Prolog: Przeklęta

noreply@blogger.com (Danae Quinn) — Sat, 06 May 2017 12:06:00 +0000

Eleanor

Niedziela, 20 lipca

Pisząc to, nie wiem, gdzie się znajduję. Jest ciemno i bardzo się boję. Żyjemy tu w strachu o swoje życie, ba, nawet i duszę. To już pięć dni, odkąd nas zabrali. Pięć koszmarnych dni i nocy. Widziałam rzeczy, których nie powinny oglądać oczy żadnej kobiety, przeżyłam upokorzenie i grozę, jakich nie powinien zaznać żaden chrześcijanin. Czym to się skończy, jeśli nie męczeństwem i śmiercią — nie wiem. Wśród tylko brud, smród, rozpacz i trwoga. A może już dawno umarłyśmy i trafiłyśmy do czyśćca? Nie, nawet Piekło nie może być gorsze od okrutnego losu, który nas spotkał. Niech Pan nasz zmiłuje się nade mną i moją podopieczną i wybawi nas z tej strasznej niedoli. Boję się jednak, że On się odwrócił i nie słyszy naszego wołania...

13 stycznia 1745

Port Royal

Przebrany w lżejszy strój gubernator Barbossa śniadał samotnie w jadalni. Zgodnie ze swoim zwyczajem spożył lekki posiłek — ryba z wody i kieliszek wina — zakończony kolejną z drobnych przyjemności związanych z jego stanowiskiem, filiżanką mocnej czarnej kawy. Podczas swojej kadencji gubernatorskiej ogromnie polubił kawę i cieszył się, że dysponuje praktycznie nieograniczonymi ilościami tego delikatesu, tak trudno dostępnego w ojczyźnie.

Dopijał kawę, gdy wszedł jego pomocnik, Charles Hunter. Charles był purytaninem i musiał opuścić Cambridge z pewnym pośpiechem, kiedy Karol II ponownie zasiadł na tronie. Miał ziemistą cerę, był poważny i dość nudny, ale obowiązkowy.

— Przyszły skazane kobiety, wasza ekscelencjo.

Barbossa skrzywił się na tę wiadomość. Otarł usta.

— Przyślij je tu. Czy są czyste, Charles?

— Dość czyste.

— Więc je przyślij.

Kobiety hałaśliwie weszły do pokoju. Gapiły się i trajkotały, pokazując na różne przedmioty. Niechlujna gromadka, wszystkie odziane w identyczny szary barchan i bose. Pomocnik ustawił je pod ścianą, a gubernator wstał od stołu.

Kobiety umilkły, kiedy do nich podszedł. Ciszę zakłócało tylko szuranie drewnianej protezy prawej nogi gubernatora, który przesuwał się wzdłuż szeregu i spoglądał na każdą po kolei.

Dawno nie widział takiej kolekcji brzydkich, rozczochranych, ordynarnych bab. Przystanął przed jedną, wyższą od niego, paskudną wiedźmą z dziobatą twarzą i brakami w uzębieniu.

— Jak się nazywasz?

— Charlotte Bixby, panie. — Próbowała niezgrabnie dygnąć.

— A twoja zbrodnia?

— Wierę, panie, ja żem nic nie zrobiła, to wszystko fałsz, co mnie zadali i...

— Zamordowała męża, Johna Bixby'ego — wyrecytował pomocnik, czytając z listy.

Kobieta zamilkła. Barbossa ruszył dalej. Każda nowa twarz była brzydsza od poprzedniej. Zatrzymał się przed kobietą o potarganych czarnych włosach, z żółtą blizną z boku szyi i nadąsaną miną.

— Jak się nazywasz?

— Laura Peale.

— Jaką zbrodnię popełniłaś?

— Mówią, żem ukradła sakiewkę dżentelmena.

— Udusiła swoje dzieci, wiek cztery i siedem lat — zaintonował Charles monotonnym głosem, nie odrywając wzroku od listy.

Barbossa zmarszczył brwi. Te kobiety poczują się w Port Royal jak w domu; były równie twarde i zahartowane jak najtwardsi korsarze. Ale żony? Nie nadawały się na żony. Szedł dalej wzdłuż szeregu twarzy, aż zatrzymał się przed jedną, niezwykle młodą.

