Ανεμογκάστρι

Τους άφησε τα αποφάγια

2012-10-12T13:07:00.001+03:00

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Από topontiki.gr

Έφερε «λεφτά», υποσχέθηκε «ανάπτυξη», έδωσε «πολιτική στήριξη», άνοιξε παράθυρο «ελπίδας» για τη χώρα. Ύστερα η Μέρκελ έφυγε. Και έμεινε να αιωρείται η χρυσόσκονη των φαντασιώσεων με τις οποίες το κυβερνητικό επιτελείο «φουμάρισε» ρεπόρτερ και τηλεπαρουσιαστές για να μας πουν όλα τα παραπάνω στα κανάλια. Όσο για τον Σαμαρά, ωραίοι οι ρομαντικοί περίπατοι στους κήπους, αλλά, με τη λήξη της επίσκεψης, έμεινε πιο συνοφρυωμένος από όσο πριν. Δεν περίμενε πολλά. Έμεινε όμως εντελώς στον αέρα...

Η καγκελάριος της ευρωζώνης δεν του χάρισε σχεδόν τίποτε από ό,τι θα περίμενε. Αντιθέτως του επεφύλαξε μια ακόμη ψυχρολουσία. Ούτε καν σεβάστηκε το ότι ο δικός μας, παρενθετικά σε κάθε σχεδόν φράση του, επαναλάμβανε με σχεδόν θρησκευτική προσήλωση και σεβασμό: «Όπως είπε η κυρία Μέρκελ». Σηματοδοτώντας έτσι τον δικό του ρόλο έναντι της καγκελαρίου του. Και διαψεύδοντας όσους έλπιζαν κρυφά ότι θα μπορούσε, έστω ευγενώς, να διεκδικήσει κάτι για τη χώρα του.

Η Άνγκελα λοιπόν ήταν δημοσίως κάτι περισσότερο από σαφής:

1. Είτε εσκεμμένα είτε εκ παραδρομής, αποκάλεσε τους Έλληνες «εταίρους και φίλους στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ». Παραδόξως... όχι στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα της ευρωζώνης. Μπορεί να θεωρηθεί και «λεπτομέρεια».

2. Για όσους μανιακούς με την ακριβολογία απόρησαν με αυτή την αναφορά της Μέρκελ, μια από τις επόμενες ήρθε να συμπληρώσει και να επιβεβαιώσει την... κακοπιστία τους: «Ελπίζω και εύχομαι η Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωζώνη». Με απλά λόγια, αν δεν κάνετε όλα όσα απαιτούμε από εσάς, τίποτε δεν είναι σίγουρο. Ευθεία και διόλου συγκεκαλυμμένη η απειλή.

Ενδιαφέρουσα σημειολογική λεπτομέρεια: Η Μέρκελ διατύπωσε τη συγκεκριμένη απειλή παρεμβαίνοντας σε ερώτηση περί παραμονής στο ευρώ η οποία απευθυνόταν στον... Σαμαρά! Ήταν λοιπόν απολύτως συνειδητή ως δήλωση. Και ήταν σαφής η πρόθεσή της να τη διατυπώσει. Το έκανε παρότι... δεν ρωτήθηκε. Αυτά για τα καρακόλια της «ενημέρωσης», τα οποία προσπάθησαν να την ερμηνεύσουν κατά το δοκούν.

[Δεν ξέρω αν ο Σαμαράς και οι διάφοροι κολαούζοι του θα τολμήσουν να ξαναμιλήσουν για «λόμπι της δραχμής» το οποίο υπονομεύει την προσπάθεια και την αξιοπιστία της κυβέρνησης. Αν όμως το τολμήσουν, ας τους θυμίζουμε ότι η πρώτη που αμφισβητεί και τα δύο είναι, πρώτη και καλύτερη, η ίδια η Μέρκελ!].

3. Εξ αρχής, αφού μας είπε ότι... υποφέρουμε, λες και δεν το ξέραμε, μας ξεκαθάρισε ότι άλλη επιλογή... δεν υπάρχει: «Αξίζει αυτή την πορεία να τη συνεχίσει η Ελλάδα, γιατί, αν δεν το πράξει τώρα, τα πράγματα θα είναι πιο δραματικά στη συνέχεια». Αυτή η απειλή πάντως προηγήθηκε της άλλης για την παραμονή στο ευρώ.

