Η Θεά του Έρωτα

Τα δεσμά: Ασυμβίβαστοι Εξοδούχοι

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Fri, 4 Aug 2023 13:28:00 +0300

Η γραφή μου ανθεί στον παφλασμό της έντασης της συναισθηματικής μου αναρχίας. Μα μου έχει λείψει να μπορώ να δημιουργώ και να εκφράζομαι έτσι.

Το κενό κάλυπτε η ζωγραφική, που για μένα, σε αντίθεση με τα γραπτά μου, δεν ορίζεται με κάποια διεύθυνση, σκοπό και προσδοκίες. Η ανάγκη για τάξη, αρμονία, συνοχή και αρτιότητα είχε δώσει την θέση της στον πόθο του καινούριου, του απροσδόκητου, του ελεύθερου, του άκριτου.

Σαν παλιός γνώριμος, να που η γραφή επιστρέφει. Ίσως σποραδικά, ίσως φευγαλέα. Μάλλον, ναι,.

Κλείσε τα μάτια και αφέσου στις αισθήσεις σου. Η μυρωδιά της θάλασσας, η δροσερή της αύρα, το βρεγμένο παντελόνι σου που κολλάει στον αστράγαλο σου κι στεγνώνει ράθυμα πάνω σου. Η αλμύρα των χειλιών σου, καθώς μικρές σταγόνες ιδρώτα κυλούν και γλύφουν το δέρμα σου. Ο ρυθμικός παλμός της απομακρυσμένης μουσικής, η αντανάκλαση της πισίνας στην νυσταγμένη ματιά σου σαν σπίθα. Η άμμος που έχει κολλήσει στα δάχτυλα των ποδιών σου, κάπως ενοχλητικά. Τόσο ενοχλητικά που τα παπούτσια σου σε πνίγουν. Τα παπούτσια της ύπαρξης που αρκούν κάποιοι αθώοι μικροσκοπικοί κόκκοι για να καταλάβεις ότι δε σου χωράνε. Ότι είναι εκεί για να σε στενεύουνε.

Αλλά απόψε είσαι εξοδούχος. Προβλέπεται να μην τα φοράς. Έτσι, για να αναθαρρείς κι να μην τα βγάλεις να τα πετάξεις σε μια άκρη για πάντα. Δεν προσέχεις πως μονάχα μερικοί κόκκοι αρκούν για να μη χωράς. Αλλά απόψε είσαι εξοδούχος. Με την άδεια της αρχής.

Το καλούπι σου εκεί είναι κι σε περιμένει. Από πριν δε σου χώραγε. Κομμένα και ραμμένα πάνω μας είναι. Μέχρι που γίνεται ένα με εσένα κι δε θυμάσαι που ξεκινάς εσύ και που σε αγκαλιάζει ασφυκτικά εκείνο.

Έλα να χορέψουμε ξυπόλητοι απόψε, ίσως και αύριο. Μπορεί να μην ξανα-είμαστε ποτέ εξοδούχοι. Μακάρι να μην ξανα-είμαστε ποτέ φυλακισμένοι. Βούτα στην απεγνωσμένη ανάγκη της διψασμένης σου ψυχής. Ξέβγαλέ την με λήθη και μεθυστικά όνειρα. Περιπλανήσου. Κάνε την ευτυχία σου, δική σου. Κι ακρωτηρίασε στα αχόρταγα κι βρώμικα χέρια που διεκδικούν να την πλάσουν για σένα.

Αυτή τη νύχτα είσαι εξοδούχος. Κι αυτή τη νύχτα θα την κάνω να κρατήσει για πάντα. Λυσσαλέα κι ασυμβίβαστα.

Sun

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Tue, 23 Mar 2021 14:05:00 +0200

...
Who do you fall in love with?
Short answer, a masterpiece in progress. The reason I love weirdly imperfect people is because I get the chance to see them grow. So why not the perfect guy, the shiny one, the "I have it all"?

See it this way. You get gifted a very fine piece of art, full of details, colorful, with a great story behind it and quite expensive. A true fortune. A static, finished masterpiece. Or you meet a painter, not well known yet and you become friends. As you spend time together you often observe him having a secret painting, a not finished one that every now and then he adds strokes, mixes colors without a clear vision or any clue of its worth. You see a blank canvas getting stained, ruined, start making sense, having mistakes and at the end this becomes the masterpiece of his life or something he throws away. It's a work in progress. A movie you don't know the ending. A book you never read.

I like people who work hard on their progress. I want to see them passionately adding these strokes, people who they haven't fully reached their potential. I enjoy observing and supporting this attempt of creating one's self, giving birth to a secret vision. Who you are is not interesting. Who you can be thought is fascinating and yet unrevealed.

And it's not the end result that I'm investing in early (and for cheap) is rather the process and the journey, where you really show you true colors. As a result, value is not derived from what you've acquired and the level you reached. Value is depicted in the battles you pick, the cause you fight for, the intensity, your moral compass. So if you're already a fine piece of art, you might be perfect cause you don't have the reason not to be. When you're imperfect and still in progress the type of your imperfections really reveal who you are and how much I should (or not) admire you.

Humble, effortlessly simple, real people with dreams and some hope. True explores of life. People who are able but most importantly willing to shed light, to go a step further. People you feel blessed seeing them bloom and rise as they deserve.

It's the gaps that connect the pieces of a puzzle and it's the missing parts that make a whole.

Your September

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Mon, 1 Oct 2018 00:30:00 +0300

If hearts could blossom mine would smell like you.
It would be the first blooming season taking place at the end of a summer.
Your September makes me remember your tilted head and your silent nodding to the music, that first time, that I looked the world through your eyes.
Amazed as you were, gentle as I found you to be, in a single breath I am watching you sleeping, with a smile, burning.
If hearts could blossom all my petals would pave your way to my arms. Securely. Tenderly.
If hearts could blossom I would be able to gift it to you, for now you are my gift.

Sept. 2018

That's when

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Wed, 12 Sep 2018 19:08:00 +0300

When your hair smell of his bed and him for the rest of your day. When the first thing you feel in the morning is his gentle hug. When his eyes feel like home. When his hands can be the smoothest and hardest thing is the world. When he knows what you want without asking. When he takes care of you. When he pays attention to the details. When he smiles and his eyes disappear. When everything feels so simple and natural, effortless and comfortable. When you had no idea. When he is airy and flowy like a breeze you enjoy although you hate cold. When he knows how to fill you up. That’s when.

Little Prince | Dimples

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Thu, 19 Apr 2018 18:52:00 +0300

I’m thinking about you. I want to see you. I miss you. Keep spending my time imagining you, talking to you about all the things I want to know about you, all the things I want you to know about me, that make me proud and maybe could make you fall in love with me.

I almost know your how your kiss tastes, how soft your lips are when I bite them, how warm your breath feels on my neck, how we look each other deep into the eyes when we are making love, how I moaned the first time you got inside me and how complete I felt. It’s silly how I always wish you were right here so I could touch you accidentally, how badly I want to run my fingers through your hair, slowly with my nails lightly scratching your sculpt, until it reaches the base of your neck (that neck that deserves so much biting).

I’m a hot mug that craves to be tightly hugged by your delicate hands, ready to share all the warmth hidden inside me. You know, love is consuming someone else’s mystique, digging holes into their existence, wanting to know all, needing to merge, longing to dissolve.

Sometimes I think I really like you, other times I think it’s just in my imagination. Only now I know it’s real. Only if this is read it is true.

Missing You | Dimples

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Sat, 31 Mar 2018 01:49:00 +0300

I missed you. Like significantly. I missed your smell, your steps, your eyes, your smile, my crave to see you and my excuses to come to talk to you. I spent hours daydreaming about you and your smooth caramel skin, your soft neck, your fingers. You're a little naughty mouse I'm struggling to catch. It's so annoying to know that you probably don't even care about me. Ugh I'm so stupid, why do I even like you? Seriously. Why? It's ridiculous. Probably it will just go away, another bad decision I guess. Do I miss being with someone and forced myself to like you? Was it your attention or the lack of it? I'm so confused. I had it all figured out, I wasn't supposed to like you. I fell in love in the past for the wrong reasons and wouldn't like to do it again. But damn I think I have. Maybe when I see you again I'll change my mind. Apparently your lack of responses, your NOs to my invitations and your distant behavior are not enough. It's just stupid that I'm thinking about you. I'll get over it that's fine. But sometimes it's so nice to think about you and all the possibilities. I still get so happy when we talk. You know, I imagine you're very gentle and passionate and caring and romantic. In reality you might be cold, with inferiority complex, a hypocrite and a liar. Trust issues alert. How does your kiss feel like? Do you like kissing on the neck? Giving a tight hug and awkward looks? Being both hesitant and reserved to kiss after a long stare with your mystical gaze? Whispering honestly how you feel? Feeling embarrassed for your erection and trying cutely to cover it up before I feel or see it? Do you like sensitive girls that cry easily? Do you like sleeping in a tight hug until late in the morning and spending the next day together? Does your life have room for a close bond? Do you kiss on the forehead and do little things for the one you love? Do you always try to hurt someone or to come off as better? Do you use others or judge them? Do you like holding hands? Do you like long walks and goodnight messages full of love? Are you open minded? Can I trust you with who I am and be loved for that? Will you feel like home to me? How long before this is just a misinterpretation of who you really are! Can I love you for who you really are? Damn I really want to touch you. Hope you eat well, you don't get wet and they take good care of you.

I still remember your teary eyes. So fucking adorable.

Importante | Dimples

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Sat, 31 Mar 2018 01:37:00 +0300

I don't know why I find his absence hurtful. It's like betrayal but that's silly. It also happened so abruptly. First of all, I barely know him and he has good reasons not to be here. What he does it's none of my business and we're not even that close. It's just that I got used to his presence, his schedule, his daily chores, his clothes on the rack, his cooking, his weekend breakfasts while browsing Instagram, his regularly scheduled shopping sprees on Friday nights, his Saturday night washing cycles, his discrete online presence, his plumped and joyful face early in the morning just woken up, his quick rabbit-like steps that moved him like a breeze, his bike, his dimples, his luscious lips, his keys in the cupboard, his perfume whenever he left (to the point that this smell makes me sad, despite how nice it is), the toilet sit always down. Maybe it's because I had a lot of free time and no one had interested me for a long time. Maybe I'm just silly and obsessive. Maybe I just like him. Well he's not that handsome in the typical sense but I was really looking forward to talk to him about all this nonsense that I was coming up with to keep the conversation going. His eyes are sparkly and smart and sneaky and cute. He is cute. Oh so very much cute. His smile so wide and warm and moving. I admire his ambition, his stability and his discipline. He's so organised, active, educated, grounded and independent. I'm almost jealous of the fact that he has done things I always looked up to. Maybe I am just overreacting. Oh! And he's so happy and grateful always, but secretive and private. Keeping his word, being generous but logical, emotional but practical, caring, busy and social. Man, he has his shit together, he has a plan, he knows his value. He also has a past. I don't know what he likes. I even feel we don't have chemistry, the communication doesn't flow flirting wise. At times I think he likes me as well others he's distant and friendly cold (I would prefer if he was just hostile). He might have another girl or he thinks it's awkward due to the reason we met or he's too busy. I keep thinking "He's just not that into you, grow up and stop being so available and obviously amazed. After all it's just what you think he is, not actually who he is that makes you like him!". And the fact that he always has to see me with a certain someone ugh jesus. I might not be enough for him, I might seem kinda boring or just less for his expectations. Bottom line is I'm gonna miss him. I already do. And I'm thinking about him considerably. Yesterday I saw him holding my hand in my dream. It felt so nice. On St. valentine's day I was extremely happy because I saw him and realized I kinda like him a bit. Yesterday it was the first night at the new place, so the dream had double the meaning. I hope he likes my gift. Man I'm so silly why do I make everything huge in my head? Can't I just appreciate him as a good and caring acquaintance of a certain someone? If he wasn't so good and pleasant always I would. And why does he say he's not good? He must know something huh? Hope he's very tender and caring and likes hugs. Ugh I miss him. Fuck. I'll forget him, that's fine.

