sükut suretinde

orada, öylece ''son''

2019-09-21T21:47:00.001+03:00

denizden esen sert rüzgar hızını arttırmıştı. gözlerini, karşısındaki kadına, şairlere ait olan kelimelerin hırsızı olan kadına çevirmişti.

kadın, cevabını alamadığı soruyu tekrarlamıştı ''iyi misiniz bayım?''

soruyu duymuştu, kadının varlığı altında ezilirken, gözleri kadının saçlarının giz'ine kapılmıştı. rüzgar ve kadının saçları. nasıl dans ettiklerini biliyordu ve bu anı daha önce yaşamıştı.

şaşılacak bir dünyaydı bu, sokaklarına, denizine, kadınına yabancıydı. uzaklaştı o an oradan, rüzgardan, denizden, kadından ve saçlarından...

propagandaydı bir kadının saçları, inanmayacaktı.

adımları hızlanmıştı, yokuşu çıkarken bir delilik bu diye düşündü..

orada, öylece 'üç'

2019-09-15T21:01:00.000+03:00

bir an için yanı başında beliren gölge ''iyi misiniz bayım? '' dedi..

bu soruya verebileceği içten bir cevabı hiç olmamıştı. iyiyim der, geçerdi. fakat şu anda tüm
savunmasını kaybettiği anda bu soruya muhatap oluyordu. hayır, hiç de iyi değildi. darmadağındı, kayıp bir ruhun peşinden savruluyordu. anlatacak o kadar şeyi vardı ki, yaraları buna engel oluyordu.

fakat şu anda omuzuna dokunan bir el ve ardı sıra gelen dünyaya doğru yürüyen bir soru!

başını, hafifçe tepesinde duran gölgeye doğru çevirdiğinde gözlerinin karardığını hissetti. ayağa kalkmayı denedi, başaramadı.

omuzunda ki elin koluna sarıldığını hissettiği anda ''bana tutunun lütfen bayım, düşmenize mani olayım.'' sadece şairlere ait olan sihirli sözcüklerin şu anda başka bir insanın, bir yabancının dilinden kelimelere dökülebileceğini aklı almıyordu.

sonra tutunduğu kolu sıkıca kavrayarak ayağa kalktı, şimdi kelimelerin tam karşısındaydı...

yazının devamı pek yakında:)

merhaba Eylül

2019-09-06T19:58:00.002+03:00

Kimse bilmesin Eylül'dür onun adı
öyle güzeldir ki seni sevmek
bir şairin son umudu,

kimse bilmesin Eylül'dür onun adı
öyle güzeldir ki sana şiirler okumak
müebbet bir şairin son mısrasıdır.

kimse bilmesin Eylül'ün adını..
yazdan kalma bir gece de adını sayıklarken
ince bir şal saçlarının uçlarından omuzlarına akarken,
ömrümüz akıp gitmişti..

göklere şiirim

2019-07-22T20:21:00.001+03:00

gün başlardı
öylece
her yerde

ben her nereye gitsem
sabahın güzelliğinde O'nun saçlarını ararım

oysa bilirdim
yaşamak beklenen bir aydınlıktı

Ellerimde herkes gibi bilinen bir korku
oraya
göğsüme kilitlediğim yumruğum
kaç zamandır gecenin koynunda

partizanca bir sevgiydi bu
gökyüzüne
umutlu bir sakinlikti
çünkü herkes kadardı yüreği

yaşamayı göze almak
herkes gibi
orada..

gönlere
isyanım
saçlarına..

orada, öylece 'iki'

2019-06-29T21:47:00.000+03:00

kelimelerle olan ilişkisi her zaman hayatına yön vermişti.

bir kelimeyle yıllarca yaşamayı bilmişti.

'' yaşamak''

gün bitmek üzereydi, vapur dalgaları hırçın bir şehrin ruhunu parçalarcasına kıyıya vuruyordu.

gözleriyle sessizce havada süzülen martıları seyre dalmıştı. bir an için boğazın serinliğinde üşüdüğünü hissetti. üzerine alabileceği bir şeyi yoktu yanında. elindeki kaleme sarıldı, son zamanlarda arafta kalan ömrünü kaleme almaya çalışıyordu. yarım bıraktığı cümleden yazmaya devam etti. yazıp yazıp karaladığı kelimelerle sayfada bir kelimeye daha yer kalmamıştı.

yaşamına benzetiyordu kelimelerin hoyratça sayfaya dökülmesini. kelimelere nasıl hükmü geçmiyorsa yaşamında olacaklara da hükmü geçmiyordu. gün geçtikçe kelimelerin eşliğinde bir bir azalıyordu.

