This Is My Life

My First Make Up

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Fri, 09 Mar 2018 17:08:00 +0000

Cześć!
Witam was wszystkich serdecznie po bardzo długiej przerwie. Niestety przez brak weny nie pojawiały się posty, a sporo nauki w szkole sprawiało, że nie miałam czasu pomyśleć nad tym, o czym mogłabym wam napisać.

Generalnie rzecz biorąc, w środę były moje urodziny, jednak nie tak wyobrażałam sobie tamten dzień, ponieważ skończyłam u lekarza i dostałam antybiotyk na tydzień. Z tego powodu mam teraz sporo czasu, dlatego też pojawia się dzisiaj post.

Przyznam szczerze, że bardzo mi się dziś nudziło. Nie muszę siedzieć cały czas w łóżku, ponieważ nie mam gorączki ani nic, ale jednak brak możliwości wyjścia z domu daje się we znaki.
Wpadłam więc na "genialny" pomysł. Postanowiłam zrobić pierwszy w całym moim czternastoletnim życiu makijaż z prawdziwego zdarzenia!
Już od dawna kolekcjonuję kosmetyki, a po tysiącach obejrzanych tutorialach na Youtube mam już jakieś pojęcie o robieniu makijażu. Jestem niezła w teorii, jednak w praktyce to wygląda zupełnie inaczej.
Ciężko w to uwierzyć, ale dziewczyny w moim wieku malują się do szkoły. Ja tego raczej nie praktykują, ponieważ a) moja cera wgląda w porządku, b) zapychanie skóry to ostatnia rzecz, jakiej mi teraz potrzeba, c) wolę pospać pół godziny dłużej. Czasami tylko zdarzało mi się malować na jakieś imprezy, ale generalnie rzecz biorąc jestem zielona jeśli chodzi o praktykę.
Usiadłam, zrobiłam i przyznam szczerze, że załamałam się efektem końcowym. Na zdjęciu nie wygląda to aż tak źle jak w rzeczywistości.

Jeśli kogoś to interesuje to produkty, których użyłam to:

Paletki Lovely Peach Desire i Choco Bons
Wibo Strobing Make Up Shimmers Kit
Lovely Natural Beauty Blusher 01
Podkład Rimmel Lasting Finish Breathable 010
Korektor Rimmel Lasting Finish Breathable 001
Paese Puder bambusowy sypki
Lovely K'lips Sweety
Golden Rose Dream Eyebrow Pencil 301
Miss Sporty Just Clean Mascara

Mimo, iż ten makijaż to jedna wielka porażka, to jestem z siebie zadowolona, ponieważ spróbowałam. Nie od razu Kraków zbudowano, a przy odrobinie praktyki na pewno uda mi się wyczarować coś lepszego!

Jak zaczęła się wasza przygoda z makijażem? Jestem ciekawa waszych historii.

Katlynn

Jak zmarnować sobie życie

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Mon, 12 Feb 2018 22:02:00 +0000

Na początku ferii czułam, ze to właśnie wtedy nastąpi reaktywacja mojego bloga. Wyszło jak zawsze.

Bardzo was przepraszam za to zaniedbanie, jednak ostatnio brakuje mi czasu z powodu szkoły. Uczę się, a jak się nie uczę, to śpię. Taki mam teraz rytm dnia.
Kilka di przed feriami robiłam sobie plany dnia i dawało to jakieś rezultaty, jednak ostatnio nie mam na to siły. Jestem wykończona.
Sam fakt iż post ten powstał jest dość zaskakujący. Oprócz braku czasu mam również spory brak weny, a całą moja energia poszła na pisanie pracy na konkurs literacki.

Gdy sugestię pani odnoście ładnego wyglądu pracy bierzesz zbyt poważnie

Bardzo nie podoba mi się to, co się ze mną dzieje. Muszę opracować jakąś strategię, plan i jeśli wymyślę coś błyskotliwego co zadziała z pewnością wam o tym napiszę.

Już teraz jestem w stanie stworzyć tutorial ,,Jak zmarnować sobie życie". Zrozumiałam, że wieczne odkładanie wszystkiego na później oraz lenistwo są destrukcyjne. Mamy tak mało czasu, a jeśli go stracimy nie będzie możliwości jego odzyskania. Nie możemy pozwolić, żeby życie przeciekło nam między palcami.

Dziękuję wszystkim, którzy ten post czytają. Postaram się dodawać teraz posty regularnie, jednak niczego nie obiecuję. Ostatnio mam sporo nauki (dziś miałam trzy klasówki, co spowodowane jest chorobą większości osób z mojej klasy w zeszłym tygodniu, a co za tym idzie, przełożeniem klasówek). Post był pisany na szybko, jednak mam nadzieję że zrozumieliście, co chciałam wam przekazać.

