Kare

Status Quo İle Barışmak

2026-03-11T23:52:00.000-07:00

Mevcut ahval ve şeraiti ile sulh etmek. :) Statükoyla barışmak bir yetişkinlik alameti midir, yoksa bir kuşun kanadının kırılmasına benzer şekilde üzücü bir olay olup kişinin hayallerinden vazgeçmesi, pes etmesi midir ? Bu kadar zihinsel yorgunluğun üzerine hangisi olduğundan artık emin olamasam da artık gerekli olduğuna ikna oldum. Huzur için gerekli. Kişi içinde bulunduğu durumla barışmadan huzur bulamaz, şartlarını iyileştirmek için eylemsizliğini yenemez, saplanıp kalır. Önce durduğu noktayı işaretlemeli, çevresini görüp inkardan vazgeçerek kabul etmeli, nereye gitmek vardığında kim olmak istediğini buna göre tayin etmelidir. Ne geçmişe ne hayallere sıkışmakla yol alınamaz.

Oh !

Potansiyel

2026-01-18T10:00:00.000-08:00

Bir acayip kelime. Mevcut ancak vücut bulmamış, var ama yok. Bir kısım ortaya çıkmamışsa yoktur diyor. Kalabalık kitleler dolusu insan israf edildiklerini düşündüklerinde hallerine yanarken bundan bahsediyor. Fizikte bile kalbi kırık anılıyor, sıkışmış bir yay, gergin bir tel, harekete hasretlik ve mutsuz bir hal. Atılmaya, üretmeye, gerçekleşmeye aç demek. Ortaya çıkmayı, var olmayı, görülmeyi arzu etmek. Pekala doğal, pekala tanıdık.

İkibinyirmibeş

2025-12-30T10:55:00.000-08:00

Bir takvim daha bitti, günler, aylar yine aktı gitti. Yavrucağım bizi anlar oldu, parmağıyla gösterir yaşını şimdi. Nice güzel yaşlar göresin gönlümün ince teli. Sevmeyi sevilmeyi tadasın. Yaşamayı keyif bilesin. Kötüsü sana hiç uğramasın.

Tahassür

2023-10-07T15:12:00.001-07:00

Boşluğa uzanmak

Hatıradan koku toplamak gibi

Hem hayal hem gerçek

Tamken eksik olmak gibi

Sevmek gibi

Otuz

2022-07-04T12:21:00.001-07:00

Yirmiden sonra çocuk gibi hissetmemeye şartlanmaktan veya belki de kendiliğinden, saymayı da temelli bırakarak mevcut yıldan doğduğum yılı çıkararak bulmaya başlamıştım artık yaşımı. Özgürlüğü içime çektiğim, sevdalandığım, bir bavulla oradan oraya fikirleri kovaladığım, çalışmakla geçen bu yıllar berrak bir su gibi akıyor şimdi. Acaba boşa mı aktı diye sormaktan, geldiğim yola dönüp bakmaktan alamıyorum kendimi. İçimdeki bir ses uğuldayan rüzgarın sesine karışıyor, gelecekte yaşamaktan vazgeçmek yerine ısrarla yağacak yağmuru ve doğacak güneşi beklemeye koyuluyorum.

Hasat

2021-12-19T05:25:00.002-08:00

Yağmur gördüm kar gördüm
Filiz verdim yemyeşil
Bilemedim
Güneş yaktı kurudum
Tohumlarımı aldılar
Beni bıraktılar
Kabuk kaldım sap kaldım
Dışım kuru içim kof

Ekin idim yemyeşil
Rüzgarda bir çöp kaldım

Gülle

2021-08-11T20:20:00.002-07:00

Su toplamış ağır bir gülle

Ne yana yatsam o yana yuvarlanır

Takılır kaburgama düşmez dışarı

Boğazımdan çeker de gözümden akmaz

Yardım edin

Sabah

2018-10-04T22:19:00.003-07:00

Bir arkadaşım kaybettiği köpeğini bulmuş bu sabah
Öbürünün sevdiği yemek çıkacakmış yemekhanede
Uyurken üstümden yorgan atıp hasta olmuşum
Otobüsün yokuşu çıkmasına yirmi dakika kalmış
Kahvaltıyı pas geçip ceketimi fırçaladığım alelade bir sabah bu sabah

Piramit

2018-01-26T00:44:00.001-08:00

Mutluluk, huzur, dinginlik, saadet, rahatlık ve benzeri kelimelerle ifade edilebilecek bir motivasyonla yapıyorum geleceğe dair planlarımı. Geleceğe dair plan yapmak bir anlamda bu sonuca ulaşmamı engelliyor da olabilir, ama günlük pratikte henüz kaçınabildiğim bir durum değil plan yapmak. Bu sanırım "bir amacı olmayan, bir planı olmayan insan" etiketinin "kötü" oluşu konusundaki çevresel kabulden bana yansımış. Halbuki aksi yöndeki alışkanlığın da en az onun kadar "kötü" sonuçlar doğurabildiğini gördüm. (karanlıkta tam seçemedim :) )

