Chantima S.Jorge

ชอบ หรือ ไม่ชอบ บราซิลดี?

2011-04-11T17:58:00.007-03:00

หลายคนถามฉั้นว่า "ชอบบราซิลมั้ย?" หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาหลายเดือนแล้ว แต่แปลกดีที่บางครั้งการหาคำตอบให้ตัวเอง ว่า "ชอบ" หรือ "ไม่ชอบ" ในบางสิ่งบางอย่าง มันกลายเป็นเรื่องยากไปได้ อาจเพราะบางครั้งเราพยายามกลำ้กลืนฝืนใจให้รู้สึก "ชอบ" ในสิ่งที่เรา "ไม่ชอบ" และบางครั้งเราอาจต้องพยามหักห้ามใจหรือตัดใจจากสิ่งที่ชอบไปซะอย่างงั้น ก็บางครั้งชีวิตมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ บางคนถึงต้องทนอยู่กับความรู้สึก "ไม่ชอบ" หรือ "เกลียด" อะไรบางอย่าง ทั้งที่ไม่ได้มีความสุขเลยกับการรู้สึกอย่างนั้น แต่เพราะไม่สามารถฝืนตัวเองหรือโอนอ่อนผ่อนตามให้กับความรู้สึกตัวเองได้ เหมือนคำโบราณที่ว่า "ยอมหักแต่ไม่ยอมงอ" ส่วนฉั้นเป็นคนยอมงอดีกว่าหัก! จึงทำงานหนักหน่อยในการหาข้อดีมาหักล้างข้อเสีย เพื่อให้ได้คำตอบที่เหมาะสมและสบายใจที่สุดสำหรับตัวเอง แต่สุดท้ายก็พบว่า "ชอบหรือไม่ชอบ" จริงๆไม่มีความสำคัญเท่ากับ "ยังไงก็ต้องอยู่กับสิ่งนั้น...อย่างเข้าใจให้ได้" ทั้งที่เป็นทางเลือกที่ยากกว่าเยอะและค่อนข้างจะไม่ชัดเจนเอาซะเลย...

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาเปิดรายการข่าวประจำวันในทีวี เห็นข่าวนึง ดูจากภาพเห็นคนบราซิลจำนวนหลายร้อยคนกำลังมุงดูอะไรซักอย่างหน้าสถานที่แห่งหนึ่ง ดูวุ่นวายโกลาหล สลับกับผู้สื่อข่าวทั้งภาคพื้นดิน และ บนเฮลิคอปเตอร์ รวมทั้งในห้องส่ง รายงานข่าวโต้ตอบกันไปมา มีตำรวจ รถพยาบาล มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นแน่นอน แต่ทำไง..ฟังไม่ออก เพราะเป็นช่อง Local มีแต่ภาษาโปรตุกีส ผ่านไปเกือบ 15 นาที ก็ยังเป็นข่าวเดิม ไม่ได้ละ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงเปลี่ยนไปช่อง BBC และ CNN ได้ความว่า มีเหตุชายหนุ่มบุกเข้ายิงนักเรียนในโรงเรียนมัธยมถึงในห้องเรียนอย่างอุกอาจ ในโรงเรียนแห่งหนึ่งในเมือง ริโอ ดิ จาเนโร ตายไป 12 ศพและบาดเจ็บอีกเพียบ อ้าว..ทำไมล่ะ คนเรา ทำไมทำกันอย่างนั้น ใจคอทำด้วยอะไร รู้แล้วได้แต่อึ้ง อึ้งเหมือนตอนเหตุการณ์ที่เกิดในโรงเรียน Virginia Tech เมื่อปี 2007 ในอเมริกา จำกันได้มั้ย ที่มีหนุ่มเอเชียคนหนึ่งเข้าไปยิงเด็กนักเรียนอย่างอุกอาจ ตายไปหลายศพอย่างเศร้าสลด

ผู้คนที่นี่ก็เศร้ากันไปอีกหลายวัน ติดตามข่าวกันทุกวัน เห็นพ่อแม่เด็กที่เสียชีวิตร้องไห้กันระงม ภาพเหยื่อเด็กมัธยมอายุ 13-14 หน้าตาดีๆต้องมาถูกจ่อยิงขมับตายคาที่ มันน่าเศร้าจริงๆ ฆาตกรเป็นชายหนุ่มที่ถือปืนเดินเข้าไปในห้องเรียนอย่างหน้าตาเฉยแล้วก็ระดมยิงไปหลายนัด ถึงแม้ท้ายที่สุดจะจบชีวิตด้วยการยิงตัวเองตาย(ตามข่าว) พร้อมกับจดหมายลาฉบับหนึ่งที่เขียนบอกว่าตัวเองมีเชื้อ HIV ดูแล้วยิ่งรู้สึกสลดเพราะมันช่างไม่คุ้มกับชีวิตเด็กๆและพ่อแม่ผู้สูญเสียเอาซะเลย

ดูแล้วพูดไม่ออก ได้แต่บอกว่าเสียดาย เมือง ริโอ ดิ จาเนโร เป็นเมืองท่องเที่ยวที่สวยงามมากของ บราซิล มีชายหาดที่เค้าว่าสวยงามอลังการ ฉั้นยังไม่มีโอกาสไปเลยซักครั้ง ได้แค่วางแผนไว้ การเดินทางไปริโอ จากเซาเปาโลที่ฉั้นอยู่ก็สามารถขับรถไปได้ ใช้เวลาประมาณ 5-6 ชั่วโมง ฉั้นอยากเห็นชายหาดโกปากาบานา (Copacabana) และอีปาเนมา (Ipanema) ที่สุด เพราะเค้าว่าสวยสุดๆ และเป็นที่ที่มีจัดงานเทศกาลรื่นเริงประจำปีทุกปี เป็นที่ที่สาวๆใส่บิกินี่อวดหุ่นงามกันสุดฤทธิ์สุดเดช และมีรูปปั้นพระเยซูขนาดใหญ่ที่สุดที่ติดอันดับหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ชื่อ กริชตูเรเดงโตร์ บนยอดเขากอร์โกวาดู สูงเกือบ 38 เมตร เด่นเป็นสง่าจนมองเห็นคนตัวเท่ามด!

ภาพจาก วิกิพิเดีย

กริชตูเรเดงโตร์

Copacabana Beach

Ipanema Beach

บราซิลในความคิดฉั้น ถือเป็นประเทศที่ "แปลก" และ "สุดโต่ง" - กว้างใหญ่ติดอันดับโลก สวยงามติดอันดับโลก งานรื่นเริงมีชื่อเสียงระดับโลก(คาร์นาวาล) เล่นฟุตบอลเก่งระดับโลก มีรูปปั้นพระเยซูเป็นสิ่งมหัศจรรย์หนึ่งในเจ็ดของโลก เพลงและดนตรีมีเอกลักษณ์ไม่ซ้ำใครในโลก(Samba, Bossa Nova) แต่ก็มีความอันตรายและอยู่ยากสำหรับคนต่างชาติอย่างที่เคยเล่าไว้ในโพสต์ก่อนๆ และถึงแม้ใครหลายคนจะบอกว่า ริโอ ดิ จาเนโร อันตราย มีข่าวฆ่ากันตายรายวัน มีคนจรจัดอยู่เกลื่อนกลาดเป็นที่มาของคดีปล้น ฆ่า และฉกชิงวิ่งราวเป็นประจำ มีแหล่งค้ายาเสพติดขนาดใหญ่จนถึงกับต้องมีตำรวจหน่วยพิเศษ(BOPE)ที่ถูกฝึกมาอย่างโหด ปราบปรามยาเสพติดด้วยวิธีการสังหารผู้กระทำผิดหรือผู้ค้ายาเสพติดได้ทันทีหากจับได้คาหนังคาเขา จนถูกนำไปสร้างเป็นหนังฟอร์มยักษ์ของบราซิล ถึงสองภาคจนโด่งดัง ได้รับรางวัลภาพยนต์ยอดเยี่ยม Golden Bear จากงาน Berlin International Film Festival ปี 2008 ชื่อเรื่อง Tropa de Elite จนพระเอก Wagner Moura ก็โด่งดังเป็นขวัญใจของสาวๆตามไปด้วย

แต่จะยังไงก็ตาม ฉั้นก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องหาโอกาสไป ริโอ ดิ จาเนโร ซักครั้งให้ได้ จะเก็บเอารูปสวยๆมาเก็บไว้เป็นที่ระลึก

ก็ประเทศเค้ามีทั้งดีและไม่ดีปะปนกันแบบนี้แหละ(ตลอดเวลา) เลยเป็นเหตุผลและที่มาของความสับสนว่า ทำไมถึงหาคำตอบให้ตัวเองและใครๆไม่ได้ซักทีว่า จะ "ชอบ" หรือ "ไม่ชอบ" บราซิลดี?

กิน-ดื่ม อย่างบราซิลเลี่ยน(ต่อ)

2011-04-05T13:46:00.019-03:00

เมื่อหนังท้องตึงหนังหน้าก็หย่อน เอ้ย..หนังตาก็หย่อนเป็นธรรมดา แต่ยังไม่หมด!! กินอย่างบราซิลเลี่ยนของจริง...หลังจากของคาวต้องต่อด้วยของหวานและกาแฟร้อน ของหวานที่นี่ ช่างหว๊าน หวาน จนอยากจะบอกว่า หวานแบบนี้กินน้ำตาลแทนเลยน่าจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องเหนื่อยทำ แต่ไม่ได้ค่ะ..บราซิลเลี่ยนต้องดูดีไว้ก่อน หน้าตาดี ดูดี ภาพพจน์ดี เพียงแต่ต้องลองชิมถึงจะรู้ว่าอร่อยหรือไม่อร่อย ไม่ต่างจากผู้หญิงบราซิล บางคนดูดี๊ ดูดี๊ ทาเล็บแดง แต่งหน้า ทำผมเนี๊ยบ แต่ก็ต้องลองคบดูถึงจะรู้ว่าอร่อยหรือไม่อร่อย อุ้ย เกี่ยวมั้ยนี่....!!! โทษทีค่ะ มันเผลอ ^^'
อ่ะ..มา ม๊ะ มาลองชิมกัน....

อ้อ..เกือบลืม สำหรับอาหารหวาน คนที่นี่นิยมทำสองอย่าง คือ ถ้าไม่เข้าร้านกาแฟสั่งกาแฟและของหวานซักอย่าง ก็มุ่งตรงกลับบ้านเพื่อไปดื่มกาแฟและของหวานที่เตรียมไว้ที่บ้าน หรือถ้าไม่อย่างนั้น หากไม่โหยของหวานๆก็สั่งกาแฟซักถ้วยก่อนเช็คบิลจากร้านอาหาร แค่นี้ก็กลับบ้านอย่างสบายใจถือว่า มื้ออาหารเสร็จสมบูรณ์

ร้านกาแฟที่มีชื่อ มีหลายร้านให้เลือกเต็มไปหมดแล้วแต่ชอบ เช่น Kopenhagen, Café do Ponto, Café Pilão, Havanna, Grão Espresso ฯลฯ

เริ่มกันที่ของหวานยอดฮิต

Chocolate Brigadeiros (ช็อกโกลาทชิ บริกาเดยโรส) - ฮิตที่สุด เป็นช็อกโกแลตที่เมื่อกัดเข้าไปแล้ว ข้างในจะเป็นเนื้อช็อกโกแลตนุ่มๆหวานๆ ทำได้หลายแบบอาจทำเป็นเค้กก็ได้ ใส่ถ่้วยเล็กๆก็มี หรือจะเคลือบด้วยอย่างอื่นเช่น คาราเมล หรือน้ำเชื่อมสีสันก็สุดยอด แต่ที่เป็นที่นิยมที่สุดคือแบบลูกกลมๆเล็กๆ เคลือบด้วยช็อกโกแลตแท่งขนาดจิ๋ว เสิร์ฟคู่กับกาแฟบราซิลร้อนๆแก้วเล็กๆ ไม่ใส่นม หอมกรุ่นกล่มกล่อม แค่นี้ก็พอใจ เดินทางกลับปลอดภัยกันเลยทีเดียว(ขนาดนั้น)

Pudim (พุดจิ้ง)- สะกดและออกเสียงแปลกๆ แต่มันก็คือพุดดิ้งนี่ล่ะ หอมหวานอร่อย ด้านบนเป็นท้อปปิ้งรสคาราเมล ว่าว่างๆจะลองทำดู แต่เปลี่ยนใจ..ไม่เอาดีกว่า เพราะลองมันหมดทุกอย่างนี่ล่ะ ถึงได้....อืมมม...

Chocolate Moose - อันนี้ก็อร่อยไม่แพ้พุดดิ้ง หวานมันได้ใจ ไม่ต้องพูดเยอะแค่รู้ว่าพวกเค้าชอบมว๊าากก็พอ

Doce de Leite (โดซซี่ จิ เลทชิ)- แต่อันนี้ไม่พูดเยอะคงไม่ได้ Doce แปลว่าหวาน ส่วน Leite แปลว่า นม แต่จริงๆมันก็คือคาราเมลอ่ะจ๊ะ แต่มีหลายรูปแบบ ทั่งแบบก้อน แบบเหลวที่ใช้ทำใส้ขนมหรือของหวานต่างๆและในไอศกรีมรส Doce de Leite ซึ่งถ้าใครอยากลอง ในเมืองไทยมีขายในร้าน Haagen dazs แพงหน่อยแต่อย่างว่าของนอกอ่ะนะต้องทำใจ ส่วนที่บราซิล คนที่นี่ชอบมากคือแบบข้นๆหนืดๆ ซึ่งซื้อเก็บไว้ในตู้เย็น เอาไว้กินกับกล้วยหอม หรือไม่ก็ทาขนมปัง หรือกินเปล่าๆมันซะเลย หวานมันซะใจกันไป แต่ฉั้นขอบายเพราะไม่ค่อยสันทัดกับของหวานเจี๊ยบขนาดนี้ซักเท่าไร แบบว่า..จะหนักไปทางของคาวซะมากกว่า

Bolo de Cenoura com Cobertura de Chocolate (โบโล จิ ซิโนร่า กง โคแบตูร่า จิ ช็อกโกลาทชิ) - ชื่อย้าวยาว แต่เรียกมันว่าแครอทเค้กราดช็อกโกแลตท้อปปิ้ง มีขายทั่วไปตามร้านเบอร์เกอรี่ หรือจะทำเองที่บ้านก็ง่าย(แต่ทำไม่เป็นนะ แล้วง่ายตรงไหน? กล้าพูด) ยอดฮิตจนแม้กระทั่งในละครทีวีก็ยังเห็นเอาเข้าฉากกันเลยทีเดียว

ใส้ช้อกโกแลต

Panetone (ปาเนโตนี่)/ Colomba Pascal (โคลอมบา ปาสคาล) - เอาล่ะ และแล้วก็ถึงเทศกาลสำคัญ คริสมาสต์และอีสเตอร์ ในทุกๆปีวันสำคัญที่สุดของคนบราซิลเห็นจะเป็นวันคริสต์มาสนี่แหละ คนที่นี่ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ และเพราะวันสำคัญเช่นนี้จึงมีขนมเค้ก ปาเนโตนี่ ทำออกมาขายเป็นกองเพนินตามร้านค้าและซุปเปอร์มาร์เก็ต เริ่มตั้งแต่ช่วงประมาณเดือนพฤศจิกายน-มกราคม ที่ผู้คนต่างแห่ซื้อกลับบ้าน ซื้อเป็นของฝากกันมากมาย ข้อดีของเค้กนี้ถึงแม้รสชาติคล้ายกันแต่มีใส้ต่างกัน เช่น ใส้ผลไม้รวม ใส้ลูกเกด และใส้ช็อกโกแลต นอกจากอร่อยแล้วยังสามารถเก็บได้นานหลายสัปดาห์โดยรสชาติและความนุ่มของเนื้อเค้กยังคงเหมือนเดิมอีกด้วย น่าจะพอเดาได้ว่ารสไหนจะขายดีกว่ากัน ระหว่างผลไม้รวม ลูกเกด หรือช็อกโกแลต ...รสผลไม้เหรอ แอร่ดดดด...ผิด...ตอบผิดติดลบ! รสช็อกโกแลตต่างหาก ก็ดูขนมหวานที่เล่ามาทั้งหมดสิ ส่วนใหญ่เป็นช็อกโกแลตทั้งน้าน คนที่นี่โปรดปรานช็อกโกแลตเป็นชีวิตจิดใจค่ะ

ใส้ลูกเกด

ใส้ผลไม้รวม

ในช่วงอีสเตอร์ก็เป็นอีกเทศกาลที่ นอกจาก ไข่อิสเตอร์ (Easter Eggs) ที่แขวนเต็มร้านเบอเกอร์รี่และซุปเปอร์มาร์เก็ตระเกะระกะเต็มไปหมดแล้ว ก็ยังมีเค้ก Colomba Pascal (โคลอมบา ปาสคาล) อีกอย่างที่เป็นเค้กสำหรับเทศกาลนี้โดยเฉพาะ (Pascal แปลว่า อีสเตอร์, Colomba แปลว่าไรหว่า? เค้กมั้ง!! ลืมอ่ะ) รสชาติคล้าย Panetone แต่เข้มข้นกว่า ยังไงอ่ะเหรอ ก็เช่น รสช็อกโกแลตก็จะเข้มข้นกว่า หวานกว่าและมีหน้าท้อปปิ้งด้วย ประมาณนั้น ได้ยินว่าในประเทศที่คนส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ก็จะมีเค้กชนิดนี้ทำออกมาขายในช่วงดังกล่าวเป็นประเพณี เช่น ในยุโรป เป็นต้น

จริงๆมีหลายยี่ห้อ แค่เค้าว่ายี่ห้อนี้อร่อยสุดและขายดีที่สุด

เอาล่ะ ของหวานยอดฮิตผ่านไป อิ่มแล้วก้อดื่มกันดีกว่า... จริงๆเรื่องเครื่องดื่มที่เคยลองมีไม่กี่อย่าง แต่ที่พบว่าสำหรับคนบราซิลแล้ว นอกจากกาแฟบราซิลที่ขึ้นชื่อ ซึ่งแม้จะมีร้านกาแฟดีๆมากมายให้เลือกสรร แต่เค้าก็นิยมทำกาแฟดื่มเองที่บ้านด้วย ด้วยวิธีก็โบราณๆง่ายๆ อุปกรณ์ต้มกาแฟก็แสนธรรมดา ฉั้นเองก็ทำเองเหมือนกัน ต้องฝึกไว้รับแขก ไม่งั้นอาจดูผิดมารยาทไปเล็กน้อยถ้าแขกมาบ้านทั้งที่แต่ไม่มีกาแฟเสิร์ฟ! :-( และนี่คืออุปกรณ์ของฉั้น...อิ อิ ;-)

เวอร์ชั่นนี้ทันสมัย ประกอบไปด้วย
กาต้มน้ำ, ผงกาแฟสด, ที่กรอง(พลาสติกทนร้อน)และ แก้วกาแฟ

เวอร์ชั่นนี้ล้าสมัย!! เพราะใช้เครื่องชงกาแฟ :-(

จากกาแฟ ก็มาที่เครื่องดื่มมึนเมากันซักนิด เพราะก็มีโอกาสได้ลองมาบ้าง เช่น

Beer - คนที่นี่ชอบดื่มเบียร์มาก ทั้งเบียร์สดและเบียร์แห้ง(เอ้ แห้ง?) แบบว่าในกระป๋องอ่ะ ไม่รู้จะเรียกอะไร ที่นี่ตามหัวมุมถนนจะมีบาร์เล็กๆตั้งอยู่เต็มไปหมดเกือบทุกหัวมุมที่ทำเลดีๆ เช่น Bom Rini Bar ที่พูดถึงไปแล้ว เปิดทั้งวัน ขายทั้งมื้อเที่ยงและเย็น ไม่มีเพลงหรือดนตรีสดให้ฟังนะ มีแต่เบียร์ให้ดื่มและอาหารอร่อยๆ ผู้คนจะมานัดเจอกันแล้วก็นั่งคุยกัน เฮฮา ดูเหมือนจะสนุกสนาน และร้านเต็มได้ทุกคืนวันพฤหัสและศุกร์ตั้งแต่ประมาณทุ่มสองทุ่ม ฉั้นไม่เคยไปนั่งช่วงกลางคืนหรอกแต่เพราะอยู่ใกล้บ้าน เลยแอบสังเกตุ

เบียร์สด เรียก Chopp

พอดีเห็นโฆษณาเบียร์ยี่ห้อนึง อยากให้ดู ขำดี....

ตอนสุดท้ายตาคนนี้บอกว่า "อ้าว..สเต็กนิ่!!"

