<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080</id><updated>2026-02-05T15:33:05.731-08:00</updated><category term="Church"/><category term="Hindu Temple"/><category term="Mandir"/><category term="ದೇವರು"/><category term="ದೇವಸ್ಥಾನ"/><category term="ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ"/><category term="ಮಂದಿರ"/><category term="Capt. Gopinath"/><category term="Jnanapeetha"/><category term="Kannada greetings"/><category term="Mahabharata"/><category term="Mind"/><category term="Mookajjiya Kanasugalu"/><category term="Narayana Reddy"/><category term="Organic Farming"/><category term="Purana"/><category term="Ramayana"/><category term="Shivaram Karant"/><category term="Sunflower"/><category term="samskrit"/><category term="samskrut"/><category term="sanskrit"/><category term="sanskrit Subhashit"/><category term="sanskrut"/><category term="thining"/><category term="निपुण के साथ http://salinedreamz.blogspot.com/"/><category term="ಇಂಗಾಲ"/><category term="ಕನ್ನಡ ಶುಭಾಶಯಗಳು"/><category term="ಜಂಭ"/><category term="ನಾಚಿಕೆ"/><category term="ನಾರಾಯಣ ರೆಡ್ಡಿ"/><category term="ಭ್ರಮರ"/><category term="ಮನಸು"/><category term="ಮನಸ್ಸು"/><category term="ಮಲ್ಚಿಂಗ್"/><category term="ವಿಂಡ್ ಬ್ಲಾಕ್"/><category term="ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ"/><category term="ಸೂರ್ಯ"/><category term="ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿ"/><title type='text'>ಅಮಿತ</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>34</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-3954330529232959475</id><published>2022-11-17T06:40:00.001-08:00</published><updated>2022-11-17T20:30:47.577-08:00</updated><title type='text'>ಕರುಣಾಮಯಿ</title><content type='html'>&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;ಸಾಗರವು ಕರುಣಾಮಯಿ ತಂದೆಯಂತೆ. ತನ್ನೊಡಲಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಅಪಾರ ಜೀವ ಜಂತುಗಳಿಗೂ ಜನ್ಮಕೊಟ್ಟು ಸಲಹುತ್ತಾನೆ.&amp;nbsp; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಳಗಿರುವ ನೀರು ಮಾತ್ರ, ಸಾಗರನ&amp;nbsp; ಬಿಟ್ಟು ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖದಿಂದ ಮೇಲೆ ಹಾರುವದು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆತಂಕಪಟ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಾಗರವು&amp;nbsp; ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ಮೇಲೆದ್ದು, ಮರಳಿ ಬಾ ಎಂದು ಕೈದೋರಿ ಕರೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ನೀರಿಗೆ ತಂದೆಯ ಕರೆ, ಭೂತಾಯಿಯ ಮಮತೆಯ ಮೊರೆ, ಗುರುತ್ವದ ಸೆಳೆತ ಎಲ್ಲವೂ ಹಗುರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ದೂರದ ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ನಿಲ್ಲದೇ&amp;nbsp; ಚಲಿಸುವ ಅಲೆಮಾರಿ&amp;nbsp; ಪವನರ(ಗಾಳಿಯ) ಪ್ರಭಾವವೇ ಅಂತಹುದು. ನೀರು ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ತೇಲಾಡುವ ಮೇಘವಾಗುವುದು. ಸುತ್ತಿ ಸುಳಿದು, ಮೈಭಾರವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಗೆ ವರ್ಷಧಾರೆಯಾಗಿ ಸುರಿವುದು. ಸುರಿವ ನೀರನ್ನು ಭೂಮಿಯು ತವರಿಗೆ ಬಂದ ಮಗಳಂತೆಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸುವಳು. ನೀರು ನದಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ವೈಯಾರದಿಂದ ನಲಿಯುತ್ತ ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ&amp;nbsp; ಸಾಗರನೆಡೆಗೆ ಬರುವುದು. ಸಾಗರ ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ಬಾ ಎನ್ನುವ ಜಾಯಮಾನದವ, ಇನ್ನು ಹೆತ್ತ ಮಗಳಂತೆ ತನ್ನಿಂದ ದೂರಾದ ನೀರಿಗೆ ಬೇಡ ಅಂದಾನೆಯೇ? ಅವನು ಕೂಡ ಎದೆಯುಬ್ಬಿ, ನದಿಯಾಗಿ ಬಂದ ನೀರನ್ನು ಮರಳಿ ಅಪ್ಪುವನು. ಕರುಣಾಮಯಿ ಸಾಗರ. ನೀರೇ ಈ ನಿನ್ನ ನಿರಂತರ ಪಯಣ ಅನುಪಮ.&amp;nbsp;&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/3954330529232959475/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2022/11/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/3954330529232959475'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/3954330529232959475'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2022/11/blog-post.html' title='ಕರುಣಾಮಯಿ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-1461488405585104724</id><published>2022-10-17T10:45:00.001-07:00</published><updated>2022-10-17T10:45:27.254-07:00</updated><title type='text'>आशा</title><content type='html'>&lt;p&gt;एक चिंगारी थी धारण में&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;जिसको थोड़ी सी हवा लगी&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;तो मशाल बन के निकली हाथों मे&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;तब तम थी और हवा धीमी थी&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;आँखों को सिर्फ रोशनी दिखती थी&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;और कदमों को राहे खुल जाती थी&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;अब जाने कहां से आँधी निकली है&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;मशाल ख़ुद डगमगा के रो रही है&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ना जाने कब आग लगे सफ़र को&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;अब तो या यहां दिन निकले&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;और मशाल के साथ,&lt;/p&gt;&lt;p&gt;मुझ को भी सुरज निगले&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;या उम्मीद की बरसात हो जाये&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;सारे मैल को फिसला दे धुलने को&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;उसी बीज़ को भिगोये उगने को&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;फिर निकालूँगा थाट से&lt;/p&gt;&lt;p&gt;उसी &lt;b&gt;अमित&lt;/b&gt; रोशनी को जगाते&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;एक नयी राह पे कदम उठाते ।&lt;/p&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/1461488405585104724/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2022/10/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/1461488405585104724'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/1461488405585104724'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2022/10/blog-post.html' title='आशा'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-5470011312160801496</id><published>2022-09-01T10:02:00.003-07:00</published><updated>2022-09-01T10:02:50.482-07:00</updated><title type='text'>ಕಟ್ಟೆ </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;
ನದಿಗಳು ಪೃಥ್ವಿಯ ಜೀವನಾಡಿಗಳು.ಇಂತಹ ಜೀವನಾಡಿಯ ಮೇಲೆ ಮಾನವನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಆಧುನಿಕತೆ, ಆರ್ಥಿಕತೆ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಲಾಭ ತೋರಿಸಿದರೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಹಾನಿಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಬಾರದು. ಆಣೆಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ಕಾಲುವೆಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಲಾಭ-ನಷ್ಟ ವಿಷಯಗಳ ಚರ್ಚೆ ಆಚೆಗಿಟ್ಟು ಕೇವಲ ನಿಸರ್ಗದ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಆಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಕಾಲ ಈಗ ಬಂದಿದೆ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;
ಹಿನ್ನೆಲೆ&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;
ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಪರಿಸರದ ಜೊತೆ ಅನೇಕ ಪ್ರಯೋಗ, ಪ್ರಮಾದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ತಿರುಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಕೃಷಿಗಾಗಿ ಅರಣ್ಯನಾಶ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೈಗಾರೀಕರಣ, ಅದರಿಂದ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ವಿಷಾನಿಲ ಬಿಡುಗಡೆ, ನೀರು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸುವುದು, ನೀರಿನ ಹರಿವು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು, ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ಹಲವು, ಲೆಕ್ಕವೇಯಿಲ್ಲ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಹರಿವು ನಿಯಂತ್ರಣವೆಂದರೆ ಒಡ್ಡು, ಬದು, ಆಣೆಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟುವುದು. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಆಣೆಕಟ್ಟು ಬಹು ಉಪಯೋಗಿ ಎಂದು ಕಂಡರೂ, ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೊತೆ ಹಲವು&amp;nbsp; &amp;nbsp;ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆ. ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಆಣೆಕಟ್ಟಿನ ಲಾಭ ನಷ್ಟಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಚರ್ಚೆ ಈಗ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ಆಣೆಕಟ್ಟು ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಕೊಡುಗೆಯೇನು ಅಲ್ಲ. ಜಾಗತಿಕ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ನಾವು ಹುಡುಕಿದರೆ ಮೆಸೊಪಟ್ಯಾಮಿಯಾ ನಾಗರಿಕತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹರಿಯುವ ನದಿಗೆ ಮಾನವನು ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ, ನೀರಿನ ಹರಿವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಂದಾಜು ಕ್ರಿಸ್ತ ಪೂರ್ವ ೪ ನೇಯ ಶತಮಾನದ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಜೋರ್ಡಾನ್ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನಿರ್ಮಾಣ. ಅತೀ ಪುರಾತನ ಆಣೆಕಟ್ಟು ಅಥವಾ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ಕುರುಹುಗಳು ಸಿಗುವುದು ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಅದುವೇ&amp;nbsp; ಜಾವಾ ಅಣೆಕಟ್ಟು. ಆಗ ಆಣೆಕಟ್ಟಿನ ಉದ್ದೇಶವು ಕೇವಲ ಪ್ರವಾಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ನಿಯಂತ್ರಣ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಮಯ ಉರುಳಿದಂತೆ ಮನುಷ್ಯನ ಜ್ಞಾನ ವೃದ್ಧಿಸಿದಂತೆ, ಅವನ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಬದಲಾದವು. ಅವನ ಬಯಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದವು. ಆ ಅವಶ್ಯಕತೆ, ಬಯಕೆಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಕಾರ್ಯಸಾಧನೆ, ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋದವು. ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಬಂದ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹರಿಯುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಚಲನ ಶಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನು ನಾವು ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬಲದ ರೂಪಕ್ಕೆ ಪರಿವರ್ತಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಕಂಡು ಹಿಡಿದರು. ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬಲವನ್ನು ವಿವಿದೊದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಳಸಬಹುದು, ಇದು ಮನುಕುಲವನ್ನು ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಇಂತಹ ಸಂಶೋಧನೆಗಳೇ ಚಿಕ್ಕ ಕಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದು ಬೃಹತ್ ಗಾತ್ರದ ಅಣೆಕಟ್ಟೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಟ್ಟವು. ಆಗ ಆಣೆಕಟ್ಟಿನ ಎರಡೂ ಮಗ್ಗುಲುಗಳು ಅಂದರೆ ಆರ್ಥಿಕ ಲಾಭದ ಜೊತೆ ನೈಸರ್ಗಿಕ ನಷ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೋ ತಿಳಿಯದು, ಆದರೆ ಬೃಹತ್ ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನೀರಿನ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಅಸಮತೋಲನ ಸಮಸ್ಯೆ ನೀಗಿಸಲು ಹಲವು ತರಹದ ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳೂ ಬಂದವು.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಎಂದು ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ&amp;nbsp; ಒಪ್ಪಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ, ಅದು ಅಪ್ಪ ನೆಟ್ಟ ಆಲದ ಮರಕ್ಕೆ ನಾವು ನೇಣು ಬಿಗಿದಂತೆ. ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಪೂರ್ವಜರ ಕೆಲಸಗಳ ಜೊತೆ ನಮ್ಮ ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿ ನಾವು ಜಾಣ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಬೇಕು.&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ಬಹಳ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಅಂದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೂ ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಮಾನವನ ಜಾಣ್ಮೆ, ಹಿರಿಮೆ, ದಕ್ಷತೆಯ ಸಂಕೇತಗಳೆಂದೇ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಪರಿಸರದ ಮೇಲೆ ಆಗುವ ಕೆಲವು ಪ್ರತಿಕೂಲ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಕಂಡ ಮೇಲೆ ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಮಗ್ಗುಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದರು. ಅವರು ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಒಂದು ಬೇರೆಯ ವಿಚಾರವನ್ನೇ ಮಂಡಿಸ ತೊಡಗಿದರು.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;೧೮೮೨ರಲ್ಲೇ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಜಲವಿದ್ಯುತ್ ಶಕ್ತಿಯ ಸ್ಥಾವರ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು. ಜಲವಿದ್ಯುತ್ ಶಕ್ತಿ ಉತ್ಪಾದನೆ ಒಂದು ನವೀಕರಿಸಬಹುದಾದ ಸಂಪನ್ಮೂಲದ ಬಳಕೆ ಎಂದು ಕೆಲವು ಜನ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳಿಂದ ಆಗುವ&amp;nbsp; ಲಾಭಕ್ಕಿಂತ ಅದರಿಂದ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರದ ಮೇಲೆ ಆಗುವ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಈಗ ಕೆಲವು ಜನರು ವಿಚಾರ, ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ಆಣೆಕಟ್ಟು ನಿರ್ಮಿಸಿದರೆ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ಕೆಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಹರಿವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ, ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇರುವ&amp;nbsp; ಜೀವ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗುವುದು ಎಂಬ ವಾದ ಶುರುವಾಯಿತು. ಆಣೆಕಟ್ಟು ನಿರ್ಮಾಣ ಒಂದು ರೀತಿಯಿಂದ ನದಿಯ ವಿಘಟನೆಯ ಕೆಲಸ. ಈ ವಿಘಟನೆ ನದಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಂಗಗಳಾದ ಜನವಸತಿ ಅಲ್ಲದೇ ಪ್ರಾಣಿಸಂಕುಲಕ್ಕೂ ಆತಂಕಕಾರಿ. ಸರಳವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳು ಸಾವಿರಾರು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿಗೆ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸುವುದಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಾರು ಉಪಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಣೆಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಅದೆಲ್ಲ ಏರುಪೇರಾಯಿತು. ಆಣೆಕಟ್ಟಿನ ಹಿನ್ನಿರಿನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ&amp;nbsp; ನದಿಯ ಎಡ ಮತ್ತು ಬಲಗಡೆ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲುವೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶ ಹೆಚ್ಚುಗೊಳಿಸಿದೆವು ಎಂಬುದು ವಾದ. ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುವದರಿಂದ ಒಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ನದಿಯ ಹರಿದಂತೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಕಾಲುವೆ ಕೂಡ ಭಾಗಶಃ ನದಿಯ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಎಂದು ಕೇಳುವವರ ಒಂದು ಗುಂಪು ಇದೆ. ಆದರೆ ಮೂಲ ನದಿ ಹರಿಯುವ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಬದಲಿಸಿ, ಅನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ನೀರಿನ ಹರಿವನ್ನು ಬೇರೆಯದೇ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹರಿಸಿದರೇ ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಡುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ರೈತರಿಗೆ ಬಲು ಲಾಭವಿದೆ ಎಂದು ತುಂಬಾ ಜನ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಲುವೆಗಳ ಲಾಭ ಬಹುಶಃ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಗೌಣವಾಗಿವೆ.&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ಕಾಲುವೆಗಳ ಪರಿಣಾಮ&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;ಮಾನವನ ಹಸ್ತಕ್ಷೆಪವಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೇ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೀರು ತನ್ನದೇ ಆದ ನೆಲ-ಜಲದ ಸಮತೋಲನ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಒಂದು ರೀತಿಯ ನೀರಿನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸರಿಯಾದ ಹಂಚಿಕೆ ಅನ್ನಬಹುದು. ಆಣೆಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ಕಾಲುವೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣದಿಂದ ನೀರಿನ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಹಂಚಿಕೆ ಏರುಪೇರಾಗಿ ಕಾಲುವೆಯಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕ ನೀರು ಮತ್ತು ನದಿಯ ತಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಅಭಾವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಅಂರ್ತಜಲದ ಹರಿವು ಅದಲು ಬದಲಾಗಿ,&amp;nbsp; ಭೂಮೆಲ್ಪದರದಲ್ಲಿ ಲವಣಾಂಶ/ಕ್ಷಾರದ ಅಂಶ ಸರಿದೂಗದೆ ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪರಿಣಾಮ ಕಾಣಲು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಕಾಯುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇನಿಲ್ಲ. ಬಲು ಬೇಗನೆ ಇದರ ನಷ್ಟಗಳು ಗೋಚರವಾಗುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯು ಫಲವತ್ತತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ಇಳುವರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕೃಷಿಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬೀಳಬಹುದು. ಇದು ಪ್ರತಿ ರೈತನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜಮೀನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನಷ್ಟ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ&amp;nbsp; ಕಾಲುವೆಗಳಿಂದ ಅವುಗಳ ಆಸುಪಾಸಿನ ಭೂಮಿಯು ಜವುಗುಗಟ್ಟಿ, ಅಪ್ರಯೋಜಕವಾಗಬಹುದು. ಇದು ರೈತರಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯ ಆರ್ಥಿಕ ನಷ್ಟ ತಂದುಕೊಡಬಹುದು.&lt;/li&gt;&lt;li&gt;ನೀರು ಸದಾ ಹರಿಯುತ್ತ ಇರಬೇಕು, ಅದು ನೀರಿನ ಗುಣ. ಹರಿವ ನೀರು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಶುದ್ಧಿಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಣೆಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ಕಾಲುವೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದರೇ, ಅಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ಕ್ರಿಮಿ, ಜಲಕೀಟ, ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ಬಾಧೆ ಅಧಿಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬಗೆಯ ರೋಗಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ತಳಹದಿಯಾಗಬಹುದು.&lt;/li&gt;&lt;li&gt;ಅಣೆಕಟ್ಟೆಯ ಹಿಂದಿನ ಮತ್ತು ಕಾಲುವೆಗಳ ಹತ್ತಿರ ಹೇರಳ ನೀರಿನ ಲಭ್ಯತೆಯಿರುವದರಿಂದ ರೈತರು ಅಧಿಕ ಲಾಭದ ಬೆಳೆ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಇಳುವರಿಯ ಆಸೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಸ್ಥಳೀಯ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ.&amp;nbsp; ಇಂತಹ ಬೆಳೆಗಳಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಆಹಾರದ ಅಸಮತೊಲನ ತಲೆದೋರಬಹುದು. ಆದಾಗಲೇ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಡಿಮೆ ಮಳೆ ಅಥವಾ ಬರಗಾಲದ ಬೆಳೆಗಳಾದ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳ ಅಭಾವ. ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಜನಾಂಗ ಎಷ್ಟು ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆದು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಅಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ಈಗ ಬೆಲೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ಮಾನವನ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆಬೀರುವ ಪರಿಣಾಮ.&amp;nbsp; ಇದು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಉದಾಹರಣೆ.&lt;/li&gt;&lt;li&gt;ಕಾಲುವೆಗಳು ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತವಾದ್ದರಿಂದ, ಅಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ನಿರ್ವಹಣೆ ಅವಶ್ಯಕ, ಒಂದು ವೇಳೆ ಕಾಲುವೆಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಗದಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಸರು/ಹೂಳು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಇದು ಕಾಲುವೆಗಳ ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ನೀರಿನ ಹಂಚಿಕೆ ಆಗದೇಯಿರಬಹುದು.&lt;/li&gt;&lt;li&gt;ರೈತರು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದ&amp;nbsp; ಸಾಗುವಳಿಯಿದ್ದ ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಕಾಲುವೆಗಳು ಕಬಳಿಸುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದು ಕದೆಗಾಣಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲ.&lt;/li&gt;&lt;li&gt;ಆಣೆಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ನೀರಿನ ಒಳಹರಿವು ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಾಲುವೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಿಡಲಾಗುವುದು, ಇದು ಮಳೆ ಆಧಾರಿತ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಗೆ ಎಡೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಮಳೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆದರೆ ಕಾಲುವೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು. ರೈತರು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಲುವೆ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಭಿಸಿ ಇರಲಾಗದು. ಹಾಗಾದರೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ಮಳೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಗಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಕಾಡು ಬೆಳೆಸಬೇಕು, ಅದು ಬೇರೆಯ ಚರ್ಚೆ.&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ಕಾಲುವೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣದಿಂದ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಲಾಭ ಕಂಡರೂ, ದೀರ್ಘಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ನಷ್ಟಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ಚಿಕ್ಕ ಚೆಕ್ ಡ್ಯಾಮ್, ಬದುಗಳು, ನಾಲಬಂದುಗಳಿಂದ ಅಷ್ಟೇನೂ ಹಾನಿಯಾಗದು. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೋಡುವುದಾದರೆ, ಅದರ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಮತ್ತು ಅವು ಕಾಲುವೆಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಿನ್ನ. ಆಣೆಕಟ್ಟು ನಿರ್ಮಾಣದಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ&amp;nbsp; ಹಲವು ಅಡ್ಡ ಅಥವಾ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು ಇವೆ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ಹಿಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ತಡೆಹಿಡಿದ ನೀರಿನಿಂದ ಅನೇಕೆ ಪ್ರದೇಶಗಳು ನೀರಿಗೆ ಆಪೋಶನವಾಗುತ್ತವೆ. ಈ ಹಿನ್ನೀರಿನಲ್ಲಿ&amp;nbsp; ಸಸ್ಯಕುಲ ಮುಳುಗಿ ನಾಶವಾಗುವವು. ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ಬ್ಯಾಕ್ಟೆರಿಯಾಗಳು ಇಂತಹ ಸತ್ತು ಕೊಳೆತ ಸಸ್ಯರಾಶಿಯ ಜೊತೆ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯೆ ಹೊಂದಿ ಹಸಿರುಮನೆ ಅನಿಲ(Green House Gas)ಗಳಾದ ಇಂಗಾಲದ ಡೈಆಕ್ಸೈಡ್ ಮತ್ತು ಮಿಥೆನ್ ಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಅನಿಲಗಳು ಇಂಗಾಲದ ಡೈಆಕ್ಸೈಡ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಗುಳ್ಳೆಗಳಾಗಿ ಆಣೆಕಟ್ಟಿನ ತಡೆಹಿಡಿದ ನೀರನ ಮೇಲೆ ಬಂದು ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ವ್ಯವಸಾಯದ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸಾರಜನಕ ಅಥವಾ ರಂಜಕ (Nitrogen or Phosporus) ಮಳೆ ನೀರಿನಿಂದ ಹರಿದು ಬಂದು ಆಣೆಕಟ್ಟೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ಅನಿಲಗಳು ಕೂಡ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಷಾನಿಲ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಸೇರುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಜಾಗತಿಕ ತಾಪಮಾನ (Global Warming) ಏರಿಕೆಗೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಇದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆದರೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ಜಲಚರಗಳ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ - ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳ ನಿರ್ಮಾಣದಿಂದ ಜಲಚರಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಹರಿವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಗುಣಧರ್ಮ ಆಣೆಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಂತ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅವು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಹೊಂದದೆ ಇರಬಹುದು, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಕೆಲವು ಸಂತತಿಗಳು ನಶಿಸಿ ಕೂಡ ಹೋಗಬಹುದು. ಆಣೆಕಟ್ಟಿನ ಹಿಂಭಾಗ ಸಹಜವಾಗಿ ಹೂಳು ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಇದು ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಕಾಣದೆಯಿರುವದರಿಂದ ಯಾರೂ ಹೂಳು ಎತ್ತುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ.&amp;nbsp; ಹರಿವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ಇದ್ದ ಜಲಚರಗಳು ಹೂಳು ತುಂಬಿದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ವಿಹರಿಸಿ ಜೀವಿಸಲಾರವು. ಇದು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಹರಿವ ನದಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಲಸೆ ಹೋಗುವ ಮೀನುಗಳು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಾವು ಇರುವ ಜಾಗದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಿ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ತಡೆಹಿಡಿದ ನೀರಿನಿಂದ ಈ ಮೀನುಗಳಿಗೆ ವಲಸೆಹೋಗಲು ಅವಕಾಶಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅವುಗಳ ಸಂತಾನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದದೆಯಿರಬಹುದು. ಸಂತಾನ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ತಳಿಗಳು ನಶಿಸಿಹೋಗಬಹುದು.&amp;nbsp; &amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ನದಿಪಾತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ - ನದಿಗಳು ಎತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹರಿಯುವಾಗ ಫಲವತ್ತಾದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹೊತ್ತುತರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಅಣೆಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿದರೆ ಈ ರೀತಿ ಬರುವ ಮಣ್ಣು ತಡೆಹಿಡಿದು ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶ ತಲುಪದಂತೆ ಮಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಮುಂದೆಯಿರುವ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಫಲವತ್ತಾದ ಮಣ್ಣು ಬರದಂತೆ ತಡೆಯುತ್ತದೆ.ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದ&amp;nbsp; ಮಣ್ಣು ಆಣೆಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಈಗ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೂಳಾಗಿ ಹೋಗುವುದು.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನೀರಿನ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಅಸಮತೋಲನ ಸಮಸ್ಯೆ ನೀಗಿಸಲು ಹಲವು ತರಹದ ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳು ಬಂದವು. (ಇದು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ನೀರಿನ ಅಸಮತೊಲನವೋ ಅಥವಾ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮವೋ ಬೇರೆಯದೇ ಚರ್ಚೆ.) ತದನಂತರ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ, ನೀರಾವರಿ ಅಥವಾ ದೊಡ್ಡ ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳ ಯೋಜನೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ಬಂದವು.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆಯುವಿಕೆ&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
ಮುಂದುವರೆದ ದೇಶಗಳೆಂದು ಯಾವವುಗಳನ್ನು ನಾವು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತೇವೋ ಆ ದೇಶಗಳು ಈಗ ಆಣೆಕಟ್ಟಿನ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿವೆ ಎಂದು ನೋಡೋಣ ಬನ್ನಿ.&amp;nbsp;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ಎಲ್ಲಾ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ಜಲ ಪರಿಸರವನ್ನು ಹದಗೆಡಿಸುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಆ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಜಲ ವಿದ್ಯುತ್ ಸ್ಥಾವರ ನಿರ್ಮಾಣ, ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶ ಹೆಚ್ಚಿಸುವಿಕೆ, ಪ್ರವಾಹ ನಿಯಂತ್ರಣ ಎಂಬ ನಾನಾ ಸೋಗಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ದೇಶಗಳು ಪರಿಸರದ ಮೇಲೆ ಆಗುವ&amp;nbsp;ನಿಜವಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಅರಿತಾಗ ತಾವೇ ಕಟ್ಟಿದ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಸ್ವತಃ ತಾವೇ ಒಡೆಯಲು ಮುಂದಾದರು.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ಎಲ್ವಾ&lt;br /&gt;
ಅಮೆರಿಕೆಯ ಎಲ್ವಾ ನದಿಯಲ್ಲಿ&amp;nbsp; ಆದ ಅಸಮತೋಲನ ಮನಗಂಡು&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ಕಾವೇರಿ&lt;br /&gt;
ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದೂರ ಏಕೆ? ಇಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ತಮಿಳುನಾಡು ಕೂಡ ಇಂತಹ&amp;nbsp; ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ .&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span face=&quot;PT-serif&quot; style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-size: 18px; text-align: start;&quot;&gt;ತಮಿಳು ನಾಡಿನ ತಮಿರಬರನಿ&amp;nbsp; ನದಿಯಲ್ಲಿ ಲವಣಯುಕ್ತ ನೀರು ಪ್ರವೇಶವಾಗಿದೆ.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span face=&quot;PT-serif&quot; style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-size: 18px; text-align: start;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0in; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span face=&quot;PT-serif&quot; style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-size: 18px; text-align: start;&quot;&gt;~ ಮುಂದುವರೆಯುವುದು (ಇನ್ನೂ ತುಂಬಾ&amp;nbsp; ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಇದೆ, ಮುಂದೆ ಬರೆಯುವೆ)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/5470011312160801496/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2020/03/blog-post.html#comment-form' title='2 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5470011312160801496'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5470011312160801496'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2020/03/blog-post.html' title='ಕಟ್ಟೆ '/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-1793345114409145718</id><published>2019-10-04T06:46:00.000-07:00</published><updated>2020-07-02T10:42:32.330-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Sunflower"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಜಂಭ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ನಾಚಿಕೆ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಭ್ರಮರ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಸೂರ್ಯ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿ"/><title type='text'>ಚೆಲುವು ಬಾಗಿತು</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn%3AANd9GcSM_KHS3qpLXhd3zUn8eA3QTbng_cIL-1pApg&amp;amp;usqp=CAU&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;216&quot; data-original-width=&quot;234&quot; src=&quot;https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn%3AANd9GcSM_KHS3qpLXhd3zUn8eA3QTbng_cIL-1pApg&amp;amp;usqp=CAU&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿ ಹೂವು ಚೆಲುವಾಗಿ ಅರಳಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಅಂದಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಬೀಗುತ್ತಾ ದಿನಾಲೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲದವರೆಗೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅಂದವೊಂದೇ ನನ್ನ ಆಸ್ತಿ, ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು ಮಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮಿಥ್ಯ, ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಾಚಬೇಕು ಎಂದು ನುಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ವೈಯಾರದ ಅವಳ ನಡುವಳಿಕೆ ದಿನೇ ದಿನೇ&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮೋಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.&amp;nbsp;ಬೆಳಿತಾ ಬೆಳಿತಾ ಅವಳು ಎತ್ತರ ಎತ್ತರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಳು. ಅವಳು ಸದಾ ಸೂರ್ಯ ದೇವನನ್ನು ಏಕಚಿತ್ತದಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಜನ, ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡಿದ್ದರು. &#39;ಬೇರೆ ಹೂವುಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಛಲ, ಇವಳಲ್ಲಿ ಹೇಗಿದೆ&#39; ಎಂದು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದರು. ಇವಳು ನೆಟ್ಟ ನೋಟ ಬಿಡದೇ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೋಡುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದವರು, ಇವಳು ಸೂರ್ಯನನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಿದ್ದರು. ಅವಳೋ ಸೂರ್ಯನ್ನೇನು ನೋಡುತ್ತೀರಿ, ನನ್ನ ನೋಡಿ ಎಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಸೂರ್ಯ ದಿನಾಲೂ ಮೇಲಿನಿಂದ ಇವಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಿರಾತಂಕದಿಂದ ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಪರಾಕ್ರಮದ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಜಂಭವಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ&amp;nbsp; ಅವನ ಹಿರಿತನಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಕೂಡ ಹಿರಿದಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಇತಿಮಿತಿಗಳನ್ನು ಅವನು ಅರಿತಿದ್ದ.&amp;nbsp; ಅವನಿಗೆ ಮಹತ್ತಾದ ಮೇಘರಾಜನ ಆಟಗಳು ಗೊತ್ತಿದ್ದವು. ನನ್ನ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಮಂಕುಕವಿಯುವಂತೆ ಮೇಘ&amp;nbsp;ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಅಂತ ತಿಳಿದಿದ್ದ. ಇನ್ನು ಚಂದ್ರ, ತನ್ನಿಂದಾನೇ ಬೆಳಕು ಪಡೆದು ತನಗೆಯೇ ತಿರುಗಿ ಗ್ರಹಣ ಹಿಡಿಸಿ ವಸುಂಧರೆಯ ನೋಡದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು&amp;nbsp;ಅರಿತಿದ್ದ. ಜಗಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡುವ ನನಗೆಯೇ ಕೆಲವರು ಅಡ್ಡಗಾಲು ಹಾಕುವಾಗ ನಾನು ನನ್ನ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಕಲಿತಿದ್ದ. ವಿನಮ್ರದಿಂದ ಸದಾ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಅಂದಗಾತಿ ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿ ಹೂವು ಇನ್ನೂ ಎಳಸು, ಜಗದ ನಿಯಮ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನದ ಬಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಗುರುವಿನ&amp;nbsp;ರೂಪದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಬಂದು ಇನ್ನು ಜ್ಞಾನ ಮೊಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧಿ ಲಿಖಿತವೆಂಬಂತೆ&amp;nbsp;ಭ್ರಮರ ಗುರುವಾಗಿ ಹೂವಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ. ಭ್ರಮರನು ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಗುಣದ ಅಲೆಮಾರಿ.&amp;nbsp;ಯಾರು ತನ್ನ ಗಾನ ಕೆಳತ್ತಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಸದಾ ತನ್ನ ನಾದದಲ್ಲಿ ಗುನುಗುತ್ತ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಯಾರ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಸದಾ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತನ್ನಿಷ್ಟದಂತೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಅಂದವಿಲ್ಲ ಆದರೂ, ಜ್ಞಾನ ಮೊಳೆಸುವಂಥ ಕಲೆಯಿದೆ.&amp;nbsp;ಈಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಧರ್ಮಾಧಾರಿತ ಕೆಲಸದ ಸಮಯ ಬಂದಿತ್ತು. ಗುರುವಾಗಿ ಹೂವಿನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಕುಳಿತು ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅಂದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಅಲ್ಪ ಆದರೆ ಶಕ್ತಿಗೆ, ಯುಕ್ತಿಗೆ ಬಲವುಂಟು, ದೀರ್ಘ ಬಾಳಿಕೆಯುಂಟು ಎಂದು ಜ್ಞಾನದ ಬೀಜ ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸೂರ್ಯನೂ ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿ ಹೂವಿನಲ್ಲಿರುವ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಬಲವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ. ಕೀಟಗಳು ಬಾಧಿಸದಂತೆ ತಡೆದು ಹದವಾದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಿಸಿದ. ಹೂವು ಕೂಡ ಚಿತ್ತಾರವಾಗಿ ಚೊಕ್ಕಟ್ಟಾಗಿ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅಂದದ ಕಡೆಗೆ ಕಡಿಮೆ ಗಮನ&amp;nbsp; ಹರಿಸಿದಳು. ಬೀಜಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾದಂತೆ ಹೂವು ಮಾಗಿತು. ಈಗ ಪ್ರೌಢಳಾಗಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸದೇ ನಮಿಸುವಂತೆ&amp;nbsp; ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದಳು. ಮುಂಚೆ ಪಟ್ಟ ಜಂಭಕ್ಕೆ ತಾನೇ ನಾಚಿ ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿದಳು. ರೈತನು ಅವಳು ಬಿಟ್ಞ ಜ್ಞಾನದ ಬೀಜಕ್ಕೆ ನಮಿಸಿ, ಪೂಜಿಸಿ ಬೆಲೆಕೊಟ್ಟ.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/1793345114409145718/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2019/10/blog-post.html#comment-form' title='1 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/1793345114409145718'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/1793345114409145718'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2019/10/blog-post.html' title='ಚೆಲುವು ಬಾಗಿತು'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-4263158460089753325</id><published>2019-07-15T05:39:00.000-07:00</published><updated>2019-07-15T05:40:35.359-07:00</updated><title type='text'>ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಫಲ </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; color: #141823; font-family: helvetica, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 19.3199996948242px; margin-bottom: 6px;&quot;&gt;
ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಿದ್ದ, ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೆಯೇ ಒಮ್ಮೆ ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ನಿಂತು&amp;nbsp;ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡುವಾಗ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹದ್ದು ತನ್ನ ಕಾಲಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ವಿಷಸರ್ಪವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊಂಡು ಹಾರಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸರ್ಪದ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಒಂದು ತೊಟ್ಟು ವಿಷ ವಸರಿತು, ಅದು ನೇರವಾಗಿ ರಾಜನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನ್ನದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಎಲ್ಲರ ನೋಟ ರಾಜ ಮತ್ತು ಊಟದ ಕಡೆಗೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ&amp;nbsp;ಇದನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; color: #141823; font-family: helvetica, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 19.3199996948242px; margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;&quot;&gt;
ರಾಜ ಊಟ ಬಡಿಸುವುದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿಸಿದ. ಯಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ&amp;nbsp;ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಹಾವಿನ ವಿಷದ ಅನ್ನ ಬಂದಿತ್ತೋ, ಅವನು ವಿಷಪ್ರಾಶನದಿಂದ&amp;nbsp;ತೀರಿಕೊಂಡ.&amp;nbsp;&amp;nbsp;ರಾಜನಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ತುಂಬಾ&lt;br /&gt;
ಖೇದವಾಯಿತು. ಅವನ&amp;nbsp; ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ನೋಯಿತು.&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;text_exposed_show&quot; style=&quot;display: inline;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span class=&quot;text_exposed_show&quot; style=&quot;display: inline;&quot;&gt;ಪಾಪ -ಪುಣ್ಯ, ಕರ್ಮಗಳ ಲೆಕ್ಕಯಿಡುವ&amp;nbsp;ಯಮಲೋಕದ ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನಿಗೆ ಈಗ ದಿಗಿಲು ಹಿಡಿಯಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಘಟಿಸಿದ ಪಾಪ ಕರ್ಮದ ಫಲವು&amp;nbsp;ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ಅನ್ನುವದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ,&amp;nbsp;&amp;nbsp;ರಾಜ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ವಿಷದ ಅನ್ನವನ್ನು ಬಡಿಸಿದ್ದ. ಹಾವಂತೂ ಸತ್ತು ಹೋಗಿತ್ತು, ಅದೂ ಕೂಡ ಬೇಕು ಬೇಕಂತಲೇ ವಿಷವನ್ನು ಕಾರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಹದ್ದು ತನ್ನ ಆಹಾರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹಾರುತ್ತ&amp;nbsp;ತನ್ನ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿತ್ತು, ಅದಕ್ಕೂ ಕೂಡ ಪಾಪದ ಹೊರೆಹೊರಿಸಲಾಗದು. ತನ್ನ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನು ಯಮರಾಜನ ಹತ್ತಿರ ಹೋದ. ಯಮರಾಜನು ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನಿಗೆ &quot;ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕಾಯಿರಿ, ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ.&quot;&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ&amp;nbsp;&lt;/span&gt;ಹೇಳಿದ.&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;text_exposed_show&quot; style=&quot;display: inline;&quot;&gt;ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಬೇರೆ ಊರಿನ&amp;nbsp;ಕೆಲವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಈ ಊರಿಗೆ&amp;nbsp;&lt;/span&gt;ರಾಜನ ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗಲು&amp;nbsp;ಬಂದರು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಮಡಕೆಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೇಳಿದರು, &quot;ರಾಜರ&amp;nbsp;ಅರಮನೆಗೆ ದಾರಿ ಯಾವುದು? ನಾವು ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗ ಬಹುದು?&quot;&lt;br /&gt;
&quot;ಹೀಗೆ ಹೋಗಿ&quot; ಎಂದು ಕೈ ಚಾಚಿ ಅವಳು ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು &quot;ಆದರೆ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಿ, ರಾಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ&quot;.&lt;br /&gt;
ಯಾವಾಗ ಆ ಮಹಿಳೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ರಾಜನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದಳೋ&amp;nbsp;ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನಿಗೆ ಯಮರಾಜ ಹೇಳಿದ, &quot;ಆ ಪಾಪದ ಫಲವನ್ನು ಈ ಮಹಿಳೆಗೆ&amp;nbsp;ಕೊಡಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಸಾವಿನ ಕರ್ಮದ ಫಲ ಇವಳಿಗೆ ಸಿಗಲಿ&quot;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ಒಬ್ಬರ ಪಾಪ&amp;nbsp;ಕೃತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ, ನಿಂದಿಸಿದರೆ ಅವರ ಪಾಪ ಕರ್ಮದ ಅರ್ಧ ಫಲ ನಿಂದಿಸಿದವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬರ ಕೃತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರದೆ, ವೃಥಾ ನಿಂದಿಸಿದರೇ ಅದರ ಪಾಪದ ಫಲ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಂದಿಸಿದವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Karma and Retribution&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;text_exposed_show&quot; style=&quot;display: inline;&quot;&gt;The Brahmin who accidentally got the poisoned food from king died, and the king was feeling very sad about it.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;text_exposed_show&quot; style=&quot;background-color: white; color: #141823; display: inline; font-family: helvetica, arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 19.3199996948242px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 6px;&quot;&gt;
Chitragupta, the assistant of Yamaraj who had the job of assigning retribution for karmas to the living beings had a problem now.&lt;br /&gt;
When this incident happened with the king, he did not know whom to give the karma to.&lt;br /&gt;
After all, it was not the eagle&#39;s fault that it had carried the dead snake in its claws (since this was its food), nor was it the dead&#39;s snake fault, nor was it the king&#39;s fault because he did not know that the poison fell into the food.&lt;br /&gt;
So Chitragupta went to Yamaraj for a solution. Yamaraj told him to wait patiently. Soon a solution would present itself, the lord of death assured him.&lt;br /&gt;
One day, few other brahmanas entered the kingdom in order to meet the king.&lt;br /&gt;
A woman was sitting next to the road, selling wares and they asked her: &quot;Do you know where the king&#39;s palace is and how we can get there?&quot;&lt;br /&gt;
She said: &quot;Yes,&quot; and pointed at the right direction. &quot;But, be very careful,&quot; she said, &quot;the king is known to kill brahmanas!&quot;&lt;br /&gt;
The moment she said that and criticized the king unrightfully, Chitragupta got his answer.&lt;br /&gt;
He decided to give HER the karma for the death of the brahmana!&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 6px; margin-top: 6px;&quot;&gt;
ನೀತಿ :&lt;br /&gt;
If you criticize anyone and you are right about their deeds, you will get half of their bad karma.&lt;br /&gt;
But, if you criticize someone and you are not right about their deeds, then you will get 100% of their karma.&lt;br /&gt;
So be careful about what you think or say about other people.&lt;br /&gt;
- ಶ್ರೀಮದ್ ಭಾಗವತ (5.10.17)&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/4263158460089753325/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2019/07/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/4263158460089753325'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/4263158460089753325'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2019/07/blog-post.html' title='ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಫಲ '/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-1893165807678141053</id><published>2018-06-19T11:40:00.000-07:00</published><updated>2019-10-04T06:23:09.864-07:00</updated><title type='text'>As I Grew Older - ನಾ ಬೆಳೆದಂತೆ</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
Poem - As I Grew Older&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
It was a long time ago.&lt;br /&gt;
I have almost forgotten my dream.&lt;br /&gt;
But it was there then,&lt;br /&gt;
In front of me,&lt;br /&gt;
Bright like a sun—&lt;br /&gt;
My dream.&lt;br /&gt;
And then the wall rose,&lt;br /&gt;
Rose slowly,&lt;br /&gt;
Slowly,&lt;br /&gt;
Between me and my dream.&lt;br /&gt;
Rose until it touched the sky—&lt;br /&gt;
The wall.&lt;br /&gt;
Shadow.&lt;br /&gt;
I am black.&lt;br /&gt;
I lie down in the shadow.&lt;br /&gt;
No longer the light of my dream before me,&lt;br /&gt;
Above me.&lt;br /&gt;
Only the thick wall.&lt;br /&gt;
Only the shadow.&lt;br /&gt;
My hands!&lt;br /&gt;
My dark hands!&lt;br /&gt;
Break through the wall!&lt;br /&gt;
Find my dream!&lt;br /&gt;
