fietsplannen

Viking Tour - Dag 2

2011-08-22T22:14:00.001+02:00

's Ochtends vroeg (uitslapen was er niet bij daar bij de Viking Tour) stapten we met fiets en al op de speciaal voor ons geregelde veerboot van Hemsedal naar Gudvangen. Door de zware mist werd dit een nogal spookachtige tocht door het fjord met hier en daar een glimp van een spectaculaire rotspartij of waterval.
In Gudvangen werd de dag officieel gestart waarbij wij van de tour klasse (wij reden de Viking Tour puur voor ons plezier..) nu eens later i.p.v. eerder moesten starten dan de race klasse (ook die hadden plezier hoor.. misschien nog wel meer..). Sidney moest helaas door rugklachten een dagje rust nemen.

Daardoor miste hij wel de steilste klim van de Viking Tour: een kreng van zo'n 250m omhoog met een stijgingspercentage van 18%. En om het nog wat interessanter te maken reden er geregeld grote tourbussen met bejaarden van dit heuveltje naar beneden waardoor je af moest stappen in de bochten want de weg was te smal voor bus en fiets. Het was Geir (de organisator) boven op de heuvel helaas niet gelukt om de buschauffeurs tot andere gedachten te brengen. Ondanks menige afstapper met een te zwaar verzetje bleef hij van het tandemkoppel wonderlijk genoeg deze bult op fietsen terwijl zij aan het lopen was geslagen. Wat een bikkel. Voordeel van Sidney's rustdag was wel dat hij op deze manier mooie foto's van mij kon maken. Waarvoor dank.

Na dit avontuur volgde later op de dag nog een super mooie fijn lopende klim na het dak alsmede de finish van deze etappe net boven de 1000m alwaar enkele nieuwsgierige lokale zoogdieren ons stonden op te wachten terwijl wij genoten van door de geweldige organisatie vers gesmeerde broodjes.

Na een fijne lange afdaling (wel in de regen) belandden we in Balestrand. Inderdaad ja, een erg fraai Noors dorpje aan een fjord. Na de dagelijkse douche beurt in de lokale sporthal en het ritueel van het vinden van een volleybal net of een zaalvoetbal goaltje om je natte stinkende kleren op te hangen begaven we ons naar het dorp waar ineens de zon spontaan was gaan schijnen. Tijd voor een pintje aan de haven dus. En natuurlijk voor wat promotie voor de Stichting No Guts No Glory!

Het grafiekje van de dag:

Meer foto's op Flickr.

Viking Tour - Dag 1

2011-08-16T22:09:00.002+02:00

Op 22 juli was het dan eindelijk zover: de twee nog overgebleven dappere Viking Fietsplanners Sidney en mijzelf vertrokken met onze gehuurde fietskoffers naar Noorwegen voor de Viking Tour!

Na het nodige gesleep met 30kg koffer, fiets en schone onderbroeken (oh nee, die was ik juist vergeten bleek later) konden we onze fietskoffers zonder enig probleem en, tot onze verbazing, zonder enige extra betaling dumpen bij de speciale baggage. "Pas op je rug want dit mag niet van de Arbo", riepen we nog maar de vrienden van de speciale bagage hadden gelukkig wel voor hetere vuren gestaan.

Op Oslo airport aangekomen liepen meer verdwaalde sportievelingen rond met absurd grote fietskoffers op zoek naar eten (Peppe's Pizza was zo ongeveer de enige optie waar je voor slechts €50,- kon genieten van 2 pizza's en cola) en/of de Tour de France op TV. Dat werd wreed onderbroken door het drama in Oslo en Utoya. Door de taal, onduidelijkheid en de busreis naar Hemsedal kregen we er op dat moment niet heel veel van mee. De volgende ochtend na de eerste overnachting met een man of 100 in een Noorse sporthal (handbal anyone?) werd de omvang van het drama duidelijk en vertelde Geir (de organisator) dat de Viking Tour wel door zou gaan maar hier en daar wel iets soberder dan anders. Ook waren er helaas al Noorse deelnemers die niet mee deden vanwege het drama.

Fris aan de start vertrokken we de eerste dag in de regen om van Hemsedal naar Aurland te fietsen. Gelukkig met een klein heuveltje halverwege. Een erg fraaie klim met een zeer fraaie blik op het Noorse landschap en met beter weer dan de ochtend. Aan het grafiekje van m'n fietscomputer kun je zien dat ik die dag nog wel een hoge hartslag kon halen. Vanaf dag 3 was dat een stuk minder wat maar weer eens aangeeft dat ik meer moet trainen. Althans, als ik een week lang wil kunnen blijven pieken. Maarja, wie wil dat nou? ;-)

Na de klim volgde de eerste serieuze afdaling van de Viking Tour richting Aurland. Gelukkig kon ik nog net op tijd in de remmen knijpen (toen nog wel) om te genieten van het belachelijk mooie uitzicht voordat we ons gingen vermaken in de volgende sporthal met bijbehorend rustiek mooi Noorse dorpje aan een fjord.

Uiteraard staan mijn foto's van dag 1 op Flickr.

Wordt vervolgd..

De 'Erik fietst voor Sander zijn banden lek' fietstocht

2011-07-17T18:07:00.007+02:00

Door Erik.
Zaterdag 11 juni heb ik voor het goede doel met de mannen van Fietsplannen een tocht gereden. Ik liet me sponsoren door donateurs voor Stichting No Guts No Glory en hoopte zo'n 1000 euro op te halen, om het laatste beetje voor de ingezette behandeling tegen kanker voor mijn goede vriend Sander bij elkaar te sparen. Dit verslag is wat vertraagd door de ontwikkelingen: Sander's toestand is snel verslechterd en hij is inmiddels overleden. Het opgehaalde bedrag zal gebruikt worden voor de volgende begunstigde van de stichting.
De sponsors gaven een bedrag per kilometer plus wat extra voor elke lekke band. Vandaar de naam van deze actie: Erik fietst voor Sander zijn banden lek.Financieel was dit een succes.

Het fietsen ging minder soepel: 140 km met 1 lekke band, ik heb die 150 net niet gehaald en moet daarvoor het verschil x het kilometerbedrag doneren, dus het goede doel vaart daar wel bij. Uiteindelijk waren het 1722 hoogtemeters (en niet de vooraf geplande 2200), maar het was wel erg zwaar, het voelde zwaarder dan de 100 km zwaar van Limburgs Mooiste die ik eind juni gereden heb en waar ik de laatste paar heuvels ook alleen nog maar met pijn in de benen opkwam.

De afstand van 150 km was iets langer dan ik ooit gereden had. Mijn conditie was mogelijk ook niet opgewassen tegen het vele stilstaan en wachten. Dat begon al bij de start met een half uur vertraging. Eenmaal iets na 10 uur de camping af stonden we na 100 meter weer een tijdje te wachten op een laatste man. Vervolgens waren er wat mensen die een afslag mistten, we hebben 2x een half uur gewacht in de eerste 20 km. En we moesten heel vaak even wachten om te navigeren, want de route was niet zo vanzelfsprekend en het navigatieapparaat niet goed gekalibreerd.

Dan was er nog een of andere Pinkster optocht met een stuk of 100 paarden die we langs moesten en toen weer langs moesten laten gaan omdat we toch af gingen slaan. En er waren hele stukken onverhard wegdek (grint, modder, gravel, puin, diepe bruine plassen over de breedte van de weg) en als genadeklap gingen we een stuk van een net beklommen berg aflopen met de fiets aan de hand door een soort bedding van een beek met gladde ronde keien die uit het gras omhoog staken, waar het water tussendoor stroomde van de net gevallen onweersbui. Op dat stuk waren we nog met 5 man over van de 9, de rest was gelukkig al eerder afgebogen voor een kortere route. Voor de duidelijkheid: we waren met racefietsen, niet met mountainbikes en we liepen op fietsschoenen.

Nadat dit officiële fietspad een rivierbedding kruiste en we bij een kaart langs de weg weer wisten waar we waren hebben we de route eindelijk aan de kant gegooid om gewoon via de weg zo snel mogelijk naar die berg te rijden. Dat hadden we misschien eerder moeten doen, want de vertraging was inmiddels hoog opgelopen. Daarbij hebben we 20 km afgesneden en het paar honderd meter diepe dal van Malmedy laten zitten (vandaar het lagere aantal hoogtemeters), om wat noodzakelijke tijd terug te winnen. Maar blijkbaar hadden we eerder ook al ergens 10 km omgereden (dus vandaar uiteindelijk de 140).

Om half 3 begonnen we pas aan de klim van de Baraque Michel. Ergens bovenop deze kale vlakte (echt!) kreeg ik een lekke band. Ik kreeg de band er niet af, onhandig door honger en koude vingers, en toen dat eindelijk lukte ging het hagelen (echt!) en kreeg ik de band er daarna niet meer op. Gelukkig was Sidney er nog (de rest zat ergens binnen achter een kop koffie met vlaai) die al had gevraagd of ik niet nog ietsje door kon rijden tot een rijtje bomen om te schuilen, maar dat ging niet omdat mijn band echt snel leeg liep. We hadden achteraf die paar honderd meter beter kunnen lopen, want achter die bomen zat dus het restaurant (echt!). Toen ik Mark, Erwin en Edgar daarbinnen zag zitten was ik er even helemaal klaar mee, de foto die Edgar van me maakte door het raam is niet voor publicatie, maar we konden niet lang rusten want om half 5 moesten we nog 70 km terug naar de camping. Na de late lunch van een lekker maar iets te stevig omelet had ik niet echt de energie meer voor deze terugtocht, en de rest wel, zodat ik ze steeds net niet meer bij kon houden.

Het eerste stuk afdalen ging goed, het zonnetje scheen weer (echt!), ik heb een snelheid van meer dan 70 km/u gehaald, maar daarna waren er steeds heuveltjes die al mijn krachten kostten terwijl de rest soepel steeds iets meer van me wegreed tot ik ze bij een kruispunt niet meer zag en op de gok de goede afslag nam. Toen ik er weer bij was ben ik helemaal kapot ergens bij iemand in de tuin op een bankje gaan zitten, op 30 km afstand van de camping. Toen ik weer bijgekomen was hebben we op onze laatste repen de kortste en vlakste weg terug genomen door het Geuldal, waarbij de rest heel rustig tempo heeft gereden, gelukkig. Zo ben ik nog veilig thuisgebracht. Er zat op het eind nog een lusje in de route die me nog dichter in de buurt van die 150 km had kunnen brengen, wat me zo'n 70 à 80 euro eigen donatie ging schelen, maar ik had totaal geen puf meer en had elk bedrag wel willen betalen in plaats van verder te fietsen.

Van de nieuwe band bleek ik al bibberend het ventiel verbogen te hebben, dus ik moest hem de volgende dag nog een keer vervangen. Ja, echt leuk dat fietsen, moeten we vaker doen ;-)
Je donatie is nog steeds zeer welkom. Sander is inmiddels voor eeuwig uitbehandeld, maar de stichting is van plan nog vele dappere mensen met kanker die voor een onverzekerde behandeling kiezen te steunen met meer van dit soort acties. No guts no glory!