4. Εξήρε τη δουλειά των Ράιχενμπαχ (ξεπούλημα και λοιπές «μεταρρυθμίσεις») και Φούχτελ (Ειδικές Οικονομικές Ζώνες).

5. Μίλησε για «ανάπτυξη» συνδέοντάς τη με κεφάλαια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, τα οποία, αν και είναι απλώς δανειακά ψίχουλα της πλάκας, χωρίς ουσιώδες αναπτυξιακό αντίκρισμα, τα ακούμε εδώ και τρία χρόνια κάθε φορά που πρέπει να επενδυθεί η λιτότητα με ασαφείς μπούρδες περί «ανάπτυξης».

6. Στο θέμα της... «ανάπτυξης» όμως έβαλε στο κάδρο και την αναπτυξιακή γερμανική τράπεζα KfW σηματοδοτώντας έτσι ότι η Γερμανία επιθυμεί τον πλήρη έλεγχο σε όλο το επενδυτικό τοπίο. Ποιος δανείζεται, ποιος επενδύει, ποιος κερδίζει. Δηλαδή τα γερμανικά συμφέροντα – με πρώτη και καλύτερη τη Siemens – θα έχουν τον πρώτο λόγο. Με τους όσους δικούς μας επιχειρηματίες να αρκούνται στα αποφάγια. Όπως άλλωστε και το πολιτικό σύστημα, το οποίο δεν θα έχει κανέναν ρόλο στην «αναπτυξιακή» διαδικασία.

7. Στο ερώτημα για τη δανειακή δόση των 31,5 δισ. προς τις τράπεζες για την ανακεφαλαιοποίηση ήρθε άλλη μια ψυχρολουσία: «Πιέζουμε κι εμείς όσο μπορούμε, αλλά οφείλουμε να λύσουμε πρώτα θέματα αξιοπιστίας». Άλλωστε «το πόρισμα της τρόικας θα παρουσιαστεί όταν είναι έτοιμο να παρουσιαστεί. Είναι κατανοητό πως το να δουλεύει κανείς σε βάθος έχει προτεραιότητα από το να δουλεύει γρήγορα».

Σαφέστατη για όσους βιάστηκαν, μέσα στην προπαγανδιστική αμηχανία τους, χθες το βράδυ να φέρουν τη «δόση» στο πιάτο και ολόκληρη και πολύ σύντομα.

Όλα τα υπόλοιπα, περί θερμής στήριξης στο θέμα της δόσης, είναι απλώς... «ερμηνείες» του Μαξίμου και διαρροές από τη συνάντηση Μέρκελ με επιχειρηματίες και τραπεζίτες. Η ίδια η καγκελάριος δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερη, και μάλιστα παρουσία του εκλιπαρούντος για στήριξη Σαμαρά.

Με απλά λόγια, η Μέρκελ ήλθε, έδωσε οδηγίες, πίεσε ακόμη περισσότερο την κυβέρνηση, απαίτησε την παραμονή της στον δρόμο της δημοσιονομικής «αρετής», δεν της έδωσε κάτι συγκεκριμένο για να τη διευκολύνει να διαχειριστεί το εσωτερικό εκρηκτικό μέτωπο και αποχώρησε αφήνοντάς τη στα κρύα του λουτρού.

Και για να μην ξεχνιόμαστε: Το περίφημο αίτημα της κυβέρνησης για επιμήκυνση πού χάθηκε, ρε παιδιά; Ο έρημος ο Σαμαράς το είπε προλογίζοντας τη Μέρκελ, επαναλαμβάνοντας μάλιστα ότι, προς Θεού, δεν το συνδέει με λεφτά, αλλά παραδόξως αυτό εξαφανίστηκε στη συνέχεια. Όχι μόνο δεν το ανέφερε η αφέντρα στη σύντομη δήλωσή της, αλλά παραδόξως:

● Δεν ερωτήθηκε καν γι’ αυτό.

● Το συγκεκριμένο θέμα «αιχμής» επί τόσο καιρό για την κυβέρνηση δεν περιλαμβανόταν καν στις – έτσι κι αλλιώς... τζάμπα, αφού είναι ανεπίσημες – κυβερνητικές διαρροές.