Life Lessons | Irresistible

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Wed, 15 Nov 2017 01:59:00 +0200

Νέα σειρά αναρτήσεων που πραγματεύεται τις αρχές για την ανάπτυξη στρατηγικής σκέψης και νοοτροπίας "can do" για την επίτευξη κάθε στόχου.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, λοιπόν. Στα πλαίσια την προσωπικής ανάπτυξης ή της προώθησης ενός στόχου, υπάρχουν κάποιες αρχές που θεωρώ ότι όχι μόνο εγγυώνται αποτελέσματος αλλά παγιώνουν μία δυναμική.

Τίποτα από αυτά δε πρέπει να γίνει επιτηδευμένα, κακόβουλα ή καταπιεστικά. Όλα αποτελούν βασικές αρχές της στρατηγικής που δομείται η σκέψη, ο σχεδιασμός και η υλοποίηση ενός στόχου (κάθε στόχου). Σκοπός είναι να γίνουν ένα με τη φύση του ατόμου και να συμβαίνουν αβίαστα και ειλικρινά, σε ένα πλαίσιο ηρεμίας και ελπίδας. Μου ήταν δύσκολο να τα απομονώσω από την προσωπικότητά μου, να τα παρατηρήσω και να τα αναγνωρίσω. Παρόλο που διέπουν κάθε πράξη μου, η έντασή τους και το κίνητρο πίσω από αυτά τα καθιστά λιγότερο τρομακτικά ή επικίνδυνα από όσο δείχνουν. Τις περισσότερες φορές δεν χρειάζονται καν όλα τους, αν σκοπεύετε να το δοκιμάσετε, φροντίστε να έχετε ορίσει τα όρια σας, ηθικά και αξιακά. Καμία πρόοδος δεν έχει νόημα όταν λαμβάνει χώρα εις βάρος της ποιότητας χαρακτήρα, της εσωτερικής γαλήνης ή της θετικής μας επίδρασης στο περιβάλλον.

Μάθημα 1: "No is a temporary answer."

Όπως πολύ σωστά είπε κάποιος "Το όχι είναι μία προσωρινή απάντηση.". Αυτή η απλή τοποθέτηση αντικατοπτρίζει εξαιρετικά την επιμονή και την λυσσαλέα επιθυμία που ευαγγελίζομαι. Στη ζωή απαιτείται να ξεπεράσεις και να αντέξεις κάθε όχι που ακούς, σαν επιζών σε τυφώνα. Μέχρι η μόνη επιλογή κι λύση να είσαι εσύ, το σχέδιο σου, η ιδέα σου κτλ.

Έχω πει και παλαιότερα ότι η επιμονή είναι ένας δεσμευτικός δρόμος, αμφιβόλου αξίας αλλά δεδομένης επίτευξης. Μη σταματάς μέχρι να πάρεις αυτό που θες, όπως το θες. Ακόμα και αν πρέπει να προσπαθείς αιώνια για αυτό. Μη δέχεσαι το όχι, κανένα όχι. Μία μικρή, ντελικάτη και αδύναμη σταγόνα νερό, στρατηγικά τοποθετημένη με ρυθμό μπορεί να διαβρώσει το μεγαλύτερο βράχο. Τίποτα δε μπορεί να σου σταθεί εμπόδιο για πολύ.

Μάθημα 2: "If you can't go far, go deep."

Για τις φορές που είσαι αδύναμος, κουρασμένος, πληγωμένος, ανήμπορος ή απλά σε δυσμενή θέση, κρύψου. Είναι καλύτερο να δρας στη σκιά μέχρι να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου. Χρησιμοποίησε τον πόνο και την αποτυχία για να γίνεις πιο ταπεινός, πιο προνοητικός, πιο προετοιμασμένος, πιο δυνατός. Η υπομονή είναι η άλλη όψη της επιμονής. Κάθε σχέδιο για να γίνει σωστά και να πετύχουν όλες οι τακτικές, απαιτείται οι συνθήκες να ναι κατάλληλες, κάτι τέτοιο απαιτεί χρόνο τόσο στην οργάνωση όσο και την υλοποίηση.

Πάρε χώρο και χρόνο και προπονήσου μακριά από την αρένα, μένοντας αφοσιωμένος στον στόχο και συλλέγοντας χρήσιμα δεδομένα. Ταυτόχρονα για τις περιπτώσεις που οι συνθήκες δε σε ευνοούν να δράσεις, κάνε άκρη και διείσδυσε στην άλλη πλευρά. Παρατήρηση και προσαρμογή είναι το κλειδί, τόσο για να την κατανοήσεις όσο και για να την κατακτήσεις εκ των έσω. Σαν την σαγήνη, αυτή η διαδικασία θέλει χρόνο και βήματα απειροελάχιστα μικρά σχεδόν αόρατα, φαινομενικά τυχαία. Γίνε ο χαμαιλέοντας και το μυρμήγκι.

Εμφανίσου την κατάλληλη στιγμή ανανεωμένος για ακόμα πιο επίμονη διεκδίκηση όσων επιθυμείς.

Μάθημα 3: "Do what they do and what they don't."

Αν θες κάτι που δεν έχεις, πρέπει να κάνεις κάτι που έκανες, αλλά κάνουν όσοι το έχουν. Αυτό όμως δεν είναι πάντα αρκετό. Ετοιμάσου να σαι έτοιμος να κάνεις τα πάντα. Πρόσεξε όλα εκείνα που ήδη κάνουν οι άλλοι και πρέπει να κάνεις κι όλα τα κενά που υπάρχουν σε αυτά. Κάνε τα και μάλιστα καλύτερα. Αξιοποίησε την ευφυΐα σου για να βρεις καινοτόμες προσεγγίσεις, αναζήτησε έμπνευση στη φύση, το διάστημα, τον διπλανό σου στο τρένο.

Σκοπός είναι αρχικά να έχεις όσο πιο πολλά και διαφοροποιημένα ρεύματα προσέγγισης του στόχου σου γίνεται. Από φανταστικά σενάρια, μέχρι απίθανους συνδυασμούς ικανοτήτων ή επαφών που ΙΣΩΣ φανούν χρήσιμες. Το σχέδιο σου πρέπει να ναι τόσο πολυεπίπεδο και περίπλοκο που α. να ναι αδύνατο να γίνει αντιληπτό ή πιστευτό στο σύνολό του από τρίτα άτομα, β. να σε καλλιεργεί και να σε προετοιμάζει για τα επόμενα στάδια της διεκδίκησης με πληρότητα, γ. να σου προσφέρει πολλαπλές εναλλακτικές για ότι πάει στραβά αλλά και άλλοθι, δ. μα κυρίως να μην αφήνει κανένα περιθώριο αποτυχίας, ώστε η τελική διεκδίκηση να γίνει μαζικά και με πολλά μέσα.

Μάθημα 4: "Play their cards by your rules."

Δε μπορείς πάντα να αλλάζεις το παιχνίδι που καλείσαι να παίξεις, ούτε να αλλάξεις τα χαρτιά που σου έτυχαν. Μπορείς όμως να θέσεις επιπλέον περιορισμούς ή να δημιουργήσεις ελλείμματα, προβλήματα και αντιπερισπασμούς, που θα αναγκάσουν τους άλλους να παίζουν τα δικά τους χαρτιά υπό τους δικούς σου όρους.

Είναι πιο εύκολο να διαχειριστείς την αντίληψη των άλλων για τις συνθήκες, από τις συνθήκες τις ίδιες. Δε χρειάζεται να προσποιηθείς ισχυρότερη θέση ούτε να σπας το κεφάλι σου τι θα κάνεις. Αφιέρωσε το χρόνο σου στους άλλους. Δώσε απλόχερα και ειλικρινά βοήθεια, συμβουλές, μάζεψε πληροφορίες και χτίσε σχέσεις. Ανάδειξε μία άλλη πλευρά της πραγματικότητας, βολική για εσένα. Μη προσπαθείς να πείσεις για αυτή, απλά πέτα την εκεί έξω, η ανασφάλεια και η περιέργεια των άλλων θα τους κάνει να την φανταστούν μόνοι τους. Όχι, μόνο δε φέρνεις ευθύνη, αλλά δε χρειάζεται να μάθεις τι είναι πιο πιασάρικο για τον καθένα.

Πήγαινε πάσο και άσε τους να χαρούν, θα χαλαρώσουν κι άλλο.

Μάθημα 5: "Never play the same trick twice."
Όσο έξυπνο και πετυχημένο κι αν μοιάζει ένα τέχνασμα, δεν ωφελεί να το χρησιμοποιήσεις πάνω από μία φορά. Γίνεσαι προβλέψιμος και χάνεις πόντους σε εντυπωσιασμό και αιφνιδιασμό της άλλης πλευράς. Δεν αρκεί να είσαι ξεχωριστός, πρέπει να μοιάζεις και απρόβλεπτος, αυτό γεννά φόβο κι απόσταση. Ως αποτέλεσμα, έχεις το χώρο να προστατευτείς καλύτερα και να διατηρείς μία αξιοπιστία.

Έτσι, αν ποτέ μοιάζει να παίζεις το ίδιο κόλπο, δεν θα είναι κόλπο αλλά η αλήθεια, που θα πιάσει απροετοίμαστους τους αντιπάλους σου, οι οποίοι θυμούνται τη πρώτη φορά που το έκανες. Πέραν της γοητείας που προσθέτει το μυστήριο, προσφέρει και ιδανικό μέσο για να κρυφτείς αν χρειαστεί.

A-Way

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Sun, 29 Oct 2017 21:25:00 +0200

A way. Away. A way away.

Don't know if words can say

But darlin' i'll find a way

To let you know what you meant to me

Guess it was meant to be

I hold you in my heart

As life's most precious part

Oh darlin'

I dream about you often my pretty darlin'

Dot None | Uncensored

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Thu, 19 Oct 2017 05:20:00 +0300

"-Αυτό που μας ξεχωρίζει, είναι ότι εγώ κάνω ό,τι μπορώ για όσα θέλω, ενώ εσύ όσα σου επιτρέπουν.

-Ή μπορεί απλά να μη τα θέλω.

-Ή μπορεί απλά να μη τα θέλεις, σωστά."