Steun wielervereniging Gaul voor Warchild

2011-05-08T21:56:00.003+02:00

Een oud collega en fanatiek wielrenner, Jeroen van de Calseijde, doet mee aan een zeer sportieve fietsactie voor het goede doel met zijn wielervereniging Gaul. Deze wielervereniging organiseert dit jaar voor War Child een Mont Ventoux Challenge. Zijn uitdaging is een rit van Maastricht naar de Mont Ventoux (circa 1100 km) in 7 dagen en een tijdrit op zondag 29 mei.
War Child kan met € 12,- 1 kind helpen. Zijn persoonlijke doel is om deze hulp voor minimaal 100 kinderen mogelijk te maken. Met andere woorden, Jeroen gaat voor minimaal € 1.200,- en vraagt om zijn actie financieel te steunen. Een bedrag overmaken kan via Gaul's website: http://www.gaul.nl of met een overschrijving op giro 711459 t.n.v. Wielervereniging Gaul.
Ik heb gedoneerd en gezegd dat ik het via Fietsplannen door zou geven, omdat ik het een geweldige actie vind. Bij deze. Wie ook zo'n uitdaging zoekt moet ook maar eens op de site van Gaul kijken. Ik hou het zelf even op 150 km door Limburg, voor een ander goed doel.

No Bananas No Glory

2011-05-07T17:37:00.001+02:00

De Bananeman heeft met hulp van zijn Fietsplannen vrienden in de onlangs verreden Teun van Vliet Classic maar liefst €3500,- aan sponsorgeld binnen gehaald voor de Stichting No Guts No Glory! En Rene haalde via eigen sponsoring ook nog eens €500,- binnen! Ontzettend bedankt alle sponsoren!

De Teun van Vliet Classic zelf, georganiseerd door de stichting Topsport for Life, werd ook verreden voor het goede doel en wel: onderzoek naar hersentumoren. Via het inschrijfgeld en diverse versnaperingen droegen onze Fietsplanners hier ook aan bij.

De Teun van Vliet Classic gisteren was een geweldige dag met dank aan de organisatie en uiteraard met veel dank aan mijn trouwe helpers cq bananendragers!

Door deze hulp was het voor Bananeman geen enkel probleem om de 100km versie van de Teun van Vliet Classic te volbrengen en daarbij 7 bananen (fair trade natuurlijk) te nuttigen. Ik smokkel hier een beetje met de kilometers want het was in feite iets minder maar dat mag voor het goede doel denk ik. :-)

Bij de start kreeg ik nog een ferme handdruk van Ivo Opstelten. Wel een klein beetje jammer dat hij me Zorro noemde maar goed. Gelukkig had ik een hulpje die Ivo (en andere omstanders die dag) terecht wees: "Neehee, het is Bananeman!". Blijkbaar was Bananeman nog niet zo bekend in het Westland. Nu wel!

Zelfs papa en mama Bananeman waren deze dag op komen dagen en ook zij verreden (de 25km versie van) de Teun van Vliet Classic. Chapeau!

Voor meer foto's zie: Teun van Vliet Classic.

Veenendaal - Veenendaal 2011

2011-04-10T13:24:00.003+02:00

Dit jaar vond wederom een zeer geslaagde versie van de moeder der Fietsplannen toerklassiekers plaats: Veenendaal - Veenendaal. Met dank aan Jasmijn begonnen we de tocht met groep van 3 mannen en maar liefst 4 vrouwen. Door de relatief late aankomst van mij en Sidney moesten we wel direct beloven de vrouwen veel uit de wind te houden..

Het werd een tocht in de zon waarbij flink werd doorgereden, zeker op de klimmetjes, en (ook met dank aan m'n ouders) ook redelijk veel werd gepauzeerd. Geen straf met dat heerlijke weer! Wel opvallend was het relatief lage aantal Fietsplanners. Sommige met een goed excuus maar anderen waren er zogenaamd nog niet klaar voor. Wij zijn benieuwd wanneer deze renners dit jaar dan wel gaan pieken. ;-)

Van te voren had ik duidelijk afgesproken met mijn lieftallige ouders waar zij gingen staan met de zeer welkome bananen:

Op onderstaande foto zie je hoe blij ik was met deze extra stop. Door het parcours verkend te hebben konden ze ons vervolgens boven op de Posbank nog een keertje langs zien komen. Daarna was het terug naar Veenendaal inclusief waaiers op de dijk en flink aanzetten voor de klimmetjes. Je kon wel merken dat de Fietsplanners onder ons (Sidney, Jasmijn en ikzelf) al veel gefietst hadden dit seizoen want de klimmetjes gingen volgens mij nooit eerder zo rap.

Na afloop van deze wederom super georganiseerde toertocht met dit jaar een record aantal deelnemers (>4000) bij de finish was het tijd voor broodjes kroket (voor de liefhebbers) en Amstel Oud Bruin (voor de andere liefhebber).

Overigens verreden mijn ouders op deze dag hun eigen fietstocht (inclusief de Posbank dus ook) van 50km. Chapeau en bedankt voor de bananen!

Op naar de volgende Fietsplannen!

Fietsplannen - de playlist

2011-04-07T22:19:00.002+02:00

Eindelijk is ie er! Jullie hebben er al jaren op gewacht en nu is ie er dan: de Fietsplannen playlist!

Je hoort het ieder jaar
't Gaat als een lopend vuurtje
Daar fietsen weer die mannen met zo'n kromgebogen stuurtje over de Franse wegen
Voor een of andere zegen
Onder de koperen ploert of half verzopen door de regen
Ze stijgen en ze dalen
Terwijl de benen malen
Een moordende cadans
Op zoek naar elke kans
Wie wint dit jaar de Tour de France

En andere klassiekers!

Heb je geen Spotify? Neem een (gratis) account!

Enige wat jammer is is dat De Raggende Manne niet op Spotify staan want ik had erg graag Trappe Trappe er nog bij gezet.

Kaalgeschoren kuiten trillen heftig voor de start
Rondjes langs de kerk, alle toe-clips zitten strak
Bij het vallen van de vlaggen trekken spaken klagend krom
Sleuren kerels aan het frame, het vertrek, de helse trom

Trappe, trappe, trappe, trappe
Trappe, trappe, trappe, trappe
Trappe, trappe, trappe, trappe
Trappe, trappe, trappe, trappe

Na een duivelse ontsnapping vallen rijders uit elkaar
Het peleton dat scheurt in brokken, ploegen klitten bij
mekaar
Het janken van de radio, gillen van publiek
Laat het bloed van renners koken, stampen trappers als muziek

De Ronde van Vlaanderen

2011-04-04T22:50:00.000+02:00

Het Fietplannen seizoen 2011 is reeds in volle gang en beleefde voor mij afgelopen weekend alvast een hoogtepunt met de Ronde van Vlaanderen (voor wielertoeristen). Hoogste tijd voor een Fietsplannen update dus!

Na al eerder met mijn, in grote vorm verkerende Info.nl collega's, gekoerst te hebben tijdens de Joop Zoetemelk Classic en samen met Sidney ook al de Karssen - Terug over de Heuvelrug gefietst te hebben was het afgelopen weekend tijd voor het echt werk: de Ronde van Vlaanderen!

Samen met collega's Sidney en Hansl vertrokken we op vrijdagavond naar het schone Vlaanderen met drie fietsen achter in Sidney's nieuwe ruime ploegleiderswagen (armpje uit het raam). Na de altijd fijne ambiance van een maaltijd bij een wegrestaurant met uitzicht op de snelweg kwamen we aan bij ons hotelletje in Brussel zuid. Inderdaad, aan de snelweg.

De volgende dag na een goede nachtrust (in ieder geval voor eentje van ons..) stonden we 06:00 fris en fruitig naast ons bed. Helaas was het nog best een eind rijden naar de start en daar bleek een gedoe aan de hand met inschrijvingen (overigens verder top organisatie!) waardoor we pas rond 09:00 op de fiets zaten.

Met 20.000 wielertoeristen op stap door het Vlaanders landschap met een heerlijk zonnetje en nog wel af en toe een windje. Hansl sloeg af voor de 75km om alvast een plekje vast te houden bij het cafe aan de finish. Voor ons begon het toen echt pas. 14 klimmetjes maar met name zeer veel kassei-stroken eisten hun tol. Ik had niet door dat we over zoveel kasseien moesten gaan. Ik heb er blaren op mijn handen van over gehouden. Door de drukte was het op sommige heuvelkes meer lopen dan fietsen en er waren daar dan ook de nodige valpartijen alsmede scheldpartijen. Maar ach, dat mocht de pret niet drukken.

Op De Muur was het gelukkig relatief rustig en konden we lekker fietsten. Er zat zelfs nog een kleine versnelling in halverwege, mede ook door de aanmoedigingen van het publiek ("Mama, ik wil ook zo'n shirt!").

Na 140km moe maar voldaan was het tijd voor een welverdiend Belgisch pintje of twee (geen Tongerloo dit keer, wel Orval). Toevallig zat Dimitri Verhulst pal naast ons op het terras en was de cirkel weer rond (Dimitri had de week er voor bij de Wereld Draait Door fragmenten over de Ronde laten zien).

Op zondag (na een rustig avondje Brussel-Zuid) hebben Sidney en ik nog een bezoekje gebracht aan de Koppenberg om de profs aan het werk te zien. Leuk om mee te maken en ik kon nog wat mooie kiekjes maken, o.a. van de latere winnaar Nick Nuyens.

Dank aan de organisatie en de gastvrijheid van Vlaanderen! Op naar de volgende Fietsplannen!

Foto's zoals gewoonlijk op Flickr.

Mountainbiken in Glenbervie Forest, Nieuw Zeeland

2010-09-19T19:36:00.002+02:00

Ok, een nieuw Fietsplannen verhaal van de andere kant van de wereld. Dit keer een dagje mountainbiken in het fraaie Glenbervie Forest, vlakbij Whangarei, Nieuw Zeeland.

Nieuw Zeeland is een schitterend land voor mountain biken. Helaas had ik door mijn vrij drukke reisschema rond het Noordereiland niet meer tijd want anders had ik zeker meer gefietst. Zeker toen ik er achter kwam dat de vriend van me in Wellington, die ik later zou opzoeken, tegenwoordig een zeer actieve fietser is (hij heeft 3 racefietsen, een MTB en een cross fiets) en alle mooie plekjes kent. Volgende keer..

Zie verder het verslag op mijn blog.

Fietsplannen in Tongatapu

2010-08-23T05:16:00.003+02:00

Ondanks dat we de koning niet (bewust) zijn tegengekomen heeft hij ons vast zien ploeteren op onze fietsjes in zijn mooie koninkrijk in de pacific. Dit keer om het eens wat anders te doen een Fietsplannen verhaal op mijn eigen travel blog.

PS: als iemand een Fietsplannen shirt heeft verdiend de afgelopen tijd dan is het wel Lude 'The Dude' B! Welke maat heb je fietsbuddy?

Fietsplannen in Byron Bay, Australië

2010-07-28T02:14:00.007+02:00

Fietsplannen komt nog eens ergens! Dit keer was een delegatie van Fietsplannen, bestaande uit mijzelf en de tegenwoordig in Australië (Brisbane) verblijvende Fietsplanner Fielt, afgereisd naar het hipp(i)e strand- en surf dorp Byron Bay voor een dagje op de mountainbike.

