tag:blogger.com,1999:blog-66710860085124013632024-11-08T17:19:31.860+02:00Στελλα ΑλεξοπουλουΝατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.comBlogger15125tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-79378188632157235442012-02-11T08:49:00.003+02:002012-02-11T08:50:41.932+02:00Στο Ταχυδρομείο<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<br />
<div class="MsoNormal">
<i>Ποσειδώνος, Σεπτέμβρης 2011</i> </div>
<div class="MsoNormal">
<br /></div>
<div class="MsoNormal">
Στο Ταχυδρομείο εκεί που περιμέναμε στη σειρά υπομονετικά</div>
<div class="MsoNormal">
δυό μαθήτριες θάταν του Λυκείου,ίσως σκαστές,με ρώτησαν:</div>
<div class="MsoNormal">
- Μπορείτε να μάς γράψετε στον φάκελο τη λέξη Εύβοια;</div>
<div class="MsoNormal">
Δεν ξέρουμε την ορθογραφία.</div>
<div class="MsoNormal">
Πειθήνια έγραψα με μεγάλα κεφαλαία γράμματα</div>
<div class="MsoNormal">
ΕΥΒΟΙΑ</div>
<div class="MsoNormal">
που αυτές διάβασαν με δυσκολία και απορία </div>
<div class="MsoNormal">
σαν νάταν αρχαιογράμματη στήλη επιτυμβίου.</div>
<div class="MsoNormal">
Μετά πιάσαν να
γράφουν στην μεγάλη,<span lang="EN-US"></span></div>
<div class="MsoNormal">
φωτεινή οθόνη του ακριβού κινητού τους </div>
<div class="MsoNormal">
<span lang="EN-US">Sagapw</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">vlaka h Nikh su.Filia apo thn Xara.</span></div>
<div class="MsoNormal">
<br /></div>
<div class="MsoNormal">
Κινηθήκαμε έξω να ρίξουμε στα κουτιά τα γράμματα</div>
<div class="MsoNormal">
και παρά τα περήφανα Ελληνικά ονόματά τους,</div>
<div class="MsoNormal">
Νίκη και Χαρά,</div>
<div class="MsoNormal">
και παρά την Πολίτικη λαλιά τους, </div>
<div class="MsoNormal">
όπως στεκόμασταν αντίκρυ </div>
<div class="MsoNormal">
στη φίλη θάλασσα του Φαλήρου</div>
<div class="MsoNormal">
δακρυόεν γελάσασα </div>
<div class="MsoNormal">
βρισκόμουν πλάι σε δυό Ρωμιοπούλες,</div>
<div class="MsoNormal">
ίσως Τουρκόφωνες,κυνηγημένες </div>
<div class="MsoNormal">
στην προκυμαία ένδοξης Ελληνίδος πόλης που καίγονταν.<br />
<br />
<br />
<br />
</div>
</div><div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-58913070723041099062011-05-30T15:52:00.002+03:002011-05-30T15:59:10.251+03:00Οι μέλισσες πριν την Άλωση<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal"> <i> </i><i>Γιά τον Κώστα τον μελισσά.</i><br />
<br />
<i> </i>Σε χρονιές με απανωτούς θανάτους μελισσών<br />
έφτασε στο μπαλκόνι μια μικρή μέλισσα<br />
τρυγώντας την ανθισμένη λεβάντα.<br />
Χτύπησε το τηλέφωνο και ανήγγειλαν<br />
πως σ' έφεραν νεογέννητη όμορφη και γερή<br />
επιτέλους στο σπίτι σου, Μυρτώ μου.<br />
Κι ενώ η τηλεόραση από το διπλανό παράθυρο<br />
βροντοφώναζε για σεισμούς, καταποντισμούς,<br />
καταρρεύσεις πάντων και παντός,<br />
η μικρή εργάτρια συνέχιζε σοβαρή<br />
σαν να εκπονούσε ένα μακρόπνοο σχέδιο εργασίας<br />
ακατάλυτης συνέχειας ενός γένους φρουρός ακοίμητος<br />
έτοιμη το κεντρί της ν' ανασπάσει και ν' αποθάνει<br />
για την κωδωνόσχημη οικουμένη της και τη Βασιλεύουσά της.<br />
Ωσάν μέσα στ' ανθισμένα λουλούδια να πηγαινοερχόταν σ' επάλξεις<br />
μικρός, μοναχικός Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έντιμος και γενναίος<br />
πολιορκημένος από στίφη αδυσώπητα<br />
έμοιαζε το βουητό της νά λέει:<br />
"την πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστίν".</div><div class="MsoNormal"> </div><div class="MsoNormal"> </div>(7-6-10/21-5-11)</div><div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-91831922512543087322010-12-21T00:48:00.000+02:002010-12-21T00:48:03.642+02:00Στεφανωμένοι κυνόροδα<i>The warmth and chill</i><br />
<i>Of wedded Life and Death.</i><br />
Herman Melville<br />
<br />
Ναι, ήταν έρωτας σαν παραμύθι,<br />
Από την αρχή καταδικασμένος,<br />
Αυτός για μιαν Ινδή μαχαρανή,<br />
Εκείνη για έναν Σκωτσέζο αξιωματικό.<br />
<br />
Συγγενείς εξοργισμένοι γιατί<br />
Έλληνες νέοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί<br />
Τον άλλον εαυτό τους αγάπησαν<br />
Αλλόφυλο κι αλλόπιστο<br />
<br />
Με φωνές, απειλές,<br />
Κλάψες, κατάρες,<br />
Τους ανάγκασαν ν' απαρνηθούν<br />
Τον άλλον και να συζευχθούν<br />
<br />
Δικό μας άνθρωπο.<br />
Τα ίδια έπραξαν Ινδοί<br />
Και Βρετανοί τρέμοντας<br />
Μη μιανθούν<br />
<br />
Μ' αίμα κατώτερο Γραικών δολίων,<br />
Στην φωτογραφία την ασπρόμαυρη χαμογελούν,<br />
Μεσούντος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου,<br />
Πάνω σε μιαν Αφρικάνικη αιμασιά σκαρφαλωμένοι.<br />
<br />
Θριαμβεύουν στη νειότη τους<br />
Αθάνατοι στην ωραιότητά τους,<br />
Σχεδόν μυρίζεις τα κυνόροδα<br />
Που γύρω τους ανθίζουν<br />
<br />
Καθώς κοιτάνε ερωτικά,<br />
Όχι ο ένας τον άλλον αλλά μπροστά,<br />
Αυτός την Ινδή του;<br />
Εκείνη τον Σκωτσέζο της;<br />
<br />
Ρωμιός πήρε Ρωμιά.<br />
Χαμογελούν θριαμβεύοντας<br />
Στεφανωμένοι η Ζωή και ο Θάνατος<br />
Κυνόροδα αμάραντα.<br />
<br />
Χρόνια μετά, λαχτάρησα<br />
Ν' αγγίξω τα μοσχομύριστα<br />
Ροδόλευκα σαν μάγουλα<br />
Μωρού αγριοτριαντάφυλλα.<br />
<br />
Μάτωσα, η κόρη τους εγώ<br />
Από τους κοφτερούς<br />
