Post Media

Tuska nie interesuje Partnerstwo Otwartych Rządów?

2012-02-13T05:11:00.000-08:00

Niech konsultacje odzyskają swój sens - stwierdził premier Tusk, zapowiadając kilka dni temu wprowadzenie nowego mechanizmu konsultowania aktów prawnych. Rzecz paląca i pierwszej potrzeby: po przegranej batalii wokół ACTA rząd winien się wykazać inicjatywą, poczynić starania na rzecz większej przejrzystości i jawności życia publicznego.

W takim razie dlaczego nie miałby dołączyć do Partnerstwa Otwartych Rządów (Open Goverment Partnership)? Porozumienie obejmuje rządy już 52 krajów, które zobowiązały się m.in. do dbania o przejrzystość polityki fiskalnej i finansów publicznych, łatwiejszy dostęp do informacji, wspieranie obywatelskiego zaangażowania.

"Dziennik Internautów" informuje, że Polski w gronie sygnatariuszy nie ma i rząd Donalda Tuska nie deklarował woli udziału w ponadnarodowej inicjatywie.

Pozarządowe Centrum Dostępu do Informacji Publicznej apeluje o słanie apeli do premiera w tej sprawie. A Piotr VagGla Waglowski zauważa słusznie, że to realna i pozytywna propozycja dla wszystkich skaczących przeciwko ACTA.
***
A. Streżyńska w wywiadzie dla portalu 300polityka.pl: Politycy nie wyciągnęli wniosków z afrykańskiej lekcji, gdzie Internet stał się platformą rewolucji. Niepokojące jest także to, że ostatecznie do spotkań z politykami dochodzi w atmosferze przymusu i spychania odpowiedzialności. Potrzebne jest nowe otwarcie, wyjście z atmosfery barykad, zgromadzenie przy stole wszystkich zainteresowanych stron i dojście do konkluzji. Przy czym jest kilka tematów, które są do omówienia: jawność działalności administracji i demokracja w życiu publicznym, dostęp do informacji,

Wroński pokąsany przez Pudelka

2012-02-12T06:38:00.000-08:00

Pisanie o cellulitisie gwiazdy i ACTA mieści się w logice Pudelka. Dziwić się temu, nie podobna. Red. Wroński tak się jednak zdziwił, aż popełnił szyderczy tekst "Z Pudelkiem na barykady", za który oberwało mu się od internautów. Ciąg komentarzy napisanych przez autentycznie wkurzonych - komentarzy utrzymanych nie w prostackim stylu walenia na odlew, lecz całkiem trafionych- daje więcej do myślenia niż rzeczony artykuł. Gdyby tak odwrócić kolejność: po lekturze komentarzy Wroński, bogatszy o wiedzę, miałby więcej do powiedzenia, felieton byłby solidniejszy.

Wroński winien oberwać za to, że wykpiwając pudelkowe zaangażowanie, nie linkuje do krytykowanego tekstu. Pudelek tego błędu nie popełnia. Żyjemy w takich czasach, że plotkarskim mediom zdarza się bardziej serio traktować swoich czytelników, niż gazecie, której nie jest wszystko jedno.

Gdzie się pochowali sympatycy Platformy?

2012-02-11T06:06:00.000-08:00

To nie są wizerunkowe straty - jak sugeruje Renata Grochal w tekście "Sen zimowy Platformy" - i Donald Tusk nie będzie w stanie ich nadrobić, przykręcają śrubę swoim ministrom, ani zwiększając medialną aktywność. Wszystko zależy od tego, czy najbliższe miesiące przyniosą takie zdarzenia, które sprowokują konsolidację wyborców wokół lidera Platformy. Do tej pory takim katalizatorem był strach przed PiS. Dziś to nie wystarczy. Jeśli więc innej sposobność nie będzie, Platforma, aby rozdawać karty, a może w ogóle przetrwać, będzie zmuszona zastąpić wypalonego Donalda Tuska innym liderem.

Inspirujemy tygodniki #2

2012-02-08T02:39:00.000-08:00

Idzie nowe. Ponad 3/4 Amerykanów uzależnia wybór miejsca do życia od tego, czy będą mieli zapewnione tereny spacerowe i chodniki Więcej w magazynie "Good"

Rozsądnie powiedziane: dlaczego wchodzący na giełdę Facebook - napędzany aktywnością setek milionów użytkowników, angażujących czas, pasję i prywatne informacje (bez których serwis jest niczym) - ma gwarantować zyski tylko swoim właścicielom? Czy nie powinno się odpalić działki także użytkownikom? Chwila, ktoś już policzył: na głowę wychodzi circa 50 dolarów.
Jaron Lanier ma w tym względzie rację.

Czy dobrze pojmuję? Storiad to taka platforma społecznościowa dla pisarzy i wydawców?

Dembinski i Żakowski: przerwać to wariactwo czyli inaczej o ekonomii

2012-02-05T05:49:00.000-08:00

Są rozmowy, które działają jak kubeł zimnej wody albo haust świeżego powietrza. Otwierają głowy. W wywiadzie z Jackiem Żakowskim Paul H. Dembinski, szwajcarski ekonomista, szukając odpowiedzi, gdzie leży przyczyna gospodarczego kryzysu, zwraca uwagę na prymat homo oeconomicusa, który nakazuje uznać, iż indywidualny sukces zależy od prywatnej operatywności i profesjonalizmu ekonomistów zafiksowanych na punkcie rynków finansowych.