Vanuit Brisbane is het slechts 2 uurtjes met de auto naar Byron Bay, alwaar de backpackers (voor zover die er waren trouwens) surfles kregen of nog in hun hostel lagen. Byron Bay staat bekend om de (backpacker) party scene en ook om de surf. Wat minder om het mountainbiken maar sinds twee jaar zijn Braden en Sally met hun Mountain Bike Tours actief in het gebied. Aanvankelijk wilden we een georganiseerde tour doen met ze maar later kozen we toch alleen voor het huren van twee (gloed nieuwe) mountainbikes. Voordeel is dat je dan kunt doen wat je wil. Nadeel is dat je dan niet op alle mooie plekjes (lees: mountain bike trails) komt. Gelukkig kregen we er wel een Garmin 705 bij inclusief routes om uit te kiezen.

Wij kozen de Crystal Castle route; een rondje via Bangalow met een optionele loop naar Crystal Castle zelf, een soort spirituele hippie tuin in de heuvels als ik het goed begrijp (nee, we hebben Crystal Castle zelf niet gehaald, later meer daarover). De fietsen waren perfect, het weer prima (wel een buitje 's middags maar dat stelde niet heel veel voor), de benen redelijk (sommige benen iets meer redelijk dan anderen). Het Fietsplannen shirt paste iedereen gelukkig ook nog (net, haha). Na een aantal mooie en vrij pittige klimmetjes belanden we in het gezellige dorp Bangalow waar we onszelf trakteerden op een goede koffie met cake:

De route ging (helaas) vrijwel geheel over de weg, maar gelukkig over het algemeen wel over fraaie rustige wegen. De stukken waar we over de 80km weg moesten met veel verkeer langs ons heen waren niet zo prettig. Australiërs zijn toch wat minder gewend aan fietsers op de weg, hoewel het wel steeds beter wordt. Na veel klimmen en dalen fietsten we nog een stukje richting Crystal Castle maar draaiden al vrij snel om toen we er achter kwamen dat we dezelfde weg weer terug moesten nemen. Gelukkig ging de GPS route terug wel via een mooi kort stukje off-road. Daarna was de navigator (ja, ik) een beetje in de war en fietsten we verkeerd richting snelweg (hoewel je daar over het algemeen wel op mag fietsen in Australië is dat niet bepaald relaxed). Dus weer terug naar de route en via een erg mooie afdaling (reduce speed!) kwamen we weer op de weg naar Byron Bay.

Vlak voor Byron Bay maakten we nog even de (navigatie) fout door rechtdoor te fietsen, recht in een stuk waar ze bezig waren met de weg, in wat leek op zand maar wat gewoon een grote bak modder bleek te zijn. Off the road dus. Daar gingen onze maagdelijke MTBs.. Het was vlakbij een auto wasstraat maar dat leek ons ook weer wat overdreven dus thuis bij het appartement maar de slang gepakt en snel schoon gespoeld. Braden deed er gelukkig totaal niet moeilijk over. Het blijven MTBs natuurlijk.

Moe maar voldaan na een km of 70 (en een max hartslag van 187; en dat kwam niet door de backpackers) een lunch gepakt bij het strand en weer naar Brisbane op aan. Daar aangekomen vielen deze Fietsplanners al snel neer voor een schoonheidsslaapje maar dat hadden we ook wel verdiend!

Meer foto's van Byron Bay en omgeving op Flickr.

Le Tour de Rotterdam (zaterdag 3 juli 2010)

2010-07-13T07:34:00.006+02:00

Na de tocht van donderdag 1 juli, hadden Erik, Erwin B. en ondergetekende wel zin in nog een ritje, dus ook ingeschreven voor ‘le Tour de Rotterdam’ op zaterdag 3 juli. De 140 kilometer tocht leek wel een goed plan na het warmrijden van donderdag.Na nog een overnachting in 010 ‘s-ochtends lekker vroeg wakkergemaakt door de gastheer die z’n uitslaapmoment speciaal voor Erwin en mij opofferde (bedankt Rene!). Tijdens het ontbijt een smsje van Erik die blijkbaar een iets te gezellige wedstrijd de dag ervoor had gehad en de start niet ging halen.

Uitgezwaaid door Rene begonnen Erwin en ik aan de 15 kilometer richting de start; the Greenery te Barendrecht. Voor het gevoel was het een stuk rustiger met deelnemers dan bij de tocht van donderdag, waarschijnlijk vonden veel mensen 1 tocht wel genoeg. Na weer een shirt in ontvangst genomen te hebben (shirts genoeg voorlopig..) snel gestart voordat de peletonstocht van start ging.

Het viel al snel op dat de routepijlen niet altijd even handig stonden aangegeven wat af en toe wat verwarring bij de rijders opleverde. Aan de andere kant stonden op veel kruispunten vrijwilligers die fantastisch werk deden waardoor we vrijwel overal zo door konden rijden. Op weg richting zeeland bouwde de snelheid zich gestaag op. In het begin net boven de 30, vervolgens een tijdje rond de 33 en daarna in een groepje kop over kop rond de 40. Dat laatste ging ik niet lang volhouden dus daarna maar weer iets rustiger aan.

Na de haringvlietbrug met een gestaag tempootje richting De Punt, de eerste stopplaats. Na een rondje drinken, eten en pissen weer op de fiets gesprongen om richting de haringvlietbrug te koersen. Een stuk voor de brug werden we ingehaald door een snelle omvangrijke groep. Wij aanpikken en met een bruusk tempo de haringvlietbrug over, waarbij het tempo zelden beneden de 40 per uur zakte.

Door het hoge tempo en een aantal mogelijke tussenstops viel deze groep echter uit elkaar. Al snel werd er gelukkig een nieuwe locomotief gevonden. Zo een stoemper die zonder op of om te kijken tussen de schapen door er een gestaag tempo op nahoud. Zelf ook nog even gestopt bij de eiffeltoren in, Spijkenisse was het dacht ik.. Na deze laatste stop in 1 streep richting de finish, waarbij Erwin nog een gat dichtte naar een snelle groep met mij in het wiel. Bij de finish stonden de fruitshakes voor ons klaar. Die ging er wel in voordat we weer de fiets opklommen om richting de warme douche, lekker eten en veel sport kijken bij Edward en Hanneke te pedaleren.

Kortom, wederom een geslaagde tocht die sneller ging dan ik vantevoren had verwacht. Vooral omdat Erwin die ochtend nog zei dat hij het in het begin rustiger aan wilde doen dan op donderdag..

grts,
Sidney

le Tour de Rotterdam 2010 als GPS track

Geel (donderdag 1 juli)

2010-07-12T13:23:00.006+02:00

En de kleur is… geel

Alhoewel vele steden reeds oranje kleurden, werd Rotterdam geel.
De Tourstart kwam naar Nederland.

Donderdag 1 juli 2010.
De Tourtocht ter gelegenheid van de Grand Depart. Hanneke kon helaas niet mee; haar werkgever werkte niet mee. Dus alleen de 40 km tocht aangevangen. Een uur of negen naar De Kuip gereden en daar de Grand Depart wielershirts ontvangen (die wilde Hanneke wel hebben). Vervolgens in het grote toertochtfietspeloton plaatsgenomen. In groepjes werden ruim tienduizend wielerliefhebbers losgelaten om de tocht te rijden (variërend van 40, 70 tot 140 km).
Na een kilometer of twee, kwam mijn buurman achterop en met hem heb ik de eerste 30 km samen gereden. Hij vervolgde zijn weg om de 120 km te volbrengen. Ik ben de laatste tien kilometers rustig naar huis terug gereden.

Om vervolgens fris gewassen naar De Kunsthal te gaan. In het museum is een tentoonstelling gevestigd van de geschiedenis van het Nederlandse wielrennen (Tour Experience).
En dat niet alleen. Om 1 uur kwamen Hennie Kuiper en Bernard Hinault bij elkaar om de, speciaal voor TNT ontworpen postzegels, in ontvangst te nemen.
Erg leuk praatje door Hennie en Bernard. En daarna de tentoonstelling bekeken. Zeer interessant om door de historie van het wielrennen en de Tour de France te kijken.

Tja en daarna was het bijna alweer tijd om op te maken voor de ploegenvoorstelling. Dit vond plaats aan de voet van de Erasmusbrug. Allereerst reden Joop Zoetemelk en Jan Jansen (vanaf het Luxor Theater) over de Erasmusbrug naar het toneel. Daarna volgden alle andere ploegen.
Al met al een heerlijk begin van de start van de Tour de France.

Groet,
Edward

Le grand depart (donderdag 1 juli)

2010-07-09T15:40:00.005+02:00

Wat een week.

Le grand depart. 1 juli. En wat een mooie dag. 25 graden, klein windje, prima weer om weer ongetrained 120KM te fietsen. Dag ervoor waren Eric uit Deventer en Sidney & Erwin uit Amsterdam al aangekomen in 010. 's ochtens relaxed opgestaan. Eerst in fietsplannen outfit Charlie naar de creche gefietst, goeie warming up. Daarna nog 10 KM door het hart van Rotterdam naar de Kuip fietsen. Heerlijk. Onderweg zwaan kleef aan. Over de Erasmusburg die net ervoor was afgezet (voor ons??). Klein stukje proloog parkoers proevend zoemde we zoemend naar de start. Krijg nou wat! Leo in z'n dikke Benz tussen de honderden fietsers door. Zie je ook niet elke dag.Zoekend naar rugnummers lopend door de catacomben van de Kuip voel en ruik je de sfeer van een voetbal wedstrijd niet. Ook niet die van een mega concert. Maar wel van Le Grand Depart!! Anyway, rugnummers opspelden was het begin van ons team werk. Ondertussen was de officiele start van de 120KM al een kwartiertje geleden en reden we achterop de hele meute 70KM fietsers die voor hun start zaten te wachten. Nee Jasmijn hebben we niet gezien. Wij terug, omrijden, Leo high five geven en opweg waren we. Opfietspad eigenlijk.

De eerste 30KM via Dort waren rustig. Beetje druk was het. Crazy Rabbit had het als eerste door dat we d'r voorbij moesten. Slome fietsers zaten voor ons. Heinenoord tunnel door was #kicksvoorniks. Temperatuur daalde binnen enkele seconden zo'n 10 graden en de snelheid ging naar een whopping 60KM/H. No shit. Bril af. Nat in de tunnel. Rakelings langs een stuk pallet hout. Tunnel uit. Warm. Droog. Bril op en onder de spetters. #datzeidebuurvrouwook

Nu was het handschoenen uit. Er werd flink aangehaakt bij snellere groepjes door Eric, Sidney en Crazy Rabbit. Ik volgde. Het tempo zat nu op zo'n 40KM/H en met de wind in de rug was het zwaar relaxed toeren. 1ste drinkpost overgeslagen 2de niet. Bananen. Bidons vol. Pissen. In die volgorde. Terug op de Bianchi en gassen. Gewoon omdat het kan nog steeds 40KM/H. Terug de Heinenoordtunnel in en toen was de pijp wel zo'n beetje leeg. Gelukkig kon de organisatie in Rotterdam wel rekenen dus na precies 120KM was le arrive dans le Zuiderpark. Avec la bierre et une sandwich bonne sante il est s'allonger sur l'herbe.

Wat een dag.

Morgen wint Nederland van Brazilie.