Help me to shatter this darkness,&lt;br /&gt;
To smash this night,&lt;br /&gt;
To break this shadow&lt;br /&gt;
Into a thousand lights of sun,&lt;br /&gt;
Into a thousand whirling dreams&lt;br /&gt;
Of sun!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
by Langston Hughes&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ನಾ ಬೆಳೆದಂತೆ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ಬಲು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾ ಕಂಡ ಕನಸು,&lt;br /&gt;
ಪ್ರಾಯಶಃ ಈಗ ಮರೆತಂತೆಯೇ ಆಗಿದೆ.&lt;br /&gt;
ಆದರೆ ಆಗ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ನಡೆದಂತೆ ಇತ್ತು.&lt;br /&gt;
ಸೂರ್ಯನಷ್ಟೇ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸತ್ಯ- ನನ್ನ ಕನಸು.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ನಂತರ ಗೋಡೆಯೊಂದ್ದೆದಿತು&amp;nbsp;.&lt;br /&gt;
ಮೆಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲನೆ&amp;nbsp;ಮೇಲೆರಿತು,&lt;br /&gt;
ಆಗಸದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯಿತು&lt;br /&gt;
ನನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಮಧ್ಯೆ;&lt;br /&gt;
ಅಡ್ಡ ನಿಂತಿತು - ಆ ಗೋಡೆ.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ಕರಿ ನೆರಳು. ನಾನೂ ಕರಿಯ.&lt;br /&gt;
ಆ ಕರಿ ನೆರಳಿನಲ್ಲೇ ನಾ ಮಲಗಿದೆ.&lt;br /&gt;
ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಬೆಳಕು ನನ್ನ ಮುಂದಿಲ್ಲ,&lt;br /&gt;
ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಹೊಳಪು ನನ್ನ ಮೇಲಿಲ್ಲ.&lt;br /&gt;
ಬರೀ ದಪ್ಪ ಗೋಡೆ. ಬರೀ ದಟ್ಟ ಕತ್ತಲೆ.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ನನ್ನ ಕೈಗಳೇ! ಓ ನನ್ನ ಕಪ್ಪು ಕೈಗಳೇ!&lt;br /&gt;
ಈ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿ!&lt;br /&gt;
ಆ ನನ್ನ ಕನಸನ್ನು ಹುಡುಕಿತನ್ನಿ!&lt;br /&gt;
ಈ ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತೆಸೆಯಲು ಕೈಹಾಕಿ!&lt;br /&gt;
ಈ ಕಾಳ ರಾತ್ರಿಯನು ಹೊಸಕಿಹಾಕಿ!&lt;br /&gt;
ಈ ಕರಿ ನೆರಳನ್ನು ಸೂರ್ಯನ ಸಾವಿರ ಬೆಳಕಾಗಿಸಿ,&lt;br /&gt;
ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ ಬೆಳೆವ ಸಾವಿರ ಕನಸಾಗಿಸಿ!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
~ಅನುವಾದ ಅಮಿತ ಬಿರಾದಾರ&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/1893165807678141053/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2018/06/as-i-grew-older.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/1893165807678141053'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/1893165807678141053'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2018/06/as-i-grew-older.html' title='As I Grew Older - ನಾ ಬೆಳೆದಂತೆ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-6579573760293083874</id><published>2018-05-30T19:18:00.000-07:00</published><updated>2018-05-30T19:18:04.136-07:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
सर्वेषु भूतेषु दया हि धर्मः|&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
To show kindness in all living beings is Dharma.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ದಯವಿಲ್ಲದ ಧರ್ಮವದೇವುದಯ್ಯಾ&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ದಯವೇ ಬೇಕು ಸಕಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ದಯವೇ ಧರ್ಮದ ಮೂಲವಯ್ಯಾ,&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಕೂಡಲಸಂಗಯ್ಯನಂತಲ್ಲದೊಲ್ಲನಯ್ಯಾ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ದಯಾಮಯಿಯಾಗಿರಲು ನಮಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ, ಸದಾ ಶಾಕಾಹಾರಿಯಾಗಿ ಇರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದಲ್ಲ. ನನ್ನ ಆಹಾರ ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆ ಅಂತ ಮೊಂಡುತನ ತೋರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಏನು ಜಾಣತನಯಿದೆ?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಇನ್ನು ಶಾಕಾಹಾರಿಗಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಜನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ನೀನು ತಿನ್ನುವ ಅಲೂಗಡ್ಡೆಯ ಚಿಪ್ಸ್, ಐಸ್ಕ್ರೀಮ್, ಚಾಕೊಲೆಟ್, ಕೇಕ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಯ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದೇಹದ ಅಂಶವಿದೆ, ನೀನು ಕೂಡ ಶುದ್ಧ ಶಾಕಾಹಾರಿಯಲ್ಲ. ನಿಜ ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಲಬೆರಕೆ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು. ನಾವು ಹೋಟೆಲ್, ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಆಹಾರಕ್ಕೆ ರುಚಿ ಬರುವ ಸಲುವಾಗಿಯೋ, ಇಲ್ಲಾ ಮೃದುತ್ವ ಹೆಚ್ಚಾಗಲೋ, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರಲೋ, ಇಲ್ಲಾ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಬಾಳಿಕೆಬರಲೋ ಅಥವಾ ಗರಿಗರಿಯಾಗಿ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡಲೋ ಇನ್ನೂ ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಹೇಗೆ ತಾಯಾರದವು ಅನ್ನುವದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋಗಲು ನಮಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೇ ಅವಲಂಭಿಸಬೇಕು. ಆದರೂ ಕೆಲವು ಜನ ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಯ ದೇಹದ ಒಂದು&amp;nbsp; ಅಂಶವನ್ನು ಬೆರೆಸಿರುತ್ತಾರೆ ಅಂತ. ಅವರ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಎಷ್ಟು ಸುಳ್ಳು ಅಂತ ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿ ವಾದ ಮಾಡುವದಕ್ಕಿಂತ ಅಂಥಹ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿಬಿಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲವೇ. ನಾವು ಕಾಣದ್ದು ಹೇಗೆ ಇದೆ ಅಂತ ನಾವು ಹೇಳಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಅಥವಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಆಹಾರ ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಶಾಕಾಹಾರಿಯಾಗಿ ಇರಬಹುದಲ್ಲ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ನಮ್ಮ ಶಾಕಾಹಾರಿತನವನ್ನು ಜಂಭದಿಂದ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯತೆ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡ. ನಮ್ಮ ಮನಸಾಕ್ಷಿಗೆ ನಾವು ಶಾಕಾಹಾರಿಯಾದರೆ ಸಾಕು.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಕೊನೆಯ ಗುಳಿಗೆ -&amp;nbsp; ಕೆಲವು ಜನ ಈ ಯಪ್ಪ ಶಾಖಾಹಾರವನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ&amp;nbsp; ಶಾಕಾಹಾರ ಅಂತ ತಪ್ಪಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಾನಲ್ಲ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ನನಗಸಿನಿದ ಹಾಗೆ ಶಾಕಾಹಾರವೇ ಸರಿಯಾದ ಪದ. ಶಾಕ ಅಂದರೆ ಪಲ್ಲೆ, ತರಕಾರಿ. ಶಾಖ ಅಂದರೆ ಕಾವು. ಶಾಖಾಹಾರ ಪದ&amp;nbsp; ಅಪಭ್ರಂಶವಾಗಿ ಬಂತೋ ಇಲ್ಲಾ ಶಾಖ ಕೊಟ್ಟು ಬೇಯಿಸಿದ ಶಾಕಾಹಾರ ಶಾಖಾಹಾರವಾಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/6579573760293083874/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2018/05/to-show-kindness-in-all-living-beings.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/6579573760293083874'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/6579573760293083874'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2018/05/to-show-kindness-in-all-living-beings.html' title=''/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-7096131342738290291</id><published>2018-01-13T12:02:00.001-08:00</published><updated>2018-01-13T12:02:19.967-08:00</updated><title type='text'>ಸಾಫ್ಟವೇರ್ರೂ.... ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಾನೂ... </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ನಾನು ನಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರೈಲಿನಲ್ಲೇ&amp;nbsp; ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವದು. ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಹಲವು ಲಾಭಗಳಿವೆ. ಕಡಿಮೆ ಖರ್ಚು, ಒಳ್ಳೆಯ ಗಾಳಿ ಬೆಳಕಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಶೌಚಾಲಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಕಡಿಮೆ ಆಯಾಸ, ಮಲಗಲು ಅನುಕೂಲ, ಮನೆಯಿಂದ ತಂದ ಊಟವನ್ನು ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಆರಾಮಾಗಿ ಉಣ್ಣಬಹುದು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಯಾಣದ ದರ ಒಂದೇ ಥರ. ಇದ್ದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಾನು ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ ಯಾಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇಷ್ಟಪದುವುದೆಂದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆರಾಮವಾಗಿ ಯಾವುದಾದರು ಒಂದು ಕನ್ನಡ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುವ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ. ನಾನು ಓದಿದ ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗಲೇ ಹೊರತು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ&amp;nbsp; ಹಾಯಾಗಿ ಕುಳಿತು ಓದಿದ್ದಲ್ಲ.&amp;nbsp; ಹೀಗೆ ಒಂದು ಸಾರಿ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏಕಾಂಗಿ ಅಂದರೆ ಮನೆಯವರು ಯಾರು ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅಷ್ಟೇ ಅರ್ಥ ಆದರೆ ಅಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ಜೊತೆಗಾರರಾಗಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.&amp;nbsp; ಆಗ ಕಾರಂತರ &quot;ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿನ ಹತ್ತು ಮುಖಗಳು&quot; ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತ ಒಬ್ಬ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತಿಗೆ ಇಳಿದರು. ಮುಂದಿನ ನಿಲ್ದಾಣ ಯಾವುದು? ಎಷ್ಟು ಸಮಯದ ಪ್ರಯಾಣವಿದು? ಅಂತೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಅವರು ನಾನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿರುವ ಪುಸ್ತಕದ ಕಡೆಗೆ ಮಾತು ಹೊರಳಿಸಿದರು. &quot;ಯಾವ ಪುಸ್ತಕ?&quot; ಅಂದರು. ನಾನು ಅದರ ಮುಖಪುಟ ತೋರಿಸಿ, ಕಾರಂತರ &quot;ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿನ ಹತ್ತು ಮುಖಗಳು&quot; ಅಂದೆ. ಅವರಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಕಾರಂತರ ಪರಿಚಯವಂತೂ ಇರಲೆಬೇಕು ಅಂದು ಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾರಂತರ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸೋಣ ಎಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಂತಹ ಕೆಲವು ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲೇ ಮುಂದೆ ಖರಿದಿಸುವ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಸಾಹಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು.&amp;nbsp; ಆದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಾರಂತರು ಅಥವಾ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳದೇ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಕೇಳಿದರು&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&quot;ಏನ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿರಾ? ಟೀಚರ್ರಾ ನೀವು?&quot;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&quot;ಅಲ್ಲಾ ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್&quot;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&quot;ಮತ್ತೆ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ಒದತಾಯಿದ್ದಿರಾ?&quot;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಆ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಕೋಪ ಮತ್ತು ನಗು ಎರಡೂ ಬಂತು. ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ತೋರಿಸಿ ಏನು ಉಪಯೋಗ ಅಂದುಕೊಂಡು ಬರಿ ನಗು ಮಾತ್ರ ತೋರಿಸಿ &quot;ಯಾಕೆ ಓದಬಾರದಾ?&quot; ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಯಿತು &quot;ಅಲ್ಲಾ ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಅಂದ್ರಲ್ಲಾ ಅದಕ್ಕೇ .... &quot; ಅಂತ ರಾಗ ಎಳೆದರು. ನಾನವರಿಗೆ ವಿವರಣೆ ಕೊಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. ಆಮೇಲೆ ಅವರೂ ಮೌನಿಯಾದರು, ನಾನು ಕೂಡ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದೆ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಈ ದುಡಿಯಬೇಕು, ದುಡಿದು ದುಡ್ಡು ತರಬೇಕು, ತಂದ ದುಡ್ಡಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಮನೆಯವರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇರದಿದ್ದರೆ, ನಾನು&amp;nbsp; ಸದಾ ಕಾಲ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತ ಕಳೆದು ಬಿಡತ್ತಿದ್ದೆ. ಸುಗಮ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾವಗೀತೆ ಕೇಳೋದು ಮತ್ತು&amp;nbsp; ಕನ್ನಡ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದುವದು. ಇಷ್ಟಾದರೆ ಅದೇ ನನ್ನ ಸ್ವರ್ಗ. ಆದರೇನು ಮಾಡುವುದು? ಬರೀ ಕುಳಿತು ಓದಲಿಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ನನಗೆ ಕುಡಿಕೆ ಹೊನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ಹೊಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ.&amp;nbsp; ಜೀವನ ನಡೆಯಬೇಕಲ್ಲಾ!&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/7096131342738290291/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2018/01/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/7096131342738290291'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/7096131342738290291'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2018/01/blog-post.html' title='ಸಾಫ್ಟವೇರ್ರೂ.... ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಾನೂ... '/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-5862684691730191837</id><published>2017-12-09T10:02:00.002-08:00</published><updated>2018-12-01T09:33:34.154-08:00</updated><title type='text'>ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನಲ್ಲಿ ಐಹೊಳೆಯ ಬಾವಿ </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot;&gt;
ಹೆಂಡತಿಯದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸ್ವಭಾವ. ಅಥವಾ ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ಸಲೀಸಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯಕರಿಸಿ (generalise) ಹೇಳಲುಬಹುದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ಅವಳ ಹಠ, ಮೊಂಡುತನದ ಮುಂದೆ ಗಂಡನ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ&amp;nbsp; ಗಂಡಸಿನ&amp;nbsp; ಆಟ ನಡೆಯೋದಿಲ್ಲ. ಅವತ್ತು ಶನಿವಾರವಾದ್ದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಚೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸುತ್ತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿ ಅದನ್ನ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಇವಳು ಅದ್ಯಾವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಮುಖವನ್ನು ಬಲೂನಿನಂತೆ ಊದಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದಕ್ಕೆ ಹಣೆಯ ಗಂಟನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಪೂರ್ವ ಅನುಭದವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅವಳಿಗೆ&amp;nbsp; ಈಗ ಕೇಳಿದರೆ ಏನು ಉತ್ತರ ಬಂದೀತೆಂದು ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿದ್ದೆ, &quot;ನಾನು ಬರಲ್ಲ!&quot; ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ ಅಂತ ನಾನೇ ಊಹಿಸಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಕೇಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೇ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರನ್ನು ನಾನೇ ತಯಾರು ಮಾಡಿ ನನ್ನ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನದ ಮೇಲೆ ಯಥಾಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಮುಂದೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಶಿರಸ್ತ್ರಾಣ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟೆ. ಮೊದಲನೇಯವನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಎರಡನೇಯವನಿಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷ. ಮನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದಾಗ&amp;nbsp; ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಈ ಇಬ್ಬರು ಚಿಕ್ಕವರನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಹತೋಟಿ ಮಾಡುವದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ ಆದರೂ ಕೂಡ ಒಂದೊಂದು ಸಾರಿ ಇಂತಹ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕುತ್ತೇನೆ. ಅನಿವಾರ್ಯದಿಂದ.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot;&gt;
ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ದೇವಸ್ಥಾನ, ಹಳೆಯ ಅನ್ನುವದಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಅನ್ನಬಹುದೇನೋ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದರ ಕಟ್ಟಡವೆಲ್ಲ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ್ದು, ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗೋಸ್ಕರ ದೊಡ್ಡ&amp;nbsp; ಪ್ರಾಕಾರವಿತ್ತು. ಅದರ ಮುಂಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತರೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಸಿಟಿ ಸೆಂಟರ್ ನ ಪ್ರದೇಶದ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿಟಿ ಸೆಂಟರ್ ಒಂದು ವೇಳೆ ದೇವಸ್ಥಾನವಾಗಿದ್ದರೆ ಆ ಪರಿಸರ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ದೇವಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ದೇವರ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು ಆಚೆಯಿರುವ&amp;nbsp; ಮುಖ್ಯದ್ವಾರದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಹೊಸ್ತಿಲು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಂಗು ರಂಗಿನ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ ಏಳೆಂಟು ಜನ ಇರುವ ಒಂದು ಮಾರವಾಡಿ ಪರಿವಾರ ದೇವಸ್ಥಾನ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿತು. ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಒಬ್ಬ ಮದ್ಯವಯಸ್ಕಳೂ ಅಲ್ಲದ ಎಳೆಯ ಹರೆಯದವಳೂ ಅನಿಸದ ಆದರೆ ಮದುವೆಯಾದ, ಅಂದಾಜು ಮೂವತೈದು ನಾಲವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಮಹಿಳೆ,&amp;nbsp; ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು, ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸೆರಗನ್ನುಹೊತ್ತು ಬಂದಳು. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ವಯಸ್ಸು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುವುದೇ ಕಷ್ಟ ಅಂತಹದರಲ್ಲಿ ಈ ಮಾರವಾಡಿ ಮಹಿಳೆಯರ ವಯಸ್ಸು ಅಂದಾಜಿಸುವುದು ಇನ್ನು ಕಷ್ಟ. ಅವಳು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ ಒಂದು ಮಮತೆಯ ಮುಗುಳ್ನನಗೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಹೋದಳು. ಈ ಮಾರವಾಡಿಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತರಾದರೂ, ಅಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ ಕೆಲವು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸದಾ ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಸೆರಗುಯಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಪದ್ಧತಿಯೂ ಒಂದು. ಈ ಪರಿವಾರದವರು ನಮ್ಮನ್ನು ದಾಟುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೊಸ್ತಿಲನ್ನು ದಾಟಿದ್ದೆ. ಇರುವ ಎರಡು ಮೂರು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಇಳಿದು ಕೆಳಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕಿನ ಗದ್ದಲ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿರುವ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರುವವರ ತಮಾಷೆ, ಗಲಾಟೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಸಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬರು ಒಂದೆರಡು ಟೋಪಿ ಬಿಸಾ ಕಿದರು. ಒಂದು ಟೋಪಿ ನನ್ನ ಎರಡೂ ಕಾಲುಗಳ ಮಧ್ಯ ಬಂದು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತು. ಟೋಪಿ ಹಾರಿ ಬಂದ ಕಡೆಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮೂವರು ಮಂಗಳಮುಖಿಯರು ಕುಚೇಷ್ಟೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಟೋಪಿಯನ್ನು, ಅವುಗಳ ಮಾಲಿಕನ ಕೆಡೆಗೆ ಹಾರಿಸಿ ಎಸೆದು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದೆ. ನನ್ನ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ನೋಡಿದೆ, ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ ಎಲ್ಲಿ? ಹಿಂದೆಯೂ ಇಲ್ಲ.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot;&gt;
ನನ್ನ ಎದೆ ಧಸಕ್ ಎಂದಿತು. ಮಕ್ಕಳು ನನಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅವರು ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆಯೇ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾನು ಮುಖ್ಯದ್ವಾರದ ಮೂರು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಇಳಿದು ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾಯವಾಗಿದ್ದರು. ತಲೆ ಕೆಟ್ಟುಹೋಯಿತು, ಆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನಂತಹ ಗಲಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಾನು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಭಯದಲ್ಲಿ&amp;nbsp; ತತ್ತರಿಸಿದೆ. ಮಕ್ಕಳು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆಚೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ ಅವರು ನನಗಿಂತ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದರು ಅಂತ ನನಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅವರು ಇನ್ನೂ ಒಳಗಡೆಯೇ ಇರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡು ನಾನು ದೇವಸ್ಥಾನ ಆವರಣ ಮತ್ತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉಪದೇವಸ್ಥಾನವಿತ್ತು, ಮುಖ್ಯ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕಿಂತ ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಐವತ್ತು ಅರವತ್ತು ಜನ ಕೂರುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಜಾಗವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹುಡುಕಿದೆ ಅವರಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮಾರವಾಡಿ ಪರಿವಾರ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದರು.&amp;nbsp; ಆ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆಯುಟ್ಟ ಮಹಿಳೆ ನನ್ನ ಹುಡುಗರನ್ನು ನೋಡಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಿ, ನಾನು ಅವಳಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ, &quot;ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿದಿರಾ&quot; ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ, ಅವಳು ಅದೇ ಮಂದ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದಳು. ಆ ಉಪ ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದು ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಹೆಸರನ್ನು ಒಂದಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದರಂತೆ ಕೂಗುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ಮುಖ್ಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಲಗಡೆಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಾ ಪಥದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ನಾನು ಮುಂದೆ ಹೋದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಜನರ ಓಡಾಟ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಮಕ್ಕಳ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗುವುದನ್ನು ನಾನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮಕ್ಕಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದಿಗಿಲು ಇಮ್ಮಡಿಗೊಂಡಿತು. ಇಮ್ಮಡಿ ಏನು? ಅದು ಎಣಿಸಲಸಾಧ್ಯ ಆಗುವಷ್ಟು ಗುಣಿಸಿತು. ನನ್ನ ಹುಡುಕಾಟ ಹುಚ್ಚರ ಓಡಾಟದಂತೆ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಯಿತು. ನನ್ನ ನೋಡಿದ ಯಾರಿಗೇ ಆದರೂ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ನಾನು ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹಿಂದಿನ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಅದು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಜಾಲಿಗಿಡಗಳು ಬೆಳೆದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಾಯಾನಕವಾಗಿತ್ತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೆಂಪು ಕಲ್ಲಿನ ಮನೆಯು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಬೆನ್ನು ತಾಗಿಸಿದ್ದಂತೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಮನೆ ಹಿಂದೆ ದೇವಸ್ಥಾನವಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಆಚೆ ಮೆಜಿಸ್ಟಿಕ್ ನ ಗದ್ದಲವಿದೆ ಅನ್ನುವ ಯಾವುದೇ ಸುಳಿವು ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಯ ವಾತಾವರಣದಂತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?&amp;nbsp; ಆ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂವರು ಬಿಳಿತಲೆಯ ಹಿರಿಯ ರೈತರು ಧೋತ್ರ ಉಟ್ಟವರು ಹಾಯಾಗಿ ಹರಟುತ್ತಾ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವ ನಾರಂಜಿಯಿಂದ ತೆಗೆದ ನಾರಿನಿಂದ ಹಗ್ಗ ಹೊಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಬಹುಶಃ ಆ ಮನೆಯ ಒಡೆಯ ಅವನೇ ಇರಬೇಕು. ಆ ಜಾಗ ಈ ಮೂವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಕ್ಷರಶಃ ನಿರ್ಜನವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಲಭಾಗಕ್ಕೆ ಈ ಒಂದು ಮನೆ ಮತ್ತು ಎಡಭಾಗಕ್ಕೆ ಜಾಲಿ ಕಂಟಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪಾಳು ಜಾಗ. ಅಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುವಂತಹದ್ದೇನು ಇರಲಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ರಭಸವಾಗಿ ಅವರ ಮುಂದಿನಿಂದ ಓಡುತ್ತಾ ಅವರಿಗೆ ಕೂಗಿ ಕೇಳಿದೆ. &quot;ಈ ಕಡೆ ನೀವೇನಾದರೂ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಹೋಗುದನ್ನ ನೋಡೀರಿ?&quot; ಓಟ ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಹಗ್ಗ ಹೊಸೆಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿ &quot;ಇಲ್ಲಾ... !&quot; ಅಂದನು. ತಮ್ಮ ಹರಟೆಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾದವರಲ್ಲಿ ಇದು ಅಪೇಕ್ಷಿತ ಉತ್ತರವೇ ಎನಿಸಿತು. ನಾನೊಂದಿಷ್ಟುಮುಂದೆ ಹೋಗುವದರಲ್ಲಿ ಆ ಹಿರಿಯನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತವ ಏನೋ ಹೇಳಿದನೋ ಅಥವಾ ಇವನಿಗೆಯೇ ನೆನಪಾಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ&amp;nbsp; ಅವನು &quot;ಹಾಂ ಇಕಡಿ ಯಾಡ್ದ ಹುಡುಗುರು ಹೋಗ್ಯಾರ&quot; ಎಂದು ರಾಗವಾಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ. ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಲ ಬಂದಿತು. ನನ್ನ ಹುಡುಕಾಟ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ ಅಂತ ವಿಶ್ವಾಸ ಹುಟ್ಟಿತು. ಓಟದ ರಭಸವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಿ?&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot;&gt;