Trzeba by zacząć od wyrwania się z dyktatu PKB. Duża część wzrostu „euforycznego trzydziestolecia”, to było – mówiąc metaforycznie – przenoszenie kolacji z domu do McDonalda. Zmiana nie polegała na tym, że wcześniej szliśmy spać bez kolacji, tylko na tym, że teraz zaczęliśmy ją liczyć do PKB. I obiad. I pranie. I wychowanie dzieci. Czy nasze życie stało się dzięki takiej marketyzacji lepsze? Kiedy już wszystkich – młodych, starych, kobiety, inwalidów – wypchniemy do pracy i kiedy będziemy ich tam trzymali siedem dni w tygodniu od świtu do nocy, podstawowe procesy społeczne przestaną zachodzić. Matka w pracy, ojciec w pracy, babcia w pracy, dziadek w pracy albo na cmentarzu, na szkole rząd musi oszczędzać, więc dzieci wychowuje ulica, a zajmuje się nimi policja. Na każdym rogu policjant albo kamera. Czy to jest efektywne? Racjonalne? Dobre? PKB rośnie, ale czy życie jest lepsze? Czy ludziom o to chodzi?

Prof. Dembinski Ameryki nie odkrywa. Fetyszyzowany przez ekonomistów wskaźnik PKB od dawna bywa obiektem krytyki - nie sprawdza się jako miernik dobrego samopoczucia, sukcesu ani także jako wskaźnik rozwoju społecznego.

Obszernie na ten temat pisze Raj Patel w książce "Wartość niczego. Jak przekształcić społeczeństwo rynkowe i na nowo zdefiniować demokracje". Warto zapoznać się z filozofią głębokiej ekologii Arne Naessa, który już przeszło 40 lat temu promował ideę zrównoważonego. rozwoju.

Wywiad z prof. Dembinskim zamieszczony w lutowy (5) numerze "Polityki" to przykład, że inne spojrzenie - uwolnione z gorsetu rutynowego opisywania rzeczywistości - może przebić się do publicystycznego obiegu, stając się punktem odniesienia nie tylko w dyskusji. A to jest już symptomem zmiany.

Gene Sharp - poczytaj sobie aktywisto

2012-02-04T10:40:00.000-08:00

Demonstracje, ferment w internecie wokół ACTA, przypomniały mi o genialnym, poważanym w akademickim świecie strategu non violence, profesorze Gene Sharpie. Określa się go mianem Clausewitza non violence.

Sharp, inspirując się Gandhim oraz H.D. Thoreau, opracował 198 metod działania bez przemocy. Opisane i przeanalizowane na historycznych przykładach, były podstawą wydanej po raz pierwszy w 1973 roku książki: The Politics of Nonviolent Action, Vol. 2: The Methods of Nonviolent Action. Publikacja doczekała się niezliczonych tłumaczeń i wydań, przemycanych i dystrybuowanych w rozmaitych krajach (m.in. Serbia, dawne sowieckie republiki nadbałtyckie, Birma, Egipt, Tunezja...), gdzie demokratyczna opozycja szuka efektownych sposobów obalenia dyktatur lub promowania wolnościowych idei. Arabska Wiosna, ruch Oburzonych i Occupy Wall Street tylko wzmagają zainteresowanie Sharpem

SOME METHODS OF NONVIOLENT PROTEST AND PERSUASION:

Formal Statements
1. Public Speeches
2. Letters of opposition or support
3. Declarations by organizations and institutions
4. Signed public statements
5. Declarations of indictment and intention
6. Group or mass petitions

Communications with a Wider Audience
7. Slogans, caricatures, and symbols
8. Banners, posters, and displayed communications
9. Leaflets, pamphlets, and books
10. Newspapers and journals
11. Records, radio, and television
12. Skywriting and earthwriting

Group Representations
13. Deputations
14. Mock awards
15. Group lobbying
16. Picketing
17. Mock elections....

Całość jest do ściągnięcia w necie.
Kilka innych książek Gene Sharpa dostępnych pod tym adresem

Inspirujemy tygodniki #1

2012-02-03T03:49:00.000-08:00

Pirate Bay 3D

Podpowiadamy: ACTA to prolog zaledwie. Restrykcję sięgną dalej, jeśli ustawodawcy zależy na skuteczności prawa. Bo jaki ma wybór, jeśli w nieodległej przyszłości, mając w domu drukarkę 3D będzie można skopiować dowolny produkt, którego konsumencka dusza zapragnie?

***

Drons, drons, more drons. W rzeczy samej, chcemy, czy nie, przyszłość do nich należy. Świat pójdzie w ślady Pentagonu. Drony są mniej kłopotliwe niż tradycyjne mięso armatnie. Nie przechodzą na emeryturę, ich straty nikt nie opłakuje; skądinąd politycznie jest to bardziej opłacalne. W atakach z użyciem bezzałogowych samolotów amerykańskie siły zbrojne "likwidują" obecnie więcej "napastników" niż w działaniach wojennych z wykorzystaniem "zwykłych" żołnierzy.

***

Trzymamy się bliżej ziemi. Naukowcy z Case Western Reserve University opracowali metodę wytwarzania prądu w żyjących karaluchach. The key to converting the chemical energy is using enzymes in series at the anode.

Kto następny? W kolejce są myszy, potem małpy i wreszcie (sic!) ludzie. Zamiast wpinać ładowarkę do sieci, będziesz mógł sam sobą podładować baterię.

***

Twitter jest dla nudziarzy. Thirds of Tweets Boring, Says Study. Czy to ważne? Istotniejsze, że nudzimy się we własnym dobranym towarzystwie.

***

Świat studencki zamienia się dla mnie w terra incognita. Tracę orientację. Gwiazdą Ursynaliów - organizowanych przez Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie - będzie Slayer. Szatański pomysł.