De tourtocht Grand Départ als GPS track

Mountainbiken in Chiba

2010-05-27T14:04:00.003+02:00

Tijd voor weer een fietsavontuur uit het oosten. Dit keer: mountainbiken in Chiba, Japan. Chiba is een schiereiland ten (zuid) oosten van Tokyo. Het heeft bossen, glooiende wegen, mooie tempels, een zeer fraaie kustlijn (waar je ook goed kan surfen) en rust. Het is soms moeilijk te geloven dat je zo dicht bij Tokyo bent.

Chiba staat niet in de Lonely Planet en waarschijnlijk mede daarom zie je weinig buitenlandse touristen. Ook is er weinig voorhanden als het gaat om Engelstalig touristische informatie. Een uitzondering daarop is Eco Tours Japan, het bedrijfje van Mark Morris die o.a. mountainbike verhuur en tochten organiseert vanuit het Nakadaki Centre, een `art village` in het bos in het oosten van Chiba. Het voelt als een andere wereld, een soort self-contained community waar iedereen elkaar kent en het leven een stuk relaxter is dan in de stad. Ook als Japanners voor het eerst hier komen zie je ze rondkijken: waar ben ik?

Nou, je bent in ieder geval in een zeer fraaie plek om te gaan mountainbiken! Via de website had ik contact opgenomen met Mark en had ik geregeld om met hem twee dagen te gaan mountainbiken in het oosten van Chiba. Hij had zowaar een fiets (goeie staat) die bijna groot genoeg was voor mij. Meestal in Japan zijn de fietsen 3 maten te klein voor mij dus dit was al heel wat. Mark nam me mee naar mooie tempels, glibberige pospaadjes, zandpaden bij de kust en mooie glooiende wegen met de nodige detours. Zonder overigens anderen tegen te komen want Mark is de enige trailblazer in het gebied, in heel Chiba wellicht zelfs gek genoeg. Ik ben geen volleerde mountainbiker dus met name de steile en af en toe bijzonder gladde afdalingen in het bos zorgden voor de nodige uitdaging. Op sommige stukken moest Mark zelfs afstappen, en Mark reed vroeger downhill wedstrijden in Japan. Ik moest 1 keer van de fiets springen toen ik wat te veel van voren remde (80-90% van je remkracht op je achterwiel en je gewicht helemaal naar achteren had Mark nog gezegd..) en bijna over de kop sloeg (op zijn Jasmijns zeg maar, zie ik zo voor me, haha). Op de eerste dag reed ik per ongeluk over een slang heen die op het bospaadje lag te zonnen. Ik dacht dat ik er midden over heen reed maar ik zag hem daarna weg glijden dus hopelijk heeft ie het goed overleefd.

Op de tweede dag reden we een klein paadje in naar de kust en kwamen we bij een super mooi klein afgezonderd strandje (The Cove maar dan zonder dolfijnen zeg maar; kijk trouwens dan ook naar Food Inc, dat is nog enger..) waar we na een korte frisse dip in de oceaan (nee, niet naakt..) onze weg vervolgden. Het weer was super deze twee dagen en daarmee had ik behoorlijk mazzel want de rest van de week was regenachtig en een stuk frisser. Op het eind van de tweede dag had ik helemaal mazzel want dat was de dag van de Forest Jam in Nakadaki en dat betekent zeer goede muziek en volop gezelligheid in het bos. Een prima einde van dit Fietsplannen avontuur!

Voor iedereen die van mountainbiken houdt en naar Japan wil (en wie wil dat nou niet?) is de Eco Tours Japan van Mark absoluut een aanrader. Neem contact op met hem en er valt waarschijnlijk wel iets te regelen. Overigens zijn de wegen in Chiba ook bijzonder geschikt voor racefietsen! En Chiba is nog nauwelijks ontdekt door (buitenlandse) touristen en heeft zeker veel te bieden. Je kunt er overigens ook nog een huis aan zee bouwen als je dat wil (Japanners wonen gek genoeg niet graag dicht bij de zee namelijk), iets wat ook steeds meer gedaan wordt door buitenlanders die er wonen en werken. Op naar het volgende Fietsplannen verhaal uit het oosten: down under (kangaroo tussen de spaken)!

DE GIRO IN NEDERLAND

2010-05-12T19:50:00.005+02:00

Giro Toertocht Amsterdam, zondag 9 mei 2010 (100 km)
Door Erwin

Na de inspanningen van zaterdag was het zondag al weer vroeg op voor de toertocht Amsterdam. Het bleek wederom een grijze, frisse dag maar ook vandaag werden we gelukkig weinig door Pluvius getart. Omstreeks kwart over acht verschenen de twee dappere fietsplanners, Sidney en ik, stijlvol aan de start in hun maglia rosa van Utrecht. Met het oog op het gebrekkige vertrouwen in ons herstellingsvermogen hadden we vandaag gekozen voor de 100 kilometer. De start en finish waren op historische grond, het Olympisch Stadion. Vanuit deze prachtige locatie was het was vrij starten dus de hectische toestanden van een dag eerder bleven ons bespaard.

De eerste kilometers van de dag volgden het parcours van de proloog, maar dan in omgekeerde richting. De weg was hier vrijgemaakt dus we konden ongehinderd door het centrum van Amsterdam toeren. Dat was toch wel heel bijzonder, zo op de vroege zondagochtend. Alleen jammer dat de coffeeshops nog dicht waren. Vanuit het centrum ging de tocht verder via Diemen en Zuidoost. In de Bijlmer ontstond enige nervositeit in het peloton maar tot grote opluchting bleek de lokale bevolking nog in diepe slaap. Bij Driemond draaiden we de weg langs langs het Amsterdam-Rijnkanaal op. Toen deze wat breder werd, konden de benen voor het eerst getest worden. Dat viel helemaal niet tegen en voor we het wisten bereikten we Baambrugge. Ook op het stuk naar Vinkeveen en het Woerdens Verlaat zat de gang er goed in. Sidney en ik hadden zelfs af en toe een groepje aan onze kont hangen.

Nadat we dat jasje uitgedaan hadden, gingen de krentenbollen en de power drank van de verzorgingspost er goed in. We bleven niet te lang hangen want het was in the middle of nowhere en als je stil stond kreeg je het behoorlijk fris. In de buurt van Nieuwkoop stonden we nog in de file, ten gevolge van een val. Gelukkig niet van ons maar van een of andere mafkees die dacht dat ie "er wel even overheen kon springen" (SIC). Na enig oponthoud waren we voorbij de plaats van het ongeval en, terwijl de ambulance ons tegemoetkwam, gingen we met de stroom mee richting Leimuiden.

Terwijl de benen al zwaar begonnen te worden moesten Sidney en ik nog één keer afzien. We waren voor twee dames beland die elk cliché over praatzieke vrouwen bevestigen. Na enige tijd konden we het niet meer verdragen en horendol persten we er nog één demarrage uit om de dames te lossen. Achteraf bleek deze actie enigszins overbodig want al snel volgde weer een verzorgingspost. Bij het vertrek daar raakten we elkaar nog even kwijt maar al snel fietste een duidelijk opgeluchte Sidney me tegemoet. Gezamenlijk maakten we de tocht af, via Amstelveen het Amsterdamse Bos in, op naar het Olympisch Stadion.

Aldaar werden we onthaald door een dolenthousiaste omroeper die ons zwaar geëmotioneerd toeriep dat we het gehaald hadden. Als huldeblijk kregen we een roze bidon en een fraaie medaille, met Italiaans lint. Deze heeft een mooi plaatsje gekregen in de medaillekast, naast die van de Vuelta. En wie weet, misschien volgt die van de Tour ook nog.

Fin

De Giro in Nederland

2010-05-10T22:19:00.005+02:00

Verslag Giro 2010 Toerversie Utrecht
Door Erik Borgonjen, Utrecht, 8-5-2010

De Giro in Utrecht? Dat kan perfect!
Maar wat een drukte bij de start. Het lijkt nog drukker dan bij de start van de Ride for the Roses in 2006, wat ook een gekkenhuis was. Het grootste verschil is dat iedereen bij deze toertocht hetzelfde roze shirt heeft gekregen. Het positieve effect van teamkleding wordt daarbij teniet gedaan, maar het effect van zo'n raar gekleurde zee van renners is overweldigend.Helaas is het fietsplannenteam, bestaande uit Erwin, Sidney en ik (Erik B), wat laat weg bij de jaarbeurs door een wat onhandige opstelling in de uiterste hoek van het startterein, die wel als voordeel heeft dat we eerst langs de shirts, de bidons, de bananen en de krentenbollen geloodst worden. Het grootste nadeel echter is dat een groot deel van het team erg humeurig wordt van het lage tempo achter in het peleton. Gelukkig lost zich dat vanzelf op door de groepsdynamiek van een paar duizend renners: ergens op de Thomas A Kempisweg rijden we ineens boven de 30, en even verderop doorklieven we met 40 Overvecht. Dan begint ook het leuke van zo'n grote tocht door te dringen: alle kruisingen worden keurig afgezet door verkeersregelaars en politie en de natuurlijke neiging om af te remmen bij een rood stoplicht is na een stuk of 3 al over. Ik ga er nu nog vanuit dat die vanzelf weer terugkomt.

De lucht kleurt donker ten noorden van Utrecht, maar wij gaan er hard onderdoor richting Maartensdijk om het parkour van de tweede Giro etappe op te rijden. We negeren een paar druppels en klampen weer even fijn aan bij een fanatieke fietser die zijn sportieve vriendin uit de wind rijdt. Sidney doet waar hij goed in is: onverstoorbaar keihard doortrappen, al dan niet achter een snel groepje, zelf op kop na een shot energie gel met ananas smaak. Regelmatig komt dan toch nog even Erwin voorbij zeilen, meestal aangespoord door zijn natuurlijke hormonen, die verrassend vaak getriggerd werden. Het roze staat minstens de helft van de dames net zo goed als een fietsplannenshirt.

Na een sanitaire stop net voor Lage Vuurse trappen we moeiteloos over het heuveltje richting Baarn en dalen met hoge snelheid over de weg rechtsaf richting Soest. Daar pakken we de vliegbasis en rijden op een weg die breder is dan een korte weg lang is, en juist daardoor veel langer dan verwacht is. Het al te nieuwe asvalt voor een ongebruikt vliegveld dwingt ons naar links, de neiging tot inhalen met zoveel ruimte om het te doen is niet te stuiten, ondanks wat tegenwind. Gelukkig zijn er altijd snelle groepjes om achter te hangen. Het peleton wordt behoorlijk opgerekt. Dan zakt het tempo terug bij wat wegversmallingen en wat bochten, we staan zelfs even stil voor wat lijkt op een massale plaspartij en wat stilstaande auto's op het parkour.

Ook onderaan de eerste klim, de berg bij Austerlitz, valt het peleton helaas even stil maar vertrekt toch direct weer zodat er vanuit stilstand en een met reep volgepropte mond aangezet moet worden. Mijn hartslag stijgt bij gebrek aan zuurstof snel om de vrolijk keuvelende Erwin en Sidney bij te houden. Is dit Austerlitz al mijn Waterloo?