ಈಗ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದೆ, ಅದು ಒಂದು ಬಯಲು ಪ್ರದೇಶ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ನಿಂತಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ಕೆಂಪು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ವಿಶಾಲವಾದ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಚೀನದಾದ ಐಹೊಳೆಯಲ್ಲಿಯಂತಹ ಒಂದು ಬಾವಿ. ಬಾವಿಗೆ ಒಳಗೆ ಇಳಿಯಲು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಿದ್ದವು. ಆ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದಂತೆ ನನಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುವುದು ಕಂಡಿತು. ಅವರು ನೀರಿನ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಒಂದೆರೆಡು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಅಷ್ಟೇ ಮೇಲಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನೀರಿನ ಕಡೆಗೆಯೇ ನಡೆದಿದ್ದರು, ನನ್ನ ಆತಂಕ, ಭಯ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಅವರು ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದರೇ? ಇಳಿದರೇ ಏನು ಬಂತು, ಅವರು ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದೇಬಿಟ್ಟರು, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಆಳ ಅಷ್ಟೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳ ಮೊಳಕಾಲಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟು ಇತ್ತು. ಅದು ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನ ಕೊಟ್ಟಿತು,&amp;nbsp; ಸಧ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡರಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಇವರು ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಹೋದರೇ, ಆ ಬಾವಿ ಒಂದೆರಡು ಹೆಜ್ಜೆಯ ನಂತರ ಆಳವಾಗಿದ್ದರೇ? ನಾನು ಅವಸರ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಇಳಿಯಲು ಧಾವಿಸಿದೆ. ಅದೇಕೋ ಅವರನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ&amp;nbsp; ಹೆಸರು&amp;nbsp; ಕೂಗುವದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೆ. ಬಹುಶಃ ಓಟದ ದಣಿವಿನಿಂದ ಬಾಯಾರಿ, ನಾಲಿಗೆ ಒಣಗಿತ್ತು.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;left&quot;&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot;&gt;
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭಯದಿಂದಾಗಿ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು, ಕಣ್ಣು ತೆರೆದೆ. ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಮಗ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ, ಚಿಕ್ಕವ ತನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಮಲಗಿದ್ದವ ಎದ್ದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸದ್ಯ ಇದು ಮದ್ಯಾನ್ಹ ಮಲಗಿದಾಗಿನ ಕನಸು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಆದರೆ ಎದೆ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಢವ ಢವ ಅಂತ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಮುಂದೆ ಮುಗ್ದತೆಯಿಂದ ಮಲಗಿರುವ ಮಗನ ಮೈಮೇಲೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಕೈಹಾಕಿ ಅಪ್ಪಿದೆ. ಅವನ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿಯ ಸಮಾಧಾನ ಚಿತ್ತದ ಆ ಮುಖವು, ಕನಸು ಏರಿಸಿದ ಎದೆ ಬಡಿತವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಳಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/5862684691730191837/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2017/12/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5862684691730191837'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5862684691730191837'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2017/12/blog-post.html' title='ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನಲ್ಲಿ ಐಹೊಳೆಯ ಬಾವಿ '/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-8443125840295369375</id><published>2017-11-05T09:28:00.002-08:00</published><updated>2018-11-23T07:06:24.654-08:00</updated><title type='text'>ಜಮಖಂಡಿಯ ಗುರುವಾರ</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ನನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರು ಜಮಖಂಡಿ. ದೊಡ್ಡ ನಗರವಲ್ಲ ಆದರೂ, ಓನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಪಟ್ಟಣ.&amp;nbsp;ಈಗ ಅದು&amp;nbsp; ಕಾಲಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಬದಲಾಗಿದೆ.&amp;nbsp;ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾ ಕಳೆದ ಸಮಯವನ್ನು ಮರೆಸುವಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಭೌತಿಕವಾಗಿ&amp;nbsp;ಬದಲಾಗಿದ್ದನ್ನು ಬದಿಗೆ ಇಟ್ಟರೇ, ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚು ಮುಡಿಸಿದ ಕೆಲವು ಸವಿ ನೆನಪುಗಳು ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬದಲಾಗದೇ&amp;nbsp;ಇವೆ.&amp;nbsp;ನನ್ನ ಮನಕ್ಕೆ ತಂಪುಯೆರೆಯುತ್ತವೆ. ಅದೊಂದು ಪಟ್ಟಣ ಆದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಗುರುವಾರ&amp;nbsp; ಸಂತೆ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅದು ಅಷ್ಟೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೂತು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾರುವ ಪದ್ಧತಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ,&amp;nbsp;ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಮಾರುವವರು ಕೂರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಜಾಗಗಳೆಲ್ಲಾ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅದೇ ಹೆಸರಿನ ಪೇಟೆಯೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು. ದಿನಾಲೂ&amp;nbsp;ಬೆಳಗಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ೬:೩೦ ಘಂಟೆ ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯ&amp;nbsp; ಮೊಸರು ಮಾರುವವರು ಬಂದು,&amp;nbsp;ಒಂದು ಕಡೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಗುರುವಾರ ಮಾತ್ರ&amp;nbsp;ಮಧ್ಯಾನ್ಹ ಆಗುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ತುಪ್ಪದ ಸಂತೆ ಸೇರುತ್ತಿತು. ಬೆಲ್ಲದ ಸಂತೆ ಒಂದು ಜಾಗದಲ್ಲಾದರೆ, ಕಾಯಿಪಲ್ಲೆ ಸಂತೆ ಯು ಊರಿನ ಮಧ್ಯದ ಜಾಗವನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಿತು. ಒಂದು ಬದಿ ಜೋಳದ ಪ್ಯಾಟಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಬೀದಿ ಅಕ್ಕಿ ಪ್ಯಾಟಿ, ಹಗ್ಗ ಬುಟ್ಟಿ ಮಾರುವವರು ಮತ್ತೊಂದು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೀಗೆಯೇ ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬಾ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿತ್ತು.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ನಾವು ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಂತೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಶಾಲೆಯ ಹತ್ತಿರವೇ ತುಪ್ಪದ ಸಂತೆ, ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತ ಇರುವ ಹೊಳೆಸಾಲಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ತಂದು ಮೂರು ಕಲ್ಲಿನ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಓಲೆ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲೇ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕಾಯಿಸಿ ತುಪ್ಪ ಮಾಡಿ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಗುಣಮಟ್ಟ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕೂಡ ಹೌದು. ಅಲ್ಲಿರುವ ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತಣ ಜಾಗವೆಲ್ಲ ತುಪ್ಪದ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಘಮ್ಮೇನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೆರಡು ಘಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಆ ಅಸ್ವಾದವನ್ನು ಸವಿದು ತುಪ್ಪವನ್ನು ತಿಂದಷ್ಟೇ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಾವು&amp;nbsp; ಮುಂದೆ ಹೊಗುತ್ತಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿಂದ&amp;nbsp; ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಬೆಲ್ಲದ ಸಂತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಸಾಲೆಯ ಸಂತೆ ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು. ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಮಾರುವ ಕಡೆ ಹೋಗಲಾದೀತೇ? ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸೀನುತ್ತ ಮೂಗು ಸೋರಿಸಿಕೊಂಡು&amp;nbsp; ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.&amp;nbsp; ನಾವು ಮಾತ್ರ ಆ ಕಡೆ ಹೋಗದೆ ಬೆಲ್ಲ ಸೇರುವ ಜಾಗದಿಂದಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮೂರ ಸುತ್ತಲು ಕೃಷ್ಣಾ ನದಿಯ ನೀರಾವರಿ ಪ್ರದೇಶವಾದ್ದರಿಂದ ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆದಿದ್ದವರು ತಮ್ಮ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ತಾವೇ ಸ್ವತಃ ಘಾಣದಲ್ಲಿ&amp;nbsp;ತಯಾರಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗಿನ ಹಾಗೆ ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗೆ ಕಬ್ಬು ಕಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ರೈತರು&amp;nbsp; ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಲ್ಲ ಮಾರಲು ಜಮಖಂಡಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಲ್ಲ ಕಂಡರೆ ಮಕ್ಕಳು&amp;nbsp;ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ?&amp;nbsp; ಕೆಲವೊಂದು ಸಲ ನಾವು ದೊಡ್ಡವರ ಹಾಗೆ ಬೆಲ್ಲ ಖರಿದಿಸುವ ಹಾಗೆ ನಟನೆ ಮಾಡಿ ಚೂರು ಬೆಲ್ಲ ಚಿವುಟಿ ತಿಂದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಸಲ ವಿನಯವಾಗಿ ಬೆಲ್ಲವನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬೆಲ್ಲ ಮಾರುವವರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡರೂ&amp;nbsp;ಕೂಡ ಇಲ್ಲವೆನ್ನದೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂಚೂರು ಬೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಉದಾರ ಮನೋಭಾವದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು!&amp;nbsp;ಬೆಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆಯೇ? ಹಾರುವ ಕರ್ಜುಟಗಿ ಹುಳುಗಳಿಂದ ಮುತ್ತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಹುಳು ಕಚ್ಚಿದರೇ ಬಲು ಕಷ್ಟ,.&amp;nbsp;&amp;nbsp;ನಮ್ಮನ್ನು ದೂರವಿಡಲು ಈ ಹಳ್ಳಿಯವರು ಆ ಹುಳುಗಳನ್ನು ಬೆಲ್ಲದ ಜೊತೆ ಬೇಕೆಂದಲೇ&amp;nbsp; ತಮ್ಮ ಊರಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ ನಮಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತು. ಆದರೆ ತಿನ್ನಲ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬೆಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕ ತಕ್ಷಣ ನಾವು ಹುಳುವಿನಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬೇಗನೆ ಕಾಲು ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮುಂದೆ ಹೋದಂತೆ ಕಾಯಿಪಲ್ಲೆ ಸಂತೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೇ ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಜೋಳದ ಸಂತೆ. ನಮ್ಮ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಶಿಂದಿ ಕಸಬರಿಗೆ(ಪೊರಕೆ), ಶಿಂದಿ ಬುಟ್ಟಿ, ನೂಲಿನ ಹಗ್ಗ ಮಾರುವವರು, ಚಾಕು ಸಾಣಿ ಹಿಡಿಯುವವರು, ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಜನರ&amp;nbsp; ಗದ್ದಲವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಬಂದರೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ಖೈದಿಗಳ ಕಾರಾಗೃಹವಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಬಾಗಿಲಿದ್ದು ಅದು ಸದಾ ಮುಚ್ಚಿರುತ್ತಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ನಮಗೆ ಒಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಕೂಡ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ನಾವೇನಾದರೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ಪೊಲೀಸರು ನಮಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ತಕ್ಷಣ ಜೈಲಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆನೋ ಅನ್ನುವ ಭಯದಿಂದ, ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ವಿನಯದಿಂದ ಏನೂ ತಂಟೆ ಮಾಡದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಅಂಚೆ ಕಚೇರಿ, ಸಂತೆಯ ದಿನ ಅಂಚೆ ಕಚೇರಿಯೂ ಕೂಡ ಗಿಜಿಗುಡತ್ತಿತ್ತು. ಅಂಚೆ ಕಚೇರಿಯು ನಾಲ್ಕು ದಾರಿ ಸೇರುವ ಜಾಗಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ತಂಪಾದ ಪಾನೀಯ ಮಾರುವವರು, ಗೋಲಿ ಸೋಡಾ ಅಂಗಡಿ, ಚಹಾದ ಅಂಗಡಿಗಳಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿಯದು&amp;nbsp; ನಮಗೆನೊಂದೂ ರುಚಿಸದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ&amp;nbsp; ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಒಂಥರಾ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.&amp;nbsp; ಇನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ನಡೆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ. ಮನೆಗೆ ಹೋಗವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಾತ ಸಂತೆಯಿಂದ ಎರಡೂ ದೊಡ್ಡ ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೆ ಆಗುವಷ್ಟು ಸಂತೆ ತಂದಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಪೇರುಕಾಯಿ(ಸೀಬೆ), ಬಾಳೆಹಣ್ಣು, ಎಳೆಯ ಸೌತೆಕಾಯಿ, ಗಜ್ಜರಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಹುಡುಕಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸಾಂಯಕಾಲವಾಗಿದ್ದರೆ, ಸಿದ್ದಪ್ಪ ಅಜ್ಜ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯ ರೈತ, ಪ್ರತಿ ಗುರುವಾರ ಸಂತೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನಗೆ ತಪ್ಪದೇ&amp;nbsp; ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಬರುವಾಗ ತಮ್ಮ ಮನೆದೇವರಾದ ವಾರಿಸಿದ್ದಪ್ಪನ ಗುಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಲ್ಲು ಸಕ್ಕರೆ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದ. ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅವನು ಕೂಡ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಆ ಕಲ್ಲು ಸಕ್ಕರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ವಾರಿಸಿದ್ದಪ್ಪನ ಗುಡಿಯನ್ನು ನಾನು ಇಂದಿನ ದಿನದವರೆಗೂ ನೋಡಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಅವನ ಪ್ರಸಾದ ತಿಂದಷ್ಟು ಇನ್ನಾವುದೇ ದೇವರ ಪ್ರಸಾದ ತಿಂದಿಲ್ಲ. ಸಿದ್ದಪ್ಪಜ್ಜ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಸೈಕಲ್ಲು ನಮಗೆ ಬಲು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಹಾಗೆ ಅವನ ಸೈಕಲ್ಲಿಗೆ&amp;nbsp; ಬ್ರೇಕ್ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ಪೆಡಲ್ ಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬಣ್ಣ ಕೂಡ ಮಾಸಿ ಹೋಗಿ ಅದು ಕಪ್ಪಾಗಿತ್ತು. ಬ್ರೇಕ್ ಇಲ್ಲದೇ ಸಿದ್ದಪ್ಪಜ್ಜ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ ಅಂತ ನಾನು ತುಂಬಾ ತಲೆಕೆರಿಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸಿದ್ದಪ್ಪಜ್ಜ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಒತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ ಅಂತ ಅವನೇ ಒಂದು ಸಾರಿ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಅನುಮಾನ ಪರಿಹರಿಸಿದ್ದ. ಅದು ಆಗ ನಮಗೆ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಮೀರಿದ್ದಾಗಿತ್ತು.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ನಮ್ಮೂರಿನ ವಾರದ ಸಂತೆ ನೆನೆದರೆ, ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ನಡೆಯುವ ಮಾಲ್ ನಲ್ಲಿಯ ಸಂತೆ ಸಪ್ಪೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪದ ಘಮವಿಲ್ಲ, ಬೆಲ್ಲದ ಸವಿಯಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಎಳೆಯುವ ಆ ಕರುಳ ಹಳ್ಳಿ ಬದಲಾದರೂ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇಯಿದೆ.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/8443125840295369375/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2017/11/blog-post.html#comment-form' title='3 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/8443125840295369375'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/8443125840295369375'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2017/11/blog-post.html' title='ಜಮಖಂಡಿಯ ಗುರುವಾರ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-4777706124530427146</id><published>2017-04-09T05:33:00.001-07:00</published><updated>2022-04-27T06:13:37.253-07:00</updated><title type='text'>ತಾಯಿ</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div data-block=&quot;true&quot; data-editor=&quot;eim80&quot; data-offset-key=&quot;76kur-0-0&quot; style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;_1mf _1mj&quot; data-offset-key=&quot;76kur-0-0&quot; style=&quot;direction: ltr; position: relative; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #1d2129;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 29.9972px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;ಅಮ್ಮನ&lt;/span&gt;&lt;span face=&quot;helvetica, arial, sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 29.9972px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt; ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ, ಕವನ, ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಅಮ್ಮನ ಸುತ್ತ ಏನೇ ಏಷ್ಟೇ ಬರೆದರೂ ಅದು ನಿತ್ಯ ನೂತನ. ಪ್ರತಿ ಮಗುವಿಗೂ ತನ್ನ ತಾಯಿ ವಿಶಿಷ್ಟ, ವಿಶೇಷ.  ತಾಯಿಯು ನಮಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಕೂಡ ನಾವು ಕಡೆಗಾಣಿಸಬಾರದು. ತಾಯಿಯ ಋಣ ತೀರಿಸಲಿಕ್ಕಾಗದಿದ್ದರೂ ಅವಳ ತ್ಯಾಗ, ಮಮತೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಗೌರವಿಸೋಣ. ಅಂತಹ ನನ್ನ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವೆ.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;color: #1d2129;&quot;&gt;&lt;span face=&quot;helvetica, arial, sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 29.9972px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;
&lt;div style=&quot;color: #1d2129; font-family: inherit; font-size: 14px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;ನಾನು ಬಹುಶಃ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿ ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದ ಸಮಯವಿರಬಹುದು. ಸ್ವಲ್ಪ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಬೆಳೆಯೋ ಸಮಯ ಅನ್ನಿ. ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ವಿಶೇಷ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಥವಾ ಆಚೆಯಿಂದ ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ತಿನ್ನುವ ಪದಾರ್ಥ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನಾನು  ತಿನ್ನಷ್ಟು ತಿಂದು ಇನ್ನು ಬೇಕು ಅನಿಸಿದಾಗ ಅಮ್ಮನ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ನಾನು ನಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೆ ಕೇಳಿದೆ &quot;ಮಮ್ಮಿ,  ನೀ ಏನಾದರೂ ತಿನ್ನುವಾಗ &#39;ನನಗ ಅದು ಬೇಕು ಕೊಡು&#39; ಅಂತ ನಾ ಅಂದಾಗ ನೀ ಥಟ್ಟನೇ ನನಗ ತಿನ್ನೋಕ್ಕೆ ಕೊಡತಿಯಲ್ಲ, ನಿನಗ ಅದನ್ನ ತಿನ್ನಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸುದಿಲ್ಲಾ&quot; ಅಂತ. ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಒಂದೇ ಸಾಲಿನ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಳು &quot;ಯಾಕ್ ಅನಿಸುದ್ದಿಲ್ಲ, ನನಗೂ ತಿನ್ನಬೇಕು ಅನಿಸತೈತಿ&quot; ಅಮ್ಮ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ  ವಾಸ್ತವ ನುಡಿದಿದ್ದಳು. ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ನಂತರ ಅಮ್ಮನ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವದು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ತನಗೆ ತಿನ್ನುವ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮಮ್ಮ ನಾ ಬೇಡಿದಾಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಕೊಡತಾಳಲ್ಲ ಅಂತ ನೋವಾಗಿತ್ತು.  ಆಗ ಅಮ್ಮನ ಆ ಮಾತು ಸ್ವಲ್ಪ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ಈಗ ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ. ಈಗ ನಾನು ಮಗನಿಗೆ ಅಪ್ಪನಾಗಿ, ಅವನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾ ಕಂಡು, ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಹೀಗೆಯೇ ಕೆಳಿರಬಹುದಲ್ಲ, ಹೀಗೆಯೇ  ಮಾಡಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ ಅಂತಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;color: #1d2129; font-family: inherit; font-size: 14px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div data-block=&quot;true&quot; data-editor=&quot;eim80&quot; data-offset-key=&quot;8sga1-0-0&quot; style=&quot;background-color: white; color: #1d2129; font-family: Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 14px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;_1mf _1mj&quot; data-offset-key=&quot;8sga1-0-0&quot; style=&quot;direction: ltr; font-family: inherit; position: relative; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span data-offset-key=&quot;8sga1-0-0&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;ನನಗೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಶೇಂಗಾ ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಹಗಲು ರಾತಿಯೇನ್ನದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟರೂ ಅದನ್ನು ಬೇಕಾದಾಗ ಹುಡುಕಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಮಗ, ನಾ ತಿನ್ನುವ ಅವಲಕ್ಕಿ, ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು, ಚೂಡಾಗಳಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ಶೇಂಗಾ ನನಗೆ ತಿನ್ನಲ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬಿಡುವದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೆಕ್ಕಿ ಹೆಕ್ಕಿ ತಾನೇ ತಿಂದು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.  ನಾನು ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನಾದರೂ ನನಗೆ ಶೇಂಗಾ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹವೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಪದಾರ್ಥ ನನ್ನ ಮಗ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಿಂದರೆ, ಬೇರೆ ಏನೂ ಅನಿಸುವದಿಲ್ಲ ಮಗನ ಆಸೆಯೀಡೆರಲಿ ಅನ್ನುವದು ಮಾತ್ರ ಮುಖ್ಯ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ನಾವು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯಾದಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗೋದು, ನಮ್ಮ  ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ನಾವು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗೊಳಿಟ್ಟಿದ್ದಿವಿ ಅಂತ. ಈಗ ಅನಿಸುತ್ತೆ ಮಗು ಒಂದು ತುತ್ತು ತಿಂದರೂ ಕೂಡ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೆ  ಎಷ್ಟೋ ಸಂತೋಷ ಆಗುತ್ತದೆಯಲ್ಲಾ  ಅಂತ. ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಸಿದಳು ಅನ್ನುವದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನೆನಪೂ  ಇಲ್ಲ. ಈ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಅಮ್ಮನೂ ಹೇಳಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ತಿಳಿಸೋಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ನನ್ನ ಮಗ ನನಗೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನಿಂದ ನನಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;ಪ್ರತಿ ತಾಯಿಯೂ ಬರಿ ಮಮತೆಯ ಮೂರ್ತಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅವಳು ತ್ಯಾಗದ ಸಂಕೇತ ಕೂಡ. ಮಗುವಿಗಾಗಿ ತಾನು ತಿನ್ನುವದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವನಿಗೆ ತಿನಿಸುವಳು. ಮಗುವಿನ ನಿದ್ದೆಗಾಗಿ ತಾನು ನಿದ್ದೆಗೆಡುವಳು. ಮಗುವಿಗಾಗಿ ತಾಯಿ ಮಾಡಿದ ತ್ಯಾಗ, ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು ಆದರೆ ಆಕೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳುವದಿಲ್ಲ, ತೋರಿಸಿಕೊಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವದು ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿಯೇ.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/4777706124530427146/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2017/04/blog-post_9.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/4777706124530427146'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/4777706124530427146'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2017/04/blog-post_9.html' title='ತಾಯಿ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-5690780993206358547</id><published>2017-04-09T05:02:00.000-07:00</published><updated>2018-06-21T10:22:59.284-07:00</updated><title type='text'>ರಾಜಯೋಗಿ - ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಚಯ </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ಪುಸ್ತಕ -&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಇದು ಆನಂದಕಂದ ಎಂಬ ಅಂಕಿತನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ಡಾ|| ಬೆಟಗೇರಿ ಕೃಷ್ಣಶರ್ಮ ಅವರ ಕನ್ನಡದ ಒಂದು ಕಿರು ಕಾದಂಬರಿ. ಕೇವಲ ೧೫೦ ಪುಟಗಳ ಈ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ &amp;nbsp;೧೯೯೩ರಲ್ಲಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಭಂಡಾರ ಪ್ರಕಾಶಕರಾಗಿದ್ದರು. ಇದೊಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯಾದುದರಿಂದ ಕೆಲವು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ತಮ್ಮ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಆನಂದಕಂದರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾವೆ.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ಕಾಲಘಟ್ಟ -&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;