Neden başka bişey değil de mutlu, huzurlu olmak istiyorum bilmiyorum. (Zizek ayrı düşünmüş.)
Elimde olmayan bu olduğundan sanırım. Özgürlük olmadan mutluluk olmayacağını keşfettiğimden beri özgürleşmeye odaklandım. Bu beni daha özgür yaptı mı emin değilim ama daha özgün yaptı. Kendini keşfetmek önemli bir işmiş, klişe bir laf gibi dursada, neyin kendinden kaynaklı neyin çevresel etki sonucu oluştuğunu gösteriyor imiş. Bu da zaman içinde manipülasyon yeteneğini öğretiyor, özgürleşebilmek için çevresel müdahaleleri durdurmaya, dönüştürebilmeye başlıyorsun. Çok keyifli yada sıkıcı olabiliyor duruma göre.

Temel ihtiyaçları karşılama sorunsalından kurtulabilirsem bu döngüyü işletebileceğim, paranın gözü kör olsun.

pinpon topu

2017-12-08T04:45:00.001-08:00

Oradan oraya gidip gelmekten çok yorulmuş da olsam birkaç günlüğüne eve gidiyor olmak huzur veriyor. Her evin kendine özgü bir kokusu var, bu koku nerden geliyor bilmiyorum ama son 2 yilda 9 farkli yere taşınınca dış kapıyı açınca gelen kokularin farkli oldugunu ogrendim. Ev güzel kokar.
Her zamanki gibi bugunden 3 ay sonra nerede olacagim konusunda bir kesinlik yok, ihtimaller var. Tam düzeni kurup daha fazla taşınmayacağım diye düşünürken güzel bir haber bu durumu birdaha değiştirdi bugun. Duzeni kuracak haber de zaten iki haftalik. Eşyalardan bağımsızlaşmayi ögretiyor hareket halinde olmak, öbür türlü taşımak zorlaşıyor çünkü. Sahip olduğum her "şey" iki bavula sığıyor, onu da bire dusurecegim yakinda. Havaalanindayim, kapi numarasi degismis, gidip kontrol etmem gerek.

180 derece

2017-11-03T00:27:00.000-07:00

Buraya gelmek için sırasıyla araba, uçak, uçak,tren ve tramvay yolculukları yaptım. Ulaşım zaman alıyor ama konforlu. Uçakta yemek veriyorlar, film izleyesin diye ekran var, bavulunu taşıyorlar filan. Sorun yolculukta değil, sorun benim yanlış yönde gidişim.

Hayaller

2017-09-24T11:17:00.002-07:00

Küçük hayaller, büyük hayaller, birçok hayalim var. Bazı hayallerim gerçek oldu, bazılarından ben vazgeçtim, bazısı da ertelenip duruyor işte. Birkaçından bahsedeyim şimdi, kayda girmiş olsun.

Çok para kazanmak gibi bir hayalim yok. Bununla çelişkili şekilde bazı hayallerim para faktörünün bir şekilde sorun olmaktan çıktığı ortamlarda gerçekleştirilebilecek türde. Duyduğum kadarıyla pek yaygınmış bu paranın olmayışı çelişkisi. Aslında para var, ama hayal kuranda değil, bankada. Bankadaki para da bankanın değil. Paranın nerede olduğu karmaşık biraz, birçoğu için tatsız bir konu, irili ufaklı bir sürü etkisi var. Ben hayallere geleyim.

Açılacak şeyler ; Çocukları aptal yerine koymayan bir kültür-sanat atölyesi ile ucuz yemek verip kar amacı gütmeyen bir lokanta, insanın içinde kendini yıkıp yeniden yapabileceği bir kütüphane ve eğitim bursu da dağıtacak bir insan hakları okulu ; bunları açacak bir vakıf, hepsi açılınca açtım deyip içilecek bir rakı, rakının bir kadehten sonrasını içeceklere telefon.

İnşa edilecek şeyler; Yukarıdakilerin gri beton olmayan binaları, dağda küçük de bir bahçesi ve tandırı olan bir küçük taştan ev.

Ayrıntılı planlar hazır, para işi nasıl halledilecek bileniniz varsa arayın başlayalım, yoksa ömrüm vefa ederse ben bir onbeş seneye anca toplarım bu işi gibi. Sağlıcakla,

Çeşmeci

2017-05-12T06:09:00.000-07:00

Su lazımdı, ellerimi kavuşturdum görmediğim bir çeşmenin altına, soranlara çeşmeciyim diyorum. Çok güzel diyorlar, su bize lazım zaten öteden beri. Bazısı da ne suyu ne çeşmesi, burada ne arar, yok öyle bir çeşme diyor. Onlarca ben hayal görüyormuşum, benim çeşmem gerçek değilmiş. Bence hepsi haklı. Güneşin altında çeşmecilik yavan bir gerçek değil güzel bir hayaldir, doğru. Ama ben gene de çeşmeciyim. Çünkü bize hala su lazım.