vapurun kıyıya yaklaşacağını kaptanın çaldığı kornayla anladı. elindeki kalemi, defteri apar topar çantasına yerleştirdi. bir an önce kıyıya çıkmak istiyordu. insan denizin ortasında nasıl nefes alamaz aklı almıyordu.

kelimelerin ağırlığı altında ezilmişti.

bir an için buna şiirin laneti dedi.

ne zaman şiir yazsa yaşama sevincini kaybediyordu. bir tutku olan şiir azar azar tüketiyordu benliğini.

kıyıya çıktığında iskelede olan zincirlere tutundu, ayakta durmakta zorlanıyordu. bir an için yanı başında beliren bir gölge '' iyi misiniz bayım? '' dedi...

yazının son bölümü yakında :)

orada, öylece

2019-06-08T19:55:00.000+03:00

''bana öyle geliyor ki, olmadığım yerde mutlu olacağım hep. ya da her nerede değilsem bizzat bulunduğum yer orası orasıdır. ''

akşamın serinliği oturduğu masanın dört bir yanını sarmıştı. anlamını kavrayamadığı kelimeleri tüketerek çayını bitirmişti. ikinci bir bardak çay içmek istiyordu. başını kaldırdı masadan ve o esnada boş olduğunu düşündüğü yerlerin tamamının insan kalabalığıyla dolduğunu fark etti. ikinci çayı içmekten vazgeçti. sarı saman kağıdı sayfalarıyla ikinci bir yaşamı anlatan kitabını masadan alarak hızlıca uzaklaştı oradan.

deniz kokusundan uzaklaşmak istemiyordu. martılar eşliğinde adımlarını rüzgara savurdu, durdu.

gün bitmek üzereyken son ada vapurunun sesiyle iskelenin önüne varmış olduğunu idrak etti. vapurdan indikçe çoğalan bir insan kalabalığıyla karşılaştı. kızarmış yüzler, bir o kadarda gergin ruhlarla dolu bir vapurdan inen kalabalığın şehrin tüm sokaklara yayıldığına gözleriyle şahit oldu.

kendine ait olmayan insanlardan uzakta olan bir adaya son vapurla gitmek bir anda aklını çeldi. ve kendini vapurda buldu. bu defa günün son seferi için vapurun sesi duyuldu.

kalabalık ruhları ve bedenleri şehrin sokaklarına salan vapur, şu anda tüm sakinliğiyle ve ihtişamıyla denizi yara yara kendi öz mutluluğunu yanında götürdüğü bir kaç bedenle adaya tekrar dönüyordu.

gün ışığı henüz bitmeden gözlerinin görebildiği kadarıyla sarı sayfalarla dolu kitabına kaldığı yerden devam etti. bir kaç sayfa okumuştu ki okumayı bıraktı. son zamanlarda bir şeyler karalamaya başlamıştı.

nerede olacağına dair kelimelerle hayatına yön vermeyi seçmişti..

yazının devamı pek yakında:)

unutarak yaşamak

2019-05-27T13:33:00.000+03:00

ne güzel şeydir unutmak!

yaşamayı yeniden öğrenmek gibi.

yeni bir insan yeni bir ben yaratmak gibidir.

bir defa unutmak istedim, ondandır tüm kalpten gelen anları unutmak isterim. yaşamak için unutmam gerek yoksa bir an dahi nefes alamam.

geçmiş odur ki an gelir hayatımın merkezine oturur.

insan kaçtığı duygunun bir zaman sonra esiri olur derler. yıllar yılı oldu bir türlü bu duygunun varlığına kendimi ikna edemedim. sessiz bir ömür yaşadım.

aklıma isyan ettim. ömrüm gözlerimin önünde gidip geldi, kalakaldım.

insanları, duyguları, sevdaları, öfkeleri, nefretleri normalleştirerek unuttum.

yaşım kırk.

hatırlamamakta unutmaktır oysaki!

dün gibi bugünü de unutuyorum. normalleştirerek unutuyorum.

insanların unutarak eksildiklerine ve tamamlandıklarına inandım.

ve bugün eksile eksile unuta unuta ben'i yarattım.

güneşe doğru 'son'

2019-05-21T22:03:00.000+03:00

kaç kez şiiri okuduğunu hatırlamıyordu. ayakta durmayı sürdürdü. bir an için yorulduğunu hissetmişti.

ağır, kanlı bir karanlıkta mumun yanan alevini seyre daldı.

bu sokakta, bu evde her yerde O vardı.

saçlarının güzelliğinde kaybolduğu kadının anıları her yerde gizliydi.

''herkesin sevdiği saçları....''

bu cümleyi O'ndan duymuştu, bütün kelimeleri o an onu terk etti.

sustu, konuşmak ağır gelmişti.

