိုလားသည့္ သေဘာမ်ားလားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ အေတာ္ေလး မိုက္မဲေစာ္ကားသူမ်ားသာ ခေရပန္း ေႂကြက်ခ်ိန္ကုိ မေစာင့္ဘဲ တက္ခူးၾကမည္ ထင္ပါသည္။ ပင္ကုိအားျဖင့္မူ ခေရပန္းအလိုရွိသူအတြက္ အလြယ္တကူ ေကာက္ယူသီငွင္ရံုသာရွိသည္၊ ေျခာက္သြားျပန္ေတာ႔လည္း ေမႊးျမဲ ေမႊးေနဆဲပင္...။ “ခေရပန္း” တုိ႔၏ သစၥာကား ခိုင္ျမဲလွေပစြ...ဟုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အျမဲေတြးမိသည္။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ “ခေရ” ကုိ သစၥာတရား၏ သေကၤတအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္႔ ကဗ်ာအခ်ိဳ႕တြင္လည္း ထည့္သြင္းေရးသား ခဲ႔မိပါသည္။ <br /><font color="gray">“ခက္တာက <br />အျဖဴေရာင္ ၀မ္းဆက္နဲ႔ ခေရဆိုတဲ႔ေကာင္မေလးကို <br />သူ အေသအလဲခ်စ္ေနမိတာပဲ....”</font> <br /><br />ဒီေနရာမွာ “ခေရ” ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဆရာမင္းသုဝဏ္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကုိ သြားအမွတ္ရမိျပန္ပါသည္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးအေပၚမွ ခံစားရတဲ႔ အဓိပၸါယ္ကေတာ႔ အျခားသူမ်ားနဲ႔ ကြဲလြဲေကာင္း ကြဲလြဲ ေနမည္ဟု ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီသုိ႔ မ်က္စိလည္ၿပီး ေရာက္လာေသာ ကဗ်ာေလးရဲ႕အဓိပၸါယ္ကေတာ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><font color="#b63e4a">“လယ္ေတာကအျပန္၊<br />ပန္ခ်င္တယ္ ခေရဖူးဆိုလို႔”</font> ၊ လယ္ေတာကေန ျပန္လာခ်ိန္မို႔ ညေနခ်ိန္လို႔ ေတြးမိပါသည္၊ ခေရဖူးကုိမွ ပန္ခ်င္ပါတယ္ဟု ေတာင္းဆိုသည္။ ခေရပန္းကုိ မေတာင္းဆိုဘဲ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ခေရဖူးကုိမွ လိုခ်င္ ပါလိမ့္....၊ စိတ္ထဲ ကသိကေအာက္ ျဖစ္သြားရပါသည္။ ဆက္လာမယ္႔ စာေၾကာင္း <font color="#b63e4a">“ေမာင္ခူးကာေပး....။”</font> အတြက္ ကာရံ ယူခ်င္လို႔လား၊ ေတာင္းဆိုသူ မိန္းမပ်ိဳရဲ႕စိတ္ထားကုိ ေရွ႕ေျပးေဖာ္ျပမႈလား....။ ခေရဖူးကုိ လိုခ်င္ ရင္ေတာ႔ အပင္ေပၚတက္ခူးကာမွ ရေပလိမ္႔မည္။ ဒါေပမယ္႔ ခ်စ္မိသူ ေမာင္ကေတာ႔ တက္ခူးေပးရွာပါသည္။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္႔အထင္ ခူးၿပီးတာနဲ႔တစ္ခါတည္း မိန္းမပ်ိဳေလးကုိ ေပးလိုက္ဟန္တူပါသည္။ <br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ႔ ခ်စ္သူမိန္းမပ်ိဳဟာ သူခူးေပးလိုက္တဲ႔ “ခေရပန္း”ေလးေတြကုိ ျမတ္ျမတ္ ႏိုးႏိုး ပန္ဆင္ထားမယ္လို႔ လုလင္ပ်ိဳက ေမွ်ာ္လင့္ထားပံု ရပါတယ္။ ညေနခင္းက ခူးေပးထားတဲ႔ ခေရပန္းေလး ေတြဟာ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာေတာ႔ ပြင့္လာၾကၿပီ မဟုတ္လား....။ <br /><br /><font color="#b63e4a">“မနက္တုန္းဆီက”</font> ဆိုၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ကုိ ဖြင့္လိုက္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီမနက္ခင္းဟာ ေက်ာ္သြားၿပီ လို႔ ခံစားရပါတယ္၊ ျပန္ေျပာေနတယ္လို႔လဲ ေတြးမိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ခ်စ္သူမိန္းမပ်ိဳကုိ ျမင္လိုက္ရ တဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ လုလင္ပ်ိဳ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို မဟုတ္ဘဲ <font color="#b63e4a">“ေၾကာ့ဆံုးကို ေမာင္ျမင္ေတာ႔၊ သူ႔ဆံပင္ ႏွင္းဆီပြင့္ ေတြနဲ႔”</font> ျဖစ္ေနခဲ႔ပါတယ္။ ဒါဟာ ခေရဖူးကုိ တက္ခူးခိုင္းခဲ႔တဲ႔ မိန္းမပ်ိဳရဲ႕ သေဘာထားလား...။ ေနာက္... ႏွင္းဆီ ဆိုတာ တစ္ပြင့္တည္းပန္မွ လွပတင့္တယ္,တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ထင္ေနမိျပန္ပါေသးတယ္၊ အခု မိန္းမပ်ိဳရဲ႕ ဆံႏြယ္ေတြအထက္မွာေတာ႔ ႏွင္းဆီပြင့္ေတြနဲ႔ေဝေနပါတယ္။ ဒီအတြက္ “မိန္းမေကာင္းပန္းပန္၊ တစ္ပြင့္စံ” ဆိုရိုး ေလးကုိပါ သြားသတိရလိုက္သလို ထုိမိန္းမပ်ိဳကိုလည္း အထင္ေသးသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူ႕မကုိ ခ်စ္မိသူ ေမာင္ကေတာ႔ ႏွင္းဆီပန္းေတြ တေဝေဝနဲ႔ အလွႀကီးလွေနတဲ႔ သူမကုိ <font color="#b63e4a">“ဂုဏ္တင့္တယ္ေလး…။”</font> ဆိုၿပီး မုဒိတာပြား ၾကည္ႏူးေပး လိုက္ပါတယ္။ <br /><br />“ခ်စ္လွ်င္အက်ိဳး၊ မုန္းလွ်င္အျပစ္” ဆိုတဲ႔အတုိင္း ခ်စ္တဲ႔သူက ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဒီမိန္းမပ်ိဳ ကုိ မုန္းတီးေနမိပါတယ္။ ခေရဖူးကုိ တက္ခူးခိုင္းၿပီးကာမွ ႏွင္းဆီကုိပန္ခ်င္တဲ႔ မိန္းမပ်ိဳဟာ ခြင့္လႊတ္သည္းခံမႈနဲ႔ ထိုက္တန္တယ္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ မယူဆလိုပါ၊ ဒီကဗ်ာေလးကုိ ၾကည္ႏူးမႈေလးလို႔ ခံစားၾကတာမ်ားေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အထက္ပါအတုိင္းပဲ ေတြးမိ၊ ျမင္မိ ပါတယ္။ ကဗ်ာကုိ ေစာ္ကားသလို ျဖစ္သြားခဲ႔ရင္လည္း သည္းခံေပးပါ၊ ဒါဟာ ကဗ်ာဖတ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ခံစားပိုင္ခြင့္တစ္ခုသက္သက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာကုိ စကားေျပျပန္ေရးျပေနျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္းပါ...။<BLOCKQUOTE><span style="color: rgb(119, 136, 85);">လယ္ေတာကအျပန္ <br />ပန္ခ်င္တယ္ ခေရဖူးဆိုလို႔ <br />ေမာင္ခူးကာေပး…။ <br />မနက္တုန္းဆီက <br />ေၾကာ့ဆံုးကို ေမာင္ျမင္ေတာ့ <br />သူ႔ဆံပင္ ႏွင္းဆီပြင့္ေတြနဲ႔ <br />ဂုဏ္တင့္တယ္ေလး…။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ မင္းသု၀ဏ္ +</font></span></BLOCKQUOTE><br />ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး “ေအာ္လံေမာင္” နဲ႔ “သူရႆ၀ါ” တုိ႔ ေရးသားထားတာေလးေတြ ကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ႏွစ္သက္မိပါတယ္၊ သြားေရာက္ဖတ္ရႈ ၾကည့္ၾကဖုိ႔လည္း တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ <br /><br /><a href="http://awlanmg.blogspot.com/2008/11/blog-post_30.html/" target="_blank"><span style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: 10pt;" lang="MY"> »» ဆရာၾကီး မင္းသု၀ဏ္ ၊ ႏွင္းဆီ ၊ ခေရ ႏွင္႔ ကဗ်ာမွတ္စု - ေအာ္လံေမာင္</span></a><br><br /><a href="http://thurathawah.myanmarbloggers.info/2008/04/blog-post_01.html/" target="_blank"><span style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: 10pt;" lang="MY"> »» ဆရာၾကီးမင္းသု၀ဏ္ႏွင့္ အသည္းကြဲခေရ - သူရႆ၀ါ</span></a></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-2834428094025799595?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/oPcAtrKtR5A" height="1" width="1"/>Mr.Dayst@rhttp://www.blogger.com/profile/15419345419851445789dayster88@gmail.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/12/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-40094141737976554472009-11-27T20:27:00.000-08:002009-11-27T20:29:41.586-08:002009-11-27T20:29:41.586-08:00<SPAN lang=MY style="font-size: 10pt; line-height: 170%; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><br />ပ်ဥ္းမနားက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီးေလးႏွစ္ေယာက္ ပံုေလးေတြပါ၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲေတာ႔ မသိဘူး...။ ကေလးေတြထက္ ေၾကာင္ေတြ၊ ေခြးေတြကို ပိုၿပီးခ်စ္တတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ သူ႕သမီးအႀကီးမေလးကို ခ်စ္သြားတယ္။ ရုပ္ကေလးတင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး၊ အေျပာေလးကစ ခ်စ္စရာေကာင္းတာ...။ ကေလးေတြ လူႀကီးစကားေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းအျမင္ကပ္တာပဲ....၊ ဒါေပမယ္႔ ဒီကေလးမေလးက်ေတာ႔ လူႀကီးစကားေျပာတာပဲ.... ဒါေပမယ္႔ ကေလးလိုေျပာတာ....။ ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္....<br /><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/IMG_3325.jpg" align="left" alt="foto">ကၽြန္ေတာ္က သမီးႀကီးရင္ ဘာလုပ္မွာလဲလို႔ ေမးမိေတာ႔ "Model လုပ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ မင္းသမီးလုပ္မယ္" တဲ႔....။ ဒါဆိုရင္ အိုက္တင္လုပ္ျပဆိုေတာ႔ ရယ္လုိက္ရတာ...၊ ဒါနဲ႔ သူတို႔ကုိရိုက္ထားတဲ႔ ပံုေလးေတြကို ဘေလာ႔မွာ တင္ခ်င္ စိတ္ ေပါက္လာတယ္။ သူ႕တို႔အေဖကိုလည္း ခြင့္ေတာင္းရ တာေပါ႔ဗ်ာ...၊ ခြင့္ျပဳခ်က္ ရၿပီဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ Model မမႀကီးမ်ားကို ပြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><font color="#b63e4a">Model :</font><font color="#009933">ေႏြးသဥၥာႏိုင္ (အႀကီးမေလး)</font><br/><br /><font color="#b63e4a">Model :</font><font color="#009933">ေအးသဥၥာေက်ာ္(အငယ္မေလး)</font><br /><br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/IMG_3322.jpg" align="center" alt="ေႏြးသဥၥာႏိုင္+ေအးသဥၥာေက်ာ္"></center><br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/IMG_3323.jpg" align=center alt="ေႏြးသဥၥာႏိုင္+ေအးသဥၥာေက်ာ္"></center><br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/IMG_3326.jpg" alt="ေႏြးသဥၥာႏိုင္+ေအးသဥၥာေက်ာ္"></center><br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/IMG_3328.jpg" alt="ေႏြးသဥၥာႏိုင္ (အႀကီးမေလး)"></center><br /><br /><div align="right"><blockquote><font color="#009933">Mr.Dayster အေကာင့္နဲ႔ ယူတင္လုိက္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္႔အေကာင့္ ပိတ္ေနလို႔။</font><br><span style="color: indigo;">With deepest respects,</span><br><acronym title="Daywalker ( စိုးလိႈက္ဦး )"><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/" target="_blank"><span style="color: red;">Ð</span><span style="color: orange;">a</span><span style="color: green;">y</span><span style="color: blue;">w</span><span style="color: indigo;">a</span><span style="color: brown;">l</span><span style="color: black;">k</span><span style="color: indigo;">e</span><span style="color: purple;">r</span><font color="#b63e4a">( စိုးလိႈက္ဦး )</font></a></acronym><br /></blockquote></div></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-4009414173797655447?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/6mICdtBKtcA" height="1" width="1"/>Mr.Dayst@rhttp://www.blogger.com/profile/15419345419851445789dayster88@gmail.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/11/cutie-models.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-39950677262725231242009-11-26T13:56:00.000-08:002009-11-26T14:38:30.846-08:002009-11-26T14:38:30.846-08:00<div class="post-body entry-content"><br /><p><span style="font-weight: 500; font-size: 10pt; line-height: 20px; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;" lang="MY">"Homeward Bound"ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးပါ... ဒီသီခ်င္းေလးကိုနားေထာင္မိေတာ့ စိုးလိႈက္ဦးရဲ႔ <br /><blockquote>ယင္းမာပင္ေတြရိွလို႔ <br />ယင္းမာပင္ၿမိဳ႔လို႔ေခၚရင္<br />ကၽြန္ေတာ့္ေမေမရိွလို႔ <br />ေမေမၿမိဳ႔လို႔ေခၚရင္လည္းရတာပဲ....</blockquote>ဆိုတဲ့ကဗ်ာစာသာေလးနဲ႔<br /> <blockquote>အိမ္ျပန္တတ္တဲ့ဖိနပ္တစ္ရံ ဝယ္ဖို႔စဥ္းစားထားတယ္</blockquote>ဆိုတာေတြကိုသတိယရင္း အိမ္ကိုသာလြမ္းမိပါေတာ့တယ္....ဒီသီခ်င္းကို http://www.filestube.com/6a333fdfb4a3d2e103ea/go.html သြားေရာက္နားေထာင္ ကူးယူႏိုင္ပါတယ္.. <br />ဒီဆိုဒ္မွာတင္ နားေထာင္လို႔ရေအာင္က ကၽြန္ေတာ္မလုပ္တတ္လို႔ပါ....:P<br /><br />"Homeward Bound" <br />Original Artists: Simon and Garfunkel *<br />Musical Genres: Rock<br />Hit Year: 1966<br />MP3 Length: 2:38 | 87 bpm<br />Written By:P.Simon<br />Music Styles:Ballad, Male, oChor, Pop, Pop-Rock, Rock<br /><br />"Homeward Bound"<br />I'm sitting in the railway station.Got a ticket for my destination.<br />On a tour of one-night stands my suitcase and guitar in hand.<br />And ev'ry stop is neatly planned for a poet and a one-man band.<br /> <br />Homeward bound, I wish I was,<br />Homeward bound,<br />Home where my thought's escaping,<br />Home where my music's playing,<br />Home where my love lies waiting Silently for me.<br /><br />Ev'ry day's an endless stream Of cigarettes and magazines.<br />And each town looks the same to me, the movies and the factories<br />And ev'ry stranger's face I see reminds me that I long to be,<br /> <br /> Homeward bound, I wish I was,<br />Homeward bound,<br />Home where my thought's escaping,<br />Home where my music's playing,<br />Home where my love lies waiting<br />Silently for me.<br /><br />Tonight I'll sing my songs again, I'll play the game and pretend.<br />But all my words come back to me in shades of mediocrity<br />Like emptiness in harmony I need someone to comfort me.<br /><br />Homeward bound, I wish I was,<br />Homeward bound,<br />Home where my thought's escaping,<br />Home where my music's playing,<br />Home where my love lies waiting<br />Silently for me. Silently for me. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-3995067726272523124?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/CtSVPirXCWI" height="1" width="1"/>Htet Yee Thitsarhttp://www.blogger.com/profile/16433450652550605163noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/11/homeward-bound-lyrics-artistbandpaul.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-12515583026407662462009-11-25T20:30:00.000-08:002009-11-27T20:31:46.195-08:002009-11-27T20:31:46.195-08:00<span style="font-weight: 500; font-size: 9.5pt; line-height: 20px; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;" lang="MY"><blockquote><br /><center><a href="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/LargeSizePagan.jpg"><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/Pagan.jpg" alt="Pagan Image of Myanmar"></a></center><span style="color: rgb(119, 136, 85);"><br />အဲဒီလို<br />လြမ္းဆြတ္စြာ ဆင္ျခင္မိစဥ္<br />ဧရာ၀တီဟာ ငါတို႔ကို<br />ပို႔ခ်ခဲ႔တယ္ ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း<br />လူသားဟာ လူသားျဖစ္ေၾကာင္းကုိ<br />အုတ္သဲေက်ာက္တို႔နဲ႔<br />တည္ေဆာက္ျပလို႔ ရတယ္ ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း။<br /><br />အဲဒီလို<br />လြမ္းဆြတ္စြာ ဆင္ျခင္မိစဥ္<br />ဂ၀ံလမ္းၾကမ္းေလးရဲ႕<br />အတၱဳပၸတ္မွာ<br />ယဥ္ေက်းမႈအေငြ႕အသက္ကို<br />ကႏၲရဆူးေလးနဲ႔ လက္ယက္ထိုးဖြဲ႕သီခဲ႔တယ္ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း<br />ေျမနီမႈန္႔ေလး တစ္မႈန္႕က အစ<br />မဖြဲ႕ႏြဲ႕တတ္ေအာင္ ခမ္းနားတယ္ ဆုိတဲ႔အေၾကာင္း<br />ဆင္ျခင္ရင္း<br />လြမ္းဆြတ္ခဲ႔ပါတယ္။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ေနမင္းသစ္+</font></span></blockquote><br /><acronym title="ဒီဓါတ္ပံုရဲ႕ မူလပုိင္ရွင္ကိုလည္း ခြင့္မေတာင္းဘဲ ယူသံုးမိသည့္အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္..."><font color="red"> စကားခ်ပ္ - </font><span style="color: gray;">ပုဂံကုိ အရမ္းခ်စ္တဲ႔ သူမအတြက္ အမွတ္တရအေနနဲ႔ တင္လုိက္ပါတယ္။ ဒီပံုရဲ႕ မူရင္း Source ကုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိေၾကာင္းပါ၊ ဓါတ္ပံုရဲ႕ မူရင္းဆိုဒ္က ေတာ္ေတာ္ေလးႀကီးသလို လွလည္း လွပါတယ္၊ မူရင္းဆိုဒ္ ဓါတ္ပံုအႀကီးအတိုင္းျမင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အခုပံုေပၚမွာပဲ ႏွိပ္ၿပီး ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။</span> </acronym></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-1251558302640766246?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/OTmdFqC17fQ" height="1" width="1"/>Mr.Dayst@rhttp://www.blogger.com/profile/15419345419851445789dayster88@gmail.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/11/blog-post_25.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-31677518513673069202009-11-16T09:15:00.000-08:002009-11-20T14:10:54.599-08:002009-11-20T14:10:54.599-08:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><br />သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ yanyansu ကပို႔လိုက္တဲ့ေမးေလးကို သေဘာက်တာနဲ႔ ပို႕စ္တင္လိုက္ပါတယ္... <br /><br />တစ္ခါတုန္းအရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ဟာခ်စ္ၾကိဳက္လာၾကတာခ်စ္သက္တမ္း သံုးႏွစ္ျပည့္တဲ့အခါမွာ လက္ထပ္ၾကေတာ့မယ္ဆိုျပီး မဂၤလာရက္တစ္ရက္ ေရြးခ်ယ္သတ္မွတ္ လိုက္တယ္....<br /><br />ေကာင္ေလးကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းမယ့္သူတို႔ရဲ႔မဂၤလာရက္ေလးကို စိတ္ကူးယဥ္ျပီးေပ်ာ္ေနရွာတာေပါ့.....<br /><br />ဒါေပမယ့္အဲ့ဒီမဂၤလာေဆာင္မယ့္ေန႔မရာက္ခင္မွာပဲ သူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးက တျခားေကာင္ေလးတေယာက္နဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲလက္ထပ္သြားတယ္ဆိုတဲ့သတင္းကိုေကာင္ေလးၾကားလိုက္ရတယ္....<br /><br />သူစံုစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးကိုယ္တိုင္ကလိုလိုလားလားနဲ႔လက္ထပ္လိုက္တာလို႔သိလိုက္ရတယ္...