ವಿಜಯನಗರದ ಮೊದಲ ರಾಜವಂಶವಾದ ಸಂಗಮ ವಂಶದ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದ ಕಥೆ ಇದಾಗಿದೆ. ಎರಡೆನೇಯ ವಿರುಪಾಕ್ಷರಾಯನ &amp;nbsp;ದುರಾಡಳಿತದಿಂದ ಸಂಗಮ ವಂಶದ ಅವನತಿಯಾಗಿ ಸಾಳುವ ವಂಶದ ಉದಯ ಆಗುವ ಪರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಕಾದಂಬರಿಯಿದಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ಐತಿಹಾಸಿಕ ನೈಜ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಹಲವು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಥೆಯು ತುಂಬಾ ಸೊಗಸಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಅದಕ್ಷ ದೊರೆ ಹಾಗೂ ಕಪಟ ಮುಸ್ಲಿಂ ವೈರಿಗಳಿಂದ ವಿಜಯನಗರವು ಬಸವಳಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನು ತುಂಬಾ ನಿಜ ಎನಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಕಂದ ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಪೋರ್ತುಗೀಸರ ಉಪಸ್ಥಿತಿ ಅದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ &amp;nbsp;ಅದನ್ನು ಕಾದಂಬರಿ ರಚಿಸುವಾಗ ಪರಿಗಣಿಸಿಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯದ ತಂತ್ರ-ಕುತಂತ್ರ, ರಾಜನಿಷ್ಠೆ, ನಾಡಭಕ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಮಸಮವಾಗಿ ಹೊಂದಿಸಿ ಯಾವುದೂ ಉತ್ಪ್ರೆಕ್ಷೆಯೇನಿಸದಂತೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿರುಪಾಕ್ಷರಾಯನ ಹತ್ಯೆಯಾದಾಗ ರಾಣಿಯರೆಲ್ಲ ಸತಿ ಸಹಗಮನಕ್ಕೆ ಆಹುತಿಯಾಗುವದು ಕೇವಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕವೋ ಅಥವಾ ಅದೂ ಕೂಡ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನೈಜಘಟನೆಯೋ &amp;nbsp;ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರಗಳು -&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಸಾಳುವ ವಂಶದ ನರಸಿಂಹನಾಯಕ ವಿರುಪಾಕ್ಷರಾಯನ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ &amp;nbsp;ಒಬ್ಬ ದಕ್ಷ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದು ವಿಜಯನಗರದ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವಕ್ಕೆ ಶ್ರಮಿಸುವ ದಂಡನಾಯಕನಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ. ನರಸಿಂಹ ನಾಯಕನಿಗೆ ತಾನೇ ಸ್ವತಃ ಮುಂದಿನ ರಾಜನಾಗಬೇಕೆಂಬ &amp;nbsp;ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯಿತ್ತು ಅನ್ನುವದನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಶಯ ಮೂಡುವ ಹಾಗೇ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಸಂಗಮ ವಂಶಸ್ತನಾದ ರಾಜಶೇಖರನಿಗೆಯೇ ರಾಜಪಟ್ಟ ನೀಡುವ ರಾಜಧರ್ಮ ನರಸಿಂಹನಾಯಕನಿಗೆ ಇತ್ತು ಅಂತ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸ ನೋಡಿದರೆ ಗೊತಾಗುತ್ತದೆ ನರಸಿಂಹನಾಯಕನು, ವಿರುಪಾಕ್ಷರಾಯನ ನಂತರ ತಾನೇ ಗದ್ದುಗೆ ಏರಿದನೆಂದು.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಕಥಾನಾಯಕ ರಾಜಕುಮಾರನಾದರೂ ಯೋಗಿಯಂತೆ ಜೀವಿಸುವದರಿಂದ ಬಹುಶಃ ಕಾದಂಬರಿಗೆ ರಾಜಯೋಗಿ ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅವನು ವಿರುಪಾಕ್ಷರಾಯನ ನಂತರ ರಾಜನಾಗಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿಕೊಡಲು ಅವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಯೋಗಿಯಂತೆ ಕಥೆಯಲ್ಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿರಬಹುದು. ರಾಜಶೇಖರನ ತಮ್ಮ ಪೆದ್ದರಾಯ ರಾಜನಾಗಲಿ ಅಂತ ರಾಜಶೇಖರನ ಇಚ್ಛೆಯಿತ್ತೆಂದು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೂ ಪೆದ್ದರಾಯ ಅತೀ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯ ರಾಜನಾಗಿದ್ದ ಅಂತ ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕೆಯೇ ರಾಜಶೇಖರ ಮತ್ತು ನರಸಿಂಹನಾಯಕನಿಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ &amp;nbsp;ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಪೆದ್ದರಾಯನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ವರುಷದಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹನಾಯಕ ರಾಜನಾಗಿ ಸಾಳುವ ವಂಶದ ಅಧಿಪತ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದುದು ನಿಜ ಸಂಗತಿ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ಪುಷ್ಟಿ ಕೊಡುವ ಪಾತ್ರಗಳು -&lt;/b&gt;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಪ್ರೇಮಾನುರಾಗಿಗಳಾಗಿ ರಾಜಶೇಖರ-ಹೇಮಾಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ದಿಲಾವರ್ ಖಾನ್-ರೋಷನಾ, ಕಾಮುಕ-ವ್ಯಸನಿಯಾಗಿ ವಿರುಪಾಕ್ಷರಾಯ, ಮುಂಗೋಪಿಯಾಗಿ ಪೆದ್ದರಾಯ, ಮಮತೆಯ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಗೌರಾಂಬಿಕೆ, ಸಮಚಿತ್ತ ಬುದ್ಧಿಕುಶಲನಾಗಿ ನರಸಿಂಹನಾಯಕ ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಸ್ವಭಾವ ಹೊಂದಿರುವ ವಿವಿಧ ಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಥೆ ರಸವತ್ತಾಗಿದೆ.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGri5tIygXKJ4KgmYtozjOUS6eiJ1KBffsQk3xdq_o-IK0beAq13ZA53ISe8a-qDgYSdYnUrKU9FGgLKfl5gb7OQg5Fq1dlaKB-JUZkX8kFbD3GdClYLu53EAc6VOSjsa9EPia2KNUroEb/s1600/20180621_224126.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;640&quot; data-original-width=&quot;480&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGri5tIygXKJ4KgmYtozjOUS6eiJ1KBffsQk3xdq_o-IK0beAq13ZA53ISe8a-qDgYSdYnUrKU9FGgLKfl5gb7OQg5Fq1dlaKB-JUZkX8kFbD3GdClYLu53EAc6VOSjsa9EPia2KNUroEb/s320/20180621_224126.jpg&quot; width=&quot;240&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/5690780993206358547/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2017/04/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5690780993206358547'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5690780993206358547'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2017/04/blog-post.html' title='ರಾಜಯೋಗಿ - ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಚಯ '/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGri5tIygXKJ4KgmYtozjOUS6eiJ1KBffsQk3xdq_o-IK0beAq13ZA53ISe8a-qDgYSdYnUrKU9FGgLKfl5gb7OQg5Fq1dlaKB-JUZkX8kFbD3GdClYLu53EAc6VOSjsa9EPia2KNUroEb/s72-c/20180621_224126.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-2458031888079439524</id><published>2016-10-09T12:31:00.001-07:00</published><updated>2017-07-02T13:42:36.252-07:00</updated><title type='text'>ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಪ್ರಜೆ</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಹಲವು ವಿಶಿಷ್ಟಗಳಿವೆ. ರಾಜಕೀಯ ಅಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅನಿಸುವುದು, ಇದು ಕೇವಲ ರಾಜಕಾರಿಣಿಗಳ ಆಟ ಮಾತ್ರ ಎಂದು. ಆದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳ ಒಲವು ಅಥವಾ ಜನಮತ ಕೂಡ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜಕಾರಿಣಿಗಳು ಯಾವುದೇ ಆಟ ಆಡಿದರೂ ಸಹ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆ ಕೊಡುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇ ಅಂತಿಮ. ಇದು ಕರ್ನಾಟಕದ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಶತ ಪ್ರತಿಶತ ಸತ್ಯ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನತೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಬುದ್ಧರು, ವಿಚಾರವಂತರು ಅವರ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿವೆ ಅನ್ನುವದು ಪ್ರಶಂಸಾರ್ಹ.&amp;nbsp;ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಜನ ಮನ್ನಣೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಅಂಶ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಕೇಂದ್ರ ಪಕ್ಷಗಳ ಜೊತೆಯಿರುವ ನಿರಂತರ ರಾಜಕೀಯ ಗುದ್ದಾಟ ಬೇರೆಯ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯವೇ ಆಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಜೆಯೂ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ನಿರಾಕರಣೆ ಕೊಡುತ್ತ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಬಂಗಾರಪ್ಪನವರ ಕರ್ನಾಟಕ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ (೧೯೯೪), ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗಡೆಯವರ ಲೋಕ ಶಕ್ತಿ(೧೯೯೭), ವಿಜಯ ಸಂಕೇಶ್ವರ ಅವರ ಕನ್ನಡ ನಾಡು(೨೦೦೬) ಇವು ಯಾವವೂ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿದ್ದ ಜನರು ಇನ್ನೇನು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಅಹಿಂದ ಪಕ್ಷ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಯೇಬಿಟ್ಟರು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದರ ಕೈಬಿಟ್ಟ ಅವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಅಹಿಂದ ಪಕ್ಷ ನಿರ್ಮಾಣ ಕೂಡ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರ ಕರ್ನಾಟಕ ಜನತಾ ಪಕ್ಷ, ಶ್ರೀರಾಮುಲು ಅವರ ಬಿಎಸ್ ಆರ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕೂಡ ಧೀರ್ಘ ಕಾಲ ಉಳಿಯದೇ ಭಾಜಪದಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ವಿಲಿನವಾದವು. ಕರ್ನಾಟಕ ಮಕ್ಕಳ ಪಕ್ಷ ಮತ್ತು ಸರ್ವೋದಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಪಕ್ಷಗಳು ಖಾತೆ ತೆರೆದರೂ ಅವು ಬಹುಪಾಲು ಜನರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅಪರಿಚಿತ ಪಕ್ಷಗಳೇ. ಇನ್ನೂ ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಜನತಾ ದಳ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ತಾವು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷ ಅಂತ ಬಿಮ್ಬಿಸಿಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದೆ ಆದರೆ ಅಸಲಿಗೆ ಅದು ಒಂದು ಕೇಂದ್ರದ ಪಕ್ಷ ಒಡೆದು ಹಲವು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾದ ಪಕ್ಷವೇ ಹೊರತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬೆಳೆದುಬಂದ ಪಕ್ಷವಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹೊಸ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಜನರ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಸ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವೆಂದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಸಮ&amp;nbsp;ಅಂದಂತೆ.&amp;nbsp;ಇನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಆಚೆಯ ಪಕ್ಷಗಳಾದ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷ, ಬಹುಜನ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷ, ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ, ಸಿಪಿಐ, ಶಿವಸೇನೆ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಪಕ್ಷಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವ ತೋರಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡಿದರೂ ಅವು ಯಾವವು ಇನ್ನೂವರೆಗೂ ಕಾಲುರಲೂ ಆಗಿಲ್ಲ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಎರಡನೇಯದಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ನಾಲ್ಕು ರಾಜ್ಯಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ&amp;nbsp;ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಮ್ಯತೆ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಗಾಗಿಯೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಅವಿಭಜಿತ ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯ ತಾರೆಯರನ್ನು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿದರೆ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನ ತುಂಬಾ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯಿಂದ &amp;nbsp;ನಮ್ಮ ಸಿನೆಮಾ ತಾರೆಯರನ್ನು ಆರಕ್ಕೆ ಏರಿಸದೆ, ಮೂರಕ್ಕೆ ಇಳಿಸದೆ ಅವರವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುವ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಗೌರವವನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ, ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಎಷ್ಟೇ ಮೇಲೇರಿದರೂ ಕೂಡ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ತೋರಿಸದಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ನಾವು ಬೆಳೆಸುವದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವದೇ ಕನ್ನಡ ಜನರ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ. ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅನಂತ್ ನಾಗ್, ಅಂಬರೀಷ್, ಉಮಾಶ್ರೀಯವರು ವಿಧಾನ ಸಭೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮಂತ್ರಿ ಪದವಿಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು, ಇನ್ನು ಪರಿಷತ್ ಮುಖಾಂತರ ಬಂದವರ ಲೆಕ್ಕವೇ ಬೇರೆ ಬಿಡಿ, ಅವರನ್ನು ಜನ ನೇರವಾಗಿ ಚುನಾಯಿಸುವದಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಹಿರಿಯ ನಟಿ&amp;nbsp;ಜಯಂತಿ, ಜಗ್ಗೇಶ್, ರಮ್ಯಾ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ಕೂಡ ಅವರೂ ಅಷ್ಟಾಗಿ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಲಿಲ್ಲ.&amp;nbsp;ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಯಾವುದೇ ಸಿನೆಮಾ ತಾರೆಗೆ ಅಂಧಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಕರೆದು ಕುರ್ಚಿ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸಿನೆಮಾ ಮಾತು ಬಂದಾಗ ಯಾರೇ ಎಂತಹದೇ&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಆರಾಧ್ಯ ದೇವರಾದರೂ ಕೂಡ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ &amp;nbsp;ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು &amp;nbsp;ತೋರಿಸಲೇಬೇಕು ಅನ್ನುವದು ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ. ಬಣ್ಣದ ಬದುಕಿನ ಹೊಳಪಿನ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಡುವರಲ್ಲ ನಮ್ಮವರು.&amp;nbsp;ಪಕ್ಕದ ಆಂಧ್ರ, ತಮಿಳುನಾಡಿನಂತೆ, ಚಿತ್ರತಾರೆಯರ&amp;nbsp;ಅನಾವಶ್ಯಕ ವೈಭವೀಕರಣ&amp;nbsp;ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವದನ್ನು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಜನ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒತ್ತಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಮೂರನೇಯ ಅಂಶವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ,&amp;nbsp;ಹೇಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಜನ ಮನ್ನಣೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆ ಸ್ಥಾನದ ವಾರಸುದಾರಿಕೆಯನ್ನು ಜನ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮಾತ್ರ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಮಗನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದರು, ಆದರೆ ಅವರು ಜನಮನ್ನಣೆಯಿಂದ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯದಿಂದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದವರಲ್ಲ. ಅವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವ ಮುಂಚಿನ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಅಂತ ಅವರನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯದ ವಿಭಿನ್ನ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದವರು. ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿನಿಂದಲೂ,&amp;nbsp;ಬೊಮ್ಮಾಯಿ, ಬಂಗಾರಪ್ಪ, ಜೆ ಹೆಚ್ ಪಟೇಲ, ಗುಂಡುರಾವ್, ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಕೆಂಗಲ್ ಹನುಮಂತಯ್ಯನವರ ಮೊಮ್ಮಗ ಎಲ್ಲರೂ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರೀಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಆದರೆ ಇವರಲ್ಲಿ&amp;nbsp;ಯಾರೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಗಾದಿ ಏರಲಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ, ಬಿಹಾರ, ಜಾರ್ಖಂಡ್, ಓಡಿಷಾ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದಂತೆ ವಂಶ ಪಾರಂಪರ್ಯ ರಾಜಕೀಯ ವಾರಸುದಾರಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲ ಅನ್ನುವದು ನಮ್ಮ ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಕೊನೆಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ,&amp;nbsp;ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವಂತೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಕ್ಷ &amp;nbsp;ಆಡಳಿತದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆಯೋ ಅದರ ವಿರೋಧಿ ಪಕ್ಷ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವದು ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ. ಅದು ಇತ್ತೀಚಿನ ನಾಲ್ಕು ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶದಿಂದ ಬರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮಾತ್ರ. ಕೇಂದ್ರದ ನಾಯಕರ ಮುಖ ನೋಡಿ, ಅವರನ್ನೇ ನಂಬಿ &amp;nbsp;ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆಯನ್ನು ಆ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಹುಂಬುತನವನ್ನು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸಲ್ಲುವರೋ ಅವರನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಆರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸಲ್ಲುವರೋ ಅಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಅರಿಸುವದು ನಮ್ಮವರ ವಾಡಿಕೆಯಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ, ಇಡೀ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಭಾಜಪ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಕೇಂದ್ರದ ನಾಯಕರ ಹೆಸರು ನೋಡಿ ಲೋಕಸಭೆ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗೆ ಮತ ಹಾಕಿದರೂ, ವಿಧಾನಸಭೆ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಯ ನಾಯಕರ ಮುಖ ನೋಡಿಯೇ ಮತ ಹಾಕುವರು.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಕರ್ನಾಟಕದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಜನಮತ ಯಾವಾಗಲೂ ಸರಿಯಾದ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನೇ ಮಾಡಿದೆ. ಜನಮತ ಯಾವಾಗಲೂ ಜಯಸಾಧಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಯಾವ ಪಕ್ಷ &amp;nbsp;ಜನರ ಆಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಈಡೆರಿಸಿದೆ ಅನ್ನುವದು ಬೇರೆಯ ವಿಷಯ, ಬೇರೆಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/2458031888079439524/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2016/10/blog-post_9.html#comment-form' title='4 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/2458031888079439524'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/2458031888079439524'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2016/10/blog-post_9.html' title='ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಪ್ರಜೆ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-5422578480964019968</id><published>2016-10-08T12:25:00.000-07:00</published><updated>2016-10-08T12:25:22.689-07:00</updated><title type='text'>ಮೂತ್ರ ಪ್ರಸಂಗ</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #1d2129; font-family: helvetica, arial, sans-serif; font-size: 14px;&quot;&gt;ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಹೇಳಿದಳು &quot;ನಮ್ಮ ಬಾಗಿಲ ಮುಂದೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನೀರು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಮಗು ಬಂದು ಮೂತ್ರಿಸಿ ಹೋಗತಾ ಇದೆ, ನಾನು ಇವತ್ತು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡಿದೆ&quot; ಅಂತ. ಆ ಮಗುವಿಗೆ ೫ ವರ್ಷ, ಒಳ್ಳೆಯ ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗತಾಯಿದ್ದಾನೆ, ಅವನೇನು ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದ ವಾತಾವರಣದಿಂದ ಬಂದವನಲ್ಲ. ಅವನ ಈ ವಿಚಿತ್ರ &amp;nbsp;ವಿಷಯವನ್ನು ಆ ಮಗುವಿನ ಪಾಲಕರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆವು. ಅವರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ &amp;nbsp;ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ, ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ &amp;nbsp;ಮಗು ಈ ರೀತಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಎಷ್ಟು ತಿಳಿ ಹೇಳಿದರೂ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನ ವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದರು. ನನ್ನ ೨.೫ ವರ್ಷದ ಮಗ ಕೂಡ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ, ಇದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಈ ರೀತಿ ಮೂತ್ರಿಸಿ ತನ್ನ ತೀಟೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಮೂತ್ರ ಬಂದರೆ ಬಚ್ಚಲ ಮನಗೆ ಹೋಗಿ ಮೂತ್ರಿಸಿ ನೀರು ಹಾಕುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂದಾಗ ಅಥವಾ ನಾವು ಯಾವುದಾದರೂ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರಿದಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ಆಕ್ರೋಶ ಹೊರ ಹಾಕಲು ಮಾತ್ರ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಅಂತ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಹುಡುಗ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಮೂತ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ, ಬೇಜಾರು, ಯಾವೂದು ಇರದೇ, ತಮ್ಮ ಮನೆಯೋ, ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯೋ, ಸೋಫಾ ಇದೆಯೋ, ಹಾಸಿಗೆ ಇದೆಯೋ &amp;nbsp;ಅಂತ ಏನೂ ಯೋಚಿಸದೆ ಎಲ್ಲಾಕಡೆಯೂ ಮೂತ್ರ ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇದೆ ಗುಂಗಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ &amp;nbsp;ವಿಚಾರಮಾಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆ. &amp;nbsp;ಸದಾ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿರುವ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೂಗಲ್ ಗೀಳು ಇರುವುದು ನಿಜ. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ನಾನು ಗೂಗಲ್ ಅಂಕಲ್ ಗೆ ಕೇಳೋಣ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿ ಒಂದೆರಡು ಸಂಭಂದಿತ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಹುಡುಕಿದೆ. ಅಬ್ಬಾ, ಈ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ಆಗಲೇ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಗಹನವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಟ್ರೆಸ್, ಅಟ್ಯಾಚ್ಮೆಂಟ್ ಡಿಸ್ಆರ್ಡರ್, ಎಯಸ್ ಡಿ, ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಕಾರಣಗಳು ಅಂತ ಹೇಳತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪರಿಹಾರಗಳನನ್ನೂ ಕೂಡ ಪಟ್ಟಿಮಾಡಿ ವಿವರವಾಗಿ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದೆರಡು ಲೇಖನ ಓದಿದ ಮೇಲೆ ನನಗನಿಸಿತು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಗೂಗಲ್ ಅಂಕಲ್ ಹತ್ರ ಹೋಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಮೊದಲ ತಪ್ಪು ಅಂತ. ತಕ್ಷಣ ಅದನ್ನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು, ನಾನು ಮೂತ್ರಿಸಲು ಓಡಿದೆ(ಮೂತ್ರಾಲಯಕ್ಕೆ).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #1d2129; font-family: helvetica, arial, sans-serif; font-size: 14px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #1d2129; font-family: helvetica, arial, sans-serif; font-size: 14px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/5422578480964019968/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2016/10/blog-post.html#comment-form' title='1 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5422578480964019968'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5422578480964019968'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2016/10/blog-post.html' title='ಮೂತ್ರ ಪ್ರಸಂಗ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-632371987115445379</id><published>2016-01-13T19:01:00.001-08:00</published><updated>2020-07-02T05:57:36.408-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="samskrit"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="samskrut"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sanskrit"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sanskrit Subhashit"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sanskrut"/><title type='text'>ಸಂಸ್ಕೃತ ಸುಭಾಷಿತ</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