A wy? Macie jakieś skuteczne sposoby na produktywne wykorzystanie czasu?

Lynn

Powrót

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Sat, 13 Jan 2018 20:37:00 +0000

Zdaję sobie sprawę z tego, że bardzo was zaniedbałam.
Nie dodawałam postów na bloga już od dwóch miesięcy!
Przyczyny były trzy: nauka, brak weny oraz problemy techniczne.

Jestem aktualnie w siódmej klasie i mam od groma nauki. Gdy miałam trochę lżej, albo brakło mi weny, albo miałam problemy techniczne w postaci fiksującego laptopa lub braku internetu.

Teraz jednak zaczęły się u mnie ferie, mam dużo pomysłów na posty i przede wszystkim dużo czasu, a więc będę starała się dodawać posty co dwa-trzy dni.

Przepraszam za tak długą przerwę, którą ciężko będzie mi wam wynagrodzić.

Katlynn

Oczami dziecka, czyli recenzja książki ,,Mały Książę” Antoniego de Saint-Exupéry

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Tue, 07 Nov 2017 17:05:00 +0000

Aktualnie jestem uczennicą klasy siódmej. Jak wiemy, chodzenie do szkoły wiążę się z nauką, a z języka polskiego musimy dodatkowo czytać lektury. Dzisiaj chciałabym przedstawić wam recenzję jednej z takich książek, która wyjątkowo przypadła mi do gustu.

Książka opiera się na wspomnieniach pewnego pilota. W dzieciństwie był maluchem z niesamowitą wyobraźnia, o czym świadczą rysunki z wężem, które możemy ujrzeć na pierwszych stronach. Niestety, dorośli zniechęcili go do rozwijania się w kierunku artystycznym, przez co zajął się geografią i został pilotem. Podczas jednej ze swoich podróży jego samolot zepsuł się i mężczyzna trafił na pustynię. Poznaje tam chłopca, który przedstawia się jako Mały Książę. Dzieciak opowiada pilotowi o swoich przygodach.

Powieść ta jest bardzo dobrze napisana. Ciekawe opisy pomagają czytelnikowi znaleźć się w świecie książki. Postacie są fantastycznie wykreowane, a świat przedstawiony również nie jest gorszy. Mimo, iż książka została napisana ponad pół wieku temu, język jest zrozumiały, przejrzysty i dość współczesny.

,,Mały Książę” jest książką dla wszystkich. Dla dzieci będzie to baśń, a dla dorosłych powiastka filozoficzna. Niesamowite przygody Księcia i kolorowe obrazki, które zdobią powieść, przypadną do gustu najmłodszym, starsi będą mogli pomyśleć nad aspektami życia takimi jak miłość czy przyjaźń. W powieści zawarte są również wartości ponadczasowe. Książka ukazuje również świat oczami dziecka oraz wady dorosłych, więc jest to niesamowity sposób na oderwanie się od smutnej, szarej rzeczywistości ''wiecznie zajętych'' dorosłych.

Powieść ta nie wszystkim może się spodobać. Przyczyną tego jest fakt, iż negatywne cechy ludzi ukazane w książce są przerysowane i wszyscy są wrzucani do jednego worka ,,wiecznie zajętych dorosłych”. Nie należy tego brać do siebie, ponieważ zabieg ten ma na celu pokazanie ludziom, jacy mogą się stać przez zatracenie się w dorosłym i ''poważnym'' oraz do czego prowadzi samolubność i pragnienie posiadania większej ilości pieniędzy.

,,Mały Książę” jest pełen inspirujących cytatów, które niosą za sobą ponadczasowe wartości i z pewnością znacie wiele z nich. Najbardziej znanym fragmentem jest

,,Wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi, lecz niewielu z nich o tym pamięta”.

Mnie osobiście urzekł cytat, który mówi prawdę o współczesnym społeczeństwie.

,,Wśród ludzi jest się także samotnym”.

Podsumowując, polecam przeczytanie ,,Małego Księcia” wszystkim, małym i dużym, tym zapracowanym i tym z wiecznie wolnym czasem. Powieść ta przekazuje wiele bardzo ważnych, ponadczasowych wartości. Książka nie jest długa, a spędzicie przy niej miło czas. Zachęcam wszystkich po sięgnięcie i pozdrawiam.

Czytaliście już ,,Małego Księcia”? Spodobał wam się? Jaki jest wasz ulubiony cytat?