<br /><br />အဲဒီ့သတင္းကိုၾကားတာနဲ႔ေကာင္ေလးလည္း အရမ္းအံ့ၾသျပီး အရမ္းစိတ္ထိခိုက္၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ မစားႏိုင္မအိပ္ႏိုင္ ငိုေၾကြးေနေတာ့တယ္..မၾကာခင္မွာပဲေကာင္ေလးလည္းစိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾကျပီးအိပ္ယာထဲလဲေတာ့တယ္..<br /><br />အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္လာတာနဲ႔အမွ်ေကာင္ေလးရဲ႔အေျခအေနဟာပိုပိုဆိုးလာခဲ့တယ္....<br /><br />တေန႔မွာေတာ့အသက္အရြယ္အိုမင္းေနတဲ့ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါးကေကာင္ေလးရဲ႔အိမ္ေရွ႔မွာရပ္ျပီးတံခါးေခါက္လိုက္ တယ္..အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးလည္း တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ထြက္လာျပီး တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီးအိုတစ္ပါးကိုေတြ႔တာနဲ႔စိတ္ရႈပ္စြာနဲ႔"ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါဘုရား" လို႔ေျပာလိုက္တယ္...<br /><br />ဘုန္းေတာ္ၾကီးကျပံဳးျပီးေတာ့.....<br /><blockquote> "ကိုယ္ေတာ္ကဆြမ္းခံၾကြလာတာမဟုတ္ပါဘူး..ဒီအိမ္မွာလူမမာရွိတယ္ၾကားလို႔ ကိုယ္ေတာ္ကလည္းေဆးနည္းနည္း ကုတတ္ေတာ့ လာကူညီေပးတာပါဒကာမေလး" </blockquote> လို႔မိန္႔ၾကားလိုက္တယ္...<br /><br />အိမ္ေဖာ္မိန္းကေလးကလည္း သူဆံုးျဖတ္လို႔မရေၾကာင္းနဲ႔ သူမရဲ႔သခင္ေတြကိုျပန္ေျပာၾကည့္ပါမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပီး အိမ္ရွင္ေတြကိုေျပာၾကည့္ေတာ့ သေဘာတူခြင့္ျပဳတာေၾကာင့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးကို အိမ္ထဲကိုပင့္ဖိတ္ခဲ့တယ္.......<br /><br />ဘုန္းေတာ္ၾကီးအိပ္ခန္းထဲကိုေရာက္ေတာ့ ကုတင္ေပၚမွာ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္နဲ႔အရိုးေပၚအေရတင္ ပိန္လွီစြာနဲ႔ ႏြမ္းနယ္ႏုန္းခ်ိစြာလဲေလ်ာင္းေနတဲ့ လူမမာသည္ေကာင္ေလးကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္....<br /><br />အိမ္ေဖာ္မိန္းကေလးလည္းဘုန္းေတာ္ၾကီးအတြက္ေသာက္ေတာ္ေရတခြက္ေပးလိုက္ျပီး လူမမာကုတင္ေဘးမွာပဲ ထိုင္ခံုတစ္လံုးစီစဥ္ေပးလိုက္တယ္..ဘုန္းေတာ္ၾကီးကလည္းအေျခအေနၾကည့္ျပီးေတာ့... " ေတာ္ေတာ္အေျခအေနဆိုးေနတာပဲ "လို႔ေရရြတ္လိုက္တယ္.....<br /><br />လူမမာေကာင္ေလးကလည္းစိတ္နဲ႔ကိုယ္နဲ႔မကပ္စြာနဲ႔ပဲဘာမွမၾကားသလိုတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာေနေနတယ္......<br />ဘုန္းေတာ္ၾကီးလည္းသူလုပ္သင့္တာေတြလုပ္ျပီးေတာ့...<br /><blockquote>" ဒကာေလးကေတာ္ေတာ္သနားစရာေကာင္းတယ္....မယံုရင္မွန္ထဲကိုၾကည့္လိုက္စမ္းပါ"</blockquote><br />လို႔မိန္႔ေတာ္မူျပီး ေကာင္ေလးအိပ္ခန္းထဲကကိုယ္လံုးေပၚမွန္တစ္ခ်ပ္ဆီကိုညႊန္ျပလိုက္တယ္...<br /><br />ေကာင္ေလးလည္းလံုး၀စိတ္၀င္စားမႈမရွိပဲေငးေငးငိုင္ငိုင္ေနေနရာကေနတစ္ခ်က္မွန္ထဲကိုၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ မွန္ထဲမွာသူ႔ခ်စ္သူေကာင္မေလးပံုကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္....<br /><br />သိပ္မၾကာခင္မွာပဲေကာင္မေလးပံုရိပ္က ေ၀၀ါးေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီး ပင္လယ္ကမ္းေျခတခုပံုအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္...အဲဒီပင္လယ္ကမ္းေျခဟာတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနျပီးလူအသြားအလာမရွိဘူး.....<br /><br />လူမမာေကာင္ေလးကမွန္ထဲကပံုရိပ္ကိုစိတ္၀င္စားစြာၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ မိန္းကေလးအေလာင္းတစ္ေလာင္းဟာ<br />လဲေလ်ာင္းေနတဲ့အေနအထားနဲ႔ကမ္းေျခမွာရွိေနတာကိုျမင္လိုက္ရတယ္...ခဏၾကာေတာ့လူတစ္ေယာက္ျဖတ္ေလွ်ာက္လာတယ္... <br /><br />သူကအေလာင္းကိုရြံရွာစြာၾကည့္ျပီးလ်င္ျမန္စြာျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတယ္.....<br /><br />အခ်ိန္အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ေနာက္လူတစ္ေယာက္ျဖတ္ေလွ်ာက္လာျပီး အဲဒီေကာင္မေလးအေလာင္းကို ေတြ႕သြားျပန္တယ္...ဒီလူကေတာ့စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး သူ႔ရဲ႔အပၚရံုအကၤ်ီကိုခြ်တ္လို႔ျခံဳေပးျပီး ခရီးဆက္ထြက္ သြားတယ္....<br /><br />အဲ့လိုနဲ႔ေနာက္ထပ္အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာလာေတာ့ ေနာက္ထပ္လူတစ္ေယာက္ေရာက္လာျပန္တယ္...<br /><br />ဒီလူကအေပၚရံုျခံဳၿပီးလဲေလ်ာင္းေနတဲ့ပံုစံကိုစိတ္၀င္စားလို႔ ျခံဳထည္ကိုလွန္ၾကည့္ေတာ့ မိန္းကေလးအေလာင္း ကိုေတြ႔သြားျပီး အရမ္းသနားစိတ္၀င္လာကာ ေျမျမဳပ္ေပးလိုက္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္...<br /><br />ဒါေပမယ့္သူ႔ဆီမွာေျမက်င္းတူးဖို႔ဘာပစၥည္းမွပါမလာဘူး....<br />ေနာက္ဆံုးမွာသူ႔ရဲ႔လက္ႏွစ္ဖက္ကိုအသံုးျပဳဖို႔သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္....<br /><br />သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ေျမေတြကိုယက္ျပီး တေျဖးေျဖးခ်င္းတူးလာလိုက္တာ ညေနေစာင္းအခ်ိန္မွာ မိန္းကေလး အေလာင္းကိုျမဳပ္ဖို႔လံုေလာက္တဲ့က်င္းတစ္က်င္းကိုတူးလို႔ျပီးသြားတယ္...အဲဒီလူလည္းမိန္းကေလးအေလာင္းကို ေကာင္းမြန္စြာျမဳပ္ႏွံေပးခဲ့ျပီးခရီးဆက္ထြက္ခြာသြားတယ္...<br /><br />အဲ့ဒီေနာက္မွာမိန္းကေလးအေလာင္းရဲ႔မ်က္ႏွာမွန္ထဲမွာျပန္ေပၚလာျပီး အဲဒီမ်က္ႏွာကေန သူ႔ေကာင္မေလးရဲ႔ မ်က္ႏွာကို ျပန္ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္....<br /><br />ေကာင္ေလးလည္;အလြန္အမင္းအံ့ၾသေနစဥ္မွာပဲေျမျမဳပ္ေပးတဲ့လူရြယ္ရဲ႔မ်က္ႏွာျပန္ေပၚလာျပီးလူတစ္ေယာက္ရဲ႔ မ်က္ႏွာအျဖစ္ေျပာင္းသြားျပန္တယ္...အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့မွန္ထဲကပံုရိပ္ေတြအကုန္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တယ္....<br /><br />ေကာင္ေလးလည္းအံ့ၾသစြာနဲ႔မင္သက္ေနတုန္းမွာပဲ ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ခုလိုပဲမိန္႔ၾကားေတာ္မူလိုက္တယ္... <blockquote><br />"ခုဆိုရင္ဒကာေလးသေဘာေပါက္ေလာက္ျပီထင္တယ္...အဲဒီမိန္းကေလးအေလာင္းကဒကာေလးရဲ႔ ခ်စ္သူမိန္းကေလးျဖစ္တယ္..ဘ၀တစ္ခုမွာသူမရဲ႔အေလာင္းကို ေျမျမဳပ္ေပးတဲ့ကုသိုလ္ကံေရစက္ေၾကာင့္ အဲ့ဒီလူငယ္ဟာဒီဘ၀မွာ ေကာင္မေလးနဲ႔လက္ထပ္ေပါင္းသင္းခြင့္ရခဲ့တယ္...<br />ဒကာေလးကေတာ့ သူမရဲ႔အေလာင္းကိုအပၚရံုနဲ႔လႊမ္းျခံဳေပးခဲ့တဲ့ေရစက္ကံေၾကာင့္ ဒီဘ၀မွာသူမနဲ႔ သံုးႏွစ္တာခ်စ္ခင္ခြင့္ရခဲ့တယ္.. ခုသံုးႏွစ္ျပည့္လို႔ေရစက္ကုန္ခ်ိန္မွာခြဲခြာရတယ္"</blockquote><br />ဘုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႔စကားအဆံုးမွာ ေကာင္ေလးလည္းအျမင္မွန္ရျပီး နားလည္သေဘာေပါက္သြားခဲ့တယ္..<br /><br />ေနာက္ပိုင္းမွာ ေကာင္ေလးလည္းျပန္လည္က်န္းမာလာျပီး ေလာကီကိုစြန္႔လို႔သကၤန္း၀တ္သြားေတာ့တယ္...<br /><br />ပံုျပင္ေလးကေတာ့ဒီေလာက္ပါပဲ.. ကြ်န္ေတာ္တို႔လူသားေတြအခ်င္းခ်င္း ဒီဘ၀မွာ အေဖ၊ အေမ၊ ေဆြမ်ိဳး ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ၊သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ၊ခ်စ္သူ၊ရန္သူအျဖစ္နဲ႔ေတြ႔ဆံုေတာ္စပ္ပတ္သက္ခြင့္ ရၾကတာဟာ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့မဟုတ္ပါဘူး....<br /><br />ဘ၀တစ္ခုခုကျပဳခဲ့တဲ့ေရစက္ကံေၾကာင့္သာဤမွ်မ်ားျပားလွေသာလူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာေတြ႔ဆံုရင္းႏွီး ခ်စ္ခင္ခြင့္ရခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္...အဲဒီလိုပဲေရစက္ကုန္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ဘယ္လိုအေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးနဲ႔မွဆြဲထားလို႔ မရပဲ ေသကြဲ၊ ရွင္ကြဲ မ်ိဳးစံုနဲ႔ခြဲခြာၾကရမွာပါ.....<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္ခုမခြဲခြာရခင္အခ်ိန္ေလးမွာမိ္မိနဲ႔ပတ္သက္ခြင့္ရခဲ့တဲ့သူေတြအေပၚမွာတတ္ႏိုင္သေလာက္စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ေတြ ေမတၱာေတြေပးႏိုင္သေလာက္ေပးႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားသင့္ပါတယ္.....ဘယ္သူကမွဘယ္သူ႔ကို ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေရစက္ကုန္လို႔ခြဲခြာၾကရမယ္ဆိုတာကို မသိႏိုင္ၾကလို႔ပါ.....<br /><br /><br />***ဒီဘ၀မွာခင္မင္ခြင့္ရေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးအတြက္အမွတ္တရ***<br /><br />Best Regard,<br /><br />Yan Yan Su ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းက ပို႔လိုက္တဲ့ေမးေလးပါ... ဖတ္လို႔ႀကိဳက္တာနဲ႔ တင္လိုက္တာပါ... <br><acronym title="Htet Yee Thitsar ()"><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/search/label/Htet%20Yee%20Thitsar/" target="_blank"><span style="color: red;">Ht</span><span style="color: orange;">et</span><span style="color: green;"> Ye</span><span style="color: blue;">e</span><span style="color: indigo;"> T</span><span style="color: brown;">hi</span><span style="color: black;">ts</span><span style="color: purple;">ar</span></a></acronym><br /> </SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-3167751851367306920?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/KHIEvXAmalM" height="1" width="1"/>Htet Yee Thitsarhttp://www.blogger.com/profile/16433450652550605163noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/11/blog-post_16.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-38764016320376738552009-11-11T09:01:00.000-08:002009-11-14T23:55:49.121-08:002009-11-14T23:55:49.121-08:00<span style="font-weight: 500; font-size: 9.5pt; line-height: 20px; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;" lang="MY"><br />ဒီဝတၳဳတိုကို ကၽြန္ေတာ္ အရင္ကဖတ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္၊ အခုျပန္ေတြ႕လို႔ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ႀကိဳက္ေနေသးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို တံု႔ျပန္ဆက္သြယ္ရာမွာ အမွတ္မထင္လုပ္လိုက္မိရင္းက ဘဝမွာအဆိပ္သင့္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဥိးနဲ႔ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ၾကတာေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဒီစာစုကို ေရးျဖစ္ပါတယ္.... ဒီဝတၳဳက ဆယ္စုႏွစ္အတြင္း အေကာင္းဆံုးဝတၳဳတိုစာရင္း ဝင္ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္..... <br /><br />ဒီဝတၳဳတိုကိုေရးဖြဲ႕သူ ျဖစ္တဲ့ စာေရးဆရာမ မဝင့္(ျမစ္ငယ္)ဟာ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ စံသတ္မွတ္ခ်က္သေဘာနဲ႕ စီရင္ဖန္တီးမႈသေဘာ၊ ၾကားေနမႈသေဘာတို႕ကို ေဝဖန္စစ္ေၾကာရင္း၊ ေျပာင္းလဲရွင္သန္ေနတဲ့ လူနဲ႔ လူမႈအဖြဲ႕ အစည္းတို႔ အျပန္အလွန္တြန္းလွန္တုန္႕ျပန္မႈသေဘာ၊ ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္မႈတုိ႕ကို ထင္ရွားျပဆိုသြား တယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္...<br /><br />ျမန္မာအစဥ္အလာယဥ္ေက်းမႈ၊ လူူမႈပတ္ဝန္းက်င္ထံုးတမ္းစဥ္လာရဲ႕ ျပဌာန္းမႈသေဘာနဲ႔ ေခတ္ရဲ႕ယွဥ္သန္ ေျပာင္းလဲမႈ၊ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ေျပာင္းလဲလာမႈ၊ လူနဲ႔လူမႈပတ္ဝန္းက်င္တို႔ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈသဘာဝတို႔ကို ထင္ရွား ေပၚလြင္ေအာင္ေရးဖြဲ႔ထားတာကိုေတြ႕ရပါတယ္.... <br /><br />ုကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာလူ႔ေဘာင္၊ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းက လက္ခံက်င့္သံုးေနတဲ့ လူမႈႏႈန္းစံေတြရဲ႕ ထင္ရွားျပဌာန္းမႈ သဘာဝ၊ ေျခရင္းခုႏွစ္အိမ္ ေခါင္းရင္းခုႏွစ္အိမ္ အသိအမွတ္ျပဳရင္ လင္မယားအရာေျမာက္တယ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ထင္ျမင္ယူဆခ်က္(Public opinions)တို႔ တာသြားမႈ နဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္က အသိအမွတ္ျပဳယံုနဲ႔ တကယ္ လင္မယားအရာေျမာက္ရသတဲ့လား.... ကိုယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းဘယ္မေရြ႕ ဆိုတဲ့ တရားနဲ႕ယွဥ္လို႔ မွန္တယ္ထင္တဲ့ဘက္ကိုရပ္တည္လို႔မရေတာ့ဘူးတဲ့လား၊ ဘယ္သူကမွားသလဲ၊ ဘာလို႔မွားတာလဲ၊ ဘာျဖစ္မလဲ ဆုိတာေတြကို ခံစားႏိႈင္းယွဥ္ေစမိပါတယ္.....<br /><br />ဆရာမ မဝင့္(ျမစ္ငယ္က)တိမ္ရိပ္ႏွင္းဆီ ကို <font color="#b63e4a"> <BLOCKQUOTE>သမုဒၵရာတစ္စင္းရဲ႕က်ယ္ေျပာနက္ရိႈင္းမႈကို ေက်ာက္ေတာင္တန္းထိပ္ဖ်ားမ်ာ စိမ့္ထြက္ စီးဆင္ေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းငယ္က အားက်လိမ့္မည္မဟုတ္ေခ်။ တစ္ခါတစ္ရံ ေလာကႀကီးထက္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားတစ္ခုက သာလြန္တတ္ပါသည္။ </BLOCKQUOTE></font> လို႔ စဖြင့္ခဲ့ပါတယ္....<br /><br />ေလာကရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္စံႏႈန္းအေဟာင္းမ်ားအတြင္းမွာ သစ္လြင္တဲ့ခံစားခ်က္၊ ေဖာက္ထြက္တဲ့အေတြးေတြနဲ႔ ထူးျခားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ဦး၊ မိမိကိုယ္ကုိယံုၾကည္မႈရိွတဲ့ အာဂမိန္းမဝါဒီတစ္ဦးအျဖစ္ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ မစမ္းစမ္းႏိုင္ကို ပံုေဖာ္ခဲ့ပါတယ္....<br /><br />အမိ်ဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္ျဖစ္တဲ့ မစမ္းစမ္းႏိုင္က ဘာသာေရးစာၾကည့္တိုက္တစ္ခုရဲ႕စာၾကည့္တုိက္မွဴး၊ ပန္းခ်ီဆြဲ တတ္တဲ့သူ၊ ကဗ်ာအေရးေကာင္းသူ၊ ေဟာ္လိုဂီတာတစ္လက္နဲ႔ေအာင္ေျမသာဇံပတ္ပ်ိဳးကို ကၽြမ္းက်င္စြာ တီးျပႏိုင္သူ၊ ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာမရိွ၊ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္တဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားစြာမရိွ၊ အႏုပညာနဲ႔မစပ္ေသာ စကားအပိုမ်ား ေျပာဆိုျခင္းမရိွ၊ <font color="#b63e4a"> <BLOCKQUOTE>သူမရဲ႕ ရွိျခင္း၊ မရိွျခင္း ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးမ်ားကို ေပါင္းစပ္ပံုေဖာ္လိုက္တဲ့အခါ သူမမွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ (ေယာက္်ား) တစ္ေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းမ်ားစြာ ထြက္ေပၚလာပါသည္...</BLOCKQUOTE></font>လို႔ဆိုထားပါတယ္.....<br /><br />ဇာတ္ေကာင္စရုိက္ကိုေျပာတဲ့ေနရာမွာ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေျပာတဲ့ပံုစံကို အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္ကိုယ္တိုင္ ေျပာတဲ့ ဟန္နဲ႔ေရာယွက္ၿပီး အသံုးျပဳထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္.... <font color="#b63e4a"> <BLOCKQUOTE><BLOCKQUOTE>"သူမကဲ့သို႕ မိန္းမတစ္ေယာက္က ဘဝဆက္တိုင္း မိန္းမျဖစ္ခ်င္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသဖူးသည္။ ေယာက္်ားေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ထက္ မိန္းမေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ ပိုခက္တယ္ရွင့္...တဲ့။ ျမန္မာျပည္မွာ မိန္းမေကာင္းေတြေပါတာ သိပ္က်က္သေရရွိ သတဲ့ " </BLOCKQUOTE></font>ဆိုၿပီး တိမ္ရိပ္ႏွင္းဆီနဲ႔ ဆရာမမဝင့္(ျမစ္ငယ္)က သူျမင္တဲ့လူမႈအျမင္သေဘာကို ထုဆစ္ခဲ့ပါတယ္... <br /><br />ဇာတ္လမ္းရဲ႕အမ်ိဳးသားဇာတ္ေဆာင္ကိုေတာ့ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး မႏၱေလးေရာက္ရင္ စာအုပ္ဆိုင္ ေတြမွာထိုင္ၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းရျခင္းကို ႏွစ္သက္တတ္သူတစ္ေယာက္၊ စာေပ၊အႏုပညာေမြ႕ေလ်ာ္သူတစ္ဦး လို႔ဆိုထားပါတယ္...<br /><br /> စာေပေမြ႕ေလ်ာ္တဲ့သူျဖစ္ၾကတဲ့ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ႏွစ္ဦးကို စာအုပ္ဆိုင္ေတြနဲ႔ စာေပအႏုပညာ ေရးရာကိစၥမ်ားေၾကာင့္ ဆံုေတြ႕ၾကျခင္းအျဖစ္ ဖြဲ႕ျပထားပါတယ္....<font color="#b63e4a"><BLOCKQUOTE>" ကၽြန္မလည္းေတြးေနတာပဲ ။ ကၽြန္မအိမ္က က်ယ္ဝန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကႀကီးက က်ဥ္းေနတာလည္း ကၽြန္မသတိထားရမယ္။ ကၽြန္မဘာလုပ္ေပးရရင္ေကာင္းမလဲ" </BLOCKQUOTE></font>ဆိုတာ ဒီဝတၳဳတိုရဲ႕ အဓိကဇာတ္ေဆာင္ႏွစ္ဦး ဆံုတဲ့အခ်ိန္မွာ မစမ္းစမ္းႏိုင္ ေျပာခဲ့တာပါ....<br /><br />ႏွင္းဆီပန္းဆိုတာကိုအမ်ိဳးမ်ိဳးဖြဲ႕ဆိုၾကပါတယ္...ဆူးရိွတဲ့ပန္းမို႔အလွတရားရိွေပမယ့္ဒုကၡကိုပါေဆာင္ၾကဥ္း တဲ့ပန္းရယ္လို႔ေျပာၾကသလို၊ ဆူးေတြက ဒီအတိုင္းၾကည့္သူကို မထိခိုက္ေစရဘဲ ဆုပ္ကိုင္ဖို႔ႀကိဳးပမ္းသူ ကိုသာ ထိခိုက္ေစတဲ့ပန္းရယ္လို႔ေျပာၾကသလို ကိုယ္ပိုင္အလွ၊ ကိုယ္ပိုင္ရနံ႕ရိွသလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ႏိုင္စြမ္း ရိွတဲ့ ပန္းအျဖစ္လည္း ေျပာဆိုၾကျပန္ပါတယ္....<br /><br />အရိပ္ဆိုတာအလင္းရိွမွျဖစ္တည္သလို၊ အေရာင္ကလည္း အလင္းနဲ႔ဆက္သြယ္ေနပါတယ္..အလင္းနဲ႔ အေရာင္တို႔ဆက္သြယ္ခ်က္ တို႔ေၾကာင့္ အျမင္ဆိုင္ရာေျပာင္းလဲတတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ပင္ကိုယ္အေရာင္ ကေရာ လိုက္ပါေျပာင္းလဲတတ္သလား... <br /><br />ႏွင္းဆီဆိုတာဘယ္နာမည္မွည့္မွည့္ေမႊးၿမဲသာဆိုသလို အလင္းနဲ႔ အေရာင္ဆိုင္ရာဆက္သြယ္ခ်က္တို႔ ေျပာင္းလဲေပမယ့္ ကိုယ္ပိုင္အေရာင္က ေျပာင္းလဲတတ္သလား ကိုယ္ပိုင္အေရာင္က ေျပာင္းလဲသလား ၾကည့္ျမင္သူဘက္က ေျပာင္းလဲတတ္တာလား... ဆိုတာေတြကိုပါ စဥ္းစားမိေစခဲ့တဲ့ ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္.....<br /><br /><font color="#b63e4a">*****ေလာကကို မ်က္ႏွာျပဳ ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ရတဲ့ဘက္ကိုသာ အတင္းရပ္တည္ ဖက္တြယ္ရင္း၊ ေလာကကိုအရြဲ႕တုိက္ရင္း၊ လူမႈစံသတ္မွတ္ခ်က္တို႕ကို လ်စ္လ်ဴရႈရင္း ဂုဏ္သိကၡာ က်႐ံွဳးရမႈေၾကာင့္ တစ္ဘဝတာျပန္လည္တည္ေဆာက္ခြင့္ႀကံဳရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းသို႔......