Caipirinha (ไคปิริงญ่า)- เครื่องดื่มยอดฮิตอีกอย่างที่พลาดไม่ได้ ทุกร้านต้องมีเมนู Cocktail นี้ โดยมีส่วนผสมหลักคือ Cachaça (คาชาร์ซ่า) ซึ่งเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์รสชาติคล้ายว้อดก้าชนิดหนึ่ง ทำจากอ้อย ผสมน้ำตาล น้ำมะนาว และน้ำแข็ง คนให้เข้ากัน ปรับแต่งรสชาติตามชอบ แต่ถ้าตามสูตรในหนังสือแนะนำไว้คือ มะนาว 2 ลูก(ใช้ทั้งน้ำและเนื้อ), น้ำตาล 1 ช้อนโต๊ะ, Cachaça 2-3 ช้อนโต๊ะ เสร็จปุ๊บต้องออกมาหน้าตาแบบนี้...(หมายถึง ไคปิริงญ่านะ)

รสชาดดีทีเดียว ชิมแล้วจะติดใจ

Guaraná (กวาราหน่า)- ขอแนะนำอันสุดท้าย เครื่องดื่มนี้เป็นนำ้อัดลม แต่ กวาราหน่า คือผลไม้ชนิดหนึ่งของบราซิล สงสัยรสชาติคงถูกใจมากจึงถูกน้ำมาปรับแต่งให้เป็นน้ำอัดลมประจำชาติ ก็หวานๆซ่าๆ คล้ายเซเว่นอัพ สีน้ำเป็นสีคล้ายชา เป็นที่นิยมไม่แพ้โค้กเลยทีเดียว

หมดละ ของหวานและเครื่องดื่มที่อยากแนะนำ ไม่รู้อ่านแล้วมีใครอยากจะลองกินดื่มแบบคนบราซิลดูบ้างซักวันสองวันมั้ย ลองดูซิว่าจะได้อารมณ์แซมบ้ารึป่าว อ้อ..แต่อย่ากินอาหารคาวแล้วตามด้วยกาแฟเย็นล่ะ เพราะที่นี่ไม่มีกาแฟเย็น คนบราซิลเห็นกาแฟเย็นบ้านเราคงขำ ส่วนฉั้นถึงแม้จะลองมาหลายอย่างแต่ยังไงก็กลับมาตายรังด้วยการทำอาหารไทยกินเองเกือบทุกวัน ดื่มกาแฟต้มเอง ตามด้วยของหวานบ้างบางมื้อ! โชคดีที่นี่มีใบกระเพราขายด้วย ถึงแม้กลิ่นจะต่างกันเล็กน้อยแต่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะ ค่อยพอประทังความคิดถึงอาหารไทยและเมืองไทยไปได้บ้าง

กิน-ดื่ม อย่างบราซิลเลี่ยน

2011-04-04T14:31:00.023-03:00

ได้กลับมามีแรงบันดาลใจในการเขียนบล๊อกวันนี้ รู้สึกกระปรี้กระเปร่า หลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายใจมาพักใหญ่ ถึงเวลาหายใจแรงๆหนึ่งเฮือกแล้วคิดว่าตรูจะเขียนอะไรดีหว่า เพราะมีเรื่องมากมายในหัว อืมม...เอาเรื่องของกินดีกว่า อิ อิ เพราะกำลังหิวพอดี ไหนๆก็อยู่มาครบหกเดือนเต็ม ลิ้มลองอาหารบราซิลมาหลายอย่าง ทั้ง Homemade และ Restaurant วันนี้เลยได้โอกาสช่วงว่างและหิว เล่าให้ฟังดีกว่าว่าคนบราซิลเค้ากินอะไรกัน

จะว่าไป คนบราซิลนี่ก็เรียก..อยู่เพื่ิอกิน..ได้เหมือนกันนะ ไม่ได้ว่า..แต่เป็นเพราะอาหารและเครื่องดื่มที่นี่ช่างมีให้เลือกมากมายหลากหลาย ทั้งถูกทั้งแพง ไม่แพ้อาหารบ้านเรา โดยเฉพาะเครื่องดื่มมึนเมามีสารพัดสารพันรูปแบบ คนที่นี่ชอบดื่มเบียร์และว็อดก้าเป็นอันดับต้นๆ แต่ใจเย็นๆ ก็พูดเรื่องอาหารก่อน อิ่มท้องแล้วเราค่อยว่าเรื่องเครื่องดื่ม

เริ่มจากอาหาร Homemade ก่อนดีกว่า เพราะหลังจากหกเดือนผ่านไป ได้ลิ้มลองอาหารมากมายหลายชนิด ที่คุณแม่คุณแฟบทำให้ทาน ต้องยอมรับว่ามีทั้งที่ถูกปากและแปลกๆ และมีที่ชื่นชอบเป็นพิเศษ และมีทั้งที่ทำซ้ำหลายรอบจนเดาได้ว่า นี่น่าจะเป็นอาหารบราซิลเลี่ยนแน่นอน คนที่นี่มื้อหลักคือมื้อเที่ยง เพราะมื้อเช้า (Café da manhã - กาแฟ ดา มานย่า)กับมือเย็น (Jantar - จันตาร์)ส่วนใหญ่ก็เป็นกาแฟขนมปังเท่านั้นหรือเต็มที่อาจสั่งพิซซ่า ดิลิฟเวอร์รี่ แต่มื้อเที่ยงหากเป็นคุณแม่บ้านก็จะเข้าครัวกันทุกวัน ยกเว้นวันอาทิตย์ที่ร้านอาหารส่วนใหญ่จะเนืองแน่นไปด้วยผู้คนเข้าคิวรอ แม้บางร้านจะรอกันเป็นชัวโมงๆเพื่อรอสั่งแค่ ข้าวกับสเต็กเท่านั้น แต่ก็ยังอดทนรอ เพราะเหมือนเป็นธรรมเนียมที่วันอาทิตย์จะต้องออกไปสังสรรค์กับครอบครัวเพื่อทานอาหารนอกบ้านและถือเป็นการพักเข้าครัวหนึ่งวันด้วย

งั้นเริ่มด้วยมื้อเช้าก่อนเลยดีกว่า ถึงแม้เป็นมื้อเล็กแต่ก็สำคัญไม่แพ้มื้ออื่น....

Pão

Pão (เปา) / Pão de Queijo (เปา จิ เคโชว) - ขนมปัง หรือ Pão ที่พูดถึงนี้เป็นขนมปังก้อนสไตล์ฝรั่งเศษที่อบแบบกรอบนอกนุ่มใน สำหรับบราซิลเลี่ยนแล้ว ขนมปังถือเป็นอาหารประจำชาติอย่างหนึ่งเพราะเห็นกินได้กินดี ทุกร้านเบเกอรี่ (Padaria - ปาดาเรีย) จะต้องอบขนมปังชนิดนี้ขายกันตลอดทั้งวัน ในมื้อเช้าและมื้อเย็น จะกินพร้อมกับกาแฟ มื้อเช้าพิเศษหน่อยคือจะมีมะละกอสุกลูกเล็กๆด้วย กินคนละครึ่งลูก(ช่วยระบายได้ดี) ส่วนมื้อเย็นอาจจะเพิ่มขนมปังชีส หรือ Pão de queijo (queijo แปลว่า ชีส) มาซักหน่อยเพราะเป็นขนมปังยอดฮิตเหมือนกัน

Pão de queijo

จบละมื้อเช้า จากนั้นก็ไปมื้อเที่ยงเลย....ง่ายดีเน๊อะ

Arroz (อาโฮซส์)- ก็คือ ข้าว นั่นเอง คนที่นี่กินข้าวเป็นอาหารหลักนะ ไม่เชื่อใช่ม้่ะ เป็นเหตุผลนึงที่ทำให้ฉั้นอยู่รอดได้สบาย เพราะถึงแม้จะไม่มีข้าวหอมมะลินุ่มละมุน แต่ก็มีข้่าวให้กินทุกมื้อ เค้าก็มีวิธีหุงข้าวของเค้านะ คือ ต้องตั้งกะทะให้ร้อน ผัดหอมใหญ่และกระเทียมสับในน้ำมันมะกอก จากนั้นใส่ข้าวสารที่ซาวแล้ว เติมน้ำประมาณ 2 เท่าของข้าว โรยเกลือปริมาณตามชอบ แล้วตั้งไฟหุงจนสุก ข้าวก็จะมีกลิ่นหอมอบอวลและนุ่มๆเค็มๆมันๆ คนที่นี่ไม่มีใครใช้หม้อหุงข้าวไฟฟ้ากันเพราะทำตามขั้นตอนที่ว่าไม่ได้ ฉั้นหิ้วหม้อหุงข้าวไฟฟ้าที่ได้เป็นของขวัญจากแม่ด้วยเหตุผลว่าแม่กลัวลูกสาวจะหุงข้าวแบบไม่เช็ดน้ำไม่เป็น ใครเห็นก็งงว่ามันใช้ยังไง ฮ่าๆๆ บราซิลเลี่ยนเชยจิงๆ..ไม่รู้จักหม้อหุงข้าวไฟฟ้า!! :-D แถมบางทีโดนถามว่าแล้วคนไทยกินข้าวกับอะไร ฮืมมม...แบบว่ากับข้าวเกือบสิบอย่างต่อมื้ออ่ะ(เวอร์ไปนิด) แต่บอกไปแล้วจะตะลึง!! ส่วนฉั้นก็บางทีก็ขโมยสูตรแต่ใช้วิธีลัดด้วยการซาวข้าวในหม้อ ใส่กระเทียมสับ น้ำมันมะกอก แล้วก็เกลือ แล้วก็หุงในหม้อหุงข้าวไฟฟ้า กลายเป็นข้าวมัน ฮ่าาๆๆ ง่าย!!

Strogonoff de frango

Strogonoff de frango (สตรอ กอ นอฟ จิ ฟรังกุ)- มีข้าวแล้วก็ต้องมีกับข้าว กับข้าวของเค้าก็ง่ายๆ มื้อละอย่างเดียวก็เอาอยู่ กินกันได้ทั้งครอบครัว จานนี้ถือเป็นจานโปรดของหลายๆคน ได้ยินว่าทำง่ายแต่ยังไม่เคยลอง เป็นไก่ (frango)หรือเนื้อ (Carne)(หรือจะเป็นหมูก็ได้แต่ไม่ค่อยนิยม) เคี่ยวกับน้ำ ใส่เห็ด ซอสมะเขือเทศ มาสตาร์ด และครีมข้น (Creme de Laite) ปรุงรสด้วยเกลือ กินคู่กับมันฝรั่งทอดกรอบแต่ต้องเป็นแบบฝอยๆนะไม่งั้นไม่ใช่ของแท้ ซึ่งก็ซื้อหาได้ตามร้านค้าซุปเปอร์มาร์เก็ตทั่วไป ถึงเวลา..กับข้าวพร้อม ข้าวพร้อม ก็แกะซองมันฝรั่งเอาเข้าไมโครเวฟแป๊ปนึงให้พออุ่นๆ เสร็จปุ๊บก็กินควบคู่กันเอร็ดอร่อย หน้าตาก็ครีมๆอย่างที่เห็น ดูแล้วหน้าตาคล้ายแกงคั่วสัปปะรดบ้านเรา ซะงั้น! ส่วนใหญ่ไม่มีตามร้านอาหารหรอก เป็นอาหารทำทานเองที่บ้านซะมากกว่า

Manioc (แมนย็อก)- อันนี้ต้องขอพูดถึงเพราะรสชาติอร่อยแปลกๆดี นอกจากมันฝรั่งก็มีไอ้เจ้านี้ล่ะ รสชาติคล้ายกันแต่ออกหวานกว่า เป็นพืชอย่างนึง หั่นเป็นชิ้นแล้วชุบแป้งทอดบางๆ กินคู่กับอาหารอะไรก็ได้ ทำกินเองก็อร่อย ในร้านอาหารดีๆต้องก็มีเสิร์ฟ

Manioc คือ อันเหลืองๆด้านบนนะ

Steak (สเต็ก)- ไม่พูดถึงไม่ได้จริงๆ สำหรับคนบราซิล เนื้อสเต็กและบาร์บิคิวถือเป็นที่นิยมมาก ตามบาร์ทั่วๆไปจะมีสเต็กเป็นอาหารจานเด็ดเลยทีเดียว บาร์ใกล้บ้านที่ไปลองชิมมา คือ Bom Rini Bar (บงฮินี่ บาร์) เนื้อคัต Picanha (ปิกันญ่า) หรือ Rump Cover Steak เป็นเนื้อคัตของวัวหนุ่มที่เป็นที่นิยมมากในแถบอเมริกาใต้ เพราะเค้าลิ้มรสชาติแล้วบอกว่ามันเอร็ดอร่อยกว่าเนื้อคัต Tenderloin หรือ Fillet Mignon Steak (ฟิเล มิยอง) ซะอีก ก็อร่อยจริงๆ เนื้อนุ่ม ย่างพอสุก รสชาติกลมกล่อม แรกๆกินเนื้อเป็นประจำอาจเพราะต้องตามแฟชั่นซักนิดและชื่นชอบรสชาติเป็นการส่วนตัว แต่ระยะหลังต้องงดและขอลดละเลิกไปบ้างเพราะย่อยยาก ไม่ดีต่อกระเพาะและลำใส้ :-( ร้านสเต็กขึ้นชื่ออีกร้าน คือ Baby Beef Rubaiyat อร่อยชนะเลอออศ

Picanha - Bom Rini Bar

Fillet Mignon - Baby Beef Rubaiyat

ข้าวกับสเต็ก - Bar do Alemão

ที่ว่าบางร้าน วันอาทิตย์ต้องรอคิวเป็นชั่วโมงก็เพื่อกินแค่จานเนี่ยแหละ

Feijão (เฟโชว)หรือ Feijoada (เฟโชวอาด้า) - ถั่วโต้มมมม อันนี้บอกตามตรงว่าไม่โปรด!! จะเป็นถั่วขาวหรือถั่วดำก็ได้แล้วแต่ความชอบ ถึงแม้จะอร่อยผ่านการรับรองจากหลายคน และผ่านกระบวนการเคี่ยวงำอย่างดี ปรุงแต่งเพิ่มเติมด้วยเบคอนเพื่อกลิ่นหอมรัญจวน แต่เพราะไม่ชอบกินถั่วเคี่ยวแบบนี้ โดยเฉพาะให้กินถั่วกับข้าวด้วยแล้ว ยิ่งรู้สึกไม่เข้ากั๊นไม่เข้ากัน แต่คนบราซิลกินกันเป็นอาหารหลักคู่กับข้าวกันเลยทีเดียว (ท่าจะตดกันระงมแน่นอน แต่ไม่ขอพิสูจน์ โชคดีที่คุณแฟบก็ไม่ชอบเหมือนกัน!!)

Pizza Portuguesa

Pizza (พิซซ่า) - โอ้ววว พิซซ่า ไม่อยากจะเชื่อว่าพิซซ่าที่บราซิล อร่อยเหาะ แป้งบางกรอบ หน้าโปรตุเกซซ่าเป็นหน้าขึ้นชื่อ มีแฮม ชีส ไข่(ต้ม) หอมใหญ่ ว้าว..อาหย่อย พิซซ่าที่นี่คนบราซิลเชื่อว่าอร่อยกว่าที่อิตาลี่ซะอีก ฉั้นไม่เคยกินที่อิตาลี่ แต่เคยกินร้านอาหารที่มีเชฟอิตาเลี่ยน เทียบแล้ว ขอบอก ว่าที่พิซซ่าที่นี่อร่อยกว่าจริงๆ มีหลายหน้าให้เลือก ร้านพิซซ่าดังๆที่นี่ เช่น Camelo และ Braz คืนวันศุกร์และเสาร์อาทิตย์คนเข้าคิวรอแน่นเอี๊ยดเป็นประจำ แหม่..เชื่อยังว่าคนบราซิลนี่ชอบกินกันจริงๆ

Pastel (พาสเทล) - จริงๆต้องบอกว่าพาสเทลเป็นอาหารพื้นๆมีขายตามท้องถนนทั่วไปหรือไม่ก็ตามตลาดสด แต่มีพาสเทลที่ขึ้นชื่อที่เค้าว่าอร่อยเหาะก็ต้องไปที่ตลาด Mercado Municipal ซึ่งเคยเล่าไว้ในโพสต์ ประสบการณ์ทัวร์ประหลาดฯ แล้วครั้งหนึ่ง เป็นแป้งทอดกรอบสอดใส้ มีหลายใส้ให้เลือก เช่น ปลา กุ้ง เนื้อ ฯลฯ

Porpetone (ป้อปเปอร์โตนี่) - จานนี้ก็ถือเป็นจานเด็ดที่ถ้าไม่ลองรับรองจะต้องเสียใจ เพราะอาหารจานนี้เค้าว่าต้นตำรับจากอิตาลี่แต่เมื่อมาขายที่นี่แล้ว รสชาติกลมกล่อมกว่าจนกลายเป็นตำนานว่าหากินที่ไหนไม่ได้อีกแล้วถ้าไม่มาบราซิล โดยเฉพาะร้าน Jardim de Napoli (จาร์จิง จิ นาโปลี) ถือเป็นต้นตำรับที่คนเนืองแน่น รอคิวโต๊ะกันเป็นชั่วโมงๆก็ยอม เพื่อให้ได้กินจานนี้จานเดียว เป็นเหมือนเนื้อปั้นก้อนทอดสอดใส้ชีสกรอบนอกนุ่มใน ราดด้วยน้ำซอสมะเขือเทศสูตรพิเศษชุ่มฉ่ำ กัดคำแรกก็หยุดใจไม่ไหวซะแล้วววว

Barbecue / Barbecue Churrasco (ชูฮาสขุ) - ถ้าพูดถึงบาร์บิคิวต้องพูดถึงสองแบบ คือแบบแรก บาร์บิคิว ทั่วไป ที่เป็นเนื้อปิ้งย่าง ฮอตด็อก ไก่ หมู ฯลฯ ปิ้งย่างแบบง่ายๆ สำหรับที่นี่ ถ้าพูดถึงบาร์บิคิวต้องนึกถึงปาร์ตี้ก่อนเลย เพราะวันดีคืนดีโดยเฉพาะวันอาทิตย์ก็จะมีกลิ่นปิ้งๆย่างๆลอยมาตามลมให้รู้ว่ามีปาร์ตี้บาร์บิคิวที่ไหนซักทีใกล้ๆบ้านเรา หรือหากใครคิดจะเชิญเพื่อนหรือครอบครัวมาที่บ้าน ก็เตรียมตัวได้เลยว่าต้องไม่พ้นปาร์ตี้บาร์บิคิวอาหารรับแขก ธุรกิจ Catering หรือรับจัดเลี้ยงก็ขายดี คนส่วนใหญ่จ่ายตังค์อย่างเดียวเพื่อมาจัดเลี้ยงที่ห้องจัดเลี้ยงที่เกือบทุกคอนโดต้องมีเตรียมไว้ให้ จะได้ไม่ต้องเก็บกวาดเช็ดถูและล้างเองให้เหนื่อย แต่หากไม่เป็นปาร์ตี้บาร์บิคิวที่ว่า ตามร้านบาร์บิคิวสไตล์บราซิลเลี่ยนก็จะเป็นการเสิร์ฟเนื้อต่างๆจากเหล็กเสียบขนาดยาว ปิ้งย่างกันเห็นๆ เฉือนกันเห็นๆ ให้คนละชิ้นสองชิ้นตามออร์เดอร์ ก็สนุกไปอีกแบบ

Salada (ซาลัดด้า) หรือสลัดนั่นแหละ ขอพูดถึงแค่เล็กน้อย เพราะมันก็คือสลัดผักธรรมดา แต่ที่แตกต่างคือน้ำสลัด ถ้าอย่างธรรมดาก็แค่น้ำมันมะกอก เกลือ และ ออริกาโนแห้งหรือบาซิลแห้ง แต่ถ้าเป็นงานเลี้ยงหรือตามร้านอาหารก็จะมีน้ำสลัดที่มีมะเขือเทศ มะม่วงสุก และหอมใหญ่ หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ผสมลงไปด้วย ซึ่งจะให้รสหวานๆ โดยสลัดจะมีเสิร์ฟทุกครั้งพร้อมเมนคอร์สเสมอ อ้อ..อีกอย่างที่สำคัญก็คือ คือ Palmito พืชชนิดหนึ่งหน้าตาคล้ายหน่อไม้บ้านเรา รสชาติก็จืดๆแต่นิยมกินกับสลัดเพื่อเพิ่มความหรูหราเพราะถึงแม้จะเหมือนหน่อไม้ แต่ราคาสูงน่าดูนะจะบอกให้

Palmito

มีอย่างหนึ่งที่น่าสังเกตุ คือ ร้านอาหารที่นี่ส่วนใหญ่ถ้ามีอาหารขึ้นชื่อหรือเป็นร้านชื่อดังมาเนิ่นนาน พนักงานเสิร์ฟส่วนใหญ่จะเป็นชายสูงวัย และชุดยูนิฟอร์มจะสีออก"มอมอ"หน่อย เอ่อ..หมายถึงสีซีดๆจางๆอ่ะนะแสดงถึงคุณวุฒิและวัยวุฒิ สาเหตุอาจมีหลายอย่าง หนึ่ง..อาจเพื่อความน่าเชื่อถือ ว่าเป็นตำนานจริง สอง...อาจเพราะประสบการณ์เยอะ ระดับนี้ไม่มีเสิร์ฟพลาดและให้คำแนะนำลูกค้าได้แม่นยำ หรือสาม..คนที่นี่อาจไม่เปลี่ยนงานกันบ่อยๆ(มั้ง) หรือสี่...ไม่รู้อ่ะ สามข้อที่ว่ามาก็เดาเอา แต่เป็นงั้นจริงๆ ไม่ค่อยได้เห็นพนง.เสิร์ฟหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรากันบ่อยๆนะ ซึ่งก็แปลกดี

เฮ้อ..เขียนมาซะยาว เริ่มเหนื่อยและหิวจริง ขอตัวไปหาไรกินก่อนดีกว่า อิ อิ :-D .... แต่อย่าเพิ่งไปไหนนะ เพราะเดี๋ยวมาเล่าต่อ เรื่อง อาหารหวานและเครื่องดื่ม รับรองหลากหลายไม่แพ้กัน ...