Die Antwoord i schizo-kultura

2012-02-01T03:24:00.000-08:00

Afrykanerski duet zachowuje się niczym opętani przed diabelskie moce albo jak indywidua, które postradały wszelkie zmysły. W latach 40. ubiegłego wieku medycy zaaplikowaliby im wstrząs insulinowy (na przemian z pompowaniem do żołądka stężonej glukozy) albo elektrowstrząsy. Die Antwoord uosabia całą gamę anomalii i zaburzeń zmiksowanych w wariacką pozę, która ma brzydzić i fascynować zarazem. Tak działa współczesny szołbiznes.

Weszliśmy w stan dziwnego anomii, której doświadczymy dzisiaj, gdzie płytki indywidualizm, cynizm i chciwość rozwijają się w całkowitej próżni.

- Sylvère Lotringer w wywiadzie dla magazynu "Frieze"

Związany z nowojorskim Columbia University Sylvère Lotringer, powołał do życia (w 1974 r.) roku magazyn "Semiotext(e)", którego celem było popularyzacja teorii francuskich radykalnych myślicieli inspirujących ferment Paryskiej Wiosny '68.

Rok później Lotringer zorganizował w Nowym Jorku konferencję "Schizo-Culture". Pojawili się m.in. Gilles Deleuze, Jean-François Lyotard, Michel Foucault. Hasło "schizo-culture" powróciło po kilku latach jako temat przewodni kolejnego magazynu "Semiotext(e)". Nazwiska autorów robią wrażenie.

Download

Die Antwoord reprezentantami schizofernicznej kultury?

Kto za Boniego ministrem cyfryzacji?

2012-01-30T04:36:00.000-08:00

W rządzie przydałby się ktoś ze świeżą krwią, najlepiej nastoletni geek, albo ktoś, niewiele starszy, polecony przez internetowych macherów. David Karp miał 17 lat, gdy wyprowadził się do Tokio. 4 lata później założył jeden z dziś popularniejszych serwisów blogowych Tumbrl ( 42 mln blogów) - poczytajcie o nim w "The Guardian". Swoją drogą młody był, gdy zaczynał, Zuckerberg, człowiek 2010 roku według "Time'a".
Bitnikowe powiedzenie, by "nie wierzyć nikomu po trzydziestce", powraca jak bumerang.

Co dalej po ACTA? Zmiana

2012-01-28T12:19:00.000-08:00

Poobijany rząd chciałby o ACTA jak najszybciej zapomnieć, do tematu nie wracać, ale opozycja poczuła krew i nie odpuści. Donalda Tuska i jego ekipę czeka długi marsz - spory w parlamencie, bój o referendum. Zamieszanie w Parlamencie Europejskim. Kto tego marszu nie przetrwa i rząd opuści? Nie sądzę, żeby minister Boni, bo wówczas w rządzie nie będzie żadnego polityka zdolnego gasić pożary.

Pozaparlamentarna prawica marzy o tym, by z batalii o internet uczynić walkę o niepodległość z "zarządcami kondominium". Lewica też coś chce ugrać, ale poczyna sobie jakość tak nieśmiało. Że można odważniej pokazuje Palikot, który, jak nikt inny, wyczuwa polityczny zeitgeist. Ciekawe, czy Anonymous, mieszając w internetowym kotle, są zorientowani w ideologicznych, polskich uwarunkowaniach.

Młode pospolite ruszenie pobiera pierwszą lekcję obywatelskości. Ciekawe, na jak długo wystarczy pary w tłokach. Zorganizowani spontanicznie internauci ciągle nadają ton. Politycy i media mogą się tylko przyglądać i komentować. Jeśli rzeczywiście obserwujemy starcie cyfrowego społeczeństwa z analogową władzą, każdy polityk, który nastanie po Donaldzie Tuku musi sprostać standardom, jakie wyznacza sieciowy, bardziej partycypacyjny i otwartym modelem organizacji społeczeństwa.

To przesądzone.

NO ACTA czyli każda generacja ma swój Woodstock

2012-01-25T15:21:00.000-08:00

Dla wielu osób - z racji wieku - to była w życiu pierwsza uliczna manifestacja. Internauci, w sporej części nastoletni, walczą o wolność w pewnym wymiarze: o swobodę w sieci. Starszemu pokoleniu pewnie trudno przychodzi zrozumieć, dlaczego to takie ważne. Ale każde generacyjne doświadczenie wiąże się z czymś, co jest wyjątkowe względem innych, nieporównywalne i nie przekładalne. Dziadkowie mieli Woodstock, rodzice punkowy Jarocin, a ktoś inny dziś ma batalię o internet. Maski Anonymous to pierwszy od wielu lat, jak obserwuje, symbol, który nie został modelowo, jak inne, zaanektowany przez popkulturę, bo w popkulturze tkwi od dawna, jako rekwizyt komiksowego bohatera. Hackerska społeczność przeorientowała jego znaczenie.

Wiele osób, niekoniecznie starszych (a szczególnie dziennikarzy), dziwi, iż w proteście, nie tylko we Wrocławiu, zjawili się "narodowców, lewacy, kibice, mieszczuchy, gimnazjaliści, studenci, anarchiści". Nie doszło do zadym. Szli razem, a raczej obok siebie, "w doraźnym sojuszu" (czego politycy robić już nie potrafią), gdyż podzielają zdanie, że na internecie - a ten traktują jako naturalne środowisko, niemal jak powietrze niezbędne do oddychania - rząd chce położyć łapę.