</font><br /><div align="right"><blockquote><font color="indigo">ေလးစားမႈျဖင့္ . . . . , </font> <br><acronym title="Htet Yee Thitsar (ထက္ရည္သစၥာ)"><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/search/label/Htet%20Yee%20Thitsar/" target="_blank"><span style="color: red;">Ht</span><span style="color: orange;">et</span><span style="color: green;"> Ye</span><span style="color: blue;">e</span><span style="color: indigo;"> T</span><span style="color: brown;">hi</span><span style="color: black;">ts</span><span style="color: purple;">ar</span></a></acronym></blockquote></div></SPAN> <SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 9.5pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana">တိမ္ရိပ္ႏွင္းဆီ</SPAN></blockquote><br /><div style="border: 2px solid green; overflow: auto; height: 450px; width: 550px; color: black; background-color: white;"><br /><BLOCKQUOTE><SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 9.5pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><span style="color: rgb(119, 136, 85);"><span style="color: indigo">"တိမ္ရိပ္ႏွင္းဆီ"</span><br /> <br />သမုဒၵရာတစ္စင္းရဲ႕က်ယ္ေျပာနက္ရိႈင္းမႈကိုေက်ာက္ေတာင္တန္းထိပ္ဖ်ားမွာစိမ့္ထြက္စီးဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းငယ္က အားက်လိမ့္မည္မဟုတ္ေခ်။ တစ္ခါတစ္ရံ ေလာကႀကီးထက္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားတစ္ခုက သာလြန္တတ္ပါသည္။ <br /><br />ဘဝသည္ သုည ဆိုလွ်င္ ဤေလာကႀကီးတြင္ ရွင္သန္ခဲ့ေသာ ပိန္ပိန္ရြဲ႕ေစာင္းေစာင္း သုည တစ္လံုးသည္ မထင္မရွားကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ေလၿပီ။<br /><br /> သူမေသဆံုးေၾကာင္း ေၾကးနန္းစာကို ကၽြန္ေတာ္ကိုင္ထားပါသည္။<br /><br /> သူမသည္ က်န္းမာေရးသာမက စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အရာအားလံုး အၿမဲတမ္းခ်ည့္နဲ႔ ေနတတ္သူမို႕ သူမရဲ႕ နာေရးသတင္းသည္ ထူး၍ အံ့ၾသစရာမဟုတ္ပါ။<br /><br /><br /> တစ္ခုေတာ့ရိွပါသည္။ သူမရဲ႕ရုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ခ်ည့္နဲ႔ျခင္းမ်ားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္စြာ စူးရွခိုင္မာခဲ့ ေသာ စိတ္ဓာတ္အင္အားမ်ား ရိွေနေသာေၾကာင့္ ဤေလာကႀကီးထဲမွာ သူမ ထြက္ခြာသြားခ်ိန္သည္ ေစာလြန္းေနသလို ခံစားမိသည္။<br /><br /><br />သူမသည္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ႏွင့္မတူပါ။ သူမ၏ေျခာက္ကပ္ကပ္လႈပ္ရွားမႈမ်ားသည္ သီခ်င္းသံစဥ္မဲ့ စည္းခ်က္ရိုက္သလို ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ေကာင္းလွ၏။<br /><br /><br />သူမသည္ စီးပြားေရးအရ အေတာ္အတန္အေရးပါေသာ အထက္ျမန္မာျပည္ခရိုင္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္ပါသည္။ အဲသည္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ဘာသာေရး အသင္းအဖြဲ႕တစ္ခုက ထူေထာင္ထားတဲ့ ေရွးေဟာင္း ပိဋကတ္ စာၾကည့္တိုက္တြင္ သူမက စာၾကည့္တိုက္မွဴးအျဖစ္ လုပ္္ကိုင္ပါသည္။<br /><br /><br />စာၾကည့္တိုက္မွဴး ဆိုတဲ့ ခံညားလွေသာ အေခၚပညတ္ကို ပိုင္ဆိုင္ေသာ္လည္း သူမရဲ႕ ဝင္ေငြက သာမန္စာေရးဝန္ထမ္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ လစာထက္မပိုေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိထားပါသည္။<br /><br />သို႔ေပမယ့္ သူမရဲ႕အလုပ္ကိုေတာ့ အေတာ္ေလး ျမတ္ႏိုးပံုရပါသည္။<br /><br /><br />လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ေဆာက္လုပ္ထားခဲ့တဲ့စာၾကည့္တိုက္ႀကီးေပၚက ေဟာင္းျမင္းလွၿပီ ျဖစ္ေသာ ေပထုပ္ေတြ၊ စာအုပ္ထူေတြ၊ ဓါတ္ပံု၊ ဖလင္ေဟာင္းေတြ ႏွင့္ အိုးျခမ္းပဲ့ ေက်ာက္ပစၥည္း အစအနေလးမ်ားၾကားတြင္ တကုပ္ကုပ္လႈပ္ရွားေနတဲ့ သူမကိုေန႔စဥ္ ျမင္ေတြ႕ႏုိင္၏။ သူမရဲ႕ အလုပ္သည္ ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာေတာ့...<br />... အေဟာင္းေတြၾကားမွာ ေနရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ခုန္သံနဲ႔ အေတြးေတြက သူမ်ားေတြထက္ ပိုသစ္ေနတာ ေသခ်ာတယ္ရွင့္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲသည္အေဟာင္းေတြက ကၽြန္မကို လူငယ္တစ္ေယာက္လို တံု႔ျပန္တတ္လို႔ပဲ။ ကၽြန္မေတာ့ေပ်ာ္တယ္..လို႔ ရယ္ေမာ ေျပာဆိုခဲ့ဖူးပါသည္။ သူမရဲ႕စကားက သဘာဝက်ပါသည္။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ အေနမစိမ္းလွေသာ ဓါတ္ပံုဆရာအလုပ္ကိုပါ လုပ္ကိုင္သူျဖစ္သည္။ <br /><br />သူမ၏မ်က္ႏွာသည္ အျခားမိန္းကေလးေတြ ျပင္ဆင္တတ္ၾကတဲ့ ေရာင္စံုျခယ္သျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ ေသာ္လည္း ေခတ္မီေသာ ရသတစ္ခုကို ႏွစ္လိုစြာ ခံစား ရရိွႏိုင္ပါသည္။ <br /><br />ၿပီးေတာ့ သူမရဲ႕ဝတ္စားဆင္ယင္ပံုက ေခတ္ကိုလိုက္၍ ဖက္ရွင္ထြင္ျခင္းကင္းေပစြ။ ဤသို႔ စည္းရိုးတန္းမထားဘဲ လြတ္လပ္ပံုစံကပင္ တစ္မ်ိဳးထူးျခားစြာ ဆန္းသစ္ေနပါသည္။ သူမရဲ႕အဝတ္ အစားမ်ားသည္ တန္ဖိုးနည္းေသာ္လည္း သူမကို လွပေစဖို႔ေတာ့ လံုေလာက္ပါသည္။ <br /><br />တကယ္ဆိုလွ်င္ က်န္းမာေရး မေကာင္းသျဖင့္ ကိုင္းႏြဲ႕ႏြဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အသက္ သံုးဆယ္ေက်ာ္ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလွသည္ ဤမွ်လတ္ဆတ္ေနဖို႔ မေကာင္းပါ။ သို႔ေသာ္ သူမ လွပါသည္။ <br /><br />သူမရဲ႕ အေပၚယံအရည္အေသြးမ်ားကို ခ်ီးမြမ္းေျပာဆိုျခင္းက သူမရဲ႕သိကၡာကို ေပ့ါသြားေစမည္ လား မသိပါ။ စင္စစ္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ရင္ထဲတြင္ ေႏြးေထြးစြာ ခံစားေျပာဆိုခ်င္သည္က သူမရဲ႕ အေတြးအေခၚႏွင့္ စြမ္းရည္ကို ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္သူမရဲ႕ပိဋကတ္စာၾကည့္တိုက္ႏွင့္ေရွးေဟာင္းသုေတသန အလုပ္ေတြကိုနားမလည္ ေသာ္လည္း ေလးစားပါသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမသည္ ကဗ်ာ အေရးေကာင္း၏ ။ "စမ္းသူရိ" အမည္ျဖင့္ ေရးသားခဲ့ေသာ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေပၚက သူမရဲ႕ကဗ်ာမ်ားသည္ က်ဲပါးေသာ္လည္း စာေပၾသဇာ ႀကီးမားေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ခံထားၾကပါသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမသည္ ပန္းခ်ီကားမ်ား ကိုလည္း ခံစားတတ္၏။ ေဟာ္လိုဂီတာ တစ္လက္ႏွင့္ "ေအာင္ေျမသာဇံ ပတ္ပ်ိဳး" ကို ကၽြမ္းက်င္စြာ တီးခတ္ျပႏိုင္၏။ <br /><br />သူမတြင္ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာမရိွ။ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္တဲ့မိတ္ေဆြမ်ားစြာမရိွ။ လူစည္ကားေသာပြဲလမ္းသဘင္ မ်ားသို႔ သြားလာျခင္းမရိွ။ အႏုပညာႏွင့္ မစပ္ေသာ အပိုစကားမ်ားေျပာဆိုျခင္းမရိွ။ <br /><br />ဤသို႔ သူမရဲ႕ မရိွျခင္း ရိွျခင္း ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးမ်ားကို ေပါင္းစပ္ပံုေဖာ္လိုက္ေသာအခါ သူမတြင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ (ေယာက္်ား) တစ္ေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းမ်ားစြာ ထြက္ေပၚလာပါသည္။ <br /><br />ထို႕ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႕...ထိုၿမိဳ႕တြင္ သူ႕ကိုယ္သူယံုၾကည္မႈအျပည့္ျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္းေနထုိင္ ပါသည္။ သူမသည္ ရိုးသားစြာရဲဝံ့ပါသည္။ ပြင့္လင္းစြာယဥ္ေက်းပါသည္။ <br /><br />သူမကဲ့သို႔ မိန္းမတစ္ေယာက္က ဘဝဆက္တိုင္း မိန္းမျဖစ္ခ်င္ပါေၾကာင္းေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသဖူးသည္။ "ေယာက္်ားေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ထက္ မိန္းမေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ပိုခက္တယ္ရွင့္ " တဲ့။“ ျမန္မာျပည္မွာ မိန္းမေကာင္းေတြေပါတာ သိပ္က်က္သေရရိွသတဲ့”။ <br /><br />သူမသည္ဆန္႔က်င္ဘက္အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနေသာ အာဂမိန္းမဝါဒီတစ္ဦးပင္တည္း။ <br /><br />အကယ္၍သာ သူမေသဆံုးသြားခဲ့လွ်င္ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳး ႀကိဳတင္ၿပီးမစဥ္းစားမိခဲ့ျခင္းမွာ မွားေလစြ။ <br /><br />စဥ္းစားထားျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္ သူမေသဆံုးသြားၿပီးေသာအခါ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ ေရွ႕ေရးကို ႀကိဳတင္စီစဥ္ ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ အနည္းဆံုး သူမႏွင့္ ေသြးမရင္းေသာ္လည္း ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတာ္သူမ်ား နာမည္ကို ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ေမးျမန္းစံုစမ္းထားမိေပလိမ့္မည္။ <br /><br />ယခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔လွမ္းၿပီးအေၾကာင္းၾကားတဲ့ ေၾကးနန္းစာကိုဖတ္ၿပီး မ်ားစြာဝမ္းနည္းဖြယ္ ခံစားရပါသည္။ <br /><font color="#b63e4a"><BLOCKQUOTE>"ေဒၚစမ္းစမ္းႏိုင္ ေသဆံုး <br />အျမန္လာပါ"</BLOCKQUOTE></font color><br />ဆိုၿပီး ေၾကးနန္းပို႔သူမ်ားမွာရပ္ကြက္လူႀကီးမ်ားတဲ့။ သူမရဲ႕ဘဝသည္မည္မွ် အထီးက်န္ဆန္လိုက္ ပါသနည္း။ သူမရဲ႕ အေရးႀကီးွွဆံုး အခ်ိန္တြင္ မိသားစု မရိွ။ အေဖာ္ မရိွ။ ရင္းႏွီးမိတ္ေဆြ မရိွ။ <br /><br />ရပ္ကြက္လူႀကီးမ်ားသည္ကၽြန္ေတာ္၏လိပ္စာကိုပင္ဘယ္သို႔ရွာေဖြသိရိွခဲ့ၾကသည္မသိေပ။သူမသည္ ဘယ္ေန႕က ေသဆံုးေၾကာင္းလည္း တိတိက်က်ေရးမထားေပ။ သူမ၏ ေနာက္ဆံုးခရီးကို အခ်ိန္မီ ေရာက္လိုလွပါသည္။ သို႔ရာတြင္ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္ေသာ အေျခအေနတြင္ ရိွပါသည္။ <br /><br />သူမတို႔ၿမိဳ႕သို႕သြားမည္ဆိုလွ်င္ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္တစ္ေနကုန္စီးၿပီးမွေရာက္ႏိုင္ပါသည္။ခက္သည္က ညဘက္တြင္ ေျပးဆြဲသည့္ ကားကလည္းမရိွ။ သူမထံသို႔ အေစာဆံုးမနက္ျဖန္ ညေနေစာင္းမွ ေရာက္ႏိုင္ ေပေတာ့မည္။ <br /><br />ေၾကးနန္းစာေပးပို႔လိုက္ေသာ ရက္စြဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ခန္႕က ျဖစ္ေနေပၿပီ။ သြားေပဦးေတာ့ မစမ္းစမ္းႏိုင္ေရ....... <br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဆြးေဆြးနင့္နင့္ ေအာ္ဟစ္ေပါက္ကြဲပစ္လိုက္မိပါသည္။ <br /><br />သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္မ်ား မဟုတ္ၾကေသာ္လည္း ရင္းႏွီးၾက၏။ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးသံေယာဇဥ္ႀကီးတတ္ၾက၏။ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းသည္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ခ်စ္သူျဖစ္မလာၾကျခင္းပင္။ <br /><br />သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ဆံုဆည္းခဲ့ရပံုကို ေျပာျပခ်င္ပါေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္မႏၱေလးသို႔ ေရာက္လွ်င္ စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာထုိင္ၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းရျခင္းကို ႏွစ္သက္တတ္သူ ျဖစ္၏။ သူမသည္လည္း စာအုပ္ေဟာင္းေတြ စုေဆာင္းဝယ္ယူျခင္းကို အလုပ္တစ္ခု အျဖစ္လုပ္ကိုင္ေနသူ တစ္ေယာက္ပါ။ သည္ေတာ့ သူမႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ "ဥတၱရလြင္ျပင္" ႏွင့္ "ေဒါင္းအိုးေဝ" စာအုပ္ဆိုင္မ်ားတြင္ မၾကာခဏဆံုမိၾကပါသည္။ <br /><br />အဲသည္ စာအုပ္ဆိုင္ရွင္မ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးစလံုးႏွင့္ ရင္းႏွီးရင္းစြဲရိွေသာ စာေပစိတ္ရိွၾကသူမ်ားျဖစ္ၾကေလရာ ေတြ႔တိုင္းစကားဝုိင္းဖြဲ႕ျဖစ္သြားၾကပါေတာ့သည္။ <br /><br />ထိုစဥ္က သူမေနထိုင္ရာၿမိဳ႕ႏွင့္သူမရဲ႕အလုပ္အကိုင္ကိုသာအေပၚယံမွ်သိရိွထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />လြန္ခဲ့ေသာ သံုးႏွစ္ခန္႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပန္းခ်ီျပပြဲကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္း ပန္းခ်ီဆရာကို ရွာေဖြရန္ သူမေနထိုင္ရာၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရိွခဲ့ပါသည္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ပန္းခ်ီဆရာကို ရွာမေတြ႕။ ကၽြန္ေတာ္တြင္ ျဖစ္ေလ့ရိွတဲ့ အားနည္းခ်က္အတိုင္း အိတ္ကပ္ထဲတြင္ တည္းခိုခန္း တည္းႏိုင္တဲ့ ေငြေၾကးအင္အား လံုေလာက္စြာ ပါမလာခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေကာင္းဆံုး ေျဖရွင္းနည္းကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို အျမန္ဆံုးရွာေဖြဖို႕ ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />အခ်ိန္ကလည္းေနဝင္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ အရာအားလံုးသည္ သဲသဲကြဲကြဲ မရိွေတာ့။ စုတ္ခ်ာခ်ာ အဆင္အျပင္ႏွင့္မသပ္မရပ္ ကၽြန္ေတာ့္လိုေကာင္မ်ိဳးကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကလည္း လူေကာင္း တစ္ေယာက္အျဖစ္ လက္ခံခ်င္ပါမည္လားဆိုတာ မေသခ်ာလွေပ။ <br /><br />ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲ လမ္းေပၚတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ေယာင္လည္လည္ျဖစ္ေနခိုက္ စာၾကည့္တုိက္တံခါးပိတ္ၿပီးျပန္လာတဲ့ သူမႏွင့္ပက္ပင္းေတြ႔ပါေတာ့သည္။ <br /><br />"ဟာ....မစမ္းစမ္းႏိုင္၊ ဝမ္းသာလိုက္တာဗ်ာ။ ဒီမွာ ဒုကၡျဖစ္ေနတာဗ်" <br /><br />ကၽြန္ေတာ္၏အခက္အခဲကိုအားကိုးတႀကီးဖြင့္ဟမိပါသည္။သူမကေတာ့ကၽြန္ေတာ္၏အူေၾကာင္ေၾကာင္ အမူအရာကိုၾကည့္ၿပီး ဟက္ပက္စြာရယ္ေမာပါသည္။ ၿပီးေတာ့ကၽြန္ေတာ့အား စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္သို႔ ေခၚသြားၿပီး ထမင္းေကၽြးပါသည္။ သူမကေတာ့ မစားပါ။ ေဘးမွာထိုင္လ်က္။ <br /><br />အိမ္သို႔ေရာက္ေတာ့ မိသားစုကင္းမဲ့ေသာ သူမရဲ႕ ေနထုိင္ျခင္းကို သိခြင့္ရလိုက္ပါသည္။ <br /><br />"မစမ္းစမ္းႏိုင္ကိုအားနာလိုက္တာဗ်ာ။ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ" မိန္းမသားတစ္ေယာက္ တည္းေနတဲ့အိမ္ ျဖစ္ျခင္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ အလိုက္သိစြာ ေျပာသင့္သည္မို႔ေျပာလိုက္ ရေသာ္လည္း သည္စကားက သူမရဲ႕ သိကၡာထိပါးမွာ လည္း စိုးရိမ္မိျပန္သည္။ <br /><br />"ကၽြန္မလည္းေတြးေနတာပဲ။ ကၽြန္မအိမ္က က်ယ္ဝန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကႀကီးက က်ဥ္းေနတာကို လည္း ကၽြန္မလည္း သတိထားရမယ္။ ကၽြန္မဘာလုပ္ေပးရရင္ ေကာင္းမလဲ။" <br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမရဲ႕အေတြးစကားႏွင့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ငံ့လင့္ရင္း ရွာမေတြ႕တဲ့သူငယ္ခ်င္းပန္းခ်ီ ဆရာကိုသာ စိတ္ထဲက က်ိန္ဆဲေနမိပါသည္။ <br /><br />"မိုးလည္းခ်ဳပ္ေနၿပီ။ ဒီညေတာ့ ကၽြန္မအိမ္မွာပဲအိပ္လိုက္ပါေတာ့။ ကၽြန္မတို႔စကားေတြ ေျပာေနတာ နဲ႔ မိုးလင္းသြားမွာပါ " <br /><br />သူမေျပာသည္မွာမွန္ေလစြ။သူမႏွင့္စကားေျပာရသည္မွာကၽြန္ေတာ့္အတြက္အလြန္အက်ိဳးရိွပါသည္။ သူမႏွင့္စကားၾကာၾကာေျပာၾကည့္ေတာ့မွ အႏုပညာသမားသန္႔သန္႔ျဖစ္ေနတဲ့ သူမရဲ႕အရည္အေသြး မ်ားကို သိခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ <br /><br />သူမေျပာျပတဲ့ဟံလင္းၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္းတူးေဖာ္စဥ္ကရရိွခဲ့တဲ့လက္ခ်င္းတြဲဆက္ထားေသာရုပ္ၾကြင္း လူရိုးစုႏွစ္စုအေၾကာင္းၾကားရသျဖင့္ "ရုပ္ၾကြင္းရဲ႕ ႏွလံုးသားအစို"လို႔အမည္ရတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ ေရးသားဖို႔ ပန္းခ်ီ အေတြးရခဲ့ပါသည္။ <br /><br />ေနာက္တစ္လခန္႔ၾကာေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းပန္းခ်ီဆရာႏွင့္အတူ သူမတို႔ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ျပန္ပါ သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လာခဲ့ရေသာခရီးရဲ႕ အေျခအေနမွာ ညေနေစာင္းမွာ ေရာက္ေသာေၾကာင့္ ထိုၿမိဳ႕တြင္ ညအိပ္ဖို႔လုိအပ္ေလ့ရိွပါသည္။ သို႔ေပမယ့္ သည္တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ အေဖာ္သူငယ္ခ်င္းလည္းပါေနသည္မို႔ သူမအိမ္သို႔ တည္းခိုရန္ လိပ္ျပာသန္႔စြာ ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ <br /><br />သူမအိမ္တြင္ တည္းခိုမိျခင္းရဲ႕ အဓိကအေၾကာင္းရင္းမွာ သူမႏွင့္ စကားေျပာဆိုရသည္ကို ႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ရင္ခုန္သံခ်င္းတူေသာ အႏုပညာသမားခ်င္း စကားေျပာဆိုလို႔ ေကာင္းသည္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးကို အႏုပညာသမားေတြသာ နားလည္ႏိုင္ေသာအရာျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />အဲသည္ညက စကားေျပာခြင့္ ရခဲ့သျဖင့္ သူမရဲ႕ ေလးစားဖြယ္ေကာင္းေသာ အေတြးအေခၚႏွင့္ ရပ္တည္ခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ပန္းခ်ီဆရာက တဖြဖြ ခ်ီးက်ဴးေျပာဆိုေနပါေတာ့သည္။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့အတါက မိန္းမေယာက္်ား ကြဲျပားျခင္းဆိုသည္က ေပ်ာက္ကြယ္သြားသလိုပါပဲ။ သူမကိုယ္တုိင္ကလညး္ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ယခုကဲ့သို႔ စကားေျပာဆိုရျခင္းကို ႏွစ္သက္ေၾကာင္း ဝန္ခံေျပာဆိုပါသည္။ <br /><br />"ကၽြန္မက ပင္ကိုကလည္း စကားအလြန္နည္းတာရွင့္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မေျပာခ်င္တဲ့ စကားကလည္းစိတ္ဝင္စားမယ့္လူ ရွားပါးလွတဲ့ စကားေလ။ အႏုပညာသမားရဲ႕ စကားဆိုတာ သင္းကြဲစကား ျဖစ္ေနသလိုပဲ။ ဒီေတာ့ ရွင္တို႔ လာမွ ကၽြန္မလည္းစကားေကာင္းေကာင္း ေျပာျဖစ္ေတာ့တာရွင့္" <br /><br />အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္စြာပါပဲ။ ေနာက္တစ္လၾကာေသာအခါ မိတ္ေဆြ ဓါတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္ႏွင့္ အတူ သူမထံသို႔ ထပ္မံေရာက္ရိွ ျပန္ပါသည္။ ယခင္အတိုင္း တစ္ညလံုးနီးပါး စကားေျပာဆိုၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ကိစၥ လုပ္ကိုင္ၿပီး သည္ႏွင့္ ျပန္သြားၾကပါသည္။ <br /><br />သည္လိုႏွင့္ တစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ့ သူမထံသို႔ လည္ပတ္ရသည္ကို ေတြ႕စကဲ့သို႔ ေလးပင္ေသာ ခံစားမႈမ်ိဳးမရိွေတာ့ဘဲ စိတ္သန္႔သန္႔ ေပါ့ပါးစြာ ေရာက္သြားတတ္ပါသည္။ <br /><br />တစ္ခါတစ္ရံ ပန္းခ်ီအေတြးကလည္း ခန္းေျခာက္ေနၿပီး စိတ္ေလလြင့္သလို ျဖစ္ေနလွ်င္ သူမထံသို႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းလည္း သြားပစ္လိုက္ပါေတာ့သည္။ ထိုအခါ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ၿငိဳျငင္ျခင္း ကင္းေသာ္လည္း အကဲခတ္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ လက္ခံစကားေျပာခဲ့ေၾကာင္း သတိထားမိ၏။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမထံသို႔ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားေရာက္ဖူးေသာ္လည္း သူမကိုယ္တုိင္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးတဲ့ အစားအစာမ်ိဳး တစ္ႀကိမ္မွ် မစားခဲ့ရဖူးေပ။ နံနက္လင္း၍ မ်က္ႏွာသစ္တဲ့ ကိစၥေလးမ်ားကအစ ဧည့္ဝတ္ေက်ျခင္းကင္းစြာ လ်စ္လ်ဴရႈထားတတ္သည္။ သူမထံသို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူေဆာင္လာတဲ့ လက္ေဆာင္မ်ားကို ျငင္းပယ္တတ္သလို သူမထံမွလည္း ဘာမွ် လက္ေဆာင္ မရခဲ့ဖူးပါ။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စကားေျပာရာတြင္ အၾကည္လင္ဆံုးမွာ သူမရဲ႕ မ်က္လံုးမ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။ သူမ၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ တစ္စကၠန္႔စာမွ်စူးစုိက္မၾကည့္ဖူးျခင္းက ေလးစားေလာက္ပါေပ သည္။ <br /><br />ေနာက္တစ္ခ်က္ ထူးျခားသည္မွာ သူမႏွင့္ ဒႆနေပါင္းမ်ားစြာ၊ အႏုပညာစကားေပါင္းမ်ားစြာ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုဖူးေသာ္လည္း အခ်စ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ဘယ္ေသာအခါကမွ် ေဆြးေႏြးခြင့္မရခဲ့ျခင္း ပင္။ "ကၽြန္မက အဲသည္ကိစၥေတြ သိပ္မေပ်ာ္ဝင္ဘူးရွင့္"။ ကၽြန္မ မသိဘူး ဆိုတဲ့စကားႏွင့္ ပိတ္ဆို႔ပစ္၏။ <br /><br /> ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သည္မွ် ရင္းႏွီးေနလ်က္ပင္ သူမရဲ႕ပုဂၢလိက ခံစားမႈတို႕ကို တစ္ခ်က္မွ် လွစ္ျပျခင္း မရိွေပ။ <br /><br />သူမသည္ျမန္မာႏွင္းဆီလို႔ေခၚတဲ့ႏွင္းဆီၾကမ္းကိုေတာ့အလြန္ႏွစ္သက္ေၾကာင္းမၾကာခဏေျပာတတ္ ပါသည္။ ဤသို႔ေျပာျပျဖစ္ျခင္းမွာလည္း သူမအိမ္ရိွ အလွစိုက္ပန္းအိုးတြင္ မျပတ္ေတြ႔ျမင္ရ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ သူမအတြက္ “ႏွင္းဆီၾကမ္းမ်ား ဆိုတဲ့ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကို မဝံ့မရဲလက္ေဆာင္ ေပးၾကည့္ေတာ့ ျမတ္ႏိုးစြာ လက္ခံယူပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္ သူမအတြက္ ေပးျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ လက္ေဆာင္မွာ သည္ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပါ။ <br /><br />ယခုေတာ့ သူမေသဆံုးခဲ့ေလၿပီ။ သူမသည္ ႏွင္းဆီပြင့္ကဲ့သို႕ အလွဆံုးပြင့္ခဲ့၏။ အခ်ိဳျမဆံုးေမႊးပ်ံ႕ခဲ့၏၊ ၿပီးေတာ့ သူမရဲ႕ လြတ္လပ္တဲ့ေနထိုင္မႈတြင္ ဆူးႏွင့္တူေသာ ကိုယ္က်င့္တရားေတြျဖင့္ ခၽြန္ျမေစခဲ့ေလၿပီ။ <br /><br />အမွန္ကို ဝန္ခံရလွ်င္ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမအား သူစိမ္းေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ စိတ္ျဖင့္ ရင္ခုန္ခဲ့ဖူး၏။ သူမက က်န္းမာေရးခ်ည့္နဲ႔ေသာ္လည္း လွသည္ေလ။ <br /><br />သို႔ရာတြင္ သူမရဲ႕သန္႕စင္ခိုင္ခ့ံေသာမ်က္လံုးမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ျပတ္သားရဲရင့္ေသာအေတြးအေခၚ မ်ားကို လည္းေကာင္း၊ ခ်က္ခ်င္းသတိရမိလိုက္သည္ႏွင့္ ဝန္ရိုးစြန္းက ေရခဲေတာင္တန္းေတြ မီးေလာင္ ျပာက်သြားသလို ကၽြန္ေတာ့္၏ရင္ထဲတြင္ ေအးစက္ျခင္း၊ ေလာင္ၿမိဳက္ျခင္းတို႔ျဖင့္ လႈပ္ခတ္တုန္ခါသြားပါသည္။<br /><br /><br />တကယ္ဆို တစ္ေယာက္တည္းသိကၡာရိွရိွေနထိုင္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ဝိုင္းဝန္း၍ ေလးစားစြာေစာင့္ေရွာက္ေပးရမည္ မဟုတ္ပါလား။ သူမအတြက္ေတာ့ သိပ္မထူးဆန္းေတာ့သလိုပါပဲ။ <br /><font color="#b63e4a"><BLOCKQUOTE>"သိကၡာတို႔၊ သီလတို႔ဆိုတာ ပုဂိၢဳလ္ေရးနဲ႔ အဓိကပတ္သက္တယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လူေတြရဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားကို ဦးစီးေနတာ ဓေလ့ထံုးစံပဲ။ လူေတြဟာ ဓေလ့ထံုးစံရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္ တရားေအာက္မွာလက္မခံခ်င္ဘဲလည္း လက္ခံရလိမ့္မယ္..."<br /><br />“ဓေလ့ထံုးစံတုိင္းက အမွန္တရားမွ မဟုတ္တာဗ်"<br /><br />"အမွန္တရားအတြက္ ဓေလ့ထံုးစံေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ရတာရတာရွင့္။ ကိုယ္က်င့္တရား ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ဓေလ့ထံုးစံကခြင့္မျပဳရင္ ေရွာင္ရမယ္။ အဲ.....မေရွာင္ဘဲ ထုိးေဖာက္ထြက္မယ္ဆိုရင္လည္း ဂုဏ္သိကၡာကို စေတးရလိမ့္မယ္"</BLOCKQUOTE></font color>အဲသည္တံုးက သူမစကားရဲ႕ ဆိုလိုရင္းကို နားမလည္ခဲ့ေပ။ ပိုင္ရွင္ ကင္းမဲ့ေနၿပီျဖစ္ေသာ သူမရဲ႕အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့မွ သူမအတြက္ ဝမ္းနည္းခံခက္စြာ သိခြင့္ရလိုက္ပါေတာ့သည္။ <br /><br />သူမရဲ႕အိမ္ကေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေစာင့္ႀကိဳေနတဲ့ ရပ္ကြက္လူႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕စကားက ရင္ဝကို ေဆာင့္ကန္ခ်လိုက္သလို ခံစားရ၏။<br /><font color="#b63e4a"><BLOCKQUOTE>ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ္တာဝန္မဲ့တဲ့လူဗ်ာ</BLOCKQUOTE></font color>ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ မသိရေသးသည္မို႕ ေငးေၾကာင္နားစြင့္ေနမိသည္။<font color="#b63e4a"><BLOCKQUOTE>ေဒၚစမ္းစမ္းႏိုင္ရဲ႕အိမ္တံခါးေတြ ပိတ္ထားတာၾကာၿပီဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သူ တစ္ေနခရီးထြက္ေနတယ္ ထင္ၾကတာေလ။ အိမ္ထဲက ပုတ္ေစာ္နံလာေတာ့မွ အိမ္နီးခ်င္းေတြက မသကၤာတာနဲ႔ တံခါးဖ်က္ၿပီး ဝင္ၾကည့္ၾကေတာ့ အိပ္ယာထဲမွာ တစ္ေယာက္ထည္းေသေနတာေတြ႔ရတယ္ဗ်ာ။ သူ ခုတေလာ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးခန္းမွာ ေဆးထိုးေနတာေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းေတြ သတိထားမိၾကပါရဲ႕။ သူကလည္း စကားနည္းတဲ့ လူဆိုေတာ့ သည္အတိုင္းဘာသိဘာသာ ေနလိုက္ၾကတာေပါ့။ မႈခင္းဆရာဝန္ကေတာ့ အဆုတ္ေရာဂါေၾကာင့္ေသဆံုး သြားတာလို႔ မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ေနႏိုင္ရက္ပါတယ္ဗ်ာ...<br /><br />ကၽြန္ေတာ္လည္းခုတေလာ ဓါတ္ပံုလုပ္ငန္းက ရႈပ္ေနေတာ့ သူ႕ဆီကိုမေရာက္ျဖစ္တာ ႏွစ္လေလာက္ ၾကာသြားတယ္<br /><br />ဒါေၾကာင့္ တာဝန္မဲ့တယ္ ေျပာတာေပါ့။ တကယ္ဆို ခင္ဗ်ားက သူ႕ေယာက္်ားမဟုတ္လား <br /><br />ခင္ဗ်ာ</BLOCKQUOTE></font color>ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာထူပူသြား၏။ ေသဆံုးသြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အနားမွာ သူမရိွေနသကဲ့သို႔ အားနာလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ေပ့ါဆစြာ စြပ္စြဲေျပာဆိုရဲေသာ ထုိလူေၾကာင့္ ေထာင္းခနဲ ထၾကြလာတဲ့ ေဒါသစိတ္ေတြကို ခ်ိဳးႏွိမ္ၿပီးေျပာရသည္။ <br /><font color="#b63e4a"><BLOCKQUOTE>"မစမ္းစမ္းႏိုင္နဲ႔ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ကမိတ္ေဆြေတြပါခင္ဗ်ာ။သူ႕ရဲ႕မိသားစုေဆြမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း လည္းကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး.. မိသားစုအေပၚတစ္ခုခုစိတ္နာခဲ့တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာမျပတာလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ သူနဲ႕ တစ္ခါတစ္ရံစကားေျပာဖို႔ ေရာက္လာတတ္တဲ့မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္အဆင့္မွာပဲ ရိွပါတယ္...<br /><br />ခင္ဗ်ားတို႕လင္မယားေတာ္ေတာ္ေၾကာင္တာပဲ။ ေဒၚစမ္းစမ္းႏိုင္ကလည္းခင္ဗ်ားကို သူ႕ မိတ္ေဆြပါလို႔ ဇြတ္ျငင္းတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္တည္းေနတဲ့ အိမ္မွာ ေသြးသားမစပ္တဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ မၾကာခဏလာတည္းရမလားဗ်။ သူကလည္း လက္မခံရဘူး။ ဒါဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔အေနနဲ႕ ခင္ဗ်ားလာတဲ့အခါတိုင္း ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ဝိုင္းဖမ္းမွာ ေျပာေတာ့မွ ဒီမိန္းမ ဘာေျပာတယ္မွတ္သလဲ။<br /><br />ကၽြန္ေယာက္်ားပါဆိုရင္ ဘာျဖစ္မွာလဲ တဲ့ <br /><br />အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔က ဘာမွ ေႏွာင့္ယွက္စရာ မလိုေတာ့ပါဘူး ေျပာမွ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေခါင္းညိတ္ဝန္ခံသြားတယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔လည္း ခင္ဗ်ားရဲ႕ နာမည္၊ အလုပ္အကိုင္နဲ႕ လိပ္စာကုိ တစ္ခါတည္း မွတ္ထားရတယ္ေလ<br /><br />ဟာ... အဲဒါ လံုးဝမဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတိုဝိုင္းဖမ္းမယ္ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရိုးသားမႈကို တိတိလင္းလင္း ေစာ္ကားဖ်က္ဆီးပစ္တာမို႕ သူ ေခါင္းညိတ္ပစ္တာပဲ ျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လံုးဝရိုးသားတယ္....<br /><br />ရပ္နဲ႕ရြာနဲ႔ေနတာဗ်။ အရပ္ထံုးစံကိုပယ္လို႔ဘယ္ရမလဲ။ၿပီးေတာ့ခုကိစၥက ခင္ဗ်ားအတြက္ ေဟာသည္အိမ္ကို အေမြဆက္ခံပိုင္ခြင့္အရ လႊဲေပးမွာျဖစ္လို႔ ေျပာေနတယ္လို႔ ဆိုတာလည္း သတိထားပါဦး.....<br /><br />မလိုခ်င္ဘူး..။ ဟုတ္လည္းမဟုတ္ဘူးဗ်ာ....ကဲ ......</BLOCKQUOTE></font color>ေျပာၿပီး ေဆြးနင့္ဖို႐ိႈက္စြာ တံေတြးမ်ိဳခ်မိပါသည္။ွ<br /><br />ျဖစ္ရေလ...မစမ္းစမ္းႏိုင္ရယ္။ သူမရဲ႕ ဧည့္ခန္းတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားလ်က္ရိွေသာ ပန္းခ်ီကားထဲက ႏွင္းဆီၾကမ္းမ်ားသည္ ရဲဝံ့နီေထြးစြာ လန္းဆန္းေနၾကဆဲ။ ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းေမာစြာ ေငးၾကည့္ျဖစ္၏။<br /><br />မစမ္းစမ္းႏိုင္...ခင္ဗ်ား ေနာက္ဘဝမွာလည္း ႏွင္းဆီၾကမ္းျပန္ျဖစ္ရင္ ေဟာသည္ေလာကႀကီးထဲ မွာေတာ့ မျဖစ္နဲ႔ေတာ့ဗ်ာ။ လြတ္လပ္တဲ့ ေတြးေခၚမႈေတြကို ျမတ္ႏိုးလွတဲ့ ခင္ဗ်ားအတြက္ အဆံုးအစမရိွ လြတ္လပ္တဲ့ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးက ႀကိဳဆိုေနမွာပါ။ <br /><br />ေဟာ...<br />ဟိုမွာေလ တိပ္ရိပ္ေတြၾကားက ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္။<br /><br /> <font color="red">မဝင့္(ျမစ္ငယ္)- မေဟသီမဂၢဇင္း၊ဇန္နဝါရီ၊၁၉၉၆ႏွင့္ ခံစားသူအႀကိဳက္မဂၢဇင္းဝတၳဳတိုမ်ား၊ ၁၉၉၈၊ ဥတၱရလမင္း-ခံစားသူအႀကိဳက္(၁၀)ႏွစ္တာ လက္ေရြးစင္ ဝတၳဳတိုမ်ား (ေဖေဖာ္ဝါရီလ၊၂၀၀၇။)- </font><br /><br />လူတစ္ေယာက္ရဲ႕လြတ္လပ္မႈဟာ အျခားသူတစ္ဦးရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို မထိပါးသင့္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ထင္သာလႊမ္းမိုးမႈသေဘာနဲ႕ ျမန္မာလူမႈအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အမ်ားညီ ဓေလ့ထံုးတမ္းတို႔ကို ေလးစားလိုက္နာၾကရတဲ့ ျမန္မာလူ႔ေဘာင္ေလာကနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ဒီဝတၳဳတိုက အမ်ားႀကီးေျပာသြားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္....<br /><br />ဒီဝတၳဳကိုေရးရျခင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဆရာမ မဝင့္(ျမစ္ငယ္)က<font color="#b63e4a"><BLOCKQUOTE> ဓေလ့ထံုးစံနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာေတြဟာ လူေတြျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒါေတြဟာ တရားမွ်တမႈရိွတဲ့ တရားေသ အမွန္တရားလား.... အဲဒါေတြဟာ လူ႔အထက္မွာရိွသလား... လူ႔ေအာက္မွာရိွသလား... ထုိးေဖာက္ခြင့္မရိွဘူးလား... အမ်ားႀကီးေတြးဖူးတယ္.... မိန္းမတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ေပါက္ကြဲခံစားခဲ့ဖူးတယ္.... အဲဒီအခ်ိန္တံုးက ဒီဝတၳဳကို ေရးျဖစ္တယ္</BLOCKQUOTE></font color>လို႔ ဆိုပါတယ္..... <br /><br />ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္ဝန္းက်င္လူ႔ေဘာင္၊ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳေနရတဲ့ အေျခအေနေတြအရ ေျပာသင့္တယ္ထင္လို႔ ေျပာခ်င္စိတ္ရွိတာနဲ႕ ဒီပို႕စ္ကို ေရးျဖစ္ပါတယ္.... <br /><br /> <div align="right"><blockquote><font color="indigo">ေလးစားမႈျဖင့္ . . . . , </font> <br /><acronym title="Htet Yee Thitsar (ထက္ရည္သစၥာ)"><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/search/label/Htet%20Yee%20Thitsar/" target="_blank"><span style="color: red;">Ht</span><span style="color: orange;">et</span><span style="color: green;"> Ye</span><span style="color: blue;">e</span><span style="color: indigo;"> T</span><span style="color: brown;">hi</span><span style="color: black;">ts</span><span style="color: purple;">ar</span></a></acronym></blockquote></div></span></p><br /><div style="clear: both;"></div><br /></div></span></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-3876401632037673855?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/9HG4qfwBjf8" height="1" width="1"/>Htet Yee Thitsarhttp://www.blogger.com/profile/16433450652550605163noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/11/blog-post_11.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-39153226359246790102009-11-10T00:17:00.000-08:002009-11-15T00:50:47.121-08:002009-11-15T00:50:47.121-08:00<span style="font-weight: 500; font-size: 9.4pt; line-height: 20px; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;" lang="MY"><br />ကၽြန္ေတာ္ ရံုးကျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ေမေမက ဆီးၿပီးေမးေတာ႔တာပဲ။ သားရဲ႕ ေဘာ႔စ္နဲ႔ အလုပ္မွာ အဆင္ေျပ ရဲ႕လား၊ ဘာလားေပါ႔ဗ်ာ....။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေျဖလိုက္ပါတယ္ -<blockquote><font color="#b63e4a">“အဆင္ေျပပါတယ္ ေမေမရယ္....၊ ေဘာ႔စ္က သားကုိ တစ္သား သား... နဲ႔ ပါးစပ္ကကို မခ်ေတာ႔ဘူး။ ေနာက္... သား ပညာေရးကုိလည္း အျမဲေမးတယ္ ေမေမရဲ႕...”</font> </blockquote> အဲလို ျပန္ေျဖလိုက္ေတာ႔ ေမေမက ေက်နပ္လို႔၊ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ၿပံဳးေနေလရဲ႕....။ ကၽြန္ေတာ္႔ နားထဲမွာေတာ႔ ေဘာစ္ရဲ႕ စကားသံေတြကို ျပန္လည္ၾကားေယာင္လုိ႔ ...<blockquote><font color="#b63e4a">“ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလား၊ ေခြးသားရဲ႕....။ မင္း စာမသင္ခဲ႔ရဘူးလား၊ ဘယ္လိုသင္လာတာလဲ.... လခြီးပဲ....”</font></blockquote></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-3915322635924679010?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/7_DmrlICKvY" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/10/white-lie.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-63448048275123910162009-11-06T06:31:00.000-08:002009-11-17T04:23:18.736-08:002009-11-17T04:23:18.736-08:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 9.5pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><BLOCKQUOTE><span style="color: rgb(119, 136, 85);">အခ်စ္ေရ...<br />ကုိယ္႔ရဲ႕တိုင္းျပည္ေလးဟာ<br />ေရမစံု မီးမစံုေလးပါ။<br />ရန္သူေတြ၊ “ဘရုတပ္” ေတြ မိႈလိုေပါက္ၿပီး<br />မုန္တိုင္းေတြ ခဏခဏ မိုးဝင္ခိုတဲ႔<br />ငလ်င္ေၾကာ တည့္တည့္ေပၚက တိုင္းျပည္ေလးေပါ႔။<br />ေတာ္လဲသံေတြဆိုလည္း အျမဲလိုလို ၾကားရတယ္၊<br />ညညဆို...<br />မေကာင္းဆိုးဝါးဝင္ပူးေနတဲ႔ အိပ္မက္ဆိုးေတြက<br />လမ္းထေလွ်ာက္ေနတတ္တယ္။<br /><br />ဒါေပမယ္႔လည္း<br />(မင္းက...)<br />“ေမာင္” လို႔ တစ္ခြန္းေခၚလိုက္တာနဲ႔<br />အဲဒီတိုင္းျပည္ေလးဟာ...<br />ဆယ္႔ႏွစ္လရာသီလံုး<br />ႏွင္းဆီပန္းရနံ႕ေတြ ေမႊးပ်ံ႕မဆံုးေတာ႔ဘူးကြယ္႕ ။<br /><br /><font color="#b63e4a">စိုးလိႈက္ဦး(ယင္းမာပင္)</font><br /></span></BLOCKQUOTE></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-6344804827512391016?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/O13fbBk58m4" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/11/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-25161482559639743962009-10-31T20:32:00.000-07:002009-10-31T21:08:06.451-07:002009-10-31T21:08:06.451-07:00<span style="font-weight: 500; font-size: 9.5pt; line-height: 20px; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;" lang="MY"><br />အဲ..... ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒိုင္ယာရီေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ ဖုန္တက္ေနၿပီ၊ ဘာပိုစ္႔မွလည္း အသစ္မတင္ ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စာေမးပြဲရွိေနတာ၊ အလုပ္ရႈပ္ေနတာ၊ ေနမေကာင္းတာေတြနဲ႔ ဘာမွကို မေရးႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ.....။ <br /><br />ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဇာတိၿမိဳ႕က ကဗ်ာဆရာေတြေရးထားတဲ႔ ကဗ်ာေတြကိုပဲ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ အမွန္က ဒီကဗ်ာေတြအားလံုးကုိ <a href="http://daywalker-poem.blogspot.com/" target="_blank">ကဗ်ာစက္ရံုေလး </a>မွာ သြားဖတ္လည္းရပါတယ္။ အသစ္မတင္ႏိုင္လို႔ ဆားခ်က္တယ္ လို႔ပဲ ဆိုပါရေစေတာ႔ဗ်ာ....