Dziewczyna miała najwyżej dziewiętnaście czy dwadzieścia lat, brązowe włosy i bladą cerę. Jej oczy, piwne i czyste, promieniowały dziwną, niewinną życzliwością. Wydawała się całkowicie nie na miejscu wśród tych pospolitych kobiet. Zapytał ją łagodnym tonem:

— A twoje nazwisko, dziecko?

— Georgiana Tregenna, panie — odpowiedziała cicho, niemal szeptem. Skromnie spuściła oczy.

— Jakie przestępstwo popełniłaś?

— Kradzież, panie.

Barbossa zerknął na Charlesa; pomocnik kiwnął głową.

— Georgiana Tregenna okradła mieszkanie dżentelmena w Londynie, na Gardiner's Lane.

— Rozumiem – powiedział Barbossa, odwracając się z powrotem do dziewczyny. Ale nie mógł się zdobyć na surowość wobec tego dziecka. Wciąż miała spuszczone oczy. — Potrzebuję służącej w moim domu, panno Tregenna. Zatrudnię cię tutaj.

— Wasza ekscelencjo — wtrącił Charles, nachylając się do Barbossy. — Na słowo, jeśli można.

Odeszli kilka kroków od kobiet. Pomocnik wydawał się wzburzony. Wskazał na listę.

— Wasza ekscelencjo — szepnął — tutaj napisano, że na procesie oskarżono ją o czary.

Barbossa zachichotał dobrodusznie.

— Bez wątpienia, bez wątpienia.

Ładne młode kobiety często oskarżano o czary.

— Wasza ekscelencjo — upierał się Charles, przepełniony trwożliwym purytańskim duchem — tutaj napisano, że ona ma stygmaty diabła!

Barbossa popatrzył na skromną, młodą, ciemnowłosą kobietę. Nie bardzo mu się chciało wierzyć, że ona jest czarownicą. Sir Hektor wiedział to i owo o czarownicach. Czarownice miały oczy w dziwnym kolorze. Czarownice wywoływały wokół siebie przeciągi. Skórę miały zimną jak u jaszczurki i dodatkowy sutek.

Ta kobieta z pewnością nie była czarownicą.

— Dopilnuj, żeby się wykąpała i przebrała — polecił.

— Wasza ekscelencjo, czy mogę przypomnieć, że stygmaty...

— Sam ich później poszukam.

Charles się skłonił.

— Jak wasza ekscelencja sobie życzy.

Po raz pierwszy Georgiana Tregenna podniosła wzrok na twarz gubernatora Hektora Barbossy i uśmiechnęła się nieznacznie.

Ahoj Drodzy Kamraci! (:

Jak wrażenia po prologu? :) Wiem, że to zdecydowanie zbyt mało, aby ocenić opowiadanie, lecz jestem niezmiernie ciekawa opinii czytelników! Chciałabym wiedzieć, czy choć trochę udało mi się skraść Waszą uwagę. Dlatego proszę – piszcie! Z góry dziękuję za wszelką motywację.

Nie jestem nowicjuszką w pisaniu, aczkolwiek nadal zdarza mi się robić błędy. Może nie rażące, ale jednak, gdyż każdy człowiek je popełnia. Byłabym Wam bardzo wdzięczna, gdybyście mnie napominali, jeżeli wyłapiecie jakąś nieścisłość.

Choć „Piraci z Karaibów” to obecnie gorący temat, nie porzucę „Ponad krańcem i ponad znów”, kiedy piąta część kultowej serii wyjdzie z kin, ale poprowadzę opowiadanie do końca! Często dostrzegam ową tendencję... To niestety dość typowe zjawisko dla autorów fanfiction. Przyznam, iż nadchodząca premiera dodała mi weny, jednakowoż ta historia zakiełkowała w mej głowie już dwa lata temu. Potrzebowałam jedynie „iskierki”: zapału, który mam dziś. Jestem wytrwała, toteż bądźcie spokojni!

Pragnę podziękować cudownej Annie za piękny szablon, który widzicie oraz równie genialnej Dorze – twórczyni wspaniałego zwiastunu „Ponad krańcem i ponad znów”. Jesteście niezastąpione, kocham Was! <3

Szesnastego maja stanę się osobą pełnoletnią... Cóż – czas pędzi nieubłaganie. Pozwolicie, że z tej okazji wspomnę o utworze „Ale to już było”; proszę: odsłuchajcie go i uczcijcie w ten sposób moje urodziny.
Wybaczcie mi tę długą improwizację. Musiałam.

Do rychłego napisania,

Wasza Danae Quinn

Źródło obrazka: tumblr.com