"วันเกิด" สำคัญยังไง

2011-03-28T14:33:00.012-03:00

เพิ่งจะผ่านวันเกิดของตัวเองไปไม่กี่วัน ปีนี้เห็นทีจะเป็นปีที่ได้รับคำอวยพรมากที่สุดในชีวิต ถึงแม้จะผ่านโลกออนไลน์ซะส่วนใหญ่แต่ก็เพิ่งรู้ว่า มันช่างมีความสุขอย่างนี้นี่เอง

ฉั้นเติบโตมาจากครอบครัวเล็กๆ ธรรมดาแสนธรรมดา ครอบครัวหนึ่ง ที่ประกอบด้วยพ่อแม่และพี่น้องสี่คน เราไม่เคยจัดงานวันเกิดให้กันและกัน ไม่ค่อยได้ให้้ของขวัญวันเกิดกันและกัน ไม่เคยรู้ว่า วันเกิด เป็นวันสำคัญที่สุดวันหนึ่งสำหรับบางคน ตัวฉั้นเองไม่เคยให้ของขวัญวันเกิดใครแม้กระทั่งเพื่อนสนิท ไม่เคยให้คำอวยพรใครในวันเกิดเพราะทำไม่เป็น และไม่เคยให้ความสำคัญวันเกิดมากไปกว่าวันอื่นๆไม่ว่าจะเป็นวันจันทร์ถึงศุกร์ วันปีใหม่ ไทย จีน ฝรั่ง วันวาเลนไทน์ หรือแม้กระทั่งวันเชงเม้ง เฮ้้อ...เมื่อคิดย้อนไป รู้สึกแย่กับตัวเอง แต่ทำไมน่ะเหรอ ก็เป็นเพราะว่าแม้กระทั่งพ่อของฉั้นเอง ท่านยังไม่ได้ให้ความสำคัญกับเกิดของตัวท่านเองเลย แม่ฉั้นก็เช่นกัน และน่ันล่ะคือสาเหตุว่าฉั้นและพี่น้องอีก 3 คนจึงเติบโตมาแบบไม่ได้ให้ความสำคัญกับวันเกิดหรือวันใดๆเป็นพิเศษ เพราะเราถูกเลื้ยงดูมาให้รู้สึกว่าวันไหนๆก็มีความสำคัญ(เอ..หรือไม่มีความสำคัญหว่า)เท่าๆกัน อ้อ..แต่ก็มีเหมือนกันนะที่เราให้ความสำคัญกับบางวัน เช่น วันสงกรานต์ที่พ่อจะเป็นผู้นำครอบครัวในการสรงน้ำพระเพื่อเป็นสิริมงคลทุุกปี แล้วก็วันตรุษจีน ที่แม่จะเป็นผู้นำในการไหว้เจ้ากันเล็กน้อยเพราะพ่อของฉั้นมีเชื้อสายจีน ฉั้นก็มีความสุขดีในวัยเด็กและใช้ชีวิตอย่างเด็กทั่วไปทุกประการ เพราะไม่เคยตระหนักว่า หลายต่อหลายคนบนโลกใบนี้เค้าให้ความสำคัญๆกับวันต่างๆ โดยเฉพาะวันเกิด กันเป็นพิเศษ จนกระทั่งฉั้นเติบโตและต้องเข้าสังคมแบบจริงๆจังๆ

ปีนี้ถือเป็นปีแรกในชีวิต ที่ได้รับคำอวยพรจากทั่วสารทิศ ได้ฉลองวันเกิดเล็กๆกับครอบครัวของคุณแฟบในบราซิล ได้ของขวัญวันเกิดชิ้นพิเศษจากคุณแฟบ และมีความสุขเล็กๆกับการได้ไปเดินช้อปปิ้งเพื่อหาซื้อของขวัญวันเกิดให้คุณแฟบอีกครั้งเป็นปีที่ 7 เพราะเราเกิดห่างกันแค่เพียงสองวัน ทุกปีเราจะฉลองวันเกิดเล็กๆด้วยกันเพียงลำพัง เป่าเค้กอันเล็กๆร่วมกันอย่างเงียบๆในช่วงที่เรายังอยู่เมืองไทย และอาจแยกย้ายไปฉลองปาร์ตี้วันเกิดแบบเล็กๆกับครอบครัวบ้าง เพื่อนซี้บ้างแล้วแต่อารมณ์และความสะดวก ซึ่งความสุขเล็กๆนั่นไม่ได้สร้างความแตกต่าง ครั้งนี้การเดินช้อปปิ้งคนเดียวในห้างใหญ่กลางใจเมือง เซา เปาโล เพื่อหาซื้อของขวัญสร้างความตื่นเต้นพอสมควร การร่วมเป่าเค้กอันเบ้อเริ่มที่คุณแม่คุณแฟบอุตส่าห์ทำมาฝากลูกชายสุดที่รักโดยมีฉั้นพ่วงท้ายมาด้วยนั้นสร้างความสุขใจและอบอุ่น แต่ความแตกต่างที่ว่ามาก็ยังไม่เทียบเท่ากับการได้เรียนรู้ว่า การที่มีใครให้ความสำคัญกับเราแม้เพียงเล็กน้อย สามารถสร้างความสุขที่แตกต่างและการได้เป็นผู้ให้บ้างก็สร้่างความสุขยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน

อาจจะช้าไปหน่อยที่เพิ่งเรียนรู้เรื่องนี้ตอนอายุย่างเข้าเลขสามปลายๆ แต่อย่างน้อยก็ยังไม่สายเกินไปที่จะได้แสดงออก หากว่าเรารักใครหรือมีความรู้สึกดีๆให้กับใครซักคนหรือหลายคน...ฝึกตัวเองให้รู้จักให้ความสำคัญกับเค้า เพราะแม้สิ่งเล็กน้อยแค่ไหนที่เราสามารถทำได้ มันก็สื่อได้ถึงความรัก ช่างมีค่าแค่ไหนที่เราได้เกิดมา ได้พบกัน และได้รู้จักกัน และดีแค่ไหนที่อย่างน้อยเราก็ได้มีชีวิตอยู่ร่วมกันเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งปีต่อเนื่องไปเรื่อยๆจนตลอดชั่วชีวิตของกันและกัน ไม่ว่าความสัมพันธ์จะเป็นในรูปแบบไหนก็ตาม...

เมื่อความตายมาเร็วกว่าที่คิด

2011-03-14T13:40:00.028-03:00

เพลงโปรดของเพื่อน

ฉั้นเพิ่งเขียนโพสต์ก่อนหน้าเรื่องความรัก ไม่อยากจะเชื่อว่าโพสต์ถัดมาจะเป็นเรื่องที่ว่าด้วย "ความตาย" ใช่..ความตาย ฉั้นย้ำอีกครั้งเพื่อตอกย้ำให้ตัวเองต้องเชื่อ ว่าฉั้นเพิ่งผ่านการรู้สึกโศกเศร้าเสียใจ เมื่อความตายมาพรากชีวิตเพื่อนรักของฉั้นไปอย่างหน้าตาเฉย ไม่บอกไม่กล่าว และไม่มีแม้โอกาสได้ร่ำลา

ฉั้นไม่เคยคิดว่า ความตาย จะสามารถเกิดขึ้นได้รวดเร็วขนาดนี้ยกเว้นแต่ความตายที่เกิดขึ้นจากอุบัติเหตุ เพื่อนฉั้น..ไม่ได้ป่วยด้วยโรคร้ายแรง แต่การจากไปของเธอสร้างความงงงวยให้กับทั้งคนรัก ครอบครัว เพื่อนฝูง และแม้แต่คนแค่รู้จักกันผิวเผิน เหมือนดารา Hollywood ที่จากไปอย่างไม่มีสาเหตุ ผลชันสูจน์คร่าวๆระบุว่าเธอจากไปด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตก ทุกคนต่างใจจดใจจ่อว่าผลโดยละเอียดที่จะออกมาในอีก 45 วันนั้น จะปรากฏสิ่งที่เราไม่รู้และไม่คาดคิดอะไรอีกบ้างมั้ย คนเราจะสามารถตายในขณะที่นั่งทานอาหารสังสรรค์์กับเพื่อนฝูงได้อย่างไรแบบไม่มีอาการเจ็บปวดใดๆเตือนก่อนล่วงหน้า ฉั้นยังแอบต่อว่ามันในใจที่ไม่ให้โอกาสใครได้ไปดูใจหรือแสดงความห่วงใยก่อนจาก เหมือนนึกอยากจะตายก็ตายอย่างงั้นหรือ....หรือไม่ได้อยากจะตายแต่อยู่ดีๆเส้นเลือดในสมองก็สลายตัว หัวใจก็หยุดเต้น ลมหายใจก็หมดลง แล้วก็จากไป มันง่ายดายได้อย่างงั้นเชียวหรือ....ฉั้นไม่อยากจะเชื่อ และยังไม่เชื่อจนกระทั่งตอนนี้

ผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์ ฉั้นยังไม่สามารถหยุดคิดและตั้งคำถาม ทั้งที่พยามบอกตัวเองว่า บางสิ่งบางอย่างบนโลกใบนี้เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป อย่างไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลให้ต้องทำความเข้าใจ หรือไม่เหตุผลนั้นก็ยากเกินกว่าจะสามารถเข้าใจ ฉั้นได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่างจากการจากไปอย่างไม่มีวันกลับครั้งนี้ นอกเหนือจาก สิ่งที่ยากเกินกว่าความเข้าใจที่ว่าแล้ว ฉั้นยังพบว่าความน่ากลัวของความตาย ไม่ใช่ความเศร้าหรือความสูญเสีย แต่ความน่ากลัวที่สุด คือ ความเสียดาย หากไม่มีโอกาสแสดงความรักในขณะที่คนที่เรารักยังอยู่ และ ความเสียใจ หากเค้าไม่เคยรับรู้ถึงความรักที่เรามีต่อเค้าว่ามันมากมายเพียงใด จึงทำให้ฉั้นเกิดความรู้สึกหวงแหนและเห็นค่าของความรักที่ยังมีตัวตนอยู่ในขณะนี้มากขึ้นอีกหลายเท่า

ในอีกบางแง่มุม น่าประหลาดใจที่ฉั้นไม่เคยรู้มาก่อน ว่าโลกไซเบอร์ หรือ Social Network กลายเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่รู้ว่ามันช่วยเบี่ยงเบนจิตใจออกจากความกลัว ความเศร้า ความคิดถึงและความหดหู่ได้จริงๆ หรือมันจะเป็นแค่การเพิ่มประเด็นความน่าสนใจให้กับตัวผู้โพสต์เองกันแน่ เพราะคนบางคน ทำเสมือนว่า ความตาย ที่ได้พรากคนที่มีความสำคัญคนหนึ่งไปจากชีวิต มันจะมีความสำคัญเพียงแค่การได้มีอะไร update status อยู่ตลอดเวลา แต่กับบางคน มันก็เป็นแค่ช่องทางเดียวจริงๆ ที่เหลือให้คนหัวใจแตกสลายแต่ยังมีชีวิตอยู่ ได้ติดต่อสื่อสารกับคนที่จากไปไกลแสนไกล ทั้งที่รู้ว่าจะไม่มีข้อความใดๆส่งตอบกลับมา

ฉั้นนั่งเศร้าซึมอยู่นานหลายวัน และเชื่อว่าหลายๆคนที่ยังตกอยู่ในอาการช็อกคงเป็นแบบฉั้น มันน่าเศร้านะที่ต้องพยามทำใจให้เชื่อว่า คนที่เรารักเค้าจากไปแล้วจริงๆ ไม่มีโอกาสได้เจอเค้าแล้ว แต่ก็ต้องทำใจเพราะอย่างน้อย การจากไปแบบไม่ทรมาน เป็นที่มาของความเชื่อที่ว่า คนคนนั้นได้ไปดีและได้กลับสู่สวรรค์ อย่างน้อยเพื่อนฉั้นก็ได้ไปสวรรค์ ขอให้เพื่อนมีความสุข สงบ อยู่บนสรวงสวรรค์ เพื่อนคงได้รับรู้ถึงความรักที่ฉั้นมีให้ ขอไว้อาลัยให้กับการจากไปและจะขอจดจำสิ่งดีๆทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเราไว้ในความทรงจำของฉั้นตลอดไป

ตกแต่ง รัก กับเจียระไน เพชร

2011-02-14T20:00:00.020-02:00

การได้พบคนรัก "ที่รักในแบบที่เราต่างเป็น" ถือเป็น "ความโชคดี"

เพราะนั่นหมายถึง หากเราจะพยายามเป็นในแบบที่ดีที่สุดหรือดีกว่าเดิม

เพื่อตอบแทนความรักที่มีให้แก่กัน เราก็จะทำได้อย่างไม่เหน็ดไม่เหนื่อย

ไม่ง่ายที่จะมีโอกาสได้มอบความรักให้กับใครซักคน
และพร้อมที่จะใช้เวลาเรียนรู้และให้เวลากันและกัน
แบบไม่เร่งรัดและไม่เร่งรีบ รอบคอบและมั่นใจ

รักในสิ่งที่เราต่างเป็นและพร้อมที่จะปรับเปลี่ยนเพื่อเป็นในแบบที่เราจะเข้ากันได้ดี

เพราะชีวิตคนเราต่างมีเรื่องที่ต้องต่อสู้มากมาย ทุกอย่างสามารถกลายเป็นภาระหนักสร้างความอึดอัดรำคาญใจ

หลายคนจึงถอดใจ หลายคนจึงเปลี่ยนใจ

หลายคนเพียงหลงไหลกับความรักช่วงแรก
หลายคนเพียงดื่มด่ำกับความหอมหวานในช่วงเริ่มต้น

แต่ใคร...ที่จะไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค และมอบการรับฟัง มอบการเอาใจใส่
มอบคำพูดปลอบใจ และชื่นชมยินดีอย่างจริงใจ

ความรักของฉั้น ก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบอะไร รักครั้งแรกไม่ใช่รักครั้งสุดท้าย

คนรักคนแรกไม่ใช่คนรักคนสุดท้าย

เราทุกคนต่างต้องผ่านความผิดหวัง เจ็บปวด -เพื่อเรียนรู้-

"การมีรัก" ไม่ต่างกับการเจียระไน "เพชร"
ที่ต้องผ่านขั้นตอนการค้นหาและแยกแยะ
"เพชร" ต้องผ่านการแยกแยะออกจาก "ก้อนหิน" ก้อนอื่นๆ
"คนรัก" ก็ต้องผ่านการเฟ้นหาเช่นกัน

แต่เมื่อพบแล้ว ต้องค่อยๆลงมือออกแบบตกแต่ง
เพชรต้องถูกเจียระไนอย่างประณีต บรรจง

จนกว่าจะเห็นค่าความเงางามจนสามารถตีค่าให้มันล้ำกว่าจิวเวอร์ร่ีประเภทอื่น

กว่าจะพบรัก ก็ต้องยอมเสียเวลาบ้างในการแยกแยะและค้นหา

และเริ่มเจียระไนความรักอย่างอดทน ค่อยๆออกแบบ ตกแต่ง จนกว่าจะได้รูปแบบที่ต้องการ

คุณค่าของทั้งสองอย่าง ไม่ใช่แค่การ "ได้ค้นพบ" เท่านั้น

หากแต่ยังอยู่ที่การ "ได้ใช้เวลาตกแต่งสิ่งๆนั้นให้สวยงามสมบูรณ์"

อย่าปล่อยให้ รัก ที่ผ่านเข้ามา กลายเป็นแค่ก้อนหินก้อนหนึ่ง

--เพียงเพราะแยกแยะไม่ออกและออกแบบไม่เป็น--
และอย่ามัวเสียเวลากับการเจียระไนหิน

--เพียงเพราะอยู่กับความหวังที่ว่า ไม่แน่มันอาจจะเป็นเพชรก็ได้--

สำหรับฉั้นแล้ว "ความรัก" ที่มีค่าดั่ง "เพชร"

เมื่อใดที่ได้ไว้ครอบครองแล้ว จะรักษาด้วยชีวิตของเราเอง

-- 14 กุมภา' 2553 --

วันวาเลนไทน์ ขอให้ทุกคนสมหวังกับความรักในทุกรูปแบบ

ความคิดถึง....ช่างทรมาน

2011-02-06T19:10:00.007-02:00

".....เดินจับมือกัน ทุกข์สุขด้วยกัน หัวเราะร้องให้ด้วยกันมานานเท่าไร ฉั้นไม่เคยเลือนจากใจ วันที่เรายิ้ม วันที่ทะเลาะ ภาพวันและคืนเหล่านั้น จะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวาน อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ แตกต่างกัน แค่เพียงในตอนนี้ ...ฉั้นนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง มาด้วยกัน นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ .... ที่เคยเกิดขึ้นกับฉั้น...."เพราะเธอ"....."

บรรยากาศช่วงเย็นวันอาทิตย์ กำลังชิลๆเพลินๆ กับการอยู่คนเดียวในวันหยุดสุดสัปดาห์ นึกอารมณ์ดี วันนี้เลยเปิด YouTube ..Search หาเพลงไทยฟังเล่นๆ ตั้งใจว่าจะนั่งฟังฆ่าเวลาเล็กน้อยก่อนอาหารมื้อค่ำ และแล้ว Room39 ......ก็ทำฉั้นน้ำตานอง.....

ท่อนแรกของเพลง "ช่วงที่ดีที่สุด" แม้จะพยามกลั้นน้ำตาเอาไว้เท่าไร....ฮึบ...ฮึบ! แต่ก็ไม่ไหว เพราะสุดท้ายน้ำตาแห่งความคิดถึงก็ไหลอาบแก้มเต่งๆทั้งสองแก้มจนได้ ฉั้นก็เป็นแบบนี้เสมอแหละ เวลาที่ ความคิดถึงเข้าครอบงำ ด้วยความห่างไกล แต่แทนการเลือกที่จะโทรไปหา เพื่อพูดคุย กลับเลือกที่จะร้องไห้ ร้องหนักๆ ร้องจนกว่าจะหยุดร้องได้ บางทีก็ร้องจนตาบวม ร้องเสร็จก็จะได้ไปทำอย่างอื่นต่อ ถือว่าเสร็จสิ้นภาระกิจหนึ่ง นี่คือการเรียนรู้ที่จะอยู่กับความทรมาน คิดซะว่า วันนึง เราก็จะชินกับความรู้สึกนี้ แล้วมันก็จะกลายเป็นสิ่งหนึ่ง ที่เราก็แค่ทำมันให้เสร็จ เหมือนกับภาระกิจอื่นๆที่เป็นกิจวัตรประจำวัน เพียงแต่เราจะไม่ทำมันทุกวัน เราจะเลือกทำเฉพาะวันหรือเวลาที่ต้องการเท่านั้น และวันหนึ่งเราอาจจะเลิกทำภาระกิจนี้ก็ได้ ถ้าหากว่าเราเข้มแข็งพอ

วันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่รู้สึกคิดถึง "เพื่อนรัก" มากมาย มากจนไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ตอนแรกตั้งใจว่าจะหลีกเลี่ยงความรู้สึกที่ว่า ด้วยการหาเพลงฟัง ชิลๆ แต่แล้ว...ก็ไม่วาย เป็นอย่างที่เห็น T_T

เพราะหลังจากเพลง "ช่วงที่ดีที่สุด" จบลง ก็ต่อด้วยเพลง "จะเก็บเธออยู่ในใจเสมอ" ถือเป็นตอกย้ำอีกระรอก ด้วยท่อนนี้...

"......แหละนี่คือเสียง เสียงเพลงที่มาจากใจ เธอจะอยู่ที่ไหน ขอจงได้รับรู้ ...หากเธอมีทุกข์ร้อนใด ตอนที่ฉั้นไม่อยู่ อยากให้เธอรู้ ว่ายังมีฉั้นยืนอยู่ข้างเธอ จะยืนอยู่ตรงนี้ จะรอเธอตรงนี้ เพื่อเธอคนเดียว ไม่ว่าทางจะคดเคี้ยว ทางจะลดเลี้ยวเท่าไร จะนานสักเพียงไหน ยาวนานสักเพียงไหน จะนาน นานเท่าไร...ยังคงเก็บเธอไว้ จะเก็บเธออยู่ในใจเสมอ.....อยู่ในใจเสมอ....."

ฮืมมม..ไม่เป็นไรหรอก ฉั้นยังสบายดี ฉั้นบอกกับตัวเอง การฝึกที่จะอยู่กับความทรมานอย่างไม่ทรมานมันจะทำให้เราเข้มแข็ง เหมือนการฝึกทำข้อสอบ ที่ไม่มีทางรู้ว่าจะได้คะแนนเท่าไร แต่ที่แน่ๆเราจะไม่สอบตก... เพราะเราได้ผ่านการฝึกมาอย่างดี เพียงแต่ข้อสอบแนวนี้ ไม่ใช่ทั้งข้อสอบปรนัยและอัตนัย ที่มีคำถามพร้อมคำตอบ แต่ข้อสอบแนวนี้เป็นข้อสอบของนักเรียน ร.ด. ที่ต้องลงฝึกภาคสนาม ต้องตากแดด ต้องลุยโคลน ต้องเจ็บตัว ต้องออกแรง จึงจะผ่าน ...ใช่..ฉั้นกำลังฝึกภาคสนาม -_-'

เพิ่งรู้ซึ้งถึงคำว่า "คิดถึง" ว่ามันไม่จำเป็นต้องใช้แค่เฉพาะกับ "คู่รัก" เท่านั้น แต่ถ้าที่เราผูกพันกับใครซักคนหรือหลายคน จะกี่คนก็ตาม ความคิดถึงก็สามารถให้ความทรมานได้ไม่แพ้กัน ส่วน "ความผูกพัน" ความหมายมันช่างลึกซึ้ง อย่างยากจะอธิบาย เวลาที่เรารู้สึกกับมันแบบจริงๆจังๆ....