Ήταν τόσο κρύα και σκοτεινά, η ζωή έμοιαζε ασπρόμαυρη. Η βροχή είχε μουσκέψει το παλτό του και τα καλοκουρεμένα του μαλλιά και τη χάρτινη σακούλα που κρατούσε. Την κοίταζε απ' έξω, πόσο χαρούμενη και πετυχημένη έδειχνε. Πόσο σίγουρη και άπιαστη. Πόσο ακατάλληλη. Μπορούσε να μπει. Μπορούσε να της μιλήσει. Μπορούσε να τη δει. Επέλεξε όμως να αφήσει τη σακούλα του απέξω κι να φύγει. Όπως αγνόησε και τις κλήσεις της. Ίσως κάποιος έπαιρνε τη σακούλα, ίσως να την έβρισκε εκείνη και να καταλάβαινε.

Καθώς περπατούσε κόντρα στο δυνατό άνεμο, αναπόλησε εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ, που την είχε ξαναδεί. Είχε τόσο κόσμο που ποτέ δε θα του έδινε σημασία, ούτε εκείνος φυσικά είχε σκοπό να της μιλήσει. Όχι, μέχρι που είδε τόσους παλιούς γνωστούς να την χαιρετούν εγκάρδια και χώθηκε και εκείνος στη σειρά για μία τυπική αγκαλιά διαρκείας, με αμοιβαία τρεμάμενες ελπίδες και αστειευόμενες πικραμένες περηφάνιες.

Η κρυφή του δύναμη ήταν τα επιβάλει όλα τα τελευταία της επαφής τους. Πετούσε τις τελείες του εδώ κι εκεί, από τη πρώτη στιγμή, μέχρι να μη του μείνει καμία. Μέχρι που άφησε και την πιο κρυμμένη, μέσα στη σακούλα. Σα να ήταν κάποιο κατόρθωμα αυτή του η αδιαφορία. Σα να τελείωσε κάτι. Σα να έχει κάποια σημασία.

Και όταν το έπιασε στα χέρια της, η αφιέρωση έλεγε "ο φυγάς νικά. ο επιμένων αποζητά.". Έσκισε προσεκτικά τη σελίδα, την έβαλε στην τσάντα της και το άφησε μέσα στη σακούλα.

Ονειροκριτής | Uncensored

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Wed, 3 May 2017 01:38:00 +0300

...

Και καθώς περπατούσα στους δρόμους της πόλης, αυτής της όμορφα βρώμικης πόλης, που τον Μάη νυχτώνει στις 9 και σε κάνει περπατάς με τις ώρες, ίσα για να μυρίσεις λίγα άνθη νερατζιάς και γιασεμί, παρατηρούσα. Παρατηρούσα την αγάπη. Εκείνη που ενώνει ανθρώπους αταίριαστους, ετερόκλιτους, ίδιους, ανθρώπους που εσύ δε θα κοιτούσες και δείχνουν τόσο ολότελα ευτυχείς. Δε μπορούσα να μη θαυμάσω τον έρωτα που φωλιάζει παντού. Ούτε κατάφερα να μη κάνω συγκρίσεις. Είδα ανθρώπους να ζούνε τη ζωή που έχω ζήσει, να περπατάνε στα βήματά μου και να βιώνουν τις αγαπημένες μου στιγμές. Δεν υπάρχει κάτι πιο μαγικό από την λούπα του έρωτα. Κι έτσι σκέφτηκα για πολλοστή φορά τι σκατά είναι ο έρωτας. Και όχι ούτε τώρα μου έκανε καμία από τις δεκάδες ερμηνείες που πρόκαμα να δώσω από παλιά. Τι είναι ο έρωτας, λοιπόν; Ο έρωτας είναι ο θάνατος. Αυτό ήταν το μόνο που με κάλυψε. Γιατί θα με ρωτήσεις. Αν και προτιμώ να δώσεις ο καθένας την δική του ερμηνεία, θα σου εκμυστηρευτώ τη δική μου. Όχι, πως σου αξίζει, απλώς να. Συνηθίζω να αφήνω σουβενίρ σε ό,τι με εμπνέει.

Ο άνθρωπος έχει γεννηθεί με το ένστικτο της επιβίωσης. Είναι βιολογικά προκαθορισμένος να αναζητά τους τρόπους και τα μέσα που θα του εξασφαλίσουν την αποδοτικότερη και ασφαλέστερη μορφή αυτής της επιβίωσης. Το συμφέρον είναι αυθύπαρκτο μέσα μας και προοικονομεί τη μακροημέρευσή μας. Πάντα πρώτα και πάνω απ' όλα φτιαχτήκαμε για να κοιτάμε εμάς. Κάποιοι μάλιστα είναι απροσδόκητα πιο καλοί από άλλους σε αυτό.

Ο έρωτας από την άλλη, σκιαγραφεί το βωμό ενός άλλου ανθρώπου. Κάποιου που θαυμάζουμε, που πασχίζουμε να εντυπωσιάσουμε, που ποθούμε διακαώς που γίνεται ο εσωτερικός μας κριτής στο δρόμο της πιο μάταια ανικανοποίητης απόλαυσης. Κάποιοι μάλιστα είναι επιδέξια πιο ευάλωτοι από άλλους σε αυτό.

Η υπόσχεση, η άφεση, η θυσία, η λύτρωση του έρωτα που μας βυθίζει σε απελπισία, καταλύει τα στεγανά και τα όριά μας, μας κάνει να τρέχουμε πίσω από χίμαιρες, που μας γεμίζει αγωνία, μας αποστρέφει ολότελα από το εγώ. Τόσο απλά εξουδετερώνει τον πιο περίπλοκο και βασικό μας μηχανισμό. Τόσο πρόδηλα και ξιπασμένα στρέφει την προσοχή, το ενδιαφέρον και την επιθυμία μας σε κάτι εκτός του εαυτού μας, ενώ το καθιστά ζωοδόχο έναντι της ίδιας μας της ύπαρξης.

Ο έρωτας είναι μία εγγύηση θανάτου. Η ειρωνεία της ζωής ως απόδειξη του πόσο μικροί και αδύναμοι είμαστε. Ο ερωτευμένος υπερβαίνει τον μεγαλύτερο βιολογικό του κανόνα. Ο ερωτευμένος παύει να υπάρχει, τουλάχιστον ως άνθρωπος. Όταν του περάσει τα ξανασυζητάμε.

Υγ. 1 Για εκείνο το αλλόκοτο και ερωτευμένο ζευγάρι στην είσοδο της πολυκατοικίας και το άλλο το basic στη λεωφόρο κι ίσως κι εκείνο στο καμπαναριό, το άλλο το γεμάτο όνειρα στη θέα και εκείνο το πικραμένο στη θάλασσα.

Υγ. 2 Ναι, ονειροκριτής, όχι ονειροκρίτης. Διαχρονικός και χρήσιμος ρόλος.

Too Smooth

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Fri, 31 Mar 2017 05:00:00 +0300

...

Stay with me. Και τελικά που έμεινα; Σε τι; Σε ποιον; Δε με θυμάμαι να μένω τελικά κάπου. Θα μου πεις και ποιος μένει; Σωστό και αυτό. Αν εξαιρέσεις τα κομμάτια που αφήνω πίσω μου, δεν επέλεξα ποτέ να μείνω κάπου.

Ήμουν και παραμένω πολύ καλή στο να αιτιολογώ τις φυγές μου. Δεν είμαι σίγουρη αν ψάχνω το καινούριο, το διαφορετικό, το καλύτερο, το άφθαρτο ή το άγνωστο. Δεν είμαι καν σίγουρη αν ο φόβος της φθοράς και της οικειότητας είναι μεγαλύτερος από την αγάπη μου σε κάτι και την νοσταλγία που ξέρω ότι θα μου προκαλεί.

Συνάμα, αρνούμαι να αναγνωρίσω όσα αποφεύγω να μοιράζομαι και τα κρύβω καλά πίσω από μία ανάγκη τελειότητας, αψεγάδιαστου, ορθού, ατσαλάκωτου, απόλυτου και τα συναφή. Ίσως είναι μία ανάγκη αποδοχής, ασφάλειας, ικανοποίησης των πάντων με μη ρεαλιστικό τρόπο. Μια απαίτηση, προσωπική, να είμαι κάτι που δεν είναι εφικτό.

Η μη επιτυχία του ανέφικτου αυτού στόχου με απογοητεύει, είτε προέρχεται από την μεριά μου, είτε από άλλους. Προκειμένου να μην θυμάμαι αυτό το ψεγάδι ή μην να πρέπει να ζω με αυτό ή να θέλω να μην το μάθουν και οι άλλοι (και ω θεοί καταστραφεί η τελειότητά μου), αλλάζω σελίδα, με μεγαλύτερη προσδοκία και λιγότερη πίστη κάθε φορά. Αφού φυσικά έχω κάνει τον οσιομάρτυρα πρώτα, με περισσή αυταπάρνηση και αυτοθυσία, γιατί αυτό επιτάσσει μία τέλεια και αντισυμβατική φιγούρα, σαν αυτή που με θέλω να είμαι.

Δε θα μπορούσα να το θέσω πιο περιεκτικά. Μια ανάγκη να ελέγχω τα παντα, με απώτερο σκοπό να αποφεύγω τον πόνο, την απώλεια, το να με βρει κάτι απροετοίμαστη ή αδύναμη να αντιδράσω. Μέσα σε αυτά η επιθυμία για αποδοχή, ηρεμία κι ασφάλεια, που ασυνείδητα πιστεύω οτι απαιτεί απο μένα να μαι τέλεια ή έστω αν ειμαι μπορώ να εξασφαλίσω την αγάπη, δεδομένα. Η τάση για έλεγχο ξεκίνησε απο πολύ μικρή, όταν έγιναν πράγματα που με πλήγωσαν κι ήταν πέρα απο τον έλεγχο κι την δικαιοδοσία μου. Από τότε πείσμωσα μέσα μου, εγώ να τα κάνω όλα σωστά.

Και όλα αυτά σε έναν κόλαφο έντασης συναισθημάτων πιο βαθιά ριζωμένων και από ένστικτα, με την συνοδεία μία δικτατορικής λογικής. Συνεπώς, δε με γεμίζει η ανικανότητά μου να ελέγχω τα πάντα και να τα σταθεροποιώ σε ένα επίπεδο ιδανικών συνθηκών διαχρονικά. Αυτό με καθιστά πολύ επικριτική και απέναντι σε μένα και απέναντι στους άλλους. Και δεν υπάρχει χειρότερη έκδοσή μου από την πονεμένη ή πληγωμένη. Πολύ λογική που αφοσιώνεται στο να με προστατέψω και πολύ συναίσθημα που αφοσιώνεται στο να ανταποδώσω τη σκληρότητα (με τρόπο πάντα, μη πουν ότι μας νοιάζει κιόλας), δυστυχώς πολύ πετυχημένα, αλλά και αμφίδρομα.

Ούτε, ίσως, υπάρχει πιο αυτοκαταστροφικό στοιχείο μου από την προσκόλληση σε λάθη ή κακές επιλογές, με την εμμονή να τα λύσω (λες και χέστηκε κανείς, εδώ που τα λέμε) ή έστω να κάνω κάτι για εξισορρόπηση. Κάθε λάθος ή αδυναμία εκπλήρωσης προσδοκιών (από την πλευρά μου ή άλλους) εκλαμβάνεται ως απόρριψη ή ως δυνητική πηγή μίας, που φυσικά κι τρέχω να αποφύγω ή να αποσιωπήσω. Ακόμα και η απομόνωση και αγιοποίηση στιγμών απόλαυσης που θέλω να επαναφέρω, εκείνων που δεν γίνεται, έναντι του να επικεντρωθώ στο τώρα, είναι υπαρκτή τάση.

