मंगूच्या गप्पा

Channel Katta Guddi Padwa Special Aambat Goad

2013-05-03T19:10:00.001+05:30

All family members from Vidhvaunce

Guddhi-Padwa celebration @ Aambat-Goad Mangesh Salvi ( Dhananjay Vidhvaunce ) and Shraddha Vartak( Shanti Vidhvaunce )

2013-05-03T18:27:00.001+05:30

Watch my Gudhi-Padwa 2013 celebrations with Aambat Goad.

म्हाताऱ्याचे Class Confusion

2012-02-26T13:15:00.001+05:30

Last Performance

उतावळा नवरा गुढग्याला बाशिंग

2012-02-26T13:07:00.001+05:30

Really Awesome performance by Mangesh Salvi and Sanjay Mohite

इन्स्पेक्टर चारली आणि डबेवाला चोर

2012-02-26T12:41:00.001+05:30

Look it for last Skit.

मंग्याचे लगीन

2012-02-17T00:40:00.001+05:30

Sanjay Mohite and Mangesh Salvi give a rocking performance from one of the hilarious skits.

गिराईक

2012-02-08T10:00:00.002+05:30

Sales-man

2012-02-08T09:41:00.002+05:30

King of Chess

2012-02-02T05:36:00.001+05:30

हवालदार आणि मावशी

2012-02-02T05:25:00.001+05:30

City & Gaav 2 Friends

2012-02-02T04:35:00.001+05:30

Plasma & Remote-Control

2012-02-02T04:02:00.001+05:30

देव २ देव

2012-02-01T19:17:00.001+05:30

पोष्टमन आणि Mr. कालिया

2012-02-01T19:02:00.003+05:30

डॉ. गोळीघाल भेजेमे

2012-02-01T18:44:00.002+05:30

दिल का डॉक्टर

2012-02-01T18:24:00.001+05:30

2 NA-GO-BA zzzz

2012-01-14T02:09:00.003+05:30

See 2nd performance

Dr. GOLIGHALE & AaNANDA

2012-01-14T00:44:00.002+05:30

Go for 2nd JODI Performance

Adnav Change - Sundar Dhunganpuse

2012-01-09T15:57:00.002+05:30

Mangya-Sanjya – Muli chya Lagnala 3 Kate

2012-01-05T03:22:00.002+05:30

Mangya sanjya–2 Singers

2012-01-05T02:44:00.003+05:30

नाट्यरंग : ‘पाहिजे जातीचे’ गुंतवणारं कथानाटय़!

2011-10-30T12:42:00.001+05:30

Lokasatta Marathi news paper- रवींद्र पाथरे, रविवार, ३० ऑक्टोबर २०११

मनोरंजन पुरवणी (पान ९)

‘पाहिजे जातीचे’ गुंतवणारं कथानाटय़!