สุขหรือเศร้า Countdown 2010

2011-01-13T10:47:00.045-02:00

หลายวันมานี้ ที่บราซิล มีแต่ข่าวน้ำท่วมอันน่าเศร้าสลดใจให้ได้ติดตาม ควบคู่มากับข่าวที่ ออสเตรเลีย จริงๆแล้วปีที่แล้ว ช่วงต้นปี 2010 ก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้ คือ ฝนตกหนัก ดินถล่ม น้ำท่วม ปีที่แล้วฉั้นก็มาที่นี่และเป็นช่วงเดินทางกลับเมืองไทยพอดีที่มีข่าวว่าฝนตกจนดินถล่ม ฉั้นกับแฟบเดินทางกลับด้วยอาการเศร้าสลดเล็กน้อย กลับไปถึงก็รอฟังข่าวคราวจากทีวีว่าเหตุการณ์เป็นไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง มาปีนี้ ฉั้นอยู่ที่นี่และเกิดเหตุการณ์แบบเดิม แต่หนักกว่าเดิมตรงที่ ฝนตกหนักจนน้ำท่วม ดินถล่ม ไม่เว้นแม้แต่ในตัวเมือง เซา เปาโล

บราซิล หนึ่งในประเทศโซนอเมริกาใต้ ที่ภูมิประเทศเต็มไปด้วยป่าเขา เนินเขา และภูมิอากาศ ร้อนชื้นและฝนตกชุก จริงๆแล้ว คำว่า "ร้อนชื้น" ของที่นี่เทียบอะไรไม่ได้ความร้อนชื้นในบ้านเรา อากาศที่นี่เย็นสบายกว่าเย้อะ จะหนาวหน่อยก็ช่วง กันยายน ถึง พฤศจิกายน อากาศจะลดต่ำลง อยู่ประมาณ 10-15 องศา(หรือต่ำกว่า) แต่พอเข้าช่วง ธันวาคม อุณหภูมิจะเริ่มสูงขึ้นและเริ่มเข้าสู่หน้าร้อน

ความสุขของผู้คนที่นี่เวลาหน้าร้อนมาถึงก็คือ การได้เตรียม บิกินี่ แว่นกันแดด และแฟชั่นหน้าร้อนกันอย่างตื่นเต้นและเร่งรีบ การเก็บเกี่ยวบรรยากาศซัมเมอร์ ถือเป็นนาทีทอง เพราะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้นที่จะได้ดื่มดำ่กับแดดอุ่นๆ น้ำทะเล หาดทราย สายลม และท้องฟ้าใสๆ ซึ่งช่วงวันหยุดยาวที่ทุกคนรอคอยก็คือช่วงคริสต์มาสถึงปีใหม่พอดี ช่วงนี้ผู้คนจะเตรียมตัวฉลองกันแต่เนิ่นๆ โดยการจับจองที่พักตามชายหาดต่างๆ ที่แน่นขนัดที่สุดเห็นจะเป็นชายหาด โคปาคาบาน่า ที่ Rio de Janeiro (รีโอ ดิ จาเนโร) เพราะนอกจากสวยติดอันดับโลกแล้ว ยังมีงาน Countdown ที่จุดพลุอย่างอลังการตระการตาในทุกๆปี ส่วนเมืองธุรกิจอย่าง Sao Paulo (เซา เปาโล) หากไม่มีกิจกรรมวิ่งมาราธอนประจำปี ระยะทาง 16 กิโลเมตร ที่คนมาร่วมกว่า 20,000 คน พร้อมกับคอนเสริ์ตและจุดพลุตระการตาที่ Paulista Ave. (ถนน เปาลิสต้า) ในช่วงเย็นของวันที่ 31 ธันวาคมแล้วละก็ คงจะกลายเป็นเมืองร้างพอกับที่กรุงเทพช่วงสงกรานต์นั่นล่ะ

แม้รู้ว่าจะต้องฝ่าฟันรถติดอย่างหนักหน่วง เพื่อกลับเข้าสู่ตัวเมือง เซา เปาโล ในวันถัดมาหลังจากวันหยุดเสร็จสิ้น เพื่อกลับเข้าสู่ชีวิตจริงที่ต้องตื่นไปทำงานในสัปดาห์แรกของปีใหม่ แต่เหมือนพวกเค้าจะไม่หวั่น ขอให้ได้ปลดปล่อยสุดๆซักครั้งในรอบปี แต่เมื่อเวลาแห่งความสุขจบลง เหตุการณ์เศร้าสลดก็เกิดขึ้นตามมาทันที เมื่อลางบอกเหตุทางธรรมชาติ เริ่มตั้งแต่ช่วงปลายธันวาคมเข้าสู่มกราคม คือฝนเริ่มตกพรำๆมาตลอด และเริ่มร้อนจัดจนเหงื่อแตกและตามมาด้วยฝนตกหนัก สลับกัน แบบนี้ไม่หยุด ภัยธรรมชาติโหมกระหน่ำหนักเข้าโดยไม่ทันตั้งตัว ฉั้นรู้ตัวอีกทีในวันที่มีีข้อความจากเมืองไทย ว่าแม่เป็นห่วง และอยากรู้ว่าฉั้นเป็นไงบ้าง ฉันยังงง และรีบเปิดข่าวดูทันที ไม่น่าเชื่อว่าแม่จะรู้ข่าวก่อนฉั้นซะอีก ทั้งที่อยู่เมืองไทย แต่ก็ดีแล้วล่ะเพราะนั่นหมายความว่า ฉั้นยังปลอดภัยดีอยู่ พอเปิดข่าวดูก็เห็นว่า ริโอ ดิ จาเนโร เมืองท่องเที่ยวที่สำคัญที่สุด ของบราซิล และเซา เปาโล เมืองธุรกิจที่สำคัญที่สุด ของบราซิล หลายพื้นที่จมอยู่ใต้โคลนไปซะแล้ว

รู้อีกทีตอนทีเห็นภาพเนินเขาหลายๆเนิน ในหลายๆพื้นที่ ในเมือง ริโอ ดิ จาเนโร ถล่มลงมาเพราะปริมาณน้ำฝนที่มากเกินไป ถึงเกือบ 300 ลูกบาศก์เมตร เริ่มเซาะมาจากด้านบนสุดของเนิน จนกระทั่งเนินทั้งเนินอ่อนตัวกลายเป็นโคลนและไหลทะลักทลาย ท่วมบ้านท่วมเมืองไปหมด ส่วนในโซนที่มีแหล่งน้ำ แม่น้ำ ลำคลอง น้ำก็ล้นทะลัก ไหลท่วมเข้าถนนหนทาง ทั้งบ้าน ทั้งรถ ทั้งคน จึงไหลมาปะทะกันอย่างรุนแรง ถึงแม้พื้นที่ประสบภัยจะไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว แต่นั่นยิ่งหมายความว่า บ้านเรือน หน่วยงานราชการ สถานีตำรวจ โรงพยาบาล พังยับเยิน

ใน เซา เปาโล ถนน Marginal Ave. (มาร์จินาว) ซึ่งถือเป็นหนึ่งเส้นที่สำคัญและลากยาวไปตลอดรอบเมือง โดยเลียบขนานไปกับคลองขนาดใหญ่ที่ไปบรรจบกับแม่น้ำ Tietê น้ำก็ล้นและท่วมเข้าไปยังถนนใหญ่ๆอีกหลายสาย แต่ที่หนักหน่อยก็คือ ถนนบางสายที่มีอุโมงค์รอดใต้ถนนเพื่อเลี่ยงรถติด พอน้ำล้น หาที่ลงไม่ได้ จึงไหลลงอุโมงค์อย่างรวดเร็วและเชี่ยวกราก ในขณะเดียวกัน รถที่ติดยาวอยู่ในอุโมงค์ ขยับไปไหนไม่ได้ เมื่อน้ำเพิ่มระดับเร็วอย่างไม่คาดฝัน แรงดันอาจทำให้เปิดประตูรถไม่ออก หรือ ถึงเปิดออก...อาจว่ายนำ้ไม่เป็น หรือถึงว่ายน้ำเป็น..อาจจะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก สุดท้าย...หลายๆคนต้องจบชีวิตอยู่ในนั้นอย่างน่าเศร้าใต้อุโมงค์

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ยอดผู้เสียชีวิตกว่า 500 ศพ ยอดผู้บาดเจ็บและผู้ที่กลายเป็นคนไร้บ้านกว่า 50,000 ราย ส่วนใหญ่เป็นจำนวนของผู้คนใน ริโอ ดิ จาเนโร น่าเห็นใจจริงๆ ฉั้นยังไม่รู้ว่ารัฐบาลชุดใหม่เอี่ยมที่เพิ่งรับตำแหน่งไปเมื่อต้นเดือนมกราคมที่ผ่านมาแบบสดๆร้อนๆ นั้นจะมีวืธีแก้ปัญหาและช่วยเหลือผู้คนยังไงได้ทันท่วงที ด้วยความกว้างใหญ่ไพศาลของประเทศบราซิลซึ่งใหญ่เป็นอันดับ 5 ของโลก รัฐบาลนั้นต้องนั่งบริหารงานที่เมืองหลวง คือ เมือง Brasilia (บราซีเลีย) ซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางของประเทศ (เค้าเคยวัดระยะทางพิสูจน์มาแล้วว่ากลางจริงๆนะ ฉั้นมีโอกาสไปบราซีเลียหนหนึ่ง เห็นเมืองที่ใหม่เอี่ยม ดูสะอาดสะอ้าน และเงียบสงบ เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี และมีแต่หน่วยงานราชการสำคัญๆตั้งอยู่ และบ้านสวยๆติดทะเลสาบหลายหลัง (ซึ่งรู้มาว่า แต่ละหลังมูลค่ามหาศาล ส้วนเป็นบ้านพักของนักการเมืองใหญ่ๆโตๆ) ดูเป็นเมืองที่มีความเงียบสงบมากแต่ก็ไกลจาก เซา เปาโล และ รีโอ ดิ จาเนโร พอสมควร นั่งเครื่องบินไปก็ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงเลยทีเดียว!) รัฐบาลชุดใหม่นี้ ถึงแม้มาจากการเลือกตั้งระบอบประชาธิปไตย แต่ก็ไม่แตกต่างจากเมืองไทยบ้านเราเลย ในแง่ที่ว่า ในประเทศที่มีคนยากจนมากกว่าจำนวนคนร่ำรวยและมีการศึกษา เวลาได้พรรครัฐบาลที่เสียงข้างมากมาจากคนกลุ่มใหญ่(หรือกลุ่มคนระดับกลางถึงล่าง) กระแสความไม่พอใจและจ้องจับผิดก็เกิดขึ้นทันทีอย่างเลี่ยงไม่ได้ สร้างความแตกแยกอยู่มากพอสมควรเพราะคนกลุ่มเล็กหรือกลุ่มคนระดับที่มีความรู้มีการศึกษาและฐานะดีหน่อย ก็อดวิพากษ์วิจารย์อย่างหนักไม่ได้เมื่อเหตุการณ์อุทกภัยนี้เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน และตั้งความหวังว่า รัฐบาลจะแก้ไขได้อย่างรวดเร็วจริงจัง แต่กว่าหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปก็ยังไม่มีความคืบหน้าเท่าที่ควร ยังไงก็ตามฉั้นก็ได้แต่ภาวนาให้ฝนหยุด อย่างน้อยซักช่วงให้พอน้ำแห้งลงบ้าง หน่วยกู้ภัยและรัฐบาลจะได้สามารถช่วยเหลือผู้คนที่ประสบภัยได้บ้างไม่มากก็น้อย

สำหรับฉั้น ถึงแม้ภัยจะอยู่ใกล้ตัวหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยังโชคดีและปลอดภัย ขอบคุณสำหรับความห่วงใยจากหลายๆคน เพื่อนสนิทและพี่น้อง โดยเฉพาะ "แม่" ที่เป็นคนแรกเสมอในทุกสถาณการณ์(บ้านเมือง)

อาคารรัฐสภา ในบราซิเลีย

สถานทูตไทยในบราซิล

ถนนมาร์จินาว

บททดสอบด่านสุดท้าย

2011-01-10T17:12:00.016-02:00

ทุกการตัดสินใจ แฝงความอิ่มเอมและความเจ็บปวดบางอย่างเสมอ

ณ จุดหนึ่งของชีวิต ที่ฉั้นเรียนรู้และยอมรับว่าการตัดสินใจทุกครั้ง เรามักได้บางอย่างและสูญเสียบางอย่างไป มันเป็นเรื่องที่รู้อยู่แก่ใจ เพียงแต่ครั้งนี้ต่างจากทุกครั้ง เพราะชีวิตที่เติบโตขึ้นทำให้ต้องเปลี่ยนวีธีคิดและมุมมองซะใหม่ว่า แท้จริงแล้วมันไม่ใช่การสูญเสียอะไร มันเป็นแค่การสละอะไรบางอย่างในชีวิตไปเท่านั้น

อาจเพราะตัวฉั้นเองเป็นคนแบบนี้ เป็นคนที่ไม่สามารถมีชีวิตแบบเดิมๆได้ เดือนแล้วเดือนเล่า ปีแล้วปีเล่า สำหรับฉั้น "การเดินอยู่กับที่" ไม่ต่างอะไรกับ "การเดินถอยหลัง" ทุกอย่างที่ควรจะเป็นไปและเกิดขึ้นในชีวิตหนึ่งของคนเราต่างมีช่วงเวลาที่เหมาะสมของตัวมันเอง ดังนั้น เมื่อบางอย่างต้องเปลี่ยนไปจากเดิมด้วยสาเหตุว่า มันเป็นจังหวะหนึ่งของชีวิตที่ถูกต้องและเหมาะสม การทำใจในเรื่องบางเรื่อง เช่น มิตรภาพบางมิตรภาพที่เปราะบาง ความทรมานที่ไม่ได้คาดหวัง บางความคิดถึงที่ยากจะสื่อสาร บางความน้อยใจจากความเหงาปนเศร้า และบางสิ่งบางอย่างที่พยามทำดีที่สุดแล้วได้ผลลัพธ์เท่าทีเห็น ก็เป็นเรื่องที่ต้องเข้าใจและยอมรับ พร้อมกับความจริงอีกเรื่องที่ฉั้นเคยได้ยินว่า

"เหตุผลที่ใครสักคนไม่ติดต่อกลับมาหาเรา ทั้งที่ยังมีลมหายใจ และมีหนทางให้ติดต่อสารพัด จะมีอะไรได้นอกจาก "ไม่คิดถึง" และ "ไม่เห็นคุณค่า"

และในขณะเดียวกัน เหตุผลที่ใครซักคนต้องตามหาคนที่หายไป จะมีเหตุผลอะไรมากมายไปกว่า "คิดถึง" และ "เห็นค่า"

จึงเป็นที่มาของบททดสอบด่านสุดท้าย "หากฉั้นจะสามารถมีความสุขอยู่กับปัจจุบันได้ ฉั้นจะสามารถมีความสุขในการอยู่ที่ไหนก็ได้บนโลกใบนี้..."

ผ่านแล้ว Probation (ชีวิต)

2011-01-07T12:50:00.042-02:00

บางทีฉั้นนั่งถามตัวเอง เกี่ยวกับหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตว่า มันให้อะไรมากไปกว่า ความเหนื่อย ความเครียด และความเหงา ....แน่นอน เมื่อมีด้านร้ายก็ต้องมีด้านดี ชีวิตมันก็เป็นเช่นนี้เสมอ...

นับจากวันแรกที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมายัง บราซิล วันนี้อาจจะเป็นวันแรกที่ฉั้นได้หายใจอย่างเต็มปอดแล้วบอกกับตัวเองว่า เอาล่ะ ชีวิตจริงบทใหม่เริ่มขึ้นแล้ว ...3 เดือนกับอีก 6 วันของการมาใช้ชีวิตอยู่เหมือนผ่านช่วงทดลองงาน(Probation Period)ยังไงยังงั้น เพราะช่างเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายมาให้ทดสอบว่าจะผ่านเข้าสู่การเป็นพนักงานประจำได้หรือไม่ ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรใหญ่ๆในชีวิต สำหรับฉั้นใช้เวลาอย่างน้อย 3 เดือนในการปรับตัวเสมอ

จากการมาถึงแบบยังไม่มีที่อยู่เป็นของตัวเอง การตระเวนหาคอนโด การปรับตัวให้ชินกับภาษาและวัฒนธรรม การปรับตัวเมื่อกลายเป็นสมาชิกใหม่ของครอบครัวใหม่แบบเต็มตัว จนกระทั่งการย้ายเข้าสู่บ้านใหม่และเริ่มปรับตัวเพื่อที่จะอยู่คนเดียวให้ได้ สิ่งแรกที่ฉั้นลองนั่งทบทวน ณ จุดนี้ คือ สิ่งที่ต้องขอทำใจอย่างหนัก อย่างแรก คือ การนั่งนับจำนวนครั้งของการโดน "ผิดนัด" เชื่อมั้ยว่า ไม่ว่าจะนัดส่งเฟอร์นิเจอร์ นัดติดตั้งโทรศัพท์ นัดซ่อมโทรศัพท์ นัดกินข้าว นัดเซ็นเอกสาร นัดขึ้นเครื่องบิน ฯลฯ ทุกนัดต่างมีการผิดนัด เลื่อนนัด ยกเลิกนัด ให้ได้ปวดหัวและเป็นแม่สายบัวแต่งตัวรอเก้ออยู่เสมอๆ จนแทบจะนับครั้งไม่ถ้วน ช่วงที่มาใหม่ๆ ฉั้นเคยอ่านหนังสือ "Guide to the City" ซึ่งรวบรวมข้อมูลและเนื้อหาโดย International Newcomers' Club of Sao Paulo ตีพิมพ์เป็นครั้งที่ 9 มีเนื้อหาตอนนึงว่า "Brazillian in general seem to have a different sense of time than some expats. What some expats might consider a late arrival, some Brazillians may regards as nothing more than "fashianably late"." หลังจากอ่านแล้วยังนึกขำ คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา เพราะคนไทยก็เป็นบ้าง ฉั้นเองก็เป็นบ่อย(ในอดีต) แต่พอเจอเข้าจริง มันขำไม่ออก เพราะส่วนใหญ่มันไม่ใช่นัดกับเพื่อนหรือนัดเล่นๆขำๆ เช่น ฉั้นนั่งรอเฟอร์นิเจอร์มาส่ง แต่ละเจ้าที่นัด ไม่ระบุเวลาที่แน่นอน แจ้งแค่ว่า ช่วงเช้า หรือไม่ก็ช่วงบ่าย ... แต่ไม่วาช่วงไหน ก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าจะมาเมื่อไร ความหมายของช่วงเช้าหรือบ่าย ก็คือ เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือ บางทีนั่งรอแล้วไม่มา บางครั้งก็โทรมาบอกเอาวินาทีสุดท้ายว่ามาไม่ได้ ขอเลื่อนเป็นวันอื่น ... มันช่างน่าโมโห ไม่เว้นแม่แต่สายการบินในประเทศที่นึกจะยกเลิกก็ยกเลิก นึกจะดีเลย์ก็ดีเลย์ เกือบทุกนัดที่ผ่านมา หากนัดไหนตรงเวลาถือเป็นเรื่องน่าประหลาดใจ!!!

ทำให้กว่าคอนโดที่เช่าอยู่จะตกแต่งเสร็จด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ค่อยๆทยอยมาส่งที่ละชิ้น สองชิ้น ที่ละบริษทสองบริษัท เลื่อนนัดแล้วเลื่อนนัดอีก ติดวันหยุดบ้าง อะไรบ้าง กว่าหนึ่งเดือนเต็มๆที่รอแล้วรอเล่า จนตกแต่งเสร็จในที่สุด เหมือนประกอบภาพจิ๊กซอ

Sofa & Table - 'Breton'

Bed - 'Sleep House'

Bed Side Table - 'Lider'

Cabinet - 'Lider'

TV Support - 'Artefacto' (ร้านนี้ร้านเดียวที่ส่งตรงเวลา ต้องให้เครดิตหน่อย)

Dining Set - 'Artefacto', Carpet - 'Lider'

Mirror - 'Lider'

Chairs - 'Cecilia Dale'

ไม่ใช่แค่เฟอร์นิเจอร์ที่เราเฝ้ารอ ข้าวของเครื่องใช้ที่เราขนส่งข้ามน้ำข้ามทะเลมา ก็ใช้เวลากว่าสองเดือนในการเดินทาง เมื่อมาถึงแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะรอรับอย่างง่ายดาย ด่านศุลกากรที่นี่ยังกักเอาไว้ตรวจสอบอีกกว่าเดือน บริษัทที่เราจ้างขนส่งบอกเราว่า เป็นเรื่องปกติ ด่านศุลกากรที่นี่เป็นหนึ่งในที่ที่แย่ที่สุดในโลก.....ซะงั้น มันช่วยเรามั้ยเนี่ย? แต่ความลำบากในการไม่มีข้าวของเครื่องใช้ทำให้เราสู้สุดใจขาดดิ้น แฟบร้องเรียนไปที่บริษัทขนส่งที่ว่า ที่เป็นสาขาที่นิวซีแลนด์เพื่อขอความช่วยเหลือ ด้วยเหตุผลว่าบริษัทสาขาที่นี่ไม่ช่วยเหลือและมันนานเกินไปที่จะกักข้าวของเครื่องใช้ที่เป็นของของเรา และตรวจสอบแล้วว่าไม่มีอะไรที่ผิดกฎหมาย หลังจากเราดิ้นรนจนถึงที่สุด ในที่สุดข้าวของเครื่องใช้ของเราก็ถูกปล่อยออกมาก่อนกำหนดประมาณ 2 อาทิตย์ด้วยสภาพปกติ(ค่อยยังชั่ว) ถือว่าโชคดีมาก เพราะบางคนที่เรารู้จัก ข้าวของเครื่องใช้ของเขาโดนกักไว้จน(แกล้ง)ลืม วันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า .... ส่วนเรา และแล้วมันก็มาถึงพร้อมของแต่งบ้าน ฟิ้วววว ^^!!

แต่เรื่องที่น่าปวดหัวยังไม่หมดแค่นั้นและคงไม่พ้นเรื่องภาษา ที่ไม่พูดถึงคงไม่ได้ ถึงแม้จะทำใจมาก่อน แต่มันก็สร้างความอ่อนใจให้ไม่น้อย ที่คนที่นี่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสารเลย และที่คิดไม่ถึงก็คือ นอกจากไม่ใช้คำภาษาอังกฤษแล้ว คำอังกฤษบางคำ ยังอุตส่าห์แปลงให้อ่านและออกเสียงเป็นภาษาโปรตุเกสซะนี้ ยกตัวอย่าง Rexona-เรโซน่า ก็อ่านเป็น เฮกโซน่า, Avon-เอว่อน ก็อ่านเป็น อาว่อง, Ferrari-เฟอร์ร่ารี่ ก็อ่านเป็น เฟอร์ฮารี่, Vicks Vaporup-วิก วาโปรัป ก็อ่านเป็น วิก วาปูรูปี้ เฮ้ออออ.. คำทุกคำ ของทุกสิ่ง ล้วนทุกปรับเปลี่ยนให้มีชื่อเป็นภาษาโปรตุเกสและที่สำคัญ ไม่มีคำแปลใดๆที่เป็นภาษาอังกฤษ ทั้งของกิน ของใช้ ถนนหนทาง ฯลฯ เอาเป็นว่าทุกอย่างก็แล้วกัน แหม่..ช่างรักชาติกันซะจริง เล่นเอาคนไม่รู้ภาษาโปรตุเกสอย่างฉั้น ถึึงขั้นซึมไปเลยทีเดียว เพราะการสื่อสารที่ไม่มีคำใบ้แบบนี้ มีทางออกทางเดียวก็คือ อดทน มั่วเอา เนียนไป แล้วก็ไปเรียนซะ!!

