Skowronków języki w galarecie

Massacration | Detonator

noreply@blogger.com (Ruivo) — Wed, 06 Dec 2017 04:15:00 +0000

…Czyli robimy bekę z metalowców

O zespole

Massacration to zespół założony w 2002 roku w Petrópolis (Rio de Janeiro, Brazylia), jest to grupa wykonująca metal komediowy. Członkowie zespołu noszą peruki i występują pod ksywkami scenicznymi. Nie jest to raczej zespół do codziennego słuchania (chyba, że lubisz sobie masakrować słuch) . Do dziś wydali dwa albumy:

Gates of Metal Fried Chicken of Death (2005)

Good Blood Headbangers (2007) (niedostępny na Spotify)

W 2017 roku wypuścili singiel Metal Milf.

Głównymi ofiarami zespołu są brazylijscy fani power metalu, którzy nie znają angielskiego, brazylijskie zespoły wykonujące muzykę w języku angielskim (Angra, Sepultura, Viper, etc) oraz ogólnie cała subkultura metalowa.

Teksty celowo napisane są złamaną angielszczyzną, a momentami, równie celowo, wpleciono portugalskie słowa lub całe zwroty (np. „Está na hora de papar” w piosence Cereal Metal lub „Em cima, embaixo, puxa e vai” z Metal is the Law). Również zastosowano tutaj embromation – jest to taki potworek polegający na łączeniu portugalskich podstaw z angielskim -tion („avacalhation”, „boiolation” – ponownie Metal is the Law)

Biografia zespołu

By dopełnić swój image, zespół stworzył fikcyjną biografię, która została zaprezentowana w mockumencie na stacji MTV. Według fałszywej biografii, Massacration pod nazwą Death Mania został założony w 1979 roku jako band garażowy przez Johna Hammeta, Davida Suttera i Donalda Polaiego. — odnośnik do całości

Natomiast prawdziwa historia ma się inaczej. Zespół został wykreowany przez brazylijską grupę, która tworzy humorystyczny program Hermes e Renato (aktualnie pod nazwą Banana Mechânica), który był emitowany od 1999 do 2009 (pierwsza seria), 2013 (druga seria) i od 2013 do dziś (trzecia seria). W roku 2002 utworzono parodiowy klip z zespołem Massacration, zawierający heavymetalowe cliché.

Detonator

Jest to postać wykreowana przez Bruna Suttera, będąca parodią lidera grupy Manowar – Erica Adamsa. Założył zespół Detonator (oprócz niego, w grupie były same dziewczyny) i wydał album Metal Folclore: The Zoeira Never Ends… (w całości po portugalsku) oraz EPkę DetonaThor. W 2015 roku, wydał album solowy (dostępny na Spotify).

Bruno, a raczej Detonator, śpiewa falsetem. Również w trakcie wywiadów specjalnie mówi wysokim głosem.

Dla kogo nie jest ten zespół?

Przede wszystkim dla metalowców (i słuchaczy metalu), którzy mają kija w dupie i nie potrafią się pośmiać. A całej reszcie polecam.

Posłuchajmy po brazylijsku #1: Rosa Tattooada

noreply@blogger.com (Ruivo) — Sun, 12 Nov 2017 11:03:00 +0000

Jest coś, co lubię bardziej niż samo poznanie nowego zespołu brazylijskiego.

Domyślisz się? ;) Rozwiązanie na końcu wpisu!

Rosa Tattooada (Tatuowana Róża) to zespół pochodzący z Porto Alegre, założony w 1988 roku. Początkowo grali do 1995 roku, a w 2000 roku grupa została reaktywowana. Na ich brzmienie wpływ miały takie zespoły jak m.in. AC/DC, Mötley Crüe i Kiss.

Wydali 7 albumów (w tym odświeżone wydanie debiutu, które wydano w 1992 roku).

RT to jeden z przedstawicieli gatunku Rock Gaúcho (zbliżona wymowa: hoki gauszu), powstałego w stanie Rio Grande do Sul.

Już po przesłuchaniu debiutu mogę śmiało stwierdzić, że jest to zespół wart uwagi. Już utwór otwierający przyciąga uwagę. Jest to kawałek żywy, a i wokalista ma nawet interesujący głos – choć mimo wszystko, nie jest jakoś szczególnie wyróżniający się. Brzmieniem może nie wybijają się nad innymi zespołami, ale jest coś w nich takiego „ich”, przez co, moim zdaniem, nie da się pomylić Rosy Tattooady z kimś innym.

Z ciekawostek mogę powiedzieć, że ze względu na piosenki O Inferno Vai Ter que Esperar (Piekło Będzie Musiało Zaczekać) oraz Tardes de Outuno (Jesienne Popołudnia) zostali zaproszeni jako support Guns n' Roses na festiwalu Rock in Rio II.

Źródła: 1, 2, 3

Strona oficjalna grupy niestety nie działa.

Tłumaczenia z portugalskiego na polski: ja

Dla Twojej wygody, zamieszczam jedyny album, który jest dostępny na Spotify.

http://radioputzgrila.com.br/site/rosa-tattooada-detalhes-show-25-anos-opiniao/

http://www.heavynroll.com.br/2013/11/rosa-tattooada-jacques-maciel-agradece.html

PS. Oto rozwiązanie zagadki, którą zamieściłam na początku wpisu.

Najbardziej lubię, kiedy zespół brazylijski ma piosenki po portugalsku i wyeksponowaną partię basu!

UbiQue

noreply@blogger.com (Ruivo) — Sun, 22 Oct 2017 09:02:00 +0000

UbiQue jest młodym, polskim zespołem pochodzącym z Wrocławia. Są w trakcie nagrywania albumu Solaris, do którego teksty inspirowane są powieścią Stanisława Lema o tym samym tytule.

Na szczególną uwagę zasługują bogate kompozycje, które nie są w żadnym wypadku robione na siłę i nie brzmią kiczowato. Dla mnie, jako basistki – najlepszym elementem jest wykorzystanie basu bezprogowego, który nadaje ciekawego klimatu kompozycjom.

Nie jestem szczególną entuzjastką kobiecych wokali, ale tutaj muszę przyznać, że wokalistka jest świetna i ma fajną barwę głosu, którą potrafi wykorzystać. Nie ma tu usiłowania próbowania śpiewania klasycznie, co zasługuje na plus. Jak widać – można i nie trzeba silić się na bycie kolejną Tarją Turunen.

Chłopaki (i dziewczyna) świetnie spisują się na żywo. Po raz pierwszy usłyszałam ich właśnie na koncercie i nie żałuję, że nie posłuchałam ich najpierw ze studia – mają moc i hipnotyzują na tyle, że z cierpliwością będziesz czekać do skończenia utworu, zanim opuścisz salę na moment lub spojrzysz na telefon. Jak ja mam odruch sprawdzania co chwilę godziny, to tak przy ich występie nawet mi się nie śniło, by spojrzeć na komórkę.

Mam nadzieję, że ich pierwszy album będzie taki, jak te pierwsze trzy nagrane kawałki i to, co miałam okazję usłyszeć w trakcie występu.

Nawet jeśli nie jesteś miłośnikiem dziwnych rozwiązań muzycznych, polecam zapoznać się z twórczością grupy – nie będziesz zawiedziony.

Fanpage zespołu
YouTube

Almah: Dlaczego warto poznać?

noreply@blogger.com (Ruivo) — Wed, 13 Sep 2017 08:33:00 +0000

O samym zespole już pisałam wcześniej. Dzisiaj postaram się zachęcić Cię do zapoznania się z twórczością Eda.

Kompozycje

Edu naprawdę ma głowę do komponowania. Można było już przekonać się o tym nawet przed czasem, kiedy zaczął współpracować z Angrą, czyli w jego pierwszych zespołach: Mitrium, Venus, Symbols (był współliderem ze swoim bratem). Prawie wszystkie kompozycje, za wyjątkiem dwóch (Living and Drifting, Daydream Lucidity) zostały skomponowane przez niego samego, przy tworzeniu z nich kilku brali udział inni członkowie zespołu, ale znakomita większość to wyłącznie jego coração i alma, nic więcej.

Wokale

Zawsze podkreślałam i będę podkreślała tę kwestię. Edu jest wokalistą, którego śpiewu nie da się pomylić z czyimś innym. Jest charakterystyczny i melodyjny, miły dla ucha (zazwyczaj). Poza tym, w odróżnieniu od współpracy z Angrą, śpiewa naturalną dla siebie skalą głosu.