şairliğini unuttu. aklını yitirebilirdi. oysa ki hiç kimsenin duymadığı mısralarla O'na seslenecekti. yıllar sonra tekrar yazmasına neden olan saçlarının gizini açıklayacaktı, saçları için ölebilecekti mesela. yani yetmişinde bile onunla yaşayacaktı. daha o gün, onunla, yıllarca, her an yaşadım diyebilmek için...

olmadı, yapamadı.

herkesin olduğu yerde nasıl olabilirdi?

Tanrım!

aklıma mukayyet ol..

kendine geldiğinde mumun alevi iyice azalmıştı. bir kez daha fotoğraf karesini seyre daldı, zamanı gelmişti artık. bir kaç adım geri atarak kapı kolunu tuttu, hafifçe kapıyı araladı, sokağın sonundan eve doğru esen rüzgar mumun alevini söndürmüştü.

bu sokağa, bu eve, bu odaya O'na ait olmak için gelmişti. şimdi, şu anda bir bilinmeze doğru gidiyordu.

kapıyı ardı sıra kapattığında artık sokaktaydı, kimseler kalmamıştı.

O'na her geldiğinde bu sokaktan ayrıldığı saatlerde sokağın sonunda güneş belirirdi.

bugün, bu sabah güneş doğmamıştı..

bir kurşun kalemim var O'nla yazılan,
belki de bayım!
kaderindir tüm şiirlerin eksik kalacağı...

dedi,

ve sonra...

güneşe doğru 'beş'

2019-05-14T21:52:00.001+03:00

gözleri karanlığa alışmıştı. mumun alevlenmesiyle birlikte varlığına bir kez daha şahit olduğu bu odadan, bu evden, bu sokaktan ardına bakmadan kaçmıştı. tek bir fotoğraf karesi ölmesine sebepti.

günün tam orta yerinde, kimselerin olmadığı bir anda kıvrılan saçlarını toplarken, sessizce izlemişti O'nu. cephede olan bir asker gibi kendi ölümüne şehadet etmişti, yaşamak için korkularını öldürmeliydi. yaşadım diyebilmek için O'na ait olmalıydı, bir tek O'na..

yokluğunun ardı sıra bu anı bir ressama saatlerce anlatarak hafızasından silinmesine izin vermemişti. tekrar tekrar anlatmış, dilinden dökülen her kelime acılarına merhem olmuştu. resmi alıp bu odaya getirmiş, üstündeki kağıtları parçalayarak kitaplığa koyduğu anda bu ağır yüke katlanmayacağını anlayarak ait olduğu tüm anları terk etmişti. sokağa bir daha uğramamıştı. odadan,anılarından, O'ndan uzaklaştıran adımları ruhuna acı veriyordu. biliyordu acıları hiç dinmemişti.

şu anda, evet, fotoğraf karesinin karşısındaydı:

bir tek O'na merhaba diyecek,
bir tek O'nun saçlarına şiirler yazacaktı
öylece
çünkü orası dünyanın yaratıldığı andı.

dünyanın tüm kadınları şenliklerle mayalanırken
oysa bilirdim
orada
akşam kalabalığında.
ben saçlarının güzelliğinde kaybolduğumda
şairliğim tutuyor

merhaba,
bana şiirler yazdıran kadın.

parçalanmış bir kağıt parçasına yazdığı şiiri cebinden çıkarıp başlı ve sonlu bir savaştaymışçasına okudu, okudu.

hikayenin son yazısı pek yakında :)

güneşe doğru 'dört'

2019-05-12T23:19:00.000+03:00

kapıdan içeri ilk adımını attığında burnunu kesif bir küf kokusu sardı. bir an durdu, korkuyordu, gözlerini kapayarak, sakince, derin bir nefes aldı ve tekrar gözlerini açtı. tüm anıların üzerini kalın bir toz tabakasının kapladığını kendi gözleriyle şahit oldu.

belki de bu tozlardan dolayı onca yılı hatırlayamamıştı.

sokağı, evi, saçlarını ve O'na ait her şeyi..

ikinci bir adımı atamadı, o adımı atarsa kalan ömrünü, ruhunu bu eve hapsedeceğini biliyordu.

oysa ki özgür olmak istemiyordu, tek bir kadının saçlarında varlık bulup, orada, tek bir saç telinde tüm dünyaya meydan okumak istiyordu.