ถึงแม้จะอยู่รอดมาได้กว่า 3 เดือน เพราะเวลาส่วนใหญ่ก็คืออยู่บ้าน เล่นเน็ท ดูทีวี เรียนภาษาที่บ้าน อาหารก็ทำกินเอง ใครจะไปใครจะมา ก็แค่สื่อสารแบบงูๆปลาๆไป เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง อันไหนยากเกินก็หาตัวช่วยซึ่งก็ไม่พ้น "แฟบ" คนดีที่หนึ่ง! ^^ ตกเย็นก็เดินไปร้านเบอร์เกอรี่ซื้อขนมปัง 3 ก้อน ซึ่งก็ท่องจำจนขึ้นใจ เพียงแค่ไม่กี่คำ คือ "Três pães(เตรส เปยส์) แปลว่า ขนมปัง 3 ก้อน(ขนมปังนี่มันเรียกเป็นก้อนป่าวหว่า?) หากสั่งแล้วมีการถามต่อ เช่น "Só(ซ้อ)? แปลว่า Only?" ก็ให้ตอบว่า "Sim(ซิง) แปลว่า Yes" หากคำถามคือ "Mais(ม้ายส์) แปลว่า More?" ก็ให้ตอบว่า "Não(เนา) แปลว่า No" แล้วก็ไปจ่ายตังค์..กลับบ้าน เป็นอันเสร็จสิ้นภาระกิจ หากผิดเพี้ยนไปจากนี้ ก็ให้มั่วเอา เนียนไป ตามเคย ที่ตลกก็คือ ครั้งแรกที่ฉั้นเค้าไปสั่ง ลืมถามอาจารย์แฟบไปก่อนว่าถ้าสั่งขนมปัง 3 ก้อน ต้องพูดยังไง ไปถึงก็สั่ง " Três pão(เตรส เปา)" ซึ่งผิด! เนื่องจากภาษาโปรตุเกส คำนามต้องเปลี่ยนตามจำนวนเอกพจน์และพหูพจน์ด้วยนั่นเอง (เปา แปลว่า ขนมปัง, เปยส์ แปลว่า ขนมปังที่เป็นพหูพจน์) มารู้อีกทีตอนที่ทุกคนทำหน้างง แล้วก็หยิบขนมปังใส่ถุงให้อย่างงงๆ แล้วฉั้นก็เดินกลับบ้านอย่างงงๆ!! -_-'

แหล่งการศึกษาที่ดีที่สุดคงไม่พ้นทีวี เราติดเคเบิ้ลทีวีของ Provider ชื่อ "NET" ก็ประมาณ "TRUE" บ้านเรา ที่แพ็กเก็จพ่วงมาทั้ง อินเตอร์เน็ท และโทรศัพท์ คุณภาพก็ดีใช้ได้ ถึงแม้อินเตอร์เน็ทจะไม่มี WiFi แต่ก็เป็น Cable Net Speed 10Mbps. พร้อม Cable Modem (ที่นี่ใช้ Network 3G แล้วนะ จะบอกให้ ล้ำกว่าบ้านเราก็ตรงเนี่ยล่ะ!!) ซึ่งเราก็เอาสายสัญญาณมาต่อพ่วง WiFi Router ที่เรามีอยู่เอาเอง โทรศัพท์ถึงแม้จะเสียบ่อยจนท้อใจ ตามช่างมาซ่อมก็ยากเย็น แต่เพราะใช้มือถือเอาเลยพอทนๆไปได้ ทีวีก็มีหลายช่องให้เลือก Local Channel ก็มีหลายช่องให้ดู มีทั้งรายการข่าว เกมส์โชว์ ละครยามเช้า ยามบ่าย ยามค่ำ รายการเพลง ช่องหนัง รายการวาไรตี้ เยอะแยะมากมาย ซึ่งก็เป็นปกติเหมือนเคเบิ้ลทีวีทั่วไปทุกประเทศ จะไม่ปกติก็ตรงที่ รายการติดเรทบางรายการ ไม่มีการเซ็นเซอร์แต่อย่างใด ไม่ว่าจะเป็นเรท เซ็กซี่ หรือ เรทโหดร้ายทารุณ ให้ได้ดูกันเต็มๆ คงเต็มอิ่มสำหรับผู้ใหญ่ แต่สำหรับเด็กๆแล้ว มันช่างน่าเป็นห่วงซะนี่กระไร เพราะหนังบางเรื่องก็ให้ดูความหยาบกันเห็นๆ ทั้งปล้น ฆ่า ติดยา ทำร้ายเด็กและผู้หญิง บ้างก็มีหนังติดเรทโป๊เปลือยอย่างเปิดเผยโจ๋งครึ่ม โดยไม่มีคำเตือนว่าเหมาะหรือไม่เหมาะกับเยาวชนอย่างไร แต่ที่น่าประทับใจก็เห็นจะเป็น พระเอกละครสุดหล่อคนนี้ล่ะ คริ คริ!! ^^ Reynaldo Ginanecchini

ถึงแม้อะไรๆจะดูแปลกใหม่สำหรับฉั้น รวมทั้งผู้คนที่นี่ซึ่งคงไม่ขอพูดถึงมากมาย เพราะคนเราต่างมีดีมีแย่ เราต่างต้องเรียนรู้กันไป แต่ที่แน่ๆคนหลายๆคนที่นี่ก็อุปนิสัยคล้ายคนไทยในหลายเรื่อง เช่น รักความบันเทิง รักเสียงหัวเราะ ชอบดื่ม และชอบสังสรรค์ คนที่ใจดีก็แสนจะใจดี หากได้มีโอกาสรู้จักบราซิลเลี่ยนใจดีแล้วล่ะก็ พวกเค้าก็น่ารักใช่เล่น ผู้หญิงก็แสนจะเซ็กซี่ ผู้ชายก็แสนจะรูปงาม ความแตกต่างด้านวัฒนธรรมและภาษาไม่ได้ทำให้ฉั้นมองค่าความเป็นคนของใครลดลง รวมทั้งตัวฉั้นเอง ฉั้นได้แต่หวังว่า ฉั้นจะมีมิตรภาพดีๆเกิดขึ้นที่นี่ ให้ได้จดจำไปอีกนานแสนนาน ก่อนฉั้นจะจากประเทศนี้ไป เพื่อไปสร้างชีวิตที่มั่นคงลงหลักปักฐานที่นิวซีแลนด์หรือไม่ก็เมืองไทยตามที่เราฝันกันไว้ หากความฝันเป็นจริง..ในอีกหนึ่งหรือสองปีข้างหน้า ฉั้นอยากจะหวนคิดถึงที่นี่ในความรู้สึกว่า ที่นี่คือบ้านหลังหนึ่ง ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่รู้สึก แต่ก็หวังว่าซักวันจะรักและผูกพัน บราซิล..ประเทศที่มีเอกลักษณ์ ความขัดแย้ง แตกต่าง ที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

เสี้ยวหนึ่งของอารมณ์

2011-01-06T16:55:00.017-02:00

ฉั้นเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่แอบเศร้าหากคนที่ฉั้นรักไม่ยินดียินร้ายเมื่อฉั้นมีทุกข์หรือสุข ฉั้นเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่ต้องการเติมเต็มความสุขของตัวเองด้วยการทำทุกวิถีทางเพื่อให้ฉั้นเองมีความสุข และความเห็นแก่ตัวที่ว่า ก็ทำให้ฉั้นทนไม่ได้เวลาที่เห็นคนที่ฉั้นรัก..ไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับฉั้น

ฉั้นไม่เคยมองข้ามความละเอียดอ่อนและเปราะบางในความรู้สึกในใจของใคร เมื่อฉั้นรักใครแล้ว การร่วมทุกข์อาจมีค่ามากมาย แต่การร่วมสุขก็มีค่ายิ่ง..ไม่แพ้กัน ฉั้นรู้ดีว่าคนบางคน อาจมัวจมเจ็บอยู่กับความเศร้ากับอดีตของตัวเอง หมกมุ่นและกักเก็บความเศร้านั้นเนิ่นนาน ไม่ลืมและไม่คิดจะลบมันไป นานวันเข้าความเศร้านั้นอาจเริ่มบ่มเพาะความเกลียดชังสิ่งต่างๆรอบตัว เป็นไปได้ทีเค้าอาจไม่รู้ตัว ...มันคงไม่เลวร้าย หากความเกลียดชังนั้น สามารถเก็บไว้เพียงภายในใจของตัวเค้าเองได้ แต่ทว่า ความเกลียดชัง เมื่อเกิดขึ้นแล้ว..ยากจะเก็บซ่อน วันหนึ่งมันจะถูกแสดงออกมาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

อย่างเลวร้าย..เค้าอาจเริ่มเกลียดการที่เห็น "คนอื่น" มีความสุข อย่างเลวร้ายยิ่งกว่า..เค้าอาจเกลียด ที่เห็น "คนที่ตัวเค้าเองรัก" มีความสุข และอย่างเลวร้ายที่สุด เค้าจะเริ่มเกลียดชัง "ตัวเอง" เมื่อพบว่า มีคำถามนึงที่เค้าถามกับตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่า "ทำไม..ฉั้นจึงไม่มีความสุขซักที?"

ฉั้นอาจเสียใจที่เห็นว่า เค้าคนนั้นไม่ใยดีใน "บางความสุข" ของฉั้น และได้แต่แอบเก็บงำความรู้สึกแอบเศร้านี้ไว้ ทั้งที่บางครั้งอดคิดไม่ได้ว่า บางทีเค้าอาจไม่ได้รักเรา หรือบางที ใน "บางความสุข" นั้น อาจสร้างความเจ็บปวดตอกย้ำแผลลึกบางแผลในหัวใจดวงนั้น

คนเราลบอดีตไม่ได้ แก้ไขก็ไม่ได้ ทางเดียวที่ทำได้คือ เรียนรู้จากมัน อดีตไม่ได้ทำให้ใครเลวร้าย คนที่ใช้อดีตมาตัดสินปัจจุบันต่างหากที่อาจทำให้หลายๆอย่างดูเลวร้ายกว่าที่ควรจะเป็น

ฉั้นพร่ำพูดคำว่า ความสุข อยู่ร่ำไป ทั้งทีจริงๆแล้ว ฉั้นก็ไม่ใช่ใครที่สามารถมีความสุขได้ตลอด 365 วันหรือแม้เพียงแค่ 24 ชั่วโมง และความสุขนั้น แท้จริงแล้วอาจไม่มีอยู่จริงและไม่มีตัวตน แต่ฉั้นแค่เชื่อมั่นว่าเมื่อคนเรามี "ความสงบในใจ" ไม่ต้องตลอดเวลา แค่พอให้รู้สึกเพียงพอและพอใจ เราก็สามารถนิยามความรู้สึกนั้นว่า "ความสุข" ได้แล้ว ฉั้นคิดอยู่เสมอว่า อยากให้เค้าคนนั้นมีความสุขที่แท้จริง แต่ถ้่าหากพูดแล้วมันจะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม ฉั้นขอพูดใหม่ว่า ฉั้นภาวนา ขอให้เค้ามี "ความสงบในใจ" และพอใจในความรู้สึกนั้นจริงๆซักวัน

ทำยังไงเมื่อต้องหาบ้านอยู่ใน เซา เปาโล บราซิล

2010-12-02T14:57:00.003-02:00

2-12-10

ไม่น่าเชื่อว่าการหาที่อยู่ในเซาเปาโล จะยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้ นี้ขนาดมี Agency คอยช่วยเหลือยังรู้สึกว่ายากแสนยาก ไม่ได้เป็นเพราะไม่มีอพาร์ตเม้นท์ดีๆให้เลือก แต่เป็นเพราะเหตุผลร้อยแปดพันเก้า เช่นเรื่องห้องเล็กไป ตึกใหญ่ไป หรือห้องใหญ่ไป ตึกเก่าไป หรือไม่ก็ อยู่ไกลไป แพงเกินไป และอีกต่างๆนานา ซึ่งจนแล้วจนรอด ดูไปประมาณกว่า 23 คอนโด และไม่ถูกใจซักห้อง มันเป็นไปได้ยังไงที่ไม่มีคอนโดไหนใน 23 ห้องนั้นถูกใจตามความต้องการ ไม่ใช่เพราะเราเรื่องมากเกินไปแน่นอน ฉั้นมั่นใจว่ามันต้องมีเหตุผลบางอย่าง เกิดขึ้นด้วยความจงใจ!!

ตั้งแต่เราเดินทางมาถึง เซา เปาโล ข้าวของเครื่องใช้ที่ขนมาด้วย ยังคงอยู่ในเรือ ค่อยๆลอยตามมา ผ่านทีละมหาสมุทรไปเรื่อยๆ แต่เรายังมีเวลารอได้ เพราะเรายังไม่มีที่อยู่เป็นของตัวเอง ระหว่างที่พักอาศัยอยู่กับ พ่อกะแม่คุณแฟบ ฉั้นก็เริ่มออกตระเวนหาที่อยู่ โดยมีบริษัท BR Expat เป็นตัวแทนพาตระเวนดูย่านที่พักอาศัยดีๆใกล้แหล่งธุรกิจ เพื่อดูว่าที่ไหนที่เราจะอยากอยู่ และให้คำแนะนำ เช่น ย่าน Villa Nova (วิลล่า นอว่า), Moema (โมเอม่า), Itaim(อิตาอิง) ที่เป็นย่านธุรกิจ และใกล้ที่ทำงานคุณแฟบ สะดวกและไม่มีขโมยขโจนชุกชุม เราจึงเลือกที่จะเริ่มตระเวนหาในแหล่งเหล่านี้ก่อน

เราเริ่มวันแรกด้วยการตระเวนดู 5 อพาร์ทเม้นภายใน 1 วัน ฉั้นมีความหวังเต็มเปี่ยม ว่ายังไงต้องชอบซักที่ล่ะ แอบกังวลด้วยซ้ำว่าถ้าได้ที่อยู่เร็ว ต้องรออีกนานเท่าไรกว่าข้าวของเครื่องใช้จะเดินทางมาถึง! เราตั้งใจจะดูคอนโดที่ตกแต่งพร้อมเข้าอยู่ หรือ Fully Furnished เพราะเราไม่มีเฟอร์นิเจอร์ เรามาแต่ตัวและของแต่งบ้านเล็กๆน้อยๆ ตัวแทนของ BR Expat มีหน้าที่มารับฉั้นที่บ้านและติดต่อ Realtors หรือนายหน้าอีกทีเพื่อให้พาเข้าไปดูห้อง เริ่มต้นที่แรกจึงเป็นคอนโดแบบ กึ่ง Fully Furnished ตั้งอยู่บน ถนน Rocio - Villa Olympia ตึกใหญ่โต โอ่โถง 3 หลัง ตั้งอยู่ในบริเวณเดียวกัน ตรงกลางมีสวนดอกไม้สวยงามตั้งประดับอยู่ อากาศดีๆลมพัดเย็นๆ ลงมานั่งเล่นบริเวณนี้คงดีไม่น้อย เราเดินผ่านเข้าประตูคอนโด ไฮโดรลิค 2 ชั้น ที่ควบคุมโดย Security Guard 24 ชั่วโมง ซึ่งเป็นมาตรฐานเดียวกันทุกคอนโด เดินตรงไปยังตึกในสุด ขึ้นลิฟท์ปุ๊ป ลิฟท์ก็ไปจอดหน้าประตูห้องปั๊บ เปิดประตูเข้าไปก็เจอห้องรับแขกเล็กๆ ห้องครัวเล็กๆ ห้องนอนเล็กๆ 3 ห้อง ฉั้นเกือบจะประทับใจ แต่....ดูจากขนาดห้องแล้วออกจะไม่เหมาะสมกับตึกหลังเบ้อเริ่มเทิ่ม เฟอร์นิเจอร์ก็แสนจะธรรมดาและไม่เค้าชุดกัน โต๊ะสีนึง โซฟาอีกสีนึง ระเบียงที่ขึงรอบไว้ด้วยตะข่ายกึ่งลูกกรง จริงๆแล้วโดยรวม เมื่อเดินดูจนรอบๆ ทั้งห้อง Fitness ซาวน่า และสระว่ายน้ำ ต่างก็ดูดีใช้ได้ แต่เมื่อยังไม่ถึงเวลาตัดสินใจ เราจึงเดินทางต่อไปยังคอนโดถัดไปย่าน Moema หลังนี้สวยน้อยกว่าหลังที่แล้วหน่อย และดูเก่ากว่า คอนโดแบบ Duplex มี 2 ชั้น ห้องรับแขกขนาดใหญ่โตโอ่โถง ห้องครัวก็ใหญ่แต่ดูเก่าๆ พิลึก เดินขึ้นชั้นสอง เริ่มดูน่ากลัว ตกแต่งข้าวของเครื่องใช้ เช่น อ่างน้ำ ก๊อกน้ำ ประตู หัวเตียง สไตล์เก่าๆ ดูเชยๆ ในอาคารเดียวกันมีอีกห้องที่เราแวะไปดู ซึ่งก็ไม่ต้องบรรยายมาก เพราะทั้งเก่าและชำรุดทรุดโทรมไปบ้าง ราคาพอๆกัน ถึงแม้เจ้าของบอกว่าจะซ่อมแซมทุกสิ่งทุกอย่างให้ แต่ฉั้นก็ยังไม่ประทับใจ เราจึงยังคงตระเวนหากันต่อไป

หลังจากที่ฉั้นยังไม่ตกลงปลงใจกับ 5 คอนโดในวันแรก วันที่สองของการตระเวนจึงเกิดขึ้นพร้อมกับอีก 5 คอนโด เหมือนเดิม..เริ่มจาก Villa Nova ไป Moema และเลยไป Itaim คอนโด เก่าบ้าง ใหม่บ้าง แพงบ้าง แพงเกินไปบ้าง(แต่ “ถูกบ้าง” นี่ไม่มีนะ) ตกแต่งบ้าง ไม่ตกแต่งบ้าง แต่มันก็ยังไม่ถูกใจ เพราะถ้าเก่า ก็เข้าขั้นเก่ามากและชำรุดทรุดโทรม ถ้าใหม่ก็ใหม่และแพงมากๆ ส่วนถ้าตกแต่ง ก็มีทั้งตกแต่งแบบน่าเกลียดบ้างหรือไม่ก็ตกแต่งดีแต่แพงเกินไปบ้าง ณ จุดนี้ ฉั้นเริ่มสับสน ...ไม่ใช่เลือกไม่ถูก... แต่ความรู้สึที่ขัดแย้งในหัวตัวเองมันบอกว่า เซา เปาโล ไม่น่าจะไม่มีคอนโดที่พอเหมาะพอดีให้ดู และคำตอบที่ได้รับจากบริษัท BR Expat คือ ที่นี่เมืองใหญ่ หากไม่เจาะและเสาะหาในย่านใดย่านหนึ่ง เราก็จะไม่พบสิ่งที่ดีที่สุด บวกกับข้อแม้นึงของการหาที่อยู่ที่นี่ก็คือ ต้องดูดีๆ เพราะไม่แน่บางทีคอนโดดีๆอาจอยู่ใกล้แหล่งสลัมโดยที่เราไม่รู้ ซึ่งเรื่องความปลอดภัยสำหรับการอาศัยอยู่เมืองนี้ ต้องมาเป็นอันดับต้นๆด้วย แต่ยังไง ฉั้นก็ยังค่อนข้างงง เพราะหลังจากผ่านไป 3 วัน 15 คอนโด สิ่งที่ดีที่สุด ก็ยังไม่ถูกค้นพบ และเรากลับเริ่มต้องขยายพื้นที่ในการตระเวนหาไปในย่านอื่นๆ เช่น Panamby, Alto da Boa Vista และ Campo Belo ซึ่งไกลออกไปจากย่านธุรกิจเล็กน้อยและเป็นโซนไม่ค่อยคุ้นเคย

อาการต๊อแต๊ เริ่มเกิด!!! ฉั้นเริ่มเหนื่อยกับการตระเวนดู เราจึงเริ่มขบวนการ “หาเองโดยไม่พึ่งพาใคร” โดยมีคุณพ่อคุณแฟบผู้แสนใจดีเป็นแรงผลักดัน ชายสูงวัยอายุ 70 กว่าๆเดินท่อมๆสอบถามหาคอนโดให้เช่าในย่าน Higienopolis (ที่ที่เรามาอาศัยบ้านพ่อกะแม่อยู่นั่นเอง ย่านนี้จริงๆแล้วถือเป็นโซนพักอาศัยที่ดีที่สุดย่านนึงเลยทีเดียว เป็นแหล่งคอมมิวนิตี้ของชาวยิว ที่มาตั้งรกรากตั้งแต่สมัยสงครามโลกนู้น ถือเป็นย่านที่ปลอดภัยและมีระดับ มีร้านอาหารดีๆหลายแห่ง มีห้างหรูตั้งอยู่ และมีร้านเบอร์เกอรี่แสนอร่อยใกล้บ้าน พ่อจึงอยากให้เราพักอยู่แถวนี้ด้วยกัน ถึงแม้มันจะไกลจากที่ทำงานคุณแฟบโขอยู่) พ่อเดินถามไปเรื่อยๆ ทีละหลัง ทีละหลัง จนเจอคอนโดเล็กๆหลังนึง มีห้องว่างราคาไม่แพงมาก(ถ้าเทียบกับที่อื่นๆที่ดูมา) ด้วยความท้อแท้และเกือบหมดแรง เราจึงตัดสินใจว่า เราจะอยู่ที่นี่ล่ะ คุณแฟบอาจต้องยอมขับรถฟันฝ่ารถติดวันละชั่วโมง ในทั้งขาไปและขากลับทุกวัน เราตัดสินใจแจ้งกับบริษัท BR Expat ว่าเราจะขอตระเวนดูกับเค้าอีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย หากเรายังตัดสินใจไม่ได้ เราจะเลือกอยู่ที่คอนโดย่าน Higienopolis