Emocje, przekaz i ekspresja są generowane na miarę przeciętnego forum internetowego w Polsce. Były hasła rozsądne, apele o referendum, kpiny, zabawne przyśpiewki, kibolskie porykiwania, wulgaryzmy i zgoła absurdalne hasło "precz z komuną" (co ma piernik do wiatraka?). Czy to dziwi i unieważnia w moich oczach sens i znaczenie protest? Skądże znowu. Spontaniczne zgromadzenie, amorficzne i plastyczne w swojej formule, inne być nie mogło. Narodowcy szli zwartą grupą, więc ich porykiwania się niosły. Co innego rozproszone grono osób w maskach anonymous, których zresztą o sprzyjanie prawicy nie podejrzewam.

Dziś młodzież w większym zakresie "socjalizuje" się nie na ławce, ani przed telewizorem, a tym bardziej grając w piłkę, lecz na naszej klasie i Facebooku. Młodzież poradzi sobie bez gazet, radia i telewizji. Ale zamach na wolność netu, budzi jej oburzenie. Takie czasy.

Tym łatwiej przychodzi jej krytykować Donalda Tuska, że premier pokazał, iż decydując o kształcie regulacji dotyczących sieci, "internetu nie czuje", a nieporadne maskowanie urzędniczej indolencji (padające jak muchy, przez kilka, dni pod naporem DDos-owych ataków, rządowe serwisy www) tylko sprawę pogorszyło - premier stał się obiektem powszechnych, często niewybrednych żartów. Akurat naraził się na kolejne przytyki ze strony internautów, gdyż podlegli mu urzędnicy usunęli z facebookowego profilu kancelarii premiera kilka tysięcy nieprzychylnych komentarzy.

Internauci, aby się skrzyknąć, nie muszą drukować plakatów, ulotek. Wystarczy, że rozpuszczą wini w sieciach społecznościowych. Politykom do osiągnięcia sukcesu internet nie wystarczy, ale jest niezbędny. Rządząca ekipa wkroczyła na niebezpieczną drogę. Przepchnie ACTA, tracąc sympatię internautów, a oni przy urnach nie pozwolą o ACTA Donaldowi Tuskowi zapomnieć.

Polityczny pasztet z ACTA

2012-01-23T15:28:00.000-08:00

Resorty chwalą się w sprawozdaniach, że ACTA to sukces polskiej prezydencji, więc odwrotu nie było. To a propos wypowiedzi Michała Boniego, że rząd dokument podpisze. Minister cyfryzacji stał pod ścianą. Alternatywą była jego dymisja.

Z kolei premier ulegając naciskom internautów i atakom Anonymous, przyznałby się do błędu i ośmieszył. Zbyt świeża to sprawa i rozwojowa (poza tym daleko do wyborów) żeby, nie czekając na sondaże, zeznać przed społeczeństwem: mea culpa. Przepraszać może minister, co też Boni zgrabnie uczynił. Zaraz jednak przekonując, iż wprowadzenie ACTA w praktyce nic nie zmieni. A zresztą, tak w ogóle, niedługo ruszą konsultacja. Tylko po co, jeśli poprawek do dokumentu nie można wprowadzić? Można go ewentualnie podpisać lub odrzucić. Argumentacja, brzydko mówiąc, nie trzyma się kupy. Nieważne, trzeba przeczekać, aż z niesionej weekendowym oburzeniem internetowej masy ujdzie zapał. Akurat tu rząd może się przeliczyć.

Spektakl, jaki zafundował opinii publicznej Paweł Graś będzie szczegółowo analizowany na kursach zarządzania kryzysowego. Minister Boni może w imieniu rządu merytorycznie i retorycznie się gimnastykować, ale naprawienie wizerunkowych szkód przekracza możliwości jednej osoby; innych specjalistów od internetu i społeczeństwa cyfrowego w gabinecie Tuska nie widać. Bańka piarowska pękła. Na własnej skórze i na własne życzenie przekonał się o tym najważniejszy polityk w kraju, od dziś nazywany przez złośliwców "Admin1".

W pewnym stopniu blamaż rządu wykorzysta opozycja. Będzie bić w niego jak w bęben. Pamiętam jednak doskonale definicje internauty wg. Jarosława Kaczyńskiego. A porywczość i temperament Ludwika Dorna, podpowiadają mi, że gdyby do konfliktu o ACTA doszło za jego ministrowania, to internautów "posyłano by w kamasze", przykręcano im śrubę. I pewnie nie raz, w trybie pilnym, zebrałaby się - w odpowiedzi na atak zza granicy - Rada Bezpieczeństwa Narodowego.

Prowizoryczność metod, jakimi dziś rząd gasi pożar wokół ACTA obala tezę, iż działa rozważnie i z głębokim namysłem. Urzędnicy dali popis biurokratycznej nonszalancji i arogancji. Decydentom nie przyszło do głowy przygotować różne scenariusze. Na przykład taki, że spór wokół ACTA może być zaczynem polityzacji rozproszonej - i tym samej ignorowanej - internetowej społeczność, która dopiero teraz naprawdę stanie się wobec rządzących wymagająca, groźna i wpływowa.

Rząd chce powołać agencję kosmiczną

2012-01-15T06:42:00.000-08:00

O pomyśle, w kontekście politycznej przepychanki, informuje "Wprost". Polska Agencja Kosmiczna - brzmi tyle dumnie, co abstrakcyjnie, nieprawdaż? U mnie budzi skojarzenia wyniesione z innych zbiurokratyzowanych tworów; nic na to nie poradzę.

Jeśli więc agencja, to koniecznie w biurowcu, najlepiej starej daty: małe pokoje zastawione biurkami, paprotki wciśnięte pomiędzy segregatory. Na korytarzach wielkie kserokopiarki, na parkingu limuzyny pilnowane przez emeryta w mundurze.