Έχοντας αποτύχει στην τελειότητα και τον έλεγχο, αλλά και την επίλυση πεπραγμένων λαθών ή την εξισορρόπηση τους, ακόμα και την αναπαραγωγή (ή ιδανικά τηλεμεταφορά μου σε) εκ των υστέρων ευτυχισμένων στιγμών, κάνω το άλλο χαριτωμένο. Με τιμωρώ, ίσως όχι άμεσα, αλλά πολύ στοχευμένα, πρακτικά ή συναισθηματικά.

Αν θυμάμαι καλά, μόνο μία-δυο φορές έχω υπάρξει τόσο άμεση και ευθύς σε αυτά που γράφω. Ακόμα και ο τρόπος που συνήθως γράφω, μπιχλιμπιδοτός και νεφελώδης (σε αντίθεση με την γραφή όσων θαυμάζω) κλίνει σε μία αυτοπροστασία, μία τεχνητή αποστασιοποίηση, μία επίπλαστη σιγουριά, ένα κατασκεύασμα.

Συμπέρασμα:

Μην ορίζετε ως μέτρο αξίας σας κάτι που εξαρτάται από μη ρεαλιστικούς στόχους. Ο έλεγχος των πάντων, καταλήγει στην απώλεια ελέγχου των πάντων. Η αγάπη και η αποδοχή δεν έρχεται με την τελειότητα, ούτε έρχεται από όλους (ή όλους όσους θα θέλατε), ούτε έχετε το δικαίωμα να την στερείτε από εσάς ή τους άλλους τόσο εύκολα ή τελεσίδικα. Ούτε είναι εφικτή η οχύρωση σε κάθε κακό. Αν προσπαθήσετε να είστε τέλειοι κι αν επιθυμείτε κι από τους άλλους κάτι τέτοιο (ακόμα και άθελά σας), δε θα αποφύγετε τα λάθη, τον πόνο, τις αποτυχίες ή αυτά που κοροϊδεύετε. Απλώς θα χάσετε πολύ χρόνο πικραμένοι και ανικανοποίητοι για κάτι που ποτέ κανένας δε κατάφερε κι παρόλα αυτά η ανθρωπότητα συνεχίζει να υπάρχει.

Δεν υπάρχει σωστός τρόπος να γίνει κάτι, άδικα τον ψάχνετε. Υπάρχει τρόπος Α με χ απώλειες, τρόπος Β με ψ απώλειες και λοιπά. Εν τέλει τίποτα από εσάς, τη ζωή, την ύπαρξη, τους στόχους ή τον σκοπό σας δεν είναι τόσο σπουδαίο που να πρέπει να μείνει αστραπατσάριστο.

Μην πάτε και στο άλλο άκρο, της άκρατης αποδοχής μίας ατέρμονης ματαίωσης. Συγχωρείστε τον εαυτό σας για τα λάθη που έχει κάνει, θυμηθείτε ότι κάθε μέρα είστε ένας νέος άνθρωπος και τα λάθη των άλλων δεν σας ορίζουν. Είστε αυτό που είστε. Πιθανότατα ένα ατελές τίποτα που θα περάσει απαρατήρητο από την ιστορία και σχεδόν όλη την ανθρωπότητα. Αλλά ταυτόχρονα και ένα επαρκές κάτι για κάποιους, όποιους και όπως. Αρκεί.

Επίσης, δεν είναι αδυναμία να λέτε τι θέλετε, ούτε έχει και πολύ σημασία οι γνώμη των άλλων όταν τελικά το αποκτήσετε. Στη χειρότερη να καταλήξετε δίχως τίποτα, που με το να μη το πείτε, το χετε σιγουράκι. Ναι, ξέρω, ξέρω. Η περηφάνια σας (σας διαβεβαιώ) έχει σημασία μόνο για εσάς, οι άλλοι ξεχνάνε πολύ γρήγορα, όλα όσα στο μυαλό μας μοιάζουν γιγάντια. Α! Κι μην φοβάστε. Ο χρόνος πάντα περνάει, μαζί του κι εμείς. Πλησιάστε τον εαυτό σας, το χρειάζεται. Και δεν είναι όλα μία μάχη. Και πολλά που είναι, δε σας συμφέρει να νικήσετε. Σε κάποια, δε, δε σας συμφέρει καν να συμμετάσχετε.

Κυνηγώντας την τελειότητα ή την αποδοχή μέσω της αψεγάδιαστης εκπλήρωσης των προσδοκιών των άλλων, θα γίνετε ή αιωνίως θλιμμένοι ή πολύ βολικοί για τους άλλους (οι πολύ άτυχοι και τα δύο).

Υγ. 1 Γιατί όλη η ανάγκη για αυτοκριτική με πιάνει όταν πρέπει να κάνω άλλη δουλειά, μου λες;

Υγ. 2 Είναι γραφικό πλέον, πόσα έχω γράψει ή νιώσει με αυτό το κομμάτι. Κάθε φορά που το ακούω λιώνει και κάτι μέσα μου, θαρρώ.

Υγ. 3 Με το μαλακό οι αποφάσεις.Οι ακρότητες και ο παρορμητισμός σε βοηθούν όσο το να σκεπάσεις το πόδι σου που κρυώνει με το σύνολο της κουβέρτας που σκεπάζεις όλο σου το σώμα.

Υγ. 4 Τα λέω στη νύφη, να τα ακούει η πεθερά! (προφανώς)
Υγ. 5 Και να σου πω και κάτι; Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι (στο λέω εγώ, που για 17 χρόνια νόμιζα ότι λέμε "χέστηκε η φοράδα του Σταλόνε", κάτι ξέρω!).
Υγ. 6 Τι να πω, όποιος το διάβασε (αν) ΟΛΟ και το κατάλαβε ΟΛΟ... τι να πω. ΗΡΩΑΣ. Ο αδριάντας του θα κοσμεί την είσοδο της μελλοντικής μου έπαυλης (ας γελάσω πνιχτά).
Υγ. 7 Προσέξαμε όλοι την αλλαγή από α' ενικό σε β' στα μισά του κειμένου που το αφροδιτάκι τα 'δε μπαστούνια με αυτά που (σκεφτόταν και δεν) έγραφε, ε; Βολεύει να κουνάς το δάχτυλο, απ' το να μιλάς για σένα.
Υγ. 8 Προφανώς και μία τέτοια δημοσίευση θα είχε 98231 υστερόγραφα. (Στα αλήθεια μπράβο όποιος έφτασε ως εδώ! Μανιφέστο.)

Safari Lane

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Wed, 29 Mar 2017 18:25:00 +0300

...

Δε μπορώ να περιμένω για τίποτα. Η ζωή είναι ένας ωκεανός δυνητικής ευτυχίας, γεμάτος ευκαιρίες και υποσχόμενες στεριές. Κι εσύ μου λες να μείνω ξέπνοη σε κάποιο βράχο, να περιμένω άπραγη μία φρούδα ελπίδα; Όχι. Αν μου έλεγες να φτιάξουμε ένα καράβι, για να εξερευνήσουμε και να κατακτήσουμε, ίσως να το σκεφτόμουν. Κι αν ήσουν σωστός συνοδοιπόρος ίσως να γινόταν. Αλλά έτσι… Τσου. Στη ζωή δε περιμένεις, ούτε ελπίζεις. Στη ζωή προσπαθείς και ξεπερνάς τον εαυτό σου. Να φοβάσαι ό,τι είναι πρόθυμο να μείνει στάσιμο και συμβατικό, συνήθως περιμένει και από σένα να κάνεις το ίδιο.

Thunder

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Thu, 16 Mar 2017 01:03:00 +0200

...

-Και τι κάνεις αυτό τον καιρό;
-Ζω όσα δε τόλμησες.

Αυτά λέω κι μετά ενθουσιάζομαι τόσο που σκουντουφλάω στο πρώτο κολονάκι.

Υγ. Just a flesh in the night ;)

Persist

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Fri, 3 Mar 2017 04:08:00 +0200

...

Ωριμότητα είναι να μαθαίνεις να ζεις με το σφάλμα, την πληγή, το λάθος, την αποτυχία, τα όρια, τους περιορισμούς και να τολμάς ακόμα να δηλώνεις ειλικρινά και βαθιά ευτυχής.

Δε ξέρω γιατί ο εγκέφαλός μου σκέφτεται με τσιτάτα. Από μικρή το έκανα. Σα να θέλω να χωρέσω την αλήθεια της ζωής στην χούφτα μου. Εγω! Που με το ζόρι πιάνω 4-4 τα μανταλάκια και πάλι μου πέφτουν. (Κι έτσι θα ορίζεται από εδώ και στο εξής η ματαιότητα.)

Γίνε το παρόν μου, γίνε το δώρο μου, μάθε να είσαι εδώ.

Φιλάκια :)

Υγ. Γιατί αυτό το τραγούδι δεν αντέχω να μη το ακούω συνεχώς;

Blues Never Die

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Sun, 26 Feb 2017 21:15:00 +0200

Ας αρχίσω με κάτι τελείως άσχετο. Σας έχει τύχει ποτέ να γνωρίσετε κάποιον, ο οποίος να είναι σαν δίδυμος αδελφός κάποιου άλλου ανθρώπου που γνωρίζετε, ήδη;

Εξωτερική εμφάνιση, φωνή (!), πρόσωπο, σώμα, στάση, ύφος, συμπεριφορά, άγγιγμα, τρόπος έκφρασης, οικογενειακό προφίλ, παρόμοιες σπουδές, ερωτικό παρελθόν, να αποπνέουν τον ίδιο αέρα, με όμοια ιδιοσυγκρασία μέχρι και ίδιο ζώδιο δηλαδή (ντροπής πράγματα). Μιλάμε για τέτοια ομοιότητα που νόμιζα ότι κάποιος μου κάνει πλάκα. Σκηνή: ακούω πρώτα φωνή και σκέφτομαι «Α! Ο τάδε :)! Wtf, τι δουλειά έχει εδώ; Ο.ο», σηκώνω κεφάλι κοιτάω «Μα πως επιτρέπεται να έχει φράτζα και από πότε διδάσκει;! Και γιατί δε με χαιρέτησε;» :Ο και μετά λέει άλλο όνομα και κοιτάω αποσβολωμένη (κάγκελο κοινώς). Ευτυχώς έχουν άλλα δάχτυλα χεριών και άλλο έτος γέννηση, αλλιώς θα ήταν δίδυμοι και μεταξύ τους. Creepy as fuck! Σε όλο το μάθημα δε το χωρούσε ο νους μου πόσο ίδιοι είναι. (Παίζει να με πέρασε και για χαζή εν πρώτοις.)

Κι όχι τίποτα άλλο, πόσοι τέτοιοι κυκλοφορούν δηλαδή με πιθανότητες να τους γνωρίσω κιόλας; Να ξέρω! Φαντάσου να γνωρίζονταν κάποια στιγμή. Αν και λογικά δε θα νιώσουν ότι μοιάζουν λόγω εγωισμού (όλοι το ίδιο θα κάναμε κι οι συγκεκριμένοι σίγουρα). Και μετά σου λέει είμαστε μοναδικοί και κάθε εμπειρία είναι ξεχωριστή και κουραφέξαλα. Να ξέρετε, αν όλα τα άλλα αποτύχουν μη σκάτε, κάπου εκεί έξω υπάρχουν πολλά αντίτυπα αυτών που θέλετε (διασήμων, δεσμευμένων, γηραιότερων, νεότερων, γκέι, πρώην και λοιπά). Τι στο καλό; Κάτι θα πετύχετε.