gün ışığı sokağı terk edince hava iyice kararmıştı, oda zifiri karanlığa büründüğünde artık kendisiyle yüzleşmenin zamanı geldiğini iyice idrak etti. elini kapı girişinde olan düğmeye uzattı, bir kaç kez düğmeye bastı lakin ışıklar yanmıyordu. yıllar önce bıraktığı gibi yerli yerinde duran eşyalar ve kitaplığın yanındaki mumlar aklına geldi. kapıyı arkasından hızlıca çarparak odanın ortasına doğru ilerledi. mumlara uzandı, bir tanesini bulabildi. tozları üfleyerek yakmayı denedi. çakmağı ilk çakışında mumu yakabilmeyi başarmıştı.

oda aydınlanmıştı, mum ışığında tozları görmüyordu artık. köşe bucak kaçtığı, şehirlere sığdıramadığı geçmişiyle yüzleşecekti.

salt bir gerçekle O'nu hatırlayabilecek miydi?

yazınının devamı pek yakında:)

benim ölümüm

2019-05-08T21:07:00.000+03:00

benim ölümüm

başka bir hayat var gökyüzünde,
hoyratça taraf tutan bir ölüm.

benim olmadı zaten ölümüm,
eylesin ne eyleyeceklerse benim ölümüme,
hiçbir söz tanrıların sonlarına çarpışamaz.

yaptıkları ölüm ıslıklarla çoğaldı,
duygusuzca çoğaldı kahkahalar bir alkol masasında,

benim ölümüm,
benim olmadı zaten ölümüm.
son defaydı benim ölümüm,

şairler üstlenmeyecekti benim ölümümü,
karalanmayacaktı boş sayfalar ucuz ölümüme
kış akşamları ölümüme meydan okuyacaktı,

annem aşkla okuyacaktı benim ölümümü!
kaderine mahkum kalbim ilmek ilmek örecekti kör yazgısını...

güneşe doğru ''üç''

2019-05-05T16:21:00.000+03:00

sonra, başını kaldırdı..

günün kararmak üzere olduğunu fark etti. kendini toparlayıp adımlarını hızlandırmalıydı. sigarası henüz bitmemişti. asırlık bir ömür gibi yanıp sönüyordu sigarası ellerinde, yaşadığı yılların nasıl gelip geçtiğini anlamadığı gibi sigarası bitmişti..

yok pahasına azalan, tükenen ömrü.

sigarayı yere savurdu, yıllar önce ayağına geçirdiği ve bir daha çıkarmadığı keseli, eskimiş, silik ayakkabısıyla ve olağanca öfkesiyle sigarayı ezdi. hıncını yıllardan değil sigara izmaritinden almıştı. kendinden emindi artık, sokağa, kendine meydan okuyarak girebilecekti.

asıl savaşı her zaman kendisiyleydi.
mağlup olduğu bir savaştı
galip gelse yaşamayı bırakacağı bir savaş.

karanlık çökünce sokağın küçük, köhne evlerinin loş ışıkları bir bir açılırdı, şu an ışıkların bir bir yandıklarını sokağın ortasında görüyordu. yıldızlı bir gökyüzünü izler gibi izliyordu evlerin hayat kokan ışıklarını.

aydınlanan sokakta adımlarını hızlandırarak hayatla şenlenen evleri bir bir geçti. yaklaşmıştı, sokağın sonunda sondan ikinci, köşedeki evdi. kapısının önünde durdu, bir tek o evin ışıkları yanmıyordu. pas tutmuş bir kilitle yılları esir etmişlerdi. tutsak kılınmış anılar yok sayılan bir maziyi gözden ırak kılıyordu çürümüş bir kilit.

yüzleşmesi gerektiğini biliyordu, kaçmayacaktı bu defa, ömrünü kapı ardına vuran kilidi sokakta bulduğu, kaldırmakta bir o kadar zorlandığı taş parçasıyla ilk vuruşunda kırdı. taşla işi bitince sokağın köşesine bıraktı. ağır bir sakinlik çöktü üzerine, şimdi, şu anda, tüm dünya üzerinde bir tek bu an yaşanıyordu.

bir adım atarak

O'na
saçlarına

kim bilir
kavuşacaktı...

yazının devamı yakında:)

güneşe doğru 'iki'

2019-05-03T18:24:00.000+03:00

çok oldu adı neydi sokağın?

tam karşısındaydı, evet, sokağın hiç değişmediğine kendi gözleriyle şahit oluyordu. ilk adımını sokağa attığında değişenin kendisi olduğunu fark etti. zamanla değişen bir eşya bir gibiydi insan durmadan değişiyordu bayım.

yemyeşil ağaçlarıyla masmavi gökyüzüne nazireler dizen sokağın kaldırımına adım attığında, ruhunun yorgunluğuna daha fazla dayanamayarak olduğu yere çöktü. derin bir nefes çekerek maziyi gözlerinin önünden uzaklaştırmak istedi.

nafile.