Zamieszanie, urzędnicze tańce-połamańce wokół zus-ów, krus-ów, refundacji oraz emerytur nie pomagają wyrwać się z kręgu biurokratycznych skojarzeń. Kropkę nad "i" stawia artykuł pod tytuł: Pawlak rywalizuje z Bonim o agencję kosmiczną

Akurat instytucja zajmująca się badaniami kosmicznymi jest ze wszech miar potrzebna. Powołać ją należy, tak jak należy systemowo myśleć o rozwoju i innowacyjności. Ale życie pokazuje, że wiele fajnych pomysłów trafia szlag - roztrzaskują się w zderzeniu z biurokratyczną i polityczną siermięgą. Ot, jeden z możliwych scenariuszy: ścigających się o władztwo Pawlaka z Bonim godzi Tusk, wyznaczając na szefa agencji np. Arłukowicza albo Grasia. I po sprawie.

Potęga i pochwała szarej strefy

2012-01-09T02:37:00.000-08:00

Nielegalne targowiska, uliczni sprzedawcy, internetowe giełdy, domowe warsztaty, pokątnie świadczone i nieopodatkowane usługi, rozmaite fuchy. Ponad połowa globalnej populacji (aktywnej zawodowo) funkcjonuje w szarej strefie. Jeśli przyrównać to do państwa, jego gospodarka byłaby drugą - po amerykańskiej - największą w świecie. Załamywać ręce, czy też przejść nad tym faktem do porządku dziennego?

Korporacje wyciągają z tego faktu wnioski. W wywiadzie dla magazynu Wired, Robert Neuwirth, autor książki "Stealth of Nations: The Global Rise of the Informal Economy", opisuje, w jak planowy sposób działa w krajach rozwijających się np. koncern Procter and Gamble:

P&G hires a local distributor—sometimes several layers of local distributors—to get the product from a legal, formal, tax-paying company to a company willing to deal with unlicensed vendors who don’t pay taxes. That’s how Procter & Gamble gets Downy fabric softener, Tide laundry detergent, and all manner of other goods into the squatter communities of the developing world. Today, in aggregate, these markets make up the largest percentage of the company’s sales worldwide.

Robert Neuwirth analizuje zjawisko globalnej szarej strefy, ale również akcentuje jej innowacyjność. Np. to w Chinach najpierw pojawiły się telefony z podwójną kartą SIM.

Robert Neuwirth dwa lata podróżował odwiedzając miasta-slumsy oraz miejsca kojarzące się ze squattingiem. Plonem eskapady jest książka "Shadow City". Publicysta prowadzi blog, nomen omen, o podobnej nazwie.

Jeśli kryzys bardziej da nam się we znaki, globalna gospodarka wpadnie w śpiączkę recesji, państwa zaczną się wycofywać ze socjalnych powinności wobec obywateli, o Neuwirth'u i o jego prognozach będzie głośniej.

Polska prezydencja kontra Samsung

2012-01-05T02:37:00.000-08:00

Polska prezydencja to już historia. Tajemnicą pozostanie, o co z grubsza chodziło autorom animacji, która miast prezydencję promować i wywołać zachwyt, sprowokowała dyskusją o jakości rzeczonego dzieła. Mnie z licznych komentarzy urzekło krótkie, poznawczo błahe, lecz ironiczne stwierdzenie o "Polaku obracającym Unią Europejską".

Motyw tańca i "rozmontowujących się" budowli powraca w filmie zrobionym na zlecenie Samsunga. Owszem, mam cień podejrzenia, że ktoś tam chłonął polską animację do tego stopnia, że naznaczyła jego kreatywność. Nie powstrzymuje mnie to przed narzucającą się wprost konkluzją: to się ogląda. Tylko tyle i aż tyle.

Samsung - Chronos from COSA on Vimeo.

Nie dać się obrazić musicalowi "Jerry Springer - The Opera" wg. Klaty

2012-01-04T03:35:00.000-08:00

Jaki jest zasadniczy kłopot ze sztuką współczesną? Nie może się obejść bez przypisów, wprowadzeń i wyjaśnień. Goła sztuka bez stosownej teoretycznej oprawy jest bezbronna, pozbawiona sensu. Tak się utarło i tak nam się powszechnie wydaje. Więc powiedzmy sobie otwarcie: żeby ze sztuką obchodzić się właściwie, potrzebna jest instrukcji obsługi.

Sceny szczególnie rażące, związane z postaciami biblijnymi, mają miejsce w drugim akcie, będącym w całości sekwencją snu Jerry'ego Springera, a zatem wytworem jego sennej wyobraźni, i następują po licznych, wyraźnych informacjach i ostrzeżeniach dla widzów.

Ostrzeżenie dotyczy reżyserowanego przez Jana Klatę musicalu "Jerry Springer - The Opera". Sprigner zbudował swą "markę" na prowokacji. Mówiąc kolokwialnie, szedł ostro po bandzie, nie poczuwał się w obowiązku nikomu tłumaczyć. Inaczej skandal, nie byłby skandalem, lecz jego pozorowaniem. My jednak wolimy się zachować asekurancko. Bo jeśli jest ostrzeżenie, jak na paczce papierosów, to wszystkim się upiecze. Klata będzie mógł spokojnie dalej pisać felietony do "Tygodnika Powszechnego".

Musicalowy dialog szatana z Jezusem.

Łukaszenka knebluje internet

2012-01-02T13:05:00.000-08:00

Jeśli ktoś myśli, że sieć jest dobrem wspólnym i ma z założenia sprzyjać wolności, grupo się myli - Łukaszenka uleczy go ze złudzeń.