Κυνόδοντες των άγριων<br />
Αγκαθιών τους.<br />
<br />
Δύσκολα βρίσκεις πια την κυνοροδή,<br />
Την κάποτε οικεία σκυλοτριανταφυλλιά,<br />
Φύλακα άγρυπνο των παλαιών εκείνων<br />
Που την Αειθαλή έστερξαν Ροδή.<br />
<br />
Σε δάσος, κοίτη ποταμιού, πλαγιά,<br />
Κατά μήκος των δρόμων σ' όλη τη γειτονιά,<br />
Στην Ελλάδα ολόκληρη επέμενε πάσα ομορφιά<br />
Και τώρα πια δεν επιμένει<br />
<br />
Μήτε 'δώ μήτε στην Οικουμένη.<div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-14690169009877575072010-12-21T00:37:00.001+02:002011-06-15T20:23:18.875+03:00Κυναίγειρος ο Ευφορίωνος<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;">"<i>Εν τούτω τω πόνω..</i>" </div><div style="text-align: left;">Ηρόδοτος 6 στ. 114</div><div style="text-align: left;"><br />
</div><div style="text-align: left;">"Εν τούτω τω πόνω"</div><div style="text-align: left;">Κυναίγειρος ο Ευφορίωνος αρπάχτηκε</div><div style="text-align: left;">από την πρύμνη Μηδικού πλοίου για να το σταματήσει</div><div style="text-align: left;">κι όταν με πέλεκυ απέκοψαν τα χέρια του,</div><div style="text-align: left;">το εχθρικό πλοίο κράτησε</div><div style="text-align: left;">με τα δόντια</div><div style="text-align: left;">έως τον άκρον πόνο.</div><div style="text-align: left;"><br />
</div><div style="text-align: left;">Παρών και ο αδελφός του,</div><div style="text-align: left;">Αισχύλος ο Ευφορίωνος,</div><div style="text-align: left;">"πολλά τρωθείς", λιπόθυμο</div><div style="text-align: left;">τον σήκωσαν με φορείο από το πεδίο της μάχης.</div><div style="text-align: left;"><i>Ακόμη και στον ύπνο μας</i>, κατέγραψε,</div><div style="text-align: left;"><i>ο πόνος που δεν ξεχνάει</i></div><div style="text-align: left;"><i>στάζει μες στην καρδιά</i></div><div style="text-align: left;"><i>έως ότου, παρά τη θέλησή μας,</i></div><div style="text-align: left;"><i>στην απόγνωση έρχεται η σωφροσύνη,</i></div><div style="text-align: left;"><i>η χάρη η βιαιη των θεών</i>,</div><div style="text-align: left;">και τούτο το χάραγμα κράτησε</div><div style="text-align: left;">μόνο μνήμα του</div><div style="text-align: left;">"αλκήν δ' ευδόκιμον Μαραθώνιον άλσος αν είποι..."</div><div style="text-align: left;"><br />
</div><div style="text-align: left;">Ω Χριστέ μου, φοβόμαστε τον πόνο,</div><div style="text-align: left;">κοντά είναι ο Δάτις κι ο Αρταφέρνης.</div><div style="text-align: left;">Μες στο Μαραθώνιον άλσος, έλος στεκάμενο,</div><div style="text-align: left;">βούρκο με κουνούπια, βατράχια νερόφιδα,</div><div style="text-align: left;">πελαγωμένοι εμείς, δίχως μνήμη,</div><div style="text-align: left;">δίχως θάρρος, άξιο ή όχι.</div><div style="text-align: left;"><br />
</div><div style="text-align: left;">Μα, δώσε παρακαλώ, εδώ μες στον σωρό,</div><div style="text-align: left;">για λίγο να ευωδιάσει άγριος μάραθος</div><div style="text-align: left;">σαν τον Κυναίγειρο ν' αντέξουμε,</div><div style="text-align: left;">σαν τον Αισχύλο να ευγνωμονούμε.</div><div style="text-align: left;"><br />
</div><div style="text-align: left;"><br />
</div></div><div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-49317376315892691582009-04-29T22:41:00.003+03:002009-04-29T22:46:49.672+03:00Μουσῶν 9 [γ]<span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ὁ Δραπέτης</span><br /><br />Δραπέτευσε ἀπό τ' ἀντικρινό μας Λούνα Πάρκ<br />τό λιοντάρι. Ἐκεῖνο τό γέρικο πού βρώμαγε<br />μές στό κάτουρο καί τό σκατό<br />ψωραλέο, μυγοφαγωμένο<br />μ' ἕνα βρυχηθμό μπαλσαμωμένο.<br />Λέων ὁ Ἀφρικανός. Κανέναν δέν ἔπειθε.<br /><br />Μονάχα στίς δύο, νύχτα βαθειά,<br />μᾶς τάραζε<br />μέ κάτι ἀπεγνωσμένους βρυχηθμούς<br />πού δέν ἔλεγαν νά τελειώσουν.<br />Ὅλοι εἶχαν κάνει τά σχετικά παράπονα.<br /><br />Κι ὅταν δραπετευσε κυκλοφόρησαν<br />σπαραχτικές ἱστορίες<br />-ἦταν ἀνθρωποφάγο-<br />κι ἀρκετοί ἀναδείχτηκαν<br />ἐξ αἰτίας του σέ ἥρωες,<br />ὥσπου τό βρῆκαν<br />πίσω ἀπό κάτι θάμνους<br />λίγα μέτρα μακριά ἀπ' τό κλουβί του<br />ψόφιο. Θά τό εἶχαν ξεκάμει, φαίνεται,<br />ἡ συγκίνηση καί τά πόδια του<br />μισοπαράλυτα ἀπ' τό κλουβί.<br /><br />Τά κλουβιά πού δαμάζουν τούς ἵμερους<br />ἔχουν τή χρησιμότητά τους<br />ἀνακουφισμένοι ἀπεφάνθησαν.<br /><br />Βασιλιά μου Ἀφρικανέ τί μνῆμες ἰχνηλάτες<br />τί ὄνειρα κυνηγοί<br />σέ βρῆκαν καί σέ σπάραξαν;<div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-24101466880901199922009-04-20T22:36:00.002+03:002009-04-20T22:44:55.187+03:00Μουσών 9 [β]<span style="color: rgb(204, 102, 204);">Σοῦ 'κλεψα</span><br /><br />Φεύγοντας σοῦ 'κλεψα<br />τήν ὀδοντόβουρτσα.<br />Παλιά τριμμένη μισοφαγωμένη<br />δέ φαντάζομαι<br />νά σοῦ ἔλειψε.<br /><br />Καιρός ἦταν<br />νά πάρεις μιά καινούργια.<br />Ἐγώ κάθε πρωΐ<br />τά δόντια μου<br />μέ τήν ὀδοντόβουρτσά σου πλένω<br /><br />στό στόμα μου<br />τό στόμα σου<br />τή δική σου γεύση<br /> φιλώντας.<br /><br />Ὅσο καιρό μοῦ κρατήσει<br />δέ θά φύγει<br />ἀπό τό στόμα μου<br />ἡ γλώσσα σου.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">Λεωφόρος Συγγροῦ</span><br /><br />Ἐάν αὐτός ὁ ταξιτζής<br />μοῦ κάνει πρόταση γάμου<br />θά δεχτῶ.