Edu jest producentem

Edu sam produkuje albumy Almy, więc od samego początku jest to dzieło wyłącznie jego i jego zespołu. Od pierwszego wydawnictwa wszystkim zajmuje się on sam, dzięki czemu nie ma na nie wpływu jakakolwiek osoba z zewnątrz.

Partie basu, perkusji

Pierwsza rzecz, którą zauważysz przy słuchaniu albumów tego zespołu to właśnie wyraźny bas i wyraźna perkusja. Dla miłośników dobrze podbitej basówki będzie to gratką – tym bardziej, że linia basu nie jest uboga. Natomiast partie perkusyjne są bardzo wyraźne i tak samo nie są one uproszczone do wyłącznie werbla, bębna basowego i hi-hata.

Tekst

Wiem, że dla wielu osób ważny jest tekst. Tutaj znajdziecie faktycznie ciekawe słowa, z tym, że Edu całkiem inaczej podchodzi do całej sprawy – nie pisze o swoich przeżyciach, on pisze o “wszystkim”. Moim zdaniem, wystarczy już tych wyżalanek przez muzykę i dobrze, że ktoś taki jak Edu zaczął tworzyć po swojemu.

To nie jest “tania muzyka”

Wiem, jak nieogarnięci i zamknięci w jednym gatunku ludzie, potrafią wszystko inne nazywać “tanią muzyką”. Może z początku albumy wydają się “tanie”. Tu trzeba poświęcić trochę czasu, by zrozumieć muzykę tworzoną przez Eda.

Nie jest dla wszystkich

Wiem, jak wszyscy lubią mówić, że każdy coś dla siebie znajdzie u konkretnego zespołu czy artysty. Ja wyjdę naprzeciw i powiem, że Almah nie jest zespołem dla każdego. Tego zespołu trzeba słuchać z otwartym sercem i otwartym umysłem, a dla wielu ludzi sprawia to trudność, bo oczekują od każdego jednego wykonawcy/zespołu tego samego, co od innych.

Shadowside… czyli coś poszło źle

noreply@blogger.com (Ruivo) — Fri, 01 Sep 2017 10:17:00 +0000

Shadowside to brazylijski zespół założony w 2001 roku w Santos. Wydali 4 albumy i jedną EP-kę. Skład liczy czterech członków, trzech instrumentalistów i wokalistkę.
W 2010 roku byli supportem dla zespołu W.A.S.P. – dzięki czemu zagrali w 15 krajach, w tym dotarli do nas (co chyba jeszcze żadnemu brazylijskiemu zespołowi, oprócz Sepultury, nie udało się).
W 2013 grali jako support dla zespołów Helloween oraz Gamma Ray. Zagrali 36 koncertów i ponownie dotarli do Polski. Jest to dla mnie niesamowitym zaskoczeniem, bo zespół nie wydaje się być zbyt znany (jak prawie wszystko, oprócz Sepy; przecież nawet Angra do nas nie dotarła).

No dobrze. Przydałoby powiedzieć się coś o twórczości. Wspomniałam już o tym, ile albumów wydali. Instrumentalnie są naprawdę całkiem nieźle, ale wokalistka psuje to wszystko. Jej śpiew jest okropny, mogłaby pójść na lekcje śpiewu, czy coś. Bo naprawdę. Gitary, perkusja i bas są świetne, nie trzeba tu nic poprawiać. Tylko ten koszmarny wokal. Jest minimalnie lepsza od Fabia Liona z Rhapsody/Angry, ale wciąż śpiewem nie powala. Riffy, solówki, wyraźny bas, świetna perkusja – i szkoda, że na tym się kończy.
Panno Dani, idź pani na lekcje śpiewu. Nie mówię, że musi być kolejną Tarją Turunen, ale żeby umiała śpiewać równo. Moje ucho szybko wyłapuje mankamenty wokalu, więc nie jest to stwierdzenie wyssane z palca.
Energia w kompozycjach jest, tylko wokalowi dużo brakuje do bycia nawet przeciętnym. Niestety. Może po dłuższym słuchaniu jakoś da się wytrzymać, ale ja po przesłuchaniu każdego z albumów, nie daję rady go znieść.

Wchodzisz? Zostaw komentarz

noreply@blogger.com (Ruivo) — Tue, 22 Aug 2017 10:19:00 +0000

Wyobraź sobie, że to właśnie Ty siedzisz po tej drugiej stronie i wylewasz siódme poty, żeby napisać nowy tekst. Widzisz te miłe dla oka cyferki w kolumnie wyświetleń. Ale z drugiej strony widzisz 0 jakichkolwiek komentarzy. Czy zachęca Cię to do kontynuowania pracy?

W skrócie. Dołączam się do apelu Hani Es z 2015 roku. Co z tego, że polecają twojego bloga, skoro sami go nie komentują? Według mnie to kompletnie mija się z celem i jest zniechęcające. W jaki inny sposób chcesz mnie zachęcić do kontynuowania, skoro nic od Ciebie nie słyszę? Nie otrzymuję żadnych rekomendacji. Co z tego, że dwóm, trzem osobom zachciało się skomentować raz i potem już się nie odezwali?

Podzielę się z Tobą w tej chwili podobną historią do tej, która spotyka blogerów i innych twórców.

Dlaczego Kiko Loureiro i Edu Falaschi wiedzą o moim istnieniu? Bo co jakiś czas daję im znak, że to, co robią, jest zajebiste. Ba. Utrzymujemy koleżeńskie relacje, szczególnie z tym drugim. Myślisz, że oni przechodzą obojętnie obok tego, co do nich piszę? Pewnie, że nie. Kiko mi podziękował za taką pierdołę, jaką jest kupienie jego albumu, a Edowi pomagam zbudować publiczność tutaj, w Polsce.

Otrzymywanie odzewu z tej drugiej strony jest bardzo ważne, ponieważ zachęca ludzi do dalszej pracy nad tym, co robią. Dlaczego te blogerki/vlogerki makijażowe mają taką chęć do tworzenia wpisów czy nagrywania filmików? Bo mają odzew. Niby jest to coś niepozornego, a jednak zachęca do kontynuowania.

Dlaczego najpierw przekazałam pomysł o założeniu strony Edowi, zamiast założyć od razu i nawet nic nie mówić? Bo mam w nim oparcie.

To samo tyczy się sfery blogowej. Chcesz pokazać twórcy, że to co robi, jest dobre lub chcesz mu pokazać, co powinien dopracować? Zostaw komentarz. Po prostu. Nie śmieciowy typu podoba mi się i nie podoba mi się. Dla mnie to jest porównywalne ze spamem w postaci Fajny blog, wpadnij do mnie. Poważnie. Nic to nie wnosi. Kompletnie. Nie bawmy się w domyślanie się, po prostu bądźmy konkretni.
To wpis skierowany również do tych ze znajomych, którzy odwiedzają mojego bloga. Nie komentujcie wpisów na Facebooku ani w prywatnych wiadomościach. Zostawiajcie ślad pod wpisami. Sama w ostatnim czasie staram się komentować różne wpisy czy nagrania na YouTubie.

Quiz o Angrze!

noreply@blogger.com (Ruivo) — Sat, 29 Jul 2017 15:09:00 +0000

Cześć w to ciepłe, sobotnie po południe.

Jeśli myślicie, że się leniwię, jesteście w błędzie. Chwilę temu opublikowałam quiz wiedzy na temat zespołu Angra! Spędziłam przy nim solidne kilka godzin, dobierając pytania i zdjęcia.

Link znajduje się w rozwinięciu wpisu. Miłego rozwiązywania!

Kliknij w obraz, aby przejść do quizu

Bassinvaders

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 10 Jul 2017 13:30:00 +0000

Czy ktoś powiedział, że basu nie słychać? Że bas nie może być samodzielnym instrumentem?

Bassinvaders to projekt założony przez basistę grupy Helloween, Markusa GrossKopfa. Oprócz niego, sesyjnie wystąpili: Schirmer (Destruction), Tom Angelripper (Sodom) oraz Peavy Wagner (Rage).

Co czyni ten zespół interesującym? Nie ma tam ani jednego gitarzysty. Natomiast zapraszani byli inni basiści, m.in. DD Verni (Overkill), Billy Sheehan (Vai, DLR, Mr. Big) i Nibbs (Saxon). Pełna lista basistów znajduje się tutaj.

Tak, dobrze czytasz. Sami basiści, dwóch perkusistów oraz dwóch wokalistów. Ci basiści pokazują, że jak najbardziej basiści mogą istnieć bez gitarzystów (tak samo jak gitarzyści bez basistów) i mogą stworzyć coś interesującego.

Wydali jeden album, który możesz przesłuchać poniżej.