ทันทีทันใด เราก็ได้ตัวเลือกโผล่มาอีก 5 คอนโดอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะกระเถิบออกไปในโซนไกลนิดนึงจากโซนเดิมที่เราตั้งใจ แต่คราวนี้ ดูเหมือนทั้งราคาค่าเช่า ขนาด และหน้าตาคอนโดดูไม่เลวและสมเหตุสมผลขึ้นมากทีเดียว เรื่องแปลกที่สังเกตุได้อย่างนึงก็คือ พอเรามีทางเลือกอื่นขึ้นมา เค้ากลับสามารถควานหาตัวเลือกดีๆมาให้เราได้อยู่เหมือนกัน แต่ทำไม..มันไม่เกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงแรกๆ!! และในที่สุด ก็ถึงเวลาอันควรที่จะต้องตัดสินใจ ถึงแม้วันที่สี่ของการตระเวนหา เราจะได้ตัวเลือกที่ถูกใจขึ้นแต่ก็ยังคงมีอะไรบางอย่างชวนให้ลังเล และสุดท้ายเราก็จำต้องตัดสินใจว่าเราจะอยู่ในย่าน Higienopolis อาจเพราะเรื่องราคาค่าเช่า เรื่องความปลอดภัย และเรื่องความสะดวกในการใช้ขีวิตในย่านนี้ แต่ที่น่าสัเกตุกว่านั้นอีก ดูเหมือน BR Expat จะเริ่มรู้ตัวว่าเค้ากำลังจะเสียดิวทางการค้าอย่างแน่นอนแล้ว เค้าจึงโทรกลับมาอีกครั้งว่า เค้าได้ค้นพบคอนโดอีก 3 คอนโด ที่อยากให้ไปดูอย่างด่วน! คิดว่าน่าจะถูกใจเราแน่นอน ...ไม่มีอะไรจะเสีย...คุณแฟบกับฉั้นจึงนัดไปดูด้วยกันในวันเสาร์ที่จะถึงทันที

อืมม..มันดีจริงๆด้วย คอนโดย่าน Brooklin ถนน Guararapes (กวาราราปปิ้ส) ตึกก็สวย ขนาดของห้องก็ดี ความสะดวกสบายก็ใช้ได้ ราคาก็พอรับไว้ ที่สำคัญใกล้ที่ทำงานคุณแฟบเอามากๆ กอรปกับเหตุผลบางประการ และเหตุการณ์บางอย่าง ที่ทำให้จนแล้วจนรอด คอนโดย่าน Higienopolis ก็ไม่พร้อมให้เราเข้าอยู่ เหมือนมีอะไรมาดลบรรดาล เราตัดสินใจในวันนั้นทันทีว่า เราชอบที่นี่ล่ะและจะตกลงใจ

หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนเต็มๆอย่างไม่น่าเชื่อ ก็ถึงเวลาสิ้นสุดซักทีกับการพักอาศัยอยู่บ้านที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ถึงแม้จะมีแม่ที่คอยดูแลเอาใจใส่และทำกับข้าวให้กิน พ่อที่แสนใจดีและคอยช่วยเหลือทุกอย่าง แถมพี่ชายสุดหล่อ(ของคุณแฟบ)ที่แวะเวียนมาให้ได้แอบชื่นตาชื่นใจ ชุ่มปอดเล่นๆอยู่เป็นประจำ ^^ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความทรมานของการอยากมีพื้นที่ส่วนตัวของเราและอาการอดทนอยู่กับสัมภาระของตัวเองที่มีเพียงแค่กระเป๋าเดินทาง 6 ใบ ที่บรรจุแค่เสื้อผ้าและคอมพิวเตอร์หนึ่งตัว ในเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ลดน้อยลงเลย

หลังจากได้เลือกที่อยู่แล้ว ก็ขอถอนหายใจยาวๆหนึ่งทีเพื่อแตรียมพร้อมกับการทำสัญญาเข้าอยู่ และเมื่อมีเวลาให้หายใจเราก็เริ่มทบทวนเหตุการณ์ ว่าทำไมอะไรๆถึงใช้เวลานานและยากเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ คิดแล้วคิดอีก จนเจอคำตอบที่ต้องการ เมื่อเราขอ Quotation จากบริษัท BR Expat เพื่อดูว่ารายละเอียดค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันเท่าไร ยังไง การตระเวนเยี่ยมชมย่านที่พักอาศัย การตระเวนดูคอนโดกว่า 23 หลัง รวมทั้งการพาฉั้นไปซิตี้ทัวร์ด้วย รวมแล้วเบ็ดเสร็จ “แพง” จนแทบหงายหลังตึง! ถึงแม้บริษัทจะจ่ายให้ แต่เราก็ตั้งข้อสังเกตุว่า เค้าชาร์จค่าดูคอนโดตามจำนวนหลัง นั้นหมายความว่า ยิ่งดูมากเค้ายิ่งได้มาก และก็หมายความได้อีกว่า หากเราไม่มีตัวเลือกอื่นไว้สำรอง เราก็ยังจะต้องใช้เวลาตะเวนหาไปเรื่อยๆ โอ้ว...แม่เจ้า ช่างไม่เห็นใจคน Homeless อย่างเราเอาซะเลย ความผิดหวังเกิดขึ้นทันที เมื่อรู้สึกเหมือนโดนหลอกและโดนล้อเล่นกับความรู้สึกอย่างแรง เป็นไปได้ว่าเราอาจคิดมากเกินไป แต่เมื่อเกิดความรู้สึกแบบนั้นซะแล้วก็ยากเกินจะแก้ เราตัดสินใจจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายเสร็จสับและยกเลิกที่จะใช้บริการกับบริษัทนี้ต่อ ซึ่งสิ่งที่ยังคงค้างอยู่ก็คือ คลาสเรียนภาษาโปรตุเกสของฉั้นเอง แต่ถึงจุดนี้ ให้ทำใจเรียนกับเค้าคงไม่ไหว จึงเรียนแจ้งขอบคุณอย่างสุดซึ้งสำหรับบริการที่มีให้ตลอดมาและแจ้งเป็นนัยๆว่าเราจบกันเพียงเท่านี้.......สวีดัส สวัสดี!! และตั้งหน้าตั้งตารอเข้าอยู่บ้านใหม่อย่างใจจดใจจ่อต่อไป

Lula - ความเหงา

2010-11-30T13:06:00.000-02:00

ในช่วงอารมณ์ที่เหงาลึกที่สุด เมื่อต้องอยู่คนเดียวในอีกฝั่งโลก..ไกลแสนไกล ไม่มีเพื่อนที่รู้ใจ ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียว และดูแลตัวเอง

ประสบการณ์ทัวร์ประหลาด City Tour Sao Paulo, Downtown

2010-11-02T13:58:00.028-02:00

18-10-2010

City Tour Sao Paulo ถือเป็นประสบการณ์ City Tour ที่แปลกประหลาด โดยธรรมชาติของการไปท่องเที่ยว นอกจากจะต้องตื่นเต้น เตรียมสะพายกล้อง แต่งตัวมีสีสัน เตรียมเงินพกติดตัว แต่ครั้งนี้ กล้องไม่ควรเตรียม แต่งตัวควรมิดชิด พกเงินไปนิดเดียว และต้องไม่ใส่เครื่องประดับมีค่า! และนี่คือการเตรียมตัวท่องเที่ยวใน เซา ปาโล แผนการในวันนี้คือ City Tour Sao Paulo, Downtown

New Downtown และ Old Downtown คือ โซนในเมืองของ เซา เปาโล ซึ่งถ้าให้จินตนาการคำว่าในเมือง โดยปกติต้องนึกถึงบรรายากาศ ที่มีแหล่งช๊อปปิ้งหรูๆ มีรถไฟฟ้าหรือรถไฟใต้ดิน ผู้คนแต่งตัวสวยงาม ข้าวของเยอะแยะละลานตา แต่สำหรับที่นี่ก็ละลานตาเหมือนกัน เพราะมีตลาดนัดขนาดใหญ่ขายของถูกอย่างสำเพ็งบ้านเรา มีตลาดสด ขายของสด ของแห้ง ขนม นม เนย ชีส ผลไม้ และอีกมากมาย ขนาดและหน้าตา เห็นแล้วชวนให้นึกถึง หัวลำโพง อาคารบ้านเรือน โบสถ์ โรงเรียน สำนักงานเก่าคร่ำคร่า แบบสถาปัตยกรรมโบราณสไตล์ บาร็อก (Baroque) และโกธิก (Gothic) แบบดิบๆ บ้างก็เก่าชำรุดทรุดโทรมแต่ก็ดูมีมนต์ขลัง บ้างก็ปรักหักพังอยู่ท่ามกลางตึกใหม่ๆ ที่ดูแล้วขัดตา ผู้คนเดินกันขวักไขว่ ปนเปไปทั้งคนทำงานและคนจรจัด ย่าน Downtown นี้เมื่อ 30 ปีก่อนเคยเป็นแหล่งเจริญรุ่งเรือง เป็นที่ตั้งของ ธนาคาร และสำนักงานใหญ่ๆหลายแห่ง แต่เมื่อการเจริญเติบโตของเมือง เซา เปาโล ถูกพัฒนาไปอย่างไม่มีทิศทางเมื่อช่วง 20-30 ปีที่แล้ว ได้ยินว่าคนฐานะยากจนจากเมืองอื่นๆ อพยพเข้ามาหางานทำที่นี่และสุดท้ายก็ยึดพื้นที่ Downtown เป็นที่อยู่อาศัยแบบถาวร และแผนพัฒนาของรัฐบาลแทนที่จะพัฒนา Downtown ต่อไป กลับกลายเป็นมีแหล่งธุรกิจใหม่ๆเกิดขึ้นมากมายกระจายไปในโซนอื่นๆ ซึ่งห่างจากย่าน Downtown ออกไป เช่น Paulista Ave. (เปาลิสต้า อเวนิว) เป็นต้น ปล่อยให้ทั้ง New Downtown และ Old Downtown เก่าเก็บ ชำรุดทรุดโทรมอย่างปัจจุบัน

Igreja de Se Cathedral

ไกด์สาวมาดแมน นามว่า Flavia ก็เริ่มต้นออกทัวร์ ด้วยกันขับรถมารับฉั้นที่บ้านย่าน Higienopolis (อีเจียนโนโปลิส) ตรงเข้าสู่ Downtown ซึ่งไม่ไกลกันมาก โบสถ์คริสต์ Igreja de Se Cathedral (อิเกรชา จี เซ่ คาเทรดราว) สไตล์ Gothic โบราณเป็นที่แรกที่ผ่าน โบสถ์นี้ถือเป็นโบสถ์ประจำเมือง ทั้งเก่าแก่และใหญ่โต ยังคงมีความสวยงามและมีมนต์ขลัง ตั้งอยู่ Se Square (เซ่ สแควร์) ใจกลางเมือง ที่ที่เราเข้าไปหาที่จอดรถในซอยใกล้ๆ เพื่อเดินเท้าผ่านเข้าสู่ Old Downtown

Para de Se หรือ Se Square ถือได้ว่าเป็น Center หรือใจกลาง Downtown ที่ด้านหนึ่งของ Square มีพิพิธภัณฑ์ Museu Anchiata (มิวเซอู อังชิเอต้า) ที่ภายในถูกปรับปรุงเป็นสวนนั่งเล่นส่วนหนึ่ง ปลูกต้นไม้หายากหลายชนิด และเป็นที่เก็บรักษาซากกำแพงเมืองบางส่วนที่ถูกสร้างแบบชาวอินเดียนแดงเมื่อพันกว่าปีก่อน ที่สร้างด้วยวิธีโยนดินเหนียวที่ละก้อนเข้าไปปะติดปะต่อกันจนเป็นรูปเป็นร่างกำแพงดินขึ้นมา ด้านฝั่งตรงข้ามของพิพิธภัณฑ์มีตึกโบราณสไตล์โกธิกดูเก่าแก่และมีมนต์ขลังอีกหลายตึกและกลาง Se Square ก็มีอนุสวรีย์โบราณรูปร่างน่ากลัวกว่าตึกอีก..ตั้งอยู่

ฉั้นเริ่มหยิบ iPhone ขึ้นมาเก็บบรรยากาศและรูปถ่าย เสียงเตือนจากไกด์ก็ดังขึ้นทันทีว่าให้ระวัง ถ่ายแล้วก็รีบเก็บ เพราะที่นี่ iPhone ถ้าถูกฉกไปแล้วละก็ ขายได้ราคาที่เดียวเชียว! หลังจากเก็บ iPhone กลับเข้าที่อย่างเหลียวหน้าพะวงหลัง เราก็เริ่มเดินทางกันต่อผ่านตึกเก่าๆมากมาย และอาคารโบราณที่เคยเป็นสำนักงานใหญ่ของธนาคารต่างๆใน เซาเปาโล ซึ่งปัจจุบันหลายๆแห่งได้ย้ายสำนักงานใหญ่ไปตั้งที่อื่นที่ใหม่กว่า ทิ้งตึกเก่าแก่นี้ไว้ให้ถูกแปรสภาพเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแทน เช่น Banco de Sao Paulo (บังคุ จี เซา เปาโล) หรือ Bank of Sao Paulo ที่บนชั้นสูงสุดของยอดตึก กลายเป็นจุดชมวิวเมืองเซาเปาโลแบบ 360 องศา มองลงมาเห็นบ้านเมืองชัดเจน ความแตกต่างที่ฉั้นเห็นจากมุมสูงก็คือ ที่นี่บ้านเมืองไม่ได้มีสีสันมาก ถ้าไม่สร้างด้วยปูนธรรมดาก็จะสร้างด้วยอิฐแดงแบบไม่พถีพิถัน ตึกไหนที่มีสีสันก็จะเห็นโดดเด่นสะดุดตาขึ้นมา บริเวณโดยรอบ Downtown มีตึกใหญ่ๆสูงๆไม่มากนัก นอกจากตึกที่เรากำลังยืนอยู่และบริเวณใกล้เคียงเท่านั้น มองไปไกลสุดตาเห็นภูเขาล้อมรอบเมืองอยู่ ถัดจากการชมวิวมุมสูง เราก็กลับลงมาเดินผ่านย่าน Downtown กันต่อ แวะเข้าไปใน Stock Market เนื่องจากแถวนี้เคยเต็มไปด้วยธนาคาร ตลาดหุ้นจึงมีบทบาทสำคัญในอดีต แต่ปัจจุบันโถงที่เคยเต็มไปด้วยโบรกเกอร์ก็ถูกผันให้กลายเป็นแหล่งเรียนรู้ สำหรับนักเรียน นิสิต นักศึกษา ที่สนใจเกี่ยวกับตลาดหุ้นเข้ามาดู เหมือนเป็นนิทรรศการแทน โดยเปิดสอนและให้คำอธิบายโดยผู้ที่เคยทำงานเป็นโบรกเกอร์เมื่อหลายปีก่อนนั่นเอง และการบรรยายไม่มีภาษาอังกฤษมีแต่ภาษา Portuguese เท่านั้น!

ออกจากตลาดหุ้น เราก็แวะ Art Gallery บ้าง ธนาคารบ้าง และโรงหนังเก่าๆ หลายแห่ง จนมาถึง Teatro Municipal (เทอาโตร มิวนิซิปาว) ซึ่งเป็นโรงหนังในตึกโบราณสไตล์โกธิก ที่ปัจจุบันก็ยังมีกิจกรรมฉายหนัง ทั้งเก่าทั้งใหม่ มี Opera Hall และ Concert Hall มีแสดงละครเวที มีมุมร้านขายหนังสือ และมุมบริการจิบชากาแฟฟรีตามอัธยาศัย ดูแล้วน่าจะสุนทรีย์ ด้านหน้าโรงหนัง ผู้คนเดินกันพลุกพล่าน มีกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติบ้าง นักท่องเที่ยวชาวบราซิลเลี่ยนก็มี แล้วถ้าให้เดา ฉั้นน่าจะเป็นคนไทยคนเดียวที่หลงเข้ามาที่นี่! เรามาถึงในช่วงที่หน้าโรงหนังมีโชว์เล็กๆพอดี มีสองสาวแต่งตัวสวยงามสไตล์โบราณ และอีกสองหนุ่มสะพายกีต้า มาร้องเพลงกันเพื่อเชิญชวนให้คนเข้าไปเที่ยวชมในโรงหนัง ดูแล้วก็น่ารักไปอีกแบบ

Teatro Municipal (เทอาโตร มิวนิซิปาว)

ที่ Old Downtown นี้มี Mercado Municipal (เมอร์ซาโด มิวนิซิปาว) คือตลาดสดขนาดใหญ่ที่พูดถึงในตอนต้น เป็นตลาดที่เก่าแก่และขึ้นชื่อเพราะขนาดใหญ่เกือบเท่า หัวลำโพง บ้านเรา มีความสวยงามซ่อนอยู่ภายในตึก ที่ตกแต่งด้านหน้าด้วยกระจกที่มีสีสันและลวดลาย ที่นี่เต็มไปด้วยอาหารนานาชนิด ทั้งอาหารสด อาหารแห้ง ขนม นม เนย ผลไม้ ชีส เครื่องเทศ เนื้อสัตว์ และอื่นๆอีกมากมายเต็มไปหมด และมีร้านอาหารอยู่บนชั้นสองซึ่งเป็นชั้นลอย ซึ่งคนจะแน่นเอี๊ยดในวันเสาว์อาทิตย์ อาหารขึ้นชื่อที่นี่ คือ Pie สอดใส้ชนิดหนึ่ง ชื่อ Pastel (พาสเทล) ขายดีสุดๆรสชาติเอร็ดอร่อยเหมือนแป้งทอดกรอบๆแล้วแน่นไปด้วยใส้พายด้านใน มีให้เลือกทั้งใส้กุ้ง ใส้ไก่ ใส้เนื้อ และขายดีที่สุดเหมือนจะเป็นใส้ปลา เรียก Pastel de Bacalhau (พาสเทล จี บาคาเลียว) บาคาเลียวแปลว่าปลา แต่เป็นปลาเค็มนะ ต้องเรียกปลาเค็มตากแห้งน่าจะเหมาะกว่า เพราะเค็มได้ใจจริงๆก่อนนำไปทำอาหารต้องล้างน้ำก่อนหลายๆรอบ บางทีล้างแล้วแช่น้ำค้างคืนไว้ยังไม่หายเค็มเลย แต่คนบราซิลชอบกิน โดยเฉพาะในพาสเทลทอดกรอบๆร้อนๆกินกับโค้กซ่าๆซักกระป๋องนี่ล่ะ ... อืมมม มิน่าลูกค้าเข้าคิวยาวเหยียดทีเดียวเชียว

และจากที่นั่น ถนนใกล้ๆกันก็มี ตลาดขายของถูกอย่างสำเพ็งบ้านเรา ตั้งอยูบนถนน 25 de Março (วินชิซิงกุ จี มาร์คโซ) ใหญ่โตมโหราฬ คนพลุกพล่านและมีของขายเกือบทุกอย่าง เช่น เครื่องประดับ ของประดิษฐ์ ของที่ระลึก ของเล่น เครื่องสำอางค์ และอีกมากมายขายในราคาถูก แต่อย่างเคยต้องเดินด้วยความระมัดระวัง (กระเป๋าตังค์และของมีค่า) และมีสติอยู่เสมอ เพราะคนยิ่งมากยิ่งอันตราย แต่หากชอบซื้อของถูกและต่อรองได้ ก็ต้องมาที่นี่ล่ะ

เราเดินรอบๆเมืองซักพักเพื่อเก็บบรรยากาศความกว้างใหญ่โตและความพลุกพล่านของเมือง ก่อนวนกลับมายังที่จอดรถและเริ่มขับรถวนรอบเมืองอีกนิดเพื่อเข้าสู่ New Downtown เราได้แวะอีกหนึ่งที่ คือ โบสถ์คริสต์แบบโบราณ ที่เก่าแก่ สวยงาม ดูลึกลับและมีมนต์ขลัง ภายในมืดทึม มีคนมานั่งสวดมนต์ขอพร มีรูปปั้นพระเยซู พระแม่มาเรีย สไตล์โบราณพิถีถิถันสวยงาม ส่วนหน้าของโบสถ์เป็นร้านขายขนมปังสูตรพิเศษที่หลวงพ่อในโบสถ์ท่าลงมือทำเองและขายในราคาย่อมเยาว์

Luz Station

เราเข้าสู่ New Downtown ซึ่งหน้าตาแตกต่างจาก Old Downtown อย่างเห็นได้ชัด เพราะโซนนี้ไม่มีอาคารโบราณใหญ่โต ไม่มีสถานที่ท่องเที่ยว มีแต่อาคารพาณิชย์หน้าตาธรรมดาและสถานีรถไฟใต้ดินหลายสถานีตั้งอยู่ สำหรับใครที่ต้องการเดินทางมา Downtown ก็สามารถโดยสารรถไฟใต้ดินได้อย่างสะดวกและปลอดภัย และไม่ต้องพะวงเรื่องการหาที่จอดรถให้วุ่นวาย สถานีรถไฟที่เด่นที่สุดเห็นจะเป็น Luz Station (ลูซ สเตชั่น) ซึ่งเป็นสถานีรถไฟแห่งใหญ่ มีรูปร่างและโคร่งสร้างสวยงามไสตล์อังกฤษ ที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ คศ.1991 ฝั่งตรงข้ามเป็น Pinacoteca do Estado ซึ่งเป็น Art Gallery และ Musuem ขนาดใหญ่ สร้างด้วยอิฐสีแดงดูเป็นศิลปะดิบๆไม่พิถีพิถัน สร้างตั้งแต่ปี คศ. 1889

ด้านข้าง Pinacoteca do Estado

ติดกันด้านข้างมีสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ที่เค้าว่ามีเจ้าตัว Sloth ซึ่งเป็นสัตว์อนุรักษ์ของบราซิล มีมากในป่า Amazon หน้าตาคล้ายกับหมีโควล่าแต่ว่าขี้เหล่กว่าเยอะ! มีนิ้ว 3 นิ้วพร้อมกับเล็บที่ยาวมาก ใช้ในการปีนขึ้นต้นไม้ แบบ Slow Motion ..Slow มากจนขึ้นชื่อและได้ฉายาว่า "เจ้าตัวขี้เกียจ" เพราะมันใช้เวลาเป็นวันๆ กว่าจะปีนถึงยอดไม้ซึ่งเป็นแหล่งอาหารและที่อยู่ของมัน ซึ่งเมื่อขึ้นไปถึงยอดแล้ว กว่าจะกลับลงมาอีกอย่างแสนจะเชื่องช้า ก็ประมาณอีกหนึ่งสัปดาห์ เพื่อลงมาฉี่เท่านั้น เราแวะเข้าไปเดินเล่นในสวนเพื่อตามหาตัว Sloth เพราะฉั้นอยากเห็นตัวเป็นๆ แต่วันที่เราแวะไปมันเพิ่งจะลงมาฉี่ไปเมื่อวาน เลยพลาดโอกาสได้เห็น เสียดายจัง อดเห็นสัตว์ขี้เหล่! ในสวนสาธารณะ ฉั้นก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตุผู้คนที่เดินบ้างนั่งบ้างอยู่ในสวน มือก็กำกระเป๋าถือจนแน่น ตาก็สังเกตุเห็นผู้คน มองไปที่ใครก็รู้สึกเหมือนทุกคนกำลังจ้องมองมาที่ฉั้นเข้าทำนอง “ตื่นตูม” ปน “หวาดระแวง” ดูแล้วยิ่งชวนให้คิดถึงสวนลุมพินี ในยามค่ำคืนซะนี่กระไร ผู้หญิงบางคนแต่งตัวแปลกๆ นุ่งกระโปรงสั้น ผิวดำกร้านทาปากแดง ยืนตามต้นไม้บ้าง นั่งอยู่ตามเก้าอี้บ้าง ผู้ชายก็มาเดินทอดน่องบ้าง บางคนก็มานั่งมองโน่นมองนี่อย่างไม่มีจุดหมาย(หรือมีก็ไม่รู้)บ้าง ในขณะที่ฉั้นกำลังสังเกตุผู้คนในบริเวณรอบๆ Flavia ไกด์สาวมาดแมนของฉั้นยังคงเดินตามหา Sloth ต่อไปอย่างห้าวหาญ สมแล้วที่เป็นไกด์ เพราะดูไปดูมา ฉั้นชักจะเริ่มกลัว Flavia แทนซะเอง!