<br />Θέλω μιά διαδρομή δωρεάν.<br />Νά δῶ νά λάμπουν<br />στό Δέλτα ἀτσαλένια<br />τά φαληρικά ὕδατα.<br />Νά καθήσω στό Ἔδεμ<br />-ὄχι τόν κῆπο- τό καφενεῖο<br />νά πιῶ τόν καφέ μου.<br />Κι ἡ θάλασσα νά ξερνᾶ<br />πετρέλαιο κι αὐτόχειρες<br />καθώς ἡ μέρα ἰριδίζει<br />φρέσκο ψάρι πού ἀπολεπίζεις.<br /><br />Κάποτε θά τελειώνει ἡ Λεωφόρος Συγγροῦ.<br />Δέν γίνεται νά λέγεται ζωή<br />ἡ ἀναμμένη μηχανή πού βρυχιέται<br />ἀνυπόμονη.<br />Τά φῶτα πού ψάχνουν<br />σβήνουν πάνω μου.<br />Μόνον οἱ ἐραστές, ἀσφαλισμένοι<br />στῶν αὐτοκινήτων τους<br />τό ἀτσαλένιο ἐνυδρεῖο,<br />καταδύονται στό δικό τους βυθό,<br />σιωπηλοί δύτες<br />πνιγμένοι ἀπό καιρό.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 204);">Στάση Ἔδεμ</span><br /><br />Πιστή στό κάλεσμα τοῦ κυνηγοῦ<br />σκύλα ἡ θάλασσα<br />στή μουσούδα της τήν κράτησε<br />στά βράχια παραδίδοντάς την<br />σημείωμα τσακισμένο<br />πλάϊ στά διπλωμένα<br />ταχτικά ροῦχα της.<br /><br />Ἄνοιξε ὁ ἀστυνόμος<br />μαύρη ὀμπρέλα<br />ἀπό τήν ἤρεμη βροχή<br />στέγη νά βροῦν τά στοιχεῖα.<br /><br />Στάση Ἔδεμ! Ἐδῶ τό τέρμα<br />κι ἡ ἀφετηρία,<br />φωνάζει ὁ εἰσπράκτορας<br />κι ὁ περίεργος ὄχλος<br />μπαίνει στό λεωφορεῖο.<div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-36730847091370103602009-03-14T20:38:00.003+02:002009-03-14T20:50:44.359+02:00Μουσών 9 [α]<span style="font-style: italic; color: rgb(204, 102, 204);">Η σύζυγος Μούσα</span><br /><br />Καισαρική τομή η ποίησηι<br />βγάζω ένα ήσυχο<br />γαλανό μωρό,<br />έκθετο αρνητικό.<br /><br />Όμως εκτός απ' αυτό<br />τι άλλο έχω;<br />Αν κι η πρώτη νύχτα<br />κι όλες οι άλλες<br /><br />ήταν βιασμός!<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 102, 204);">Εν μέσῃ καμίνῳ</span><br /><br />Εν μέσῃ καμίνῳ<br />σήκωσα το βαρύ σφυρί<br />με μιά<br />μόνη σφυριά<br />άνοιξα το κεφάλι.<br /><br />Βρήκα τη φλέβα<br />ατόφιο χρυσάφι<br />του πατέρα μου τα δόντια.<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 102, 204);">Προκαταβολή</span><br /><br />Πάνω στη μηχανή προβολής<br />νεκρός ο χειριστής,<br />μεροκάματο κι αυτό<br />σε θάλαμο σκοτεινό.<br /><br />Λαχανιάζει η μηχανή<br />αναστενάζει η ταινία,<br />βρώμικη ιστορία κι αυτή<br />στα σκοτεινά σκοντάφτει.<br /><br />Αθώα δήθεν συναντάμε<br />άγνωστα χέρια, γόνατα᾿<br />βρήκε μόνο του<br />ο δολοφόνος το θύμα.<br /><br />Από ψηλά σκιές ευλογεί<br />με σκιές, φωτεινή δέσμη,<br />μαύρο μοναχικό κελλί<br />μαύρο μοναχικό μάτι.<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 102, 204);">Ιδιωτεία</span><br /><br />Μου συνέβηκε<br />ο εαυτός μου<br />σαν δυστύχημα,<br />υγρή ελληνική ταινία<br />"Μάνα δε θέλω να γεράσω εδώ".<br /><br />Στριγγλίζει<br />αυτό που χτύπησε<br />και χτυπήθηκε<br />και σ' εγκαταλείπουν<br />στο δικό σου αίμα να πνίγεσαι.<br /><br />Κομμένο υστερικό φως<br />φτύνεις φόβο, πλήξη<br />βωβή μέσα σ' ένα λαό<br />αδιάβροχες λέξεις<br />βασανισμένες κυνηγημένες εκφράσεις.<br /><br />Είσαι ακατάλληλη. Σαν το λαό σου<br />φθαρμένη. Απαγορευμένη.<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 102, 204);">Γαλάζια Rover</span><br /><br />Άψογη κυρά<br />μ' ανώτερη συμπεριφορά<br />γνήσια γαλάζια Rover.<br /><br />Στόμα σκοτεινό ρονρονίζοντας γλυκά,<br />στέγη, από βροχή, κρύο και κακό,<br />σ' Ευρώπη κι Ινδίες τους σύστησε<br />αποστάσεις στήνοντας ανάμεσα<br />σ' απρονόητους εραστές<br />κι εκείνους που κυνηγάνε<br />οφειλέτες.<br />Τελικά<br />πιάστηκαν.<br />Στραβοτιμονιά καμμιά<br />κανένα φταίξιμο της γλυκιάς κυράς.<br /><br />Στέρεψαν<br />κι έσβησαν.<br /><br />Τελευταία<br />απ' όσα είχαν και δεν είχαν<br />την πούλησαν.<div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-31547281388969587922009-02-22T19:35:00.002+02:002009-02-22T19:44:26.263+02:00Δωρεάν διαδρομή [η]<span style="color: rgb(51, 255, 255);">Γέννα</span><br /><br />Και το όνομα αυτής Ζωή<br />όπως συνελήφθη τη μέρα<br />που γιορτάζει η Αγία<br />Ζωή<br />Και άν και το όνομα αυτής Ελισάβετ<br />Eli Sha Vet<br />Ο Κύριος έδωσε το Λόγο του<br />Και αν και το όνομα αυτής Μαρία<br />Μαριάμ<br />Πικρή θάλασσα Δέσποινα<br />όμως το όνομα τής Ζωή<br />και Κόρη<br />Όπως το κάθε παιδί<br />αγόρι ή κορίτσι<br />είναι τούτη η κόρη<br />Γιατί στην αρχή βγήκα<br />εγώ<br />πικρή θάλασσα<br />αδιαίρετη<br />που γέννησα<br />και γεννήθηκα.<br />Γιατί έδωσα λόγο<br />και μου δόθηκε.<br /><br /><span style="font-size:85%;">(30 Σεπτεμβρίου '87)</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Αρσενικός</span><br /><br />Ένα είναι βέβαιο:<br />αν πω μαύρο<br />εσύ θα πεις λευκό.<br /><br />Σαν το σκύλο μου τον Έκτορα<br />αρσενικός<br />κυριαρχικός<br />ενίοτε επιθετικός<br />πάντοτε δε υποψιασμένος.<br /><br />Να μή προσπελάσω<br />τον ζωτικό σου χώρο.<br />Δείχνεις τα δόντια σου.<br /><br />Να μη σε πλησιάσω.<br />Γυρνάς την πλάτη<br />κι έτσι πάντα<br /> έχεις τον τελευταίο λόγο<br /> φεύγοντας.<br /><br />Μια σφιχτή γροθιά θυμωμένα αγκάθια,<br />σαν τους δεινόσαυρους<br />κυριαρχείς κι εκλείπεις.