Powinniśmy bronić naszej sieci przed buntownikami, hakerami i podżegaczami - słowa białoruskiego władcy, wygłoszone na zjeździe partyjnej młodzieżówki, przytacza "Gazeta Wyborcza". Jak Łukaszenka apelował, tak po gospodarsku i władczo uczynił, i to znaczenie wcześniej, w 2010 roku, przygotowując restrykcyjne przepisy ograniczające obywatelom i przedsiębiorcom dostęp do internetu.Wchodzą właśnie w życie.

Od 6 stycznia odwiedzanie i korzystanie z zagranicznych stron internetowych przez mieszkańców Białorusi może być karane grzywną do 125 dolarów. Także właściciele kafejek komputerowych narażeni są na szykany, włącznie z likwidacją interesu, jeśli klienci będą ów zakaz omijać. To samo dotyczy osób, które w podobnym "niecnym celu" udostępniają sieć innym. Strony, na które Białorusini zaglądają, muszą być zarejestrowane w tym kraju.

Rządzący despotycznie Łukaszenka chce odciąć obywateli od świata, nałożyć im kaganiec, pomny tego, jak internet rewolucyjnemu wrzeniu w krajach arabskich się przysłużył i jak wielce niekorzystnie dla rządzących, bieg spraw się ułożył.

Nic pozostaje nic innego, jak zachęcać Białorusinów do korzystania z TOR-a i czekać na odwilż.

***
Interactive Map: The United Nations of Surveillance

Sztuka udawania. Sztuka uwodzenia

2012-01-01T05:47:00.000-08:00

Slogan bądź sobą, wybierz Pepsi, jak i wiele tego typu cwanych przekazów, przypomina pranie mózgu z czasów Peerelu, obśmiane w pytaniu: Kto jest twoim autorytetem i dlaczego Lenin?

Marketing polityczny i handlowy w istocie są bliźniacze w formie, w obu przypadkach rozchodzi się o mniej lub bardziej dosadną perswazję.

Firma Levis zachęca do kupowania jeansów wykorzystując wyobrażenia zbuntowanej młodzieży i aluzje do ruchu Oburzonych, młodzieży okupującej np. Wall Street. Skojarzenia kłują w oczy, więc spotkały się ze zjadliwą reakcją internatów: marketers implore us to go forth seek out the light... As long as we do it in *their* jeans.

Wykorzystywanie zbiorowych emocji - uosabianych przez Oburzonych, sugerowanie - jestem taki jak wy - stosują w szczwany sposób sztabowcy Ron Paula, jednego z patronów Partii Herbacianej, od dekad związanego z libertariańskimi kręgami Partii Republikańskiej. To o jej nominację, w wyborach prezydenckich Ron Paul zabiega, wplatając w izolacjonistyczny przekaz pacyfistyczne akcenty.

Można sobie wyobrazić konsternację Chomsky'ego, podobnych mu lewicowców, gdy oglądają wyborczy spot konserwatywnego libertarianina, "flirtującego" z ich ideami.

Socjopatia kolejnym etapem ewolucji

2011-12-28T12:41:00.000-08:00

Pewnego dnia wszystkie nasze technologie nauczą się nami emocjonalnie manipulować. Twój smartphon już to robi. Komputer stacjonarny czyni to od lat. Gdy twoje urządzenia nauczą się wypełniać twoją emocjonalną pustkę, twoja potrzeba dbania o komfort innych ludzi będzie spadać. W końcu będziemy społeczeństwem socjopatów. Jesteśmy już w połowie drogi.

- Scott Adams via Underpaind Genius

serwis kryminalistyka.fr.pl: Psychopaci sprawdzają się świetnie np. jako naukowcy w dziedzinach nie wymagających kontaktów z ludźmi, lub wymagających pewnego stopnia odizolowania.

Międzynarodówka Errorystów

2011-12-27T13:48:00.000-08:00

Nikt bardziej zaskakujący, jak hiszpańskojęzyczni artyści w agitacyjnym zapale wzywający do wstąpienia w szeregi Errorist International, przytrafić się mi dziś nie mogli. Koncept przedni. Czekam na jego kolejną odsłonę.

Watch live streaming video from creativetime at livestream.com

Electricity now

2011-12-26T13:59:00.000-08:00

Na finiszu świątecznej laby przez prawie godzinę tkwiłem w egipskich ciemnościach; całe osiedle pozbawiono prądu niczym za Peerelu, trawionego permanentnym niedoborem wszystkiego, co do życia jest niezbędne. W oczy kuł widok z oddali: rozświetlonego, niczym na ślub szejka, mostu obwodnicy autostradowej Wrocławia. Co za ironia.

Brak elektryczność, słanej drutem, kontaktu ze światem mnie nie pozbawił. W okresie niemocy zakładu energetycznego sprawdziłem - via telefon komórkowy - skrzynkę mailową, zajrzałem na Facebooka, posłałem parę tweetów i przed bite 10 minut próbowałem - jak dziesiątki innych wkurzonych wrocławian - dodzwonić się do dyspozytora zakładu energetycznego. Próba nieudana natchnęła mnie myślą, że gdyby w centrali energetycznego giganta wdrożono pomysł esmemesowego powiadamiania klientów na wypadek awarii, wszyscy zaoszczędzilibyśmy sobie trochę nerwów.

Rozwiązanie banalne, nie stanowi technologicznego wyzwania dla zespółu przeciętnie rozgarniętych inżynierów, a tym bardziej dla ich bogatego pracodawcy. A jednak. Ciekawe, jak długo będą rozgryzać, do czego w dzisiejszych czasach (komórek mamy w tym kraju więcej niż obywateli) można wykorzystać esemesy.