ด้านหน้า Pinacoteca do Estado

และแล้วการเดินทาง City Tour กว่าค่อนวันของฉั้นก็สิ้นสุดลง หลังจากสวนสาธารณะแห่งนี้เราเริ่มเดินทางออกจาก New Downtown พร้อมด้วยอาการหายใจทั่วท้องอีกครั้ง การท่องเที่ยว City Tour ครั้งนี้มอบความรู้สึกแปลกใหม่ให้กับฉั้น เป็นการท่องเที่ยวแบบไม่พกกล้อง อาจหมดสนุกไปบ้างเพราะมัวแต่หวาดระแวง ทำไงได้ฉั้นอยู่ที่นี่ เหมือนคนไม่รู้หนังสือ เขียนก็ไม่ได้ อ่านก็ไม่ออก หากเกิดไรขึ้นกับฉั้นที่นี่ยังไม่รู้เลยว่าจะสามารถสื่อสารกับตำรวจได้ยังไง แต่สุดท้ายการเดินทางท่องเที่ยวช่วงสั้นๆครั้งนี้ ก็ปลอดภัยดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้น และได้พบเห็นผู้คนที่แตกต่าง ศิลปะที่บอกไม่ได้ว่าสวยหรือไม่สวย ดิบและเก่าและดูลึกลับ

บราซิลเป็นประเทศที่มีเสน่ห์ในตัวเอง มีอะไรมากมายที่น่าสนใจ เซา เปาโล เป็นเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความไม่เท่าเทียม ความเก่าอยู่ท่ามกลางความใหม่ ความรวยใกล้กันแค่คืบกับความจน ความอวดร่ำอวดรวยมาคู่กับการโจรกรรม ความเลือดร้อนก็มาควบคู่กับการทะเลาะเบาะแว้งและการเข่นฆ่า ความปลอดภัยอยู่ใกล้นิดเดียวกับความอันตราย สิ่งต่างๆเหล่านี้ถูกแยกออกจากกันด้วยเส้นแบ่งบางๆเท่านั้น นั่นหมายความว่า อะไรก็เกิดขึ้นได้ใน เซา เปาโล คนที่นี้รู้ดีว่ามันเป็นอย่างนี้มาเนิ่นนานและดูเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนแปลง

เม้าท์ Brazilian Girls

2010-11-02T13:55:00.019-02:00

14-10-2010

นึกถึงสมัยตอนเจอแฟบใหม่ๆ แฟบเคยบอกว่า แฟบหลงรักเมืองไทย และมีความสุขมากที่ได้อยู่เมืองไทย...และผู้หญิงไทยคือผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก... และแน่นอนแฟบต้องบอกว่าฉั้น “สวย”! ^^ คริ คริ วันนี้เราโยกย้ายข้ามทวีปมาอยู่บราซิล บ้านเกิดของแฟบเอง ถือเป็นโอกาสของฉั้นที่จะได้มาสัมผัสความแตกต่างทางวัฒนธรรม ความเป็นอยู่ ผู้คนและความเป็นจริงในอีกซีกโลกหนึ่ง....ที่ไม่เคยรู้และไม่เคยเห็นมาก่อน ฉั้นจึงพยายามเก็บทุกรายละเอียดไม่เว้นแม้แต่ สาว บราซิลเลี่ยน ที่คันปากอยากเล่าจริงๆ

ลักษณะหน้าตาของหนุ่มสาวบราซิลแท้ๆ ก็คือ ผิวเข้ม หน้าคม ผมดำ เหมือนชาวเม็กซิกัน โปรตุเกส สเปน เชื้อสายดั้งเดิมจริงๆ คือ ชนเผ่าอินเดียนแดง(ไม่ใช่อินเดีย แบบอาบังขายถั่วนะ!) ถ้าลูกครึ่งก็ผสมอิตาเลี่ยนและเยอรมันเป็นส่วนใหญ่ ผิวขาว ตาสีน้ำตาล และผมสีน้ำตาลแดงประกายทอง แต่หากมีเชื้อสายยิว ก็จะผิวขาวจัด ตาคมโต ตาและผมมีสีน้ำตาลเข้มหรือสีดำ แล้วก็มีลูกครึ่งญี่ปุ่นกะอาฟริกัน ด้วย มีคนบอกว่า ที่นี่ใครๆก็เป็นบราซิลเลี่ยนได้ เพราะความผสมปนเปของหลายเชื้อชาติ

คนที่นี่ทักทายด้วยการจูบหรือการคิสเบาๆที่แก้ม 2 ครั้ง “ซ้ายขวา” ส่วนใหญ่ใช้วิธีแก้มแนบแก้มแล้วอาศัยทำเสียงจูบเอาเองมากกว่าจะจูบจริงๆ แรกๆฉั้นก็ทำไม่เป็น ขวยเขินมากมาย ต้องอาศัยการฝึกอยู่นานเหมือนกัน ที่บราซิล การคิสแบบนี้เรียกว่า Beijo (เบโชว) ไม่ว่าจะเจอกันหรือการร่ำลา สำหรับบราซิลเลี่ยน Beijo เท่านั้นที่ครองโลก! แต่นี่ไม่รวมจูบจริงจังดูดดื่มที่มีให้เห็นเป็นว่าเล่น ตามคลับตามบาร์ ตามที่สาธารณะ และในละครทีวีนะ อันนั้นจูบจริง!!

ฉั้นได้เริ่มออกงานสังคม พบปะทักทายกับสาวๆบราซิลเลี่ยนที่ทำงานบริษัท Expat ที่เราใช้บริการอยู่! ก็ได้รู้มาว่า สาวๆบราซิลเลี่ยน นี่นอกจากจะพูดเจื้อยแจ้ว ท่าทางมั่นใจ ฉะฉาน ไม่เกรงและไม่กลัวใครแล้ว เรื่องดูแลตัวเองถือเป็นเรื่องจริงจัง “บิกินี่” ที่เป็นที่คลั่งใคล้ ทำให้สาวๆต้องดูแลเรือนร่างเป็นพิเศษ "เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า และเครื่องประดับ" ก็เป็นที่คลั่งใคล้แบบสุดๆ ผู้คนที่นี่ถ้าเป็นพวกที่มีรสนิยมดีๆแล้วละก็ ลงทุนไม่อั้น นอกเหนือจากแบรนด์นอก เช่น Louis Vuitton, Gucci และอื่นๆ แบรนด์ดังๆของ Brazil เองก็ขึ้นชื่อและเป็นที่นิยม เช่น Santa Lola, Lenny e Cia, Arreezo, Copodarte ที่ราคาแพงหูฉี่และคุณภาพก็ดีไม่ยิ่งหย่อน และยังมี Shoes Stock ร้านรองเท้าขนาดไหญ่ คนแน่นเอี๊ยด มีให้เลือกเป็นพันๆคู่ ทุกราคา ทุกขนาด ทุกดีไซน์ ลูกค้าที่มาที่นี่บางทีมาเหมากลับไปเป็นสิบๆคู่เลยก็มี คิดแล้วยังแอบยังอดใจไม่ไหว...

เรื่อง “ทำผม ทำเล็บ และทำบราซิลเลี่ยนแวกซ์” ก็ไม่แพ้ ธุรกิจร้านเสริมสวยที่นี่ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เกือบทุกคนที่ต้องเข้าร้านไปทำผม ทำเล็บ ทำแวกซ์ ทุกอาทิตย์ ขนาดเด็กประถมเล็บสั้นกุดยังอุตส่าห์เข้ามาทำเล็บอ่ะ (สนนราคาประมาณ 14-20 R$(รีอายส์) หรือประมาณ 250-400 บาท สำหรับเล็บมือ และประมาณ 20-30 R$(รีอายส์) หรือประมาณ 400-600 บาท สำหรับเล็บเท้า ค่าสระไดรย์ผมหรือตัดผมตามร้าน ก็ประมาณ 30-50R$(รีอายส์) หรือประมาณ 500-1,000 บาท ส่วนบราซิลเลี่ยนแวกซ์นี่ไม่รู้ เพราะยังไม่เคยลอง) แถมใครไม่ทำจะถูกมองว่าไม่มีตังค์ซะด้วยนะ มิน่า ตอนมาถึง ใหม่ๆ โดนแม่คะยั้นคะยอให้ไปทำเล็บทำผมอยู่นั่น!!

และแล้วก็พบว่าแม่แฟบ นี่เองที่มีช่าง Delivery วันดีคืนดีเห็นช่างมานั่งทาเล็บให้แม่อยู่ในครัว แหล่มจริงๆ!! Nelsa คือช่างประจำของแม่ สาวบราซิลเลี่ยนแท้ๆ ตัวเล็กๆ หน้าคม ผิวค่อนข้างคล้ำ Nelsa รับทำเล็บตั้งแต่ต้นซอยยันท้ายซอย ตารางแน่นเอี้ยด แม่นัดทำเล็บตัวเองกับ Nelsa ทุกวันศุกร์บ่าย 2 วันดีคืนดีแม่ก็นัดให้ฉั้นด้วย แต่ได้เป็นคนสุดท้ายตอน 2 ทุ่มเพราะถือเป็นลูกค้าขาจร! พอ Nelsa มาถึง พ่อก็จัดการเตรียมโคมไฟ ผ้าขนหนูให้อย่างรู้งาน แม่เตรียมน้ำอุ่นสำหรับแช่นิ้ว ฉั้นแอบงง..ปนเกรงใจ Nelsa เริ่มลงมือ ตัดหนังด้านๆออกอย่างละเมียดและเริ่มทาแบบ French Manicure ที่ฉั้นชอบ แหม..คราวนี้สวยงามสมเป็นคุณนายฝรั่งจริงๆ จ่ายไป 15R$(รีอายส์) หรือ 270 บาท สบายใจทั้งแม่ทั้งฉั้น เพิ่งรู้ว่ามันดีอย่างนี้นี่เอง!!

มีเหมือนกันที่ Nelsa ไม่ว่าง วันนั้นแม่กระวนกระวายใจมาก จนต้องพากันไปทำเล็บที่ร้านแทน ที่ร้านคิดค่าทำเล็บมือ 18R$(รีอายส์) หรือประมาณ 324 บาท มาร้านทั้งทีฉั้นเลยตัดสินใจทำเล็บเท้าด้วย เพราะค่อนข้างทนสภาพไม่ได้อยู่เหมือนกัน สนนราคา 30R$(รีอายส์) หรือประมาณ 540 บาท แพงกว่า Nelsa เยอะเลยยย! ไหนๆก็มาจ่ายแพงขนาดนี้แล้วฉั้นเลยเลือกทาสีแดงแปร๋นมันซะเลย ช่างทำเล็บสองคน ทำเล็บมือหนึ่งคน เล็บเท้าอีกหนึ่งคน ฝีมือปราณีตสวยงาม ออกจากร้านจ่ายไปประมาณ 864 บาท เฮ้อออ.... Nelsa นะ Nelsa! -_-‘

ที่นี่ใครๆก็พูดถึง คำล้ำลือเรื่อง “แม่ผัวกับลูกสะใภ้” ที่มีมานานเนกาเล ว่าทั้งสองถือเป็นศัตรูคู่อาฆาต!! ทุกคนประหลาดใจอย่างมากที่เห็นฉั้นกะแม่สามีเข้ากันได้ อย่าว่าแต่ใคร ฉั้นเองก็ยังแอบแปลกใจ! แต่ที่ไม่แปลกใจก็คือ ก็แหงละ..คนที่นี่ไม่ได้เรียก “แม่สามี” ว่า “แม่” อย่างคนไทย เค้าเรียกชื่อกัน และเพราะสาวบราซิลเลี่ยนส่วนใหญ่ท่าทาง มั่นใจ ช่างพูด ช่างคุย เจื้อยแจ้ว ทำเล็บ แต่งหน้า ทำผม บางคนนุ่งสั้นและศัลยกรรมพลาสติก บวกกับความ(พยาม)เซ็กซี่ อารมณ์ฉุนเฉียวรุนแรงเข้าไป จึงยิ่งขัดแย้งกับความ Conservative หรือหัวโบราณ ของ “คุณแม่(สามี)” เกือบทุกคน จึงทำให้ความ “แร้งส์” เกิดขึ้น ณ จุดนี้เอง

เหตุผลว่าทำไม สาวไทยจึงสวยที่สุดในสายตาแฟบและฝรั่งอีกหลายคน….. อาจเป็นเพราะแฟบหัวโบราณ (รึป่าว?) หรือเพราะที่เล่ามาทั้งหมดกันแน่? สำหรับฉั้นแล้ว แม้สาวไทยจะขี้อาย พูดน้อย ขี้เกรงใจ รูปร่างหน้าตาอาจแพ้ฝรั่งไปบ้าง ความเซ็กซี่อาจสู้กันลำบาก แต่อ่อนหวานน่ารัก ละมุนละไม ตากหากที่เป็นเสน่ห์ของสาวไทย ที่ฝรั่งชาติไหนก็ทำไม่เป็น แม้กระทั่งตอนนี้ ฉั้นเองยังแอบคิดถึงสาวไทยและร้อยยิ้มพิมพ์ใจของคนไทยอยู่ทุกวัน

Welcome to Brazil

2010-11-02T12:54:00.006-02:00

11-10-10

“Welcome to Brazil” กลายเป็นคำพูดติดปากไปแล้ว เวลาที่เห็นอะไรแปลกๆที่ไม่เคยเห็น

อาทิตย์แรกของการมาเยือน เซา เปาโล ครั้งนี้ สถานที่เที่ยวที่แรก คือ ร้านขายหลอดไฟ!! เพราะพ่อแม่ต้องไปซื้อหลอดไฟใหม่ไปเปลี่ยนในบ้าน ..ดีกว่าทิ้งฉั้นให้อยู่บ้านคนเดียว ก็เลยกระเตงไปด้วย.. ที่นี่มีร้านขายเฉพาะหลอดไฟโดยเฉพาะ ที่ขนาดร้านใหญ่ประมาณ ห้าง Home Pro 1 ชั้น ที่เต็มไปด้วยหลอดไฟ โคมไฟ ทุกรูปแบบ มันมีทุกรูปแบบจริงๆเพราะมีตั้งหลอดไฟดวงเล็กๆ หลอดนีออน โคมไฟธรรมดาไปจนถึงไฟระย้า Chandelier อลังกาลแบบที่ติดในโรงแรมหรู ที่แปลกไม่ใช่หลอดไฟ! แต่ที่แปลก คือ ทำไมคนมาซื้อหลอดไฟ แม้จะหน้าตาเป็นแม่บ้านธรรมดาๆ แต่มาช้อปปิ้งหลอดไฟกองเพนิน จนนึกว่าเป็นช่างไฟ! รวมทั้งพ่อกะแม่ด้วย เหตุเพราะที่นี่ไม่ว่า บ้านหรืออพาร์ตเม้นต์หรือคอนโดหรูที่เพิ่งสร้างเสร็จ ใหม่เอี่ยม ช่างจะทิ้งรูโบ๋สำหรับติดหลอดไฟไว้ให้ พร้อมกับสายไฟที่เดินไว้ให้เรียบร้อย(แบบไม่เรียบร้อย)รอดมาจากรู แบบที่บ้านเราเรียกว่า “สร้างไม่เสร็จ”นั้นล่ะ แต่ที่นี่คือ “สร้างเสร็จแล้ว” ใครจะอยู่ก็ไปเลือกสรรหาหลอดไฟแบบที่ชอบมาติดเอาเอง!! -_-; อืมม..แปลกดี

“Welcome to Brazil”!

มาที่นี่ต้องศึกษาบ้านเมืองให้ดี หรือไม่ก็ต้องมีคนท้องถิ่นที่รู้จักคอยช่วยเหลือ ย่านที่พักอาศัย ที่ว่ามีโซนคนรวยคนจน ถึงแม้จะสังเกตุเห็นได้ชัดว่ามันคือโซนไหนอย่างไร แต่จะให้ดีก็ต้องมีผู้รูคอยแนะนำ เช่น ย่าน Villa Nova (วิลล่า นอว่า) คือย่านที่คนรวยอยู่, Moema (โมเอม่า) คนรวยอยู่เหมือนกันแต่ระดับรองลงมาหน่อยหรือผู้คนจะเดินเชิดหน้าน้อยกว่า..มีร้านอาหาร เบอเกอรี่ ร้านค้า ซุปเปอร์มาร์เก็ตมากมาย แต่ใกล้ Domestic Airport เสียงเครื่องบินอาจดังรบกวน, Higienopolis (อีเจียนโนโปลิส) คือ ย่านที่พ่อกะแม่ และฉั้นกะแฟบมาอาศัยเค้าอยู่ตอนนี้ ก็จัดว่าไฮโซ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นกลุ่มคนสูงวัยกับครอบครัว เป็นแหล่ง Community ของชาวยิวที่มาตั้งหลักปักฐานที่นี่ตั้งแต่สมัยหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 นู่นนน ใกล้แหล่งในเมือง(Downtown) และ ถนน เปาลิสต้า (Paulista Ave.) ซึ่งเป็นย่านธุรกิจใหญ่ย่านหนึ่ง แต่ก็ห่างไกลจากย่านธุรกิจอื่นๆเช่น Brooklin, Jardins ซึ่งแหล่งนั้นจะใกล้กับ Vila Nova, Moema และอีกหลายย่าน เช่น Campo Belo (แคมโพ เบโล่), Vila Olimpia (วิลล่า โอลิมเปีย), Panambi (พานัมบี), Morumbi (โมรุมบี) ฯลฯ มากกว่า

การหาที่อยู่อาศัยที่นี่ยากมากทีจะไปเดินตระเวนหาแบบสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะนอกจากผู้คนไม่พูดภาษาอังกฤษแล้ว การเดินหาแบบสุ่มสี่สุ่มห้า อาจเจอบ้านสวย คอนโดดูดี แต่เยื้องไปอีกฝั่งถนน กลายเป็นสลัมแ หล่งใหญ่ก็มี ซึ่งหากไม่รู้จริงอาจได้ทำเลที่เสี่ยงต่อการถูกโจรกรรมและอาจไม่ปลอดภัยต่อชีวิตและทรัพย์สิน เพราะที่นี่ย่านคนรวยคนจนถึงแม้จะดูรู้ได้จากสภาพแวดล้อมภายนอก แต่มันอยู่ใกล้กัน เรียกว่าอยู่เรียงสลับกันเลยก็ว่าได้ บ้านเกือบทุกหลัง คอนโดเกือบทุกที่ จึงต้องมีระบบรักษาความปลอดภัยแบบ ประตูไฮโดรลิค 2 ชั้น ควบคุมดูแลโดย Security Guard ตลอด 24 ชั่วโมง ประตูชั้นแรกเปิดสำหรับทางเข้า และชั้นสองเพื่อเข้าสู่อาคาร และลานจอดรถ (ต่างหาก) โดยการทำงาน คือ เข้าสู่ทางเข้าชั้นแรกจะทุกล็อกแป๊บนึงเพื่อรอเปิดประตูชั้นสองเพื่อเข้าตึก หลังจากเข้าอาคารหรือเข้าลานจอดรถแล้ว หากเป็นคอนโด ลิฟท์จะส่งตรงถึงหน้าห้องใครห้องมัน ไม่ยุ่งเกี่ยวใคร ไม่มีทางให้เดินเล่นในแต่ละชั้น!! Security Guard ที่นี่ก็ไม่ใช่ “ยาม” ธรรมดาอย่างบ้านเรา ที่บางทีก็ “ยามหลับ” บางทีก็ “ยามตื่น”! ตัวผอม ยิ้มอ่อนหวานและน้อมน้อม...แบบนั้น ไม่มี! แต่ผู้รักษาความปลอดภัยจริงๆ ไม่ปล่อยให้ใครแปลกหน้าเข้าออกได้ง่ายๆ และหากไม่ปลอดภัยด้านนอก พวกนี้ตายก่อน!! ไม่ได้ขู่ให้กลัว..มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

คนท้องถิ่นที่นี่บอกว่า “ที่นี่ไม่ได้อันตรายเกินไป..ถ้ารู้จักอยู่” คือ อยู่ในที่ที่ปลอดภัย มีรถส่วนตัวใช้ (รถที่นี่ติดมากไม่แพ้บ้านเรา) ไม่ใส่ของมีค่าล่อตาล่อใจ ข้ามถนนต้องรอให้รถไปก่อน (อย่ารอจนรถหยุด เพราะจะไม่ได้ข้าม) ขับรถก็ให้ล็อคให้ดี ปิดกระจกและวางกระเป๋าแบบหลบๆอย่าล่อตาใคร เห็นมอเตอร์ไซต์ สิบล้อ ก็ต้องให้ทาง (เพราะไม่งั้นชนกันแน่นอน) และพยามไม่เดินไปไหนมาไหนคนเดียวโดยเฉพาะในยามค่ำคืน และหลีกเลี่ยงที่พักอาศัยใกล้แหล่งสลัม แหม่...ฟังแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นเย้อะ

บ้านในสลัมที่นี่จะปลูกสร้างด้วยอิฐแบบไม่ทาสี เป็นบ้านทรงเหลี่ยมหลังเล็กๆ ไสตล์เหมือนสร้างไม่เสร็จ เรียงสูงขึ้นไปแบบหลังต่อหลังตามแนวเขา มุงหลังคาด้วยเศษไม้บ้าง อิฐบ้าง สะเปะสะปะ ..เวิ้งสลัมจึงมองเห็นเหมือนกล่องสีอิฐเรียงต่อๆกันขึ้นไป เวิ้งเล็กบ้างใหญ่บ้าง..แล้วแต่ แค่เห็นก็รู้สึกกลัว..ไม่รู้ทำไม อาจเพราะได้ยินมาว่าคนในย่านสลัมนั้น นอกจากติดยา การฆ่าแกงกัน ปล้นกัน ลักพาตัว เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นเป็นประจำ แล้ว หากเป็นผู้คนที่มาจากทางเหนือของบราซิลเค้ายิ่งว่าจิตใจโหดเหี้ยม .. จริงรึป่าว เชิญมาพิสูจน์เองได้ตามสบาย!!! เมื่อปีก่อน(ปี 2009) ครั้งที่เรามาเที่ยวที่นี่ กลางดึกของคืนนึงยังมีการแทงกันตายหน้าร้านเบอเกอรี่ใกล้ๆบ้าน แค่เพราะ Security Guard ของอพาร์ตเม้นติดกับร้านเบอเกอรี่ ไม่ให้ผู้หญิงแปลกหน้าคนนึงที่ไม่ใช่ผู้อาศัยเข้าตึก แต่อาจพูดอะไรที่ไม่ถูกหู วันถัดมาพี่ชายเจ้าหล่อน (ซึ่งเป็นคนทางเหนือ) เลยมาจัดการให้ ด้วยการแทงซะหลายแผล ตายคาที่ลงข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ!! แถมเมื่ออาทิตย์ก่อน ยังมีการปล้นกันอย่างอุกอาจในคอนโดย่านไฮโซ Higienopolis ใกล้ๆบ้านเรานี่เอง!! ใน Guide Book ที่ฉั้นได้มา จึงมีข้อแนะนำที่ระบุชัดเจนว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไรให้ปลอดภัยจากการเป็น “The Victim of Crime”!!!