Moje Social Media

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Sun, 08 Oct 2017 21:34:00 +0000

Przyznaję, dawno nie dodawałam postów.
Nie robiłam tego z dwóch powodów. Po pierwsze, nie miałam czasu. Szkoła zaczęła się już na serio, a tony prac domowych same się nie odrobią. Po drugie, wolałam siedzieć i odpoczywać niż wymyślać tematy postów, ponieważ z natury jestem leniwa. To tyle w kwestii wyjaśnień.
Ale to, że nie było mnie tutaj wcale nie oznacza, że nie byłam aktywna gdzie indziej. I właśnie temu chciałam poświęcić ten post Moim social mediom.
W ciągu ostatnich dwóch tygodniach stałam się tam bardzo aktywna. Dlaczego? Ja też zadaję sobie to pytanie. Ale nie przedłużając, podaję wam linki, ponieważ jest dwudziesta trzecia, a muszę jutro wstać o siódmej.

Tumblr: katlynnburgess.tumblr.com

Twitter: twitter.com/katlynn_burgess

Snapchat:

Sarahah: katlynnburgess.sarahah.com/

Instagram: instagram.com/katlynnburgess/

Dziękuję za uwagę i mam nadzieję, że mnie zaobserwujecie/napiszecie coś do mnie. Kto wie, może nawet zrobię post w którym odpowiadam na wiadomości z Sarahah? (raczej wątpię).

A wy? Często korzystacie z social mediów? Jak się nazywacie na portalach społecznościowych?

Dobranoc!

PS. Trzymajcie za mnie kciuki, bo we wtorek idę na bilans i szczepienie.

Back to school

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Thu, 14 Sep 2017 18:37:00 +0000

Wiem, że ten post miał być we wtorek, ale miałam w środę sesję z matematyki (dla tych co nie wiedzą, to taki sprawdzian z matmy z całego roku) i dużo pracy domowej.

Tydzień temu zaczęła się szkoła.

Wszyscy chodzą z żałosnymi minami, ze smutkiem wspominając wakacje.

Ja osobiście wpadłam w rutynę, co nie sprawia mi jakiegoś dużego problemu. Jestem osobą, która lubi się uczyć i nie mogłam się już doczekać końca wakacji.

W tym roku jestem siódmoklasistką. To dla mnie bardzo ważna klasa, ponieważ mam teraz biologię, chemię, fizykę i geografię, a trzy pierwsze przedmioty wyżej wymienione oraz matematyka będą mi potrzebne na wymarzonych studiach.

Ale przejdźmy do tematu postu.

Nie zamierzam wam pokazywać rzeczy do szkoły, bo to bez sensu. Jakbyście nigdy w życiu nie widzieli zeszytów! A jeśli chodzi o książki, to nie mam jeszcze dużej ilości z nich ponieważ jeszcze nie przyszły do szkoły.

W tym poście opowiem wam o moim powrocie do szkoły.

W tym roku zmieniłam szkołę, a jeśli nie wiece dlaczego, zapraszam was do tego postu.

Ogólnie rzecz biorąc, mam fajną klasę, spoko nauczycieli (pani od matmy jest przerażająca, ale potrafi być miła). Podsumowując: decyzja o zmianie szkoły była dobra.

No dobrze, trochę popisałam bez sensu, ale teraz czas na sedno sprawy.

Czy warto się uczyć i jak to robić?

Moim zdaniem warto. Mimo pozorów, może wam się to do czegoś przydać! Jeśli macie już jakieś plany na przyszłość lub czymś się interesujecie, to możecie się trochę pouczyć. Poza tym, jeśli nauczycie się kilku pojęć, to nic wam się nie stanie, a może dostaniecie lepszą ocenę.

Wszyscy wiemy, że często nie chce nam się uczyć. Jak znaleźć motywację? Najlepszą motywacją są rodzice. Kiedy dostajemy dobra oceny, są zazwyczaj dla nas milsi i zamiast wykładu o tym, dlaczego edukacja jest ważna otrzymujemy pochwałę. Kolejną rzeczą są stypendia. Za dobra wynik w nauce można dostać pieniądze! Na koniec szóstej klasy miałabym właśnie stypendium, gdyby uparta polonistka nie doszła do wniosku, że nie dałam pracy na jeden konkurs (i nie miałam takiej możliwości, ponieważ w tamtym czasie pani przez miesiąc nie było, bo miała wypadek, a nie znaleźli nikogo na zastępstwo), ale nie tracę motywacji, ponieważ teraz jestem w nowej szkole, z nową polonistką więc jest nadzieja! (W mojej gminie trzeba mieć średnią powyżej 5,50, w tym żadnej czwórki i szóstkę z polskiego i matematyki).
Ale poza tym, możemy się uczyć dla szpanu. Nie żartuję! Jeśli ma się dobre oceny wszyscy patrzą na ciebie z szacunkiem (no chyba, że to szkoła pełna ignorantów i dresów)

Powiedziałam wam o tym, czy warto się uczyć, teraz przechodzimy do kwestii trudniejsze, a mianowicie jak się uczyć.