Παρακάμπτοντας, αυτή την παρένθεση αστικού σουρεαλισμού (ή έστω το ζούμε στα στενά και τριπάρουμε, ένα πράγμα) ας μπούμε νωχελικά στο θέμα μας. Σπάνια στέκομαι να σκεφτώ τι υπάρχει πίσω μου. Πρόσφατα, όμως, σκεφτόμουν, ότι πριν από ένα χρόνο ακριβώς τέτοια εποχή, η ζωή μου ήταν τελείως διαφορετική. Άλλες προοπτικές, άλλα σχέδια, άλλες επιθυμίες. Μέσα σε ένα χρόνο άλλαξαν άρδην όλα, πολλαπλά, με τρόπο που ούτε είχα αρχίζει να σχεδιάζω πριν ένα χρόνο. Ό,τι θέλησα στο διάστημα αυτό έγινε σαν να υπαγορεύεται η ζωή από τις προσδοκίες μου.

Δεν λέω ότι κατόρθωσα κάτι. Jesus ο Κόντες! Αλλά θυμάμαι ξεκάθαρα τι και ποιους ήθελα. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο δημιουργήθηκαν οι ευκαιρίες να κάνω μαζεμένα τα περισσότερα απ όσα θέλησα σε όλη μου τη ζωή. (Τόσα τικ σε λίστα ούτε ο Αλαντίν!) Όχι δα πως είχα ποτέ παράπονο για την εκπλήρωση των επιθυμιών μου. Η ζωή έχει σταθεί πολύ μαλακή σε αυτό το θέμα. Μα κοιτώντας πίσω, όλα μοιάζουν τόσο προγραμματισμένα να χωρέσουν και να γίνουν με συγκεκριμένη σειρά και τρόπο για να βρεθούμε στο σήμερα. Τίποτα από αυτά δεν έμοιαζαν ρεαλιστικοί στόχοι (κάποια δεν ήταν καν στόχοι ή τουλάχιστον όχι δικοί μου) πόσο μάλλον τόσο άμεσα υλοποιήσιμοι.

Ένα χρόνο, πολλά χιλιόμετρα, κάμποσες χώρες (πια), πολλές γνωριμίες, αποχωρισμούς, ξεκινήματα και τελειώματα μετά, έχω να πω ότι όλα μας τα όνειρα είναι στην άκρη των δαχτύλων μας. Κάποιες φορές το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αφήνεσαι στις νέες προκλήσεις που παρουσιάζονται. Η άγνοια κινδύνου και η ελαφρότητα είναι οι πιο καλοί οδηγοί για να μην διστάσεις να επιλέξεις όσα σε φοβίζουν και σε ξεβολεύουν. Δε μπορώ να πως ότι οι εμπειρίες σε αφήνουν αλώβητο. Κι όπως έχω πει την αξία της νίκης την κρίνεις στο τέλος του πολέμου, βλέποντας τι έχασες για όσα κέρδισες. Μα από την άλλη είναι μόνο εύκολο να πάψεις να επεκτείνεσαι όταν νιώσεις ότι ισορρόπησες κάπου.

Κάθε μεγάλο βήμα σε κάνει να ανακαλύπτεις πλευρές σου που δεν ήξερες, που έκρυβες που δεν ήθελες να αντιμετωπίσεις. Και είναι τρομακτικό και επίπονο και μη παραγωγικό και ό,τι άλλο θες. Αλλά είναι και ο μόνος δρόμος για την ωριμότητα, την ταπεινότητα και την σοφία. Επίσης, κάθε μεγάλο βήμα απαιτεί θυσίες που δεν είχες υπολογίσει ή δεν έμοιαζαν θυσίες κάποτε. Άνθρωποι, στιγμές, συναισθήματα, μη αναπαρατάξιμες αναμνήσεις.

Οι αλλαγές είναι ενοχλητικές, διότι καθιστούν τα δεδομένα ζητούμενα και τους στόχους περιορισμούς, στην παράλληλη αντίληψη ότι όλα μπορεί (στην καλύτερη) να είναι μάταια και (στην χειρότερη) λανθασμένα. Έχοντας την ευθύνη της ευλογίας να ζω ό,τι ζήτησα, πρέπει να δηλώσω με το χέρι στην καρδιά ότι οι περιπέτειες και η μη δέσμευση είναι ο τρόπος που καλώς ήθελα να ζω. Ακόμα και αν κάποτε αλλάξω γούστα, επιβάλλεται να γίνει κατόπιν της απόκτησης σχετικής εμπειρίας και έχοντας χορτάσει και μάθει. Μόνο έτσι θα μπορούσα ποτέ να είμαι ήρεμη. Στο άγνωστο που απλώνεται και πάλι μπροστά μου, λοιπόν, έχω να πω ότι όλα είναι παροδικά. Δε θα μπορούσα ποτέ να είμαι πιο ευγνώμων για όσες όμορφες στιγμές έζησα στους τελευταίους 12 μήνες και ελπίζω να είμαι πάντα έτσι τυχερή.

Η εμπάθεια μπορεί να είναι μόνο προσωποποιημένη. Όταν γνωρίζεις κάποιον είναι πολύ δύσκολο να μην τον καταλάβεις και να μην τον δικαιολογήσεις. Να μην δεις ένα κομμάτι σου ή ένα κομμάτι κάποιου που αγαπάς μέσα του. Γι' αυτό πολιτικοί, αφεντικά, απόμακρες φιγούρες εξουσίας και αρχής δεν είναι εφικτό σε μεγάλη κλίμακα να έχουν εμπάθεια με μέλη ομάδων μακριά της αντίληψής τους, ακόμα και αν ένα πρόβλημα είναι γνωστό ή κατανοητό. Και δίχως εμπάθεια η αντίδραση είναι επίπονα και απάνθρωπα τεχνοκρατική και αφ' υψηλού. Ως εκ τούτου, επαγγελματίες φιλάνθρωποι δεν υπάρχουν. Αλλά από την άλλοι οι ενεργοί εθελοντές και οι καλλίθυτοι συνάνθρωποι είναι τόσο απαραίτητοι κοινωνικά. Η ευαισθησία πρέπει να καλλιέργείται με την έκθεση στην ωμή πραγματικότητα. (Άσχετο, αλλά είπα να το αναφέρω μία και το σκέφτηκα.)

Καλά κούλουμα σε όσους κάνετε :D

Υγ. 1 Ω ναι και ναι. :)
Υγ. 2 Πολύ ωραία διασκευή αν και ελλοχεύει μία καταθλιψούλα (οπότε αν είστε σε κακό mood, μακριά).

Υγ. 3 Πλησιάζουμε το μισό εκατομμύριο προβολές (wow). Τι καλά :)

Luz

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Thu, 23 Feb 2017 14:18:00 +0200

...

Μην αλλάζεις αυτό που ψάχνεις. Άλλαξε το μέρος που το ψάχνεις.

Born Again

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Fri, 17 Feb 2017 21:15:00 +0200

Η διαδικασία του να βρίσκεις και να ορίζεις τον εαυτό σου εκτός από συνεχής είναι και δύσκολη. Δεν είμαστε κάτι στατικό και συχνά είναι δύσκολο να διατηρείς επαφή με την εσωτερική σου φλόγα. Για άλλους οι επιρροές, για άλλους οι δυσκολίες, αποτρέπουν τον συγχρονισμό με τον εσωτερικό μας εαυτό από το να είναι διαρκής.

Δεν αποτελώ εξαίρεση ούτε εδώ. Ο κομφορμισμός, η ανάγκη για αποδοχή και διατήρηση των κεκτημένων δίχως επιπλέον σπατάλη ενέργειας, είναι βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης. Όποτε λησμονώ τι θέλω να κάνω ή τι πρέπει να με καθοδηγεί, ανατρέχω στις βασικές μου ανάγκες και επιθυμίες από τότε που με ξέρω. Τι είναι αυτά που με κάνουν πάγια ευτυχή; Ανεξαρτήτως πλαισίου, ανθρώπων, δραστηριοτήτων.

Από μικρή λάτρευα να εξερευνώ, να μαθαίνω, να πειραματίζομαι, να απολαμβάνω, να εξαπλώνομαι. Η αναζήτηση μίας απόλυτης αλήθειας, μίας απόλυτης απόλαυσης, μίας δίχως όρια συνείδησης, αποδοχής και αγάπης. Το όνειρό μου από τότε θυμάμαι ήταν να γίνω ένα με τον κόσμο. Τους ανθρώπους, τα μέρη, τα ζώα, το παρελθόν και το μέλλον. Παιδικό, αφελές, φλύαρο, φαύλο, ουτοπικό, ακαθόριστο.

Η επιδίωξη αυτού του ονείρου έρχεται με το πιο σκληρό τίμημα για μένα. Για να ενωθώ με όσα θέλω, πρέπει να δεθώ πραγματικά μαζί τους και για να κατακτήσω το σύνολο αυτών πρέπει να περνάω από τον ένα στο άλλο. Από την μία είναι ένα ευχάριστο ταξίδι, από την άλλη είναι μία αδιάκοπη απώλεια. Απώλεια χρόνου, συναισθημάτων, προσδοκιών, αναμνήσεων. Βέβαια αυτή είναι και η μετουσίωση της φθαρτότητας, θα μου πεις.

Νιώθω τυχερή που μεγάλωσα με την αυθάδη πεποίθηση ότι ένας τέτοιος τρόπος ζωής όχι μόνο είναι εφικτός, αλλά μου αξίζει κιόλας και μπορώ να τον υλοποιήσω, αρκεί να το προσπαθήσω. Κι έτσι πάντα νιώθω περισσή σιγουριά όποτε απορρίπτω κάτι που θεωρητικά θα ήταν καλό να κάνω. Θέλω να πω, πολλά θα ήταν καλό να κάνω, δεν αμφιβάλλω. Απλώς δεν είμαι διατεθειμένη να κάνω κάτι που δεν θέλω. Τουλάχιστον όχι μέχρι να μην έχω εναλλακτική.

Μεγαλώνοντας έχω αρχίσει να σκέφτομαι το παρόν ως μελλοντική ανάμνηση. Αυτό με κάνει πιο συνετή στη διαχείριση του χρόνου και των επιλογών μου. Κοιτώντας πίσω βλέπω πράγματα που τότε έπαιρνα χαλαρά να αποτελούν μέρος των αναμνήσεών μου, μέρος της ζωής μου. Αυτές οι στιγμές, οι άνθρωποι, οι πράξεις είναι εγώ. Όταν αναλογίζομαι τις επιλογές μου ως αναμνήσεις, βλέπω πόσο πιο ψηλά πρέπει να έχω τον πήχη στο τι με ικανοποιεί, πέραν του τι θέλω. Ξιπασμένο μεν, αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία για μένα κάθε επόμενο βήμα ή επιλογή να γίνεται με την προοπτική να είναι κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο από ό,τι το προϋπάντησε. Ποτέ δεν είσαι πολύ νέος, πολύ άπειρος, πολύ οτιδήποτε για να είσαι αυστηρός με τον λιγοστό σου χρόνο. Όπως έχουμε πει τα «όχι» κερδίζουν τον σεβασμό κι αυτά οριοθετούν μία προσωπικότητα.