เพราะทั้งหมดที่เล่ามา จึงมีบริษัทรับดูแลคนต่างชาติ หรือ International Newcomers ในการช่วยหาแหล่งที่อยู่อาศัย พาชมแหล่งที่อยู่อาศัยก่อนตัดสินใจเลือกโซน ให้คำแนะนำและข้อมูลที่สำคัญๆมากมาย พาเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยว และหาบ้านหรือคอนโดให้เลือกตามความต้องการของลูกค้า ช่วยหา Maid ช่วยเรื่องการติดตั้งโทรศัพท์ อินเตอร์เน็ทและอีกมากมาย ฉั้นจึงกลายเป็นลูกค้าของบริษัทที่ชื่อ BR Expat Destination Services ( www.expat.combr ) ซึ่งดำเนินธุรกิจแบบ Enterprise to Enterprise คือ ทำสัญญาระหว่าง BR Expat กับบริษัทที่แฟบทำงานอยู่ เพื่อช่วยเหลือเรา

หลังจากตกลงใช้บริการ เราก็เริ่มจากการไปสำรวจแหล่งที่อยู่อาศัยก่อน บริษัทที่ว่าจะจัดหารถมารับ นั่งคุยกันทำความรู้จักกันซักพักและก็จะพาไปตระเวนชมบริเวณโดยรอบของแต่ละย่านที่พักอาศัย หลังจากตระเวนดูย่านต่างๆแล้ว เลยคิดหนักว่าฉั้นจะตัดสินใจเลือกอยู่ในโซน Villa Nova ที่เค้าว่าโซนคนรวยโฮโซนั่นดี หรือ จะอยู่ Higienopolis ย่านคนแก่ไฮโซ อันไหนดีกว่ากัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!! ^o^

และแล้ว ฉั้นก็เดินทางมาถึง Sao Paulo, Brazil

2010-11-02T12:47:00.011-02:00

8-10-10

และแล้ว ฉั้นก็เดินทางมาถึง Sao Paulo, Brazil ......

ทำไมมันถึงได้ไกลขนาดนี้ เหมือนไม่มีทีท่าว่าจะไปถึง ฉั้นเดินทางจากเมืองไทย ผ่านสิงคโปร์ ต่อเครื่องที่ นิวซีแลนด์ และนั่งเครื่องต่อมายังชิลี จากชีลีต้องต่อเครื่องอีกครั้งเพื่อมา เซา เปาโล การเดินทางทั้งหมด เกือบ 2 วัน รวมช่วงที่ต้องนั่งรอต่อเครื่องแล้ว เหมือนใจจะขาด หมดแรงแล้วหมดแรงอีก ยิ่งก่อนจากเมืองไทยเกิดอาการแพ้อากาศ อยู่บนเครื่องเล่นเอาทรมานจนน้ำตาเล็ด เพราะคัดจมูกน้ำมูกไหล เจ็บคอและหายใจไม่ออก ที่สำคัญ เดินทางมาทวีปอเมริกาใต้ เวลาจะย้อนอดีต นั้นหมายถึง ฉั้นเดินทาง “วันที่ 29” กว่า 35 ชั่วโมงของการเดินทาง ฉั้นไปถึงที่ บราซิล ยังแค่ “วันที่ 30” เท่านั้นเอง!!

ครั้งนี้ถือได้ว่าเป็นการเดินทางที่ทรหดที่สุดเท่าที่เคยเดินทางมาในชีวิต เหตุเพราะ จากนิวซีแลนด์ ฉั้นเดินทางกลับเมืองไทย ก่อน ตั้งใจว่าจะกลับไปพักผ่อนให้สบายใจ เริ่มการเดินทางจากนิวซีแลนด์ กว่าจะถึงเมืองไทย จากที่ควรจะถึงภายใน 13 ชั่วโมงครึ่ง แวะพักต่อเครื่องที่สิงคโปร์อีก 9 ชั่วโมง เพราะ Flight ถูก Cancel รวมแล้วจึงใช้เวลากว่า 22 ชั่วโมง ถึงเมืองไทย มาถึงเมืองไทยฉั้นตัดสินใจจัดการเรื่องงานแต่งงานแบบกระทันหัน จากเดิมที่คิดว่าจะไม่จัดงานแล้วเพราะชีวิตช่างวุ่นวายเต็มที แต่เพราะไหนๆก็ไหนๆ คิดว่าอาจจะอีกนานกว่าจะได้กลับมาอีก เมื่อตัดสินใจแล้วทุกอย่างจึงถูกจัดการเสร็จสิ้นภายในอาทิตย์เดียว ทั้งที่เจ้าบ่าวยังตามมาไม่ถึงซะด้วยซ้ำ กำหนดการแต่งงานแบบเล็กๆของเราก็เริ่มขึ้นแบบกระชั้นชิด ทำให้ไม่มีโอกาสได้เชิญใครมากมายเพราะเกรงใจในความกระทันหัน จึงได้แต่โทรเชิญครอบครัวและเพื่อนที่สนิทที่สามารถเชิญแบบปากต่อปากได้ อีกหลายๆคนที่ไม่ได้มีโอกาสเรียนเชิญต้องขออภัยจริงๆ เพราะเกรงใจ บางคนที่เชิญไปแล้วก็ยังไม่สามารถมาได้ก็มี แต่ยังไงงานปาร์ตี้เล็กๆของเราก็ผ่านไปด้วยดี อย่างไม่น่าเชื่อ โดยที่เจ้าบ่าวบินตามมาจากนิวซีแลนด์ก่อนหน้าวันงานแค่ 2 วัน แอบคิดว่า ถ้าเกิดเหตุขัดข้องที่ทำให้เจ้าบ่าวมาไม่ได้ งานนี้ดิฉั้นคงเป็นหม้ายขันหมากแน่นอน แต่สุดท้าย ความสุขก็เกิด..จากการที่ได้เห็นพ่อแม่พี่น้องที่เรารักที่สุดและเพื่อนสนิทของเราอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาในวันนั้น ..พร้อมด้วยเจ้าบ่าว!!.. ^^

หลังจากจัดงานแต่งงานเสร็จเรียบร้อยภายในหนึ่งสัปดาห์นั้น ก็ถึงเวลาต้องเริ่มการเดินทางอันแสนหฤโหด นอกจากความเหน็ดเหนื่อยจากการเตรียมงานแต่ง ยังไม่รวมเรื่องกระเป๋าใหญ่ๆแทบปริอีก 6 ใบที่ต้องทั้งหิ้วทั้งแบก และไหนจะงานที่ไม่เคยเสร็จของคุณแฟบที่สร้างความกังวลใจไม่หยุดหย่อน และร่างกายที่ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์สำหรับการเดินทาง แต่ก็ถึงเวลาลากสังขาล จากเมืองไทย หลังร่ำราจากครอบครัว เราเริ่มหายใจลึกๆ แล้วเดินเข้า Gate อย่างเร่งรีบ และกว่า 35 ชั่วโมงของการเดินทางที่ว่าก็เริ่มขึ้น...

Suarnnabhumi Airport, Bangkok - Thailand

จาก 2 ชั่วโมงครึ่ง ขึ้นเครื่องจากเมืองไทยถึงสิงคโปร์ บวก 3 ชั่วโมงในการรอต่อเครื่อง ..จากนั้น 10 ชั่วโมง บนเครื่องจากสิงคโปร์ ถึง นิวซีแลนด์ รอต่อเครื่องอีก 4 ชั่วโมง และจากนั้นอีก 11 ชั่วโมงครึ่ง บนเครื่องจากนิวซืแนด์ ถึง ชิลี จากนั้นรอต่อเครื่องอีก 1 ชั่วโมงครึ่ง และอีก 4 ชั่วโมงบนเครื่อง จากชีลี ถึง เซา เปาโล บราซิล!!! เฮ้อ....น้ำตาแทบเล็ด เล่นเอาหน้าซีดตาโหลกันเลยทีเดียว!!

Singapore Airport

Chile Airport

มาถึงแอร์พอร์ต เซา เปาโล พ่อกับแม่(คุณแฟบ) มารอรับตามเคย โชคดีที่ไม่ต้องกระเสือกกระสนหอบหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ๆ 6 ใบทีว่า ไปนอนโรงแรม มี พ่อกับแม่ คอยดูแลอย่างดี ยกห้องตัวเองที่มีเตียงนอนแสนสบายให้นอนจนกว่าจะฟื้นตัวจากอาการ Jet Lag ที่เล่นงานงอมแงม เช้ามามีอาหารเช้า กาแฟ ขนมปัง ต่อด้วยมื้อเที่ยง Homemade แสนอร่อย มื้อเย็นก็ไม่ได้พร่อง เฮ้อ..เสียดายอย่างเดียว ฉั้นพูดกับเค้าไม่รู้เรื่อง ด้วยความจำเป็นที่แฟบต้องเดินทางไป ชิลี ต่ออีก 5 วัน ทิ้งฉั้นอยู่กะพ่อกะแม่ที่บ้าน เลี่ยงไม่ได้ ต้องสื่อสารกันด้วยภาษาโปรตุเกตุวันละคำ ปนกับภาษาอังกฤษแบบ Snakeๆ Fishๆ ที่พ่อกะแม่ไม่ย่อท้อ ถึงเม้จะลำบากลำบนกันทั้งคู่ แต่ก็ไม่ละความพยาม หลังจาก 3 วันผ่านไป เราเริ่มเข้ากันได้ดีเหมือน ปี่กับฉิ่ง เรื่องทำตัวเนียน จริงๆก็ถนัดอยู่ แต่ครั้งนี้ช่างตกที่นั่งลำบาก เพราะอยู่บ้านเค้าแต่พูดกะเค้าไม่รู้เรื่อง อารมณ์ขันที่มีก็ฝืดเต็มที แต่ก็พอทำลายกำแพงหนาๆไปได้บ้าง ทุกมื้ออาหารเราจึงต้องมีเวลานั่งคุยกันวันละนิด และไม่น่าเชื่อว่าเสียงหัวเราะก็เกิดขึ้นได้ ด้วยภาษาที่ต่างกัน ภาษาร่ายกาย มือ ขา เท้า นิ้ว หู ตา จมูก ปาก ฟัน ฯลฯ !!! จึงถูกใช้พร้อมกันจนมึนไปหมด .................ฟิ้วววว....ปาดเหงื่อ งานนี้ช่างเหนื่อยจริงๆ!!

หลังจากหายอาการ Jet Lag ฉั้นก็เริ่มเข้าสู่ภาวะปกติและเริ่มทำตัวให้เป็นประโยชน์ ไม่ใช่แค่ช่วยแม่ล้างจาน แต่ฉั้นยังเริ่มออกไปตระเวนหาบ้าน (ของตัวเอง) อยู่ด้วย ที่นี่มีบริการของบริษัทที่รับช่วยดูแลคนต่างบ้านต่างเมืองอย่างฉั้นในแทบทุกเรื่อง ทั้งให้ข้อมูลต่างๆ ทั้งช่วยหาบ้าน หาแม่บ้าน พาชมสถานที่ต่างๆหรือ City Tour และอีกมากมายที่เราจะขอความช่วยเหลือและเรียกใช้บริการ โดยทุกอย่างจะคิดราคาเป็น Package ..วันนี้ฉั้นได้ไปตะลอนทัวร์เพื่อดูสถานที่ที่จะพักอาศัย เราเลือกใกล้ที่ทำงานของคุณแฟบ ซึ่งก็อยู่ในแหล่ง Business Area หน่อย บราซิลช่างเหมือนเมืองไทย!! เซา เปาโลถึงแม้ไม่ใช่เมืองหลวงแต่ก็เทียบเท่ากรุงเทพบ้านเรา ที่นี่มีโซนคนรวยคนจน มีโซนอันตรายและปลอดภัย มีแหล่งที่ผู้หญิงไม่ควรเดินคนเดียว มีห้างสรรพสินค้า โรงหนัง ร้านค้า ซุปเปอร์มาร์เก็ต และสินค้า Brand Name มากมาย ร่วมทั้งมีจิตรกรรมฝาผนังตามท้องถนนเกลื่อนกลาดไปหมด เหมือนบ้านเรา แต่ที่น่าสนใจ ก็คือ ประเทศนี้อยู่โซนอเมริกาใต้แท้ๆ แต่หาคนพูดภาษาอังกฤษได้ ยากจริงๆแฮะ คนบ้านเรายังพูดภาษาอังกฤษกันเก่งกว่าซะอีก ขนาดคนขับแท็กซี่ยังพูดภาษาอังกฤษได้เลยอ่ะ!!!! ........ ^^

billy gilman ben (michael jackson 30th anniversary HQ) R.I.P our king

2010-08-30T20:58:00.000-03:00

เมื่่อการเดินทางข้าม(ซีก)โลก..ยังไม่จบเท่านี้

2010-08-26T04:09:00.007-03:00

ไม่ได้เขียนบันทึกซะนาน อาจเพราะชีวิตเริ่มเข้าที่เข้าทางและเริ่มชิน เลยไม่ตื่นเต้นกะอะไรรอบตัวเท่าไรละ การมาอยู่ที่นี่มันก็ดีเหมือนกัน มีเวลาอยู่กะตัวเองและได้เรียนรู้ไรใหม่ๆเยอะแยะมากมาย และมีเวลาคิดถึงอดีต(เหมือนคนเริ่มแก่ตัว)! วันนี้นั่งคิดถึงตัวเองแล้วก็ขำ เพราะไม่รู้ว่าชีวิตตัวเองกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ยังไง

ฉั้นเคยเป็นเด็กขี้เมามาก่อน เมามาตั้งแต่เด็ก เมามาแต่ไหนแต่ไร ทั้งเมารถ เมาเรือ โตมาก็เมาเครื่องบิน รถใครก็นั่งไม่ได้นอกจากรถที่พ่อขับแต่บางทีรถที่พ่อขับก็ทำพิษ จนทุกคนในบ้านเอือมระอาเพราะพอจะออกเดินทางไปไหน แค่เข้ารถฉั้นก็พะอืดพะอมและอ๊วกแตกในที่สุด ไกลสุดเท่าที่เคยไปสมัยเด็กคือสวนจตุจักร ไปถ่ายรูปเล่นกันกะครอบครัว จำไม่ได้ว่าทำไมไม่อ๊วก แต่การไปสวนจตุจักรเป็นความทรงจำที่แสนประทับใจ และอุทัยธานีคือไปวัดกะครอบครัว(แต่คิดว่าน่าจะหลับตลอดทาง) พัทยา..ไม่มีโอกาสได้ไป หัวหิน..ไม่เคยรู้จัก ต่างจังหวัดที่ไหนที่ว่าสวยก็ไม่เคยมีโอกาสได้เห็น เห็นใจที่สุดก็คือแม่ตัวเองที่ต้องอยู่เฝ้าบ้านไปโดยปริยายเพราะต้องอยู่ดูแลฉั้นจนกว่าจะหายมึน โตมาหน่อยก็เรียนใกล้บ้าน ตั้งแต่ประถมจนมหา'ลัย ใช้เวลาเดินทางไม่เกิน 15 นาที แม้กระทั่งทำงานที่แรกยังอุตส่าห์หางานได้ระแวกบ้าน ไม่น่าเชื่อ

เพราะอาการเมารถ ทำให้ฉั้นไม่เคยไปเปิดหูเปิดตาที่ไหนเลย จนกระทั่งเข้าสู่วัยทำงานที่ที่สอง และการเดินทางไกลที่สุด คือ การเดินไปทำงานจากบ้านย่านดอนเมืองมุ่งสู่ถนนเพลินจิต!!! นั่งรถสองแถวต่อรถตู้ต่อรถไฟฟ้าและเดิน ใช้เวลาเดินทางไปกลับวันละ 2-3 ชั่วโมง แบบนี้อยู่ร่วม 5 ปี จนกระทั่งซื้อรถค้นแรก ดีใจที่สุดในชีวิตเพราะไม่ต้องทรมานกับการเมารถที่คนอื่นขับอยู่เป็นนิจ การขับรถเองช่างมีความสุขแม้รถคันแรกจะซ่อมแล้วซ่อมอีก!

ฉั้นเริ่มเดินทางไกลขึ้น ด้วยการไปต่างจังหวัด ตื่นเต้นที่สุดในชีวิต คือ การไประยอง แล้วกะเถิบไปเสม็ด จากนั้นก็มีโอกาสไปต่างประเทศ! ครั้งแรกคือ ฮ่องกง อาการตุ๊มๆต่อมๆกลัวจะเมาเครื่อง ฉั้นเตรียมพร้อมทั้งยาดม ยาหอม ลูกอม หมากฝรั่ง................. จากนั้นกะเถิบไกลไปอีกหน่อยเป็นเมืองจีน แล้วก็วนมาเดินทางไนประเทศ กระบี่ โอ้ว...กระบี่คือไกลที่สุดละ..สำหรับทัวร์ในประเทศ และก็เริ่มขับรถเองเดินทางขึ้นเหนือ ไม่เคยรู้ว่าการเดินทางท่องเที่ยวช่างมีความสุขนาดนี้!!!

ความตื่นเต้นอาจทำให้ลืมเมา เลยริอ่าน ไปล่องเรื่อดื่มด่ำบรรยากาศดินเน่อร์แสนโรแมนติกเรียบแม้น้ำเจ้าพระยา กลับมาอ๊วกแตกไม่เป็นท่า...โธ่ นึกว่าหายแล้ว! แต่ไม่ย่อท้อ ฉั้นมีโอกาสได้เดินทางไกลขึ้น ไกลขึ้น จนมาไกลถึงนิวซีแลนด์ ตื่นเต้นไม่หาย...ไม่เชื่อตัวเอง เดินทาง 10 กว่าชั่วโมงโดยไม่เมา และไม่ต้องพึ่งยาหอม ยาลม ยาอม ยาหม่อง (ลืมบอก ตอนนั่งเครื่องไปกระบี่ยังแอบเมาเครื่องหนนึง แถมไปร่องเรือ รอบเกาะไม่กล้าบอกใครว่าแอบมึน เพราะกลัวอดชมธรรมชาติ)

การเดินทางฉั้นยังไม่จบแค่นิวซีแลนด์ ฉั้นมีโอกาสเดินทางไปบราซิล อีกซีกโลกนึง ในอเมริกาใต้ ฉั้นฝันไปรึป่าว.. บางทีคิดว่าตัวเองฝันไป คงเทียบไม่ได้กับบางคนที่เดินทางมากกว่าฉั้นหลายเท่า แต่ความตื่นเต้นคงไม่เท่าฉั้นแน่เพราะพวกเค้าอาจมีโอาสเดินทางมาตั้งแต่เด็ก

แต่สำหรับฉั้นการเดินทาง 24 ชั่วโมง จากอีกซีกโลกนึงไปยังอีกซีกโลกนึง คือ สิ่งที่ไม่น่าเชื่อ ฉั้นไปบราซิลสองครั้งเพื่อไปเยี่ยมครอบครัวแฟบ แต่ครั้งนี้ในอีก 3 เดือนข้างหน้า จะเป็นการเดินทางครั้งใหม่ เพื่อ "ไปอยู่".. อีกละ .. ย้ายอีกละ -_-'

ฉั้นจะไปย้ายอยู่บราซิล! ไปเรียนรู้โลกใหม่

จากเด็กขี้เมา อ๊วกแตก..ยังคงตุ๊มๆต่อมๆ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่อาการตุ๊มๆต่อมๆจากอาการกลัวการนั่งเครื่อง แต่เป็นอาการตุ๊มๆต่อมๆเพราะกลัว..การเปลี่ยนแปลง การโยกย้าย การต้องทำตัวเข้มแข็ง และการเรียนรู้อะไรใหม่ๆ ในอีกซีกโลกนึงต่างหาก....

"รักไม่ได้" Groove Riders - The Lift

2010-08-26T02:59:00.000-03:00