***

Jakbyśmy nie byli gapowaci, jak bardzo byśmy się nie opierali, przyszłość, rodem s-f, i tak nas dopadnie. Niedawno na YouTubie zrobił furorę film nakręcony z lotu ptaka podczas listopadowej zadymy. Obraz, z niezwykłej perspektywy, zarejestrowała kamera zamontowana w miniaturowym helikopterze. Mniejsze, prostsze latające modele, sterowane za pomocą smartfona, wyposażone kamery i wi-fi, można nabyć za stosunkowo niewielkie pieniądze. I nie muszą służyć tylko do zabawy.

Radykalne stowarzyszenie obrońców zwierząt "Morski Pasterz" szczyci się wykorzystaniem dronów do śledzenie japońskich wielorybników, chcąc skutecznie napsuć im krwi i odebrać ochotę do urządzanie krwawych łowów. Powoli wszyscy przekraczają technologiczny Rubikon, podążając, który to już raz w historii ludzkości, szlakiem wytyczanym przez siły zbrojne.

***
Epizodyczny brak prądu krwi mi nie napsuł, nie dopadł mnie spleen, lecz i tak w ciemnościach wyciszonego mieszkania myśl poszybowała ku obrazom z "Drogi" Cormaca McCarthy'ego. Jestem optymistą i cieszy mnie ludzka pomysłowość, lecz nie wyobrażam sobie, by świat miał się ostać, takim jakim go znamy, gdyby na kilka dni pozbawiono nas wszystkich prądu.

***
Dorzucę fragment artykułu o dronach z "Quiet Babylon", o pewnym intrygującym scenariuszu zdarzeń, który ziści się w nieodległej przyszłości.

Perhaps future police actions will be announced by an EMP blast, to clear the twittering airspace. Rogue journalists load film cameras as occupiers brace for the assault. The policeman’s mic declares the assembly unlawful. The burst is ineffective. The net interprets a gap in coverage as censorship and rushes to fill it. New drones buzz into position and an enterprising trike journalist, sensing a chance for a payday careens through the police line in the hopes of catching something good.

Edupunk, głupcze

2011-12-23T13:46:00.000-08:00

Najstarsza, i zarazem efektywna w czasach kryzysu forma organizacji: do it yourself. Różne bywają jej odmiany, odwołującej się do etosu jednostkowej odpowiedzialności i niezależności. Powielane na ksero punkowe ziny, tematu nie wyczerpują.

Parę lat temu Jim Groom, pracownik University of Mary Washigton, podjął próbę zaszczepienia ducha do it yourself w edukacji. Stąd edupunk. Prefix punk sugeruje ducha rebelianckiej niezgody, w tym przypadku wedle wskazań Grooma, wymierzonego w edukacją podaną dyktatowi komercjalizacji, unifikacji, skrępowanej kaftanem szkolnej rutyny.

Edupunk ma charakter epizodyczny, zainteresowanie nim podsycały media, na tej fali pojawiło się szereg przedsięwzięć, na które dziś w netowych zakamarkach gdzieś można się natknąć. Historia edupunk zdaje się być zwięzła jak poświęcona jej notka w Wikipedii. Większość nawiązujących doń tekstów obraca się wokół kluczowych tez lub przynosi próbę ich modyfikacji, jak np. książka Anya Kamenetz "Edupunks, Edupreneurs and The Coming Tranformation of Higher Education"

Owszem, termin edupunk świata nie zawojował; wielu łączenie edukacji i kulturowej efemerydy w rodzaju punka uzna za prowokację i karkołomne posunięcie. Z drugiej strony, radykalne traktowanie własnej edukacji, w określonych warunkach, np. niewydolności systemu, może służyć afirmacji buntu, którego swego czas ruch punk chyba był najradykalniejszym wyrazicielem.

Zreasumujmy: na planie pierwszym - mierzonym zasobnością naszego portfela - mamy kryzys ekonomiczny, którego wątki (wzrost cen, zamykanie fabryk, kryzys strefy euro) media relacjonują. W tle jest trudny do uchwycenia, bo wielowymiarowy, kryzys systemu edukacji (nieadekwatność programu nauczania do wyzwań współczesności, zachowawczość i konserwatyzm kadry, niedofinansowanie, niepodmiotowe traktowanie uczniów, wąska specjalizacja i zaniedbywanie bazy w postaci miękkich obywatelskich kompetencji). Temu problemowi media czasu i miejsca za wiele nie poświęcają. Ten problem nie budzi społecznych emocji.

Akurat jest nad czym się pochylić, bo uczelnie taśmowo produkują absolwentów do zawodów, które zatrudnienia nie dają, lub dawać nie będą, jako że technologia czyni je archaicznymi. Zatem, poza dyplomem wątpliwej rynkowej wartości, uczelnie gwarantują absolwentom poczucie niemocy. Tysiące osób zatrudnionych jest w branżach, do których w trakcie studiów nie były edukowane.
Mury wrocławskich szkół wyższych opuszcza rocznie ok. kilkudziesięciu tzw. dziennikarzy, którzy nigdy nie trafią do żadnej redakcji.
Ofert pracy w ogóle jest jak na lekarstwo, skojarzona ze zmywakiem emigracja nie kusi. Koniec końców, absolwenci pakują się w uwłaczające im stażowe neverending-story lub śmieciowe umowy. Problem w Polsce się pewnie pogłębi wraz z wydłużeniem wieku emerytalnego.