aklıyla hareket eden bir insan ruhuna hükmedemiyor ise aklı mağlup olacaktır. olağanca ağırlığıyla hatırlamak istemediği mazi tam karşısında duruyordu. yüzleşmesi gerekiyordu.

kaldırımın kenarında duvarın dibinde yeşeren sarmaşıklara tutunarak ayağa kalkmayı denedi, dizlerinin yorgunluğu elvermedi kalkmasına. biraz daha soluklanmak için kaldırıma tekrar oturdu. bu defa daha hızlı hareket etmeli ve sarmaşığa tutunarak aynı zamanda duvara dayanarak kalkmayı denemeliydi. sağ bacağını öne attı, sol koluyla sarmaşığı en sığ yerinden kavradı, bir anda bedenini öne atarak duvara dayanmayı başardı.

vücudunu doğrulmak için sağ ve sol ayaklarını duvara yaklaştırarak doğrulmayı denedi, azda olsa şu anda daha dik durabiliyordu. henüz sokağı tekrar yürüyebilecek enerjisi olduğunu düşünmüyordu.

biraz daha duvara dayanmayı sürdürdü.

sol elini ceketinin sağ cebine atarak bir sigara çıkardı, çakmağı pantolonunun cebinden çıkarması uzun sürdü. başını hafifçe kaldırarak uzunca bir süredir derin bir uykuya olan gözlerini hafifçe araladı, hasretle, hüzünle, derin bir keşkeyle gelen sigara dumanını sokağa boylu boyunca rüzgarla savurdu durdu.

sonra, başını kaldırdı..

yazının devamı yakında :)

güneşe doğru

2019-04-26T21:03:00.000+03:00

sakin değildi.

yaşamayı seçmişti.

vazgeçebilirdi.

aklına güvenemiyordu.

dünya üzerinde günler, haftalar, aylar birbirini kovalarken insan zamana eşlik ederek tükeniyordu.

insan ömrü yaşadığı anlarla ölçülür. farkına varabildiği derinlikte yaşar ve sonrasında her canlı gibi ölür.

‘’şiir. akıl. ruh. kalem. ‘’

insanı kaderine aklı değil ayakları adım adım taşır.

umut etme kabiliyetini yitirdiği günden bu yana o sokağa tekrar girme niyetini aklından dahi geçiremiyordu. herkesler o sokağa girmesinin gerektiğini üstüne basarak söylemesine rağmen o sokağın bir gün hayatında tekrar olacağına inanmıyordu. inanmak istemiyordu. aklı yok sayıyor, olmaması için elinden geldiğince nedenlerle kendini ikna ediyordu.

yıllar yılı mevsimlerin birbiri ardına savrulduğunu izledi, durdu. o sokakta mevsimleri en deruni şekliyle yaşar, tüm canlıların mevsimlerin müjdecisi olduğunu o sokakta fark ederdi. alışmıştı aslında kalan ömrünü bu sokakta tüketme fikrine, oysaki artık hatırlamak istemiyordu. aklına hükmü geçen bir beden istemediği bir şeyi yapmamalıydı. ve onca yıl yapmadı.

fakat aklını yok sayan büyük bir gücün olduğunu unutmuştu.

‘’insan ruhu’’

çok oldu adın neydi..

yazının devamı sonraki yazıya bayım J

haykır, haykıralım!

2019-04-06T20:19:00.000+03:00

on senesi ömrümün adını anmamakla geçti. bir mektup geldi, evlenmiş, bir çocuğu olmuş. şimdisi ömrümün ritmini kaybeden bir bedeniyle adının geçtiği cümleleri okuyorum.

yaza yaza tükettim yaşamaya dair tüm ümitlerimi. yazdığım her kelime bir bir eksiltti Tanrı'nın bana biçtiği ömürden, bir avuç sevgi istedim dünyanızdan aldınız ömrümü elimden.

saat on sekiz hiç ölmeyecek gibi yaşıyorum.

yolu yarılamıştı bu cümleleri okuduğunda, ağır aksak ilerleyen insanların arasında kendisinin hiçte ciddiye alınmayacak biri olduğuna kanaat getirmişti. adımlarını hızlandırarak yolu bitirip sokaktan içeri girdi. ne kadar hızlı giderse o kadar çabuk unutacağını düşünüyordu. sokağın sonu boğaza çıkıyordu, içinden hiç yapmadığı bir şeyi 'avaz avaz bağırmak' istiyordu.

geçti boğazın karşısına, zincir gibi taşıdığı kelimeleri doğumuna şahitlik etsinler diye göğe mızrak gibi sapladı.