Trudno mi gdzieś zaszufladkować ten zespół. Myślę, że określenie ich jako zespół rockowy to wystarczająca łatka. A może… Bass Rock? Bass Metal?

Poszukiwania nowej muzyki

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 26 Jun 2017 10:39:00 +0000

Dlaczego warto szukać nowej muzyki?

Co to daje?

W jaki sposób odnajdować nową muzykę?

Cześć!

Dzisiejszy wpis znów nie dotyczy stricte artystów czy zespołów, ale jest dość istotny. Często można się zetknąć, że ktoś czegoś szuka lub, być może, waha się, czy to dobry pomysł i co to daje. Sama przez długi czas siedziałam pod kloszem z pięcioma zespołami na krzyż, więc całkowicie rozumiem sytuację osób, które mogą się obawiać poszerzenia horyzontów.

Dlaczego warto szukać nowej muzyki?

Po pierwsze, warto się przełamać i posłuchać czegoś innego aby poszerzyć wspomniane wcześniej, horyzonty. Poszerzenie horyzontów muzycznych pozwoli Tobie na spojrzenie na muzykę pod zupełnie nowym kątem, możesz zauważyć coś, czego wcześniej nie dostrzegłeś.

Drugi powód, uwrażliwiasz się na sztukę, jaką jest muzyka. Możliwe, że przestaniesz postrzegać ją wyłącznie jako formę rozrywki i zapchania wolnego czasu.

Po trzecie, muzyka może stać się Twoim prawdziwym hobby. Jakie to hobby, kiedy siedzisz cały czas przy jednym i tym samym, nie rozwijając tego? Hobby trzeba rozwijać. Wielu uwielbia powtarzać, jak to muzyki nie kocha, a jednocześnie kiedy przychodzi moment przyznania się, czego słuchają, ich stan jest mizerny i nawet nie próbują tego „hobby” rozwinąć.

Po czwarte, inspiracja. Możesz zainspirować się do stworzenia jakiegoś obrazu, wiersza, czegokolwiek. A nawet może i sam sięgniesz po instrument i zechcesz coś skomponować. Jeśli upierasz się przy jednym, Twoje pole manewru jest słabe. Świetną inspiracją mogą być wykonawcy jazzowi lub okołojazzowi (np. twórcy Bossa Novy), którzy stale mają coś ciekawego „do powiedzenia”.

Po piąte, mając tylu artystów i tyle zespołów w swojej biblioteczce (nieważne, czy na komputerze, czy zakupione), tak prędko się nie znudzisz, jak stanie się to prędzej czy później, gdy znasz ich zaledwie kilku. Wciąż pamiętam moment, kiedy tak się „zmęczyłam” słuchaniem Korna, że nie potrafiłam ich słuchać dłużej niż kilka sekund i zbierało mi się na wymioty (poważnie).

Po szóste (i ostatnie), będziesz miał możliwość wymiany zdań z większą grupą ludzi niż słuchając jednego i tego samego.

JAK i GDZIE szukać nowej muzyki?

Przekop się przez karierę swojego ulubionego wykonawcy

Brzmi banalnie, ale może dać dobre rezultaty. Gdybym ja tak nie postąpiła, nie poznałabym grupy Almah i nie przekonałabym się, jak koszmarny głos miał z początku Edu Falaschi (zaufaj mi, w Mitrium był przekoszmarny).

Last.fm

Metoda oklepana i nie jest zawsze trafna, ale warta uwagi. Jeśli jesteś przeogromnym leniem lub nie wiesz, co konkretnie Cię interesuje, po prostu załóż konto na Laście, pobierz program do Scrobblowania (lub zainstaluj wtyczkę do przeglądarki) i słuchaj tego, co znasz. Na stronie głównej będą pojawiały się propozycje artystów/zespołów, albumów oraz piosenek. Możesz również znaleźć osoby o podobnym guście muzycznym, obserwować je i zobaczyć, czego oni słuchają.

Jest pewna wada tej metody – podobieństwa są często pokazywane na podstawie tego, czego słuchają inni użytkownicy, więc nie zawsze jest to trafione.

Spotify

Spotify jest to aplikacja do słuchania muzyki. Zawiera zakładkę „Odkrywaj”, gdzie prezentowane są propozycje bazowane na tym, czego słuchasz. Jest to zdecydowanie bardziej trafne niż sugerowany przeze mnie już Last. Spotify ma tę przewagę, że posiada kilkanaście „kanałów radiowych”, które umożliwiają słuchanie konkretnego gatunku – a sam możesz dopasowywać sobie, co kolejne będzie leciało za pomocą klikania łapek w górę lub w dół.

Niestety, jeśli nie wykupisz pakietu premium, jakość muzyki jest kiepskawa i słuchanie przerywają reklamy.

Po wejściu na profil wykonawcy lub zespołu, pojawia się zakładka, gdzie rzeczywiście pojawiają się wykonawcy podobni do słuchanego (lub powiązani – choć tu dziwne, że w propozycjach przy Angrze nie pojawia się Megadeth, skoro Kiko gra aktualnie z nimi).

RYM

Choć prawdziwe zastosowanie RYM–a jest inne, z powodzeniem może posłużyć do szukania muzyki. Szczególnie dlatego, że baza jest wzbogacona o nawet tych najmniej znanych wykonawców i gatunki zazwyczaj są dopasowane w sposób prawidłowy (gdzie, w przypadku Lasta i Wikipedii dopasowanie potrafi sporo mijać się z prawdą).

YouTube

Dla mnie YouTube to ostatnia możliwość, jeśli chodzi o wyszukiwanie bez pomocy innych. Szczególnie dlatego, że jest spora możliwość natrafienia na nieoryginalne piosenki. Nieoryginalne, czyli np. ktoś wziął piosenkę innego artysty i podpisał nazwiskiem innego. Sporo tu też coverów. Poza tym, innym problemem jest, że jakieś nagrania mogą być niedostępne dla nas.

Na koniec zostawię Cię z jedną z moich ulubionych piosenek, której bym nigdy nie poznała, gdyby nie przeszukiwanie kariery Eda Falaschiego. Nie jest to jakiś muzyczny szczyt, ale uwielbiam to wyeksponowanie basu. Edek wie, jak dobrze produkować muzykę.

Pobieranie muzyki: legalne czy nie?

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 19 Jun 2017 08:51:00 +0000

Jak to w końcu jest: można pobierać muzykę czy nie? Często można spotkać się z zapytaniami takimi jak: Skąd można pobrać legalnie i za darmo?

Czy można pobierać legalnie i za darmo? Zapraszam do przeczytania

1. Prawo autorskie — dozwolony użytek osobisty

W zapisie czytamy:

Art. 23. Dozwolony użytek osobisty

1. Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już rozpowszechnionego utworu w zakresie własnego użytku osobistego. Przepis ten nie upoważnia do budowania według cudzego utworu architektonicznego i architektoniczno-urbanistycznego oraz do korzystania z elektronicznych baz danych spełniających cechy utworu, chyba że dotyczy to własnego użytku naukowego niezwiązanego z celem zarobkowym.

2. Zakres własnego użytku osobistego obejmuje korzystanie z pojedynczych egzemplarzy utworów przez krąg osób pozostających w związku osobistym, w szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku towarzyskiego.

Źródło

2. Co należy przez to rozumieć?

W kwestii muzyki, mamy prawo do nieodpłatnego korzystania z rozpowszechnionego utworu. Ale ważna sprawa: utwór ten musiał mieć już swoją premierę. Czyli pobieranie tzw. „wycieków” jest już złamaniem.

3. Przechowywanie plików przez 24 godziny?!

To jest mit. Nie ma żadnego istniejącego zapisu, który nakazuje usunięcie plików po 24 godzinach. To wszystko, co widzisz na Chomikach i tym podobnych, jest fikcją. Wyżej podałam cytat z zapisu o prawie autorskim. Jest na ten temat artykuł na Wikipedii (są zamieszczone odnośniki).

4. Udostępnianie plików

Teraz interesuje nas paragraf 2. Myślę, iż kwestia korzystania z torrentów jest teraz oczywista. Pobieranie plików za pośrednictwem sieci P2P jest złamaniem istniejącego zapisu. Tak samo wrzucając pliki do pobrania w ten sposób, że są one dostępne dla wszystkich łamiemy go.

5. Podsumowanie

Ja nikogo nie namawiam do pobierania plików, chcę jedynie wyjaśnić problem. Nie chcesz pobierać – Twoja sprawa. Pobierasz – Twoja sprawa.

Mogę polecić aplikację SoulSeek, stamtąd za darmo możesz pobierać i nie musisz niczego udostępniać. A jak nie chcesz pobierać i mieć wszystko pod ręką, polecam pobranie Spotify i wykupienie Premium (20 zł za miesiąc korzystania z usługi Premium).