Η υπόσχεση που θα δίνω καθημερινά στον εαυτό μου (ακόμα και αν δεν την ακολουθώ) θα είναι να μη σταματάω πουθενά μέχρι να πάρω όσα θέλω, να δουλεύω πολύ σκληρά, διατηρώντας και βελτιώνοντας όσα είμαι, να θυμάμαι το όραμα που με καθοδηγεί και να μην σπαταλάω χρόνο με μικρούς στόχους. Η ζωή είναι για όσους βλέπουν μακριά. Και δυστυχώς ότι δε χωράει ή δεν φτάνει, μένει πίσω. Αν μένεις πολύ απασχολημένος με το σήμερα και το αύριο, η ζωή καταντάει μία ρουτίνα. Γι' αυτό είναι σπουδαίο να έχεις ανθρώπους και μέρη "λιμάνια", με βαθιά σύνδεση και γερές βάσεις, μέσα σε όλες τις περιπέτειες.

Η ερμηνεία των ετερόκλιτων και διάσπαρτων επιλογών μου, είναι ότι ο στόχος μου, πάντα, είναι να σχεδιάζω τους σταθμούς και τα βήματα, που η βίωση των θα με αναδείξουν στον άνθρωπο που θα ήθελα να είμαι. Για όσο μπορώ να πηδάω από δέντρο σε δέντρο παίρνοντας τους καρπούς που θέλω και μόνο, αυτό θα κάνω. Κι ας μοιάζει ότι αφήνω τόσους καρπούς πίσω. Δεν υπάρχει συμβιβασμός ή φόβος στο κυνήγι του ονείρου. Είναι τα πρώτα που αφήνεις πίσω (ή έτσι πρέπει τουλάχιστον, όσο κι αν λυγίζεις). Αλλά και πάλι, αν κάποτε πρέπει να γίνεις ένας προβλεπέ κοινός θνητός, κάνε το πάλι σωστά, αφοσιωμένα και όσο πιο τέλεια μπορείς.

Η αποτυχία έχει δικαιολογία. Η μετριότητα όχι...

Υγ.
A delicate retreat
Delicately planned
Delicate like peace
Delicate like a touch
That's delicately brief
Delicate like you and me

Questioning Life

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Sun, 5 Feb 2017 19:38:00 +0200

...

Καλησπέρα – καλησπέρα (ξεκινάω έτσι, γιατί που ξέρεις, μπορεί να μου φέρει γούρι και να ασχοληθώ και εγώ με την πολιτική)! Σήμερα λέω να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Λέω να γνωριστούμε καλύτερα (δεν επαρκεί η ως τώρα έκθεση, όχι!). Πιο συγκεκριμένα, βρήκα μία σειρά ερωτήσεων που υποτίθεται δημιουργεί οικειότητα μεταξύ ξένων ή σε βοηθάει να γνωρίσεις καλύτερα κάποιον, βάση μίας έρευνας … μπλα μπλα κανείς δε νοιάζεται. Δείτε περισσότερα εδώ. Feel free να το κάνετε κι εσείς! J

Set I

1. Given the choice of anyone in the world, whom would you want as a dinner guest?

Τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, ίσως εκτός από έμπνευση αντλούσα και βοήθεια στο πως συνδυάζεται το όραμα, με την ταπεινότητα και την σκληρή δουλειά.

2. Would you like to be famous? In what way?

Δίχως αμφιβολία! Θα ήθελα να γίνει χάρη στην συμβολή μου για την βελτίωση και την πρόοδο της ζωής, των λιγότερο ευνοημένων ή πονεμένων ανθρώπων. Εναλλακτικά, θα με ενδιέφερε η αναγνώριση των επαγγελματικών και καλλιτεχνικών ικανοτήτων μου. Θα ήθελα πάντα να διατηρώ την αυθεντικότητα και την ιδιωτικότητά μου, όμως.

3. Before making a telephone call, do you ever rehearse what you are going to say? Why?

Κάνω πρόβα μόνο αν σκοπεύω να μιλήσω σε κάποιον άγνωστο ή επαγγελματικά πιο καταξιωμένο ή υπό πίεση χρόνου, όπου απαιτείται λακωνική και σαφής μετάδοση μηνύματος. Αυτό με βοηθάει να μην σπαταλάω τον χρόνο αμφότερων και μην θίξω θέματα που δεν αρμόζουν ή δεν εξυπηρετούν στην περίσταση. Σε ένα χαλαρό φιλικό τηλεφώνημα, εξ ορισμού δεν υπάρχουν αυτοί οι περιορισμοί.

4. What would constitute a “perfect” day for you?

Καλό φαγητό, περίπατος στη φύση, απόλαυση όμορφης θέας από ψηλά (θάλασσα ή πόλη), βροχή, απαλή ερωτική μουσική, κρύο βράδυ, ζεστό πάπλωμα, τζάκι, βαθιές πολύωρες συζητήσεις μα κυρίως άνθρωποι που αγαπώ και με κάνουν να νιώθω άνετα και ασφαλής.

5. When did you last sing to yourself? To someone else?

Στον εαυτό μου καθημερινά, σε κάποιον άλλον (για κακή του τύχη) την περασμένη βδομάδα.

6. If you were able to live to the age of 90 and retain either the mind or body of a 30-year-old for the last 60 years of your life, which would you want?

Θα ήθελα το σώμα του 30χρονου εαυτού μου, καθώς αυτό συνεπάγεται καλύτερη υγεία, βελτιωμένη ποιότητα ζωής, αποφυγή του γήρατος που με απωθεί ιδιαιτέρως και φυσικά θα ήθελα πνευματικά να εξελιχθώ και μην έχω πάντα το ίδιο μυαλό και θεώρηση ζωής με τα 30 μου χρόνια.

7. Do you have a secret hunch about how you will die?

Όχι. Θεωρούσα από μικρή, ότι θα πεθάνω νέα. Ελπίζω, όπως και να έχει, να είναι ανώδυνο και να μην πληγώσει πολλούς ανθρώπους.

8. Name three things you and your partner appear to have in common.

… (δεδομένου ότι οι ερωτήσεις γίνονται με κάποιον συγκεκριμένο συνομιλητή και όχι μονόπλευρα)

9. For what in your life do you feel most grateful?

Την οικογένειά μου, την αγάπη που έχω λάβει και την υγεία μου.

10. If you could change anything about the way you were raised, what would it be?

Μεγαλύτερη έμφαση στην θέση του αθλητισμού στην ζωή μου, για την καλλιέργεια πειθαρχίας.

11. Take four minutes and tell your partner your life story in as much detail as possible.

… (δεδομένου ότι οι ερωτήσεις γίνονται με κάποιον συγκεκριμένο συνομιλητή και όχι μονόπλευρα)

12. If you could wake up tomorrow having gained any one quality or ability, what would it be?

Σπάνια καλλιφωνία.

Set II

13. If a crystal ball could tell you the truth about yourself, your life, the future or anything else, what would you want to know?

Με μεγάλη διαύγεια τις χειρότερες – δυσκολότερες πλευρές και αδυναμίες μου, για να συρρικνωθεί η νεκρή γωνία και να αποφύγω επιζήμια (για μένα ή τους άλλους) λάθη.

14. Is there something that you’ve dreamed of doing for a long time? Why haven’t you done it?

Να εκδώσω κάποιο γραπτό μου. Δεν το έχω κάνει ακόμα, γιατί το να το αναβάλλω είναι πιο εύκολο και βολικό.

15. What is the greatest accomplishment of your life?

Δε θεωρώ τίποτα απ’ ό,τι έχω κάνει κατόρθωμα. Και σε ό,τι κάνω βλέπω το περιθώριο βελτίωσης ή δυνητικά μεγαλύτερης απόδοσης που επαναπαύτηκα να μην επιδιώξω στον απόλυτο βαθμό.

16. What do you value most in a friendship?

Την εμπιστοσύνη.

17. What is your most treasured memory?

Προετοιμασία πάρτι 4^ων γενεθλίων με γιορτινή, υπέρλαμπρη ατμόσφαιρα, πολύ αδημονία, αρμονία, χρυσόσκονη και αγάπη.

18. What is your most terrible memory?

Προφανώς και δε θα απαντήσω.

19. If you knew that in one year you would die suddenly, would you change anything about the way you are now living? Why?

Ναι, φυσικά και θα άλλαζα. Δεδομένης της γνώσης του προκαθορισμένου εναπομείναντα χρόνου μου, θα άλλαζα το μίγμα ισορροπιών κατανομής χρόνου σε υποχρεώσεις και επιδιώξεις. Θα εστίαζα πρώτα σε πράξεις άμεσης απόδοσης με λιγότερο ατομικιστικό χαρακτήρα, έναντι μακροπρόθεσμων στόχων προσωπικής εξέλιξης. Μπορεί εγώ να μην ζούσα πολύ για να χαρώ τη ζωή, θα ήθελα όση μου μένει να είναι χρήσιμη σε όσους θα μπορέσουν να ζήσουν όμως, και να καταφέρω να τους την διευκολύνω – βελτιώσω κάπως.

20. What does friendship mean to you?

Σε ιδανικά πλαίσια, είναι υποκατάστατο της οικογένειας που αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα χάσω. Τόση σημαντική, τόσο σπουδαία και με τόσο υψηλές προσδοκίες.

21. What roles do love and affection play in your life?

Τον σημαντικότερο. Δίχως την πλαισίωση κάθε στιγμής ή στόχου με αγάπη και συναισθηματική πραγμάτωση, η ματαιότητα είναι κυνική και απάνθρωπη.

22. Alternate sharing something you consider a positive characteristic of your partner. Share a total of five items.

… (δεδομένου ότι οι ερωτήσεις γίνονται με κάποιον συγκεκριμένο συνομιλητή και όχι μονόπλευρα)

23. How close and warm is your family? Do you feel your childhood was happier than most other people’s?

Η οικογένειά μου είναι πολύ δεμένη και ζεστή, δημιουργώντας διαχρονικά ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξή μου. Δεδομένου ότι είμαστε και μικρή οικογένεια, το περιβάλλον μου είναι μία ασφαλής φωλιά. Ναι, θεωρώ ότι είχα πολύ ευτυχισμένη παιδική ηλικία, αν και όχι πάντα εύκολη.

24. How do you feel about your relationship with your mother?

Η σχέση μου με την μαμά μου χαρακτηρίζεται από αφοσίωση, ειλικρίνεια κι αμέριστη αγάπη. Είναι μία σχέση που με γεμίζει ασφάλεια, ικανοποίηση και σιγουριά. Είναι ταυτόχρονα ένας δυναμικός προστάτης, η καλύτερη φίλη και ο μεγαλύτερος υποστηρικτής μου.

Set III

25. Make three true “we” statements each. For instance, “We are both in this room feeling …”

… (δεδομένου ότι οι ερωτήσεις γίνονται με κάποιον συγκεκριμένο συνομιλητή και όχι μονόπλευρα)

26. Complete this sentence: “I wish I had someone with whom I could share …”

Τα πάντα. Το να μοιράζομαι μου είναι δύσκολο και γι αυτό έχει τόσο μυθική διάσταση στο μυαλό μου. Αν το πετύχαινα αυτό, θα με άγχωνε το ενδεχόμενο της απώλειας αυτής της απόλυτης και καθολικής, όχι ταύτισης, μα κατανόησης και αποδοχής.