ölüm ve zafer haberleri içinde saçlarını unutmak istiyorum
içimde yeni bir insan yaratmak istiyorum
sana dair bir iz olmayan 'ben'
ve hemen hürriyeti bağıra bağıra yaşamak istiyorum

adım Necdet,
kan kadar sıcak doğumum.

adım Necdet..

sokağın yolları

2019-03-28T19:59:00.001+03:00

akşamdan akşama hasretlenirim, İstanbul'u özlerim. sokakları senin hasretinle ömürlük kederdir. pervane ömrüm yollarını gözler.

tek başıma dolanır dururum. aklım seninle sarmaş dolaş.
bu gece oturmuşum ruhunun diyarına, açmadın gölünün kapısını, gözlerinin elasını gözlerim kederle bekler.

bu satırları yazdığım sıralarda derin bir ah çektim!

ah ulan Melahat.

bugün senin en çok sevdiğin sokaktan geçtim. duvarların rengi değişmiş, kaldırım taşları bir bir azalmış, baharın habercisi çınar ağaçları yolunu gözlüyordu.

hasret kapısını çalmış bir şehirdi artık İstanbul. şehirlerin şehri olan İstanbul sensiz yaşamıyor ki!

ben Necdet,
şiiri dünde, bugünde, yarında sende yaşayan adam.

bu aralar herkesler tutturmuş bir laf
çok duygusalmışım diye dillerine dolamışlar beni.

ah ulan Melahat!

beni bir sen anladın.
ondandır bu dünyada şirazem tutmaz artık,
döner dururum şaşar kalırım..

dipnot: Melahat diye biri yoktur, var diyen yalan söyler :) yok diyende yalan söyler :)

saklı bir ''merhaba''

2019-02-15T22:49:00.007+03:00

gündelik hayatımızda insanlarla olan iletişimimizin ilk cümlesidir ''merhaba.''

her merhabanın pek çok tanımı vardır.

kelimeler ise her insanda farklı anlamlar taşır.

bir kelimenin ağırlığı ne kadar fazla olabilir ki?

Tanrım!

aklım almıyor.

siz, hiç bir merhabanın özlemini çektiniz mi?

bir merhaba için kaç hafta beklersiniz? Kaç ay? Kaç yıl?

insan bir merhaba uğruna yanar mı?

evet, ben yandım.

…..

ilk merhaba'yı saçların fısıldamıştı.

yeryüzünde hiçbir lisanla telaffuz edilemeyecek bir sırdı.

aklı olanın erişemeyeceği bir sır,

o an dile gelmişti.

Tanrı’ya ait bir sırrı bilmenin acısını ruhum tatmıştı bir kere..

sonra saçlarının huzurlu bir merhabasını gördüm.

…

dünyaya bakan tek çift göz olsa ve bu gözler bana ait olsa sadece senin saçlarını izlemek isterdim.

saçlarını rüzgârın seyrine bırak, rüzgâr alır getirir saçlarının kokusunu ruhumun diyarına.

söz, ömrüm uğruna yanarım da tek tel incitmem.

…

bu sırrın yüküyle kaybolan ruhumu birkaç satır şiirde arıyordum.

kelimelerimi yerin yedi kat altına saklıyorum.

artık kimseler görmeyecek, kimseler duymayacak.

diller lal olacak, gözler mühürlü, kulaklar sağır.

hiçbir ses şairin kalemini bilmeyecek.

sessizlik saracak ruhumu.

ta ki

bir merhaba'nla gelene kadar..

sükut!

bir kadının Tanrı'laşması!

2019-02-08T19:53:00.000+03:00

gecenin bir vakti uyku nedir bilmeyen gözlerim sabahı etmişti. tüm el alem gecenin koynuna çekildiğinde yazmak zamanı olduğunu idrak etmiştim. aldım kalemi elime gelmekte olanı yazdım.

şiire yolu düşmüş herkes bilir ki muhakkak işin içinde bir sevda işi vardır. şiir aşkla başlar. bir insana, bir nesneye yahut Tanrı'ya olan aşkına dair şiirler yazılabilir. kelimeler renkten renge bürünür ve kalp deryasında yolunu bulurlar.

yazmak büyük mesele bayım!
eğer içinde aşk varsa duramazsın.
yazarsın.

pek çok yazar, şair okudum, tanıdım, bildim. her hikaye içinde acılar barındırıyordu. bir kadına yazılmış onlarca mısra okudum, altını kalın kalın çizdim. her dönem kendi şairini, acısını yaratıyordu. merkezinde bir kadına olan aşkın acısıydı.

yıllar önce bir kadının varlığıyla şair olan ben, kelimeler dünyasında yıllar yılı yolumu bulamadım. her kelimenin bin bir şeklini yazdım. anlamlar aradım yolum daha da karıştı. aklımın firar ettiğini geçte olsa anlamıştım.

artık buz dağlarına şiirler yazıyordum.
ruhsuz bedenlere teselliler gönderiyor
duymayan kulaklara kelimeler fısıldıyordum.
yaşamanın kolay yolunu seçmiştim.
.
şiir masumdur, günahsız ve kefaretini her zaman öder. ondandır ki bir kadının saçlarına saçlarına şiirler yazarım. saçlarını saklasa da, dünyanın bir ucuna götürüp yedi kat altına gizlese de yazarım. bir kadın hak ettiği sevgiyi kelimelerin gücüyle almalıdır. Tanrı'ya ait kelimeler şairin kalemiyle dile gelmelidir.