<br /><br /><span style="font-size:85%;">(Οκτώβρης '87) </span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">Ζευγάρι</span><br /><br />Ε, να ήμουν ξανθός Νορβηγός<br />ερωτευμένος με ψηλή Μασάϊ<br />έβενος ως νύχτα<br />λυγερή σαν καμηλοπάρδαλη<br />εκατό βαρύτιμοι κρίκοι ο λαιμός της<br />το μικρό τρυφερό κεφάλι της να βαστάζουν<br /><br />- ε, τότε τις πέντε νορβηγικές λέξεις<br />που θα μάθαινε η αγαπημένη μου<br />εκατό θα τις περνούσε ο έρωτάς μου<br />σαν τους κρίκους του μακριού λαιμού της<br />κι έκπληχτο και τρυφερό το βλέμμα της<br />σκεφτικό θα μασούλαγε τις πέντε λέξεις μου.<br /><br />Μα τι να το κάνω<br />που είσαι λευκός κι αρσενικός<br />κι απόμακρος πολύ<br />καθώς μας χωρίζει<br />η απεραντωσύνη της κοινής μας γλώσσας!<br /><br /><span style="font-size:85%;">(11 Νοεμβρίου '87) </span><div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-84526634749971629752009-02-07T11:06:00.003+02:002009-02-07T11:16:49.932+02:00Δωρεάν διαδρομή [ζ]<span style="color: rgb(255, 102, 102);">Ἁπλή ἀριθμητική γιά χαμαιλέοντες</span><br /><br />Ἐνίοτε ἑκατό ἐτῶν σβήνεις<br />ἄλλοτε μόλις πέντε ἀνάβεις<br />ἐνίοτε γιορτάζεις<br />κάποτε ξοφλεῖς λυπητερές.<br /><br />Ὅμως ποτέ αὐτό τό ἑκατό<br />κι αὐτό τό πέντε<br />δέ γίνονται ἕνα<br />ἄθροισμα<br />ἕνα, ἄς ποῦμε, ἑκατόν πέντε.<br /><br />Χαμαιλέοντας χάνεσαι, ἀφανίζεσαι<br />πάνω στήν προοπτική τῶν πραγμάτων<br />λές κι ὁ βίος<br />ποτέ δέν γίνεται βιός<br />ἐξόν σπαταλημένος γενναιόδωρα.<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">(Ἄνοιξη '87)</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">Έδέμ 132</span><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">(Στόν Νίκο Φωκᾶ)</span></span><br /><br />Στάση Παλμύρα.<br />Ἔχει τή χάρη του<br />τό λεωφορεῖο νωχελικό<br />ἐλέφαντας βαρύς, σκεφτικός<br />μέσα στή ζούγκλα τῆς Ποσειδῶνος,<br />καί σύ πάνω του κρεμιέσαι, τραντάζεσαι<br />ὅμως ἔχεις τό κοπάδι συντροφιά<br />καί θέα ἀπό ψηλά.<br /><br />Ἡ θάλασσα τοῦ Φαλήρου πρωϊνή<br />ἀναδυόμενη ἀστράφτει σά διαφάνεια<br />πού σύ θά προβάλλεις στό μέλλον<br />ὅταν κραυγάσεις - Λύτρωσον! Ἀνάπαυσον!<br />Ἄραγε αὐτή ἡ ἀποταμίευση θά μᾶς στεγάσει<br />ὅταν τήν ἐπικαλεστοῦμε<br />σά μοναδική μας ἀσφάλεια; Ἤ μήπως<br />μήτε αὐτή ἡ κατάθεση ἀρκέσει καί μόνον<br />ἴχνη ἀπομείνουν στά κόκκαλα<br />ὅπως σέ γυναῖκες πού θήλασαν γενναιόδωρα<br />θρυμματίζονται τά κόκκαλά τους εὔκολα;<br /><br />Ναί, δές ἐκείνη τήν ἑξηντάχρονη, ὄμορφη<br />ἀκόμα μέ τήν εὐγένεια τῶν κοκκάλων<br />ξεγυμνωμένη πιά καί ὁρατή,<br />ἀρκετά μικρότερη ἀπό τόν ἑβδομήντα καί, σύζυγό της,<br />τό χέρι της προστατευτικά στεγάζει<br />τό δικό του μέ τίς κηλίδες καί τή βέρα.<br />Τοῦ παραχωρεῖ τή θέση πού τῆς δίνουν.<br />Κάποτε αὐτός τή στέγαζε, τῆς ἔδινε τή θέση,<br />τῆς ἄνοιγε πόρτες.<br />Τώρα τήν ἀντανακλοῦν<br />τά μάτια του πρωϊνῆς θάλασσας νερά<br />καθαρισμένα ἀπό βοριαδάκι,<br />γαλανά, διάφανα.<br /><br />Καί τό λεωφορεῖο προχωράει βαρύ<br />μέ τό πρωϊνό του φορτίο<br />πολεμικός ἐλέφαντας στή Συγγροῦ.<br />Μακριά θά μᾶς κατεβάσει<br />μακριά ἀπό τή μοναδική μας στέγη<br />τή μέρα.<br /><br />Ἐσύ κάποτε ἐπιστρέφοντας<br />κι ἀπ' ἔξω περνώντας<br />θά τή δείχνεις καί θά λές:<br />- Ἐκεῖ ἔμενα ἐκεῖ<br /> σ' αὐτή τή μέρα.<br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >(Ἰούνιος - Σεπτέμβριος ' 87)</span><div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-75983198411315998812009-02-05T21:06:00.003+02:002009-02-05T21:21:57.105+02:00Δωρεάν διαδρομή [στ]<span style="color: rgb(255, 102, 102);">Video</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">I. Flash - back</span><br /><br />Ὅλοι αἰφνίδια ἔτρεξαν κι ἀγόρασαν βίντεο.<br />Ὅπως σέ καιρούς πραξικοπήματος, νέφους<br />πυρηνικοῦ, μεγάλης πείνας ἄδειαζαν<br />τά ράφια λές καί τρανταζόταν<br />ἡ γῆ ἤ κάποιος<br />θεός πέθαινε. Προσκύνησαν.<br />Μπορεῖ νά ἦταν κονσέρβες τροφῆς<br />ἀπαραίτητης,<br />ἴσως ἦταν φιάλες τελευταίου<br />ἀμόλυντου νεροῦ καί πέρα ἀπ' αὐτό<br />οὐδέν ἐξόν δίψα αἰώνια. Νά καίει<br />τ' ἁλάτι πού συντηρεῖ. Ξύλα<br />γιά φωτιά. Ἀντικατοπτρισμός π' ὁδηγεῖ<br />πατημασιές μυρμηγκιοῦ στήν ἔρημο.<br /><br />Ὁρισμένοι πεζοί διερχόμενοι τ' ἀπέδωσαν<br />σέ πληθωριστικά χαρτιά καί λόγια<br />ὑποτιμημένα χωρίς ἀντίκρυσμα.<br />Ἄλλοι σταματώντας στ' ἀπαγορευτικά φῶτα<br />ψιθύριζαν γιά μεγάλο θανατικό πού κολλοῦσε<br />γρηγορότερα κι ἀπό ρετσινιά.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">II. Flash - forward</span><br /><br />Ὅμως, σκέψου, αὐτή ἡ βιντεοκασέτα<br />θά παίζει θά γελᾶ θά κλαίει<br />μισόν αἰώνα ἀπό τώρα<br />ὅταν στήν κουνιστή πολυθρόνα<br />ἀργά θά λικνίζεται ὁ ὡραῖος σκελετός σου.<br />Βέβαια ἡ ταινία εἶναι τρισάθλια,<br />ἡ ὑπόθεση γελοία,<br />ὁ σεναριογράφος της ἕνας ἠλίθιος<br />οἱ ἠθοποιοί γιά μπουλούκι ἤ καμπαρέ<br />τελευταίας κατηγορίας κι ὁ σκηνοθέτης<br />πρό πολλοῦ βαρέθηκε καί διαολοστέλνει.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">III. Edit</span><br /><br />Μπορῶ ὅμως ἀπό μακριά<br />πατώντας κουμπιά<br />νά τήν γράψω, νά τήν ξεγράψω<br />καί νά τήν ξαναγράψω<br />σβήνοντας, ἀρχίζοντας<br />κόβοντας καί σταματώντας<br />ὅπου κι ὅσο κι ὅταν<br />θέλω.