Powiem szczerze, że jeśli chodzi o sposoby uczenia się, to ja nie jestem odpowiednią osobą do tłumaczenia wam tego. Ja zapamiętuje ze słuchu.
Mogę wam jednak podać kilka rad:

Wszystko zapisuj odręcznie. Uwierzcie mi, że robienie notatek oraz przepisywanie tekstu wspomaga zapamiętywanie treści. Trochę jak z tym piórem profesor Umbridge z Harry'ego Pottera, ale w mniej krwawy sposób. Naukowo udowodniono, że ręczne przepisywanie wspomaga zapamiętywanie danej treści.

Krwawe pióro

Ucz się regularnie. Ja wiem, ze nie każdemu się chce, ale jak poświęcicie dziennie troszkę czasu i energii, to zobaczycie różnicę.
Słuchaj na lekcjach! Z tym jest zawsze największy problem. Ja wiem, że przerwy są krótkie i przydałoby się więcej czasu na gadanie z kolegą/koleżanką z ławki, ale nikt nie tłumaczy tak dobrze, jak nauczyciel. Więc mimo pozorów, czasami warto zwrócić uwagę na nauczyciela i posłuchać tego, co ma do powiedzenia.

Powiem szczerze,że dla mnie to wszystko w tym temacie.

Jak radzicie sobie w szkole?

Jakie są wasze sposoby na naukę?

Co was motywuje?

Napiszcie w komentarzu.

PS. Jutro na 100% pojawi się recenzja książki.

Wakacyjne wspomnienia

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Sat, 09 Sep 2017 19:10:00 +0000

W poniedziałek zaczął się rok szkolny. Zanim wpadniemy w szał nauki i zawładnie nami rutyna, warto powspominać wakacje. W dzisiejszym poście opiszę wam mój przedostatni tydzień wakacji
(post pojawia się dopiero teraz dlatego, że byłam zajęta przygotowaniami do szkoły).

Pod koniec wakacji razem z rodzicami i młodszym rodzeństwem pojechaliśmy do Jastarni. Większość czasu spędzaliśmy na plaży. Ja czytałam wtedy książki i słuchałam muzyki.

Na wyjazd zabrałam ze sobą ,,Znak Ateny" i ,,Dom Hadesa" autorstwa Ricka Riordana, ,,Dziewczynę z pociągu" Pauly Hawkins oraz ,,Igrzyska Śmierci" Suzanne Collins.

Któregoś dnia pojechaliśmy na Hel.

Wybrzeże w pobliżu portu

Pozwiedzaliśmy tam różne bunkry, odwiedziliśmy fokarium i weszliśmy na szczyt latarni morskiej.

Widok ze szczytu latarni morskiej

"Początek Polski"

Soczewka latarni morskiej na Helu

Cały wyjazd wspominam pozytywnie, pomógł mi on nabrać sił na nowy rok szkolny.

Plaża w Jastarnii

A wy? Jaką część wakacji wspominacie najlepiej?

W poniedziałek lub we wtorek pojawi się post o powrocie do szkoły .

Do zobaczenia w następnym poście!

Recenzja książki pt. ,,Zagubiony Heros" autorstwa R.Riordana

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Wed, 16 Aug 2017 09:18:00 +0000

Jason budzi się pewnego dnia w autobusie.
Ma amnezję. Okazuje się, że siedzi obok swojej dziewczyny i najlepszego przyjaciela, ale nie może ich sobie przypomnieć. Niedługo potem, wraz z Piper i Leo w skutek ataku mrocznych duchów burzy trafia do Obozu Herosów- jedynego bezpiecznego miejsca dla osób takich jak oni. Gdy trafia tam, zaczyna nazywać bogów ich rzymskimi odpowiednikami, a według Chejrona, czyli koordynatora zajęć, nie powinien żyć. Niedługo potem wyruszy na niebezpieczną misję, której celem będzie uratowanie Hery.
Piper ma problemy. Od kilku dni w snach nawiedza ją wielki olbrzym, który porwał jej ojca. Aby go uratować, dziewczyna będzie musiała zdradzić przyjaciół podczas misji. Kogo wybierze- przyjaciół, czy ojca?
Leo ma magiczną moc. Jeśli tylko zapragnie, może się zapalić. Dosłownie. Ma dar ognia. Niestety, przez tą umiejętność jego matka straciła życie. Gdy trafia do Obozu Herosów, okazuje się, że jest synem Hefajstosa, a na domku, w którym mieszka jego rodzeństwo wisi klątwa, odkąd jego poprzedni grupowy zmarł. Chłopak postanawia przerwać złą passe i ujarzmić spiżowego smoka, który hasa po lesie i robi krzywdę obozowiczom.