şiirle uğraşıp şair olanlar pek çoğu bir ömrü daha olsa şair olmayı istemez. kaldırılması ağır yüktür kelimelerin gizi.

bir ömür daha gerek biz şair olanlara. bu ömrümüzü kelimelere feda ettik.

büyüyen buz dağlarında kaybolduk.
hiç kimseler görmedi,
duymadı,
bilmedi.

biz hiç'tik.

özlemek fiili

2019-02-05T20:26:00.000+03:00

toplum tarafından bilinen, genel geçer tüm akıllarda, ruhlarda yer edinen ve literatürde ki anlamı:

''sevdiği bir şeyi ya da kimseyi bir daha görmek isteğini duymak, ona kavuşmak istemek, onu göreceği gelmek.''
.
özlemek Tanrı tarafından yarattığı tüm varlıklara yüklediği en ağır yüklerin başında gelir. insan bu duygunun sadece kendisine has olduğunu düşünür. oysa ki büyük bir yanılgı içindedir. her varlık kendi yöntemleriyle özlemini dışa vurur. derin kederle yaşarlar. bir o kadarda dimdik ayakta kalırlar.
..

insan nasıl özler peki?
her kavuştuğun kişiye dair özlemin biter mi?
gördüğün kişiyi daha az mı özlersin?
her saat yanı başında olana günden güne özlemin azalar mı?
...

dünyamızın en gizemli ve sırrı halen çözülemeyen kavram zamandır. aynı anda aynı zamanda tam karşında, yanı başında olana özlem kadar ağır olanı yoktur.

bir merhabanın özlemini çekersin. özlersin.
dağılan saçlarına düşen hava taneciklerini bilirsin. onlar kadar şanslı değilsindir. özlersin.
gönlümün tanığı olan bir tek gözlerin var. özlersin.
esirgeme yıkık, yorgun ruhumdan.

ey gönlümün tanığı ben varken gel,
ah bana!

isimsiz

2019-01-28T19:34:00.000+03:00

bir yas havası var bugün bayım!
aklım ziyan.
içimden bir şeyler eksiliyor
şarkılar tutturmuş dilim lal.
yazgımız çalmış kapımızı,
kader ilmek ilmek örüyor dört bir yanımızı.

...

bir adım ötende ''ömrün'' bekliyor bayım!
sessizce adımlarla kaçırılan bakışlar ne kadar uzaklaşabilir ki ruhundan?
bir ömre bedel midir, bir kadının kıvrılan saçları?

...

aşk ile yanan kalemim yazacak mı ''bizi''
gel etme!
biz olalım..
eksik olanı kuşların kanadına takıp diyar diyar dolanalım.

...

bir merhaban tüm ezberleri bozsun,
gel.
mutlu şair kimdir?
öğret...

'Sen benim bahçemdin, yıkıntılar ortasında..'

2019-01-10T19:37:00.000+03:00

saatler geçmek bilmiyordu. gece karanlık ve gürültülüydü. şehir ölüm karanlığına bürünmüş, yıldızlar gökyüzünü terk etmişti. insanlar kuytu köşelerine çekildikleri gece de yaşanmıştı bu olanlar. odamdan başımı her dışarı uzatmayı denediğimde bomba sesleri yüzüme vuruyordu. o an Tanrı ile benim aramda kimseler yoktu. yüreğim senin kalbinle atıyordu.

nefes aldığını düşünerek Tanrı'ya dualarımla yakarıyordum.
ölümü bekleyen insanlar gibi hiç bir direniş göstermeden binaların tek tek yıkıldığını, sağır olmasını o an dilediğim bu kulaklarımla duyuyordum. Tanrım! ....

insanların varoluşunun ispatının ölüm olduğunu hep düşünürüm. ölüm geldiğinde insan vardır.Tanrım bu gece O'na bir şey olmasın.