Gewaarschuwd en voor twee tellend pak ik de bebosde heuveltjes rond Doorn en Maarn gelukkig weer moeiteloos, geholpen door het strakke tempo van het team en geinspireerd door tempoverlies bij de op vlakke weg zo snelle ligfietsen. Ook bij de rest van het team is er halverwege nog geen enkel teken van vermoeidheid. Wat overmoedig misschakelend rijden we op de linker weghelft tegen de Amerongse berg op. Het minieme verlies maken we goed in de afdaling, waarbij we het drommende publiek van ons weten af te houden.

Dan pakken we de dijk richting Wijk bij Duurstede, zonder wind, een ongekende zeldzaamheid. Door de verbazing valt het peleton weer regelmatig stil. Door de ogen van een bijziende koe moet dit een vreemde ervaring zijn. De anders zo rustige dijk is zover je kunt zien bedekt met een roze brij. De humeurigheid in het team richt zich ditmaal op renners die op de dijk rustig stil blijven staan om kleding uit te doen onder een motto dat berust op een omkering van oorzaak en gevolg: het schiet toch niet op.

De mooie afdaling richting Houten, de opkomende wind, een stuk klinkerwegdek en de laatste reep inspireren ons om nog even aan te zetten voor die laatste paar kilomters, waarbij ik een al te enthousiaste sprong naar een volgende groep maak die niet opgevolgd wordt. Het team komt weer bij elkaar langs het Merwedekanaal. Rustig uitdrijdend rijden we Utrecht weer in langs de meubelboulevard, rechtdoor bij de rotonde waar Rick Flens de volgende dag nog als eerste rechtsaf zal slaan. Het echte Giroparkour loopt daar dus iets anders maar onze 130 kilomters zitten er op. We buigen tegenover de jaarbeurs af voor onze eigen finishfoto op mijn balkon. De lucht boven Utrecht kleurt door mijn ogen 's avonds nog wat roze.

De Ronde van Sakurajima

2010-04-30T11:23:00.004+02:00

Vandaag heb ik een rondje om de (actieve) vulkaan Sakurajima gefietst. Wie heeft de Tour of de Giro nodig als je een vulkaan in de buurt hebt?

Vanuit Kagoshima was ik vanochtend vroeg via de veerboot al rond 08:00 op Sakurajima. Zo vroeg dat de tourist information office nog dicht was en nog erg rustig was op het eiland. De fietsenverhuurder was gelukkig wel open dus een prachtig exemplaar (de grootste die hij had..) gehuurd. Met mandje voorop uiteraard!

De tocht is rond de 40km en zou zo'n 4 uur moeten duren werd mij verteld. Ja ja, dacht ik, met mijn getrainde benen ben ik binnen 3 uur makkelijk binnen! Nou.. het was zwaarder dan ik dacht. Komt ook omdat het fietsje wel heel erg veel te klein was maar je maakt ook behoorlijk wat hoogtemeters. Op sommige stukken moest ik zelfs afstappen (nouja..). Het was wel een zeer mooi fietstochtje. Enige minpuntje is dat je op sommige stukken vrij veel verkeer hebt en geen fiets of voetpad en je moet voor lief nemen dat je de hele tocht door een aswolk fietst. Maarja, dan moet je natuurlijk ook niet rondom een vulkaan gaan fietsen!

Onderweg nog een paar mooie erupties gezien (van de vulkaan ja) en als afsluiting mijn zweetvoeten in het heerlijk gratis warmwater voetenbad gesopt (een soort onsen maar dan alleen voor voeten). Hoppa! En inderdaad, exact 4 uur over gedaan.. En dan moest ik nog flink doortrappen ook. Maar wel op erg mooie plekken gestopt al zeg ik het zelf.

Meer foto's op Flickr.

Veluwecross 2010

2010-03-31T13:42:00.012+02:00

Vijf jaar na de eerste Veluwecross keerde Fietsplannen (hoewel, Fietsplannen bestond toen nog niet eens.. toen fietsten we nog gewoon..) terug naar de Veluwe afgelopen weekend; Hoenderloo om precies te zijn. Nog net zo fit zoniet fitter en minstens zo gespierd als vroeger verschenen dit keer aan de start: Sidney, Erik B., Edward "de Smit", Rene en ondergetekende.

Ik kwam zelf aan op vrijdagmiddag, mooi op tijd om de sleutel op te halen en om nog een klein rondje in te fietsen (op en neer naar Dieren). Gesettled in de enigzins muf ruikende bungalow De Lijster met een goed boek op schoot kwam Sidney me vergezellen op de vrijdagavond. Zaterdag maakten we met zijn tweeën een mooi tochtje langs Radio Kootwijk, Harskamp, Ede, Schaarsbergen en Deelen. Het was vroeg in het seizoen en de benen nog niet optimaal. Maar je moet ook nooit te vroeg pieken zou Edward de dag er op nog zeggen (tegen de buurvrouw).

Zaterdag kwam de rest van het gezelschap ook opdagen en nestelde zich in de, op 1 of andere manier, toch steeds minder fris ruikende Lijster. Stapelbed en bank werden ingezet voor slaapplekken. Erik crosste met de auto nog even op en neer naar een feestje in Zevenaar terwijl de rest zich vermaakte met video's van Sandokan (ok, heel even dan), Jiskefet en Black Sabbath. Goeie combi. Wel jammer dat ik mijn 'Surf Nazis Must Die' video thuis had laten liggen. Toch een klassieker.

Zondag was een mooie dag voor een tochtje met de hele club. Eerst afgedaald naar Dieren, met nog een klein lusje richting de IJssel (en daarbij kasteel Middachten achteloos voorbij fietsend) om vervolgens bij Rheden de Posbank te beklimmen. Boven gekomen stond ons een lekker kopje koffie met (grootmoeders?) appelgebak te wachten. We vervolgden onze weg over de hei en crossten langs de A50 weer naar huis. Een klein regenbuitje op het einde deed niets af aan een mooi middagje fietsen (want vroeg op staan kan thuis altijd nog). De avondmaaltijd in het altijd bruisende Hoenderloo viel prima en na een korte boswandeling (maarja, de meeste dieren zie je toch vanuit de auto) werd 's avonds in de Lijster met een biertje en een GT nog gezellig een kaartje gelegd.

Maandag stond het Fietsplannen team weer vrolijk in de startblokken voor wederom een prima fietsdag. Ondanks de weersvoorspellingen (van een '1' naar een '5') was het uitstekend fietsweer zonder een spatje regen. De tocht ging dit keer (weer) naar Radio Kootwijk en daarna verder naar het noorden (via Ermelo en Elspeet) om daarna door de bossen weer af te dalen naar Hoenderloo. Erg fraaie bospaadjes (langs niet altijd verhard maar dat kon ons niet schelen) en routes over de heide met een (persoonlijk) hoogtepuntje in de vorm van een goed gevulde schaapskooi. Edward nam een kleine shortcut naar huis en had alvast de boodschappen gedaan voor een heerlijke (en grote) pasta maaltijd. Rene was toen al weer vertrokken naar huis.

Dinsdag was Erik vroeg op weg voor een andere afspraak (kwam die jongen eigenlijk wel om te fietsen?) en pakte Edward de auto naar huis. Bij terugkomst van Erik sprongen we met zijn drieën weer op de fiets om Erik af te zetten bij Barneveld. Erik fietste daarna door naar Utrecht en Sidney en ik maakte een rondje terug naar Hoenderloo. Daarbij kwamen we wederom langs Radio Kootwijk (na letterlijk vastgelopen te zijn in een zandpad) en ja, het kan bijna geen toeval zijn, ook weer langs de schaapskooi. Vroeg weer terug bij de Lijster waren we nog wel ruim een uur bezig om de gloednieuwe fietsdrager op het dak van Sidney's auto te monteren met behulp van montage-instructies waar de IKEA nog jaloers op zou worden. Via files uiteindelijk weer in Amsterdam beland waar ondergetekende het weekend nog even afmaakte (want ik heb tenslotte een sabbatical) met een geweldig optreden van The Sonics in de Paradiso. Have love, will travel.

Al met al was het weer een prima Fietsplannen weekendje en de benen zijn nu optimaal om een half jaar op het strand te gaan liggen. Maar als je dat liever doet kun je natuurlijk ook de Giro en Tour de France toertochten gaan rijden. Zie ook de opgenomen (met een paar gaten hier en daar) GPS routes van Sidney. En mijn foto's op Flickr.

Eindelijk weer een Classica!

2009-10-18T17:18:00.008+02:00

Eindelijk was hij er weer: de Classica Montagne du Chevalier! Eigenlijk zou hij afgelopen voorjaar al verreden moeten zijn, maar door mijn ziekenhuisbezoek en iets te weinig animo ging dat helaas niet door. Gelukkig stond hij uiteindelijk toch als najaarsklassieker weer in de agenda.
Met zijn vieren, Erik, Leon, Ed & ik stonden we aan de start. Bananeman Ed kwam zelfs op de racefiets vanuit A’dam richting Utrecht en maakte zo (de bikkel!) nog wat extra kilometers. Eric “Limonaira” de V. moest vanwege een nog niet herstelde knie helaas verstek laten gaan.

Hoewel er ’s ochtends nog een flinke regenbui was gevallen klaarde het voor vertrek toch nog op. Het leek dan ook een mooie najaarsdag te worden.
Na Zeist reden we richting de Pyramide van Austerlitz en dus volgde de eerste klim, zonder dat dit overigens echt opgemerkt werd. Verbaasd vroeg Ed zich dan ook af hoe het toch kon, afdalen zonder geklommen te hebben. Misschien door goede benen, Ed?
Na de Pyramide volgde de Maarnseberg. Iedereen kwam goed boven en kreeg daar een prachtig uitzicht over het “ravijn”, het meertje & de schitterende bossen. Bij Doorn volgde 3 beklimmingen kort na elkaar, waarvan de belangrijkste natuurlijk de Ruiterberg was.

Na de klim bij Leersum was het even gedaan met de heuveltjes. Na de afdaling staken we de A12 over en reden we oostwaarts richting Veenendaal. Hier reden we een flinke stortbui in. Leon besloot om door te rijden en thuis, in Veenendaal dus, een regenjack op te halen. Ed, Erik & ik zouden schuilen en Leon, na de bui, bij de Slaperdijk weer oppikken.
Toen het opklaarde reden we weer verder en “beklommen” een van de leukste “heuveltjes” van de dag, namelijk: de Bloemheuvel. Bij Veenendaal pikte we Leon op en reden we richting de Amerongseberg.

Tijdens de klim van de Amerongseberg ging voor het eerst het tempo omhoog, maar iedereen kwam gelukkig behoorlijk goed boven! Ook met het weer ging het goed, de regenbui dreef verder richting zuiden terwijl wij weer verder westwaarts reden. En zo reden we dus verder in fris, maar mooi, herfstweer!
Via de, in prachtige herfstkleuren getooide, Darthuizerweg reden we weer terug naar de voet van de Hoogstraat. Hier volgden opnieuw 4 beklimmingen elkaar kort op. Na de Hoogstraat, volgde de Ruiterberg, de klim bij Doorn & de Maarnseberg. Met de kilometers inmiddels in de benen werden deze heuveltjes best pittig!

De rest van de route was vlak. Via Driebergen reden we richting Bunnik. Daarna pakten we nog even Amelisweerd mee en eindigde we weer in Utrecht.
Thuis kon de TV gelijk aan om naar het verslag van de Ronde van Lombardije te kijken. Met een kopje thee erbij kwamen we ook weer een beetje op temperatuur. En als klap op de vuurpijl maakte Debby nog een Pasta Bolognese klaar!