<br /><a title="View Yinmarbin Poems on Scribd" href="http://www.scribd.com/doc/21973134/Yinmarbin-Poems" style="margin: 12px auto 6px auto; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 14px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; -x-system-font: none; display: block; text-decoration: underline;">Yinmarbin Poems</a> <object codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=9,0,0,0" id="doc_763227238196215" name="""docUS95763227238196215""" classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" align="middle" height="600" width="100%" > <param name="""movie""" value="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf?document_id=21973134&access_key=key-1bdcqgtv5oq2b49s66pn&page=1&version=1&viewMode=list"> <param name="""quality""" value="high"> <param name="""play""" value="true"> <param name="""loop""" value="true"> <param name="""scale""" value="showall"> <param name="""wmode""" value="opaque"> <param name="""devicefont""" value="false"> <param name="""bgcolor""" value="#ffffff"> <param name="""menu""" value="true"> <param name="""allowFullScreen""" value="true"> <param name="""allowScriptAccess""" value="always"> <param name="""salign""" value=""> <param name="""mode""" value="list"> <embed src="http://d1.scribdassets.com/ScribdViewer.swf?document_id=21973134&access_key=key-1bdcqgtv5oq2b49s66pn&page=1&version=1&viewMode=list" quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" play="true" loop="true" scale="showall" wmode="opaque" devicefont="false" bgcolor="#ffffff" name="""docUS95763227238196215US95object""" menu="true" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" salign="" type="application/x-shockwave-flash" align="middle" mode="list" height="500" width="100%"></embed> </object> <br /></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-2516148255963974396?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/VPeph4Mc_Sk" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/10/blog-post_31.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-34374718128588921042009-10-23T23:49:00.000-07:002009-10-23T23:51:50.822-07:002009-10-23T23:51:50.822-07:00<span style="font-weight: 500; font-size: 9.5pt; line-height: 20px; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;" lang="MY"><br /><center><img src="http://img194.imageshack.us/img194/9058/harrypoter.jpg"></center><br /><center><img src="http://img269.imageshack.us/img269/7558/harrypoter1.jpg"></center><br /><center><img src="http://img24.imageshack.us/img24/2127/myanmar.jpg"></center><br /><div align="right"><blockquote><font color="#009933">Nothing else, but 1 wanna know do u miss ur <blink>_________</blink>?</font><br><span style="color: indigo;">With deepest respects,</span><br><acronym title="Daywalker ( စိုးလိႈက္ဦး )"><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/" target="_blank"><span style="color: red;">Ð</span><span style="color: orange;">a</span><span style="color: green;">y</span><span style="color: blue;">w</span><span style="color: indigo;">a</span><span style="color: brown;">l</span><span style="color: black;">k</span><span style="color: indigo;">e</span><span style="color: purple;">r</span><font color="#b63e4a">( စိုးလိႈက္ဦး )</font></a></acronym></blockquote></div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-3437471812858892104?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/5po3OB9wmaU" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/10/harry-potter-burma-snake.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-67420607480971571002009-10-16T21:38:00.000-07:002009-10-24T13:58:17.485-07:002009-10-24T13:58:17.485-07:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/Born2.jpg" alt="Happy Birthday"></center><br /><br />မနက္ျဖန္ (၁၈-၁၀-၂၀၀၉)၊ လြန္ခဲ႔တဲ႔ (၂၆) ႏွစ္ေလာက္က အဲဒီေန႔မွာ လူတစ္ေယာက္ ေလာကႀကီးထဲကို ဝင္လာခဲ႔တယ္။ </SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-6742060748097157100?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/O7y5cIqvRaE" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/10/blog-post_16.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-13786120061563515532009-10-15T04:21:00.000-07:002009-10-15T04:22:01.344-07:002009-10-15T04:22:01.344-07:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 9.4pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><br />"အိုင္းစတိန္း" ကုိ တစ္ခါတုန္းက ေမးခဲ႔ဖူးပါတယ္။ <font color="#b63e4a">"ကမာၻႀကီးကုိ ေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္တဲ႔ အေတြးကုိ ဘယ္လုိ ေမြးယူ ပါသလဲ"</font> လို႔ပါ။ ဒီေတာ႔ အိုင္စတိန္းက ျပန္ေျဖပါတယ္ .....<BLOCKQUOTE><font color="#b63e4a">"ကမာၻႀကီးကုိ ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ အရြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ႔ လူတိုင္း သိပါတယ္။ အဲ.... ဒါေပမယ္႔ မသိတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ရွိခဲ႔ပါတယ္။"</font> </BLOCKQUOTE></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-1378612006156351553?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/ilPkeuRfb0o" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/10/blog-post_15.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-24732547844364739332009-10-04T06:03:00.000-07:002009-10-04T07:09:35.548-07:002009-10-04T07:09:35.548-07:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 9.5pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><br />ကၽြန္ေတာ္အခု Offline မွာ ေရာက္ေနတယ္ဗ်ာ...၊ ကၽြန္ေတာ္႔အနားမွာေတာ႔ စာအုပ္ေတြပဲ ရွိေနတယ္။ ဒီေတာ႔ ေတာင္ဖတ္ေျမာက္ဖတ္လုပ္ရင္း "ျမင့္သန္း" ရဲ႕ ဝတၲဳေလးတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သေဘာက်သြားတယ္၊ ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ထပ္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို ဆက္ဖတ္လိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ခုဏက ရယ္စရာလိုလို ဝတၳဳေလးက ေမာစရာေလး ျဖစ္သြားပါေတာ႔တယ္။ ဒီေအာက္မွာ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါဦး -<BLOCKQUOTE><font color="gray"><div align="justify"><br />အရပ္ထဲေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အစံုၾကားရတယ္။ မၾကားခ်င္လို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ အရပ္မွာဆိုတာက အရပ္ သတင္းပဲ ရွိတယ္။ တစ္ခုေတာ႔ ရွိတယ္၊ ၿမိဳ႕က ကားႀကံဳနဲ႔ပါလာတတ္တဲ႔ သတင္းစာမ်ိဳး ဆိုရင္ေတာ႔ စာခ်ဖုန္းႀကီးက ဖတ္ၿပီး သူဖတ္ရသမွ်ကုိ အဖိတ္ေန႔၊ ဥပုသ္ေန႔ လူစည္စည္မွာ ျပန္ေျပာျပေလ႔ရွိတယ္။ ေမ်ာက္ကေလး တစ္ေကာင္ကို အာကာသထဲ ဒံုးပ်ံနဲ႔ လႊတ္တယ္ဆိုတာကုိ ဘုန္းႀကီးက ျပန္ေျပာျပေတာ႔ ဘယ္သူမွ မယံုဘူး၊ မယံုဆို ဒံုးပ်ံဆိုတာနဲ႔ ဘုန္းႀကီးပ်ံမွာ တိုက္တဲ႔ ဒံုးေလာက္ ျမင္ဖူးတဲ႔ သူေတြအဖို႔ မ်က္ေစ႔ထဲမွာ ထင္ရာ ျမင္ရာ ျမင္ၿပီး အေတြးစၿပီး ေခ်ာ္ေတာ႔တာပဲ။ ဒီေတာ႔ ေမ်ာက္ကေလးေတာ႔ျဖင့္ အေတာ္႔ကို ဖင္ပူမွာပဲလို႔ စ,ေတြးေတာ႔တာပဲ။ အာကာသပြင့္ေအာင္ ငရုတ္ေကာင္းေထာင္းၿပီး ၾသဇာရြက္ နဲ႔ နယ္ေကၽြးရတယ္လို႔ တစ္သက္လံုး လက္ခံထားတဲ႔ ဓါတ္ဆရာဦးမွန္တို႔ အေတြးထဲမွာေတာ႔ အကာသ ဆိုတာက သြားလို႔ရတဲ႔ေနရာ မဟုတ္ဘူး။ နားမလည္လုိ႔ ေျပာၾကတာ။ ရတယ္ဆိုဦးေတာ႔ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ က ခံေနဦးမွာ ဆိုပဲ။ ခုေခတ္ လူေတြမ်ား မိုက္ပါ႔လို႔ပဲ ျမင္တယ္။</div><br/><br /><font color="#b63e4a">(၂၀၀၇၊ ၾသဂုတ္လထုတ္ ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္းပါ “ဖ်ာေပၚက လိမ္႔က်လို႔ ေသရတဲ႔ေကာင္ အေၾကာင္း - ျမင့္သန္း” ဝတၱဳမွ)</font><br /></font></BLOCKQUOTE>ဒါကေတာ႔ ရယ္စရာဝတၳဳေလးရဲ႕ ပထမဆံုးအဖြင့္စာပုိဒ္ေလးပါ၊ ဒီဝတၳဳရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ကုိက စိတ္ဝင္စားဖုိ႔ေကာင္း ပါတယ္၊ ဒါေပမယ္႔ “ဖ်ာေပၚက လိမ္႔က်လို႔ေသတဲ႔ေကာင္” ဆိုတာ ကုိ အေျဖေပးထားတာမ်ိဳးေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ “ဖ်ာေပၚက လိမ္႔က်လို႔ေသတဲ႔ေကာင္” ဆိုတာ ဖ်ာေပၚကလိမ္႔က်လို႔ ေသတဲ႔အေကာင္ပဲေပါ႔ကြ။ လို႔သာ ေျဖေပး ထားပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲဒီဝတၳဳေလးကို အီးဘြတ္ေလးေတာင္ လုပ္လိုက္ခ်င္တာပါ...၊ အခ်ိန္မရေသးလို႔ သာရယ္...။ <br /><br />ေမာစရာေလးကေတာ႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပါ၊ ဒီေအာက္မွာ အဲဒီေဆာင္းပါးထဲက အႀကိဳက္ဆံုးအပုိဒ္ေလးကုိ ကူးထားပါတယ္ -<BLOCKQUOTE><font color="gray"><div align="justify">ေရွ႕ကို မရပ္မနားခုတ္ေမာင္းေနတဲ႔ ဒီဂလိုဘယ္လုိက္ေဇးရွင္း ကမာၻမွာ ေနာက္ကေန အေျပးဒုန္းစိုင္း လိုက္ေနတဲ႔ ျမန္မာအတြက္ လုပ္စရာေတြ၊ အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးစားစရာေတြ အာဏာကုန္ အားသြန္ ခြန္စိုက္စရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ လူတိုင္း လက္မလည္ေအာင္ လုပ္လွ်င္ေတာင္မွ အေျခအေနက “လွ” ပါ႔မလား။ Alice in Wonderland ပံုျပင္ထဲက Alice ေျပာသလို “ဒီတစ္ေနရာတည္းမွာ "ရပ္" ေနဖို႔ အတြက္ မနည္းေျပးေနရတာ”၊ ဒါေပမယ္႔ စိန္ေခၚမႈကုိ မရင္ဆိုင္မေက်ာ္လႊားႏိုင္လွ်င္၊ ေက်ာခိုင္းလိုက္ လွ်င္ေတာ႔ က်န္ခဲ႔ေတာ႔မွာပဲ။ က်န္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ ေနာက္တစ္ေခတ္ကို ဆုတ္သြားတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။</div></font><br /><br /><font color="#b63e4a">(၂၀၀၇၊ ၾသဂုတ္လထုတ္ ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္းပါ “သိပၸံပညာ အဆင့္ျမင့္ေရးႏွင့္ သိပၸံပညာတတ္မ်ား ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္းေပးေရး - ေဒါက္တာ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္” ေဆာင္းပါးမွ)</font></BLOCKQUOTE>ကဲ...၊ ဒီစာကုိ ဖတ္ေနသူလည္း ဘယ္လုိသေဘာရလည္း မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လိုပဲ “ရယ္စရာ၊ ေမာစရာ” လို႔ ခံစားရပါသလား....။ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေပါ႔ဗ်ာ... စာဖတ္သူရဲ႕ သေဘာထားကုိလည္း Comment မွာ သိခြင့္ရရင္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမယ္။<br /><font color="red"><b>Ref: </b></font><acronym title="၂၀၀၇၊ ၾသဂုတ္လထုတ္ ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္း"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">"၂၀၀၇၊ ၾသဂုတ္လထုတ္ ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္း" </span></acronym></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-2473254784436473933?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/YCx-ABpfIy0" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/10/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-62168934589743661272009-09-13T08:03:00.000-07:002009-09-13T08:08:38.235-07:002009-09-13T08:08:38.235-07:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 9.5pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/FireAlert.jpg" alt="Powered by Daywalker"></center><br />ဒီကာတြန္းေလးေတြကေတာ႔ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ငယ္လက္ရာေလးေတြပါ။ ဟုိတစ္ေန႔ကမွ စာအုပ္ၾကားထဲကေန အဲလိုကာတြန္းပံုေလးေတြ ထြက္လာလို႔ ျပန္ၾကည့္ရင္း သေဘာက်လာတာနဲ႔ အမွတ္တရ ေလး တင္ထားဖို႔ စကင္ဖတ္လိုက္တာ....။ <br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/GrandFather.jpg" alt="Powered by Daywalker"></center><br />၁၉၉၈ ခုႏွစ္က ဆိုၿပီး အခ်ိန္အတိအက် ျပန္ေျပာႏိုင္တာက ဒီေအာက္ကပံုေလးမွာ ေရးထားတဲ႔ လက္မွတ္ေလး ေၾကာင့္ပါ။ ဒီပံုေလးကုိ ျပန္ၾကည့္မွ သတိရတယ္၊ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ကာတြန္းဆရာ ျဖစ္ခ်င္ေနတာ...။ ေရးခ်င္တဲ႔ကာတြန္းက သိပၸံသူရဲေကာင္း ကာတြန္း (ကုိပူစီ၊ ေမာင္ဒီလံုး၊ ေမာင္ကမာၻ၊ ေမာင္တီထြင္ တို႔လိုေပါ႔)။ ကၽြန္ေတာ္႔ဇာတ္ေကာင္က “ကုိပူစီ” လို ခပ္ငယ္ငယ္အရြယ္ပဲ၊ ပံုထဲမွာၾကည့္လိုက္ေတာ႔ Dragonball ထဲက ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္နဲ႔ တူေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္မွာ နာမည္ေတာ႔ ရွိတယ္၊ အခု ျပန္စဥ္းစား မရေတာ႔လို႔။ အဲ... သူ႔မွာ အေဖာ္ စက္ရုပ္ကေလး တစ္ေကာင္လည္း ပါေသးတယ္ဗ်။ Starwar ဇာတ္ကားထဲက “ဒီတူးအာတူး” ကုိ အတုခိုးထားတာ ျဖစ္လိမ္႔မယ္။ အဲဒီစက္ရုပ္ေလး နာမည္ကုိေတာ႔ မွတ္မိေနေသးတယ္၊ “ပစ္တိုင္းေထာင္” တဲ႔.... အဟား ဟား....။ တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ သီခ်င္းကုိ နားစြဲေနလို႔ အဲဒီနာမည္ ေပးထားတာ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္၊ သိတယ္မို႔လား... “ျမန္မာျပည္က အရုပ္ေလး ခ်စ္စရာ႔ ပစ္တိုင္းေထာင္” ဆိုတာေလ...။ ကၽြန္ေတာ္႔ကာတြန္းကေတာ႔ ျမန္မာျပည္က စက္ရုပ္ကေလး ခ်စ္စရာ႔ ပစ္တိုင္းေထာင္ ေပါ႔...။<br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/Robot.gif" alt="Powered by Daywalker"></center><br />ကာတြန္းဆြဲတာကုိ ခုႏွစ္တန္းေလာက္ထိ စြဲစြဲျမဲျမဲ လုပ္ခဲ႔ဖူးတယ္...။ ေနာက္ ရွစ္တန္းႏွစ္က်မွ မိုးေဝမဂၢဇင္းေတြ ဖတ္မိၿပီး ကဗ်ာဖက္ကို ကူးသြားေတာ႔တာ...။ ဒါေပမယ္႔ ကာတြန္းကိုေတာ႔ စိတ္မျပတ္ေသးဘူး၊ ကုိးတန္းႏွစ္မွာ ဆရာကန္ေတာ႔ပြဲ လုပ္ၾကေတာ႔ “ဥာဏစစ္သည္” ဆိုၿပီး လက္ကမ္းစာေစာင္ေလး လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးထဲမွာ ကာတြန္းႏွစ္ပံု နဲ႔ ကာရန္ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ဝင္ေရးဖူးတာကုိလည္း အမွတ္တရ ရွိေနတုန္းပဲ...။ ကာတြန္းေတြကေတာ႔ တစ္ကြက္စာေလး ႏွစ္ပုဒ္လုိ႔ပဲ မွတ္မိေတာ႔တယ္၊ ကဗ်ာကေတာ႔ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးရဲ႕ နာမည္ကုိ ေရးထားတဲ႔ ကဗ်ာေလး....၊ အဲ... အစနဲ႔ အဆံုးေလးပဲ မွတ္မိေတာ႔ရဲ႕။ အဲဒီတုန္းက “စိုးသီဟ” ဆိုတဲ႔ ကေလာင္နာမည္နဲ႔....<BLOCKQUOTE><span style="color: rgb(119, 136, 85);">အတန္းေရွ႕ဝယ္ <br />ေရးဖ်က္ကယ္ႏွင့္ <br />.................... <br />သင္ၾကားျပသည္ <br />ဥာဏစစ္သည္ <br />ဆရာမည္တည္း။ <br /><br /><font color="#b63e4a">+ စိုးသီဟ +</font></span></BLOCKQUOTE>အဲဒီ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးမွာ အတူဝင္ေရးခဲ႔တဲ႔ “ယင္းမာခ်စ္သူ” ဆုိတဲ႔ေကာင္ရယ္ (အခုေတာ႔ နာဂစ္ ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရးထဲမွာ ဆိုလား...)၊ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ယင္းမာပင္ၿမိဳ႕ေလးမွာ စာအရမ္းေတာ္တယ္လို႔ အားလံုးက ခ်ီးက်ဴးရတဲ႔ “ဝင္းအိအိေသာ္” ဆိုတဲ႔ ေကာင္မေလးရယ္ (မႏၲေလးေဆးတကၠသိုလ္မွာ တက္ရင္း ေယာက်ာၤးရသြားၿပီ ဆိုလား....မဟုတ္ရင္ ေဆာရီးေနာ္၊ အဲ... သူ႔ ဝတၱဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ေတာ႔ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ မွာ ပါလာတာ ေတြ႕လိုက္ရဲ႕)၊ အဲဒီတုန္းက ဘာမွ ဝင္မေရးခဲ႔ေပမယ္႔ အႀကံဥာဏ္ေတြ အမ်ားႀကီးေပးခဲ႔တဲ႔ က်ပမ္းေျပာပြဲေတြမွာ အျမဲဗိုလ္စြဲတတ္တဲ႔ေကာင္ရယ္ (အရင္တစ္ေခါက္ ျပန္ေတြ႕ေတာ႔ သူက ေရွ႕ေနႀကီး ျဖစ္လို႔.... လိုက္ပါေပ႔)... အားလံုးကုိ မေန႔ကလိုပဲ ျပန္ျမင္ေယာင္မိပါရဲ႕...။ <br /><br />က်န္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ.... <br />ဘယ္ေတြေရာက္လို႔ ဘာေတြလုပ္ေနၾကပါလိမ္႔.... <br />အခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔<br />တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မွာျပန္ေတြ႕ခ်င္ပါေသးရဲ႕....။ <br />သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ေရ....<br /><div align="right"><blockquote><font color="#009933">လာေရာက္ဖတ္ရႈၾကသူ အားလံုးကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္။</font><br><span style="color: indigo;">With deepest respects,</span><br><acronym title="Daywalker ( စိုးလိႈက္ဦး )"><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/" target="_blank"><span style="color: red;">Ð</span><span style="color: orange;">a</span><span style="color: green;">y</span><span style="color: blue;">w</span><span style="color: indigo;">a</span><span style="color: brown;">l</span><span style="color: black;">k</span><span style="color: indigo;">e</span><span style="color: purple;">r</span><font color="#b63e4a">( စိုးလိႈက္ဦး )</font></a></acronym><br /></blockquote></div><acronym title="ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္ Offline မွာေရာက္ေနလို႔ ပုိစ္႔အတင္က်ဲေနဦးမယ္ဗ်၊ ဒါေၾကာင့္... ကုိထက္ရဲ႕ ပုိစ္႔မ်ားကုိသာ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ေနရဦးမယ္ဟု ထင္ေၾကာင္းပါ..."><font color="red"> မွတ္ခ်က္ - </font><span style="color: gray;">ဒီစာမ်က္ႏွာေလးကုိ <a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/search/label/daywalker/" target="_blank">"ကၽြန္ေတာ္ Daywalker" </a>၊ <a href="http://www.blogger.com/profile/15419345419851445789/" target="_blank">"Mr.Dayster" </a> နဲ႔ <a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/search/label/Htet%20Yee%20Thitsar/" target="_blank">"ကုိထက္ (ထက္ရည္သစၥာ)" </a> တို႔ သံုးေယာက္ ပူေပါင္းၿပီးေရးသားေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ပို႔စ္အားလံုးကုိ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းသာ ေရးသား ေနျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း သတိျပဳေပးၾကပါရန္ အသိေပးအပ္ပါတယ္....