Stare jest lepsze, a nowe zawsze gorsze?

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 05 Jun 2017 12:00:00 +0000

Często można się spotkać ze stwierdzeniem, że stara muzyka jest najlepsza, a dzisiejsza jest do niczego i nic interesującego nie można znaleźć.

Dziś postaram się obalić ten mit.

Stara, słaba muzyka

Tak, moi drodzy. Kiedyś również tworzona była kiepska muzyka. Nie jest ona nawet szczególnie ukryta, wielu kiepskich wykonawców i wiele kiepskich zespołów są niesłusznie uznawani za wybitnych (głównie po prostu przez grono zwolenników).

Przykładem jednego z takich starych i kiepskich jest australijski zespół AC/DC. Kiedy słucha się wiele innej muzyki, a potem nagle włączy się ich, nie da się tego po prostu słuchać. Wszystko brzmi tak samo i na jedno kopyto. Zero inwencji twórczej i płytkie brzmienie.

Z drugiej strony coś mniej znanego. Mitrium, czyli pierwszy zespół byłego wokalisty zespołu Angra. Grupa pożyła jeden rok lub krócej. Brzmienie jest wręcz przeokropne, (nie oszukujmy się) zerżnięte od angielskiej grupy Iron Maiden.
Inni: Modern Talking, Bee Gees, Guns N' Roses, Manowar, Kiss

Stara, dobra muzyka

Teraz druga strona barykady. Takich osobistści jak Miles Davis czy Herbie Hancock nie trzeba przedstawiać osobom, które interesują się muzyką jazzową i nie jest to przypadek. Są to jedni z najlepszych wykonawców ubiegłego wieku (ten drugi pan oczywiście nadal żyje). Ze strony rockowej: King Crimson. Chore, eksperymentalne, (początkowo nawet) psychodeliczne kompozycje.

Jako osoba zauroczona brazylijskimi brzmieniami, muszę wręcz tutaj wspomnieć o takich wykonawcach jak Stan Getz i João Gilberto oraz zespole Os Mutantes.

Aby ubarwić trochę ten wpis, wspomnę innym o brazylijskim gatunku, Brega, który miał być opozycją do Bossa Novy. Prawdopodobnie (nie zagłębiałam się w to aż tak bardzo) najbardziej znanym wykonawcą Bregi jest Odair José.
Inni: Dom, Crazy World Of Arthur Brown, Nick Cave & The Bad Seeds

Nowa, słaba muzyka

Nie jest to rzadkim zjawiskiem, że jako argument na beznadzieję muzyki XXI wieku podaje się najpopularniejszych i najmniej interesujących wykonawców oraz najmniej interesujące zespoły, które małpują starych wykonawców lub są (nie bójmy się tego określenia) zwyczajnymi produktami tworzonymi pod publikę, aby ściągnąć od nich pieniądze i zniknąć równie szybko, co się pojawili. Większość osób, która urodziła się w '97 roku lub wcześniej, może mniej lub bardziej pamiętać hałas o Jonas Brothers czy innych podobnych gwiazdeczkach.

W skrócie można powiedzieć, że w kwestii muzyki, oprócz zaciętych poszukiwaczy, panuje lenistwo.
Inni: Asking Alexandria, 50 Cent, Kenny G, Taylor Swift, Skrillex

Nowa, dobra muzyka

I teraz czas na coś, od czego każdy wyznawca stare = dobre, nowe = złe ucieka i neguje jego istnienie. Jak najbardziej można natrafić na świetnych artystów i świetne zespoły dzisiejszych czasów. Wspomnę tutaj o dwóch panach, których świetnie znacie już z mojego bloga, czyli o Kiku Loureiru i Edzie Falaschim (wyszli solowo po 2000 roku, więc ich tu liczę). Uważam, że wystarczającym argumentem będą te tutaj albumy: No Gravity, Universo Inverso, Moonlight. Nie wystarcza? No to jeszcze to.

Inni: Igorrr, Philm, Lovage, Stoned Jesus, Chelsea Wolfe

#Bonus

W skrócie, pan Vasconcellos (bo takie jest jego prawdziwe nazwisko) zjechał równo Brazylijczyków, których nie interesuje muzyka ze swojego kraju (a muzykę mają bardzo ciekawą) i jedynie interesują się zagranicznymi (Brasileiro é tudo chupa pau de gringo**). Stety, niestety, ale można to też odnieść do naszych rodaków – dlatego postanowiłam o tym wspomnieć.

_____

Przypisy:

*Brazylijczycy ssą pałę obcokrajowcom (luźne tłumaczenie)

Przy stworzeniu wpisu pomógł mi mój dobry przyjaciel (dodatkowi artyści i „artyści”)

Moje ulubione albumy

noreply@blogger.com (Ruivo) — Sun, 07 May 2017 22:00:00 +0000

Dzisiaj inna notka niż wszystkie inne. Oficjalnie mam już 20 lat, nie tylko rocznikowo. Z tej okazji postanowiłam, że podzielę się z Tobą moimi ulubionymi albumami. Będzie ich 20, czyli tyle, ile mam lat.

Albumy są uporządkowane wg tego, jak przyszły mi do głowy. Nie umiem wskazać „tego jedynego”.

1. MOONLIGHT

Artysta: Edu Falaschi
Gatunek: Rock akustyczny

Utwory: 9

Ulubione: Spread Your Fire, Rebirth, Nova Era

Źródło

2. Larks' Tongues in Aspic

Zespół: King Crimson

Gatunek: Rock progresywny

Utwory: 6

Ulubione: Larks' Tongues in Aspic, pt 2, Easy Money

Źródło

3. Jazz Samba

Artyści: Stan Getz & Charlie Byrd

Gatunek: Samba–Jazz, Bossa Nova

Utwory: 7

Ulubione: —

Źródło

4. Jazz Samba Encore!

Artyści: Stan Getz & Luiz Bonfá

Gatunek: Samba–Jazz, Bossa Nova

Utwory: 10

Ulubione: —

Źródło

5. Dystopia

Zespół: Megadeth

Gatunek: Thrash metal (w końcu to zrobiliście)

Utwory: 11

Ulubione: Conquer or Die!, Poisonous Shadows, Bullet to the Brain, Dystopia, Post American World
Źródło

6. No Gravity

Artysta: Kiko Loureiro

Gatunek: Metal progresywny

Utwory: 13

Ulubione: Dilemma, In a Gentle Way, Beautiful Language, Tapping Into My Dark Tranquility, No Gravity, Endangered Species

Źródło

7. The Dark Side of the Moon

Zespół: Pink Floyd

Gatunek: Rock progresywny, Art Rock

Utwory: 10

Ulubione: Money

Źródło

8. Rebirth

Zespół: Angra

Gatunek: Power metal

Utwory: 10

Ulubione: Nova Era, Rebirth, Heroes of Sand, Unholy Wars, Acid Rain

Źródło

9. The Real Thing

Zespół: Faith No More

Gatunek: Alternatywa

Utwory: 9

Ulubione: Surprise! You're Dead!, Falling to Pieces, Epic

Źródło

10. Almah

Artysta: Edu Falaschi

Gatunek: Heavy metal, Power metal

Utwory: 11

Ulubione: King, Take Back Your Spell, Scary Zone, Box of Illusion, Children of Lies

Źródło

11. Motion

Zespół: Almah

Gatunek: Metal progresywny

Utwory: 10

Ulubione: Hypnotized, Bullets on the Altar, Zombies Dictator, Trace of Trait, Soul Alight, Late Night in '85, Daydream Lucidity, When and Why

Źródło

12. Legendary Tales

Zespół: Rhapsody

Gatunek: Power metal

Utwory: 10

Ulubione: Warrior of Ice, Rage of the Winter

Źródło

13. …And Justice for All

Zespół: Metallica

Gatunek: Thrash metal, Metal progresywny

Utwory: 9

Ulubione: —

Źródło

14. Frizzle Fry

Zespół: Primus

Gatunek: Metal alternatywny, Funk metal

Utwory: 13

Ulubione: Too Many Puppies, The Toys Go Winding Down, Frizzle Fry

Źródło

15. Herzelied

Zespół: Rammstein

Gatunek: Industrial metal

Utwory: 11

Ulubione: Wollt ihr das Bett in Flammen sehen, Weisses Fleisch, Herzeleid, Rammstein

Źródło

16. Mekanïk Destruktïw Kommandöh

Zespół: Magma

Gatunek: Zeuhl

Utwory: 7

Ulubione: —

Źródło

17. Holy Land

Zespół: Angra

Gatunek: Power metal, Progressive metal

Utwory: 10

Ulubione: Nothing to Say, Carolina IV, Holy Land, The Shaman, Z.I.T.O.