Δηλαδή; Να υποθέσουμε ότι έφαγαν πόρτα ή ότι απλώς η καγκελάριος δεν συζητάει καν τόσο σοβαρά θέματα με τους υποτελείς της; Η μεγαλοπρεπής γαργάρα ήταν απολύτως ενδεικτική.

Πολύ περισσότερα όμως γι’ αυτήν τη συνάντηση θα διαβάσετε αύριο Πέμπτη στο «Ποντίκι». Έως τότε δεν έχετε λόγο να πιστεύετε ούτε λέξη από τις υπαγορευμένες θριαμβολογίες της ευρισκόμενης σε διατεταγμένη υπηρεσία και εργολαβικής ενημέρωσης...

«Εγώ είμαι το αφεντικό»!

2012-10-09T12:17:00.000+03:00

Από topontiki.gr

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η υποδοχή της Μέρκελ από τον Σαμαρά γίνεται σήμερα με τη χώρα να θυμίζει περίοδο πολέμου (θα ηχήσουν οι πολεμικές σειρήνες λόγω της στρατιωτικής άσκησης άνευ στρατευμάτων «Αλέξανδρος 2012»). Θυμίζει όμως και τη χούντα, αφού, πρώτη φορά μετά την πτώση της, απαγορεύτηκαν, με χουντικό νόμο του 1971, οι δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις και πορείες στην Αθήνα. Επιτροπή υποδοχής οι 7.000 αστυνομικοί, οι βατραχάνθρωποι και οι ελεύθεροι σκοπευτές. Θα συμμετέχουν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο πρωθυπουργός.

Όλο το σκηνικό είναι φτιαγμένο με τρόπο που θυμίζει την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1941: ερήμην τών, κλεισμένων στα σπίτια τους, Αθηναίων. Αρκεί βεβαίως και αυτοί σήμερα να... πειθαρχήσουν.

Είναι όμως έτσι δομημένο το σκηνικό της επίσκεψης Μέρκελ ώστε να εξυπηρετεί τις λήψεις εικόνας από τα διεθνή πρακτορεία και κανάλια. Η καγκελάριος επισκέπτεται την Μπανανία της, τον αδύναμο κρίκο της ευρωζώνης, και τίποτε δεν μπορεί να διαταράξει την εικόνα ισχύος που πρέπει να εκπέμψει.

Όμως στα χείλη όλων, εντός και εκτός Ελλάδος, υπάρχει η ίδια ερώτηση: Γιατί έρχεται η Μέρκελ; Τι γυρεύει η ισχυρότερη γυναίκα του κόσμου, το αφεντικό της Γερμανίας και του ευρώ, στη χώρα της οποίας το κατάντημα αποτελεί πλέον παράδειγμα προς αποφυγήν σε παγκόσμιο επίπεδο; Όλες οι επιμέρους απαντήσεις εμπεριέχουν αυτήν ακριβώς τη λέξη – και τη σκοπιμότητα: να δείξει ότι πράγματι είναι «το αφεντικό».

Αφεντικό της ευρωζώνης

Μπορεί όλα όσα η χώρα της καθοδήγησε να γίνουν στην Ελλάδα να έχουν οδηγήσει ένα βήμα πριν από το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό χάος, μπορεί τον δρόμο της Ελλάδας να ακολουθούν πλέον και άλλες χώρες, μπορεί το μοντέλο αντιμετώπισης να επιδεινώνει την κρίση του ευρώ, αλλά η Μέρκελ πρέπει να το στηρίξει.

Ήδη η πιθανότητα απόσχισης της Καταλωνίας από την Ισπανία δημιουργεί εφιάλτες στην Ευρώπη ακόμη και για αλλαγή του χάρτη της Ευρώπης, λόγω των ιστορικών εκκρεμοτήτων και των αποσχιστικών τάσεων στη Μεγάλη Βρετανία, το Βέλγιο και την Ιταλία.

Όμως, δεν υπάρχει θέμα. Η καγκελάριος του ευρώ, από το έδαφος του πρώτου προτεκτοράτου της ευρωζώνης, όπως έχει ήδη αποκληθεί η χώρα μας, θα διακηρύξει ότι η ηγεσία της δεν αμφισβητείται και ότι η τιμωρητική οικονομική πολιτική της είναι ο όρος ύπαρξης της ευρωζώνης.