Daha iyi

2017-05-01T04:42:00.003-07:00

Memleketimin ve insanlarının bin türlü derdi dururken daha basit ve önemsiz olan kendi dertlerimden yazamamak da özgürlük değil. Bu karenin uzantıları içinde ben-cil olabilmek lüksünü feda etmek de istemiyorum, varsın siyaseten doğru olmasın. İnsanın çevresindekileri susturup kendini dinlemesi lazım gelir bazen.

Gelecekte yaşamak bugünümü tüketiyor, ürkütücü bir şey. Hele ki bugün çalışmak, çalışmak için değil de üretememiş olmak korkusuyla körüklendiğinde daha beter. Bir işe yaramamak korkusunu sevmediğim bir işi yapmamak için işsiz kalmayı göze aldığımdan beridir çok yoğun yaşıyorum.

Seveceğim bir işi yapmak için uzun vadeli planlar yaptım, içinde birçok belirsizlik ile. Ürettiğim şeylerin o kadar da takdire değer olmadığını düşünür oldum, yorucu ve boğucu bir süreç bu. Beklentiler de üretiyor sonrasında ne olacağına dair.

Yaptığım şeyin en iyisini yapmaya çalışıyorum, benden daha iyisini daha hızlı ve etkili yapanları görmek şevkimi kırıyor. Ne at olmak istedim ne de at yarışına girmek. At olsa yarışmayacak birinin at olmadan kendini yarışta bulması da garip. Hayranlıkla karışık bir isyan hali önce. Sonra kişinin kendi atlık yetilerini sorgulaması, kendini koyduğu yeri beğenmemesi ve azimle tekrar başlamasından oluşan sonsuz döngü.

Başarı takıntısı mı bu yoksa mutlu olmak için gerekli midir kendini takdir etmek ve edilmek ? Çevresinden bağımsız takdir edebilir mi kendini insan ? Bu anlamda yalnız ben mi dışa mı bağımlıyım, yoksa ülkemizde mevcut bulunan ve işletilmeyen bir başka doğal kaynak mı bu ? Yaptığım yemekler lezzetli bulununca kendimi şef gibi hissetmem de mi bundan? Ekonomik bağımsızlık bu denklemin neresinde ? Bir çok sorular, ve sorular.

Okumam gereken yaklaşık iki yüz sayfa var bugün. Sorumlu olayım, bakalım ne oluyor.

- Olur mu yavrum bak, harikasın şahanesin, hadi bakayım.
- Olur öyle pilav ye geçer
- Sal gitsin, hayvancılık için hibe alıp dağa taşın kulübe yap, yada yollara vur, doğanın içine
- Seninki de dert yani, biz neler çekiyoruz
- Azcık güçlü ol evladım, nedir bu allasen böyle
- ... çay içen mi çay ?

Meclis

2017-04-17T09:43:00.001-07:00

Pencere

2017-03-25T02:16:00.002-07:00

Korkuyorum Sebastian
Bilir misin korku nedir
Uzak diyarlarda var mı

Korkuyorum Sebastian yalvarırım
Ne yaptığımı anlamaz oldum
Hücreler içindeyim, olmaz

Korkuyorum Sebastian n'olur
Penceremi veremem
İsteme benden

Old man with dementia

2017-03-03T10:57:00.001-08:00

İhtiyarı mı dinlemeli, kabullenip büyümeli mi
Kolay değil bunadıktan sonra kılıç savurmak değirmenlere
Bir bildiği olsa gerek herhalde

Adam bunak be, kendi ağzınla dedin işte
Yediği dayakla döner sonunda eninde

Belki öyle, kaybedilen de cabası

Da nasıl vazgeçilir parlağından güneşin
Tutsak eder insan kendini
Vazgeçer bildiğinden
Yarım kalır bile bile