Źródło

18. Countdown to Extinction

Zespół: Megadeth

Gatunek: Thrash metal

Utwory: 11

Ulubione: Sweating Bullets, Countdown to Extinction, Symphony of Destruction

Źródło

19. Peace Sells…but Who's Buying?

Zespół: Megadeth

Gatunek: Thrash metal

Utwory: 8

Ulubione: Wake Up Dead, Peace Sells, The Conjuring, Good Mourning/Black Friday

Źródło

20. Perpetual Burn

Artysta: Jason Becker

Gatunek: Metal neoklasyczny, Metal progresywny

Utwory: 8

Ulubione: Altitudes, Air, Mabel's Fatal Fable

Źródło

Fun fact

Równo 20 lat temu również ukazał się singiel Megadeth promujący album Cryptic Writings.

Matanza

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 01 May 2017 12:30:00 +0000

Brazylia to nie tylko słoneczko, Rio de Janeiro, plaże i samba. To również takie zespoły jak Sepultura, Angra, Almah… czy właśnie Matanza.

Matanza to brazylijski zespół założony w 1996 roku w Rio de Janeiro. Ostatnim albumem Matanzy jest nagrany w 2015 roku Pior cenário possível. Wydali w sumie 7 albumów studyjnych, jeden koncertowy i dwie EP–ki.

Nie jest to zespół szczególnie znany w Polsce. Niech podniosą rękę ci, którzy wiedzieli o istnieniu tego zespołu zanim o nim napisałam.

Co jest interesującego w tym zespole, a czego nie ma w zespołach, które poprzednio opisywałam? Grupa ta wykonuje szczególny rodzaj punk rocka znany jako cowpunk/countrycore. W skrócie znaczy to tyle, że chłopaki grając punka, mają w swojej muzyce wpływy country, co można zauważyć w pierwszej, lepszej piosence Matanzy – jeśli oczywiście miałeś już wcześniej styczność z tym gatunkiem muzycznym.

Oprócz tego, warto zwrócić uwagę, że większość piosenek Matanzy jest w ich rodzimym języku, czyli portugalskim. Jest to miła odmiana od Angry czy Almy, które tworzą w języku angielskim. Charakterystyczną kwestią jest również głos wokalisty, Jimmy'ego Londona. Taki trochę Dave Mustaine Brazylii w brzmieniu.

Jeśli lubisz piosenki, które są śpiewane w innym języku niż angielski i w dodatku lubisz punk rocka, powinieneś ich przesłuchać. To naprawdę interesujący zespół, który warto znać i przekazywać informację o nich dalej – ja dowiedziałam się o nich od koleżanki Brazylijki, a do napisania notki namówił mnie inny Brazylijczyk.

Ciekawostka: Matanza jest słowem z języka hiszpańskiego i oznacza „rzeź”. (Po portugalsku matança)

Faith No More

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 17 Apr 2017 12:30:00 +0000

To drugi obok Primusa zespół, w którym występowała wyraźna partia basowa. Jeszcze raz powtórzę – Korn nie był grupą, która to zapoczątkowała. Co najwyżej spopularyzowała. Byli również jednymi z pierwszych, którzy wykorzystali rap w rocku.

Faith No More jest amerykańskim zespołem założonym w 1985 roku w San Francisco. Wcześniej byli znani jako Faith No Man (1981–1985). Ostatnim albumem, który wydali jest Sol Invictus z 2015 roku.

Pierwszym wokalistą zespołu był Chuck Mosley. Wydali z nim dwa pierwsze albumy: We Care a Lot i Introduce Yourself. Później został zastąpiony przez Mike’a Pattona, lidera grupy Mr. Bungle – zmienił kierunek twórczości zespołu na eksperymentalną. Nie jeden raz zespołowi oberwało się od krytyków za właśnie eksperymentalizm. Byli inspiracją dla między innymi progresywno metalowego zespołu Tool.

Cechą grupy, obok ekstremalnego eklektyzmu wprowadzonego przez Pattona, jest sam wokal tego pana. Mike Patton posiada najszerszą skalę głosu ze wszystkich żyjących wokalistów muzyki rozrywkowej. Sięga ponad 6 oktaw. Po co ci więcej wokalistów w zespole, skoro masz Pattona. Jego skala głosu zaczyna się na E♭1 i kończy na E7.

Najważniejszym albumem tego zespołu jest Angel Dust, któremu poświęcę osobną notkę. Mogę jedynie powiedzieć na zachętę, że to bardzo pokręcony album. Równie istotnym albumem jest The Real Thing, gdzie Mike zadebiutował.

Źródła:
1, 2

Primus

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 03 Apr 2017 12:32:00 +0000

A więc mówisz, że basu nie słyszysz?

Primus jest amerykańskim zespołem założonym w 1984 roku przez basistę Lesa Claypoola. Pewnie mało to nazwisko Ci mówi ale to nic. Co jest w ich muzyce takiego „innego”, że postanowiłąm o nich wspomnieć? Bas prowadzący. Tutaj nie ma szansy na powiedzenie „ale ja basu nie słyszę”.

Grupa wydała w sumie 8 albumów, z czego ostatni pochodzi z 2014 roku. Na szczególną uwagę zasługują trzy pierwsze, a po Brown Albumie jakość Primusa niestety spada i tracą swój charakter.

Wracając do charakterystyki zespołu, oprócz wyeksponowanego basu, charakterystyczny jest też głos Lesa Claypoola. Claypool jest tenorem, a rozpiętość jego głosu wynosi cztery oktawy, od G♯1 do G♯5.

Ze względu na bardzo wybijający się bas, zespół może niektórym wydawać się asłuchalny, w końcu nie przywyknęli do basidła, które siedzi nad resztą instrumentów. Warto jednak dać Primusowi szansę, gdyż jest to nietuzinkowy zespół i nie ma drugiej takiej formacji. Jest to brzmienie nie do podrobienia, jedyne w swoim rodzaju. Nawet po odleceniu w bardziej „przystępną” stronę, wciąż mają „to coś”.

Korn

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 27 Mar 2017 04:56:00 +0000

Are you ready?! — jak to mawia klasyk tego zespołu.

Korn to amerykański zespół wykonujący metal alternatywny. Trzy rzeczy, które mogą się skojarzyć na samą myśl o grupie: wokalista, pięciostrunowy bas i siedmiostrunowe gitary. Nazywają siebie „ojcami nu metalu”, jednak tak naprawdę nic nowego nie stworzyli, wbrew ich własnym słowom i powtarzaniu tego sformułowania przez fanów – muzykę w takiej stylistyce już tworzył między innymi Faith No More (o którym też wspomnę).

Trzeba jednak przyznać, że grupa sama w sobie aż taka zła nie jest. Gdyby trochę spróbowali wyrównać poziom albumów, nie byłoby źle. Niestety mamy tu do czynienia z obiecującym początkiem i wypaleniem się z próbą odgrzewania kotletów – a przecież jak wiemy, odgrzewane kotlety smaczne nie są.

Większość piosenek z pierwszych wydawnictw jest krzyczanych, poza tym często i gęsto odnoszą się do przeżyć wokalisty. Ale najciekawszym w tym wszystkim jest kompletny brak tekstów piosenek na książeczkach dołączonych do płyt. Wszelkie zapisy zamieszczone w Internecie to mniej lub bardziej celne próby fanów w spisaniu ich. Możesz słyszeć, co chcesz. Dosłownie. I o to właśnie chodzi.
Mimo to, niektóre z nich są naprawdę chore, np. Dead Bodies Everywhere z albumu Follow the Leader, a inne komiczne (A.D.I.D.A.S. z albumu Life is Peachy). Często na ich albumach pojawiają się wulgaryzmy (najwięcej znajduje się na Take a Look in the Mirror).

Wcześniej wspomniałam o trzech charakterystycznych rzeczach, po których można poznać zespół.

Ich lider, Jonathan Davis jest tenorem. Najniższym dźwiękiem, do którego dosięga jest A1, a najwyższym F5, a poza tym brał też potem lekcje śpiewu (około albumu Untouchables). Jego głos należy do tych, które „z daleka” rozpoznasz. Jest przeszywający, w szczególności w piosence Daddy.