● Το πρόβλημα: Οι δηλώσεις ισχύος, με όποιο περιτύλιγμα, δεν σημαίνουν πραγματική ισχύ. Ακόμη περισσότερο δεν αναστέλλουν την καταστροφή, δεν μειώνουν την οργή και την απόγνωση και, τέλος, δεν νομιμοποιούν κοινωνικά και πολιτικά τις οικονομικές δολοφονίες.

Αφεντικό της Γερμανίας

Καθώς ήδη άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τις γερμανικές εκλογές του επόμενου φθινοπώρου, η πρωτοκαθεδρία της Μέρκελ μοιάζει έως τώρα δύσκολο να αμφισβητηθεί από τους – μέχρι στιγμής νερόβραστους και ολίγιστους – Σοσιαλδημοκράτες. Το κρίσιμο σημείο για την Άνγκελα είναι να αποδείξει ότι, στο όνομα της γερμανικής κυριαρχίας, μπορεί να κρατήσει καθυποταγμένη την υπόλοιπη Ευρώπη. Κάνει την αρχή από τον «αδύναμο κρίκο»: την Ελλάδα.

Σε επίπεδο γεωστρατηγικής ισχύος πολλοί, κυρίως διπλωμάτες, της υποδεικνύουν ότι η Ελλάδα είναι πολύτιμη λόγω της θέσης της εγγύς της Μέσης Ανατολής, ως μεγάλης αδελφής της Κύπρου και ως ανταγωνίστριας ή αναχώματος ή δυνάμει αντιπάλου της Τουρκίας και επομένως θα πρέπει να επιβιώσει. Η Μέρκελ δεν διαφωνεί, απλώς αντιλαμβάνεται την επιβίωση αυτή με όρους αποικίας και οικονομικού - πολιτικού προτεκτοράτου.

Απέναντί της δεν βρήκε καν τις ΗΠΑ, οι οποίες ελάχιστο δυναμισμό κατάφεραν να δείξουν κάθε φορά που επιχείρησαν, αποτυχημένα πάντα, να διεκδικήσουν λόγο στην αντιμετώπιση της κρίσης του ευρώ. Και οι οποίες δεν είναι βέβαιο ότι βλέπουν την Ελλάδα ως κάτι διαφορετικό από προτεκτοράτο.

● Το πρόβλημα: Οι ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν παρέμβει, αλλά ποτέ δεν έπαψαν, παρά την αμηχανία τους και την υποχώρησή τους έναντι της Κίνας, να αποτελούν τον κρίσιμο παράγοντα και την ηγεσία της Δύσης. Επιπλέον η Κίνα προειδοποιεί ότι, αν δεν επιλυθεί η κρίση του ευρώ και δεν μπει σε βιώσιμη τροχιά η Ελλάδα, δεν θα συνεχίσουν να επενδύουν τα πολύτιμα δισεκατομμύριά τους στην Ευρώπη.

Το ίδιο και οι μεγάλες χώρες του πλανήτη με ρευστότητα, οι οποίες αποτελούν βασικότατους χρηματοδότες τού – υπό αμερικανικό πολιτικό έλεγχο – ΔΝΤ. Η Γερμανία, παρά την ψευδή αίσθηση παντοδυναμίας, δεν είναι όσο ισχυρή ενδεχομένως νομίζει...

Αφεντικό της τρόικας

Οι καντρίλιες του ΔΝΤ, οι απαιτήσεις του για επώδυνα «κουρέματα» των δανείων της ευρωζώνης, αλλά και για κάλυψη πολλών ακόμη δισ. ευρώ προς την Ελλάδα σε μορφή ρευστού δεν αρέσουν στη Γερμανία. Το μοντέλο της διαρκούς και αιώνιας λιτότητας, άλλωστε, δεν αμφισβητείται. Και όσο για τις απειλές του ΔΝΤ ότι θα κρίνει το χρέος μη βιώσιμο, ότι θα αποχωρήσει από την περαιτέρω δανειοδότηση της Ελλάδας κ.λπ., η απάντηση της Μέρκελ είναι σαφής:

– Από τη μια έχει ήδη ρυμουλκήσει τον Σαμαρά και τους άλλους εταίρους της κυβέρνησής του στο στρατόπεδό της. Η τρόικα εσωτερικού ταυτίζεται απολύτως με τη Γερμανία και την Κομισιόν – ήδη ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ματίας Μορς αποθεώνεται από τα «συμβεβλημένα» ΜΜΕ ως το «καλό» αντίβαρο του «κακού» Τόμσεν.