ömrüm O'nun yokluğunda kuruyacaktır.
beni O'nsuz kılma Tanrım.

aklımı yitirdiğim gecenin sonunda günün ilk ışıklarında bomba sesleri bir an durdu. kendimi sokağa attım. sağa dönüyorum kimseler yok. arkama bakıyorum binalar yerle yeksan olmuş vaziyette. koşuyorum gökyüzünün varlığından bihaber şekilde sokakları, caddeleri. ölümün peşimden koşarcasına geçiyorum. ölümü kovalıyorum.

evinin sokağına vardığımda tüm yıkıntılar ortasında sen tüm benliğinle karşımdaydın.

köşe başında şairin biri bizi yazıyordu.

Tanrı'nın bir sureti olan kadın.
adama ömür verdi.

dipnot: fotoğraf alıntıdır. (sosyal medya)

sokağın kaderi

2018-12-24T20:23:00.000+03:00

bunalıyordu. köşeyi dönerken derin bir nefes çekmek istemişti. yapamadı. yutkundu. sağına sonra arkasına baktı. duvara dayandı. ayakta duracak mecali kalmamıştı.

maviye çalan ceketi duvarın rengiyle beyaza boyandı. omzuna düşen başıyla duvara iyice dayanmıştı. insan ayakta kalmalıydı. büyük şehirlerde yalnızlaşarak mı ayakta kalmalıydı?

sonra. hayatın hızına yetiştiğini hissetti, derin bir nefes çekerek vücudunda dolaşan kanın kendisine ait olduğunu bir kez daha anladı. sahi bir kadının saçları da ona ait olabilirdi. bir ömür. yalnızlıkta çoğalan bir ömre sahip olabilirlerdi. biz ve diğer insanlar!

sokağın köşesini döndü.
ve yürüdü.
yürüdü.
yürüdü..

kör karanlık

2018-12-20T19:22:00.001+03:00

kaybolup giden baharları anlardım. rüzgarla gelip geçen sonbaharları bilirdim. kayıp giden günleri kelimelere sıkıştırıp apar topar şiirler yazardım. zamandan firar eden bir akıldan ibarettim.

kısa adımlarla uzun cümleler kurardım. uzun cümle dediğime bakmayın bir kaç kelime, cümleden ibaretti. en afilli şiiri öldüğü güne aitti.akşamdan sabaha kalma bir yalnızlıktı.

bitmeye yakın bir günde geceden bozma bir anda aklını esir alan cümlelerle sokağın köşesini dönmüştü. Necdet bu ya!

okuduğu alimlerden öğrendiği ''insanın en büyük savaşı kendisiyleydi'' bu kelamı hiç mi hiç unutmaz. tek derdi kendisiyleydi.

bir şarkı tutturmuştu.

şiirini arıyordu!

gecenin tozu

2018-11-10T21:30:00.002+03:00

adını bilmiyordum. hangi şarkıydı? kaderin itirazı mıydı? geceyle başlamıştı. kadının saçlarıyla mı başlamıştı, bilmiyorum bayım!

kasım ayıydı. mutsuzluk satıyorlardı. alıcısı da pek çoktu. hayatın cilvesi miydi?

sırtını dönmüş bir ruh teslim olmuş mudur? ne istediğini bilen bir beden yaşamaya meydan okur mu?

yanı başında hasret kokuyordu. sonbahar günden güne cam kenarında azalıyordu. kış geliyordu.

insanlar kışın neden üşür?

ruhunu saran gece neden ısıtmaz ki?

aklım almıyor bayım!

sonbaharda hemhal !

2018-11-04T20:16:00.000+03:00

sonbahar ve mevsimlerin en güzeli. hüznü yahut acıyı tadan her insan kendinden kocaman pay bulur bu mevsimde. acılar depreşir, eskimeyen mutsuzluklar hatırlanır. sevginin huzurunu tadan ve sonrasında kaybeden kişi sonbaharı bir başka karşılar.

şarkılar bir başka dillenir bu mevsimde. içilen çaylar pek çabuk soğur serin rüzgarda. uzun süreler oturulamaz açık havada. omzuna atacağın bir şal ya da kalın bir mont gerekir. insanın bedeni üşür, aklı üşür, elleri üşür. oysa ki en çok insanın ruhu üşür. yalnızlıkla barışamayan kişiler sonbaharı böyle karşılar, onunla hemhal olur, geçmişi pekte iyi hatırlamazlar.

oysa ki! hiçte öyle değildir.

sonbahar; insanının ruhunun sadeleştiği, özgürlüğü daha da derinden hissettiği, kendiyle olan savaşında galip olmaya en çok yaklaştığı andır, zamandır. yalnızlık bireyin tek kalması değildir.

farklı bir bedende yalnızlaşabilmek!

sonbahar yalnızlaşmak, bir bedenle tekleşmek, sevginin Tanrı'laşmış halidir...