Drugim elementem jest bas. Od samego początku pięciostrunowy. Innego Fieldy się nie dotyka (przynajmniej w Kornie). Klang. Basidło jest wybite najbardziej na albumach od debiutu do Take a Look in the Mirror, później niestety „zanika”. Jednak jest to kwestia, którą trudno przeoczyć gdy słucha się początkowej twórczości zespołu. „Basia” jest mocarna i tyle. Chyba nikt nie zaprzeczy.

Muszę tu też wtrącić trochę od siebie: zaczęłam grać na basie zainspirowana właśnie brzmieniem tego instrumentu w tym zespole. Żaden inny instrument (oprócz perkusji) nie wciągnął mnie właśnie tak jak bas. Do dzisiaj pamiętam, jak chciałam wydać 3000 zł na sygnaturę Fieldiego, jednak ostatecznie kupiłam Ibaneza GSR200L i jest on dla mnie w zupełności wystarczający.

Trzeci i ostatni element (chociaż mogłabym jeszcze wcisnąć tu perkusistę). Potężne ściany gitar, trudne do podrobienia. Po odejściu Heada z zespołu można było wyczuć, że „czegoś tu brakuje”. No właśnie brakowało. Kogo by nie wzięli czy kogo mogliby nie wziąć na miejsce „Wielkiej bani”, nie byłoby to nadal „to”. Po prostu Munky i Head muszą ze sobą współdziałać. Inaczej nie ma tej mocy, tego „pierdolnięcia”. Odkąd Head wrócił do zespołu, brakujące miejsce zostało oddane właściwej osobie.

Najważniejsze albumy zespołu:

(1994) Korn

(1996) Life is Peachy

(1998) Follow the Leader

(1999) Issues

(2002) Untouchables

(2003) Take a Look in the Mirror

Podsumowanie jednak będzie twarde: zespół ciekawy, jednak nie należy do tych, które należy znać. Można potraktować ich jako ciekawostkę (co około 2-3 lata temu by mi nie przeszło przez klawiaturę, a co dopiero przez gardło).

Chcesz przeżyć traumę?

Ten teledyk może skrzywić Twoją psychikę. Żeby nie było, że nie ostrzegałam!

„Low Rider”, czyli Head uczy się śpiewać.

PS. Korn się nie skończył. Korn się skończy, jak chłopaki postanowią rozwiązać zespół.

Follow my blog with Bloglovin

Rafael Bittencourt

noreply@blogger.com (Ruivo) — Fri, 24 Mar 2017 19:30:00 +0000

Rafael Bittencourt to lider, gitarzysta i od niedawna drugi wokalista zespołu Angra, który założył wspólnie z Andrem Matosem i innym szkolnym kolegą (nie chce mi się szukać, jak się nazywał). Jest autorem większości tekstów piosenek tego zespołu (w szczególności na albumach Rebirth, Temple of Shadows i Aurora Consurgens).

W 2008 roku powołał do życia projekt solowy, Bittencourt Project, w tym samym roku wydał jedyny album o nazwie Brainworms I. Nie będę rozpisywała się na temat muzyków, którzy brali udział w jego nagrywaniu, tutaj znajdziesz całą listę. Żeby było zabawniej, sam zajął się wokalami prowadzącymi i chórkami. Umówmy się…jego głos nie należy do najlepszych. Jest świetnym gitarzystą, kompozytorem i tekściarzem ale jego wokale są co najwyżej średnie.

Tytuł Brainworms I odnosi się do określenia „brainworm/earworm”, które oznacza utwór/piosenkę, która się wkręciła i nie potrafisz się od niej odpędzić.

Kompozytorem i tekściarzem całości jest Rafael (z wyłączeniem O Pastor, która jest coverem zespołu Madredeus). Większość piosenek jest w języku angielskim z wyjątkami (cztery ostatnie utwory są w języku portugalskim).

Gdzie nie spojrzę, album jest podpinany pod metal progresywny, co uważam za lekkie nadużycie. Faktycznych progresywnych kawałków jest tam kilka, cała reszta to typowy hard rock z perkusjonaliami oraz miejscami kontrabasem i skrzypcami elektrycznymi. Jeśli miałabym wskazać najlepszą kompozycję na całym wydaniu, wskazałabym dodatkowy utwór. Jest dosyć ciekawy i myślę, że zapadający w pamięć.

Nie można powiedzieć, że album jest beznadziejny. Może do najwybitniejszych nie należy, ale nie należy też do grupy śmieciowej. Nie należy on do tych, które trzeba znać. Jeśli komuś nie przypadły do gustu takie zespoły jak Angra, Shaman czy Almah to nie ma sensu, żeby się zmuszać do przesłuchania.

Kliknij na zdjęcie aby przesłuchać album

„Ballads” – recenzja

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 20 Mar 2017 12:04:00 +0000

Edu Falaschi jest znanym na całym świecie jednym z najważniejszych kompozytorów ballad rockowych.

…A raczej on siebie tak opisuje. Chyba na palcach jednej ręki wyliczyłabym Polaków, którzy go przynajmniej kojarzą, tak z siebie, a nie, że ja im podesłałam kawałki Angry czy Almy. Ale odrobina egoizmu jeszcze nikomu nie zaszkodziła.

19 marca 2017 roku wypuścił płytkę zawierającą jego najpopularniejsze ballady. Krążek zawiera 15 utworów + jeden bonusowy, wcześniej nieopublikowany. Album ma dość prostą nazwę, Ballads, która od razu sugeruje jego zawartość.

Okładka

Album otwiera najbardziej oklepany już utwór, Bleeding Heart, który znalazł się również na jego debiucie (w ciekawej odsłonie). Już na wstępie niestety nasz kochany blondas pokazał, jak wygląda cały album. Po prostu wziął gotowe kawałki i wklepał je jak do playlisty. Czyli w skrócie: typowe wydawnictwo Best of… A szkoda, spodziewałam się po nim czegoś bardziej wyszukanego, jak zrobił to na Moonlicie. Jak bym chciała czy nie chciała, muszę pierwszy raz na tym blogu wystawić negatywną opinię. Jedynymi plusami jest bonusowy utwór i okładka, której autorem jest Carlos Fides.
Jednak ta wpadka nie zmienia faktu, że Edu nadal jest moim faworytem. „Każdemu się zdarza” – byle nie za często. Dobrze zaczął, więc nie mogę od razu przekreślać go po tym Best Ofie.

Kliknij tutaj, jeśli podoba Ci się piosenka Almah, Edu nauczy Cię jej

Spis piosenek:

Bleeding Heart (Angra)
Warm Wind (Almah)
Wishing Well (Angra)
Forgotten Land (Almah)
Heroes of Sand (Angra)
Primitive Chaos (Almah)
Lease of Life (Angra)
Breathe (Almah)
Almah (Almah)
Breaking Ties (Angra)
Farewell (Almah)
Late Night in '85 (Almah)
All I Am (Almah)
Shade of My Soul (Almah)
When and Why (Almah)
As Sweet as Your Smile (bonus)

Lekcja na dziś:

Nigdy nie podchodź entuzjastycznie na informację o nowym wydaniu. Bo możesz skończyć, cofając swoje słowa (jak ja po tym wydaniu).

Yngwie Malmsteen

noreply@blogger.com (Ruivo) — Fri, 17 Mar 2017 02:23:00 +0000

Yngwie Malmsteen (właściwie: Lars Johan Yngve Lannerbäck) jest szwedzkim wirtuozem gitary. W pewnym sensie był twórcą metalu neoklasycznego – wydał pierwszy album metalowy inspirowany muzyką klasyczną (głównie barokową). Jeśli o sam metal neoklasyczny chodzi, nie chodzi tu o jakieś kolejne „nowe fale” – to zupełnie inny twór, skupiony na kompozycjach inspirowanych muzyką barokową.

Wydał 22 albumy (muszę się przyznać bez bicia: najnowszego nie słuchałam). Nie ma sensu wypisywać calutkiej dyskografii, ograniczę się więc do trzech najważniejszych:

Rok wydania: 1984

Rok wydania: 1985

Okładka wygląda na jakieś wydanie powermetalowe ale zapewniam, że nie jest

Rok wydania:1986

Jak to z tymi wirtuozami bywa, czasem się sprzedają. Nie inaczej było z Malmsteenem. To, co było fajne w jego kompozycjach, po albumie Odyssey kompletnie zdechło, kolokwialnie mówiąc. Ale co jest takiego innego pomiędzy Malmsteenem, a pozostałymi dwoma panami, którzy tworzyli metal neoklasyczny? Od pierwszego albumu mamy do czynienia ze śpiewem (dla uściślenia: to nie on śpiewa na tych albumach, śpiewać zaczął około 2010 roku). Becker i Friedman całkowicie zajęli się komponowaniem.