– Από την άλλη, σε ανταπόδοση για την καθαρή επιλογή του πρωθυπουργού της Ελλάδας, έρχεται να τον στηρίξει. Όλο και κάποια γλυκόλογα, όλο και κάποιες υποσχέσεις θα βρει για να συνοδεύσει τη ρητή εντολή περί πλήρους συμμόρφωσης της Ελλάδας στις γερμανικές απαιτήσεις – ακόμη και τις πιο παράλογες και καταστροφικές.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ελεγχόμενες διαρροές προ ημερών, εκ μέρους της γερμανικής κυβέρνησης, που έλεγαν ότι η τρόικα είναι ένα σχήμα που δεν θα λείψει σε κανέναν ακόμη και αν διαλυθεί, αφού τα μέλη της – δηλαδή το... ΔΝΤ – υπηρετούν ιδιοτελείς σκοπούς. Έρχεται λοιπόν η Μέρκελ να διακηρύξει πως, ανεξάρτητα από όλα τα προβλήματα, έχει τον πλήρη έλεγχο και της τρόικας.

● Το πρόβλημα: Το ΔΝΤ, έτσι ή αλλιώς, κρίνει το ελληνικό χρέος μη βιώσιμο – και, ανεξάρτητα από την πολιτική και τις επιλογές του, έχει δίκιο. Ίσως, παρά ταύτα, να συνεχίσει τη δανειοδότηση. Δεν θα πάψει όμως να διαφοροποιείται και να ζητάει, για λογαριασμό των μεγάλων οικονομιών του πλανήτη, από τη Μέρκελ να πληρώσουν τον λογαριασμό όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την ευρωζώνη. Η πίεση προς τη Γερμανία λοιπόν θα παραμείνει και συνεχώς θα εντείνεται.

Αφεντικό της Ελλάδας

Ένα από τα πιο διαδεδομένα αστειάκια στο Twitter αυτές τις μέρες έλεγε περίπου ότι, όταν κάποιος παίρνει ένα οικόπεδο, ακόμη και αν του το χαρίζουν, περνάει μια βόλτα να το δει για να ξέρει τι παραλαμβάνει.

Όχι και τόσο άσχετο με την ατζέντα Μέρκελ, καθώς ήδη το ξεπούλημα (τα είπαμε από πέρυσι: «Δεν πουλάμε, χαρίζουμε») άρχισε και μάλιστα με όρους που υπό φυσιολογικές συνθήκες, σε μια ευνομούμενη πολιτεία, στην οποία θα ίσχυαν και θα εφαρμόζονταν οι νόμοι, κάποιοι θα κάθονταν στο σκαμνί για απιστία, ζημία εις βάρος του Δημοσίου και παράβαση καθήκοντος.

Όμως αυτά ελάχιστη σημασία έχουν τόσο για τη Μέρκελ όσο και για τους συνοδούς της στις επαφές της στην Ελλάδα Χ. Ράιχενμπαχ (που αναμορφώνει το Ελληνικό Δημόσιο χαρίζοντας τα τιμαλφή του) και Γ. Φούχτελ (που ετοιμάζεται να μετατρέψει τη Θράκη σε Ειδική Οικονομική Ζώνη χαρίζοντάς τη σε Τούρκους τραπεζίτες και Έλληνες χρυσωρύχους).

Το σημαντικό είναι να παρασχεθεί κάθε δυνατή στήριξη στους εδώ υποτελείς της Γερμανίας – όπως και αν εννοεί κάποιος αυτήν τη στήριξη. Έστω και αν δεν έχει τίποτε χειροπιαστό να τους προσφέρει ως υπόσχεση διεξόδου. Έστω και αν έχει ήδη λάβει ως δώρο όλα τα σκληρά μέτρα και ό,τι άλλο απαιτήσει, χωρίς να δώσει τίποτε πέρα από αόριστες υποσχέσεις, χαμόγελα και... γκάζια για ακόμη μεγαλύτερη συμμόρφωση προς το Βερολίνο.