Po tę książkę sięgnęłam, ponieważ jest to kontynuacja mojej ukochanej serii o Percy'm Jacksonie. ,,Zagubiony Heros" to lekka lektura, przyjemna w czytaniu, bogata w opisy, pełna zwrotów akcji i humoru. Riordan stworzył fantastyczne postacie, ale Jason niestety był zbyt idealny.

Ogólnie rzecz biorąc, książkę oceniam pozytywnie, ale zabrakło mi jednej rzeczy. Mianowicie samego Percy'ego. Wiem, że zniknął i bez tego nie będzie ciekawego rozwinięcia akcji, i w ogóle, ale brakowało mi go. Jego zachowanie, przezabawne teksty. Brakowało mi tego. Mimo, iż w zastępstwie pojawił się Leo, nadal czułam tą pustkę.

Książka podobała mi się, serdecznie polecam.

Moja ocena: 9/10

PS. Przepraszam za to, że ostatnio nie było postów, ale miałam remont w pokoju.

Opuszczone Miejsca

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Thu, 06 Jul 2017 08:41:00 +0000

Zaczęły się wakacje.
Wiele osób w moim wieku spędza je przed komputerem, oglądając telewizję czy siedząc na portalach społecznościowych. Inni wychodzą z przyjaciółmi na miasto.
Moim zdaniem, najlepiej spędzać wolny czas na dworze, razem z przyjaciółmi, ale oprócz znanych miejsc warto odwiedzić te nieznane.

W zeszłym tygodniu, razem z moimi dwoma przyjaciółkami wybrałyśmy się na zwiedzanie okolic miasta, w którym mieszkamy. Zaprowadziło nas to do dotarcia do tajemniczego, drewnianego domku letniskowego, który wyglądał na opuszczony od dłuższego czasu.

Mimo lęku weszłyśmy tam, ale nie znalazłyśmy tam nic ciekawego, nie licząc opakowania kropli do oczu z czerwonym płynem w środku.
Po opuszczeniu domku poszłyśmy dalej, w poszukiwaniu przygód. W końcu trafiłyśmy na tory, na których bardzo rzadko jeżdżą pociągi (niestety, nie trafiłyśmy na żaden). Szłyśmy wzdłuż torów przez jakiś czas, ale po około godzinie zmęczyłyśmy się. Postanowiłyśmy usiąść, porozmawiać i zjeść gruszki.

Powiem wam szczerze, że mimo, iż nie natrafiłyśmy na nic ciekawego (moja przyjaciółka liczyła na jakieś zwłoki, ale trafiłyśmy tylko na czaszkę psa idąc przez tory), jestem bardzo zadowolona wyprawy. Fantastycznym przeżyciem było odwiedzenie nowego miejsca, o którym dotychczas nie było wiadomo lub nie miało się okazji jego zwiedzić. Moim zdaniem, odwiedzanie zapomnianych miejsc jest najlepszym sposobem spędzania czasu, zwłaszcza w wakacje, kiedy ma się go aż zbyt dużo. Nie warto ciągle tkwić w tym samym, trzeba poszerzać horyzonty i poznawać moje miejsca. Ten dreszczyk adrenaliny, który towarzyszy takim wyprawom, jest niesamowity. Na świecie jest wiele miejsc, takich jak ten domek, które są opuszczone i czekają tylko na zwiedzenie. Jestem pewna, że w waszej okolicy takie miejsca również się znajdują.
Pamiętajcie, aby podczas takich wycieczek zachować ostrożność, ponieważ mogą się tam znajdować niebezpieczne odpady, dach może grozić zawaleniem i nie tylko. Przed taką wyprawą należy się dobrze przygotować.

Mimo, iż może się wam wydawać, że nic specjalnego nie przyda wam się na takiej wyprawie, mylicie się. Warto mieć ze sobą rękawiczki, ponieważ, jeśli chcemy czegoś dotknąć, nie robimy tego gołymi rękami, ponieważ mogą się tam znajdować groźne chemikalia, Przyda się również latarka dlatego, że w takich miejscach zazwyczaj jest ciemno. Telefonem lub aparatem można robić zdjęcia. Prowiant również się przyda, ponieważ tego typu wyprawy zazwyczaj zajmują cały dzień. Watro zabrać ze sobą apteczkę, ponieważ istnieje ryzyko, że coś się komuś stanie i trzeba będzie udzielić pierwszej pomocy.