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">IV. Freeze</span><br /><br />Ἔχω<br />τό παγωμένο πλάνο τῆς<br />αἰωνιότητας<br />μέ τό ἠλίθιο χαμόγελο<br />κάθε σπυρί καί χαλασμένο δόντι<br />κρατημένο.<br />Ἀμήχανο.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">V. Fast - forward, rewind</span><br /><br />Ψάχνω γρήγορα πρός τά μπρός<br />περιπέτεια, κρίση, βαριεστημάρα,<br />τό τέλος. Ὕστερα πιό ἀργά<br />ξετυλίγω τήν κάθε κίνηση<br />πρός τά πίσω<br />ὥς τήν ἀνάποδη ἀρχή της.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">VI. Σενάριο καί σκηνοθεσία</span><br /><br />Κόβω<br />αὐτό πού πῆγε στραβά. Βρίσκω<br />πρόθεση<br />κι ἄλλοθι.<br />Μετρῶ<br />ἀπό 'κεῖ ὥς ἐκεῖ ὁ ἄνδρας ἡ γυναίκα<br />περπατοῦν στό λιβάδι.<br />Κρατῶ χρόνους᾿<br />ἀρχειοθετῶ λεπτά, δευτερόλεπτα.<br />Ἄραγε νά κρατήσω τό βλέμμα<br />ἤ νά τό σβήσω;<br />Τό φιλί πάντως φεύγει<br />ὅπως καί τά λόγια πού δέν ἔπρεπε νά εἰπωθοῦν<br />καί λέγονται ἐκεῖνα πού χρειαζόταν.<br />Μιά παλίνδρομη κίνηση<br />μπρός πίσω ἀέναο<br />ὅπως συνεχίζει νά κουνιέται<br />ἡ κουνιστή πολυθρόνα<br />κι ὅταν σηκώθηκες κι ἔφυγες.<br />Ἕνα χαμόγελο παλίμψηστο, μπαλωμένο<br />ὅπως μάταια χαμογελᾶς μές ἀπό δάκρυα<br />κρατημένα. Ἕνα παγωμένο πλάνο.<br />Ἴσως νά εἶσαι ἐσύ.<br />Παρόν. Ζωή.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 204);">VII. Cut</span><br /><br />Πῶς ἀδειάζει ἔξαφνα<br />ἡ ὀθόνη ἀπό εἰκόνα;<br />Ἔτσι ἀπότομα<br />κόβεται ὁ ἦχος;<br /><br />Σέ παρακαλῶ<br />Δῶσε μου εἰκόνα<br />Δῶσε μου ἦχο<br />Στέλνε μου παλμούς.<div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-59243482952202532572009-01-29T23:33:00.002+02:002009-01-29T23:45:45.366+02:00Δωρεάν διαδρομή [ε]31. <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Ἱστορία τοῦ Κοκκινολαίμη</span><br /><br />Κοκκινολαίμη κοκκινολαίμη<br />τολμηρή κόκκινη βούλα<br />πάνω στό κλινικό λευκό τοῦ χειμώνα<br />χόρεψες σφυρίζοντας<br />γενναῖα τό ματάκι σου παίζοντας<br />καί μοῦ ζέστανες<br />τό στερημένο τοπίο τοῦ χειμώνα.<br /><br />Ὅμως τί τήν ἤθελες<br />τόση ζεστασία, τόση ζωντάνια,<br />τέτοια γενναιοδωρία ὀνειροπαρμένε!<br />Ἄσπρος γάτος μ' ἕνα μάτι βγαλμένο<br />ὅρμησε ὁ πεινασμένος χειμώνας<br />κι ἔσβησε ἡ ἐλάχιστη ἐλπίδα<br />πού σπίθισε μαζί σου.<br /><br />Γενναῖε χορευτή<br />ὄχι, δέ θά μᾶς συγχωρεθεῖ ἡ ζωή.<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">(1984)</span></span><br /><br /><br />32.<span style="color: rgb(51, 255, 255);"> Ἄνοιξη στό Τ.Ε.Ι. Ἀθήνας, Αἰγάλεω '86</span><br /><span style="font-style: italic;">(<span style="font-size:85%;">Μνήμη τῆς Μαριάννας 1952-1987</span>)</span><br /><br />Κατά λάθος μπῆκε τό χελιδόνι<br />ἀπό 'να σπασμένο τζάμι<br />σέ κείνη τή λερή αἴθουσα<br />κλειστή σέ ἄνοιξη κι ἀέρα,<br />σταχτιά ἀπό βρώμα, καπνό,<br />ἀνία, ἀδιαφορία κι ἀναποδιά<br />νά κάθουνται βαριά<br />σέ πρόσωπα ἤρεμα ἀπό πολλή ἀπόγνωση.<br /><br />Χτυπιόταν μαῦρο κι ἄσπρο<br />πάνω σέ τοίχους, θρανία,<br />μαυροπίνακα πληγωμένο,<br />τρελλό νά φύγει νά φύγει.<br />Ὥσπου σέ μιά ἔσχατη βουτιά<br />πού ἦταν ἀπόλυτος πόθος<br />ἤ ἀπόγνωση σκέτη ὅρμησε<br />στή μοιραία κοφτερή τρύπα<br />πού ἀρχικά τό πρόδωσε.<br /><br />Κάτι σάλεψε, σχεδόν ἀκούστηκε<br />ἕνας ἀναστεναγμός ἀπό 'κεῖνα<br />τά σκοτωμένα πρόσωπα<br />ὅταν σέ αὐτό τό λίγο<br />οὐρανοῦ πού φαινόταν γκρίζος<br />μέσα ἀπό τζάμια λερά<br />αὐτό μαῦρο κι ἄσπρο<br />ἀνορθώθηκε στό στοιχεῖο του.<br /><br />Καί σύ, συνέχιζε τό μάθημα<br />σά νά μή κατάλαβες τίποτα<br />καθώς ἀπό τῆς Νοσηλευτικῆς τό παράθυρο<br />φιλικά σοῦ γράφει ὁ Πέτρος ὁ σκελετός.<br /><br />Ὅμως, μᾶς ἐπισκέπτεται τό ἀπρόσμενο.<br /><br /><span style="font-size:85%;">(Ἄνοιξη 1986-Σεπτέμβρης 1987)</span><br /><br /><br />33. <span style="color: rgb(51, 255, 255);">Χιονιάς τό Μάρτη στή Νηρηΐδων, Παλαιό Φάληρο '87</span><br /><br />Δέν τήν τίναξα<br />τήν ἀνθισμένη κορομηλιά<br />ἀπό τό βαρύ χιονιά<br />πού 'πεσε Μάρτη καιρό<br />στίς ἀνθισμένες Νηρηΐδες.<br /><br />Ὄμορφες τρελλές κεφαλές<br />τρελλές μου χαῖτες<br />αἴφνης βαμβακιασμένες!<br />Μωρά παρθένος,<br />τώρα θά δέσει καρπό<br />τοῦτος ὁ παγωμένος ἀνθός<br />ὁ πληγωμένος:<br /><br />Πολλά ἀμέλησα,<br />πολλά ἐγκατέλειψα,<br />ἀφέθηκα<br />καί μ' ἄφησαν.<br />Νωρίς πολύ καί τέλεια δόθηκα<br />καί γι' αὐτό ἀργά<br />τώρα πιά ἄνθισα.<div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-14535696948414733922009-01-26T21:34:00.002+02:002009-01-26T21:49:03.028+02:00Δωρεάν διαδρομή [δ]<span style="color: rgb(255, 255, 102);">24. Γραφή προστακτική</span><br /><br />Ἀποφάσισε γιά μένα θάλασσα.<br />Πάψε νά γλείφεις παλιά κόκκαλα,<br />βράχια, σανίδες, σκουπίδια.<br />Καιρός νά τό πάρεις ἀπόφαση<br />νά μέ γεννήσεις. Βαρέθηκα<br />τήν ἀτσαλάκωτη γυαλάδα<br />τῆς στέρφας ἔκτασής σου.<br />Κράτα με στήν ἀγκαλιά σου<br />σάν πατέρας, σάν ἀδελφός,<br />ἔστω μέ μαῦρα φορέματα θεός.<br />Μιά γέννα ἀντρίκια χωρίς αἵματα<br />φωνάζουν τ' ἀγέννητα παιδιά σου.<br />Νανούρισέ με, χώνεψέ με<br />μέ τούς ἀνώνυμους ἁγίους σου,<br />καρχαρίες, κοχύλια, μάτια, ἀστερίες,<br /><br />ἀφρίζοντας, σπάζοντας.