Εξ άλλου οι εγχώριοι υποτελείς – και οι τηλεοπτικοί κολαούζοι τους – θα είναι ικανοποιημένοι με ένα... νεύμα της, όπως δεν ντρέπονται να λένε στα δελτία των οκτώ.

● Το πρόβλημα: Ό,τι και αν υπολογίζουν οι γονυπετείς «ηγέτες» της χώρας ενώπιον της Μέρκελ, ό,τι και αν πει σήμερα η καγκελάριος της ευρωζώνης και της Ελλάδας, η αντιστροφή της καταστροφικής πορείας της Ελλάδας δεν είναι εφικτή χωρίς μεγάλες και γενναίες αποφάσεις, τις οποίες ούτε η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να διεκδικήσει ούτε η Γερμανία προτίθεται να λάβει.

Ο εγκλωβισμός στον φαύλο κύκλο ελλειμμάτων, χρέους, μέτρων, ύφεσης, νέων ελλειμμάτων, νέας αύξησης του χρέους και νέων μέτρων είναι σχεδόν απόλυτος. Εξ ίσου απόλυτα όμως είναι η απόγνωση και το αδιέξοδο των Ελλήνων, οι οποίοι βλέπουν τη χώρα και τις ζωές τους να καταστρέφονται. Όμως οι... τόκοι της συνειδητής καταστροφής προς τις μνημονιακές κυβερνήσεις και τους δανειστές θα πληρωθούν πολύ σύντομα.

Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα γίνει πρώτον με πολιτικό, συγκροτημένο και όχι αυτοκαταστροφικό τρόπο και δεύτερον ότι θα γίνει πριν η χώρα καταρρεύσει πλήρως ελέω των μνημονίων και των στυγερών εκτελεστών τους...

Ο Βενιζέλος όμηρος Σαμαρά και Τσίπρα

2012-10-08T21:07:00.001+03:00

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Από topontiki.gr

Η εικόνα του Ευάγγελου Βενιζέλου την περασμένη Τετάρτη στο βραδινό δελτίο του Mega «χρωμάτισε» ανεξίτηλα το δραματικό τέλος μιας εποχής: αποτέλεσε τον ενταφιασμό του ΠΑΣΟΚ ως κεντρικής – πολιτικά και ιδεολογικά – δύναμης της χώρας τα τελευταία τριάντα χρόνια, αν μετρήσουμε από το ιστορικό 1981. Όμως το τέλος θα είναι επώδυνο. Τουλάχιστον όσο επώδυνη είναι η εποχή των μνημονίων για τον ελληνικό λαό. Και όσο βασανιστική θα είναι η διαδικασία μετασχηματισμού του πολιτικού συστήματος.

«Γκρεμίστηκε από το θρονί του ιθαγενούς αγά αφρίζοντας στο παράθυρό του σαν δικολάβος των καφενείων της Ευελπίδων» έγραψε με απαξιωτικό τόνο στην «Καθημερινή» ο σταθερά οξυδερκής και διεισδυτικός Νίκος Ξυδάκης.

Όμως η τηλεοπτική εικόνα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, όπως και αν περιγραφεί, δεν μπορεί να αποτυπώσει το είδος του προδιαγεγραμμένο τέλος. Ούτε η αποτυχία του να υπερασπιστεί πολιτικά τον εαυτό του στο ζήτημα της περίφημης «λίστας Λαγκάρντ» είναι το μείζον. Η διαχείριση της λίστας απλώς περιγράφει την αντίληψη περί εξουσίας που κυριάρχησε επί δεκαετίες και σήμερα γκρεμίζεται με πάταγο.

Ο ίδιος ο Βενιζέλος βρίσκεται σε εξαιρετικά δεινή θέση. Σχεδόν τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου δείχνει να έχει αποτύχει εντελώς και να έχει εξαντλήσει κάθε πολιτική πίστωση που είχε κερδίσει με το επιχείρημα ότι παρέλαβε «καμένη» κομματική γη από τον Γ.Α. Παπανδρέου και την επιλογή της προσφυγής στην τρόικα.