Niezbędnik odkrywcy opuszczonych miejsc:

rękawiczki
latarka
telefon
aparat
apteczka
prowiant

Jeśli zastanawiacie się nad wyprawą do opuszczonego budynku, nie zwlekajcie, bo warto. W takich miejscach można znaleźć fantastyczne rzeczy, zobaczyć piękne widoki i ciekawie spędzić czas. Pamiętajcie jednak, że obowiązuje pewna zasada, którą przestrzegają wszyscy fani Urban Exploration- niczego nie wolno wynosić, można tylko robić zdjęcia. Pamiętajcie, że nie wiecie, co to są za rzeczy, czy nie są niebezpieczne, więc nie warto ich ze sobą zabierać.

A czy wy, kiedykolwiek odwiedziliście tego typu miejsca? Podobało wam się? Macie jakieś zdjęcia? Chcielibyście się wybrać na taką wyprawę? Napiszcie w komentarzach, co o tym myślicie

Katlynn

Sprawiedliwości na tym świecie nie ma, czyli wydarzenia z ostatniego roku szkolnego.

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Mon, 26 Jun 2017 18:12:00 +0000

W tym roku skończyłam szóstą klasę. Na początku nie mogłam się doczekać ponownego spotkania moich kolegów, ale pod koniec roku nie mogłam już się doczekać wakacji, aby móc się od nich uwolnić. Dlaczego?

Wszystko zaczęło się na początku drugiego semestru. Dostałam zapalenia górnych dróg oddechowych i dostałam antybiotyk, a co za tym idzie, dwa tygodnie siedzenia w domu. Moja mama poszła z moimi braćmi na trening piłki nożnej, gdzie spotkała mamę mojego kolegi z klasy. Ta zaczęła mówić coś o tym, że była wezwana do szkoły z powodu jakiejś afery. Gdy wróciła moja rodzicielka i opowiedziała mi całą sprawę, bezzwłocznie zadzwoniłam do mojej najlepszej przyjaciółki i zapytałam jej się, co się wydarzyło. Okazało się, że grupka czterech dziewczyn i trzech chłopaków utworzyło grupową konwersację na Facebooku. Kiedy dowiedziałam się o tym, co oni tam pisali byłam w szoku.

Zaczęło się od tego, że ktoś zrobił zrzuty ich konwersacji, wydrukował je i zaniósł do wychowawczyni. Pierwszą osobą, którą tamta grupka podejrzewała o zrobienie tego byłam ja, ale ja byłam w tamtym czasie chora, więc widzicie, jak mądrzy oni są. Przecież nagle nie wyzdrowiałam, usiadłam przy komputerze i weszłam na Facebooka. Poza tym, nawet nie było mnie na tej grupie.

Od razu po przeczytaniu wydruków, wychowawczyni wezwała rodziców do szkoły. Okazało się, że w wiadomościach obgadywali resztę klasy. Znalazło się tam również kilka wypowiedzi o wychowawczyni. Oczywiście, nie odbyło się bez użycia wulgaryzmów. Podobno ktoś napisał coś o dyrektorce, ale nie jest to potwierdzona informacja.

Pani porozmawiała z rodzicami osób, które pisały, a oni obiecali, że odpowiednio ukażą dzieci. Oczywiście, zbyt dużo to nie zmieniło, ponieważ wszyscy pojechali na szkolną wycieczkę, na której, siedząc na tyłach autobusu, obgadywali kolegę, który nie pojechał, o czy dowiedziałam się od koleżanek, które siedziały w ich pobliżu), w dalszym ciągu spotykali się i spędzali godziny na Facebooku. Poza tym, wychowawczyni postarała się, aby sprawa ucichła, a nikt z pozostałych nauczycieli nie dowiedział się o tym.

Może zanim przejdę do dalszej części, trochę opiszę wam tą grupę.

Te cztery dziewczyny to tzw. NSP, czyli Nasza Szkolna Paczka. Są one przyjaciółeczkami, które spędzają całe godziny na robieniu selfie i robią wszystko razem. Nie pozwalają się nikomu przyłączyć do ich małego kręgu. To typowe modnisie. Trójka chłopaków to e-sportowcy, trochę dresy, jeden z nich kręci już z dziewczynami (nawet miał ze trzy). Ogólnie rzecz biorąc cała grupa uczestnicząca w konferencji to ludzie dobierający sobie przyjaciół patrząc na pieniądze, ilość like pod profilowym i to, czy są Tumblr girl, a ich dewizą jest,, Kto trzech pasków nie nosi, ten o wpierdol się prosi".

Mimo pozorów, to nie o tej aferze miał być post. To tylko wstęp do sedna sprawy.