<br /><br />Μοναχή μου ἐσύ, παλίμψηστη<br />ξαναγράψε καί ξέγραψέ με.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">25. Ἔπεσα</span><br /><br />Ἔπεσα ἀπό τόν ἕναν<br />στόν ἄλλον ἐφιάλτη<br />συνηθισμένος περίπατος<br />στήν ἐξοχή τοῦ ποιήματος<br />κι ὁ τυφλός ζωγράφος<br />μέ κομμένα χέρια<br />τήν κόρη μου ζωγραφίζει<br />στό λιβάδι νά προχωρεῖ<br />σφιχτά τό χέρι μου κρατώντας<br />μαζεύει παπαροῦνες.<br /><br />Ἰδιωτική γυναίκα<br />ἰδιωτικό παιδί<br />χειροπιασμένα στό λιβάδι<br />πράσινο μαντήλι κόμπο<br />δεμένο στόν ἀνήφορο κυπαρίσσι.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">26. Σουβενίρ</span><br /><br />Ἦταν ἕνα κοριτσάκι μασκαράς Ἀρχαία Ἑλληνίδα<br />μέ μαίανδρο χλαμύδα.<br />Σάν ρωτοῦσαν: Τί εἶσαι; Παλιο-Ἑλληνίδα<br />σ' ἀπαντοῦσε τό κοριτσάκι<br />π' ἀρχαῖο τώρα πουλιέται στό Μοναστηράκι.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">27. Ὠδή στόν ἑκάστοτε γαλακτοπώλη μου</span><br /><br />- Μά ΄σύ λοιπόν τί θά κάνεις μέ τή ζωή σου;<br />ρωτᾶ ὁ ἑκάστοτε γαλακτοπώλης μου<br />κάθε βραδάκι π' ἀγοράζω<br />τό γιαουρτάκι μου.<br /><br />Ἄει, ἑκάστοτε γαλακτοπώλη μου<br />δέν εἶν' ἡ ζωή γάλα καί μέλι<br />ὅποιος κάηκε<br />φυσᾶ καί τή γιαούρτη.<br /><br />Πολύ θά τό 'θελα κι ἐγώ<br />μιά ζωή ἀκύμαντη γιαούρτη<br />νά πετᾶμε ὁ ἕνας στόν ἄλλο<br />λουκουμάδες στάζοντας μέλι.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">28. Ἔγκυος Ι</span><br /><br />Ἔγκυος μέ τό ριγέ φουστάνι<br />μοῦ στήνεσαι<br />ζαχαρωτή σκηνή τσίρκου<br /><br />κλωτσώντας<br />ἐντός<br />ὁ μαῦρος ἐπιβήτορας<br /><br />κύκλος<br />οἱ ἄγριες λευκές νύχτες<br />χορεύοντας<br /><br />Τοπία σκοτάδι<br />μοῦ ξετυλίγεσαι<br />ἀναβοσβήνοντας<br /><br />πυροφάνια<br />αἰωρούμενος<br />ἀστερισμός<br /><br />Ἀερόστατό μου ἐσύ<br />μπαλόνι πού λευτέρωσα<br />ἀναλαμβάνεσαι!<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">29. Ἔγκυος ΙΙ</span><br /><br />Γέρνεις ἐπικινδυνα<br />φορτωμένη μαούνα<br />κυλώντας στό σκοτεινό ποταμό,<br />σέ σέρνουν<br />ἀφηνιασμένες τεράστιες φοράδες.<br /><br />Κοιλιά μου,<br />πρησμένε κουμπαρά μου,<br />οἱ καταθέσεις μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς<br />θ' ἀποσυρθοῦν.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 102);">30. Ἔγκυος ΙΙΙ</span><br /><br />Μικρό μου σαρκοφάγο<br />μέ ροκανίζεις.<br />Κατά λάθος<br />σ' ἕκλεισαν ἐδῶ.<br /><br />Τρυφερά τό καπάκι μου<br />πάνω σου κλείνω<br />σαρκοφάγος σκαλισμένη<br />παιδικό συμπόσιο πού τελειώνει.<br /><br />Μεθυσμένο παιδί<br />πού ἀναχωρεῖς μόνο<br />μέσα στή νύχτα<br />μουσική αὐλῶν νά σέ φυλάει.<div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-79056340031458264122009-01-22T12:07:00.004+02:002009-01-22T12:24:58.251+02:00Δωρεάν Διαδρομή [γ]<span style="color: rgb(153, 153, 255);">16. Ὕστερα</span><br /><br />Οἱ σιωπές ἀναμένουν στό σκοτάδι<br />νάρκες πού περισυλλέγεις<br /><br />κάποτε ἀκούγεται κούφιος<br />ὁ ἦχος μιᾶς ἔκρηξης<br /><br />ἄλλη μιά λέξη μετρᾶ<br />ἀπώλειές μας.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">17. Παλιά ἐπίκαιρα</span><br /><br />Κι εἶδα τον γιό μου νά χορεύει<br />ἑφτά χρονῶν μέ μάτι ματωμένο<br />σάν ἀρκουδάκι πού τοῦ τραβᾶνε<br />τό χαλκά καί ματώνει.<br />Στέκονταν γύρω του<br />γελώντας καί φωνάζοντας<br />νά χορέψει νά χορέψει.<br /><br />Κι ὅταν ἔπεσε κάτω<br />ἔπεσαν πάνω του<br />κι ἦταν στά μάτια του<br />φόβος πολύς.<br /><br />Πρίν πεθάνει μοῦ φώναξε:<br />Μάνα θά 'θελα νά ἤμουν σκυλί!<br />Στή μνήμη του ἀνάβω ἑφτά κεριά.<br /><br />(1975)<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">18. Τελευταία φορά</span><br /><br />Τελευταία φορά πού εἶδα τήν κόρη μου<br />ἔπαιζε στό λιβάδι<br />ξανθό χαμομήλι<br />κι ἦρθαν δυό ἄλογα ἀφρίζοντας<br />τό 'να μαῦρο, τ' ἄλλο λευκό.<br />Καί γύρισε μέ κοίταξε<br />μαστιγωμένα μάτια τό λευκό<br />ἥλιοι αἱμόσταχτοι στεφανωμένοι μύγες.<br />Καί τήν κόρη μου κύκλωσαν<br />καί τῆς ἔλεγαν νά χαμογελάσει<br />κι αὐτή<br />δακρυσμένη προσπαθοῦσε.<br /><br />Ἀπό τότε τή γυρεύω.<br />Θεός σχωρέσ'τά πεθαμένα σας<br />πεῖτε μου ποῦ βρίσκεται;<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">19. Μεγάλη Εβδομάδα</span><br /><br />Ματωμένη ἄνοιξη<br />τί ἀνθοβόλι αἷμα μοῦ φύλαγες.<br /><br />Πάντα νέος ὁ θάνατός σου<br />τόν τοποθετεῖς φρέσκο<br />κομμένο πλάϊ μου.<br /><br />(1975)<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">20. Ἔκτρωση Ι</span><br /><br />Στόν βαθύ σου ὕπνο<br />μέσα μου κλαῖς<br />κλωτσώντας.<br />Ἀρνιέσαι νά βγεῖς<br />στό φῶς καί στό θάνατο.<br /><br />Μικρέ μου ἀχινέ<br />πολέμησα νά σέ ξεκολλήσω<br />ἀπό τό βράχο σου,<br />νά ρουφήξω<br />τό γλυκό σου ζουμί.<br /><br />Ἀμυνόμενος μικρός<br />μαῦρος ἀγκαθερός ἥλιος<br />ξεκολλιέσαι.<br />Θετικά τόν ἔχασες<br />τόν τελευταῖο γύρο.<br /><br />Μικρέ ἀπρόσεχτε ἐπισκέπτη<br />ἄστρο πού 'σβησαν οἱ φωτιές του<br />εἶσαι μαύρη τρύπα στό στερέωμα,<br />ἄφησες κάτι σάν κάφτρα τσιγάρου<br />πάνω σέ τραπεζομάντηλο κειμήλιο.<br /><br />Θέλω νά ξέρεις:<br />ὅ,τι δέν ἔκαμε ἡ μάνα μου γιά μένα<br />τό 'κανα γιά σένα.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">21. Ἔκτρωση ΙΙ</span><br /><br />Κοριτσάκι μου<br />δέν ἤθελα νά στό κάνω.