„Love it or hate it”? Myślę, że tak. W prawdzie to, co on tworzy (a raczej tworzył kiedyś) nie jest za bardzo muzyką masową do grania na potańcówkach (chyba, że ktoś by się serio uparł).

Moją ulubioną kompozycją, którą kiedykolwiek stworzył, jest Black Star. Uwielbiam ten dudniący bas. Sama kompozycja jest również ciekawa. Nie jest prosta, ale też nie jest jakoś specjalnie skomplikowana. Moją uwagę przykuwa również Now Your Ships Are Burned, z tego samego powodu co Black Star. Skrzywienie basisty.

No tak, nie wspomniałam jednej kwestii. Jest multiinstrumentalistą, co jest powszechne w metalu neoklasycznym. Podobnie, jak Kiko Loureiro na „Aurora Consurgens” Angry, tak samo Yngwie zajmuje się orkiestracją.

Jeśli jednym z Twoich ulubionych gitarzystów jest Ritchie Blackmore, warto rzucić okiem na Yngwiego. W końcu Blackmore był jedną z pierwszych inspiracji Yngwiego do tworzenia takiej, a nie innej muzyki.

„Moonlight” – recenzja

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 13 Mar 2017 14:11:00 +0000

Jest wiele akustycznych cover-albumów. Większość nic nowego nie wnosi, a jest jedynie mniej lub bardziej przyjemnym dodatkiem do dyskografii artysty lub do „portfolio” jakiegoś nowicjusza. Czy da się stworzyć ciekawy cover-album?

Moonlight jest debiutanckim, solowym albumem Eda Falaschiego, który wydał na swoje 25-lecie działalności muzycznej. Wydawnictwo zawiera 9 ścieżek – 8 coverów Angry i jeden Almy. W procesie jego nagrywania uczestniczył między innymi Tiago Mineiro, który reprezentuje jazzową scenę brazylijskiej muzyki.

Wiele osób zapewne machnęło ręką po kilku pierwszych dźwiękach Novej Ery. „No przecież to nic niezwykłego, że robi się akustyczne…” stop. Ten album ma w sobie coś więcej niż większość akustycznych aranżacji i postaram się Tobie to udowodnić. Umowa? 😉

Wszystkie piosenki zostały przeniesione na płaszczyznę jazzowo-bossa novową, co czyni to wydawnictwo czymś więcej niż kolejnym, przeciętnym, akustycznym cover albumem. Falaschi na całym wydawnictwie raczej trzyma się swojej naturalnej skali głosu, dzięki czemu jest ono wyjątkowe samo w sobie – w Angrze przecież kazali mu śpiewać głównie partie tenoru, co nie pozwoliło mu w pełni ukazać swoich możliwości.

Inną, wartą uwagi kwestią jest fakt, że utwory zostały dobrane tak, by mniej-więcej płynnie, harmonijnie przechodziły między sobą. Dzięki temu album jest równy, nie ma czego się przyczepić. Wszystko się ze sobą zgrywa, tworzy całość.

A tu taki mały bonus.

ALMAh

noreply@blogger.com (Ruivo) — Fri, 03 Mar 2017 13:16:00 +0000

Udeptaną ścieżkę rzadko się porzuca…ale czy na pewno zawsze kroczy się tymi samymi drogami? Przyjrzyjmy się grupie ALMAh.

Czym jest ten cały ALMAh?

ALMAh powstał w 2006 roku jako projekt solowy ówczesnego wokalisty Angry – Eda Falaschiego. W 2012 roku porzucił on Angrę by zająć się swoim „dzieckiem”, wtedy grupa przerodziła się w pełnoprawny zespół.
Pierwsze trzy albumy powstały jako wydawnictwa solowe Eda.

W kwestii albumów mogę wypowiedzieć się jednym zdaniem: każde kolejne wydanie Almy jest coraz dziwniejsze pod względem rozwiązań muzycznych co stawia ten twór Falaschiego nad Angrą. O ile wolę Eda jako część Angry, o tyle cieszę się, że mógł rozwinąć swoje skrzydła w innym kierunku. Pokazał się z tej niezależnej od innych strony, samodzielnie komponując i pisząc teksty piosenek.

Kompozycje – jedne łatwiejsze, inne trudniejsze w odbiorze. Niektóre są „lekkie i przyjemne”, a inne udziwnione do maksimum, że nie sposób się połapać, o co w nich chodzi (no, chyba, że jesteś już dobrze obeznany w muzyce ogólnie, wtedy dla Ciebie to jest pestka). Najbardziej porąbane pomysły Falaschiego znajdują się na albumach Fragile Equality, Motion i Unfold. Znajdują się tu najbardziej popierdzielone kompozycje, które kiedykolwiek stworzył. Są one opozycją do debiutanckiego albumu Almy jak i twórczości z Angrą.

Skład (obecny)

Edu Falaschi – wokal

Pedro Tinello – perkusja

Marcelo Barbosa – gitara

Raphael Dafras – bas

Diogo Mafra – gitara

Ciekawostką jest fakt, że przez okres od 2007 do 2012 roku basistą grupy był Felipe Andreoli, będący basistą Angry, natomiast w 2015 roku na koncert blondyn przyciągnął zarówno jego jak i Kika Loureira. Nieznane mi są kulisy zaproszenia ich na występ, więc nie wypowiem się w tej oto kwestii.

Moja osobista topka piosenek

King

Take Back Your Spell

Children of Lies

Break All the Welds

Box of Illusion

The Sign of Glory

Birds of Prey

Beyond Tomorrow

You'll Understand

Invisible Cage

Fragile Equality

Torn

Meaningless World

Hypnotized (z Edem Cominatem)

Living and Drifting

Days of the New (z Edem Cominatem)

Bullets on the Altar

Trace of Trait

Soul Alight

Daydream Lucidity (z Thiagiem Bianchim)

In My Sleep

Beware the Stroke

The Hostage

Cannibals in Suits

Jest to odświeżony wpis z 4 stycznia 2017. Postanowiłam trochę go rozbudować i opublikować na świeżo.

Źródła:

RYM

Wiki pedia

Oficjalna strona zespołu

„Holy Land” – recenzja

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 20 Feb 2017 12:14:00 +0000

Długo nie było żadnej notki, wiem. Dzisiaj zapraszam na recenzję jednego z lepszych wydawnictw Angry. W końcu miały być również recenzje, więc tu pierwsza samodzielna recenzja niedołączona do notki o zespole.

Tak na zachętę do przeczytania: nie taki power metal zły, jak go malują. Tutaj mamy do czynienia z naprawdę wybitnym albumem.

Holy Land jest albumem koncepcyjnym. Krążek obraca się wokół odkrycia Brazylii. Okładka przedstawia mapę Ameryki Południowej, stylizowaną na starą, z różą kierunków umieszczoną na jej wschodnim wybrzeżu. Jej autorem jest Alberto Torquato.

Japońska edycja zawiera piosenkę Queen of the Night, a edycja limitowana: piosenki Angels Cry i Never Uderstand z poprzedniego albumu i cover Chega de Sadade Toma Jobima.

Skład

André Matos – wokal, fortepian, klawisze, organy, aranżacja orkiestry

Kiko Loureiro – gitara, wokal wspierający, instrumenty perkusyjne (Holy Land)

Rafael Bittencourt – gitara, wokal wspierający, instrumenty perkusyjne (Holy Land)

Luís Mariutti – bas

Ricardo Confessori – perkusja, instrumenty perkusyjne

Gdybym miała polecić lub wskazać najlepsze albumy Angry, Holy Land znalazłby się w tym zestawieniu.

Album otwiera Crossing będąca interpretacją O Crux Ave G. L. de Palestriny.

Wstęp utworu Nothing to Say jest dość tajemniczy i wciąga już od pierwszych dźwięków oraz zachęca do przesłuchania pozostałych kompozycji. Ciekawą sprawą w albumie jest fakt, że tworzy on ściśle całość, koniec utworu jest jednocześnie początkiem następnego. Wydawnictwo raczej nie posiada słabostek, wszystkie kompozycje są równie interesujące i przyciągające. O ile nie jestem „za” śpiewem Matosa, o tyle tutaj chłopak się popisał zdolnościami wokalnymi, wspierany przez chórki. Kompozycje są napisane z głową, nie na siłę jak to niektóre zespoły/niektórzy wykonawcy mają.

Moim osobistym faworytem jest Carolina IV. Utwór jest bardzo rytmiczny i wciągający od samego początku, jednak czasem denerwują mnie te wysokie tony wydawane przez Andrégo. Jeden z recenzantów na RYM mówi coś, że w tle słychać portugalski, jednak ja nic takiego nie słyszę, może jeszcze nie jestem aż tak wyczulona na wyłapywanie takich rzeczy. Dodatkowo, ten utwór jest najdłuższą kompozycją na albumie (trwa ponad 10 minut).