27. If you were going to become a close friend with your partner, please share what would be important for him or her to know.

… (δεδομένου ότι οι ερωτήσεις γίνονται με κάποιον συγκεκριμένο συνομιλητή και όχι μονόπλευρα)

28. Tell your partner what you like about them; be very honest this time, saying things that you might not say to someone you’ve just met.

… (δεδομένου ότι οι ερωτήσεις γίνονται με κάποιον συγκεκριμένο συνομιλητή και όχι μονόπλευρα)

29. Share with your partner an embarrassing moment in your life.

Κάθε φορά που χορευεω-τραγουδάω με την εντύπωση ότι είμαι μόνη μου, αλλά κάποιος καταλήγει να με χαζεύει.

30. When did you last cry in front of another person? By yourself?

Μπροστά σε άλλον πριν 2 μήνες. Μόνη μου πριν μια βδομάδα περίπου.

31. Tell your partner something that you like about them already.

… (δεδομένου ότι οι ερωτήσεις γίνονται με κάποιον συγκεκριμένο συνομιλητή και όχι μονόπλευρα)

32. What, if anything, is too serious to be joked about?

Ο ανθρώπινος πόνος. Εκτός αν το ίδιος ο θιγόμενος το επιδιώξει.

33. If you were to die this evening with no opportunity to communicate with anyone, what would you most regret not having told someone? Why haven’t you told them yet?

Εν προκειμένω δε θα μετάνιωνα για κάτι που δεν έχω πει. Συνήθως, ότι έχω να πω θα βρω κάποιον τρόπο να το δηλώσω κι ό,τι δεν λέω, έχω λόγο που δεν το λέω, ακόμα και αν το πιστεύω ή το νιώθω.

34. Your house, containing everything you own, catches fire. After saving your loved ones and pets, you have time to safely make a final dash to save any one item. What would it be? Why?

Φωτογραφίες, γιατί είμαι βαθιά δεμένη με το παρελθόν και τις αναμνήσεις μου.

35. Of all the people in your family, whose death would you find most disturbing? Why?

Πολύ δύσκολη ερώτηση, ειλικρινά κάθε θάνατος στη μικρή μου οικογένεια, θα ήταν ένας θάνατος μίας πλευράς μου.

36. Share a personal problem and ask your partner’s advice on how he or she might handle it. Also, ask your partner to reflect back to you how you seem to be feeling about the problem you have chosen.

… (δεδομένου ότι οι ερωτήσεις γίνονται με κάποιον συγκεκριμένο συνομιλητή και όχι μονόπλευρα)

Mellow Sun

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Sun, 22 Jan 2017 08:57:00 +0200

...

Όλη μου τη ζωή με θυμάμαι να προσπαθώ να ξεφύγω ή να κρυφτώ από αναμνήσεις και όσα είχα /ήμουν / ένιωθα παροδικά και πλέον μου λείπουν. Γι' αυτό έχω τάσεις φυγής. Ίσως και επειδή φοβάμαι να μου παραδεχτώ ότι μ' αρέσει να δένομαι, παρ' όλο που το αποφεύγω. Γενικά το τέλος, πριν το τέλος με τρομοκρατεί, συνεπώς δεν του επιτρέπω την ύπαρξη ή φροντίζω να το ορίσω η ίδια. Είμαι κτητική με τα κομμάτια μου που οι άλλοι μπορούν να πάρουν φεύγοντας, πληρώνοντάς με κάτι λιγότερο. Το θεωρώ αδικία κι έτσι δημιουργείται μία πικρία. Ανόητα και περιττά περίπλοκη, όπως πάντα! Απαιτείται ένα ξεχωριστό επίπεδο σθένους να μη βλέπεις τις ανάγκες/επιθυμίες σου, ειδικά τις πεζές, ως αδυναμίες. Δεν υπάρχει κάτι πιο ταπεινωτικό από το να αποδέχεσαι όσα είσαι και δεν εγκρίνεις. Τα γράφω, όμως, για αν μη τα ξεχνάω, γιατί το παθαίνω αυτό.

Επιπρόσθετα, δύο άνθρωποι που είναι μαζί, δε λέγονται δεσμευμένοι. Δεν έχει δεσμά ούτε ο έρωτας, ούτε η αγάπη, ούτε ο πόθος, ούτε η αποδοχή. Δύο άνθρωποι που αποφασίζουν να είναι μαζί, που θέλουν να δώσουν μορφή σε αυτό που έχουν και να μετατραπούν αμοιβαία σε μία βελτιωμένη εκδοχή τους, ονομάζονται σμιλεμένοι (σαν γλουτιαίοι μυς). Το σμίλευμα, λοιπόν, μπορεί να διαρκέσει χρόνια, πάντα μπορεί να δημιουργήσεις κάτι καλύτερο, με βήματα αργά και αποφασιστικά. Είναι μία ομαδική εργασία, με στόχους, όνειρα και δημιουργικότητα. Δεν είναι εύκολο ή απλό, όπως και ο έρωτας, αλλά με τον σωστό συνοδοιπόρο είναι δώρο. Η δέσμευση, στις ανθρώπινες σχέσεις, είναι δέσμευση στον εαυτό, τις επιθυμίες, τα όνειρα και τους στόχους.

Είναι ισοπεδωτικό για τα υψηλά ιδανικά του έρωτα να λες ότι αυτό που είσαι με το αντικείμενο του πόθου σου είναι, απλώς, δεσμευμένος. Μπορείς να γίνεις αφιερωμένος. Αλλά, bitch please, όχι δεσμευμένος. Γίνε δεσμευμένος με την εφορία και την ΔΕΗ. Και μαζί θα είστε σμιλεμένοι, για να ταιριάζετε και να γίνεστε καλύτεροι.

A Kiss to Remember

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Wed, 28 Dec 2016 00:00:00 +0200

...

Η γοητεία είναι μία μη δεσμευτική υπόσχεση που αποπνέει η αύρα κάποιου. Το να είσαι πρόστυχος είναι εύκολο, το να είσαι μαγνητικός απαιτεί μία ενέργεια που δηλώνει πληρότητα, δύναμη και ικανοποίηση. Κανείς πεινασμένος ή απελπισμένος δε μπορεί να είναι γοητευτικός ή να μας ηλεκτρίσει. Το να είσαι επιθυμητός αλλά μη αναγκαίος σε κάποιον, είναι το εθιστικότερο αφροδισιακό. Η μαγεία της στιγμής βασίζεται σε όσα δεν κάνεις, αλλά καλλιεργείς προσδοκίες για αυτά. Η αμφιβολία είναι για τον έρωτα, ότι η παύση για την μουσική. Ένα τίποτα εγγυάται την δημιουργία του κάτι. Το φλερτ πρέπει να ναι αργό, βασανιστικό και αιώνιο. Κανένα πάθος δε μένει ζωντανό αν δεν υπάρχουν νέα επίπεδα στο παιχνίδι του έρωτα. Αλίμονο στους φλατ, βιαστικούς και κενούς ανθρώπους. Η δημιουργικότητα είναι να πεθαίνεις στιγμές για να γεννήσεις ιδέες. Ακριβό σπορ, κρατάει ότι πολυτιμότερο έχεις! *Καλή χρονιά αναγνωστάκια*

"It's the things that are missing that make you a star, it's not the things that you have."

Υγ. Some of us do more than dream. (R.I.P. :/ λες και ο Cohen δεν ήταν αρκετός)

Queen of the Sun

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Tue, 20 Dec 2016 00:00:00 +0200

Sorry που θα την βγάλουμε με κονσερβούλες γιορτινές μέρες, αλλά δε μπορώ πάντα να δημοσιεύσω ό,τι γράφω. Εύχομαι να έχετε όλα τα αναγνωστάκια υπέροχες γιορτές, να περάσετε μαγικά, να προσέχετε και να αγαπάτε με δύναμη :) Οι όμορφες ιστορίες, όμορφα τελειώνουν.

Επίσης: Οι γοητευμένοι είναι πάντα πιο γοητευτικοί ;)

Όσα δε ρώτησες ποτέ

Καθώς χύνεσαι μέσα μου νιώθω κάθε κύτταρο μου να σε ρουφάει με μανία. Αχόρταγα και πεινασμένα. Σε θέλω τόσο πολύ και τόσο βαθιά. Θέλω να με καταστρέψεις με πάθος. Μόνο αν ήξερες τι γράφω και τι σκέφτομαι τώρα για σένα. Μόνο αν ήξερες τι με κάνεις να νιώθω. Ω θέε μου, δε βλέπω την ώρα να λιώσω στην αγκαλιά σου και σε αφήσω να με κατασπαράξεις κομμάτι κομμάτι. Αυτή η απαλή και επιτακτική φωνή σου. Αυτές οι αθώες και απαλές διαταγές σου. Αυτό το βλέμμα που με ηλεκτρίζει. Θα σου είμαι χρήσιμη και υπάκουη. Θα φοράς την πιο αυστηρή και υπεροπτική σου μάσκα, την πιο σκληρή ματιά και την πιο τρυφερή φωνή. Θέλω να σου ανήκω. Θα είναι το μικρό μας μυστικό. Δεν θα ξέρει κανείς, ίσως να φαντάζονται, αλλά δε θα ναι σίγουροι. Θα νιώθουν την ένταση και την επιθυμία σε κάθε μας διάδραση. Ξέρεις πόσο μ’ αρέσουν τα παιχνίδια. Έτσι, σε ερωτεύτηκα. Να ποθείς δίχως να αγγίζεις, να θες να ουρλιάξεις και να αρπάξεις αλλά να διατηρείς την ψυχραιμία σου. Τα ηφαίστεια είναι προκλητικά, γιατί σου υπόσχονται κάτι αχαρτογράφητο. Αχ αυτές οι υποσχέσεις. Πόσες προσδοκίες αποκτώνται έτσι! Θέλω να μου ανήκεις και εσύ. Απόλυτα και δίχως όρια. Κι υπόσχομαι να έχουμε μία αέναη μάχη δυνάμεων και εξουσίας, θαυμασμού και προσπάθειας. Ό,τι κι αν κάνουμε θα πρέπει να ναι μοναδικό και σπουδαίο. Αξιοζήλευτο. Αλλιώς ας μη γίνει τίποτα. Αν και θα ήταν τόσο κρίμα. Τόση ενέργεια. Κουμπώνουν οι πληγές και οι αδυναμίες μας. Και ξέρεις τι ερωτεύτηκα σε σένα; Το μυαλό σου. Το ότι μοιάζουμε. Το ότι παίζουμε τόσο βασσανιστικά παιχνίδια μαζί. Το ότι οι λέξεις έχουν αξία για σένα. Το ότι με μαγεύει να μιλάμε. Το ότι είσαι απόμακρος. Και κυρίως ότι με εμπνέεις. Με εμπνέεις να γίνομαι καλύτερη, να γράφω, να κυνηγάω όσα επιθυμώ, να μη τα παρατάω. Ίσως με εμπνέεις τόσο επειδή σε θαυμάζω τόσο. Ίσως! Ίσως πάλι επειδή είμαι ονειροπόλα και σε έχω φανταστεί δίπλα μου σε πολλές εικόνες. Έχω την ανάγκη να σε προσέχω, γιατί νιώθω ότι σου αξίζει. Συγγνώμη που δεν ήμουν πάντα δίπλα σου, είμαι σίγουρη ότι πέρασες πολλά, κάποια έπρεπε να τα περάσεις μόνος, σε κάποια θα ήθελα να είμαι εκεί. Αλλά ξέρω ότι θα τα κατάφερνες έτσι κι αλλιώς. Well, ούτε εσύ ήσουν κοντά μου, οπότε…