<br />Κανένας δέν ἤπιε στήν ὑγειά σου.<br />Ἡ μόνη πρόποση ἦταν<br />τό αἷμα σου χυμένο.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">22.Νοικοκυρά</span><br /><br />Τρυφερό μαλάκιο<br />τοῦτο τό σπίτι<br />τό 'πλυνα τό σκούπισα<br /><br />τό 'τριψα<br />Τώρα τό κουβαλῶ<br />στήν πλάτη μου<br /><br />Καβούκι μου<br />γυαλίζω<br />σκληρή<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">23. Λευκό, ἐκπληκτικά λευκό</span><br /><br />- Τί γυρεύει ἐδῶ<br />ἕνα κοριτσάκι καλό<br />σάν κι ἐσένα;<br /><br />- Θεέ εἶσαι ἀπορρυπαντικό!<br />Σέ ψώνισα στό σουπερμάρκετ<br />συσκευασμένον ἐν κενῶ<br /><br />ἀνάμεσα σέ ὄξος καί καντήλι ἠλεκτρικό<div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-7576687674971930222009-01-21T13:09:00.000+02:002009-01-21T13:29:19.821+02:00Δωρεάν διαδρομή [β]<span style="color: rgb(153, 153, 255);">10. Ὁ δραπέτης</span><br /><br />Δραπέτευσε ἀπ' τ' ἀντικρυνό μας Λούνα Πάρκ<br />τό λιοντάρι. Ἐκεῖνο τό γέρικο πού βρώμαγε<br />μές στό κάτουρο καί τό σκατό<br />ψωραλέο, μυγοφαγωμένο<br />μ' ἕνα βρυχηθμό μπαλσαμωμένο.<br />Λέων ὁ Ἀφρικανός. Κανέναν δέν ἔπειθε.<br /><br />Μονάχα στίς δύο, νύχτα βαθιά,<br />μᾶς τάραζε<br />μέ κάτι ἀπεγνωσμένους βρυχηθμούς<br />πού δέν ἔλεγαν νά τελειώσουν.<br />Ὅλοι εἶχαν κάνει τά σχετικά παράπονα.<br /><br />Κι ὅταν δραπέτευσε κυκλοφόρησαν<br />σπαραχτικές ἱστορίες<br />- ἦταν ἀνθρωποφάγο -<br />κι ἀρκετοί ἀναδείχτηκαν<br />ἐξ αἰτίας του σέ ἥρωες,<br />ὥσπου τό βρῆκαν<br />πίσω ἀπό κάτι θάμνους<br />λίγα μέτρα μακριά ἀπ' τό κλουβί του<br />ψόφιο. Θά τό εἶχαν ξεκάμει, φαίνεται,<br />ἡ συγκίνηση καί τά πόδια του<br />μισοπαράλυτα ἀπ' τό κλουβί.<br /><br />Τά κλουβιά πού δαμάζουν τούς ἵμερους<br />ἔχουν τή χρησιμότητά τους,<br />ἀνακουφισμένοι ἀπεφάνθησαν.<br /><br />Βασιλιά μου Ἀφρικανέ τί μνῆμες ἰχνηλάτες<br />τί ὄνειρα κυνηγοί<br />σέ βρῆκαν καί σέ σπάραξαν;<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">11. Καθαρόαιμο</span><br /><br />Λευκή φοράδα τοῦ Ἱπποδρόμου<br />σέ εἶχαν ξεκάμει τά ντοπαρίσματα,<br />τά στοιχήματά τους.<br />Χτυποῦσε ἡ καρδιά σάν πιστόνι,<br />ματωμένα τά πλευρά,<br />ἀφρίζοντας τά ρουθούνια.<br /><br />Ὡραία πού ἤσουν τήν αὐγή<br />μέ τ' ἀγόρι στή ράχη δελφίνι<br />νά προχωρεῖτε βαθιά<br />στ' ἁρμυρά φαληρικά νερά<br />μόνο τά κεφάλια σας ὄξω<br />ἀγωνιζόμενα, νικηφόρα.<br /><br />Ἄχρηστη πρίν τήν ὥρα σου<br />σέ πούλησαν νά σέρνεις<br />τ' ἁμάξι τοῦ ἀνίκανου<br />κι ἐσύ ἀφήνιασες,<br />θάρρος καθαρόαιμο,<br />ὅλους τούς τρόμαξες.<br /><br />Κι ὡραία πού ἤσουν σήμερα<br />ὅταν ὁ ἀνίκανος, τρομαγμένος,<br />πῆρε τό πιστόλι<br />καί σοῦ τίναξε τά μυαλά.<br />Ἤσουν ἀγριεμένη γιά τή νίκη.<br />Θάρρος καθαρόαιμο, ἀπόψε θέλω ν' ἀφηνιάσεις.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">12. Προσκύνημα</span><br /><br />Ξερό στέρφο τοπίο, πέτρα καί πάλι πέτρα,<br />σακατεμένη περιμένω ἕνα θαῦμα<br />σέρνοντας τόν ἑαυτό μου<br />στά πυρωμένα τοῦ μεσαυγούστου λιθάρια<br />ἀνάμεσα στόν ἱδρωμένο ὄχλο σακάτηδων<br />πού κινούμαστε ἀργά σάν ἀρνιά<br />γιά σφαγή᾿<br />καί ποῦ ξέρουμε ἄν τό θαῦμα<br />δέ θά εἶναι ἀμείλιχτο<br />μαχαίρι θυσίας;<br /><br />Μπλεγμένοι σέ τοῦτα τ' ἀγκάθια<br />ἥλιου κι ἐλπίδας<br />κρεμασμένοι λάμπουμε<br />μικρά χρυσά μέλη<br />εἰκόνας θαυματουργῆς.<br /><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-style: italic;">(Τῆς Χάρης Της, Τῆνος 1973)</span><br /></span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">13. Τό φάρμακο</span><br /><br />Φάρμακο ὅλο τό σπίτι<br />βρωμᾶ πνίγει.<br />Λαίμαργες, ἀνίκανες ν' ἀντισταθοῦν<br />βγαίνουν οἱ κατσαρίδες<br />σφαδάζουν σ' αὐτό τό γλυκό πράμα<br />παγιδευμένα ἅρματα μάχης.<br /><br />Δέ μπορῶ πιά<br />συντριμμένη ἀπ' αὐτό πού κατέβηκε<br />ὁρμητικό πάνω μου<br />ματώνοντας<br />γιατί ὅταν μέ εἶδαν<br />φώναξαν μέ φρίκη<br />καί μ' ἔβγαλαν<br />ἔξω ἀπό τή μάχη.<br /><br />Βουλιάζοντας στό δικό μου αἷμα<br />οἱ κεραῖες μου<br />σπασμένες πιάνουν τόν κώδικα<br />πού κι οἱ ἄλλοι ὅταν εἶναι<br />πολύ ἀργά θά διαβάσουν.<br />Φαρμάκι αὐτό τό σπίτι<br />φαρμάκι.<br /><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-style: italic;">(Νοέμβρης '73)</span></span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">14. Γιάννενα</span><br /><br />Παίζουν πόκα στά καφενεῖα,<br />παίζουν πρέφα,<br />πηχτή ὁμίχλη μᾶς<br />ἀποκηρύσσει στήν ἀνία.<br /><br />Πίσω ἀπό καφασωτά<br />οἱ τρεῖς γριές<br />κουτσομπόλισσες κόβουν<br />καί ράβουνε μέρες.<br /><br />Φορῶ τ' ἀμπέχωνό σου<br />ἐγώ, ὁ Πάτροκλός σου,<br />τῆς ἀγάπης ἡ ἁρματωσιά,<br />προφυλαχτικό.<br /><br />Ἐδῶ οἱ μέρες κατεβαίνουν<br />σάν τσοπάνηδες ἀπ' ἄγριες<br /> ἀπάτητες μοναξιές<br />ὁδηγώντας στή σφαγή<br /><br />λευκούς ἐραστές<br />πού μᾶς ζέσταιναν<br />σέ λερωμένες προβιές<br />χιονιοῦ κι ἐρημιᾶς.<br /><br />Ἀστραπές πάνω ἀπ' τή λίμνη<br />ἀνασύρουν τήν κυρά Φροσύνη<br />δεμένη μές στό σακκί της<br />κρύα. Ποτίζω τό βασιλικό,<br /><br />μπαλώνω τίς κάλτσες σου,<br />μπαλώνω τίς μέρες μας,<br />γιά μιά μέλλουσα -<br />θά 'λεγες - χρήση.