Zbliża się koniec roku szkolnego. Na godzinie wychowawczej pani zaczyna czytać oceny z zachowania. W mojej szkole, podczas wystawiania takiej oceny, nauczyciel sugeruje się sugestiami innych nauczycieli, osiągnięciami ucznia, opinii klasy oraz samego ucznia a także własnymi spostrzeżeniami. Kiedy pani zaczęła czytać oceny tamtej grupy, byłam zszokowana. Dwóch chłopaków dostało poprawne (co było adekwatne o jego zachowania na lekcji), a jeden dobre. Jednak to dziewczyny spowodowały u mnie duży szok. Jedna dostała bardzo dobra, a reszta wzorowe! Jednej z moich przyjaciółek, postawiła bardzo dobre, a kiedy zapytałyśmy się o powód takiej oceny, pani powiedziała, że nie zachowuje się kulturalnie, nie jest koleżeńska i nie potrafi dobrze współpracować w grupie, a takie są wymagania do oceny celującej. Wszystkie bardzo się zdenerwowałyśmy. Przecież to wcale nie jest tak, że te dziewczyny z NSP na początku drugiego semestru wyrażały się bardzo niekulturalnie o pani wychowawczyni oraz reszcie klasy. I to wcale nie jest tak, że nienawidzą robić projektów z kimś innym niż one same. A o tym, że na wycieczce, która miała miejsce na początku czerwca, obgadywały kolegę z klasy, ale oczywiście to jest bardzo koleżeńska rzecz. Co ja gadam?! Przecież one spełniają wszystkie kryteria no ocenę celującą!

W przed ostatnim tygodniu nauki, jedna z tych dziewczyn rozpłakała się na lekcji, ponieważ pan nie chciał jej postawić szóstki na koniec roku, przez co nie dostanie stypendium. Zaczęła mówić coś o tym, że ma trudną sytuację w rodzinie. Koleżanka (dalej zwana Anią) na przerwie powiedziała mi, że podobno tata tej dziewczyny mam niebieską kartę, ponieważ bił jej mamę. Zabawne, ponieważ moi rodzice słyszeli, że jest na odwrót- że to mama biła tatę. Ania na pozostałych lekcjach próbowała wyłudzić szóstki od innych nauczycieli szóstki. Udało jej się to na lekcji przyrody. Pani powiedziała, że ma zrobić prezentację na dowolny temat i wtedy jej postawi, ponieważ brała ona udział w Mediteście i konkursie na zielnik. A to wcale nie jest tak, że jej najlepszą oceną ze sprawdzianów jest piątka, przeważają czwórki i ma kilka trójek. Kiedy o tym usłyszałam, zagotowałam się w środku. Moją najgorszą oceną ze sprawdzianu jest piątka, przeważają piątki z plusem, dostałam nawet kilka szóstek, wzięłam udział w Mediteście, konkursie na zielnik, zajęłam trzecie miejsce w powiatowym konkursie na film o ekologii i dostałam się do trzeciego etapu konkursu powiatowego o roślinach (a nie było to łatwe, ponieważ materiałów było ponad pięćdziesiąt stron A4) oraz regularnie uczęszczałam na koło przyrodnicze. Za to pani postawiła mi szóstkę, ale Ani również. I powiedzcie mi teraz, co warta jest moja całoroczna praca, skoro taka Ania przychodzi na koniec roku, robi jedną, krotką prezentację i dostaje taką samą ocenę, co ja?

Oczywiście, moi rodzice dowiedzieli się o wszystkim. Moja mama poszła do wychowawczyni, aby ta wstawiła się za mną, ponieważ miałam średnią powyżej pięciu i osiągnięcia w konkursach polonistycznych a także udzielałam się w zajęciach z czytelnictwa organizowanych przez moją polonistkę, a ta nie chciała mi postawić szóstki na koniec roku. Oczywiście, wychowawczyni nic sobie z tego nie zrobiła, ale jak tamta dziewczyna do niej poszła w sprawie matematyki, to pani od razu poszła do nauczyciela. Przy okazji mama zahaczyła o temat zachowania osób zamieszanych w tamtą sprawę, ale pani powiedziała, że bardzo się poprawili od tamtego czasu. Jak dla mnie poprawili tylko technikę obgadywania i mydlenia oczy wychowawczyni. Ale to nie jest szokujące. Wychowawczyni dodała, że zanim miała miejsce tamta afera, ja powinnam była powiedzieć jej o tamtym wydarzeniu. Co z tego, ze brałam antybiotyk?! Co z tego, że nie uczestniczyłam w tamtej konferencji?! Miałam o tym zawiadomić nauczyciela.

Oceny z zachowania dziewczyn pozostały takie same, ja nie dostałam szóstki z polskiego, ale chociaż postawiono wzorowe z zachowania mojej przyjaciółce.