Κάθε φορά που θα κερδίζεις ένα κομμάτι μου θα χάνεις ένα άλλο. Πάντα θα υπάρχει κάτι ακόμα να κατακτήσεις ή να μάθεις. Αυτός ο έρωτας θα ναι ένας συνεχής αγώνας, με πολύ τρυφερότητα και απόλαυση στα αποδυτήρια. Παντού θα σου ξεγλιστράνε κομμάτια, εικόνες και γεύσεις. Και κάποιες στιγμές, όταν θα αφήνομαι, όταν θα με κάνεις να ρίχνω όλες τις άμυνές μου, θα σου ανήκω. Για λίγο και απόλυτα. Μέχρι τον επόμενο γύρο. Θέλω να σε ικανοποιώ με τρόπο, που κάθε φορά να φτάνεις στα όρια σου, να τα ξεπερνάς και να θες περισσότερα μέχρι να παραδοθούμε. Είμαι τόσο ερωτευμένη μαζί σου! Ο έρωτας θέλει αρκετή ελευθερία και μοναξιά για να ανθίσει. Σε ερωτεύομαι τις στιγμές που δε σε έχω, για όλα αυτά που είσαι. Σε αγαπάω τις στιγμές που σε έχω, για όλα αυτά που με κάνεις να είμαι. Θέλω να νιώθω τον έρωτα να φουντώνει μέσα μου, να με παραλύει, να μη μου αφήνει περιθώρια. Ο έρωτας μεσουρανεί όταν γίνεται απελπισμένος. Πάει χαμένος αν πεθαίνει ή ικανοποιείται νωρίτερα.

Υγ.1 Μία μέρα πρέπει να γράψω βιβλίο με τις περιπέτειες της μακρινής ηπείρου. Όταν η ζωή ξεπερνά την φαντασία, φάση :P

Υγ.2 Το παθαίνετε κι άλλοι που γράφετε, τυχαίοι άνθρωποι να σας εμπνέουν να δημιουργείτε ολόκληρες ιστορίες στο μυαλό σας; Το κάνω συχνά για ζευγάρια που βλέπω και μετά κάθομαι και γράφω για αυτά. Δε πάμε καλά, νομίζω o.O

Υγ. 3 Επίσης, επειδή όλο τον μήνα δεν έχω γράψει τίποτα και δε με κόβω να προλαβαίνω, λέω όλα τα ευχολόγια μαζεμένα (ελπίζω να κάνω year wrap up όπως κάθε χρόνο - αλλά δε δεσμεύομαι κιόλας!).

Kahlua

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Wed, 7 Dec 2016 00:00:00 +0200

...

Η αξία και ο αυτοσεβασμός είναι σαν την καριέρα, χτίζονται με τα όχι που λες. Η αγάπη, οι αναμνήσεις και η ωριμότητα, όμως, χτίζονται με τα ναι. Χρειάζεσαι τα όχι για να έχεις έκθεση και δικαίωμα επιλογής σε πιο αξιόλογες και ενδιαφέρουσες εναλλακτικές. Χρειάζεσαι τα ναι για αποδείξεις ότι τις αξίζεις και σου πρέπει να τοποθετηθείς στο ίδιο επίπεδο με αυτές. Αυτό είναι η ζωή, μία ακολουθία από 0 και 1 που κρίνουν τη διαδρομή σου. Είναι εύκολο να λες ναι, αλλά έτσι δεν αλλάζεις ποτέ πίστα. Είναι εύκολο να λες όχι, αλλά έτσι δε σου αξίζει τίποτα απ’ όσα έρχονται στον δρόμο σου, με αποτέλεσμα να τα χάνεις. Το δύσκολο είναι να ξέρεις πότε και γιατί λες το ένα ή το άλλο. Είναι η μόνη ελευθερία που έχουμε.

Το να είσαι σε μία ιστορία που σου προσφέρει λιγότερα απ’ όσα θες, βαραίνει εσένα. Είτε υποβίβασες τα θέλω σου, προκειμένου να ευχαριστήσεις κάποιον που δεν έχει κερδίσει με τις πράξεις του την αξία που του δίνεις, είτε είχες λανθασμένες πληροφορίες που δεν αξιολόγησες ως όφειλες. Είναι ανθρώπινο και εύκολο να γίνει. Άλλοι το παθαίνουν στη δουλειά τους, άλλοι στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, άλλοι στον κοινωνικό τους περίγυρο κ.ο.κ.. Όλοι λέμε μερικά παραπάνω ναι απ’ όσα θα έπρεπε, γιατί είμαστε αδύναμοι, γιατί αναζητούμε αγάπη και αποδοχή, γιατί δεν έχουμε μάθει να κρίνουμε σωστά, γιατί δε μας προσέχουμε αρκετά, γιατί θεωρούμε ότι αν πιστέψεις πολύ σε κάτι γίνεται (δε ξέρω αν γίνεται αλλά σίγουρα βοηθάει). Εν τέλει, δεν είναι αποδοτικό να επιλέγεις κάτι που δε σε ικανοποιεί.

Το κλειδί, όπως σε πολλές καταστάσεις, είναι να θέτεις όρια, σε εσένα και τους άλλους. Πρέπει να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου να ακολουθεί το σωστό ως το τέλος. Σαν την αντιβίωση, δε σ αρέσει αλλά θα την πάρεις όπως και να έχει. Τότε ανταμείβεσαι. Και στην ζωή η ανταμοιβή άλλοτε είναι να κερδίσεις αυτό που αρχικά ήθελες ή να βρεις τι θα έπρεπε να θέλεις. Κάθε μικρή ταπείνωση ή αποτυχία στη ζωή είναι μία ευκαιρία να δεις που έπρεπε να έχεις πει όχι και που πρέπει τώρα να πεις ναι. Και στο τέλος της ημέρας, τίποτα δεν έχει την αξία και την θέση που είχε αρχικά. Σαν τις μάχες, που ακόμα και αν κερδίσεις δεν είσαι ποτέ ο ίδιος πια. Ό,τι φθείρεται δε γίνεται να ξαναγεννηθεί. Για αυτό βοηθάει να ξέρεις να δημιουργείς και να βρίσκεις έμπνευση και ελπίδα σε κάτι νέο. (Το ξέρω είναι πολύ δύσκολο μερικές φορές). Το καλό είναι ότι όταν κάτι να πάει στραβά, όσο πιο πολύ σε επηρεάσει, τόσο μεγαλύτερη ευκαιρία για βελτίωση έχεις, σε σχέση με το να μη σε άγγιζε καν. Κάθε κίνδυνος κουβαλάει μία ευκαιρία. Και οι ευκαιρίες δεν είναι να τις χάνεις, ειδικά αν θες να γίνεις κάποτε ο καλύτερος εσύ!

Υγ. Αφιερωμένη η σημερινή ανάρτηση σε μερικές μερικές :)

Sad but True

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Thu, 24 Nov 2016 11:18:00 +0200

...

“Take off the helmet” she said,

“I can’t” I said, “What if I crash?”

“We’re in bed” she said “And take off your jacket”,

“I can’t” I said, “I’ll be cold”

“I have my arms around you” she said

“and take off your shoes” she said,

“I can’t” I said, “what if i need to run?”

“I love you” she said “take off the past”.

— Tom Scytale

Grey Areas

noreply@blogger.com (Αφροδίτη) — Wed, 23 Nov 2016 00:00:00 +0200

...

Για τον καθένα, ο ίδιος είναι ο πρωταγωνιστής της παράστασης. Κανείς δε νοιάζεται όσο νομίζεις για να πλάσει ολόκληρη ιστορία γύρω σου. Ακόμα και αν μας αρέσει να θεωρούμε ότι είμαστε τόσο σπουδαίοι που οι άλλοι κάνουν ολόκληρα σενάρια για εμάς, πιθανότατα κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Δεν είναι ότι κάποιος θέλει να σε πληγώσει. Είναι ότι δε τον νοιάζει (ή δεν τον νοιάζει επαρκώς) αν αυτό συμβεί (μπροστά στον προσωπικό και απείρως σημαντικότερο στόχο του). Από την άλλη δεν τον νοιάζει και τι θες ή τι κάνεις, ειδικά αν στο τέλος της ημέρας ο ίδιος βιώνει και απολαμβάνει όσα επιθυμεί. Η ζωή βιώνεται ατομικά, με ή χωρίς τη συγκατάθεση των άλλων. Η ομαλότητα και η αρμονία απλώς διευκολύνουν. Άλλωστε, το ότι κάτι αποτελεί πρόβλημα, δε συνεπάγεται ότι αποτελεί δικό σουπρόβλημα. Καθημερινά αγνοούμε, επιδεικτικά, τρομακτικά πολλά προβλήματα, πόνο, δυστυχία.

Οι συμπεριφορές μας ανήκουν σε γκρίζες ζώνες. Για παράδειγμα, δεν είναι ότι δεν θες κάτι. Το θες, αλλά όχι αρκετά, ώστε να το προσπαθήσεις περισσότερο. Δεν έχει σημασία ο λόγος ή η αιτία. Ας δείξουμε κατανόηση και ας υποθέσουμε ότι οι συνθήκες είναι δύσκολες, με προβλήματα και τα συναφή. Αυτό δεν αλλάζει το αποτέλεσμα. Για τους άλλους θα είσαι πάντα αυτός που δε το προσπάθησε, αυτός που απογοήτευσε, αυτός που πλήγωσε, αυτός που απέτυχε κ.ο.κ.. Και θα έχουν δίκαιο. Ρετσινιά! Αιτίες πίσω από συμπεριφορές πάντα υπάρχουν. Κανένας όμως δε συμπάσχει περισσότερο με τις δικές σου αιτίες απ’ ότι με τις δικές του. Οι πράξεις ή οι απραξίες μας φωτίζουν την προσωπικότητά μας με τρόπους άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο κολακευτικούς. Αλλά αυτό έχει σημασία μόνο, όταν μας ενδιαφέρει η άποψη που έχει κάποιος ή οι άλλοι για εμάς, καθώς κάποια μάτια βλέπουν πιο καλά κι άλλα όχι.

Τέλος, είναι ανόητο πως βασίζουμε την άποψή μας για όσα συμβαίνουν στο παρόν και όσα θεωρούμε δεδομένα για το μέλλον, αποκλειστικά σε όσα μάθαμε και είδαμε στο παρελθόν (με κάθε περιθώριο σφάλματος σε αυτά). (Τι έχω πάθει και οι τελευταίες αναρτήσεις είναι κατατονικές;!)

Υγ. 1 Η φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης (εκτός από πανέμορφη) μοιάζει να την έχω ξαναβάλει, αλλά όχι, είναι παρόμοια :P

Υγ. 2 You'd better run :)