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">15. Ἀλλά</span><br /><br />Ποιήματα σάν ψέματα<br />αἵματα πού πήζουν<br />μυθιστόρημα ἐγώ<br />ἐξωμήτριος<br /> μ' ἀρέσουν<br />καπέλλα πού παίρνει<br />κυπαρίσσια πού λυγίζει<br /> ὁ ἄνεμος<br />ἄνθρωποι πού πέφτουν<br />ἀπορριγμένοι στό ἔσχατο<br />ἐλάχιστο δωμάτιο τοῦ στενόμακρου<br />ἄσπρου σπιτιοῦ "Ἀλλά".<div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6671086008512401363.post-73542734726443045902009-01-21T00:49:00.000+02:002009-01-21T01:09:40.291+02:00Δωρεάν Διαδρομή [α]<span style="color: rgb(153, 153, 255);">1. Ἡ σύζυγος Μούσα</span><br /><br />Καισαρική τομή ἡ ποίηση᾿<br />βγάζω ἕνα ἥσυχο<br />γαλανό μωρό,<br />ἔκθετο ἀρνητικό.<br /><br />Ὅμως ἐκτός ἀπ' αὐτό<br />τί ἄλλο ἔχω;<br />Ἄν κι ἡ πρώτη νύχτα<br />κι ὅλες οἱ ἄλλες<br /><br />ἦταν βιασμός!<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">2. Ἐν μέσῃ καμίνῳ</span><br /><br />Ἐν μέσῃ καμίνῳ<br />σήκωσα τό βαρύ σφυρί<br />μέ μιά<br />μόνη σφυριά<br />ἄνοιξα τό κεφάλι.<br /><br />Βρῆκα τή φλέβα᾿<br />ἀτόφιο χρυσάφι<br />τοῦ πατέρα μου τά δόντια.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">3. Τό ἀσανσέρ</span><br /><br />"Στό ἀσανσέρ θά μπῶ.<br />Μέ περιμένει<br />ὁ βιαστής δολοφόνος μου<br />μαζί ν' ἀναληφτοῦμε!"<br /><br />Τραγούδησε τό παιδί<br />κι ὁ λαιμός του φέρνει<br />τῶν λόγων μελανά σημάδια.<br />Κόλλησε τό μαῦρο κουτί.<br /><br />Ἐσύ<br />κάλεσε<br />κι ἀνάμενε<br />τήν κάθοδό σου.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">4. Προβολή</span><br /><br />Πάνω στή μηχανή προβολῆς<br />νεκρός ὁ χειριστής,<br />μεροκάματο κι αὐτό<br />σέ θάλαμο σκοτεινό.<br /><br />Λαχανιάζει ἡ μηχανή<br />ἀναστενάζει ἡ ταινία,<br />βρώμικη ἱστορία κι αὐτή<br />στά σκοτεινά σκοντάφτει.<br /><br />Ἀθῶα δῆθεν συναντᾶμε<br />ἄγνωστα χέρια, γόνατα᾿<br />βρῆκε μόνο του<br />ὁ δολοφόνος τό θύμα.<br /><br />Ἀπό ψηλά σκιές εὐλογεῖ<br />μέ σκιές, φωτεινή δέσμη,<br />μαῦρο μοναχικό κελλί<br />μαῦρο μοναχικό μάτι.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">5. Ἰδιωτεία</span><br /><br />Μοῦ συνέβηκε<br />ὁ ἑαυτός μου<br />σά δυστύχημα,<br />ὑγρή ἑλληνική ταινία<br />"Μάνα δέ θέλω νά γεράσω ἐδῶ."<br /><br />Στριγγλίζει<br />αὐτό πού χτύπησε<br />καί χτυπήθηκε<br />καί σ' ἐγκαταλείπουν<br />στό δικό σου αἷμα νά πνίγεσαι.<br /><br />Κομμένο ὑστερικό φῶς<br />φτύνεις φόβο, πλήξη<br />βωβή μέσα σ' ἕνα λαό<br />ἀδιάβροχες λέξεις,<br />βασανισμένες κυνηγημένες ἐκφράσεις.<br /><br />Εἶσαι ἀκατάλληλη. Σάν τό λαό σου<br />φθαρμένη. Ἀπαγορευμένη.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">6. Γαλάζια Rover</span><br /><br />Ἄψογη κυρά<br />μ' ἀνώτερη συμπεριφορά<br />γνήσια γαλάζια Rover.<br />Στόμα σκοτεινό ρονρονίζοντας γλυκά,<br />στέγη ἀπό βροχή, κρύο καί κακό,<br />σ' Εὐρώπη κι Ἰνδίες τούς σύστησε<br />ἀποστάσεις στήνοντας ἀνάμεσα<br /> σ' ἀπρονόητους ἐραστές<br />κι ἐκείνους πού κυνηγᾶνε<br /> ὀφειλέτες.<br /> Τελικά<br /> πιάστηκαν.<br />Στραβοτιμονιά καμμιά<br />κανένα φταίξιμο τῆς γλυκειᾶς κυρᾶς.<br /><br /> Στέρεψαν<br /> κι ἔσβησαν.<br /><br /> Τελευταῖα<br /> ἀπ' ὅσα εἶχαν καί δέν εἶχαν<br /> τήν πούλησαν.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">7. Σοῦ 'κλεψα</span><br /><br />Φεύγοντας σοῦ 'κλεψα<br />τήν ὀδοντόβουρτσα.<br />Παλιά τριμμένη μισοφαγωμένη<br />δέ φαντάζομαι<br />νά σοῦ ἔλειψε.<br /><br />Καιρός ἦταν<br />νά πάρεις μιά καινούργια.<br />Ἐγώ κάθε πρωΐ<br />τά δόντια μου<br />μέ τήν ὀδοντόβουρτσά σου πλένω<br /><br />στό στόμα μου<br />τό στόμα σου<br />τή δική σου γεύση<br /> φιλώντας.<br /><br />Ὅσο καιρό μοῦ κρατήσει<br />δέ θά φύγει<br />ἀπό τό στόμα μου<br />ἡ γλώσσα σου.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">8. Λεωφόρος Συγγροῦ</span><br /><br />Ἐάν αὐτός ὁ ταξιτζής<br />μοῦ κάνει πρόταση γάμου<br />θά δεχτῶ.<br />Θέλω μιά διαδρομή δωρεάν.<br />Νά δῶ νά λάμπουν<br />στό Δέλτα ἀτσαλένια<br />τά φαληρικά ὕδατα.<br />Νά καθήσω στό Ἐδέμ<br />-ὄχι τόν κῆπο- τό καφενεῖο<br />νά πιῶ τόν καφέ μου.<br />Κι ἡ θάλασσα νά ξερνᾶ<br />πετρέλαιο κι αὐτόχειρες<br />καθώς ἡ μέρα ἰριδίζει<br />φρέσκο ψάρι πού ἀπολεπίζεις.<br /><br />Κάποτε θά τελειώνει ἡ Λεωφόρος Συγγροῦ.<br />Δέ γίνεται νά λέγεται ζωή<br />ἡ ἀναμμένη μηχανή πού βρυχιέται<br />ἀνυπόμονη.<br />Τά φῶτα πού ψάχνουν<br />σβήνουν πάνω μου.<br />Μόνον οἱ ἐραστές, ἀσφαλισμένοι<br />στῶν αὐτοκινήτων τους<br />τ' ἀτσαλένιο ἐνυδρεῖο,<br />καταδύονται στό δικό τους βυθό,<br />σιωπηλοί δύτες<br />πνιγμένοι ἀπό καιρό.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">9. Στάση Ἐδέμ</span><br /><br />Πιστή στό κάλεσμα τοῦ κυνηγοῦ<br />σκύλα ἡ θάλασσα<br />στή μουσούδα της τήν κράτησε<br />στά βράχια παραδίνοντάς την<br />σημείωμα τσακισμένο<br />πλάϊ στά διπλωμένα<br />ταχτικά ροῦχα της.<br /><br />Ἄνοιξε ὁ ἀστυνόμος<br />μαύρη ὀμπρέλα<br />ἀπό τήν ἤρεμη βροχή<br />στέγη νά βροῦν τά στοιχεῖα.<br /><br />Στάση Ἐδέμ! Ἐδῶ τό τέρμα<br />κι ἡ ἀφετηρία,<br />φωνάζει ὁ εἰσπράκτορας<br />κι ὁ περίεργος ὄχλος<br />μπαίνει στό λεωφορεῖο.<div class="blogger-post-footer">908-786-9839</div>Νατάσα Ζαχαροπούλουhttp://www.blogger.com/profile/02856912976523611250noreply@blogger.com0