De Classica Montagne du Chevalier was dan ook een mooi en waardige afsluiting van het “buitenseizoen”. We kunnen ons dus weer op het “binnenseizoen” gaan richten. Gelukkig staan Ed’s FietsplannenFideoavond en Erwin’s Baanevent weer op de agenda. En misschien ook wel "De Muur on Tour".
Ik zou zeggen: tot dan!!!

"Mooie" Marco wint de Vuelta!

2009-09-09T21:15:00.008+02:00

In het laatste weekend van augustus reden een flink aantal Fietsplanners het Vuelta weekend in Drenthe, met op zaterdag natuurlijk het hoogtepunt van dit weekend: de Vuelta tourtocht.
Een bijna compleet Fietsplannen peloton verscheen aan de start, samen met één nieuweling, namelijk: Sidney. Iedereen had er erg zin in en was klaar voor de 120 km versie van deze tocht.

Tegen alle verwachtingen in lukte het iedereen om bijtijds op te staan. Daardoor konden we vroeg aan te start verschijnen en er zeker van zijn dat we op ook op tijd binnen zouden komen.
Op het circuit van Assen was er de eerste tijdregistratie. De snelste tijd werd geklokt door Erwin B.. Aan het eind van deze ronde had hij dan ook voldoende tijd, om met de camera in de hand, nog een paar mooie plaatjes van de overige Fietsplanners te schieten. Chapeau!

Her eerste uur lag het gemiddelde steeds boven de 30km/pu waardoor Eric “Limoneira” de V. tot tweemaal toe flink in de achtervolging moest om Jasmijn terug te brengen. Eerst voor een technisch mankement aan Jasmijn’s fiets, daarna voor de mobiel van Jasmijn die per ongeluk was gaan telefoneren... Met Eric!
Iets verder op het parcours bleek Erwin “the Flyer” R. achter een “collega” te rijden. Deze reed aardig door en Erwin pakte vrolijk zijn wiel. Dit alles omdat deze “collega” ook op een mooie Koga Miyata Flyer reed!
Wielrennen in Drenthe is natuurlijk de VAM berg. Helaas bleek deze “berg” het hele jaar gesloten, dus geen van onze eigen tochten kon er overheen. Ook tijdens deze Vuelta tocht bleef de VAM berg gesloten en reden we er, tot onze teleurstelling, langs. Vlakbij werd er door Omroep Drenthe opnamen gemaakt. Hoewel Erwin “the Flyer” en ik ons best deden om kostbare TV seconden voor Fietsplannen te scoren bleken we uiteindelijk niet in het verslag opgenomen te zijn. Het is overigens wel een sfeervol verslag geworden!

Bij Westerbork, na 60 km, was de eerste revitalisering. Nadat iedereen voldoende eten en drinken naar binnen had gewerkt was het tijd om op “Mooie” Marco & “Bananeman” Ed te wachten. Dit bleek echter nog wel een discussiepunt maar nog voordat er überhaupt een consensus was bereikt had “Bananeman” Ed “Mooie” Marco al weer bij het Fietsplannen peloton teruggebracht!

Na Westerbork bleek ons peloton niet meer zo homogeen er reed iedereen min of meer zijn eigen tocht. “Mooie” Marco had al een shortcut uitgestippeld en Eric “Limoneira” & Jasmijn reden, na later bleek, alweer ver vooruit.
Na een versnelling van Alex “Campalex” S. reden we met zijn drieën, Alex, Erwin B. & ik, van het 2e Fietsplannengroepje weg. Kop over kop reden we naar de groep voor ons. Helaas lukte het Alex niet om aansluiting bij deze groep te krijgen waardoor Erwin B. & ik maar samen door reden. Later reden we ook Eric “Limoneira” de V. & Jasmijn, die dus nog voor ons bleken te rijden, voorbij.
Ook achter ons bleek het Fietsplannen peloton verbrokkeld. Gelukkig volgde er, bij de 2e revitalisering, een grote hereniging van Fietsplanners. Later, bij Norg, stopte deze groep om de 12e man van Fietsplannen, Edward “Pieken” S. & zijn vrouw Hanneke, te ontmoeten. Na deze ontmoeting ging de aandacht bij een aantal weer uit naar een goede eindklassering, en dus verbrokkelde de groep weer.

Uiteindelijk begon de vermoeidheid bij sommige op te spelen. Bij mijzelf ook de kramp en bij iedereen de kilometers, want de 120 km lange tocht bleek toch eerder 135 km te zijn. En dat is natuurlijk een behoorlijk verschil!
En ondanks verwoede pogingen van deze en gene bleek de snelste tijd toch echt door “Mooie” Marco neergezet. Dus iedereen die zichzelf op een mooie plaats in het Fietsplannen klassement zag staan bleek door “Mooie” Marco op zijn nummer
gezet. Dat wel zeggen: één plaats lager!
Maar ach, er volgt altijd wel weer een nieuwe kans. Wie weet volgend jaar wel bij de Tourstart in Rotterdam of die van de Giro in Amsterdam!

Limbourg Weekend 2009

2009-06-11T20:45:00.013+02:00

Dit jaar liep het inmiddels klassieke Limburg Weekend iets anders dan normaal. Oké, de datum bleef min of meer het zelfde, maar de verspreiding van deelnemers en de hoofdlocatie was anders. Daarom werd het dit jaar niet het Limburg Weekend maar het Limbourg Weekend. Dat komt omdat we door het gebied van het vroegere Hertogdom Limburg reden, Limbourg op zijn Frans. Op de laatste dag zouden we ook het Stadje Limbourg zelf aan doen. Als of het niet mooier kon reden we ook, per ongeluk, zo via het oude gedeelte Limbourg binnen!

Vrijdag 29 Mei: Maastricht - Stavelot (door Bokkie)

Op vrijdagochtend stond ik, met mijn met koffiebekers gevulde bidonhouders, op Station Utrecht Centraal. Een voor Ed en een voor mij. Na een voorspoedige reis kwamen wij op Station Maastricht aan. Hier werden de bidons met water gevuld, nog wat extra’s te eten gekocht en daarna gingen we met een heerlijk zonnetje en een aangename temperatuur richting Stavelot.

Bij Noorbeek reden we de grens over richting Sint-Maartens Voeren. Niet veel later bereikten we de Waalse grens en passeerde de Val Dieu. De route werd steeds mooier en de klimmetjes steeds langer & lastiger. Bij Goffontaine staken we de Vesdre over. Hier hielden we, in de schaduw, even pauze. Na deze stop ging het echt flink omhoog. Deze mooie klim bleek uiteindelijk ruim 20 Km lang te zijn en aan het eind bereikte we een hoogte van 510 meter. Inmiddels waren mijn benen wel leeg, gelukkig kwam er nog een lange afdaling richting Stavelot. Helaas bleek het laatste stuk naar Stavelot toch nog op te lopen waardoor mijn benen de laatste reserves moesten aanspreken om de ruim 90 Km telende tocht te voltooien.

Op het terras van de Camping was het tijd om onszelf eens lekker te verwennen met een biertje. Niet veel later kwamen Edward & Hanneke op de fiets vanaf hun hotel in Stavelot naar ons toe. Ook Eric & Jasmijn volgde kort daarna. Zij hadden vanuit Landal GreenParks Stavelot een rondje gemaakt. Helemaal compleet & met biertjes er bij was het gelijk gezellig. Gelukkig ging het er bij het tafeltennissen tussen Ed & Jasmijn wel serieus toe.

Zaterdag 30 Mei: Stavelot & Hoge Venen (door Ed Bananeman)

Terwijl Hanneke zich vermaakte in Plopsaland en daar onder andere Kabouter Plop (wie anders) tegen het lijf liep zocht het Fietsplannen team ander vertier. De camping was vandaag de verzamelplek en vanaf daar ging het, al dan niet in witte broek gekleed, een uur later dan gepland (oorzaak onbekend), direct omhoog de Haute-Levée op. Een motherfocker in de woorden van Michael Boogerd. Een motherfocker die de meeste Fietsplanners al kenden uit het parcours van de Luik-Bastenaken-Luik toertocht. Maar daarom niet minder een motherfocker. Wel een motherfocker vanaf waar je mooie kiekjes kunt maken. Dat dan weer wel.

De tocht verliep verder via Francorchamps richting Spa. Het plan was om links om Spa te buigen maar door miscommunicatie in het peleton werd er doorgefietst tot in het centrum van Spa. In het centrum van Spa zit een fietsenmaker. Nadat het team weer verzameld was in Spa werd er omgedraaid en ging het Fietsplannen team, de zojuist met volle snelheid afgedaalde, heuvel weer omhoog.. Weg van de Fietsenmaker. Ook bij deze beklimming had Jasmijn echter de grootste moeite om boven te komen. Dit omdat haar fiets de hele tijd doortrapte. “Je moet ook wat beter schakelen” werd haar voorzichtig toevertrouwd. Het probleem bleek echter een verkeerde verbindingsschakel in haar gloednieuwe ketting. Na goed overleg binnen het team en vele pogingen (niet altijd succesvol) om contact te krijgen met de nog missende Fietsplanner Erwin 'The Flyer'R. op een gesloten terras (en dus ook geen koffie) werd besloten om toch maar met zijn allen af te dalen naar het centrum van Spa. Want daar was een fietsenmaker. Gelukkig had de fietsenmaker wel de juiste verbindingsschakel en al snel kon het team verder. Vanwege de nu al grote achterstand op het schema werd besloten om van de route af te wijken en een shortcut te nemen de Hautes-Fagnes op.

In Hockay sloeg het noodlot weer toe en reed Edward lek. Gelukkig werd hij goed geholpen door andere Fietsplanners en was de band snel verwisseld. Sommige Fietsplanners probeerden zelfs met mond de band alvast op te blazen. Hulde! In Hockay haakte ook een verloren mountainbiker even aan bij het team en werd een eindje verderop (behoorlijk bij toeval) weer netjes bij zijn vrienden in het bos afgeleverd. Zo zie je maar. Sluit je aan bij Fietsplannen en je komt altijd goed terecht.

De belangrijkste missie van de dag werd echter niet uit het oog verloren: de (emotionele) rendezvous met Erwin 'The Flyer' R. die vanuit Maastricht ons tegemoet kwam. Dat kon hij op zijn gemakje doen dankzij alle eerder genoemde tegenslagen van het Fietsplannen peleton. Bij Xhoffraix (“het dorp dat begint met X en eindigt met een X”) was het eindelijk zover.

Vanwege tijdgebrek werd de rest van de geplande route ook enigszins ingekort. Maar zeker niet minder fraai. Terug op de camping werd gezellig nageborreld en werd er een frisse pastasalade in elkaar gedraaid door meesterkok Bokkie voor het hele team. Na een fanatiek potje toepen gingen ook Jasmijn en Eric weer terug (in het donker) naar hun onderkomen aan de andere kant van Stavelot en maakte het team zich klaar voor de volgende dag.