</span> </acronym><br /></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-6216893458974366127?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/1x-3qt1I5tA" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/09/blog-post_13.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-87140342227095976492009-09-07T22:01:00.000-07:002009-10-04T05:46:05.413-07:002009-10-04T05:46:05.413-07:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 9.5pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><BLOCKQUOTE><span style="color: rgb(119, 136, 85);">အဲဒီတုန္းက. . . <br />မိုးေတြ အရမ္းသည္းတာပဲေနာ္၊<br />မိုးေရေတြေအာက္မွာ ငါတို႔ ေႏြးေထြးခဲ႔ပံုကလည္း <br />အခုျပန္ေျပာရင္... <br />တစ္လံုးမွ ယံုခ်င္စရာမရွိေတာ႔ပါဘူးေလ...။<br /><br />ခုလည္း မိုးေတြသည္းျပန္ၿပီ၊ <br />ထြက္သြားသူေတြ ရွိခဲ႔ဖူးၿပီးတဲ႔ေနာက္. . . <br />(ဒီကမာၻဟာ. . .) <br />ဘယ္မိုး ဘယ္ေလာက္ရြာရြာ <br />သဲထဲေရသြန္ပဲ...။ <br /> <br />ငါက ျမန္ျမန္နမ္းေတာ႔ <br />မင္းငိုတယ္... <br />မင္းက ျမန္ျမန္လမ္းခြဲေတာ႔ <br />ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ... <br />အခ်စ္ဆိုဟာကုိ <br />ငိုတာ၊ ရယ္တာနဲ႔တင္ မင္း အဓိပၸါယ္ဖြင့္တယ္၊ <br />ငါက မငိုခ်င္လို႔ ရယ္လိုက္ေတာ႔ <br />မင္းက ရယ္ခ်င္လို႔ ငိုျပျပန္တယ္။ <br /> <br />သင္ခန္းစာေတြကုိ ေၾကာက္တယ္လို႔ ခဏခဏေျပာၿပီး <br />ငါ႕ကိုက် အိမ္စာေတြတစ္ပံုႀကီး ေပးျပန္ေရာ<br />မင္းဟာ ရူးေနတဲ႔ ျမစ္ပဲ <br />ပင္လယ္ဝကုိ ေရာက္တာနဲ႔ <br />(ငါ အပါအဝင္...) <br />အားလံုးကုိ လႊတ္ခ်ပစ္လိုက္ေတာ႔တာပဲ...။<br /><br />မင္း မွန္ပါတယ္ေလ၊ <br />ဒီလို ဘဝကုိ ေရစုန္ေမ်ာခ်လိုက္ဖို႔ <br />ခပ္ည့ံည့ံ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ <br />ကမ္းေျခမွာ ရပ္နားခဲ႔ဖို႔ <br />ခဏတျဖဳတ္ စိတ္ဝင္စားခဲ႔တာကုိပဲ <br />ေက်းဇူး တင္လိုက္မိပါရဲ႕။<br /><br />ေကာင္းကင္ကုိေတာင္ သုတ္ခ်ီသြားမယ္႔ <br />မင္းရဲ႕ စြန္ရဲအိပ္မက္ေတြကလည္း <br />ငါ႔လို ေလတံခြန္ေလးအတြက္ <br />ဘယ္လို ဆန္တက္ၿပီးလိုက္ခဲ႔လို႔ရမွာလဲ၊ <br />နတ္သမီးပံုျပင္ေတြကုိသာ ရုပ္ရွင္လုပ္ၾကည့္ေနၾကတဲ႔ <br />ေလာကႀကီးအလယ္. . . <br />ေတာက်ီးကန္းႀကီးတစ္ေကာင္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးတဲ႔အေၾကာင္း <br />လူပ်က္ေတြ ဟာသလုပ္ <br />လက္ခုပ္သံေတြ ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ရၾကပါေစေတာ႔ေလ. . .။<br /><br />အဲဒီတုန္းက. . . <br />မိုးေတြ အရမ္းသည္းတာပဲေနာ္၊ <br />ထြက္သြားသူေတြ ရွိခဲ႔ဖူးၿပီးတဲ႔ေနာက္. . . <br />ခုလည္း မိုးေတြသည္းျပန္ၿပီ၊ <br />ထီးတစ္လက္ကုိ <br />ႏွစ္ေယာက္အတူ မလံုမလဲေစာင္းရတဲ႔ အျဖစ္ထက္ <br />တစ္ေယာက္တည္း လံုလံုၿခံဳၿခံဳေစာင္းရတဲ႔ အျဖစ္က <br />ငါ႔မ်က္ႏွာကုိ <br />ပုိၿပီး စြတ္စိုေစတာ မင္းမွမသိဘဲ။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ <br />မင္းအတြက္ေတာ႔ <br />ေနာင္တေတြ သည္းမလာရင္ၿပီးတာပါပဲ....။ <br /><br /><font color="#b63e4a">+ စိုးလိႈက္ဦး (ယင္းမာပင္) +</font><br /><br /><font color="gray">(သူငယ္ခ်င္းဒုကၡာဦးရဲ႕ မိုးေရထဲကတစ္စံုတစ္ဦးအတြက္ အမွတ္တရ....)</font><br /></span></BLOCKQUOTE></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-8714034222709597649?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/jees6Nrqnpc" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/09/blog-post_07.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-66252065431448170202009-09-05T21:58:00.000-07:002009-09-05T22:00:46.434-07:002009-09-05T22:00:46.434-07:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 9.5pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><BLOCKQUOTE><span style="color: rgb(119, 136, 85);">ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ တတ္သြားလို႔<br />အရပ္ထဲလည္း ဝင္ခဲ႔ပါၿပီ<br />ပုရြက္ဆိတ္ညိဳ မကိုက္လည္းဘဲ<br />မတ္တပ္ရပ္လို႔ လမ္းမွာငိုၿပီးပါၿပီ<br />ဘယ္သြားမလိုလဲ ေမာင္ေရခဲ၊<br />ဘယ္သြားမလို႔လဲ မေရႊဖဲ၊<br />ခရာဆူးၿခံဳၾကားမွာ....<br />အုန္းလက္ႏြားေလးကုိ ထားခဲ႔ပါၿပီ။<br /><br />မေထြးကုိ လိုလို႔ ေရႊစြန္ညိဳလည္း ဝဲခဲ႔ပါၿပီ<br />ပင္လယ္ေရနဲ႔ ေဆးပါ႔မယ္ေပါ႔<br />မေထြးကုိေတာ႔ ဘယ္သူမွ မမိခဲ႔ပါ၊<br />ဘႀကီးကေတာ႔ ေဆးတံႀကီးႏွင့္ ေခါက္ပါသည္။<br /><br />ပလႅင္ေပၚက ေမ်ာက္ကေလးလည္း<br />ဆင္းတက္လို႔ မေျပးေတာ႔ပါ၊<br />ေက်ာင္းႀကီးေပၚမွာေတာ႔ <br />ေမာင္ငယ္ ေအာ္ေၾကာလန္ေအာင္ ေဆာ႔ပါသည္<br />(သုိ႔ေသာ္)<br />ဘုန္းေတာ္ႀကီးလည္း <br />ေအာ္လို႔ မရိုက္ေတာ႔ပါ၊<br />ေအာ႔လို႔လည္း မရိုက္ေတာ႔ပါ၊<br /><br />ေနမပူမိုးမရြာေသာ္လည္း သူခိုးလာပါသည္<br />အဘိုးႀကီးအိုလည္း ခါးမကုန္းေသး<br />မေသပါနဲ႔ အုန္းလို႔လည္း ဘယ္သူမွမထားၾကေတာ႔<br />ေနာင္ႏွစ္ခါလည္း<br />တန္ေဆာင္မမုန္းခ်င္ေတာ႔ပါ....<br />အၿမီးတိုတဲ႔ ေၾကာင္ပါးႀကီးေတြကေတာ႔<br />အသားကုိမ်ိဳၿပီး ေဆးရိုးမီးလံႈလိုက္<br />အဆီကုိစားၿပီး ဆီကုိေရခ်ိဳးလိုက္<br />ကုိလူပ်ိဳလားေတာ႔ မသိပါ၊<br />ထရံေပါက္က ေျခေထာက္ကိုဆြဲလို႔<br />မုန္႔လံုးကုိ စကၠဴကပ္ပါသည္။<br /><br />ေတာင္ေတာက မသာလို႔<br />မာလာကလည္း မဖူးေတာ႔ပါ၊<br />တစ္ပင္ကုိ ႏွစ္ပင္မယွက္ေတာ႔လို႔<br />ေက်းငွက္ကလည္း မျမဴးေတာ႔ပါ<br />ငွက္ကေလးေတြ “စိုးစီ... စိုးစီ”<br />တိရစာၦန္ဥယ်ာန္မွာ တစ္ခါတစ္ရံ ျမည္ပါသည္။<br /><br />လူကေလးအတြက္<br />ခိုညိဳျပာေတြ မဖမ္းဘဲမိသြားပါၿပီ၊<br />မိထၳီလာကန္ေအာက္မွာေတာ႔<br />ပလိုင္းေပါက္ကို အရင္ေကာက္ရပါဦးမည္။<br /><br />ေနျခည္လာေသာ္လည္း<br />ေရႊရည္မေလာင္းေတာ႔ပါ၊<br />ငါတို႔ေက်ာင္းရဲ႕ စာအံသံကလည္း<br />ေၾကာက္စရာေကာင္းလာခဲ႔ၿပီ။<br />““ဝလံုး” ကုိ<br />အရူးေတြပဲ ဝိုင္းေအာင္ေရးၾကတယ္။”<font color="red">**</font>တဲ႔....။<br /><br /><font color="red">**</font><font color="gray">ယားယံမႈကုိပြတ္သတ္ျခင္း - ပိုင္စိုးေဝ</font><br /><br /><font color="#b63e4a">+ စိုးလိႈက္ဦး (ယင္းမာပင္) +</font><br /><br /></span></BLOCKQUOTE></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-6625206543144817020?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/vysAxNGiCXc" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/09/blog-post_6893.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-84549382681343790962009-09-04T11:32:00.000-07:002009-09-13T08:51:01.809-07:002009-09-13T08:51:01.809-07:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><br />အေလာင္းမင္းတရားႀကီး ရတနာသိဃၤ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကို ၁၇၅၃ ခုႏွစ္တြင္ တည္ရာမွာ ထာဝရကိန္းမရေပမယ့္ လတ္တေလာအားျဖင့္ ရန္အေပါင္းကိုေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတဲ့ နိမိတ္အစြဲနဲ႕ စစ္ေရးကာလအတြင္း ေအာင္ျမင္မႈအရိွန္ေလ်ာ့မသြားေအာင္ ဇဂၤမကိန္းက်မွန္း ကိုသိလ်က္နဲ႕ၿမိဳ႕တည္ခဲ့တယ္လုိ႕ဆိုပါတယ္... ဇဂၤမတို႔ ထာဝရတို႔ဆိုတာ စာထဲပါလို႔သာေျပာေနရတယ္.... ဘာမွန္းကၽြန္ေတာ္မသိပါ.... ဒါေပမယ့္ ေရႊဘိုကေတာ့ ေအာင္ေျမတည္ရိွတယ္ရယ္လို႔ ယူဆၾကတဲ့ အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္သူမင္းအဆက္ဆက္ ေအာင္ေျမနင္း နန္းတက္ နန္းသိမ္းၾကတာ အစဥ္အလာျဖစ္ေနပါၿပီ...<br /><br />ၿမိဳ႕ေတာ္ကို လတ္တေလာ စစ္ေရးနဲ႕ႏိုင္ငံေရးလိုအပ္ခ်က္အရ တည္ခဲ့တာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံရဲ႕ ေရရွည္လံုၿခံဳေရး၊ ဆက္သြယ္ေရး အျမင္တို႔နဲ႕ၾကည့္ရင္ မသင့္ေတာ္လွပါဘူး.... ထူးျခားတာက နန္းေတာ္တစ္ခုလံုး အိမ္သာ (၃)လံုး ပါပါတယ္.... ၿမိဳ႕ေရႊဘိုတည္ေဆာက္ေရးမွာ အင္ဂ်င္နီယာဆူပါဗိုက္ဇာက ဦးျမတ္ေန (လက္ဝဲသုႏၵရ)လို႔ မံုေရြးဆရာေတာ္ေရး ေစတီယကထာ၊ မ်က္ 89 မွာေတြ႕ပါတယ္...<br /><br />ဒီပဲယင္းမင္း (ေနာင္ေတာ္ႀကီးမင္း)နန္းေျပာင္းရျခင္းကလည္း စစ္ေရးနဲ႕ ႏိုင္ငံေရးလိုအပ္ခ်က္အရပါပဲ...။ အခါေတာ္ေပးဆရာတို႔ကလည္း ထာဝရကိန္းမက်ေၾကာင္းဆိုသလို အေရးႀကံဳလို႔ ဘုရင့္တပ္မေတာ္ကို ေရႊ႕ေျပာင္းရာမွာ မလြယ္ေလေတာ့ ပထဝီအေနအထားအရ ေျမာက္ဖက္ကမင္းဝံေတာင္တန္း၊ အေရွ႕ဘက္နဲ႕ ေတာင္ဘက္မွာ ဧရာဝတီျမစ္၊ အေနာက္ဘက္မွာ ေကာင္းမႈေတာ္အင္း၊ အေနာက္ေျမာက္ဖက္မွာ ေရျမက္အင္းႀကီးရိွေနေတာ့ သဘာဝအတားအဆီးေတြနဲ႔ ပိုမိုလံုၿခံဳတယ္ထင္ရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံနယ္ေရႊဘိုနဲ႕မေဝးတဲ့ စစ္ကိုင္းကိုေရႊ႕ပါတယ္...<br /><br />ဒါေပမယ့္ နန္းေတာ္က မၿပီးခဲ့ပါဘူး...၊ စစ္ကိုင္းဟာ ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာ အမွန္မင္းေနျပည္ေတာ္ျဖစ္ဖို႔ အခြင့္ရိွ ေပမယ့္ နန္းတည္မင္းရဲ႕နန္းသက္တိုမႈေၾကာင့္ မင္းေနျပည္ေတာ္မျဖစ္ခဲ့ရပါဘူး.... မင္းေနျပည္ေတာ္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ လည္း ျမစ္ႏွစ္သြယ္ၾကားေဒသရဲ႕ လူမႈဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈနဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအေနအထားက တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ျဖစ္လာႏိုင္ ေကာင္းတယ္လို႔ ဆရာႀကီးေဒါက္တာတိုးလွက သံုးသပ္ပါတယ္.....<br /><br />ေနာက္မင္းျဖစ္တဲ့ ညီေတာ္ေျမဒူးမင္း လက္ထက္ေတာ္မွာက်ျပန္ေတာ့ ခမည္းေတာ္စံရာ ေရႊဘိုမွာလည္းမစံ ေနာင္ေတာ္တည္ခဲ့ရာ စစ္ကိုင္းကိုလည္း ၿပီးေအာင္ဆက္မတည္ဘဲ သီးသန္႕ျဖစ္တဲ့ အင္းဝကို ေရြးပါတယ္.... ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္အစသံုးပါးက အလွ်င္အျမန္ၿမိဳ႕နန္းေျပာင္းရျခင္း အေၾကာင္းအရင္းကိုေတာ့ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာတိုးလွက အခုလို သံုးသပ္ထားပါတယ္.....<BLOCKQUOTE>၁ . အေလာင္းမင္းတရားေရႊဘိုမွာနန္းတည္တာက ဇာတိေျမျဖစ္ျခင္း လတ္တေလာမွာလည္း ရန္သူကို ေအာင္ျမင္စြာတြန္းလွန္တိုက္ခုိက္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္<br /><br />၂ . အေလာင္းမင္းတရားမရိွေတာ့တဲ့အခါ ႏိုင္ငံစည္းလံုးမႈ (Reunification)ၿပီးသေလာက္ျဖစ္သြားၿပီး ႏိုင္ငံတည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရး (Consolidation)ကိုဆက္လုပ္ရမယ့္အေျခအေနကိုေရာက္လာတယ္.. အဲဒီေတာ့ ေရႊဘိုက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဗဟိုျဖစ္ဖို႔ ခဲယဥ္းတယ္...ဆက္သြယ္ေရးဗဟိုက်တဲ့၊ ပထဝီအေနအထားလည္း ေကာင္းတဲ့ စစ္ကိုင္းက ႏိုင္ငံခ်ဳပ္ကုိင္ႏိုင္မႈ၊ စစ္ေရးခုခံမႈတို႕မွာ ပိုသင့္တယ္လို႕ယူဆလို႔ ေျပာင္းတာ ျဖစ္ႏုိင္တယ္....<br /><br />၃ . ေျမဒူးမင္းကေတာ့ ေနာင္ေတာ္ႀကီးလုိအျမင္ရိွတယ္... ဒါေပမယ့္ စစ္ကိုင္းကိုၿမိဳ႕အျဖစ္ ဆကၿ္ပီး မတည္ေဆာက္ခဲ့တာက တည္တဲ့သူကိုယ္တုိင္ လုပ္ငန္းမၿပီးမီနတ္ရြာစံလုိ႔ မဂၤလာမရိွ လို႕ယူဆႏိုင္စရာ ရိွသလို စစ္ေရးအျမင္အရ အစဥ္အလာပိုႀကီးတဲ့ ေျမလည္းပိုျမင့္တဲ့ စစ္ေရးလံုၿခံဳမႈနဲ႔ ကာကြယ္ေရး အေနအထားပိုေကာင္းတဲ့ ဒါေတြအျပင္ နန္းတည္မင္းဆိုတဲ့ ဂုဏ္လည္းရိွတဲ့ အင္းဝကို ေျပာင္းေရႊ႕စံခဲ့တယ္.လို႔ သံုးသပ္ပါတယ္...</BLOCKQUOTE>ဒီလိုမင္းေနျပည္ေတာ္သစ္ေဆာက္တာကို ေျမဒူးမင္းရဲ႕ခံယူခ်က္က ကုန္းေဘာင္ဆက္ရာဇဝင္ေတာ္ႀကီး၊ ပထမတြဲ၊ ၁၉၆၇ခုႏွစ္ထုတ္၊ မ်က္-352 မွာ <BLOCKQUOTE>ရတနာပူူရ အင္းဝရာဇဌာနီ မင္းေနျပည္ေတာ္ႀကီးသည္ ဘုန္းတန္ခိုးႀကီးေသာ မင္းတုိ႔ေနရာဌာန ျဖစ္သည္။ ေျမာက္မ်က္ႏွာက ဧရာဝတီျမစ္၊ အေရွ႕မ်က္ႏွာက ပန္းေလာင္၊ စမံု၊ စမာ၊ မကၡရာ၊ ဒုဌဝတီ ဆိုတဲ့ ျမစ္ငါးစင္းေပါင္းဆံုဝန္းရစ္စီးဆင္းသည္။ ျမစ္အေပါင္းအဆံု ေျမခံုသန္္လ်က္စြန္းတြင္ျဖစ္၍လည္း ငါမင္းသားလက္ထက္က သူရဲဗိုလ္ပါ အနည္းနဲ႕ အင္းဝၿမိဳ႕ မွာရပ္ေနသည္ကို တလိုင္း(မြန္)တို႕ ဗိုလ္ပါသူရဲ ျခပိုးရြက္သို႔ မေရမတြက္ႏိုင္ ၾကည္းေၾကာင္း၊ ေရေၾကာင္း အပိတ္ဝန္းရံလုပ္ႀကံေသာ္လည္း လႈပ္ရွားႏိုင္သည္မဟုတ္၊ တစ္ဘက္ရန္သူတို႔ အလုပ္အႀကံ အလြန္ခက္ခဲသည္။ ေအာင္ေျမေအာင္ရပ္ ျမတ္ေသာဌာန ထာဝရမင္းေနျပည္ႀကီးျဖစ္သည္။ ရတနာပူရ အင္းဝေနျပည္ေတာ္ႀကီးကို ေရႊထီး၊ ေရႊနန္း တည္၍ ငါ စိုးအုပ္ေတာ္မူမည္...လို႔ဆိုခဲ့ပါတယ္..</BLOCKQUOTE><br />ေျမဒူးမင္းရဲ႕ မင္းေနျပည္ေတာ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပဓာနအခ်က္ႏွစ္ရပ္ကေတာ့ စစ္ေရးဗ်ဴဟာေျမာက္မႈနဲ႕ ရဟန္း ရွင္လူျပည္သူအေပါင္းတို႔ မွီခုိႏိုင္မႈတို႔နဲ႔စဥ္းစားခဲ့ပါတယ္၊ ဒီႏွစ္ခ်က္ညီလို႔ အင္းဝမွာ ေနျပည္ေတာ္သစ္ တည္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္.... ေျမဒူးမင္းၿမိဳ႕တည္ေတာ့ မသိမ္းရေသးတဲ့ၿမိဳ႕ ႏိုင္ငံအမည္ကို တံခါးအမည္တပ္ခဲ့လို႔ ဟံသာဝတီဆင္ျဖဴမ်ားရွင္ (ဘုရင့္ေနာင္)ကို အားက်ခဲ့ဟန္္ရိွသလို တကယ္လည္း နယ္ေျမသစ္မ်ားစြာ ကို တိုက္ခုိက္သိမ္းပိုုက္ခဲ့ပါတယ္...<br /><br />ဒါေပမယ့္ ပဒံုမင္း(၁၈၂-၁၈၁၉)နန္းတက္လာတဲ့အခါ ရတနာပူရ အင္းဝၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကေန အမရပူရ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကိုဖန္ဆင္းေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့ပါတယ္..ဆက္ပါဦးမယ္/<br /><br />ရည္ညႊန္းကိုးကား။ ေဒါက္တာတိုးလွေရးသားေသာ ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္းကိုယ့္ၾကငွန္းႏွင့္ ၊ ၂၀၀၅၊ ဇူလိုင္၊ ပထမအႀကိမ္<div align="right"><BLOCKQUOTE><font color="indigo">ေလးစားမႈျဖင့္....,</font><br /><br><acronym title="Htet Yee Thitsar (ထက္ရည္သစၥာ)"><a href="http://daywalker.myanmarbloggers.org/search/label/Htet%20Yee%20Thitsar/" target="_blank"><span style="color: red;">Ht</span><span style="color: orange;">et</span><span style="color: green;"> Ye</span><span style="color: blue;">e</span><span style="color: indigo;"> T</span><span style="color: brown;">hi</span><span style="color: black;">ts</span><span style="color: purple;">ar</span></a></acronym></blockquote></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-8454938268134379096?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/DtMrMU5Zb-c" height="1" width="1"/>Htet Yee Thitsarhttp://www.blogger.com/profile/16433450652550605163noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/09/blog-post_05.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-16142629371030431122009-09-03T22:07:00.000-07:002009-09-05T22:10:16.797-07:002009-09-05T22:10:16.797-07:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 9.5pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><br />ကဗ်ာဆရာ “ပုိင္စိုးေဝ” လို႔ သက္ေသျပႏိုင္တဲ႔ အမွတ္အသား အဖြဲ႕ေလးေတြ ရွိပါတယ္၊ အဲဒါေလးေတြကေတာ႔ “မိဝင္းေရ...” ၊ “တဆတ္ဆတ္တုန္” ဆိုတာမ်ိဳးေလးေတြပါ။ ကဗ်ာဆရာ “ပုိင္စိုးေဝ” ကုိ ကၽြန္ေတာ္ စဖတ္ဖူးတာ ကေတာ႔ သူ႕ရဲ႕ “ဗုဒၶဟူးေန႔မွ မိုင္းေပါင္းငါးရာ” ဝတၳဳတိုမ်ား စာအုပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ေနာက္... ဟန္သစ္မဂၢဇင္း ေတြမွာ ပါလာတတ္တဲ႔ သူ႕ကဗ်ာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><center><img src="http://i176.photobucket.com/albums/w188/soulho/PaingSoeWai-1.jpg" alt="Paing Soe Wai"/></center><br />ကဗ်ာဆရာ “ပုိင္စိုးေဝ” ကို မိဝင္းဖို႔ကဗ်ာမ်ားနဲ႔ ႏွစ္သက္ၾကသူမ်ားပါတယ္၊ မိဝင္းဖို႔ကဗ်ာေတြကုိ ဖတ္ရတဲ႔အခါ “ပိုင္စိုးေဝ” မွာ အမွန္တကယ္ မိဝင္း ရွိခဲ႔လိမ္႔မယ္လို႔ ကဗ်ာဖတ္သူအမ်ားစုက ယူဆၾကေပမယ္႔ သူကေတာ႔ မိန္းကေလးတစ္ဦးရဲ႕အမည္ကို ေပးရန္အတြက္ စဥ္းစားရေသာအခါ သူ႕ဇာတိျဖစ္တဲ႔ ေအာင္သာရြာသို႔ အျပန္ မႏၲေလး-ျမင္းၿခံ “ဝင္း” အျမန္ေမာ္ေတာ္ကားႀကီးမ်ားေပၚ အျမဲစီးနင္းလိုက္ပါရသည္ကုိ အစြဲျပဳၿပီး “မိဝင္းဖို႔ ကဗ်ာ” ဆိုၿပီး အမည္ေပးခဲ႔တာလို႔ ဆိုပါတယ္။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ သူေရးတဲ႔ကဗ်ာတိုင္းကုိ မႏွစ္သက္ေပမယ္႔ သူရဲ႕ စကားေျပာရစ္သမ္ ရိုးရိုးေလးေတြနဲ႔ အရိႈက္ကိုထိတတ္တဲ႔ ကဗ်ာအခ်ိဳ႕ကုိေတာ႔ ေရြးခ်ယ္ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူရဲ႕ ကဗ်ာမ်ားစြာထဲကမွ မိဝင္းဖို႔ကဗ်ာ အတြဲမ်ားႏွင့္အတူ အျခား ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္သေဘာက်မိတဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြကုိ စုစည္းၿပီး ကဗ်ာဖိုင္တြဲေလးထဲကုိ ထည့္လိုက္ပါတယ္ -</SPAN><br /><br /><div style="border: 2px solid green; overflow: auto; height: 450px; width: 550px; color: black; background-color: white;"><BLOCKQUOTE><SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 9.5pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><span style="color: rgb(119, 136, 85);"><span style="color: indigo">“မိဝင္းဖို႔ကဗ်ာ (၁)”</span><br /><br />ဒုကၡေတြကုိ ျပျပၿပီး<br />မင္းက ငါ႔ကုိျမွဴဆြယ္ရဲ႕။<br />ငါဘာေကာင္ဆိုတာ သိဖို႔<br />ငါ႔ဗိုက္ကုိ ဓားနဲ႔ထိုးၾကည့္ဖို႔ေတာ႔<br />မႀကိဳးစားနဲ႔ေလ။<br />ငါ႕ဘဝရဲ႕ျဖည္တည္မႈဟာ<br />ငါ႔ဗိုက္ထဲမွာ မရွိဘူး။<br /><br />ငါ႔မွာရွိသမွ် ငါ႔ဘဝရဲ႕အဓိပၸါယ္ေတြ<br />မင့္ကုိသာ ေပးလိုက္စမ္းခ်င္ရဲ႕<br />ငါ႔မွာ ဗလာသက္သက္အခြံခ်ည့္<br />က်န္ရစ္ခဲ႔စမ္းပါေစ။<br /><br />မင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ႔လည္း<br />ျပားျပားဝပ္မတတ္ ေၾကာက္ဒူးတုန္ရဲ႕<br />ပထမဆံုးေသနတ္သံၾကားကတည္းက<br />လက္နက္ခ်ဖို႔သာ စိတ္ကူးေနသူပါ။<br /><br />မင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ ငါ႔ရဲ႕အနာဂတ္တိုင္းဟာ<br />ဘယ္တုန္းကမွ ငါ႔ဆီကုိ ေရာက္မလာခဲ႔ဘူး<br />ထင္းရွဴးပင္ေတြေပါတဲ႔ ေတာအုပ္ႀကီးထဲ<br />အျမဲတမ္းပဲ ပုန္းပုန္းေနတဲ႔ အနာဂတ္ပါ။<br /><br />“ရူးစမ္းပါေစ”ဆိုၿပီး<br />မင္းပစ္ေပးလိုက္တဲ႔ အဲသည္အထုပ္ကုိ<br />ရတဲ႔ေန႔ကစ<br />တစ္ညမွ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ႔ဘူး။<br /><br />ဟင္းလင္းျပင္ႀကီးကုိ ေပြ႕ဖက္<br />ငါ႔ထြက္သက္နဲ႔ ဝင္သက္တိုင္းမွာ<br />မီးနဲ႔ေရကို ရွဴသြင္း မႈတ္ထုတ္<br />အျပင္းစားအာရံုေတြကုိ ငါစားသံုးရဲ႕။<br /><br />လႈပ္ခတ္ေနတဲ႔ <br />ငါ႔စိတ္ရဲ႕ အသံဗလံေတြကို<br />မင္းၾကားရဲ႕လား။<br /><br />ေဟ႔ ...