sotsahanam nastyasadhyam naranam&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ಸೋತ್ಸಾಹಾನಾಂ &amp;nbsp;ನಾಸ್ತ್ಯಸಾಧ್ಯಂ ನರಾಣಾಮ್&lt;br /&gt;
ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/632371987115445379/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2016/01/blog-post_13.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/632371987115445379'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/632371987115445379'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2016/01/blog-post_13.html' title='ಸಂಸ್ಕೃತ ಸುಭಾಷಿತ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-3055506566579550902</id><published>2015-12-19T22:36:00.003-08:00</published><updated>2016-02-09T22:34:42.540-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Capt. Gopinath"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Narayana Reddy"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Organic Farming"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಇಂಗಾಲ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ನಾರಾಯಣ ರೆಡ್ಡಿ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಮಲ್ಚಿಂಗ್"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ವಿಂಡ್ ಬ್ಲಾಕ್"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ"/><title type='text'>ಕೃಷಿ ಅಭ್ಯಾಸದ ನನ್ನ ಪ್ರಥಮ ಹೆಜ್ಜೆ</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ನನಗೆ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಆಸಕ್ತಿ ಬರತಾಯಿದೆ, ಅದು ಬಹುಶಃ ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಕೃಷಿಯ ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ನನಗೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ,&amp;nbsp;ಏನಾದರೂ ಸಾವಯವದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂಚೂರು ಓದೋಕ್ಕೆ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕರೆ ಬಿಡದೇ ಒದತಾಯಿದ್ದೆನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾರಾಯಣ ರೆಡ್ಡಿ, ಕಣೆರಿ ಮಠ, ಸುಭಾಷ ಪಾಳೆಕಾರ, ಗದಗಿನ ಅಯ್ಯಪ್ಪನವರು, ಹುನಗುಂದದ ಮಲ್ಲಣ್ಣ ನಾಗರಾಳರು, ತಪೋವನದ ಆನ್ ಮತ್ತು ಬ್ರುಸ್ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಂಚೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಶ್ರೀ ಪಡ್ರೆಯವರ ನೀರಿನ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಲೇಖನಗಳನ್ನ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಪ್ಲ ಓದಿದ್ದೆ. ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಗೋಪಿನಾಥರ ಅತ್ಮಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿಯ ಅವರ ಕೃಷಿ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜೀವ್ ದೀಕ್ಷಿತ್ರು ಜಮಖಂಡಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವರ ಭಾಷಣ ಕೂಡ ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಇದೆಲ್ಲದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸಾವಯವ ಅಥವಾ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪದ್ಧತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ವಾಲುತ್ತಲಿದ್ದೆ. ಸಾವಯವ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಮರಳಿರುವ ರೈತರ ಸಂಪರ್ಕ ಬೆಳೆಸಲು ಅವರ ದೂರವಾಣಿ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತಾ ಹೋದೆ. ಹೀಗೆಯೇ ಒಂದು ಸಾರಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳುತಲೆಗೆ ತುಂಬಾ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಏರಿದಾಗ, ಆ ಕೂಡಿಟ್ಟ ನಂಬರಗಳಿಗೆ ರಿಂಗಣಿಸಿದೆ, ಒಂದಿಬ್ಬರ ಸಂಖ್ಯೆ ಚಾಲನೆಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಂದಿಬ್ಬರು ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ, ಮಗದೊಂದಿಬ್ಬರು ಮಾತಾಡೋಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಸಮಯ ಕೊಟ್ಟರು, ಆದರೆ ಇಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ನಾನು ಕರೆಮಾಡಿದಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರು. ಅಂತಹ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದುಕಡೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವಂತೆ ಭದ್ರವಾಗಿ ಬರೆದಿಟ್ಟೆ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ನನಗೆ ನಾರಾಯಣ ರೆಡ್ಡಿಯವರನ್ನ ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗೊಕ್ಕೆ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟವರು ಬನಹಟ್ಟಿಯ ಶ್ರೀಯುತ ಶಂಕರ ಬಣಕಾಲ ಅವರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಫೋನನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ ಅರ್ಧ ಘಂಟೆಯಲ್ಲೇ ಶಂಕರ ಅವರು ಎಷ್ಟೊಂದು ವಿಚಾರಗಳನ್ನ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆಂದರೆ ನನಗೆ ಅವರನ್ನೇ ನಾನು ನನ್ನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿ(ಮೆಂಟರ್) ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಅಂತ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ದೊಡ್ಡಬಳ್ಳಾಪುರದ ನಾರಾಯಣ ರೆಡ್ಡಿಯವರ ಸಂಪರ್ಕ ಸಂಖ್ಯೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಅವರನ್ನ ಅವರ ತೋಟದಲ್ಲೇ &amp;nbsp;ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗೋದಕ್ಕೆ ಒಂದು ವರ್ಷದವರೆಗೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಅವರು ಒಂದು ಸಲ ನನ್ನ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಹ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಾಗಿ ನನಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ &amp;nbsp;ಸಿಕ್ಕರು. ಆಗ ಕೂಡ ಒಂದು ಘಂಟೆ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ನನಗೆ ಕೃಷಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಮಾಹಿತಿಕೊಟ್ಟು ಕೃಷಿಯ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರು. ಇದೆಲ್ಲ ಆದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಒಂದು ದಿನ ಅವರಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ ಒಂದು ವಾರಾಂತ್ಯ ಅವರಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ, ಅವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಅದರಂತೆ ಮರಳೆನಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮಾತುಕತೆ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ರೆಡ್ಡಿಯವರಿಗೆ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಆತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸಯಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವದಕ್ಕೆ ಈ ಒಂದು ಮಾತು ಮಾತ್ರ ಸಾಕು. ನಾನು ನನ್ನ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಕೊರತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಾಸೆಯಾಗಿದೆ ಅಂತ ವಿಷಾದ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಗ ಅವರ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿತ್ತು &quot;ನನ್ನನ್ನ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಥಾರ್ ಮರಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡಿ ನಾನು ಅಲ್ಲೂ ಕೃಷಿ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ&quot; ಎಂದು. ಈ ಪರಿಯ ವಿಶ್ವಾಸ ನಾನು ಹರೆಯದ ಯಾವ &amp;nbsp;ಹುಡುಗರಲ್ಲಿಯೂ ನೋಡಿಲ್ಲ, &amp;nbsp;ನನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇರುವ ಯಾವ ಪರಿಣಿತ ರೈತರಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದರೂ ಬರಿ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಬರದ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ, ನಷ್ಟವಾಯಿತು ಅಂತ ದುಃಖಿಸುತ್ತ ಕೈಚೆಲ್ಲುವ ಯುವ ರೈತರ ಮುಂದೆ ೮೦ರ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನ ರೆಡ್ಡಿಯವರ ಧೈರ್ಯ, ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ ಎಂಥದ್ದು ಎಂದು ನೋಡಿ ಅಚ್ಚರಿ ಪಡಬೇಕು. ಅವರು ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕೃಷಿಯ ತರಬೇತಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ತಿಂಗಳಿನ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಶುಕ್ರವಾರದಿಂದ ಭಾನುವಾರವರೆಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. &amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ರೆಡ್ಡಿಯವರು ಕೂಡ ಮೊದಲು ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಸಾವಯವದ ಮಹತ್ವ ಅರಿತು ಅದನ್ನ ಅನುಸರಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಎರಡರದೂ ಜ್ಞಾನವಿದೆ. &amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ಸಾವಯವ ಇಂಗಾಲ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಸುಲಭ ಪರಿಹಾರಗಳು -&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ರೈತರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಸುಮಾರು ೧೯೬0 ರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ನಮ್ಮ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಪ್ರಸ್ತಭೂಮಿಯ ೧೦೦ ಕೆಜಿ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ &amp;nbsp;ಪ್ರತಿಶತ ೩ ರಷ್ಟು ಸಾವಯವ ಇಂಗಾಲ ಇತ್ತು, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಆಗಿನ ನಮ್ಮ ರೈತರು ಸಾವಯವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈಗ ಆ ಹ್ಯುಮಸ್ ೦.೩ ರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ೧೯೬೦ ರಲ್ಲಿ ಬಂದ ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ. ಈ ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಬಲಿಷ್ಟವಾದ ದುಷ್ಟಶಕ್ತಿಯಿದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಗಳು, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಕಂಪನಿಗಳು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಕಂಪನಿಗಳ ಲಂಚದ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಾಳಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕುಣಿದು ತಮ್ಮ ಕಿಸೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಹ್ಯುಮಸ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲು ಕೇವಲ ರಾಸಾಯನಿಕ ಪದ್ದತಿಯನ್ನ ಮಾತ್ರ ದೂಷಿಸುವದು ಸರಿಯಲ್ಲ, ಸಾವಯವ ಇಂಗಾಲದ ಕೊರತೆಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲಿನ ಕಾರಣವೂ ಇದೆ. ಭೂಮಿಯ ಮಣ್ಣು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಚೆಲ್ಲಿಕೊಂಡಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೇವಲ ಸಾವಯವ ಪದ್ಧತಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮರಗಳನ್ನ ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಮರಗಳನ್ನ ಕೇವಲ ಸರಕಾರದವರೇ ಬೆಳಸಬೇಕು, ಅದೆಲ್ಲ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿರುವವರ ಕೆಲಸ ಅನ್ನುವದು ತಪ್ಪು. ಪ್ರಕೃತಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಎಲ್ಲರ ಕರ್ತವ್ಯ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಧರ್ಮ. ರೈತರು ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಒಂದು ಭಾಗದಷ್ಟು ಮರಗಿಡ ಬೆಳೆಸಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಗಿಡಮರಗಳನ್ನ ಕಡಿದು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ, ಕೇವಲ ಬನ್ನಿಮರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಡಿಯೋಲ್ಲ ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಮರವನ್ನ ಹಸಿರು ಸೀರೆ ಉಡಿಸಿ ದೈವ ಸ್ವರೂಪಿ ಅಂತ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯದು ಎಲ್ಲ್ಲಾ ಮರಗಳನ್ನ ಒಂದೊಂದು ದೇವರು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಅಂತ ನಗು ಮೊಗದಿಂದಲೇ ರೆಡ್ಡಿಯವರು&amp;nbsp;ಪಶ್ಚಾತಾಪಪಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮರಗಳನ್ನ ಬೆಳೆಸುವದರಿಂದ ಉಳಿದ ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಅನ್ನುವದು ಒಂದು ವಿತಂಡವಾದ ಎಂದು ಖಚಿತವಾಗಿ ರೆಡ್ಡಿಯವರು ಮಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ&amp;nbsp;ಮರಗಳಿಂದ ಒಟ್ಟಾರೆ ನಮಗೆ ಪ್ರತಿಶತ ಲಾಭ ಹೆಚ್ಚೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.ಬೇಕಾದರೆ&amp;nbsp;ಮರಗಳ ಸುತ್ತಮುತ್ತಯಿರುವ ಕಡಲೆ ಬೆಳೆಗಳನ್ನ ಗಮನಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕೀಟಗಳ ಬಾಧೆ ಕಡಿಮೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಮರದ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅಲ್ಲಿರುವ ಕೀಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಂದು ಬೆಳೆಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೇ ಕಳೆ ನಮ್ಮ ಬೆಳೆಗಿಂತ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಹಾನಿಕಾರಕ, ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಅದರಿಂದ ಬೆಳೆಗೆ&amp;nbsp;ಏನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. &amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ಮಲ್ಚಿಂಗ್ -&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಕೃಷಿ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಬಿಸಿಲು ಬೀಳಬಾರದು, ಬಿಸಿಲು ಬಿದ್ದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ನಷ್ಟ. ಮರದ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳು ಮಲ್ಚಿಂಗ್ ಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಮಲ್ಚಿಂಗ್ ಸಲುವಾಗಿ ನಾರಂಜಿ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು, ನಾರಂಜಿ ಎಲೆಗಳು ಬಹುಕಾಲ ಬಾಳುತ್ತವೆ. ರೆಡ್ಡಿಯವರು ತಮ್ಮ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರು ಆಚೆ ಬಿಡುವದಿಲ್ಲ, ಅದೇ ರೀತಿ ಒಂದು ಎಲೆ ಆಚೆ ಹಾಕುವದಿಲ್ಲ. ಒಂದೊಂದು ಎಲೆಯನ್ನು ನೋಟಿನ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಹೊಲದಲ್ಲೇ ಮಲ್ಚಿಂಗ್ ಗೋಸ್ಕರ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ವಿಂಡ್ ಬ್ಲಾಕ್ -&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ರೆಡ್ಡಿಯವರು ತಮ್ಮ ಹೊಲದ ಒಂದು ಸೀಮೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಿಲ್ವರ್ ಓಕ್ ಮರಗಳನ್ನ ಬೆಳೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವು ೧೫ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ದಿಮ್ಮೆಯಾಗಿ ತಯಾರಾಗುತ್ತೆ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬೆವು ಮರ ಕೂಡ ಇದ್ದಾವೆ. ಶಂಕರ ಬಣಕಾಲರು ಹೇಳುವಂತೆ ಸೀಮೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಇರುವ ಮರಗಳು ವಿಂಡ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಈ ವಿಂಡ್ ಬ್ಲಾಕ್ ನ ಲಾಭವೇನೆಂದರೆ, ಅದರಿಂದ ಕೀಟಗಳ ಹರಡುವಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಅಂದರೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ರಾಸಾಯನಿಕ ಹೊಲಗಳಿಂದ ಕೀಟಗಳು ಹಾರಿಬರುದನ್ನು ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ತಡೆಯಬಹುದು.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ-&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ನನಗೆ ಹೋಮ ಪ್ಹಾರ್ಮಿಂಗ್ ಅನ್ನುವ ಪದದ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟವರೇ ಶಂಕರ ಅವರು. ಈ ಹೋಮ ಪ್ಹಾರ್ಮಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರದ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ತಪೋವನದ ಮಾಹಿತಿಕೊಟ್ಟರು. ಶಂಕರರವರು &amp;nbsp;ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ ಮಾಡುವದರಿಂದ ಅವರ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರುವದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸಿದೆ. ಅವರ ಹೊಲದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುವ ಕೆಲಸದ ರೈತನ ಮಕ್ಕಳ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿ ಅತ್ಯದ್ಭುತವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿ ಅವರು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ರಾಂಕ್ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ರೆಡ್ಡಿಯವರು ಕೂಡ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದು, ಅವರೂ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗನಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರದ ಭಸ್ಮದ ಮಹತ್ವ ಇನ್ನೂ ಹಿರಿಯದು. ಆ ಭಸ್ಮದ&amp;nbsp;ಬೆಲೆ ಕೂಡ ತುಂಬಾ ದುಬಾರಿ, ಅದನ್ನ ಖರಿದಿಸಲಿಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಜನ ಮುಗಿಬಿಳುತ್ತಾರೆ. ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರದ ಭಸ್ಮವನ್ನ ಕೃಷಿಯ ಬೆಳೆಗಳಿಗೆ ವೃದ್ಧಕವಾಗಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ಅರೋಗ್ಯ ವರ್ಧಕವಾಗಿ, ಅನಾರೋಗ್ಯ ನಿವಾರಕವಾಗಿ ಬಳಸಬಹುದು. &amp;nbsp;ರೆಡ್ಡಿಯವರ ಶ್ರೀಮತಿಯವರು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರದ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಲಾಭವೂ ಆಗಿದೆ.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ಮರದ ನೆರಳಿನಿಂದ ನೀರು -&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ರೆಡ್ಡಿಯವರು ಕೊಳವೆ ಬಾವಿಯ ಸುತ್ತ ನೀರು ಇಂಗುಗುಂಡಿ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಆಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ&amp;nbsp;ಇರುವ ಹಳ್ಳದ ಹರಿವ ನೀರನ್ನು ಗುಂಡಿಯ&amp;nbsp;ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಸದಾ ಕೊಳವೆ ಬಾವಿ ಚಾರ್ಜ ಆಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಹೊಲದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಮರಗಳಿರುವದರಿಂದ ಅವುಗಳ ನೆರಳಿನಿಂದ ಭೂಮಿಯೂ ಕೂಡ ತನ್ನ&amp;nbsp;ತೇವಾಂಶ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಇರುವ ಕಳೆ ಕೂಡ ತೇವಾಂಶದ ವೃದ್ಧಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು&amp;nbsp;&amp;nbsp;ತೇವಾಂಶ ಇರುವದರಿಂದ ಏರೇಹುಳುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ &amp;nbsp;ಕೂಡ ಅವರ ತೋಟದಲ್ಲಿ&amp;nbsp;ಹೆಚ್ಚು, ಅಂದಾಜು ಒಂದು ಚದರ ಅಡಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸರಿಸುಮಾರು ೪೦-೫೦ ಹುಳುಗಳಿದ್ದು ಅವು ದಿನಾಲೂ ೧೦-೧೫ ತೂತುಗಳನ್ನ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಇದೆ ರೀತಿ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ತೂತುಗಳನ್ನ ಮಾಡಿರುತ್ತವೆ, ಇವೂ ಕೂಡ ನೀರು ಇಂಗುವಿಕೆಗೆ ಸಹಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಬರೀ ಮರಗಳ ಇರುವಿಕೆಯಿಂದ, ನೆರಳು, ತೇವಾಂಶ, ಎರೆಹುಳು, ನೀರು ಇಂಗುವಿಕೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯ. &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ಯಾವುದನ್ನು ಬೆಳೆಯಬೇಕು -&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಮುಂಚೆ ನಮ್ಮ ರೈತರು ಮಾರಾಟದ ಸಲುವಾಗಿಯೇ ಅಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಏನೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಅಂದರೆ ಮನೆಗೆ ಬೇಕಾಗುವದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಾವೇ ಸ್ವತ: ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈಗ ಎಲ್ಲರೂ ವಾಣಿಜ್ಯ ಬೆಳೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿಶಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಮಾರುವದು, ನಂತರ&amp;nbsp;ಮನೆಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು&amp;nbsp;ಪ್ರತ್ತೇಕವಾಗಿ ಖರಿದಿಸುವದು ನಡೆದೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬೇಕಾಗುವದನ್ನೆಲ್ಲ ತಾವೇ ಬೆಳೆಯಬೇಕು, ಹಾಗೆಯೇ&amp;nbsp;ಜಮೀನಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಗೊಬ್ಬರ, ಕೀಟನಾಶಕಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ತಾವೇ ಸ್ವತ:&amp;nbsp;ತಯಾರಿಸಬೇಕು, ಸಾವಯವ ಗೊಬ್ಬರ, ಪಂಚಗವ್ಯ, ಎರೆಹುಳುಗಳು ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಕೂಡ ರೈತರಿಗೆ ಈಗ ಬಳಸಲು ಸಿದ್ಧವಿರುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದರು ಕೂಡ ಖರಿದಿಸಬಾರದು, ತಾವೇ ತಯಾರಿಸಬೇಕು. ಕೃಷಿ ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಬೆಳೆದು, ಮಾರುವದು ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇದೊಂದು ಸಮಗ್ರ ಕಾರ್ಯ. &amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ನಾವು ವಿನಾಶದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ, ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಸರ್ವನಾಶವಾಗುವದು ಶತಸಿದ್ಧ, ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಮರಳಿ ಮಣ್ಣಿಗೆ, ಸಾವಯವಕ್ಕೆ, ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪದ್ಧತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗಬೇಕು ಎಂದು ರೆಡ್ಡಿಯವರು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಸರಿಸುವದು? ಅಂತ ನಾನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವರು &quot;ಪ್ರತಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲೂ ನನ್ನ&amp;nbsp;ಹಾಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬ ರೈತ ಸಾವಯವ ಪದ್ದತಿ ಮಾಡಿತೋರಿಸಬೇಕು.&quot; ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ಜವಾರಿ (ನಾಟಿ) ಹಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಬೇಕು ಜೆರ್ಸಿ (ಸೀಮೆ) ಹಸು ಬರಿ ಹಾಲಿನ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಉಪಯುಕ್ತ. &amp;nbsp;ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಗೋಪಿನಾಥರು ಹೇಳುವಂತೆ ಸೀಮೆ ಹಸು ಸಾಕಾಣಿಕೆಯಿಂದ ಜಾಸ್ತಿ ಲಾಭಯಿಲ್ಲ, ನಾಟಿ ಹಸುವಿನಿಂದ &amp;nbsp;ನಷ್ಟವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಜವಾರಿ ಹಸು ಸಾಕಾಣಿಕೆಯನ್ನ ಲಾಭದಾಯಕ ಅಂತಾನೆ ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ಸೀಮೆ ಹಸು ಸಾಕಾಣಿಕೆಯ ಕಷ್ಟಗಳೆಲ್ಲ ಜವಾರಿ ಹಸುಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ನಾನು ಇರುವ ಐಟಿ ಉದ್ಯೋಗ ಬಿಟ್ಟು ಕೃಷಿಕ ಆಗ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದಾಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ &quot;ಬೇಡಪ್ಪ, ನೆರಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಬಳ ಬರುವ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಕೃಷಿಗೆ ಬರಬೇಡ, ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಬರಿ ನಷ್ಟ ಮಾತ್ರ ಇದೆ, ಮಳೆ ಆಗಲ್ಲ, ಬೆಳೆ ಬರಲ್ಲ&quot; ಅಂತ ಹೇಳಿದವರೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಆದರೆ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಒಂದು&amp;nbsp;ಅಂಶವೆಂದರೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದವರಾರು&amp;nbsp;ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಕರಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡವರು, ಇವರಾರೂ ಮಳೆ ಕೊಯ್ಲು, ಸಾವಯವ ಪದ್ಧತಿ, ಮಿಶ್ರ ಬೆಳೆ, ಮರ ಬೆಳೆಸುವದು&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಹೀಗೆ ಯಾವುದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದವರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೂ ಇನ್ನಿತರ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡ ಸಾವಯವ ರೈತರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ರೆಡ್ಡಿ, ಶಂಕರರವರು, ಜಿಗಳೂರರು&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ ತುಂಬಾ ಸುಲಭ, ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡಬೇಕು, ನೀವೂ ಮಾಡಿ, ಆದರೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನ &amp;nbsp;ಮಾಡಿ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೇ. &amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