Η υπόθεση της «λίστας» είναι άγνωστο αν θα βγάλει κάτι στο πεδίο της «ανακάλυψης» φοροφυγάδων, εφ’ όσον τελικά ερευνηθεί. Αλλά η διαχείρισή της από όσους την κατείχαν, η οποία έτσι ή αλλιώς απαιτεί εξονυχιστική διερεύνηση από τη Δικαιοσύνη, καθιστά τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ έρμαιο στα χέρια των πολιτικών του αντιπάλων.

Όπως άλλωστε σημείωσε, επίσης στην «Καθημερινή», ο πολύπειρος Σταύρος Λυγερός, «ο τρόπος με τον οποίο οι διαδοχικά εμπλεκόμενοι χειρίσθηκαν την υπόθεση είναι διά παραλείψεως παράβαση καθήκοντος».

1. Ο Σαμαράς έχει κάθε λόγο, σε αυτή τη φάση, να στηρίξει τον Βενιζέλο. Αλλιώς διακυβεύει – αν δεν καταργεί – τη σταθερότητα και τη βιωσιμότητα της κυβέρνησής του. Ταυτόχρονα όμως αποκτά τον έλεγχο έναντι του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και του κόμματός του σε περίπτωση αντιπαράθεσης. Το ολίσθημα Βενιζέλου είναι βαρύ και τον καθιστά ευάλωτο σε κάθε πεδίο όπου η επίκληση της πολιτικής αξιοπιστίας συνιστά αξιόμαχο επιχείρημα. Κυρίως στις εκλογές.

2. Το ίδιο όπλο έναντι του προέδρου του ΠΑΣΟΚ κέρδισε όμως και ο Τσίπρας, ο οποίος αποτελεί επιπλέον κίνδυνο για τον Βενιζέλο, διότι στις δίδυμες εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου έλαβε και επικύρωσε την πρωτεύουσα εντολή επανασύστασης και «αναδόμησης» του ευρύτατου πολιτικού χώρου της Κεντροαριστεράς – τέως «σοσιαλιστικού χώρου».

Η μετεκλογική διατήρηση της δυναμικής και της πολιτικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ κατ' ουσίαν επικυρώνει και ενισχύει αυτήν την εντολή.

3. Ο ίδιος ο Βενιζέλος χάνει οριστικά τον ρόλο του εγγυητή της επιβίωσης του ΠΑΣΟΚ, τον οποίο διεκδίκησε και ανέλαβε πάνω στα συντρίμμια που άφησε πίσω του ο Παπανδρέου. Θέλησε να αποτελέσει την κεντρομόλο δύναμη, η οποία θα επαναφέρει στον ιστορικό πυρήνα ένα σοβαρό μέρος της λαϊκής βάσης, η οποία σκόρπισε στις εκλογές προς διάφορες κατευθύνσεις.

Χάρη στην αλαζονική και υπερβολικά «αρχηγική» διαχείριση της προεδρίας του, πολλές δυνάμεις αναπτύσσονται στον κομματικό χώρο, αλλά όλες είναι κεντρόφυγες:

● Ο Λοβέρδος ήδη προχωρεί προς τη δημιουργία δικού του κόμματος.

● Ο Ραγκούσης, ο Μόσιαλος και άλλοι ψάχνουν τον δικό τους ανάλογο δρόμο, έστω και αν δεν είναι προφανές το αν θα καταφέρουν κάτι.

● Ο Χρυσοχοΐδης κάτι ψάχνει κι αυτός, αλλά κανείς δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς.

● Η Διαμαντοπούλου το έριξε στην αγρανάπαυση περιμένοντας κάποτε να αναγνωριστεί η αξία της και να παρακληθεί να επιστρέψει στην πολιτική.

● Η προοπτική της στενότερης συνεργασίας με τη ΔΗΜΑΡ – πολλοί μιλούσαν έως και για «συγχώνευση» των δύο κομμάτων – πάει πίσω, αν δεν ματαιώνεται, τουλάχιστον με τον Βενιζέλο παρόντα.

Τέλος, ερώτημα παραμένει πώς το ΠΑΣΟΚ θα αντιδράσει και πώς θα διαχειριστεί τη διπλή πολιτική ομηρεία του προέδρου του, ο οποίος, όπως εκτιμούν οι άσπονδοι «φίλοι» του, δεν έχει στο ρεπερτόριό του κάποια περίτεχνη πολιτική κίνηση για να δραπετεύσει από τη σημερινή αξιοδάκρυτη θέση του.