<br />ငါ႔ကုိသနားလို႔ဆိုၿပီးေတာ႔မ်ား<br />မင္းဖန္တီးထားတဲ႔ ဇာတ္ကြက္ဇာတ္လမ္းေတြ<br />ရပ္တန္းကရပ္မပစ္လိုက္ပါနဲ႔<br />ငါ ဆက္ၿပီးရူးစမ္းပါရေစ။<br /><br />နားမလည္ပါဘူးဆိုတာကိုက<br />မင္း ငါ႔ကုိ နားလည္တာပါပဲ။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ပုိင္စိုးေဝ +<br />၁၅-၁၀-၉၄<br />ဟန္သစ္မဂၢဇင္း</font><br /><br /><br /><span style="color: indigo">“မဝင္းဖို႔ကဗ်ာ (၂)”</span><br /><br />အံု႔ဆိုင္းတဲ႔ ႏွင္းထုထဲ<br />ေနေရာင္က်ဲက်ဲ ထိုးခ်လိုက္တဲ႔အခါ<br />မင္း<br />ငါ႔ႏွလံုးသားကုိ သတိရေပါ႔ကြယ္။<br /><br />ေဟ႔ ... မိဝင္း<br />မင္းဟာ ငါကိုမယံုဘူး<br />ဟုတ္လား<br />ငါ႔တစ္ကိုယ္လံုးကို ကိုင္ၾကည့္လိုက္ေလ<br />တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနတာ<br />မင္းေတြ႕ရမွာပဲ။<br /><br />ေဟာသည္ ကႏၲာရေတာအုပ္ႀကီးကို<br />ဘယ္သူမွ တားဆီးမရသလိုမ်ိဳးေပါ႔<br />ငါ မင္းကိုခ်စ္တာ။<br /><br />ၾကည့္စမ္း<br />မင္းက ငါ႔ကုိ<br />ဒုတိယတန္းစားထဲမွာ ထားခဲ႔ခ်င္သေပါ႔<br />တကယ္တမ္းက်၊ ငါက<br />တတိယတန္းစား လူတစ္ေယာက္ပါကြာ။<br /><br />လူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ<br />မင္းက မယံုဘူး<br />ဟုတ္လား၊<br />လူတစ္ေယာက္ မိုးေပၚပ်ံႏိုင္တယ္<br />ဆိုတာမ်ိဳးက် မင္းက ယံုျပန္ေရာ။<br />တေငြ႕ေငြ႕က်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔<br />မင္းရဲ႕ သေရာ္ေတာ္ေတာ္ အၿပံဳးေလးကိုပဲ<br />တစ္သက္လံုး သိမ္းတည္းထားရစ္ေတာ႔မယ္႔<br />ငါ႔အျဖစ္ပါ။<br /><br />ငါ႔ဘဝရဲ႕ျဖစ္တည္မႈထဲ<br />မင္းလက္ကုိ ထိုးသြင္းၾကည့္လိုက္စမ္း<br />ကိုင္း... အခ်စ္နံ႔ေတြ ရတယ္မဟုတ္လား။<br />မင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးတိုင္း<br />ငါရရွိတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ<br />စစ္ပြဲႀကီးတစ္ခု ၿပီးသြားတဲ႔အခါ<br />က်ည္ဆံခြံေကာက္ရတဲ႔ ကေလးလိုပါပဲ။<br />ဘာမွန္းမသိတဲ႔ အရာေတြအေပၚ<br />ဘာမွန္းမသိဘဲ လိုက္ေလ်ာ္ေနရတဲ႔<br />ငါ႔ဘဝပါကြယ္။<br /><br />ငါ႕အခ်စ္ဟာ<br />မင္း ဘာသာျပန္လို႔ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္<br />မရႈပ္ေထြးလွပါဘူး။<br />ျပင္းထန္းလြန္းတဲ႔ အာရံုခံစားမႈနဲ႔<br />တုန္ခါေနတဲ႔ဘဝရဲ႕ ရစ္သမ္ကုိ<br />ေပါင္းစပ္ထားတာတစ္ခုပါပဲ။<br />ျမက္ခင္းျပင္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ရသလိုမ်ိဳးေတာ႔<br />မလြယ္ကူလွဘူးေပါ႔ကြာ။<br /><br />ငါ႔အသက္အရြယ္ႀကီးနဲ႔က်မွ<br />အသည္းကြဲသီခ်င္းေတြလည္း ဆိုမေနပါရေစနဲ႔ေတာ႔၊<br />ငါးမန္းေတြေပါတဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးထဲ<br />တစ္ခါတည္းသာ ခုန္ခ်လိုက္ခ်င္ရဲ႕။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ပုိင္စိုးေဝ +<br />ဟန္သစ္မဂၢဇင္း၊ စက္တင္ဘာ၊ ၁၉၉၃</font><br /><br /><br /><span style="color: indigo">“မိဝင္းဖို႔ကဗ်ာ (၃)”</span><br /><br />အမွန္တရားကုိ ဝန္ခံဖို႔ရာ<br />မုသားတစ္ဝက္နဲ႔ ငါေရာက္လာခဲ႔တာလို႔<br />မင္းက ငါ႔ကိုထင္ေနေရာ႔လား။<br />ေဟ႔ ... မိဝင္း<br />မင္းက ငါ႔ကို အဲသလိုမ်ိဳး<br />ထင္ေနသလား။<br /><br />လူတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ဒါကို<br />အခ်စ္လို႔ ဆိုၾကတာပဲ<br />ငါကေတာ႔<br />ငါ႔ႏုပ်ိဳမႈဆီ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္ေရာက္လာတဲ႔<br />ငါ႕ႏွလံုးသားရဲ႕ ေအာ္သံလို႔သာ<br />ဆိုလိုက္ခ်င္ရဲ႕။<br /><br />မင္းက<br />ငါ႔အသည္းႏွလံုးရဲ႕ အလင္းေရာင္ေလ၊<br />မင္းက<br />ငါ႔အိပ္မက္ေတြကိုထည့္ၿပီး<br />ထြန္းညွိထားတဲ႔ မီးအိမ္ငယ္ေလးေလ။<br /><br />မင္းကသာ<br />စိတ္ပါလက္ပါျဖစ္လိုက္စမ္းပါကြာ။<br />တေစၧသရဲေတြနဲ႔အတူ ငါ ကျပမယ္၊<br />စုန္းမေတြရဲ႕ သန္းေခါင္းယံ အစည္းအေဝးပြဲည<br />ေအာက္ပရာကို ငါလိုက္ျပမယ္။<br />ဒြန္ကြိဇုတ္အေၾကာင္း ငါဖတ္ျပမယ္။<br />အမွန္တရားနည္းနည္း<br />အမွားေတြခ်ည္းပဲ သူ႕လက္ထဲ<br />ဆုပ္မိ ကိုင္မိတတ္တဲ႔<br />ေဟာဒီ<br />ညံ့ဖ်င္းဖ်င္း ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔<br />ငါ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ႔အရာဟာ<br />ဒါအကုန္ပဲလို႔ေတာ႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔ကြယ္။<br /><br />မိဝင္းဖတ္ဖို႔ ခ်စ္ပံုျပင္ေတြ<br />ငါေရးႏိုင္ေသးရဲ႕၊<br />သည္အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ... ငါဟာ<br />တဆတ္ဆတ္တုန္ခါၿပီး<br />ေမွာ္ဝင္ေနတဲ႔ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ေပါ႔။<br />ကဗ်ာေတြနဲ႔<br />မင့္ကိုအစာေကၽြးမယ္႔ ငါပါ။<br />သည္အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ... ငါဟာ<br />ဘုရားသခင္နဲ႔ ေဝးႏိုင္သမွ်ေဝးတဲ႔ေနရာ<br />ငါ႕ကုိလႊင့္ပစ္လိုက္ခ်င္ရဲ႕။<br />ရူးသြပ္မႈနဲ႔<br />မင့္ကိုအစာေကၽြးမယ္႔ ငါပါ။<br /><br />မိဝင္းေရ<br />ငါ႔အိမ္ေခါင္မိုးမွာကပ္ေနတဲ႔<br />ေတာက္တဲ႔တစ္ေကာင္ဟာလည္း<br />ငါ႔လိုပဲ<br />ခံစားမႈဝါဒီသမားတစ္ေယာက္ပါကြာ၊<br />ဒီေကာင့္အေၾကာင္း ငါရိပ္မိတာ<br />ဘာၾကာေသးလို႔လဲ။<br /><br />ကမာၻႀကီးဟာ တစ္ေန႔တျခား<br />လူသားရဲ႕ ကာမရာဂနဲ႔<br />မေကာင္းမႈဒုစရိုက္တရားေတြကို<br />မ်ိဳမ်ိဳခ်ခဲ႔ရ၊<br />မ်ိဳမ်ိဳခ်ခဲ႔ရလြန္းလို႔<br />ငါ႔တစ္ကုိယ္လံုး ေရာင္ကိုင္းေနၿပီ၊<br />ေရာင္ကိုင္းေနၿပီ မိဝင္းေရ<br />ေရာင္ကိုင္းေနၿပီ။<br /><br /><I>ဇာတ္ေကာင္မ်ားသည္<br />ခရီးလမ္းဆံုးသို႔ ေရာက္ၾကေသာအခါ<br />အတိတ္၏သင္ခန္းစာမ်ားကိုယူၿပီး<br />လူေတာ္လူေကာင္းမ်ား ျဖစ္သြားၾကေလသည္...</I>ဟူ၍<br />ဝိလ်ံေဖာ႔ကနားက မဆိုလိုေပတဲ႔။<br /><br />ကဲ... ဘယ႔္ႏွယ္လဲ<br />ငါ႔စိတ္အေျခအေနကို ငါကိုယ္တိုင္အျမင္မွန္ရ<br />တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္<br />သာသနာ႔ေဘာင္ဝင္သြားလိမ္႔မယ္လို႔<br />မင္းက ေမွ်ာ္လင့္ေနသလား။<br />သြားစမ္းပါ<br />အႏွစ္သာရဟာ<br />စကားလံုးေတြနဲ႔ ေဝးေဝး<br />ထြက္ေျပးေနသလိုမ်ိဳးေပါ႔။<br />ေအးစက္ၿပီး<br />အသံမထြက္ႏိုင္ေအာင္ ဆြံ႕အ<br />ဘုန္းဘုန္းလဲက်သြားသည္ထိ<br />ငါခ်စ္ေနဦးမွာ။<br /><br />အျပင္းစားအာရံုေတြ<br />မီးေလာင္ေနသလိုမ်ိဳးနဲ႔<br />ငါခ်စ္ခဲ႔<br />မင္းကို ငါခ်စ္ခဲ႔၊<br />ကဗ်ာေတြနဲ႔<br />မိဝင္းကုိ အစာေကၽြးမယ္႔ ပိုင္စိုးေဝပါ။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ပုိင္စိုးေဝ +<br />ဟန္သစ္မဂၢဇင္း၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ၁၉၉၃</font><br /><br /><br /><span style="color: indigo">“မိဝင္းဖို႔ကဗ်ာ (၄)”</span><br /><br />လွည့္ဖ်ားတတ္တဲ႔ ရူပါရံုေတြနဲ႔<br />အလွည့္စားခံခ်င္လြန္းလို႔<br />တဆတ္ဆတ္ တုန္ခါေနသူပါ။<br />ငါဆိုတဲ႔အေကာင္ကေတာ႔<br />မအိပ္စက္ဘဲလည္း<br />အိပ္မက္ေတြ အျမဲတမ္းမက္ေနတတ္သူပါ။<br /><br />ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ကဗ်ာေရးျဖစ္တဲ႔အခါ<br />ကမာၻႀကီးဆိုတဲ႔ စကားလံုး မပါဖို႔<br />အႀကိမ္ႀကိမ္ ငါ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔<br />အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္သက္လံုး ငါ တည္ဖို႔ရာ<br />ငါ႔ကုိယ္ငါ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ပါ႔မလား<br />ကမာၻႀကီး<br /><br />တစ္ေန႔တစ္ႀကိမ္<br />ငါ႔ဦးေခါင္းေပၚ ျဖတ္ျဖတ္သြားတဲ႔<br />ေနမင္းႀကီးကလည္း ေန႔တိုင္းပဲ လံုးလံုးဝိုင္းဝိုင္း။<br />ဒီလိုနဲ႔<br />ငါမလိုခ်င္တာေတြ ငါျပန္ျပန္ရ<br />ငါေထြးၿပီးသားေတါ ငါ ျပန္ျပန္မ်ိဳခ်<br />သံုးမရေပမယ္႔ လႊင့္မပစ္ရက္ႏိုင္တဲ႔<br />ငါ႔ဘဝႀကီးကို ငါ ျပန္ၿပီးတြယ္ၿငိခဲ႔ရေပါ႔။<br />ေမ႔ပစ္လိုက္ မိဝင္းေရ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕<br />ကြန္ဆာေဗးတစ္ျဖစ္လုိက္၊ လစ္ဘရယ္ျဖစ္လိုက္<br />ရိုမန္တစ္ျဖစ္လိုက္၊ အိပ္ဇစ္ျဖစ္လိုက္<br />ေမာ္ဒန္နစ္မျဖစ္ေသးတာတစ္ခုပဲ<br />အသည္းနာစရာပါကြယ္။<br /><br />ငါမလိုခ်င္တာေတြပဲ ငါရၿပီး<br />ငါလိုခ်င္တာ ဘာတစ္ခုမွမရခဲ႔တဲ႔<br />ကမာၻႀကီးေရ<br />အရက္ဆိုင္ေတြမရွိတဲ႔ ညေနခင္းေတြဆိုတာ<br />ေက်းငွက္သာရကာေတြမရွိတဲ႔<br />ေတာအုပ္တစ္အုပ္လိုပါပဲ။<br /><br />သေဘာၤေမွာက္တဲ႔ မိုးေကာင္းကင္<br />ပင္လယ္အတုနဲ႔ လူမႈေရးအႏုပညာ<br />အေဟာင္းေတြကို ေျပာင္းျပန္လွန္ထားတဲ႔<br />ေမာ္ဒန္အတုကုိ ငါမလိုခ်င္ခဲ႔ဘူး။<br />ေဟာဒီရင္ဘတ္ကို စမ္းၾကည့္လိုက္စမ္း<br />ခုန္ေနတဲ႔ႏွလံုးေသြးဟာ<br />မင္းကေလးတစ္ေယာက္တည္းအတြက္ပါကြယ္။<br /><br />ဒါ... ဝူဒီအယ္လင္ရဲ႕ ျပက္လံုးမဟုတ္ဘူး။<br />ဆိုကေရးတီးဆန္တဲ႔<br />အလြမ္းျပဇာတ္တစ္ပုဒ္လည္း မဟုတ္ဘူးကြဲ႕<br />သားေရဖံုးၿပီး<br />ေရႊစာလံုးနဲ႔ ကမၺည္းထိုးရမယ္႔<br />ပိုင္စိုးေဝပါ။<br /><br />ေမ႔ပစ္လိုက္ မိဝင္းေရ<br />ျမက္ခင္းျပင္ကသာ<br />ႏြားအုပ္ကုိ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသတဲ႔။<br />ကုိယ္႔အိပ္ကပ္ထဲ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ မပါခဲ႔ရင္<br />လမ္းေပၚကလည္း တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ<br />ေကာက္မေတြ႕တတ္ဘူး။<br />ကံၾကမၼာဆိုတာ သည္လိုပဲ မွ်ားယူရသေပါ႔။<br />အခုေတာ႔ ငါဟာ<br />မရင့္က်က္ေသးတဲ႔ ဖခင္အိုတစ္ဦး<br />ျဖစ္ခဲ႔ပါၿပီ။<br />မင္းႏွလံုးသားဆီ အေရာက္လာဖို႔ရာ<br />အေတာင္ပံမပါတာက လြဲရင္<br />အားလံုးထံ ငါ ပ်ံဝဲႏိုင္ရဲ႕။<br />အသည္းကြဲဖူးတဲ႔ ငွက္ေတြသာ<br />ပ်ံသန္းခြင့္ရွိတဲ႔ မိုးေကာင္းကင္မွာ<br />ထင္ရာကုိ ငါစိုင္းခဲ႔ေပါ႔။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ပုိင္စိုးေဝ +<br />ဟန္သစ္မဂၢဇင္း၊ ဇန္နဝါရီ၊ ၁၉၉၆</font><br /><br /><br /><br /><span style="color: indigo">"ေရႊကိုယ္ေတာ္”</span><br /><br />ဘီလ္ဂိတ္ေလာက္မွ မခ်မ္းသာေလေတာ႔ <br />ေနထိုင္ရတာ သိပ္အဆင္မေျပလွဘူး။ <br />နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားကုိလည္း ပသခဲ႔ပါရဲ႕ <br />ယၾတာေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ေခ်ေပမယ္႔လည္း <br />အဆိုးေတြက အဆိုးတိုင္းပဲဆက္ၿပီး ဆိုးၾကတယ္<br />လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေရးတာေတာင္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွမျဖစ္<br />ေစာင့္စားရတဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမွာ နာရီေတြကေနာက္ျပန္သြား<br />ငါးေဒၚလာေလာက္မွ ကိုယ္႔အေပၚမစြန္႔ၾကဲရက္တဲ႔<br />ကံၾကမၼာရယ္<br />ၾကက္သားဟင္းနဲ႔ ထမင္းမစားရတာလည္းၾကာလွပါေပါ႔<br />မေက်နပ္မႈေတြကုိ ေက်နပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး<br />ကုိယ္႔ေက်နပ္မႈေလးနဲ႔ကိုယ္<br />ေက်နပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားျပန္ေတာ႔<br />ဖိနပ္ကျပတ္ျပန္ေရာ။<br />အသံမျမည္တဲ႔ ေခါင္းေလာင္းေတြကိုပဲ လိုက္လိုက္ထိုးမိ<br />က်ည္ဆံမပါတဲ႔ေသနတ္နဲ႔ တိုက္ပြဲဝင္လို႔ဝင္<br />ဘာမွမရွိတဲ႔တြင္းထဲ လက္တစ္ဆံုးႏိႈက္<br />မၾကားႏိုင္တဲ႔ ဘုရားသခင္ဆီေအာ္ဟစ္ေတာင္းဆို<br />ေဝါလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေဒဝါလီခံသြားရတဲ႔<br />ငနဲေတြရဲ႕ ရွယ္ယာေတြကုိ<br />ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ႔<br />သိန္း ၃၀၀ တန္ ထီလက္မွတ္ကလည္း အလဟႆ။<br />ဒီၾကားထဲ လူပါးမဝလိုက္ပံုက<br />အမွန္တရားမွတစ္ပါး<br />တစ္ျပားသားမွအေလ်ာ႔မေပးႏိုင္သူႀကီးျဖစ္လို႔ျဖစ္<br />ဘင္ခရာတီးဝိုင္းနဲ႔မွ အႀကိဳဆိုခံခ်င္ျပန္။<br />[ေအာ္....<br /> ေရာ္ရြက္ဝါေလးရယ္ ]<br />ေနာက္ဆံုးမေတာ႔<br />ကိုယ္႔အၿမီးကိုယ္ျပန္ကိုက္မိတဲ႔ ၾကယ္တံခြန္ႀကီးလို<br />ကိုယ္႔ရွိတဲ႔ စာအုပ္ထုတ္ေရာင္းမိေတာ႔တာပဲ။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ပုိင္စိုးေဝ +<br />၁.၈.၂၀၀၄ ။ (ကေလးေတာင္ညိဳစာေပဆုရ)</font><br /><br /><br /><br /><span style="color: indigo">"ေတာင္စဥ္ခုႏွစ္ထပ္”</span><br /><br />၃၂ ေကာဌာသမွာ<br />အႀကိမ္ႀကိမ္တရားရခဲ႔ေပမယ္႔<br />အမွားေတြက အမွားအတိုင္းဆက္ၿပီးမွားၾကတယ္။<br />၃၁ ဘံုမွာ<br />ေနရပ္လိပ္စာအတည္မရွိသူမို႔<br />သြားျမဲခရီးကုိ သြားျမဲအတိုင္း ဆက္ၿပီးသြားရတယ္။<br />ဘယ္ဘူတာမွ မရပ္တဲ႔ အျမန္ရထား<br />ငါးနာရီ ၁၅<br />အပ္ပါးတြဲ ၂<br />ခံုနံပါတ္ ၁၈ (ဝင္းဒိုး)<br />စစ္၊ အခ်စ္နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး<br />ဟိုက္ေဝးလမ္းမႀကီးေပၚမွာ<br />ငါ႔နာမည္ ဘယ္သူပါလိမ္႔။<br />(ေမ႔ပစ္လိုက္ မေမႊးေရ)<br />ဘဝေတြကို ပ်က္ေခ်ာ္ေခ်ာ္လုပ္ထားတဲ႔<br />အထိတ္တလန္႔ ျပက္လံုးေတြနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းခန္းမွာ<br />ကိုယ္မွ်ားခဲ႔တဲ႔ ငါးစာကုိ ကိုယ္ျပန္ဟပ္မိၿပီး<br />ေတာင္စဥ္ခုႏွစ္ထပ္ ျမင္းၿမီးခ်ီဝိုင္းခံရ။<br />ၿပီးမွ<br />ခ်ာလီခ်က္ပလင္ေလာက္ ရယ္ရရဲ႕လား တဲ႔။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ပုိင္စိုးေဝ +<br />၈.၄.၂၀၀၆</font><br /><br /><br /><br /><span style="color: indigo">"ယားယံမႈကုိ ပြတ္သတ္ျခင္း”</span><br /><br />အရူးေတြသာ<br />ဝလံုးကို ဝိုင္းေအာင္ေရးၾကတယ္။<br />ကုိယ္႔မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈမ်ားကုိ<br />လူရႊန္းရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ အာၾကဴလို<br />ေတြးၿပီးေျဖသိမ္႔လိုက္၊<br />အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္းျဖစ္ရမႈေတြထဲမွာ<br />ငါ ေနထိုင္တတ္ခဲ႔ေပါ႔။<br />နာရီစင္ေပၚက<br />နာရီလက္တံေတြ ရပ္ရပ္သြားသလိုမ်ိဳး<br />ဘဝရဲ႕အဓိပၸါယ္ေတြ ရပ္ရပ္သြားတဲ႔အခါ<br />မေရရာမႈေတြအျပည့္အသိပ္ထည့္ထားတဲ႔<br />ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးကုိလြယ္ကာ<br />အနာဂတ္သို႔ တေရြ႕ေရြ႕ဆုတ္ခြာခဲ႔။<br />ယံုမွားသံသယနဲ႔သာ<br />ေနမင္းႀကီးကုိ လက္ခံခဲ႔သူပါ။<br />ငါ႔ဆံပင္နဲ႔ ငါ႔ရာဇဝင္ဟာ<br />တျဖည္းျဖည္းေကြ႕ေကာက္ရွည္လ်ား<br />တေရြ႕ေရြ႕နီးကပ္လာေသာ အေဝးဆံုးတရားဆီ<br />ကမ္းပါးမရွိတဲ႔ ျမစ္တစ္စင္းလို<br />အဓိပၸါယ္ရွိမႈေရာ မရွိမႈေတြနဲ႔ပါ<br />သူသြားခ်င္သလို သြားေနေတာ႔တာပါပဲ<br />အရက္မူးေနတဲ႔ ၾကယ္တံခြန္တစ္ခုနဲ႔လည္း တူရဲ႕။<br />မထင္မွတ္တဲ႔ ျပတင္းေပါက္တစ္ခုက<br />ရပ္ျပလိုက္စမ္းပါ ပိုင္စိုးေဝရာ, တဲ႔၊<br />ကၽြန္ေတာ္႔ဖန္ခြက္ထဲ အရက္ေတြငဲွ႕ထည့္ရင္း<br />ဦးၾကည္ေအာင္က တဖြဖြေျပာေနရဲ႕။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ပုိင္စိုးေဝ +<br />၂၆.၂.၁၉၉၃</font><br /><br /><br /><br /><span style="color: indigo">“ဒီဇင္ဘာ ၂၅ ရက္၊ ညေန ၅ နာရီ”</span><br /><br />အံု႔ဆိုင္းေနတဲ႔ တနဂၤေႏြညေနခင္း<br />တစ္ခုမွာေပါ႔။<br />ကိုယ္႔ဘဝထဲ သူျဖတ္သန္းသြားပံုႀကီး<br />ေၾကကြဲရ။<br />သစၥာတရားကုိ ဖက္တြယ္လိုတဲ႔<br />ငနဲတစ္ေကာင္ရဲ႕ က်ဆံုးခန္းေပါ႔။<br />လိမ္ညာဖို႔စကားလံုးေတြ<br />အမ်ားႀကီးကုိ ရြတ္ဆိုတတ္ေပမယ္႔<br />အေကာင္းဆံုးကို မေရြးခ်ယ္တတ္တဲ႔<br />ကုိယ္႔အျဖစ္ပါ။<br />ဆက္ထိုင္ေနရေကာင္းမလား<br />စဥ္းစားရင္းထရပ္မိ<br />ထြက္သြားရေကာင္းမလား<br />စဥ္းစားရင္ျပန္ထိုင္<br />ေၾသာ္... မစိမ္းျမ၊ မစိမ္းျမ<br />ဒုကၡၾကမ္းရွရွႀကီးကိုမွ<br />ကိုယ္႔ရင္ခြင္ထဲ ပစ္ထားရက္ခဲ႔ေလျခင္းေနာ္<br />(ခံစားျပေနတာမဟုတ္ဘူးကြဲ႕)<br />ထင္ရာကိုမစိုင္းရဲလို႔<br />ဒီအတုိင္းပဲ ဆက္ထိုင္ေနရတယ္။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ပုိင္စိုးေဝ +<br />(သရဖူ၊ ဇန္နဝါရီ၊ ၁၉၉၆)</font><br /><br /><br /><br /><span style="color: indigo">“ေမ႔ပစ္လိုက္ပါ”</span><br /><br />ေရးကူးျခင္းဟာ<br />သိပ္ကုိလြယ္လြယ္ေလးပဲထင္လို႔<br />ခုန္ခ်လိုက္တာ။<br />ေရြးခ်ယ္စရာဆုိလို႔လည္း တျခားဘာမွမရွိခဲ႔ဘူး။<br /><br />အသည္းႏွလံုးကုိမေပးပါနဲ႔<br />ပိုက္ဆံတစ္ဆယ္ပဲ ေခ်းခဲ႔ပါကြာ။<br /><br />ကိုယ္႔ဆီကုိေရာက္လာတဲ႔<br />သူမ်ားရဲ႕ ဒုကၡဆိုတာလည္း<br />ကိုယ္႔ဒုကၡပဲေပါ႔။<br /><br />တကယ္႔ကုိ<br />ရသပ်က္ရတဲ႔ညေတြပါ<br />သီခ်င္းမဟုတ္တာေတြ သီခ်င္းလုပ္ၿပီးဆိုေနရ<br />အံသြားအခ်င္းခ်င္း ႀကိတ္ၿပီးေတာ႔သာ<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ဖြဲ႕ဆုိေနရ<br />ရပ္မရတဲ႔ လွည့္ဖ်ားမႈေတြသာ<br />မိုးအလင္းရြာခ်ေနရဲ႕။<br /><br />ဒီအခ်ိန္<br />ကုိယ္႔စိတ္ႏွလံုး ၿငိမ္သက္မႈရဲ႕စကၠန္႔အတြင္းမွာ<br />ေတာင္တန္းေတြ ေရြ႕လ်ားေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကေပါ႔။<br /><br />ေမာင့္အခ်စ္မေအးၾကည္ေလး<br />ေမ႔ပစ္လိုက္ပါ<br />ေမ႔ပစ္လိုက္စမ္းပါ။<br />ယားယံတတ္တဲ႔ အေရျပားေတြဆိုတာ<br />ေငြနဲ႔ ဖ်ားေယာင္းဖို႔အလြယ္ေလးေပါ႔ကြယ္႔။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ပုိင္စိုးေဝ +<br />ပန္းေဝသီ</font><br /><br /><br /><br /><span style="color: indigo">“အေဝးက မီးရထားဥၾသသံ”</span><br /><br />မီးရထားဥၾသသံဟာ<br />ဘဝမွာ လြမ္းေဆြးစရာအေကာင္းဆံုးပဲတဲ႔<br />စာေရးဆရာႀကီး ေသာမတ္စ္ဝုဖ္ ေရးခဲ႔တယ္။<br /><br />ျပန္ျမင္ေယာင္မိ အေဝးက ငါ႔ရဲ႕ရြာကေလး<br />ငါျပန္ၾကားရ အေဝးက မီးရထားဥၾသသံ<br />လြမ္းစရာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္မွ်<br />ငါ႔အခန္းထဲ မရွိ<br />စက္ရုပ္ဆန္တဲ႔ ပရိေဘာဂတခ်ိဳ႕နဲ႔<br />အိုမင္းတဲ႔ ငါ႔ရုပ္ပံုမွ်သာ။<br />ၿပီးေတာ႔၊ အခြံခ်ည္းသက္သက္အရက္ပုလင္းမ်ား<br />ဟုိဘက္ခန္းမွာ ပါတီပြဲက်င္းပေနဟန္တူရဲ႕။<br /><br />(၁)<br />ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းက ဆြမ္းစားအုန္းေမာင္းေခါက္ေပါ႔<br />ေခြးေတြက သံရွည္ဆြဲအူ<br />ထန္းတက္သူေတြ ေရေႏြၾကမ္းေသာက္ခ်ိန္ပဲ<br />မာန္က်ည္းပင္ေပၚက က်ီးေတြတအာအာ<br />ႏြားမေတြက ကြင္းျပင္ထဲျမက္စားလို႔<br />တုိ႔ျပည္ေတာ္သာေက်ာင္းက<br />ေခါင္းေလာင္းရယ္ ထိုးႏိုင္ခဲပါဘိ<br />ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းဖို႔ ေစာေသးတယ္ထင္ရဲ႕။<br />အဲဒီတုန္းက<br />ေမာင္သင္းခိုင္ဟာ ငါ႔မိတ္ေဆြမဟုတ္ေသးဘူး။<br /><br />(၂)<br />ေက်ာက္မီးေသြးနဲ႔ ခုတ္ေမာင္းတဲ႔<br />မီးရထားစက္ေခါင္းႀကီး<br />အေနာက္ဘက္ေတာင္ၾကားထဲက<br />တရွဲရွဲျမည္ၿပီးဝင္လာ<br />ပဲ၊ ေျပာင္း၊ ႏွမ္း၊ ဝါ၊ ထန္းလ်က္<br />ထင္းစည္းေတြ ကိုယ္စီရြက္ၿပီး<br />ဘူတာဘက္ ကသုတ္ကရက္လာၾက<br />ခဏေလးရပ္တဲ႔ ရထား<br />ဆြဲထားလို႔မွ မရဘဲေလ။<br />အဲဒီတုန္းက <br />မာယာေကာ႔ဖ္စကီးကုိ ငါမသိေသးဘူး။<br /><br />(၃)<br />တုိ႔ စာအံသံေတြ<br />အညီမညာ ေအာ္ဟစ္ဆူညံေနဆဲမွာပဲ<br />တတူတူ ဥၾသသံဆြဲၿပီး<br />ဂုတ္ ဂုတ္ ဂ်မ္း ဂ်မ္း... ဂ်ဳန္း ဂ်ဳန္း ဂ်က္ ဂ်က္<br />ဂုတ္ ဂုတ္ ဂ်မ္း ဂ်မ္း... ဂ်ဳန္း ဂ်ဳန္း ဂ်က္ ဂ်က္<br />အေရွ႕ဘက္ေတာတန္းထဲ ခုတ္ေမာင္းသြားေပါ႔။<br />အဲဒီတုန္းက<br />ျဖစ္တည္မႈ ပဓာနဝါဒကုိ ငါမဖတ္ဖူးေသးဘူး။<br /><br />(၄)<br />ေျခာက္ေသြ႕ကုန္းေခါင္ ေတာင္ကမူေတြနဲ႔<br />လိမ္ေကာက္ ပိန္ေျခာက္ သန္းဒဟပ္ပင္ေတြ<br />ေျခာက္ေသြ႕ယာခင္းေတြနဲ႔ ထန္းပင္မတ္မတ္မ်ား<br />ခန္းေျခာက္ေနတဲ႔ ေရကန္နဲ႔ ေသာက္ေရတြင္းကေလး<br />တို႔ရြာက သုသာန္၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း<br />တုိ႔ရြာဘူတာကေလး<br />တုိ႔ရြာေပၚအံု႔ဆိုင္းေနတဲ႔ မိုးသားေတြနဲ႔<br />ေငးၾကည့္က်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔ ငါနဲ႔ အေပါင္းအေဖာ္တစ္စု<br />ပူျပင္းတဲ႔ ေနေရာင္တံလွ်ပ္ေအာက္မွာ<br />အားလံုးကုိထားခဲ႔ၿပီး<br />ရထားဟာထြက္ခြာသြားေပါ႔။<br />အဲဒီတုန္းက ငါဟာ<br />ကမာၻႀကီးကို အေကာင္းျမင္သူမွ်သာျဖစ္တယ္။<br /><br /><font color="#b63e4a">+ ပုိင္စိုးေဝ +<br />(ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၀၀)</font><br /><br/></SPAN></BLOCKQUOTE> <br/></div><br><font color="red"><b>Ref: </b></font><span style="color: rgb(0, 153, 0);">“ပိုင္စိုးေဝ - ကၠဳတၳိယေတာတန္း” ကဗ်ာစာအုပ္ ။ “ပိုင္စိုးေဝ - မူးေနတဲ႔ ၾကယ္တံခြန္” ကဗ်ာစာအုပ္ ။ မဂၢဇင္းမ်ား</span></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-1614262937103043112?