Zondag 31 Mei: Langs de Aisne (door Edward)

Een nieuwe maand. Met nieuwe kansen (?! Red.). De ochtend begon goed met het verzamelen bij de rotonde. Aangezien Stavelot nogal groot is, was het even zoeken naar de juiste rotonde. Maar binnen no-time was iedereen present. Nog voor we goed en wel onderweg waren, kwamen we al veel toerrijders tegen die reeds bezig waren met hun Luik-Bastenaken-Luik.
En nu wij nog. Stevig gemotiveerd, begonnen ook wij aan onze tocht, met 1500 hoogtemeters in het verschiet. Na het eerste gedeelte over de grote weg, konden we vervolgens een deel over het parcours van L-B-L met rijden. Dan ging bij de meesten aardig, al slalommend tussen de andere L-B-L toerrijders.

Onderweg even halt gehouden voor de nodige versnaperingen bij de patisserie, konden we onze weg vervolgen.
Na zo’n 30 km een uitgebreidere stop met koffie en cola en….tosti’s. Vegetarische tosti’s waar al dan niet vakkundig de ham was weggehaald. Maar dat mocht de pret niet drukken.
Edward haakte af en keerde terug naar de camping om met Hanneke in het zonnetje te zitten.
De andere Fietsplanners peddelden ondertussen rustig door en begonnen aan een lange afdaling om vervolgens een lastige klim te beginnen te Roche a Frene. De stevige kuitenbijter bracht bij menigeen oerkrachten naar boven, of joeg deze heuvel juist de laatste krachten uit het lichaam. Na een zeer prachtige klim kwam iedereen tevreden bij, om vervolgens richting Stavelot door te fietsen.

Eric en Jasmijn sloegen af om in Landal op te frissen, terwijl het restant naar de camping fietste. Enkele dapperen begonnen zelfs een eindsprint. Daar waar Cavendish zich laat gelden in de allerlaatste 50 meters, waren Edgar en Erik dit al ruim 2 kilometers voor de finish aan het doen….
Nou ja, het alcoholische vocht smaakte na afloop prima.
Nadat eenieder zich had opgefrist, kwamen ook Eric en Jasmijn naar de camping om de groep te completeren. Na kort beraad werd besloten om het avondmaal in Stavelot bij de Chinees te gebruiken. Ook dit verliep vlotjes. En zo werd wederom een fietsdag afgesloten. De campinggasten gingen al lopend terug naar de camping, althans dat geloof ik.

Maandag 1 Juni: Stavelot - Maastricht (door Erwin "The Flyer")

Terwijl de Col de Roche a Frene nog nagloeide in de benen was het deze maandag al weer tijd om de stacaravan in acceptabele staat op te leveren. Vlijtig als de Fietsplanners zijn, verliep dat vlotjes en om 10:00 uur was het rendez-vous bij de inmiddels welbekende rotonde te Stavelot.

Het uitgedunde peloton (Edward is afgehaakt) rijdt vandaag een ochtendetappe naar Limbourg. Van daar zullen Erik & Eric weer terukeren naar Stavelot. De rest rijdt door naar Maastricht NS.

Op het eerste gezicht leek het een eenvoudige tocht met veel afdalen. In de praktijk moest er echter ook nog behoorlijk veel geklommen worden. Enkele Fietsplanners met een gebrekkige parcourskennis (i.e. gebrekkige voorbereiding) hadden hier niet op gerekend en zij bereikten het pittoreske Limbourg dan ook stukken minder fris dan verwacht.

Na een verkwikkende koffie met vlaai stond met name Erwin 'the flyer' R. te popelen om huiswaarts te fietsen. Helaas vloog de flyer ditmaal zijwaarts. Klassiek gevalletje van met vastgeklikte voet aan de verkeerde kant van de fiets afstappen. De schade die deze korte duikvlucht aan fiets en flyer toebracht was gelukkig beperkt. De flyer vermande zich en kon met de groep mee naar Maastricht.

Maar niet voordat afscheid was genomen van Eric & Erik, die teruggingen naar Stavelot. Na enig klimwerk kon voor iedereen dan eindelijk het grote afdalen beginnen. A la prochaine!

Fin

Fietsplannen op Mallorca

2009-04-15T19:57:00.009+02:00

En eindelijk was het zover. Na een winter, waar menigeen al sprak over een naderende Elfstedentocht, kwam er licht aan de horizon. Zo ook voor de Fietsplanners.
Naast de normale voorbereiding op het wielerseizoen zoals fietsen door bossen, over heide of op de baan in Alkmaar, werd dit jaar de toch al overvolle wielerkalender, aangevuld met een fietstrip op Mallorca.

Na een gedegen overleg over de datum (was maart niet te vroeg of juist te laat?) werd vervolgens info ingewonnen over de locatie, huisvesting en fietsenhuur. René en Alex hadden deze taak opgenomen en met verve ingevuld.
Uiteindelijk hadden de volgende Fietsplanners ingeschreven: René, Alex, Erik, Eric, Edward, Edgar (komende een dagje later vanaf Gran Canaria), Erwin (komende vanaf Zwitserland, maar zou ons oppikken op vliegveld Madrid).

Aldus geschiedde. Op Schiphol waren allen (5 deelnemers) op het afgesproken tijdstip present, waarna inchecken etc. kon beginnen. En de rest van dit verhaal slaan we over en even later landden we op Mallorca. Na een taxirit en afrekenen konden we (nog steeds vijf man, want Erwin had vertraging opgelopen) het huis in Port d’Alcudia bewonderen. Echt superdeluxe en ruim opgezet huis met voldoende leef- en slaapruimte. Erwin had helaas vertraging opgelopen en zou een aansluiting later het vliegtuig naar Mallorca nemen. Tevens zou hij de bagage van Erik en Edward meenemen, die achtergebleven waren op het vliegveld van Madrid. Aldus.

Na het in bezit nemen van de slaapkamers en het doen van de benodigde boodschappen en het vervolgens nuttigen van de maaltijd (heerlijk gekookt René), konden de fietsen opgehaald worden. Helaas was de fietsenzaak niet makkelijk te vinden (maar dat was te wijten aan de jetlag) en besloten dat maar de volgende dag te doen. Het wachten was op Erwin die even later, moe maar voldaan, aan kon sluiten en de restjes uit de pannen kon schrapen.

Dag 2.

De volgende morgen, na een ontbijt werden er plannen gemaakt om de fietsen op te halen. Echter, de eigenaar van de fietsenwinkel stond reeds voor ons huis, met fietsen! Goed geregeld Alex!
Na het monteren van de pedalen kon er een voorzichtig eerste ritje gemaakt worden. Dat gebeurde richting het noordwestelijk gelegen schiereiland Formentor. Bijna allemaal in vol ornaat in het welbekende Fietsplannen-outfit.
Eerst door Port d’Alcudia naar Alcudia en vervolgens langs de kust door Port de Pollença. En daarna omhoog! En dat ging de één beter af dan de ander (dat kwam mede door het gemis van een derde blad. Ahum), maar eenieder kwam heelhuids maar voldaan boven op de Punta de la Nao.
Daarna afgedaald en langs de kust verder gereden richting Cap de Fermentor. Een paar fitte renners waren de weg zover mogelijk afgereden, maar hadden het uiterste puntje (nog) niet bereikt. Dat zou, zo werd besproken, later in de week wel goed gemaakt worden, als we wat meer kilometers in de benen hadden. De terugweg gladjes met een heerlijke afdaling. In Alcudia zijn we op een terrasje in de zon gaan zitten. Dat was een op en top verwennerij: om in de zon het vochtverlies aan te vullen. Aldaar kregen we door dat Edgar geland was en zicht vermaakte in de hoofdstad Palma. Terug in Port d’Alcudia boodschappen gedaan, langs de fietsenmaker gereden voor wat aanpassingen en toen op het dakterras in het zonnetje, maar uit de wind, vertoeft. Heerlijk. O ja, een ritje van 70 km.

Dag 3.

Wederom ontbijt. En gaan fietsen langs de kust in noordoostelijke richting. Een stevig windje (of is aan de kust altijd zeewind?), waarbij de sterkeren zich reeds duidelijk afscheidden van de minder sterkeren. Gepauzeerd in het altijd gezellige plaatsje Arta, ergens op een hoog punt. Echter, nergens een cafeetje of een terrasje waar we ons te goed konden doen aan voedsel en drinken. Helaas. Vervolgens wat in zuidelijke richting verder gereden om daar “iets” te gaan zien aan de kust. Het had iets met grotten te maken. Terwijl enkelen zich lieten overhalen om deze toeristische attractie van dichtbij mee te maken (Coves d’Arta), had de rest zich in het zonnetje genesteld.
Vervolgens weer op de fiets gezet en langs de kust naar Port d’Alcudia gereden. De wegkapiteins Edgar en Erwin namen hun taken serieus en zetten zich op kop. We hebben ze niet meer terug gezien. O ja, een ritje van 70 km.

Dag 4.

Dinsdag. De dag van de waarheid. Want er zou gefietst worden naar de top van de week. Gestart vanuit Port d’Alcudia, naar Sa Pobla en via Buger de snelweg Ma13 overgestoken, richting de heuvels. Eric en Edward reden vooruit: Eric reed door, omdat stilstaan afkoelen betekende en Edward reed door omdat ie toch wel ingehaald zou worden. En terwijl Eric en Edward verder reden, was in het achterop komende pelotonnetje de ellende begonnen. Erik was lek gereden en moesten mankementen aan de fiets van Erwin gerepareerd worden.
Via Campanet en Selva werd er vervolgens geklommen naar de top, de Col de sa Batalla (576 m). Na verloop van tijd was, na de vele pech, iedereen boven en kon er binnen (heerlijk aangenaam en beter dan buiten) gedronken en gegeten worden. Na de bidons gevuld te hebben kwam er een vriendelijk persoon vertellen dat het water niet drinkbaar was. De angst om liever aan de schijt te raken van te vette paella, dan leeg te lopen op onbetrouwbaar Spaans water deed enkelen besluiten om de bidons leeg te gooien.
Na een korte afdaling hebben we het klooster van Lluc bezocht. Echter, een lekke band van Erik deed roet in het eten gooien en moest er gewisseld worden. Dat ging aardig snel, echter na 50 meter moest er wederom gestopt worden, omdat zich weer een lekke band aandiende. Echter, het zonnige humeur kon de pret niet drukken (of zoiets).
Uiteindelijk waren we in Pollença beland en daar is een splitsing gekomen. Een paar diehards wilden nog even richting zee (Cala de San Vicence?) gereden en de rest vertrok naar Port d’Alcudia.

’s Avonds zijn we wezen uit eten bij de lokale pizza boer, waar we ons tegoed hebben gedaan aan de lokale lekkernijen. Tot onze verrassing kregen we nog een korting van 50 euro op onze rekening. Waarom weet niemand, maar waarschijnlijk omdat we de zaak niet hadden afgebroken.

Dag 5.

Zoals afgesproken de rustdag. Echter, niet voor Edgar en Edward. Tja, de man met de tot dan toe sterkste benen ging met de man met de mindere benen op pad (en met benen bedoel ik niet of deze geschoren waren of niet). Het doel was de kathedraal “Nostra Senyora de Bonany”, gelegen op 317 meter hoogte. Na een mooie tocht door glooiend landschap, via Santa Margarita, Ariany, Petra kon genoten van een mooi uitzicht. De terugweg, via Sineu, Llubi verliep merendeels heuvel af, met enkel een beetje tegenwind. Edgar had wederom goede benen en maakte er een uitgebreide tocht van. Edward deed het rustiger aan (en vooral korter), maar kon op het terras met uitzicht op zee weer aansluiten.