Περιζήτητα κουρέλια

Το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια διαρκώς έχανε τεράστια τμήματα τη λαϊκή βάση του και ήδη πολύ πριν από τις φετινές εκλογές είχε μετατραπεί σε ένα άδειο κέλυφος στελεχών και μηχανισμών που μετά βίας διασφάλιζαν την αναπαραγωγή των ιδίων και των εξαρτώμενων από αυτούς.

Τώρα πώς θα υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, καθώς ακόμη και η... τρόικα θέτει υπό διωγμόν τα παραμάγαζά τους; Άγνωστο. Αλλά πάντως όχι υπό την ηγεσία ενός βαρύτατα τραυματισμένου αρχηγού, ο οποίος θα παραμένει στη θέση του μόνο για όσο κανείς άλλος δεν ενδιαφέρεται να αναλάβει τα υπολείμματα του πάλαι ποτέ κραταιού κόμματος.

Ήδη η απειλή της αποψίλωσης στο συνδικαλιστικό πεδίο είναι εμφανέστατη και ίσως σε λίγο καιρό ο Παναγόπουλος να μείνει απλώς με τη σφραγίδα – της ΓΣΕΕ – στο χέρι.

Όσο για τους εναπομείναντες ψηφοφόρους, το κοινωνικώς υψηλά ιστάμενο μέρος τους εύκολα θα βρει καταφύγιο στη Ν.Δ. – ή ακόμη και στη ΔΗΜΑΡ, αν κι αυτή αντέξει τον κραδασμό από τον τρόπο και το αποτέλεσμα της συμμετοχής της στην κυβέρνηση.

Ό,τι έχει απομείνει από τα λαϊκά στρώματα μάλλον ευκολότερα θα μεταπηδήσει προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αναλόγως όχι μόνο του ρυθμού επιδείνωσης στην οικονομία, αλλά και της προετοιμασίας του Τσίπρα και των συν αυτώ να πείσουν σε εύλογο χρόνο ότι είναι έτοιμοι να κυβερνήσουν. Αλλά και ότι μπορούν να επιτύχουν τον απαραίτητο βαθμό κοινωνικής παρουσίας σε μια εποχή που όλο και περισσότερο προσομοιάζει στη δεκαετία του 1940.

Από τον λογαριασμό δεν εξαιρείται ούτε η ναζιστική Χρυσή Αυγή, η οποία, παρότι δεν κρύβει το αποκρουστικό – παρότι πολύ συχνά γκροτέσκο και αξιοθρήνητο – πρόσωπό της, βρίσκει πρόσφορο έδαφος στα ερείπια όχι μόνο της μνημονιακής διακυβέρνησης αλλά και της χυδαίας «δημοσιογραφικής» προπαγάνδας περί «δύο άκρων», η οποία διαπερνά όλους τους συμβεβλημένους με την τρόικα διαύλους «πληροφόρησης».

Άλλωστε στην Ελληνική Τηλεδημοκρατία του καναπέ, στην οποία γίνονται αποδεκτές κάθε είδους χοντράδες, με κορυφαίο δείγμα την ανθρωποφαγία και τη διαπόμπευση ακόμη και νεκρών, δεν είναι πολύ δύσκολο να νομιμοποιηθούν ακόμη και οι νοσταλγοί του Χίτλερ. Για να δικαιωθεί ακόμη μια φορά η πάνσοφη παροιμία: «Θύμωσε ο αγάς κι έκοψε τα αρχ...α του».

Προφανώς λοιπόν είναι ακόμη άγνωστο ποιος θα καταφέρει να πάρει μεγαλύτερο μερίδιο από τα απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως είναι βέβαιο ότι η προεδρία Βενιζέλου, χωρίς να αποτελεί τον μόνο κρίσιμο παράγοντα για τον ενταφιασμό του, θα γράψει τους «τίτλους τέλους» για το κόμμα που σημάδεψε πολύ περισσότερο από κάθε άλλο την πτωχευμένη και καταρρέουσα Ελλάδα της Μεταπολίτευσης...