ರೆಡ್ಡಿಯವರು ಮತ್ತು ಶಂಕರವರ ಜೊತೆ ನಡೆಸಿದ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಎಳ್ಳಷ್ಟು ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ನಾನು ಎಲ್ಲಾದರೂ ತಪ್ಪು ಅಂಶಗಳನ್ನ ಬರೆದಿದ್ದರೆ, ದಯಮಾಡಿ ತಿದ್ದಬೇಕಾಗಿ ವಿನಂತಿ. ಅವರ ಜೊತೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದು ತುಂಬಾಯಿದೆ ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ&amp;nbsp;ಬರೆಯೋಕ್ಕಾಗಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತೆ ಈ ಬರಹವನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವೆ.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/3055506566579550902/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2015/12/blog-post.html#comment-form' title='6 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/3055506566579550902'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/3055506566579550902'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2015/12/blog-post.html' title='ಕೃಷಿ ಅಭ್ಯಾಸದ ನನ್ನ ಪ್ರಥಮ ಹೆಜ್ಜೆ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-931001878745644582</id><published>2015-07-16T23:24:00.000-07:00</published><updated>2015-07-16T23:28:23.649-07:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div id=&quot;fb-root&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;script&gt;(function(d, s, id) {  var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0];  if (d.getElementById(id)) return;  js = d.createElement(s); js.id = id;  js.src = &quot;//connect.facebook.net/en_IN/sdk.js#xfbml=1&amp;version=v2.3&quot;;  fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs);}(document, &#39;script&#39;, &#39;facebook-jssdk&#39;));&lt;/script&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;fb-video&quot; data-allowfullscreen=&quot;1&quot; data-href=&quot;https://www.facebook.com/video.php?v=883038755065438&amp;amp;set=vb.431476660221652&amp;amp;type=1&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;fb-xfbml-parse-ignore&quot;&gt;
&lt;blockquote cite=&quot;https://www.facebook.com/video.php?v=883038755065438&quot;&gt;
https://www.facebook.com/video.php?v=883038755065438&amp;amp;pnref=story&lt;/blockquote&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/931001878745644582/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2015/07/functiond-s-id-js-fjs-d.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/931001878745644582'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/931001878745644582'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2015/07/functiond-s-id-js-fjs-d.html' title=''/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-7174510668854549982</id><published>2014-08-07T21:05:00.000-07:00</published><updated>2015-08-10T00:28:20.594-07:00</updated><title type='text'>ಜಾನಪದ </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;b&gt;ಎಳ್ಳ ಅಮಾಸಿ ಬಿಸಲಾ ಎಳ್ಳಿನಂಗ,&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ಅವರಾತ್ರಿ ಅಮಾಸಿ ಬಿಸಲಾ ಅವರಿಕಾಯಿ ಹಂಗ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ಶಿವರಾತ್ರಿ ಅಮಾಸಿ ಬಿಸಲಾ ಶಿವ ಶಿವಾ ಅನ್ನು ಹಂಗ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ಹೋಳಿ ಹುಣ್ಣಿಮಿ ಬಿಸಲಾ ಹೊಯಿಕೊಳ್ಳು ಹಂಗ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;
&lt;b&gt;ಅಮಾಸಿ - ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ಹುಣ್ಣಿಮಿ - ಹುಣ್ಣಿಮೆ&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;
&lt;b&gt;~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;
&lt;b&gt;ಕೂಸು ಇದ್ದ ಮನೆಗೆ ಬೀಸಣಿಗಿ ಯಾತಕ&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ಕೂಸು ಕಂದವ್ವ ಒಳ ಹೊರಗ ಆಡಿದರ&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ಬೀಸಣಿಕೆ ಗಾಳಿ ಸುಳಿದಾವು&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;
&lt;b&gt;ಆಡಿ ಬಾ ನನಕಂದ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ಅಂಗಾಲ ತೊಳೇದೇನ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ತಿಳಿನೀರ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ತಕ್ಕೊಂಡು ಬಂಗಾರ ಮಾರಿ ತೊಳೇದೇನ.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;
&lt;b&gt;~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;
&lt;b&gt;ಗುಳ್ಳವಗ ಗುಲಗಂಜಿ ಹಚ್ಚಿ ತಗದಾಂಗ ಮಾಡಿದರು.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/7174510668854549982/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2014/08/blog-post.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/7174510668854549982'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/7174510668854549982'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2014/08/blog-post.html' title='ಜಾನಪದ '/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-5780972407965663830</id><published>2013-12-18T03:41:00.000-08:00</published><updated>2014-10-16T21:34:54.233-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Church"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Hindu Temple"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Mandir"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ದೇವರು"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ದೇವಸ್ಥಾನ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಮಂದಿರ"/><title type='text'>ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ನಾಲ್ಕನೇಯ  ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;ನಾಲ್ಕನೇಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವಾಗ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು &amp;nbsp;ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಮುಖ್ಯದ್ವಾರ ಅಥವಾ ಮಹಾದ್ವಾರ ಅಥವಾ ವಿಮಾನ&amp;nbsp;ಗೋಪುರಗಳ ಎದುರುಗಡೆ, ಅಲ್ಲಿ ಜರಗುವ ವಿಭಿನ್ನ ದೃಶ್ಯಗಳ ಕಡೆಗೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ&amp;nbsp;ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಭಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಗೊಂದಲ ಶುರುವಾಯಿತು. ವಿಷಯ ಏನಪ್ಪಾ&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಅಂದರೆ&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಕೆಲವು&amp;nbsp;ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ&amp;nbsp;ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ&amp;nbsp;ನಡೆದುಕೊಂಡೆ ಸಾಗಲಿ ಅಥವಾ ವಾಹನದ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ&amp;nbsp;ಹೋಗಲಿ, ದೇವಸ್ಥಾನ &amp;nbsp;ಕಂಡ&amp;nbsp;&amp;nbsp;ತಕ್ಷಣ ಭಕ್ತಿ ಪರವಶರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. &amp;nbsp;ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವವರು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಅದರ&amp;nbsp;ಮುಂದೆ, ಅಂದರೆ ಗರ್ಭ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿರುವ&amp;nbsp;ಮುಖ್ಯ ದೇವರ ಮೂರ್ತಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವ ಹಾಗೆ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. &amp;nbsp;ನಂತರ&amp;nbsp;ತಮ್ಮ&amp;nbsp;ಪಾದಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಬಲು ಮುತವರ್ಜಿಯಿಂದ&amp;nbsp;ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡು&amp;nbsp;ಬಂದಿರುವ ಪಾದರಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ಎರಡು&amp;nbsp;ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ&amp;nbsp;ದೇವರಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವದಿದ್ದರೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಕಿರು&amp;nbsp;ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗುವವರೆಗೆ ಆ ದೇವರು ಮತ್ತು ಈ ಭಕ್ತರ ನಡುವೆ ಕೇವಲ ಇವರ ಪಾದರಕ್ಷೆ ಮಾತ್ರ ಇವೆ&amp;nbsp;ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಹತ್ತಾರು&amp;nbsp;ಜನ ಸಾಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಹತ್ತಾರು ಜನರಲ್ಲಿ ಆರ್ಚಕರು,&amp;nbsp;ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಭಕ್ತರು, ದೇವರ ನಂಬದೇಯಿರುವ ನಾಸ್ತಿಕರು, ಅನ್ಯ ಧರ್ಮೀಯರು ಹೀಗೆ ಯಾರು&amp;nbsp;ಯಾರೋ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲ ಇವರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ&amp;nbsp;ಸ್ವಲ್ಪ ಅಡಚಣೆ ಮಾಡಿದರೂ ಕೂಡ ಇವರು ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇವರಿಗೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ&amp;nbsp;ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲಸದ ಪ್ರಯುಕ್ತ&amp;nbsp;ಹೋಗುವ ಅವಸರ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಒಳಗಡೆ ಹೋಗಿ ಘಂಟಾನಾದ ಮೊಳಗಿಸಿ, ಹೂವು-ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟು,&amp;nbsp;ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾಡಿಸಿ,&amp;nbsp;ದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ತೀರ್ಥ-ಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಆರತಿ ತಟ್ಟೆಗೆ&amp;nbsp;ದಕ್ಷಿಣೆ ಇಟ್ಟು, ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿ ಬರುವಷ್ಟು ಪರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ. (ಹೊರಗಡೆನೇ ನಿಂತು ನಮಸ್ಕರಿಸುವದರ ಇನ್ನೊಂದು ಲಾಭವೆಂದರೆ ಮಂಗಳಾರತಿ ತಟ್ಟೆಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಡುವ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು ರೂಪಾಯಿ ನಾಣ್ಯದ&amp;nbsp;ಉಳಿತಾಯ ಕೂಡ ಇರಬಹುದು.) ಇವರು ದಾರಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುವದರಿಂದ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಇವರಿಂದ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ತೊಂದರೆಯಾದರೂ ಕೂಡ&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಅದನ್ನು ಇವರು ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ. ಇವರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ದಾರಿಹೋಕ ಜನರೇ&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಇವರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗದಿರಲಿ ಎಂದುಕೊಂಡು&amp;nbsp;ಈ ಹೊರಗಡೆಯ ಭಕ್ತ&amp;nbsp;ಮತ್ತು ಆ ಒಳಗಡೆಯ&amp;nbsp;ದೇವರ ಮಧ್ಯ ಬರದೆ&amp;nbsp;ತಮ್ಮ ಪಥವನ್ನು ಬದಲಿಸಿ&amp;nbsp;ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ.&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;ಇನ್ನು ಇದೇ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿದ&amp;nbsp;ವಾಹನ ಸವಾರರ ಭಕ್ತಿ ಅಥವಾ&amp;nbsp;ನಮಸ್ಕರಿಸುವ ವಿಧಾನ&amp;nbsp;ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹಂತ ಕೆಳಗಿನದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇವರು ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವದೂ ಇಲ್ಲ, ಪಾದರಕ್ಷೆಗಳನ್ನು&amp;nbsp;ಬಿಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ನಮಸ್ಕರಿಸಲು ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಬಳಸುವದೂ ಇಲ್ಲ,&amp;nbsp;ವಾಹನದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುವದಂದತೂ ಸಾಧ್ಯವೇ&amp;nbsp;ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ&amp;nbsp;ಇವರ ಅವಸರ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆ ಭಕ್ತರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು. ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನ ಓಡಿಸುವ&amp;nbsp;ಈ ಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವೇಗವರ್ಧಕ (accelerator) ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣ ಬಿಟ್ಟು ಹಣೆ ಮತ್ತು ಎದೆ ಮುಟ್ಟಿಕೊಂಡರೆ ಅದೇ ಧೀರ್ಘ ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರವಾಯಿತು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಂತು ಯಾವುದೇ ಕೈಯನ್ನು ಎತ್ತದೇ ಬರಿ ತಲೆಯನ್ನು ದೇವರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಅರೆಕ್ಷಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ತಲೆ ನೆರವಾಗಿ ರಸ್ತೆ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುವರು, ಅವರಿಗೆ ಆ ಭಕ್ತಿಯೇ&amp;nbsp;ಸಾಕಷ್ಟು ಆಯಿತು.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&lt;br /&gt;ನಾಲ್ಕನೇಯ &amp;nbsp;ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆವರಿದಿದೆ&amp;nbsp;ಸಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಮುಗಿಸುವೆ&amp;nbsp;...&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;color: blue;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/5780972407965663830/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/12/blog-post_2966.html#comment-form' title='1 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5780972407965663830'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5780972407965663830'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/12/blog-post_2966.html' title='ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ನಾಲ್ಕನೇಯ  ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-7917718606324549000</id><published>2013-12-18T03:36:00.001-08:00</published><updated>2016-01-19T05:32:31.223-08:00</updated><title type='text'>ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ಮೊದಲೆರಡು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳು</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು&amp;nbsp;ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದೆ, ಆದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ&amp;nbsp;ಭಕ್ತಿಭಾವವೇ ಬರುವುದು ಅಂತ ಹೆಳಲಿಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಬನ್ನಿ&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;b style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕುತ್ತ ಯಾರ್ಯಾರು ಯಾವ್ಯಾವ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸುತ್ತಾರೆ ನೋಡೋಣ.&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ನಮ್ಮ ಜನರಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಗೌರವ, ಭಕ್ತಿಯಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಭಯ ಕಿರಿಕಿರಿ ಕೂಡ ಇದೆ. ಇಲ್ಲೀಗ ನಾನು ಎರಡು ವಿಷಯಗಳ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನಾನೊಮ್ಮೆ&amp;nbsp;ಬಾಡಿಗೆಗಾಗಿ ಮನೆ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗಗಿನ&amp;nbsp;ನಾನೊಂದು ಮನೆಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆ ಮನೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರ, ಅಂದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಎದುರುಗಡೆಯೇ ಇತ್ತು. ಮನೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗೇ ಇತ್ತು ಅಲ್ಲದೆ ನೆಲ ಮಹಡಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಮನೆ ಮುಂದೆನೆ ವಾಹನ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಜಾಗ ಕೂಡ ಇತ್ತು. ಮನೆ ಮಾಲೀಕರು ಪೋಲಿಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯಾದರೂ ಕೂಡ ತುಂಬಾ ಸಭ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಬಾಡಿಗೆ ಕೂಡ ನನ್ನ ಬಜೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕೂರುವಂಥದ್ದು. ದೇವಸ್ಥಾನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಶುಭ ಅಂದುಕೊಂಡು ನಾನು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಟೋಕನ್ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟು &amp;nbsp;ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಮಿಕ್ಕ ಠೆವಣಿ ಹಣ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. &amp;nbsp;ಮನೆ ಹುಡುಕುವ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು ಅಂತ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ. ನಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸೋಣ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿ ಅವರ ದೂರವಾಣಿಗೆ ಕರೆಮಾಡಿದೆ, ಆಗ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ವಿವರ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ತಿರ್ಮಾನ ಹೇಳಿದರು, ಆ ಮನೆ ಬೇಡ ಅಂತ. ಯಾಕೆಂದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಎದುರುಗಡೆ ಮನೆಯಿರಬಾರದು ಅಂತ. ಅದು ಶಕುನವೋ, ಅಪಶಕುನೋ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯೂ, ಅಪನಂಬಿಕೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅಮ್ಮನ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾತ್ರ ಅಚಲ, ಮತ್ತೆ ನಾನೂ ಕೂಡ ಅಮ್ಮನ ಮಾತು ಮೀರಿ ಹೋಗುವದಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ನೀರಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು ಅಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಮನೆ ಹುಡುಕುವ ಗೋಳು ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಯಿತು.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;ಇನ್ನು ಎರಡನೇಯದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಒಬ್ಬರು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಬೇಸತ್ತು ಒಂದು ಮನೆ ಅಥವಾ ನಿವೇಶನ ಖರೀದಿಸಬೇಕು, ಅಲ್ಲದೆ ಕೂಡಿಟ್ಟ ಹಣ ನಿಯೋಗಿಸಲು ಇದು ಉತ್ತಮ ಹೂಡಿಕೆ ಅಂತ ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಿಂದ ಅಲೆದಾಡತಾಯಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ದರದ ಮನೆಯ ಮಾರಾಟದ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಇವರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಂಡೂ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಇವರು ಆ ಮನೆಯ ವಿಚಾರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟರು. ಯಾಕೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ಇವರ ಉತ್ತರ, &quot;ಮನೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದೆ&quot;. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಎದುರುಗಡೆ ಮನೆಯಿರಬಾರದು ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಅಂದುಕೊಂಡ್ಡಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಮನೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ದೇವಸ್ಥಾನವಿರಬಾರದು. ನಮ್ಮ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಆ ಮನೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಶಕುನ ಅಥವಾ ನಂಬಿಕೆಯ ಕಾರಣಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಿಕ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಅದೇನೆಂದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದರೆ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗದ್ದಲವಿರುತ್ತದೆ, ಶಬ್ದವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಗಲೀಜು ಕೂಡ ಆಗುತ್ತದೆ.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;ಅಲ್ಲಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮಂಥನ ಮಾಡೋಕ್ಕೆ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವಿಸತೊಡಗಿದವು. ಜನರಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಬೇಕು ಆದರೆ ಅದು ಮನೆ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ಅಥವಾ ಎದುರುಗಡೆ ಇರಬಾರದು ಅಷ್ಟೇಯೇಕೆ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರಬಾರದು. ಇನ್ನು ತುಂಬಾ ದೂರ ಕೂಡ ಇರಬಾರದು ಯಾಕೆಂದರೆ ಹೋಗಿ ಬರುವದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಿಗ್ರಹಗಳಿರಬೇಕು ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಶಿಲಾ ಪ್ರಥಿಮೆಗಳಿರಬಾರದು. ದೇವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವನು ಆದರೆ ನಾವು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಟ್ಟಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ತಿಮಿತಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತೆ ನಾವೇ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ. ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡುವವರು ನಾವೇ, ಮತ್ತೆ ಶಬ್ದ &amp;nbsp;ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವವರು ನಾವೇ. ಯಾಕೆ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ?&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದ ದೂರ ದೂರಯಿರುತ್ತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ&amp;nbsp;ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಬನ್ನಿ ಈಗ ಎರಡನೇಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಎರಡನೆಯ ವಿಷಯ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳೋಣ.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;ಬೆಂಗಳೂರಿನ BEL ವಲಯದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ &amp;nbsp;ಮುಂದೆ ಹೋದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಗಂಗಮ್ಮ ವೃತ್ತ ಅಂತ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶವಿದೆ. ಈ ವೃತ್ತಕ್ಕೆ ಗಂಗಮ್ಮನ ನಾಮಕರಣ ಯಾಕಾಗಿರಬೇಕು ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಹೊಳೆದಿದ್ದೆನೆಂದರೆ, &amp;nbsp;ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮಾಡಿರುವ ಮಹಿಳೆಯ ಹೆಸರು ಈ ವೃತ್ತಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟಿರಬೇಕು ಎಂದು. ಹೀಗೆಯೇ ವಿಚಾರಮಾಡಲು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಕಾರಣವಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಗಂಗಮ್ಮ-ತಿಮ್ಮಯನವರ ಮನೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪವಿದೆ. ಅದರ ಬದಿಯ ರಸ್ತೆಗೆ ತಿಮ್ಮಯ್ಯ ರಸ್ತೆ ಅಂತ ಹೆಸರಿಡಲಾಗಿದೆ. ಹೇಗೆ ತಿಮ್ಮಯ್ಯನವರ ಸೇವೆ ಮೆಚ್ಚಿ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರು ಈ ರಸ್ತೆಗೆ ಅವರ ಹೆಸರಿಟ್ಟರಬಹುದೋ ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಗಮ್ಮನವರ ಸೇವೆ ಮೆಚ್ಚಿ ಅಲ್ಲಿಯ ಜನ ಆ ಹೆಸರಿಟ್ಟರಬಹುದು &amp;nbsp;ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಆ ವೃತ್ತದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫಲಕದ ಮೇಲೆ ಈ ರೀತಿ ಬರೆದಿತ್ತು &quot;ಗಂಗಮ್ಮ ವೃತ್ತ, ಗಂಗಮ್ಮನ ಗುಡಿಗೆ ದಾರಿ&quot; ಜೊತೆಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಬಾಣದ ಗುರುತುಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನನಗೆ ಸ್ಥಳದ ಕೊಂಚ ಪರಿಚಯವಾದಂತಾಯಿತು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಊಹೆಯೂ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;ಗಂಗಮ್ಮನ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೋಡೇ ಬಿಡೋಣವೆಂದು ಬಾಣದ ಚಿನ್ಹೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಾನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. ನಾನು ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಅಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕಾದಿತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಕರೆಯಷ್ಟು ಆಗುವ ದೊಡ್ಡ ಜಾಗದಲ್ಲಿ &amp;nbsp;ಒಂದು ಇಗರ್ಜಿಯಿದೆ. ಇದೇನಿದು ಗಂಗಮ್ಮನ ದೇವಸ್ಥಾನ ಅಂತ ದಿಕ್ಕು ತೋರಿಸಿ ಆ ನಾಮಫಲಕ ನನಗೆ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸಿತೆ ಅಂತ ಯೋಚಿಸ ತೊಡಗಿದೆ. ಆಚೆ ಇಚೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ ಎಲ್ಲೂ ದೇವಸ್ಥಾನವಿರುವ ಗೋಪುರವೇ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಘಂಟಾನಾದ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಕೆಳುವದೋ ಎಂದು ಕಿವಿ ಅಗಲಿಸಿ ಕೇಳಿದರೂ ಏನೂ ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಗರ್ಜಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಿದೆ, ಅದರ &amp;nbsp;ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದೆಯಿರುವಂತೆ ಎರಡು ಹಿಂದು ಶೈಲಿಯ ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳಿವೆ. ನನಗೆ ಒಂದು ತರಹದ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು, ದೀಪ ಸ್ತಂಭದ ಹಿಂದೆ ಏನಾದರೂ ಗಂಗಮ್ಮನ ಗುಡಿಯಿದ್ದೀತಾ ಎಂದು ಗಮನಿಸಿದೆ, ಇಲ್ಲ ಅದು ಕ್ರೈಸ್ತ ಇಗರ್ಜಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು ಹೊರತು ದೇವಸ್ಥಾನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಕೇರಳದ ಇಗರ್ಜಿಗಳ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯೂ &amp;nbsp;ಕೂಡ ಇಗರ್ಜಿಯ ಮುಂದೆ ದೀಪಸ್ತಂಭಗಳಿರುವ ಪದ್ಧತಿಯಿದೆ. ಈಗ ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು ಗಂಗಮ್ಮನ ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದು, ಆದರೆ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಲ್ಲೂ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ಫಲಕಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ದಾರಿಹೋಕರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಆಗ ಅವರು ಇಗರ್ಜಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕದಾದ ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಮ್ಮ ಎಡಗಡೆಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಸಿಗುವದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾನು ಮಣ್ಣು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು&amp;nbsp;ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದೆ. ಆಗ ನನಗೆ ಕಂಡಿತು ಗಂಗಮ್ಮನ ಗುಡಿ. ಈ &amp;nbsp;ದೇವಸ್ಥಾನ ಆ ಇಗರ್ಜಿಯಷ್ಟು ದೊಡ್ದದಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇದರ ಸುತ್ತಮುತ್ತ &amp;nbsp;ಇಗರ್ಜಿಗಿರುವಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾದ ಪ್ರಾಂಗಣವೂ ಇಲ್ಲ. ಇಗರ್ಜಿಯು &amp;nbsp;ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿ &amp;nbsp;ಸುಸಜ್ಜಿತವಾಗಿತ್ತು ಆದರೆ ಗಂಗಮ್ಮನ ಗುಡಿ ತುಂಬಾ ಪುರಾತನದ್ದಾದರೂ ಇನ್ನೂ ನವೀಕರಣದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ದುರ್ಗೆ, ಪರಮೇಶ್ವರಿ, ಅಷ್ಟ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯರ ವಿಗ್ರಹಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಾಂಗಣವಿನ್ನೂ ಸ್ವಚ್ಚಗೊಳಿಸಿಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದರೆ ನವೀಕರಣದ ಕೆಲಸ ಇನ್ನು ಸಾಗುತ್ತಿರುವದರಿಂದ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣು ಬಿದ್ದಿವೆ. ಇಗರ್ಜಿಯ ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ವಿಶಾಲತೆ, ಸುಸಜ್ಜಿತ ಕಟ್ಟಡ ಯಾವುದೂ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲ ಪ್ರದೇಶವೆಲ್ಲ ಗಂಗಮ್ಮನ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಗಂಗಮ್ಮನ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ &amp;nbsp;ಇನ್ನೂ &amp;nbsp;ಸುಮಾರು ಕೆಲಸಗಳಾಗಬೇಕಿದೆ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಮಾಣ ಕೆಲಸಗಳು ಮುಗಿದರೆ ಕೆತ್ತಿದ ಕಲ್ಲಿನ ಕಂಬಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಗೊಂಡು ದೇವಸ್ಥಾನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೇನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ&amp;nbsp;ಮತ್ತು ಇಗರ್ಜಿಗೆ&amp;nbsp;ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಗಂಗಮ್ಮ ಯಾವಾಗ ಅಶಿರ್ವದಿಸುತ್ತಾಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವಳ ಕೃಪೆ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆಯಿರಲಿ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ನವೀಕರಣದ ಕೆಲಸ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗನೆ ಮುಗಿಯಲಿ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅವಳ ಪಾದಕ್ಕೆ ನ್ನನದೊಂದು ನಮಸ್ಕಾರ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾ ಎರಡನೇಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮುಗಿಸುವೆ.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;color: #cfe2f3;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/7917718606324549000/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/12/blog-post_18.html#comment-form' title='1 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/7917718606324549000'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/7917718606324549000'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/12/blog-post_18.html' title='ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ಮೊದಲೆರಡು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳು'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-4719446977972865183</id><published>2013-08-12T02:27:00.000-07:00</published><updated>2014-10-16T21:35:47.620-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Church"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Hindu Temple"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Mandir"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ದೇವರು"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ದೇವಸ್ಥಾನ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಮಂದಿರ"/><title type='text'>ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ಮೂರನೆಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;ಮೂರನೆಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವದೆನೆಂದರೆ ನಾನು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯೆ. ನಾನ್ಯಾಕೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೋಗುವದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೇ ನನ್ನ ಮೂರನೆಯ ವಿಷಯ. ನಾವು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆಯಿರುವದು&amp;nbsp;ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವೋ ಅಥವಾ ವಿಶೇಷತೆಯೋ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ತಿಳಿದವರು ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕು.&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;
ನನ್ನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಈ ಅಂಶವನ್ನು ನಮ್ಮ ಹಿಂದು ಧರ್ಮದ ವಿಶೇಷತೆಯೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುವದೆನೆಂದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ, ಪೂಜಿಸುವ ಮೂರ್ತಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, &amp;nbsp;ನಾವು ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹೋ೦ದಬಹುದು ಎಂದು. ಇಷ್ಟಲಿಂಗ ಧರಿಸಿ ಕರಸ್ಥಲದಲ್ಲೇ ದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ದೇವರು ಬೇಡ ಅವನ ಹಂಗೂ ಬೇಡ ಅವನ ನಾಮದ ಬಲವೊಂದಿದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಲ ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಮೂಲಕ ದೇವರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಇರುವನು ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇದೆಲ್ಲದರ ಅರ್ಥ, ದೇವರನ್ನು ನೀನು ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಕಾಣಬಹುದು ಮತ್ತು ನೀನೆಲ್ಲಿಯಿರುವೆಯೋ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸು, ಭಜಿಸು ಎಂದು. ಅಂದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಇದು ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಒಂದು ಸ್ವಾತಂತ್ರವಲ್ಲವೇ? ಇದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದ ವಿಶೇಷತೆಯಲ್ಲವೇ?&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;
ಇದೆ ಅಂಶವನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯವೆಂದು ಯಾಕೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಯಾವುದೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುರು ಅಥವಾ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಥವಾ ಹಿರಿಯರು ಒತ್ತಾಯಿಸುವದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಕಡ್ಡಾಯವೆಂದು ನಿಯಮ ಹೇರುವದಿಲ್ಲ. ಶನಿವಾರ ಹನುಮನ ಗುಡಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಸೋಮವಾರ ಶಿವಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಯಾರೂ ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆ ಹಾಕುವದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಜನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೋಗುವದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆಯಿದ್ದರೆ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗುವದಾದರು ಹೇಗೆ? ದೇವಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು ಕಟ್ಟಿಸಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಇಂದಿನ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಾಗುವದು ಭಕ್ತಾದಿಗಳಿಂದ. ಭಕ್ತರು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪೂಜೆ ಪುನಸ್ಕಾರಗಳ ಜೊತೆ ಕಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವದರಿಂದ. ಕಾಣಿಕೆಯು ನಗ ನಾಣ್ಯಗಳಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ದೇವಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳಾಗಿರಲೂಬಹುದು. ಇದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಬೆಳೆಯುವದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯುವದು ಬಿಡಿ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ವಿಧಿ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವದು ಕಷ್ಟ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿವೇಚಿಸಿದಾಗ ಇದು ಹಿಂದು ಧರ್ಮದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವೆಂದು ಕಾಣಬಹುದಲ್ಲವೇ?&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;
ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾವು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಬೆಳೆಸಬೇಕೆಂದರೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳೇ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಧರ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಯಾಕಾಗಬೇಕು ಅಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ರಕ್ಷಣೆಗೋಸ್ಕರವೇ ಹೊರತು ಬೇರೆಯೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ &quot;ಧರ್ಮೋ ರಕ್ಷತಿ ರಕ್ಷಿತ:&quot; ಎಂದು ಸನಾತನಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವದು ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಕೂಡ, ಹೋದಾಗೊಮ್ಮೆ ಹುಂಡಿಗೆ ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಕಿಬರುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ನಾವಲ್ಲದೇ ಬೇರಾರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿಯಾರು? ನೀವು ಕೂಡ ಕಾಣಿಕೆ ಹುಂಡಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಹಾಕಿರಿ. ಹುಂಡಿಯವರೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ&amp;nbsp;ಮೂರನೆಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮುಗಿಯಿತು.&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/4719446977972865183/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/08/blog-post.html#comment-form' title='6 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/4719446977972865183'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/4719446977972865183'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/08/blog-post.html' title='ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ ಮೂರನೆಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-5951989173498063803</id><published>2013-08-07T23:06:00.001-07:00</published><updated>2014-10-16T21:36:08.465-07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Mind"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="thining"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಮನಸು"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ಮನಸ್ಸು"/><title type='text'>ಮನಸು</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗಿದೆ ಅಂದರೆ, ಅದೊಂಥರಾ ವಿಚಿತ್ರ.&amp;nbsp;ಈಗ ಸಮಯ ಇದೆ, ಏನೂ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ,&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಏನಾದರು ಬರೆಯೋಣ ಅಂತ ಕುಳಿತರೆ, ತಲೆಗೆ ಏನು&amp;nbsp;ಬರೆಯಬೇಕು ಅಂತ ಹೊಳೆಯೋದೆಯಿಲ್ಲ. ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಕನ್ನಡ ಬರಹ ಲಿಪಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟು ವಿಚಾರ ಮಾಡ್ತಾ ಶೂನ್ಯದೆಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳೋದೇ&amp;nbsp;ಆಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು&amp;nbsp;ಕೆಲವೊಂದು ಸಾರಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ಅಥವಾ ಯಾವುದೊ&amp;nbsp;ಔತಣ&amp;nbsp;ಕೂಟದಲ್ಲಿ(ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿ) ಇದ್ದಾಗ ಅಥವಾ ಇನ್ನ್ಯಾರ ಜೊತೆಗೋ ಏನೋ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸುವಾಗ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳು ತುಂಬಾ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರಯೆನಿಸಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಆಗ ಲೇಖನಿ-ಪೇಪರ್ರೂ ಇರಲ್ಲ, ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಇಳಿಸೋಣವೆಂದರೆ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಕೂಡ ಇರಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಕಂಡ ಸನ್ನಿವೇಶ ಅಥವಾ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬರಹಕ್ಕಿಳಿಸೋಣವೆಂದರೆ&amp;nbsp;ನಂತರ ಆ ವಿಷಯ&amp;nbsp;ಕೂಡ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತದೆ.&amp;nbsp;ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರಾಗ, ಅದೇ&amp;nbsp;ಹಾಡು.&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿ ಓದುವಾಗ ಮನಸ್ಸು ಕಥಾನಕದ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ನಲಿದರೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ತಾನೇ ಸ್ವತ:&amp;nbsp;ಕಥೆಗಾರನಾಗಿ ಲೇಖಕನ&amp;nbsp;ಬರಹದ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಈ ಶೈಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ನಾನು ಇದನ್ನೇ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಥವಾ ಲೇಖಕ&amp;nbsp;ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯೋದಕ್ಕಿಂತ ಹಾಗೆ ಬರೆದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಎಂದು&amp;nbsp;ಅನಿಸುತ್ತದೆ.&amp;nbsp;ಈ ಮನಸ್ಸೇ ವಿಚಿತ್ರ, ಅದ್ಯಾಕೆ ಹೀಗಿದೆಯೊ?&amp;nbsp;ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಷ್ಟೇ ಹೀಗೋ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮದೂ ಕೂಡ ಹೀಗೆನಾ? ನಿಮಗೂ ಹೀಗೆ ಆಗಿದೆಯಾ?&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/5951989173498063803/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/08/blog-post_7.html#comment-form' title='2 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5951989173498063803'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/5951989173498063803'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/08/blog-post_7.html' title='ಮನಸು'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-2954429621061763986</id><published>2013-01-30T21:53:00.002-08:00</published><updated>2014-10-16T21:39:54.426-07:00</updated><title type='text'>ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಜನುಮ ದಿನದ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ </title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 17px;&quot;&gt;ಮೂಡಲ ಮನೆಯ ಮುತ್ತಿನ ನೀರಿನ&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 17px; margin-bottom: 0.9em; margin-top: 0.5em;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಎರಕಾವ ಹೊಯ್ದ, ನುಣ್ಣನೆ ಎರಕಾವ ಹೊಯ್ದ&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 17px; margin-bottom: 0.9em; margin-top: 0.5em;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಬಾಗಿಲ ತೆರೆದು ಬೆಳಕು ಹರಿದು&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಜಗವೆಲ್ಲಾ ತೊಯ್ದ, ದೇವನು ಜಗವೆಲ್ಲ ತೊಯ್ದ&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 17px; margin-bottom: 0.9em; margin-top: 0.5em;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಎಲೆಗಳ ಮೆಲೆ, ಹೂಗಳ ಒಳಗೆ&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಅಮೃತದಾ ಬಿಂದು, ಕಂಡವು ಅಮೃತದಾ ಬಿಂದು&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 17px; margin-bottom: 0.9em; margin-top: 0.5em;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಯಾರಿರಿಸಿಹರು ಮುಗಿಲಿನ ಮೇಲಿಂದ&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಇಲ್ಲಿಗೆ ಇದ ತಂದು, ಈಗ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಇದ ತಂದು&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 17px; margin-bottom: 0.9em; margin-top: 0.5em;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಗಿಡಗಂಟೆಗಳ ಕೊರಳೊಳಗಿಂದ ಹಕ್ಕಿಗಳಾ ಹಾಡು&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಹೊರಟಿತು, ಹಕ್ಕಿಗಳಾ ಹಾಡು&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 17px; margin-bottom: 0.9em; margin-top: 0.5em;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಗಂಧರ್ವರ ಸೀಮೆಯಾಯಿತು, ಕಾಡಿನಾ ನಾಡು&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;ಕ್ಷಣದೊಳು, ಕಾಡಿನಾ ನಾಡು&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/2954429621061763986/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/01/blog-post_8935.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/2954429621061763986'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/2954429621061763986'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/01/blog-post_8935.html' title='ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಜನುಮ ದಿನದ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ '/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-3968990637446135883</id><published>2013-01-28T21:09:00.002-08:00</published><updated>2013-01-28T21:09:20.466-08:00</updated><title type='text'>ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಎಂದ ಸಂಸದ</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಹುದ್ದೆಯಾದ ಕೇಂದ್ರ&amp;nbsp;ಗೃಹ ಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿರುವ ಶಿಂಧೆಯವರ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟು, ಸರ್ವ ಧರ್ಮಗಳು ಸಮ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ&amp;nbsp;ಸಮರಸ ಸಮನ್ವಯ ಬೆಳೆಸಲಿ.&amp;nbsp;ಇಂತಹ ಕೀಳುಮಟ್ಟದ ಹೆಳಿಕೆಕೊಡದೆ, ಭಾರತದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕದಡದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ. ಅವರ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ವತ: ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮುಖಂಡರೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿಲ್ಲ, ಈ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡಲು ಹಿರಿಯ ಕಾಂಗ್ರಸ್ಸಿಗರು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ.&amp;nbsp;ನಾವು ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವರಾದುದರಿಂದ, ಈ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ&amp;nbsp;ಕೊಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.&amp;nbsp;ಬಂಧಿಯಾಗಿರುವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ಮರಣ ದಂಡ&amp;nbsp;ಶಿಕ್ಷೆಯಾದರೂ ಕೂಡ&amp;nbsp;ಅಂತಹ ಅಪರಾಧಿಗೆ ಗಲ್ಲಿಗೆರಿಸದೆ&amp;nbsp;ಮತ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಗೋಸ್ಕರ ತುಚ್ಚ ರಾಜಕೀಯ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಇಂತಹ ನಾಯಕರಿಗೆ&amp;nbsp;&amp;nbsp;ನಮ್ಮ ಧಿಕ್ಕಾರವಿದೆ. ಭಾರತದ ಅಭ್ಯುದಯಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟೀಯ ಸ್ವಯಂ ಸೇವಕ ಸಂಘ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ ಸೇವೆ ಎಷ್ಟು, ಏನು, ಹೇಗೆ&amp;nbsp;&amp;nbsp;ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಸೋನಿಯಾರ &amp;nbsp;ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಳಿಸಲು ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ, ಅದೂ ಕೂಡ&amp;nbsp;ಪ್ರಧಾನಿಯ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ&amp;nbsp;ಮೂರ್ಖರಂತೆ, ಹಿಂದೂ ವಿರೋಧಿ ಹೇಳಿಕೆಕೊಡುವದು ನಾಚಿಕೆಗೇಡು ಸಂಗತಿ. ಇಂತಹ ನಡವಳಿಕೆ&amp;nbsp;ಇವರಿಗೆ ಶೋಭೆತರದು.&amp;nbsp;ತಮ್ಮ&amp;nbsp;ಮಾತನ್ನು ಹಿಂದೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಸಂಘಟನೆಯ ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಿಲಿ.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/3968990637446135883/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/01/blog-post_1155.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/3968990637446135883'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/3968990637446135883'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2013/01/blog-post_1155.html' title='ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಎಂದ ಸಂಸದ'/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4868016738808476080.post-8148680421575377710</id><published>2012-07-17T02:04:00.000-07:00</published><updated>2012-07-17T02:04:12.408-07:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmZhKgBzjpm9xxlJ87vg9ZYPlskWBlpBjA7y8kAmPH8m1frhYEOeFGftSrl2zBgqgWRf6gXcVpm2jz4a4hRfAlOgD1xdnHL7kvOzWRQeMebwJMDeqDyrBQhnLc6jImYcQrSEkkSk9nAykJ/s1600/Kannada02.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; hda=&quot;true&quot; height=&quot;256&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmZhKgBzjpm9xxlJ87vg9ZYPlskWBlpBjA7y8kAmPH8m1frhYEOeFGftSrl2zBgqgWRf6gXcVpm2jz4a4hRfAlOgD1xdnHL7kvOzWRQeMebwJMDeqDyrBQhnLc6jImYcQrSEkkSk9nAykJ/s320/Kannada02.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://amitbiradar.blogspot.com/feeds/8148680421575377710/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2012/07/blog-post_17.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/8148680421575377710'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4868016738808476080/posts/default/8148680421575377710'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://amitbiradar.blogspot.com/2012/07/blog-post_17.html' title=''/><author><name>Amit</name><uri>http://www.blogger.com/profile/01516226098049843962</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmZhKgBzjpm9xxlJ87vg9ZYPlskWBlpBjA7y8kAmPH8m1frhYEOeFGftSrl2zBgqgWRf6gXcVpm2jz4a4hRfAlOgD1xdnHL7kvOzWRQeMebwJMDeqDyrBQhnLc6jImYcQrSEkkSk9nAykJ/s72-c/Kannada02.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry></feed>