En de andere heren? Die hadden het ook goed bekeken. Zij huurden een auto en reisden af naar de hoofdstad Palma. En daar hebben zij de dag doorgebracht met terrasjes, bezichtigingen etc. met aansluitend een diner in Soler.

Dag 6.

De langste dag, de zwaarste dag. Met als doel een etappe van 115 kilometers richting LlucMajor om daar de hoogte in te gaan naar de aldaar gelegen Puig de Randa op 542 meter hoogte.
De rit verliep aardig met een beetje wind in de rug. Bij Sineau haakte Edward af, die zag de bui op de terugweg al hangen en peddelde in rustig tempo de weg terug naar Port d’Alcudia. De echte Fietsplanners reden stevig door.
Een prachtige tocht met de beloning een geweldige klim waar eenieder zich op zijn eigen tempo kon uitleven. Vervolgens werd er uitgebreid geluncht om de verloren energie weer aan te vullen.
Na een lange, maar mooie terugweg kon in Port d’Alcudia genoten worden van zon en verfrissend drankje.
’s Avonds werd besloten om in Alcudia te gaan eten. Zo gezegd zo gedaan. Na een stevige wandeling van een viertal kilometers kon er volop gegeten en gedronken worden. Enkele feestvierders vonden dat niet genoeg en probeerden het nachtleven uit in Alcudia…

Dag 7.

De laatste fietsdag. Besloten werd om de tocht naar Cap de Formentor nog eens over te doen en om helemaal naar de uiterste punt te rijden. Alex bleef thuis om zich geheel in vakantiestijl te vermaken: heerlijk rusten op het dakterras. Erwin besloot om een cabrio te huren en, gewapend met fototoestel, de omgeving nadrukkelijker vast te leggen.
Eric, René en Edward vertrokken als eerste groep. Met enig tijdverschil vertrok Erik en wat later gevolgd door Edgar. Met tussenpozen werd het eindpunt bereikt door de Fietsplanners. Een echt bijzondere weg met bijzondere uitzichten. Op de Punta de la Nao nog een extra ritje naar boven gemaakt, naar de toren met een wonderbaarlijk uitzicht. En vervolgens afgedaald en vertoefd op het dakterras. Eric had nog wat tijd over voor wat extra trainingskilometers en ging nog een rondje schiereiland doen.
De man met de sterkste benen (alleen deze dag niet), acteerde in het teambelang en haalde de pedalen van de fiets. Vervolgens werden de fietsen keurig teruggebracht bij de fietsenmaker en werd deze uitgebreid bedankt voor de geweldige service (of zoiets).
‘s Avonds de restjes eten opgemaakt met een voortreffelijk in elkaar gedraaide maaltijd (hulde René).

Dag 8.

De laatste dag. Schoonmaken, ontbijten, tanden poetsen, afwassen, huis laten keuren, zonnetje zitten en wachten op het startsein. Zoiets ongeveer, maar dan in willekeurige volgorde.
Met twee auto’s naar het vliegveld gereden (goed geregeld Erwin!) en na een geweldige vlucht en overstap geland op Schiphol.
Zeer tevreden naar Rotterdam gereisd en daar met een biertje op de bank geploft.

Volgend jaar weer, naar mijn idee. Hulde aan de organisatie, maar nog meer hulde aan het weer. Ik bedoel, ik heb veel over voor het fietsen, maar een vakantiegevoel en een aangename temperatuur doet mijn fietshumeur wel enorm toenemen.

Heren Fietsplanners, bedankt voor de zeer aangename week.

Edward

De tochten als gps op EveryTrail

Veenendaal - Veenendaal 2009

2009-04-12T23:37:00.010+02:00

En wederom heeft een Fietsplannen team een zeer geslaagde editie van Veenendaal - Veenendaal volbracht! Als troef brachten Eric en Jasmijn dit jaar hun tuinarchitect mee: de superklimmer en tempobeul Lars.

Op een stalen ros uit het stenen tijdperk reed hij de stenen uit de straten en liet menig getraind wielrenner achter zich. Met fris geschoren benen lukte het mij een enkele keer om eerder dan hem boven te zijn maar het merendeel van de dag zat ik toch lekker in zijn wiel. Jasmijn had me van te voren al gewaarschuwd en beloofde me veel bier (Jasmijn, ik heb je mail nog even opgezocht haha):

Ja, ja ik neem stevige competitie voor je mee! Als je eerder boven bent dan Lars krijg je van mij net zoveel bier als je wil, : )!

Ook Eric en Jasmijn waren in goede doen (Mallorca is wel ergens goed voor geweest) en ook omdat we op tijd vertrokken (rond 08:00) zaten we voor 14:00 alweer bij de finish met een versnapering. Jasmijn zat er al want was bij de laatste stempelpost eerder weg gegaan en was met een lekker snel groepje mannen mee gefietst (het zal ook eens niet). Vreemd genoeg moest ik toen ik aankwam alsnog zelf bier gaan halen. De theorie van Jasmijn was nu ineens: "Nee, ik was als eerste bij de finish." Vrouwen.. ;-)

Het bier daargelaten was het een superdag en was iedereen in goede doen en goede conditie. Slechte 1 lekke band van mij maar gelukkig bracht Lars me in rap tempo snel weer bij de groep. Al dat kopwerk brak hem later wel wat op. Nog bedankt Lars! Volgende keer doe ik ook kopwerk voor jou..

Tijdens deze tocht kon ik mijn nieuwe Sigma Rox 9 fietscomputer uitproberen. Met de slag om de arm dat nog niet alle instellingen helemaal goed stonden zijn dit mijn totalen van de dag volgens dit fraaie apparaatje wat me tot nu toe prima bevalt:

De maximale hartslag van 200 (ik zag zelfs 202 op de teller staan) was tijdens de klim waarin ik als eerste boven was. Het zag er ook niet uit zoals je op de foto kunt zien dus ik moet dat maar niet te vaak doen misschien..

Op de meeste andere klimmen was Lars als eerste boven. Wat zijn hartslag was weet ik echter niet..

Tot volgend jaar!

Mental Discipline of Cycling

2009-04-08T11:41:00.025+02:00

Niet een evenement wat op de Fietsplannen kalender te zien was maar wel eentje waar een aantal Fietsplanners met hart en ziel (vooral dat laatste) aan hebben meegewerkt is de opname van de korte super 8 (8mm) film: 'Mental Discipline of Cycling'.

Het verhaal begin bij een avondje uit in Studio-K (bij mij om de hoek) samen met Evelien en Erik. In Studio-K werd een avond gehouden vol met korte (3 minuut 20 om precies te zijn) super 8 filmpjes georganiseerd door Ed van Straight 8 en door Jaap uit Amsterdam. Het concept van Straight 8 bestaat uit het filmen van een super 8 filmpje (en die duren altijd maximaal 3 minuut 20 want meer past er niet op zo'n cassette) en het maken van een aparte soundtrack (want op een super 8 film staat geen geluid). Vervolgens stuur je de film en soundtrack op naar Straight 8 in Engeland waarop Ed en vrienden de film ontwikkelen en de soundtrack er bij zetten. Vervolgens beoordelen ze of de film goed genoeg is om getoond te worden tijdens 1 van de 'legendary' Straight 8 screenings in een bioscoop ergens in Europa. Het gaat dan om >150 inzendingen waaruit ze er iets van 20 kiezen. De allerbeste films van het jaar worden zelfs op het filmfestival in Cannes getoond. De grap is dat als jouw film wordt uitgekozen dan is de eerste keer dat je je film te zien krijgt in de bioscoop. Wordt je film niet uitgekozen dan kun je de DVD terug gestuurd krijgen voor je eigen videoavondje..

Tijdens de bewuste avond in Studio-K vond er een loterij plaats voor het goede doel. Dit goede doel was geld voor onderzoek naar leukemie waar de eerder genoemde Ed van Straight 8 ook aan mee doet in de vorm van de jaarlijkse wielertocht The Fireflies Ride. Hiervan is onlangs een fraai fotoboek verschenen bij Rapha (de jongens die ook het prachtige Rouleur wielertijdschrift maken), maar dat enigszins terzijde. Evelien won tot haar grote verbazing deze loterij en kreeg als prijs de mogelijkheid om mee te doen met de Straight 8 "competitie" voor 2009.

Dus wij aan de slag.. Evelien als regisseuse, Erik als scriptschrijver, Arie als leverancier van de soundtrack en ik als producer. Een thema was al snel gevonden (vampiers, wielrennen, rondemiss) en Erik toonde zich een ware verhalenverteller. Al snapt tot de dag van vandaag nog steeds niet iedereen waar de film nu eigenlijk over gaat, maar dat is dan ook weer precies de bedoeling. Jaja, ingenieus.

Hierna volgde een periode van voorbereiding waarin o.a. de super 8 camera van Jaap werd geleend, het script werd verfijnd, de overige acteurs werden opgetrommeld (Rene, Marianne, Iva), de borden voor de titel en aftiteling werden gemaakt, de locatie werd gekozen en de diverse attributen werden gekocht danwel van zolder gehaald. Ook werd in Mallorca de geleende camera uitgetest en werd het eerder op deze blog genoemde vakantiefilmpje 'Fietsplannen in Mallorca' geschoten. Na deze vakantie was de dag van de waarheid aangebroken. We hadden de, bij Fietsplanners wel bekende, Ruiterberg vlakbij Doorn uitgekozen als locatie. Lekker rustig op een zondag dachten we. Haha. De voorbij zoefende fietsers hadden in ieder geval wel iets om naar te kijken!

De filmdag verliep voorspoedig wat de crew betreft. Het valt wel behoorlijk tegen wat er allemaal komt kijken om slechts 3'20" op film te zetten maar al doende leert men. Het was in ieder geval erg leuk om te doen! We maakten het onszelf ook niet eenvoudig met in totaal 40 scènes waarondere enkele korte flashes (van 1 of enkele frames) en opnames vanuit een rijdende auto. Enige acteerlessen hadden waarschijnlijk ook geen kwaad gekund maar laten we eerst maar eens wachten wat het resultaat wordt. In ieder geval is de soundtrack van Arie (Acid Cycling) erg strak!

Uiteraard gaan we nog niet alles verklappen maar toch hier alvast een voorproefje uit het script:

Nr	Duur (s)	Scene	Details	Camera positie	Acteurs
5	4	De fietser van voor	De camera kijkt de fietser in zijn gezicht, we zien achter hem nog een lege weg, de fietser buigt zijn gehelmde hoofd iets naar voren op het eind van deze shot.	rijdend, voor	Edgar
5	1	Flits van vrouw	We zien een hele korte flits van een schaars geklede vrouw in rondemis outfit, het is zo kort dat je je afvraagt of je het zag en wat je dan zag.	vast, voor	Marianne

Kijk voor een select van mijn foto's genomen tijdens de shoot op mijn Flickr set en voor al mijn foto's op Crazy Rabbit's World Turner site. Tip: installeer de CoolIris browser plugin voor optimaal kijkplezier.

Wordt vervolgd!

PS: als iemand nog eens op de Ruiterberg fiets kijk dan even of er toevallig een vampiertand op de grond ligt. Ik ben er eentje kwijt namelijk..