W niedzielę, razem z moją przyjaciółką (nazwijmy ją Klaudia) i jej mamą pojechałyśmy do kina na ,,Wonder Woman" (swoją drogą, fantastyczny film). Dziewczyna i jej mama była bardzo w temacie. Jej mama powiedziała, że w klasie o rok starszego od nas brata Klaudii uczniowie też dobierali przyjaciół patrząc na pieniądze, więc nie miał on znajomych. Gdy poszedł on do gimnazjum do szkoły w pobliżu mojej, od razu znalazł przyjaciół. Panuje tam bardzo przyjemna atmosfera, a nauczyciele oceniają subiektywnie. Zdaniem mamy Klaudii, powinnyśmy się tam przenieść (ponieważ jest to podstawówka i gimnazjum, a ja idę do siódmej klasy, już się załapałam), ponieważ nasza obecna szkoła wykończy nas psychicznie. Po powrocie z kina posiedziałam trochę u koleżanki w domu, a moja mama i jej ucięły sobie pogawędkę.

Dzień po radzie nauczycieli, czyli we wtorek dwudziestego czerwca moi rodzice postanowili pójść do dyrektora wspomnianej wcześniej szkoły w sprawie przeniesienie mnie tam. Dyrektorka powiedziała, ze przyjmą mnie z miłą chęcią, ale jak się okazało, nie ma miejsc, ponieważ najmniejsza z klas liczy dwadzieścia siedem osób.

Koniec roku szkolnego. Dzień wręczania świadectw. Po rozdaniu świadectw wychowawczyni zaczęła dawać nagrody za konkursy, których nie przyznano na specjalnym apelu. Ostatnia z nagród dawana przez nią, była dla mnie( w dalszej części będę nazywać siebie Katlynn). Dostałam ją za zajęcie dziewiątego miejsca w ogólnopolskim konkursie Galileo z języka angielskiego. Pani powiedziała: ,,No i jeszcze Katlynn coś zajęła". Kiedy podeszła po dyplom i nagrodę książkową, po prostu mi ją dała, bez żadnego ,,Gratuluję", czy coś, z miną, która mówiła, że najchętniej by mi tej nagrody nie wręczała. Swoją drogą, zabawna historia, ponieważ książka, którą dostałam to powieść science-fiction po angielsku, z pojawiającymi się o jakiś czas ćwiczeniami, skierowana do licealistów i dorosłych, ale zbaczam z tematu.

Po zakończeniu, moja mama rozmawiała z mamą Klaudii. Okazało się, że babcia Ani przyjaźni się z naszą wychowawczynią. Była to szokując wiadomość, ale wyjaśniła, dlaczego NSP było nie do ruszenia. Nie mogłyśmy liczyć na sprawiedliwość, a po tym, co wydarzyło się na koniec tego roku mogłam być pewna, że w siódmej klasie będę miała przechlapane.

Od mamy Klaudii dowiedziałam się również, że w tamtej szkole mają utworzyć nową siódmą klasę, więc pozostaje tylko zrobić całą papierkową robotę. Moi rodzice podjęli decyzję o przeniesieniu mnie, ponieważ obecna szkoła ma zły wpływ na mój stan psychiczny i fizyczny, ponieważ strasznie się denerwuję przez tą całą sytuację, przez co mam okropne bóle głowy i skoki ciśnienia.

Pozostaje mi tylko czekać na to, żeby rodzice załatwili całą papierkową robotę. Osobiście, nie denerwuję się w związku ze zmianą szkoły, ponieważ będzie to dla mnie zbawienie. O znajomych się nie martwię, ponieważ jestem osobą, która łatwo nawiązuje znajomości, a poza tym znam kilka osób, które tam chodzi.

Napiszcie mi, co sądzicie o tej całej sytuacji oraz co zrobilibyście na moim miejscu.

Katlynn

O co w tym wszystkim chodzi, czyli wprowadzenie do bloga

noreply@blogger.com (Katlynn Burgess) — Mon, 26 Jun 2017 16:19:00 +0000

Witam na blogu!

Przyznam szczerze, że nie spodziewałam się, że zaczną pisać tego typu blog. Rzeczą, która popchnęła mnie w stronę pisania o moim osobistym życiu, jest samo życie.
Wydarzenia, które miały ostatnio miejsce zaczęły mnie przerastać, a w takich sytuacjach najlepszym rozwiązaniem jest utworzenie pamiętnika.
Postanowiłam, że nie będę trzymać moich myśli dla siebie. Doszłam do wniosku, że będę się nimi dzielić z całym światem.
Wiem, że nie będzie łatwo, że spotkam się z krytyką, lub (o gorsza) ktoś z moich wrogów z realnego świata odkryje ten blog. Nie przejmuję się tym tak za bardzo.
Mam nadzieję, że spodoba wam się moje życie i być może pomogę wyjść wam z podobnych sytuacji, jak te w moim życiu.

Pozdrawiam!

Katlynn