Bir yalnızın gizli defteri

2017-01-25T10:12:00.003-08:00

Yalnızlık kolay yazılıyor ama aslında zor şey
Yalın, kuru, tatsız
Bazen sana ait bir insanın olmaması gibi
Beden içerde senle, kafan dışarda bazen
Bazen kafa içerde sen dışarda
Bazen de ruhen hapsolmak gibi
Bazen anlaşılamamak gibi
Türlü türlü yani
Her türlüsü de bulmuş bana yapışmış
Şansıma tükürene daldan düşsün yeşil elma

kelebekler

2016-12-26T22:34:00.003-08:00

Karnımdaki kelebekler,
Ben öldürdüm onları
Büyümeyecekler diye kıydım
Ellerim kanlı
Güvendi bana kelebekler
Katilim ben

göz yumdular

2016-12-11T01:50:00.000-08:00

şarkı

2016-11-09T13:12:00.002-08:00

Ölüyor ve doğuyor ve ölüyoruz
Topraktan toprağa bitmez bir yolculuk gibi
Doğmamak yada ölmemek de elde değil
Hayata sıkışmış özgürlük yani
Ölüm kesin, bir ihtimal değil
Ya özgürlüğe şarkı olacak bir sefil ömür
Ya da sessiz kalacak yaşanmamış gibi

Ah ağaç

2016-10-16T06:21:00.001-07:00

Okumak gerekenlerin arasında kaybolduk yine, hayallerden dersler çıkarıyoruz. Pencere bir ağaca bakıyor, ağaç pencereye. İnsan nasıl bu kadar özgür olur pencereden bir ağaca bakarken
sadece. Ah ağaç.

Tanımak zor, zora gelmeden bilmek zor, bilmesi zor kim olduğunu insanın. Örs üstünde dövmek gerek ve görmek gerek. Cesaret gerek, korkmadan değil. Korkmak, korkak ile aptal arasında, cesur ile değil.

Bir insanı tanımak vol-1

2016-08-28T04:08:00.002-07:00

Çok zamandır kafa yorduğum bir husus bu, insanları tanımak. Düşünceleri toplayabilmek dikkatimin dağılmasını engellediği için yazarak daha kolay oluyor, yazayım dedim. Bunu okuyana kendimi beğendirme kaygımı da bir kenara bırakmaya çalışarak başlıyorum.

Bir insanı gerçekten tanımadan insanları nasıl tanıyacağımızı öğrenemediğimizi düşünüyorum, bu nedenle önce bir insanı tanımaktan başlamak gerek.

Kişiyi ifadeye dönüştüren aktarım araçlarını kullanım yeteneğinin gelişmesinin kişiyi de daha karmaşıklaştırdığını, bu nedenle ifade gücü geliştikçe ifade edilmesi gerekenin de daha zorlaştığını ve bir kısır kovalama halinin hasıl olduğunu düşünüyorum. Konuyu saptırmak istemiyorum ama sanat denen şey de benim gözümde çeşitli araçlarla bu ifade sürecidir. Resim yoluyla aktarım kabiliyetinin gelişmesi üzerine kendisi de karmaşıklaşan ressamın, bu duruma ayak uydurmak için kendini kovalaması bu ifade yolculuğuna örnek olabilir.

Kişinin bilinçli şekilde dürüst ifade yeteneğinin -ki bana kalırsa bu bile ifade denen şeyin yalnız küçük bir kısmını işgal ediyor, başka konu- hayli güçleştiği durumlar bir kenarda kalsa dahi, yalnız kendini aktarabilme süreci bile sınırsız araçlarla bu kadar karmaşık görülebilecek bir halde iken, ikincil bir kişinin bu karmaşaya dahil olup buradan doğru veri edinmesi çözülmesi zor, sıkıntılı denklemler. ( işin toplumsal boyutu apayrı bir çorba). İfade süreci ve buna bağlı insan ilişkileri bu nedenle işin içinden kolay çıkılabilecek konular, iki kere ikinin dört ettiği alanlar değil.

Burada ben basit bir kabul ile ifadeyi esas almamaya karar verdim zira bu çoğunlukla hatalı verilere ulaşılmasına sebep oluyor. Bu muhakeme süreci süslü kelimelerle pek anlaşılmaz görünse de bence yetişkinler içinde çok yaygın bir kabul biçimi, ifadeye değil eyleme bakıyorlar. [ ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz]. Çünkü eylemler ardındaki ifadelerden bağımsız olarak net veriler üretiyor. Bunun aslen değişken olan kişiyi tanımada, onu anlamada ne derece verimli olduğunu bilmiyorum ancak kişiye ait eylem kalıbı oluşturmayı kolaylaştırıyor. Kalıplamak da çok hoş değil evet, eylem kalıbı da değişkendir, kişi değişken olduğundan pekala yanılgılara sebep olabilir, ama tutarlı yada tutarsız eylemler tutarlı bir ikili iletişim süreci için benim bulabildiğim en güvenilir dayanak.

bkz. beyin fışkırtısı

Kartpostal

2016-08-15T10:47:00.001-07:00

Kartpostal gibi bir kasabaya geldim yaz ortasında, kar da yağacak belki pencereme sonra. Uykum tutmazdı kaç geceler, bugün içinmiş. Aferin lan ufuk

Memleketin hali

2016-07-01T01:10:00.001-07:00