Holy Land jest równie interesującą kompozycją. Dodanie innych instrumentów perkusyjnych to strzał w dziesiątkę – świetnie ubogacają kompozycję, dzięki czemu jest bardziej interesująca.

Mimo że jest to album koncepcyjny, nie będę analizowała tekstów – zawsze to będę powtarzała – nie należę do osób, które przywiązują do tego wielką wagę i nie interesują mnie one. Interesuje mnie ilość muzyki w muzyce, a nie ilość pięknych/brzydkich słów w pojedynczej piosence (PS. Magma).

Nie przepadam za wstawianiem odnośników innych niż do Spotify, ale zablokowano Polsce dostęp do albumów Angels Cry, Holy Land i Rebirth.

Źródła:
RYM
Wiki pedia

MegaGrammy

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 13 Feb 2017 03:01:00 +0000

Dzisiaj trochę mniej standardowo, ale w temacie muzycznym.

Zespół Megadeth po raz pierwszy po wielu nominacjach w końcu zdobył nagrodę Grammy. Co ciekawsze, jest to ich w zasadzie czwarta nagroda bez przerw. Najpierw zdobyli trzy (wliczam tu również Lifetime Achievement Mustaine'a i Best Drummer Adlera), a teraz na zwieńczenie otrzymali również Grammy. Za album Dystopia.

Cieszę się niezmiernie, że stało się to na moich oczach. Zaczęłam ich świadomie słuchać około 2013-2014 roku. Kupiłam wtedy album Rust in Peace, tak całkowicie nie zastanawiając się nad niczym. Album mi się spodobał, ale głos Mustaine'a na początku mi wadził. Z czasem polubiłam jego wokale i nie wyobrażam sobie, że mieliby mieć nagle kogoś innego. Nie. Nope. Não. To jest miejsce Dave'a.

Posiadam prawie pełną dyskografię studyjną tej grupy, z pewnymi wyjątkami (Risk, The World Needs a Hero, The System Has Failed, Super Collider).

Byłam niesamowicie niechętna z przyjęcia Kika, ale z czasem zaczęłam doceniać jego robotę na Dystopii. Do tego stopnia, że sama postanowiłam sięgnąć po gitarę klasyczną.

Z początku nie doceniałam też samej Dystopii. W sumie nie mam pojęcia, dlaczego. Dopiero, kiedy doceniłam grę Kika, doceniłam również potencjał nowego składu. A już tym bardziej po zobaczeniu ich na żywo podczas Power Festivalu. Teraz byłoby mi serio smutno, gdyby Dave wykopał Kika i Dirka. Ta czwórka ma ogromny potencjał. Wybitny wirtuoz brazylijski, który potrafi mieszać wszystko ze wszystkim, co zawsze na dobre wychodzi i świetny perkusista belgijski. Czekać teraz tylko na album w tym składzie.

Co do samej nagrody, dowiedziałam się o tym dopiero po fakcie, ale kurczę, od razu coś w środku mnie złapało. Najpierw zobaczyłam ich zdjęcie przed Grammy i myślę „ech, na co sobie robić nadzieję”, a potem „cholercia, zrobili to”.

Ale organizatorzy powinni się wstydzić, że Metallica zagrała w trakcie, gdy oni odbierali nagrodę. To był strzał w kolano dla nich. Już chyba lepiej, gdyby zagrał Soilwork lub Angra - bo oni mają faktycznie coś wspólnego z kapelą (Dirk był perkusistą Soilwork, a Kiko jest również gitarzystą Angry).

Rhapsody of Fire

noreply@blogger.com (Ruivo) — Mon, 06 Feb 2017 14:56:00 +0000

Ostatnio trochę zakolegowałam się z power metalem, więc postanowiłam przebadać nieco ten nurt. Jako, że lubię czasem sobie przejrzeć zespoły lub projekty muzyczne (przeze mnie) lubianych grup, postanowiłam dać szansę Fabiowi Lionowi - może nie będzie tak źle.

Rhapsody to włoski zespół z kręgu power metalu założony w 1993 roku w Trieste jako Thundercross (pod tą nazwą do 1995 roku). Od 2006 roku występują pod nazwą Rhapsody of Fire.

Na początku grupa była tworzona przez sześciu muzyków, przy czym w tym samym roku odszedł drugi gitarzysta, a kiedy przemianowali się na Rhapsody – odszedł wokalista (albo go wyrzucili), w 1997 dołączył do nich Fabio Lione, tworzący wcześniej z zespołami Athena i Labÿrinth.

Zmienili nazwę z ponoć powodu naruszenia praw autorskich Rhapsody (XD bo zespół ten powstał wcześniej).

W twórczości zespołu przebijają się wpływy muzyki średniowiecznej i barokowej. Albumy grupy są w większości koncepcyjne, opowiadające historię rodem fantasy (The Emerald Sword Saga to pierwsze pięć albumów jako Rhapsody oraz The Dark Secret Saga zaczynająca się na szóstym albumie i trwająca do From Chaos to Eternity jako Rhapsody of Fire). Nie mnie oceniać historie zawarte na nich, gdyż nie jestem od analizowania treści literackich, a tym bardziej fantasy.

Utwory na wydawnictwach łączą się wyraźnie w jedną całość. Bez problemu można byłoby każdy album wydać jako jedną, długą piosenkę.

Rolę narratora i drugiego wokalu na albumach od Symphony of Enchanted Lands II: The Dark Secret do From Chaos to Eternity, przyjął Christopher Lee, będący aktorem i autorem.

Charakterystyczny, oprócz inspiracji średniowieczną i barokową muzyką, jest wokal długoletniego wokalisty zespołu, Fabia Liona, który operuje charakterystycznym tenorem - wszędzie poznasz ten głos.

Dyskografia

Legendary Tales (1997)

Symphony of Enchanted Lands (1998)

Dawn of Victory (2000)

Rain of a Thousand Flames (2001)

Power of the Dragonflame (2002)

Symphony of Enchanted Lands II: The Dark Secret (2004)

Triumph or Agony (2006)

The Frozen Tears of Angels (2010)

From Chaos to Eternity (2011)

Dark Wings of Steel (2013)

Into the Legend (2016)

Źródła:

R YM

Wikipedia

Rammstein

noreply@blogger.com (Ruivo) — Fri, 03 Feb 2017 12:57:00 +0000

Jako osoba, która lata temu była zakochana w muzyce Rammsteina, nie umiem wybrać jednoznacznie albumu do recenzji. Jednak z drugiej strony: zespół jest na tyle interesujący, że warto go sprawdzić samodzielnie, nawet jeśli masz obiekcje względem Niemców i języka niemieckiego.

Rammstein to niemiecki zespół z kręgu industrial metalu/Neue Deutsche Härte/tanz metalu/jak oni tam jeszcze nazwą swoją muzykę. Grupa została założona w 1994 roku. Co ciekawsze, zespół gra w jednakowym składzie od czasów założenia.

Nazwa zespołu pochodzi od bazy lotniczej, w której miejsce miała katastrofa.

Grupa wiele razy występowała w Polsce, ostatnio miało to miejsce we Wrocławiu w ramach imprezy Capital of Rock. Mnie tam nie było, bo byłam na Megadeth w czerwcu, jednak moja znajoma była i mówi, że było świetnie. ;)

Twórczość zespołu skupia się na tak zwanych „tematach tabu” i głównie wokół nich kręcą się ich piosenki. Grupa wydała w sumie sześć albumów studyjnych.

Rammsteina charakteryzuje tworzenie agresywnych kompozycji przeplatających się ze spokojnymi balladami oraz głęboki bas Tilla Lindemanna, który pasuje do każdej ich piosenki, bez wyjątku.

Dodatkowo, grupa zmienia tonację na każdym albumie.

Piosenki głównie tworzone są w języku niemieckim, co potencjalnych słuchaczy może nakłonić do nauki tego języka lub zmienić ich podejście względem niemieckiego (o ile oczywiście ktoś zwraca uwagę na to, czego słucha. ;) W końcu nie wszystkich obchodzą słowa i słuchają muzyki dla muzyki).

Teledyski grupy są…cóż…bardzo dobitne. Niektóre z nich sklejone w jedno, tworzą historię.

Dyskografia

Tu nie ma czego wybierać. Zespół wydał sześć albumów, ale za to jakich.

Herzeleid

Sehnsucht

Mutter

Reise, Reise

Rosenrot

Liebe ist für alle da