Trudna sytuacja zmusza do nierutynowych poczynań, jednak ze świecą szukać inicjatyw, które niesione falą desperacji potrafiłaby na szerszą skalę reanimować wśród młodych etos do it youself właśnie w edukacji, od której wszak wszystko inne bierze swój początek.

Jak naszych internatów mobilizują Ukrainki z Femen-u

2011-12-21T02:40:00.000-08:00

Co reżimowi dranie zrobili dziewczynom z Femenu, które topless protestowały przez siedzibą białoruskiej bezpieki, o tym informują media. Wczytywać się w to, co wypisują o dramatycznym zakończeniu politycznego happeningu internetowi komentatorzy, uprzedzam, nie warto. Przyjdzie załamać ręce i się zawstydzić.

Brutalna władza maltretuje i poniża, a niektórym, ot, np. wielu forumowiczom "Gazety Wyborczej" - schowanym za anonimowymi nickami - widok nagich piersi ukraińskich happenerek odebrał rozum i pozbawił resztek przyzwoitości. Dziewczyny z Femenu, wyzywane od tirówek, wstydzić się nie muszą. Wstydzić musimy się my, za strzykających żółcią i spermą troli i mizoginów, w poczuciu wyższości dających upust własnym kompleksom.

zadowolone pewnie brakowało im porządnego brutalnego potraktowania przez ostrego kowboja. brawo może im się w głowach ułoży

Ciekawe ile biorą za taki performance?Chyba nie robia darmo, mają jakieś koszta?No i jeśli tak, to kto płaci.

Jakbym czytał gadzinową prasę czasu stanu wojennego albo Generalnej Guberni, gdy szczucie i poniżanie była na porządku dziennym.

Obywatel Havel

2011-12-18T05:41:00.000-08:00

Tuż przed operacją pan prezydent wypalił ostatniego papierosa z panem ministrem zdrowia. Takie komunikaty o stanie zdrowia głowy państwa, walczącego z rakiem, były możliwe tylko w Czechach. Tylko z udziałem Vaclava Havla. W internetowych komentarzach, w manierze rzadko stosowanej wobec polityków, ktoś napisał o nim: swój chłop.

Wspominanie Havla nieuchronnie kieruje część uwagi na naszą klasę polityczną. Jakże blado, w kontraście do jego formatu, wypadają nasi politycy, z tym swoim skostnieniem, napuszoną powagą, zaciętością i brakiem dystansu do siebie, wreszcie, brakiem otwartości. Jakże nieoczywista była też zwyczajność, którą Havel uosabiał: spacerując bez ochroniarzy po Pradze, spotykając się z Lou Reedem, Jaggerem, strojąc sobie żarty z Clintona, albo zachwalając ulubioną beherovkę.

Nie widziałem "Obywatela Havla", może któraś z telewizji wyemituje wyjątkowy dokument o "człowieku orkiestrze". Film jest dostępny na iplexie.

***

Naszym południowym sąsiadom, protekcjonalnie, często przez nas zwanych Pepikami, zawsze zazdrościłem bezpretensjonalności, manifestowanej nawet w obliczu tragedii. Jako nacja, tej zdolności jesteśmy kompletnie pozbawieni, co czyni nas en masse istotami przewrażliwionymi na swoim punkcie. Lepiej swą wrażliwość, jak czynił to Havel, poświęcić innym.

Protestujący - bohaterem roku 2011 wg."Time'a"

2011-12-14T14:35:00.000-08:00

Nie Steve Jobs, ani Julian Assange, lecz zbiorowy bohater, przez 12 miesięcy powracający w gorączkowych relacjach z różnych zrewoltowanych, rozbudzonych obywatelsko rejonów świat. Ciekawy wybór.

Wybór symbolizuje zamaskowana postać na okładce "Time'a" - dzieło Sheparda Fairey'a; utrzymane w typowym dla niego agitacyjnym stylu. Fairey kreuje się na antyestablishmentowego lewicowca, dla redakcji tygodniku, w tym przypadku miało to znaczenie. O uczestnikach protestu, która przewala się przez rządzone twardą ręką kraje Afryki, Bliskiego Wschodu, pogrążone w gospodarczym-politycznym kryzysie Europę i USA, warto powiedzieć, że odwołują się zasadniczo do lewicowego etosu.

Temat powraca w rozmowie z cenionym komentatorem radia NPR, publicystą "Time'a", Kurtem Andersenem, tu autorem cover story specjalnego numeru "Time'a"

W Polsce potencjał "oburzonych" uosabia prawica, albo przynajmniej próbuje go zagospodarować, nadając pączkującemu społecznemu niezadowoleniu wyraźnie nacjonalistyczny rys. Dwukrotnie - 11 listopada i 13 grudnia - wyprowadziła na ulice kilka tysięcy osób. Na sztandarowym prawicowym portalu niezależna.pl możemy przeczytać, że Jarosław Kaczyński, mąż opatrznościowy narodu, szykuje nam Wiosnę Ludów.
To jeden z paradoksów, jaki przychodzi nam oglądać w kraju, którego marginalne dla biegu globalnych spraw położenie, kulturowa specyfika (brak tradycji samoorganizacji, niski kapitał społeczny, konserwatyzm) powodują, iż niejedna "pożyczona" idea prezentuje się jak krzywym zwierciadle, wykoślawiona, pozbawiona emancypacyjnej i pozytywistycznej mocy, która skądinąd zdecydowała o takim wyborze redakcji "Time'a".

***

Swoją drogą, nie wyobrażam sobie skrzykniętej ad hoc prawicowej młodzieży, która okupuje okolice warszawskiej giełdy albo siedzibę ZUS-u.