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/brbzxC-9i1M" height="1" width="1"/>Ðaywalker[Soul]http://www.blogger.com/profile/18139586381964972028noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/09/blog-post_03.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-90298948191525825722009-09-02T09:46:00.000-07:002009-09-03T08:15:39.216-07:002009-09-03T08:15:39.216-07:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: <br />Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"> <br />ဖုန္ထူ၊ပူအိုက္၊ျခင္ကိုက္ၿပီး ဘီယာဆိုင္ေပါတဲ့ၿမိဳ႕။ အေအးေသာက္ခ်င္လို႕လိုက္ရွာတာ ေရဆာရင္ဘီယာေသာက္ တဲ့ၿမိဳ႕နဲ႕တူတယ္ဗ် အေအးဆိုင္ဆိုၿပီး ဘီယာေတြပဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးရတယ္..၊ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မရဘူး..ေနာက္ၿပီးဒီၿမိဳ႕မွာေနၾကတဲ့ သူေတြက အလွအပႀကိဳက္ၾကပံုရတယ္...ဗ်ဴတီစလြန္း အင္မတန္ေပါတဲ့ ၿမိဳ႕ပဲဗ်ာ.... <br /><br />ၿမိဳ႕ေတာ္သစ္ေဆာက္ေတာ့ လူေတြ ဖုန္မႊန္၊ ေက်ာက္မႈန္႕မႊန္၊ ဘိလပ္ေျမမႈန္႕မႊန္ၿပီး အလွအပပ်က္မွာ စိုးတယ္နဲ႕တူပါတယ္။ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ အလွျပင္ခမ္းမေတြမ်ားျပားသလို ရံုးသူ ရံုးသားနဲ႕ဝန္ထမ္းအင္အား မ်ားတဲ့ၿမိဳ႕ဆိုေတာ့ အထိုင္သမားအေညာင္းသမားမ်ားေတာ့ အလွျပင္ရင္းအေညာင္းညာလည္း ေျဖႏိုင္ ၾကပါသတဲ့ အႏိွပ္ခန္းေတြေပါတာကိုး ...ဒါကက်န္းမာေရး အျမင္အရနဲ႕ တူပါတယ္.... စီးပြားေရးအရလည္း ပါမွာေပါ့...<br /><br />ဘီယာဆိုင္ေပါခ်က္မ်ားေတာ့ဗ်ာ ကြမ္းယာဆိုင္ေတာင္ ဘီယာဆိုင္ေလာက္မေပါဘူးဗ်.. ၿမိဳ႕ေတာ္ညစ္ပတ္ မွာစုိးလို႔ပဲလား...၊ စီးပြားေရးအရ တြက္ေျခပိုကိုက္လာၾကလို႔ပဲလားေတာ့ မသိဘူးဗ်ာ...။ ကြမ္းယာဆိုင္သာ အေရအတြက္နည္းတယ္ လူတိုင္းႏႈတ္ခမ္းမွာ ကြမ္းတစ္ဗ်စ္ဗ်စ္နဲ႕....<br /><br />အကင္နဲ႕ဘီယာကေတာ့ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ကို ရတယ္ဗ်...။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ဒို႕ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အစားအေသာက္ပံုစံေတြ၊ လူေနမႈပံုစံေတြ ေျပာင္းကုန္ပါေပါ့ လို႕ေတာင္ထင္မိတယ္.... <br /><br /> ဒုတိယအမ်ားဆံုးကေတာ့ က်ဴခံုေတြ၊ ဘိလိယက္နဲ႕ စႏူကာခံုေတြပါပဲ...။ ဒါကလည္း ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အႀကီးအကဲကိုယ္တိုင္အားေပးတဲ့ အားကစားဆိုကိုး... ဆိုင္ကယ္ေတြေပါလိုက္တာလည္းလြန္ေရာ.. ေက်ာက္သယ္ကားေတြ၊ ဒမ့္ထရက္ေခၚတဲ့ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္း သံုးေျမသယ္ယာဥ္ႀကီးေတြ၊ ေျမညိႈစက္ေတြ၊ေျမထိုးစက္ေတြတဒီဒီနဲ႕ ဘက္ခ်င္းပလန္႕ေခၚတဲ့ ကြန္ကရစ္ေဖ်ာ္စက္ေတြကလည္း မိုးတေထာင္ေထာင္နဲ႕ေပါ့...<br /><br /> ၿမိဳ႕ေတာ္သစ္တည္ေဆာက္ေရးနဲ႕အတူ လူေတြကသီခ်င္း အေတာ္ဆိုၾကပံုေပၚတယ္... ေကတီဗြီလို႕ေခၚတဲ့ ေကာင္မေလးေတြနဲ႕တြဲဆိုႏိုင္တဲ့ ကာရာအိုေကခန္းမေတြဆိုတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္.... ေအာ္ဟစ္ဆူညံေန ၾကတဲ့ ဂီတသံ၊ စည္း၊နရီ၊သံစဥ္ကီးမကိုက္ သီဆိုေနၾကတာေတြမွာ ဘဝဇာတ္ခံုရဲ႕ ဇာတ္လမ္းအစံုစံု ရသအဖံုဖံုကို သိေစႏိုင္သလို၊ သီခ်င္းဆိုရင္းငိုၾကရတဲ့အျဖစ္ေတြ... ရယ္ေမာသံမ်ားရဲ႕အဆံုးက ငိုေၾကြးသံေတြ ဆူညံေပါက္ကြဲေနတဲ့ၿမိဳ႕...<br /><br />ကြန္ကရစ္ေတာထူသေလာက္ မူလသစ္ေတာေတြ ေပ်ာက္ကုန္တယ္ဗ်...အရင္ကဒီၿမိဳ႕မွာ မီးေလာင္ကုန္းသရက္ ဆိုတာနာမည္ႀကီး.. ဒုတိယကမၻာစစ္မီးႀကီးေလာင္တံုးကမကုန္ခဲ့တဲ့ သရက္ၿခံေတြခမ်ာအခုေတာ့ ကြန္ကရစ္ ေလာင္လို႕ ကုန္ေခ်ေပါ့... မီးေလာင္ကုန္းရြာသစ္ ကိုေရာက္ေတာ့ တစ္ရြာလံုးေက်ာက္လုပ္ငန္းကုိ ထုတ္ကုန္ႏွစ္ဆ တိုးျမင့္ၾကဆိုၿပီး ထုတ္ေနလိုက္ၾကတာ...ေက်ာက္ခြဲစက္ေတြဆိုတာမ်ား ပြဲေဈးတန္းႀကီးက်ေန တာပဲ.... <br /><br />တရုတ္နီအင္ဂ်င္သံတညံညံ...၊ ေက်ာက္ခြဲသံ တထိန္းထိန္း...၊ ေက်ာက္မႈန္ေတြ တလူလူ...၊ ေထာ္လာဂ်ီသံ တဂ်ိန္းဂ်ိန္း...၊ ကြန္ကရစ္ေမႊစက္သံေတြနဲ႕ ညံေနတဲ့ၿမိဳ႕ပဲ....<br /><br />ေျပာရရင္ ေကာင္းကံယံကို ကြန္ကရစ္ေမႊစက္သံေတြ၊ တရုတ္အင္ဂ်င္သံေတြနဲ႕ ျမွင့္တင္ေနတဲ့ၿမိဳ႕လို႕ ေျပာႏိုင္ တာေပါ့....ေနာက္ၿပီး ကြန္ကရစ္ေတာ၊ မီးေရာင္စံုေပါတဲ့ၿမိဳ႕။ <br /><br />အလယ္ရိုးမရယ္လို႕ ရင္မွာဖြဲ႕တည္တဲ့ ရတနာတို႕ေၾကာင့္ ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားၾကတဲ့ ဒီေဒသမွာ ကၽြန္းေတာေတြ၊ ပ်ဥ္းကတိုးေတာေတြ၊ အင္၊ ကညင္ေတာေတြက ကြန္ကရစ္ကြင္းျပင္ေတြ အျဖစ္ေျပာင္းလဲ ကုန္ၾကေပါ့.... ဒါေပမယ့္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ သစ္ပုတ္ပင္၊ မင္းျပင္ဘက္နဲ႕ ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္ရဲ႕ ဆတ္သြားမွာ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ နည္းနည္းက်န္ေသးသလို အလယ္ရိုးမေခတ္ေပၚကဗ်ာဆရာေတြလည္း ရိွေနၾကေသးလို႕ ...... <br /><br />ဘာလိုလိုနဲ႕ သေျပေတာင္သခိ်ဳၤင္းေတာင္... ဥပၸါတသႏၷိေစတီေတာ္ႀကီး ေတာင္ဘက္ေအာက္ေျခမွာ တေပါင္းပြဲ ကြန္ကရစ္ကြင္းအျဖစ္ေျပာင္းလဲေနပါၿပီ .... <br /><br />ဥပၸါတသႏၱိေစတီေတာ္ႀကီးက ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္နဲ႕ပံုစံတူဆိုပဲ...၊ ထူးျခားမႈက အရံေစတီ တစ္ဆူမွ မေတြ႕ရတဲ့ ေစတီေတာ္ႀကီး... အလယ္မွာလိႈဏ္ပါတယ္၊ လိႈဏ္ရဲ႕အလယ္မွာ ဗဟိုတိုင္တစ္ခုထူထားၿပီး အေပၚမွာ ေစတီေပါက္တည္တဲ့ ေစတီေတာ္ႀကီးကို ေက်ာက္စိမ္းအုတ္ျမစ္ခ်ထားပါတယ္.. ဟသၤာရုပ္တံခြန္တိုင္နဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေဗာဓိပင္ေတြစိုက္ပ်ိဳးထားတယ္.... <br /><br />ပ်ဥ္းမနားမွ်စ္ယွဥ္ရယ္ လို႕ ခ် နဲ႕ ယွ သံကို ေျပာင္းလဲ ေျပာတတ္တဲ့ ေဒသိယ စကားသံေတာင္ ေပ်ာက္လာလို႕ေနေခ်ေပါ့...<br /><br />ၿမိဳ႕ေတာ္သစ္ရဲ႕ အဆိုးရြားဆံုးကူးစက္ေရာဂါကေတာ့ ႏွစ္လံုးသံုးလံုးပါပဲ...။ ဒီေလာင္းကစားေနာက္ကို လိုက္ေန ၾကတာမ်ား... အံ့ၾသစရာေကာင္းလိုက္တာ...။ တခ်ိဳ႕ေတာင္သူေတြဆို ယာေရာင္း၊ ႏြားေရာင္းတင္မက၊ လွည္းေတာင္ ေပါင္ၾကသတဲ့...<br /><br />ၿမိဳ႕ေတာ္သစ္စီမံကိန္းအရ လယ္ေျမ၊ ယာေျမေတြလည္း ၿမိဳ႕ကြက္သစ္ေတြ၊ ေဈးေနရာေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ လာကုန္ၾကေတာ့ ေနထစားေသာက္မႈ..... <br /><br />ထင္ထင္ရွားရွားေျပာင္းလဲမႈတစ္ခုကေတာ့ ရွမ္းရိုးမေပၚမွာ အရင္တံုးက ေတာင္သူဓေလ့ ယာမီးေၾကြ႕ၾကတဲ့ ေတာင္တန္းေပ်ာ္ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဝါသနာဓေလ့အေလ်ာက္ ဘာသာေပ်ာ္ေမြ႕ တည္ေဆာက္ၾကတဲ့ လူမႈစီးပြားဘဝအေျပာင္းအလဲပါပဲ.....<br /><br />ေရၾကည္ရာ၊ ျမက္ႏုရာ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ၾကတဲ့ ေတာင္သူေတြရဲ႕ ေရႊ႕ေျပာင္းေတာင္ယာလုပ္ခင္းေတြေၾကာင့္ ေတာရိုင္းေျမကို အကြက္လိုက္အကြက္လိုက္ ခုတ္ထြင္မီးရိႈ႕ၾကၿပီး ေကာက္ပဲသီးႏွံ စိုက္ပ်ိဳးထြန္ယက္ လုပ္ကိုင္ေနထိုင္ စားေသာက္ၾကတဲ့ဓေလ့ကိုစံျပရြာအျဖစ္ ေျမျပန္႔ေဒသကို ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ေစလိုက္တာ ေၾကာင့္ အရင္က ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕အေရွ႕ဘက္ ရွမ္းေတာင္တန္းေတြမွာ ဖုန္းဆိုးေတာနဲ႕ ေတာင္ယာကြက္ ေတြရဲ႕ ေရာင္စဥ္အႏုအရင့္ ရႈခင္းေတြရယ္၊ ႏွစ္စဥ္ေတြ႕ရတဲ့ ယာေတာမီးေၾကြးျခင္းနဲ႔ ေနလွမ္းအေျခာက္ခံ ထားတဲ့ လုပ္ခင္းကိုမီးရိႈ႕တာေၾကာင့္ညအခါ ေတာမီးေတာင္မီးတထိန္ထိန္ရယ္၊ ရိုးမေတာင္တန္းေပၚက မိႈင္းျပာျပာမီးခိုးတန္းေတြရယ္ကို အခုဆို မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး....<br /><br />ေက်ာက္သံပတ္၊ ေတာင္က်၊ ေရေျပာင္းျပန္၊ ကိုးေကြ႕နဲ႕ လႊဲႀကီးအနီးတဝိုက္မွာ မိရိုးဖလာ ေတာင္သူဘဝနဲ႕ ရွင္သန္ႀကီးျပင္းလာၾကတဲ့ အဲဒီေတာင္တန္းေပ်ာ္ေတြကို စံျပရြာဆိုၿပီး သိုက္ေခ်ာင္းအနီးမွာ ေအာင္ေဇယ်နဲ႔ ျပည္စံေအာင္ရယ္လို႕ စုေပါင္းရြာတည္ေပးထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္..။ ရုတ္တရက္ေျပာင္းလဲလိုက္တဲ့ လူေနမႈ ပံုစံဘဝရယ္ လူမႈစီးပြားေရးရယ္အေျပာင္း အလဲေတြရယ္နဲ႕က ကိုယ္နဲ႕အကၽြမ္းတဝင္မရွိတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အလြယ္တကူ အဆင္ေျပႏိုင္ဖို႕ဆိုတာ ဘုရားေပးသနားတဲ့ မဟာအခြင့္အေရးပါပဲ....<br /><br />ဒါေပမယ့္ အဲဒီမိသားစုေတြက ေတာတက္၊ မွ်စ္ခ်ိဳး၊ စိုက္ပ်ိဳးစားေသာက္တဲ့ဓေလ့ကို ေျပာင္းလဲလို႔မရႏိုင္ေသး ေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ေနလာၾကပါတယ္...။ မူလစိုက္ခင္းေတြရိွရာဆီကို သြားလုိက္ျပန္လိုက္နဲ႕ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ၾကတဲ့လူေတြက လုပ္ၾက၊ ပညာအေျခခံ နည္းနည္းရိွတဲ့လူက ပီစီအို ဖုန္းဆိုင္ေတြမွာ ထိုင္ၾက တခ်ိဳ႕က ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္မွာ ဝင္ၾကနဲ႕ေနပါတယ္... <br /><br />တခ်ိုဳ႕က ဒီိလိုေနရတာကို မႀကိဳက္ေပမယ့္... ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သားသမီးေတြကို ေက်ာင္းနီးနီးမွာ ထားႏိုင္တာရယ္... ေျမျပန္႔ေဒသျဖစ္တာေၾကာင့္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး လြယ္ကူတာရယ္၊ က်န္းမာေရးကိစၥ အေရးဟယ္ အေၾကာင္းဟယ္ျဖစ္လာရင္ သြားရလာရ လြယ္တာေၾကာင့္ ဒီစုေပါင္းရြာေတြမွာေနရတာကို ႀကိဳက္ၾကပါတယ္... ဒါေပမယ့္ အဲဒီကေလးေတြ အရြယ္ေရာက္လာမွသာ ဒီပတ္ဝန္းက်င္နဲ႕ အဆင္ေျပႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ မ်ိဳးဆက္တစ္ခုစာ ကာလတာကို ေစာင့္ၾကရပါေတာ့မယ္... ေၾသာ္....ေနျပည္ေတာ္တဲ့<br /><br><div align="right"><blockquote><font color="indigo">ေလးစားမႈျဖင့္ . . . . , </font><br><acronym title="Htet Yee Thitsar (ထက္ရည္သစၥာ)"><span style="color: red;">Ht</span><span style="color: <br />orange;">et</span><span style="color: green;"> Ye</span><span style="color: blue;">e</span><span style="color: indigo;"> T</span><span style="color: brown;">hi</span><span style="color: black;">ts</span><span style="color: purple;">ar</span></acronym></blockquote></div> <br /><br /></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-9029894819152582572?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/YL-9plGJij8" height="1" width="1"/>Htet Yee Thitsarhttp://www.blogger.com/profile/16433450652550605163noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/09/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-4901478418611083961.post-55350236604638444042009-09-01T10:29:00.000-07:002009-09-03T07:24:18.557-07:002009-09-03T07:24:18.557-07:00<SPAN lang=MY style="FONT-WEIGHT: 500; FONT-SIZE: 10pt; LINE-HEIGHT: 20px; FONT-FAMILY: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana"><br />လမ္းႀကံဳတာနဲ႔ၿမိဳ႕ထဲက အင္းဝစာအုပ္ဆိုင္ကိုဝင္ေမႊတာ ဆရာႀကီးေဒါက္တာတိုးလွ ေရးတဲ့ ကိုယ့္ထီး ကိုယ့္နန္း ကိုယ့္ၾကငွန္းႏွင့္ (ျမန္မာ့အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ၏ တည္ရာဗဟိုခ်က္ ကိုစူးစမ္းျခင္္း) ဆိုတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ရလာပါတယ္.. စာအုပ္ကထုတ္ထားတာၾကာပါၿပီ...ပံုႏွိပ္မွတ္တမ္းအရ၂၀၀၅ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လမွာ ပထမအႀကိမ္ ထုတ္တယ္လို႔သိရပါတယ္... စာအုပ္မွာအခန္း (၈)ခန္းပါပါတယ္... နိဒါန္္းမွာ စာေရးသူက "သမိုင္းဟူသည္ ရိွခဲ့သည္မွန္သမွ် ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ သိရိွျမင္ေတြ႕ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးပမ္းရစၿမဲျဖစ္သည္" လို႔ ေရးထားပါတယ္....<br /><br />ၿမိဳ႕ျပေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ၊ ထီးနန္းတည္ေထာင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈနဲ႕စပ္လ်ဥ္းလို႕ ျမန္မာထီးနန္းဓေလ့ကို စာေပမွတ္တမ္းအရ ထိလိုင္မင္း (က်န္စစ္သားမင္း) လက္ထက္မွစၿပီးေတြ႕ပါတယ္္... သူ႕ကိုစံယူၿပီး ေနာက္မင္းေတြက ၿမိဳ႕နန္းထူေထာင္ၾကၿပီး ၿမိဳ႕တည္နန္းတည္မင္းအျဖစ္ ဝင့္ၾကြားခဲ့ၾကၿပီး... ထီးနန္းဟူသည္ သာမန္အားျဖင့္ ျပည္သူႏွင့္မဆိုင္ ျပည္သူတို႔အရာမဟုတ္လို႔ ထင္ႏိုင္ေကာင္းေပမယ့္ ျမန္မာ့လူ႕ေဘာင္ တစ္ရပ္လံုးသည္ မင္းဧကရာဇ္ႏွင့္ေရႊထီးေရႊနန္းအေပၚဗဟိုျပဳ၍လည္ပတ္ေနရေၾကာင္းကို သိရိွသူ နည္းပါး လွေပသည္ လို႔ဆိုထားပါတယ္....<br /><br />နန္းတည္မင္းတို႔က ေရွးအစဥ္အလာကိုလုိက္နာမႈရိွသလုိ အစဥ္အလာသစ္ကိုေဖာ္ေဆာင္ၾကသည္လည္း ရိွပါ သတဲ့.... ဥပမာ ပုဂံနန္းေတာ္ေတြမွာ ျပႆာဒ္ပါေပမယ့္ ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွာလုိ ဘံုခုနွစ္ဆင့္ မရိွတဲ့အျပင္ စြယ္ေတာ္စင္လည္းမရိွပါ...။ ျပအိုး၊ ျပသာဒ္သည္ မႏၱေလးေခတ္ရဲ႕ သီးသန္႔ဟန္ျဖစ္ၿပီး ပုဂံေခတ္ကေန ရတနာပံုေခတ္ထိ နန္းေတာ္ေတြကို ေလ့လာရာမွာ တူညီတဲ့နန္းေဆာင္ေတြက ျပသာဒ္ေဆာင္၊ ေဇတဝန္ေဆာင္နဲ႕ စေၾကာေခါင္တပ္ေဆာင္တို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ <br /><br />ထီးနန္းဓေလ့ေတြကိုေလ့လာရာမွာ ေရွးဘုရင္မင္းေတြတည္ေဆာက္ၾကတဲ့နန္းေတာ္ေတြထဲမွာ ဟံသာဝတီ ဆင္ျဖဴမ်ားရွင္ရဲ႕နန္းေတာ္ကအခမ္းနားဆံုးလုိ႔သိရပါတယ္...၁၆ႏိုဝင္ဘာ၁၅၆၆မွာ ၿမိဳ႕ကိုစတည္ပါတယ္... ၿမိဳ႕ပတ္လည္ ၿမိဳ႕တံခါုး ၂၀ ထားတာေၾကာင့္ ျမန္မာၿမိဳ႕ေတာ္ေတြထဲမွာ တံခါးေပါက္အမ်ားဆံုးနန္းေတာ္ပါပဲ... တံခါးတစ္ေပါက္မွာ လက္ေအာက္ခံမင္းတစ္ပါးစီက တာဝန္ယူတည္ေဆာက္ေပးရပါတယ္။ စစ္တိုက္ျခင္းနဲ႔ ေမြ႕ေလ်ာ္တာေၾကာင့္ နယ္ပယ္က်ယ္ဝန္းတဲ့အတြက္ အေရွ႕တိုင္းရဲ႕ အလက္ဇႏၵားသည္ဂရိတ္လို႔ ညႊန္းရပါ မယ္....<br /><br />နန္းတည္ေဆာက္မႈကုိေလ့လာတဲ့အခါ -<br />၁ . ထိလိုင္မင္း ပုဂံ ေအဒီ ၁၁၀၂<br />၂ . မႏူဟာမင္း <br />၃ . ပင္းယသီဟသူမင္း အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းေတာင္ဘက္ မိုင္အနည္းငယ္အကြာ ေအဒီ ၁၃၁၂<br />၄ . အင္းဝသတိုးမင္းဖ်ား အင္းဝ ေအဒီ ၁၃၆၄<br />၅ . အင္းဝေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္ ေအဒီ ၁၅၁၀<br />၆ . ဟံသာဝတီဆင္ျဖဴမ်ားရွင္ ဟံသာဝတီ ေအဒီ ၁၅၆၆<br />၇. ေညာင္ရမ္းမင္း အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္း ေအဒီ ၁၅၉၉<br />၈ . သာလြန္မင္း<br />၉ . တနဂၤေႏြမင္း မီးေလာင္သြားတဲ့နန္းေတာ္ေနရာမွျပန္ေဆာက္တယ္ ေအဒီ ၁၇၂၀<br /><br />ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေရာက္တဲ့အခါမွာ မင္းခုနွစ္ဆက္က ၿမိဳ႕သစ္နန္းသစ္ေဆာက္ၾကတယ္။ မင္းငါးပါးက ၿမိဳ႕နန္း အသစ္တည္ၿပီး မင္းႏွစ္ပါးက ၿမိဳ႕နန္းေျပာင္းတယ္... <br />၁ . အေလာင္းမင္းတရား (၁၇၅၂-၁၇၆၀)<br />၂ . ဒီပဲယင္းမင္း (၁၇၆၀-၁၇၆၃)<br />၃ . ေျမဒူးမင္း (၁၇၆၃-၁၇၇၆)<br />၄ . ပဒုံမင္း (၁၇၈၂-၁၈၁၉)<br />၅ . စစ္ကိုင္းမင္း (၁၈၁၉-၁၈၃၇)<br />၆ . သာယာဝတီမင္း (၁၈၃၇-၁၈၄၆)<br />၇ . မင္းတုန္းမင္း (၁၉၅၂-၁၈၇၇) တို႔ပါပဲ...<br /><br />ၿမိဳ႕နန္းတည္ရာမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ေဆာင္ရြက္ပံုနဲ႕အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈတို႕ မတူညီၾကပါဘူး...။ ေနာက္ထပ္ ဆက္ပါဦးမယ္...<div alig="right"><blockquote><font color="indigo">ေလးစားမႈျဖင့္ . . . . , </font><br><acronym title="Htet Yee Thitsar (ထက္ရည္သစၥာ)"><span style="color: red;">Ht</span><span style="color: <br />orange;">et</span><span style="color: green;"> Ye</span><span style="color: blue;">e</span><span style="color: indigo;"> T</span><span style="color: brown;">hi</span><span style="color: black;">ts</span><span style="color: purple;">ar</span></acronym></blockquote></div> <br /><br /></SPAN><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4901478418611083961-5535023660463844404?l=daywalker.myanmarbloggers.org' alt='' /></div><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/ItYN/~4/wY8i_cCq2_8" height="1" width="1"/>Htet Yee Thitsarhttp://www.blogger.com/profile/16433450652550605163noreply@blogger.comhttp://daywalker.myanmarbloggers.org/2009/09/blog-post_02.html