नाटककार विजय तेंडुलकरांची मिताक्षरी, परंतु संपृक्त लेखनशैली, त्यातून व्यक्त होणारा धारदार आशय, त्यांची विषयाला भिडण्याची थेट पद्धती आणि त्याकडे पाहण्याचा खास तेंडुलकरी दृष्टिकोन यामुळे त्यांची कुठलीही कलाकृती असो, मनुष्य त्यात कळत-नकळत गुंतत जातो. ‘पाहिजे जातीचे’ हे त्यांचं नाटककार म्हणून ऐन बहरात असतानाचं नाटक. नाटकापेक्षा कथानाटय़ाकडे अधिक झुकणारं. ‘कहानी का रंगमंच’ ही संकल्पना हिंदीभाषक नाटय़कर्मी देवेन्द्र राज अंकुर यांनी रुजविल्याचे डिंडिम ‘भारतीय रंगभूमी’वर वाजविले जात असले, तरी त्यांच्याही कितीतरी दशके आधीच ही संकल्पना मराठी रंगभूमीवर अस्तित्वात आलेली होती. मात्र, असल्या गोष्टींचं अनावश्यक भांडवल करण्याची मराठी रंगभूमीची पद्धत नसल्यानं त्याचं श्रेय असे कुणीही सोमेगोमे घेतात. आणि याला आपण आक्षेपही घेत नाही, हे आपलं दुर्दैव. असो. तेंडुलकरांनी कथानाटय़ाचा हा फॉर्म अत्यंत लीलया हाताळलेला दिसतो. ‘पाहिजे जातीचे!’ हे त्यापैकी एक नाटक. या नाटकाच्या बाबतीत आणखीन एक गोष्ट नमुद करायला हवी. ती ही की, तेंडुलकर कुठल्याही घटना-प्रसंगांकडे बुद्धिवादी, वस्तुनिष्ठ चष्म्यातूनच नेहमी पाहत आलेले असल्यानं त्यांच्या नाटकांतून (नव्हे, सर्वच कलाकृतींतून!) रोमॅंटिसिझम अभावानंच आढळतो. अपवाद फक्त : ‘अशी पाखरे येती’ आणि काही अंशी ‘पाहिजे जातीचे!’ त्यामुळे हे तेंडुलकरी नाटक असूनही हळुवारपणाचा एक नाजूक स्पर्श त्यात जाणवतो. नाटकाच्या नावावरून प्रथमदर्शनी त्यात जातिगंडाची समस्या मांडली असावी असा सकृतद्दर्शनी समज होत असला तरी जातिश्रेष्ठतेचा पुसटसा उल्लेख वगळता हे नाटक वेगळ्याच अंगानं एका तरुणाचं आयुष्य रेखाटतं. पालवी प्रॉडक्शननं ‘पाहिजे जातीचे!’ हे नाटक पुन्हा रंगभूमीवर सादर करून प्रेक्षकांना तेंडुलकरी नाटकाचा एक वेगळा वानवळा पेश केला आहे.
महिपती पोरपारणेकर या चिवित्र नावाचा तरुण घरच्या दैन्य-दारिद्रय़ाशी दोन हात करत महत्प्रयासानं तिसऱ्या वर्गात का होईना, एम. ए. व्हायचं आपलं स्वप्न अखेरीस पुरं करतो. त्यासाठी त्यानं भयंकर खस्ता खाल्लेल्या असतात. पदवी हाती पडताच आपलं आयुष्य बदलेल, अशी त्याची भाबडी समजूत असते. प्रत्यक्षात मात्र एम. ए.ची पदवी हातात पडताच त्याची प्रेसमधली तुटपुंज्या पगाराची नोकरीही जाते. पदवीधर महिपतीला कमी पगारात राबवून घेणं योग्य नसल्याचं कारण देऊन नोकरीतून कमी केलं जातं. त्यामुळे जिवाचा आटापिटा करून मिळविलेल्या पदवीबद्दल आनंद व्यक्त करायचा, की त्यापायी नोकरी गेली म्हणून शोक करायचा, हेच महिपतीला समजेनासं होतं. तो जिथं नोकरी करत असतो त्या नियतकालिकाचे ध्येयवादी संपादक ईश्वरभाई त्याची चक्क बोळवण करतात. हताश महिपती आता पुढं काय करायचं, या भुंग्यानं संत्रस्त होतो. तो मग महाराष्ट्रातील झाडून साऱ्या कॉलेजांतून प्राध्यापकपदासाठी अर्ज खरडण्याचा सिलसिला सुरू करतो. परंतु सगळ्यांकडून या ना त्या शब्दांत नकारच वाटय़ाला येतो. असंख्य नकारघंटांनंतर अखेरीस एका दूरच्या गावातल्या कॉलेजातून मुलाखतीसाठी त्याला पाचारण करण्यात येतं. पण तेवढय़ानंही महिपती प्रचंड खूश होतो. कमसे कम कॉल तरी आला! पण इंटरव्ह्यूला जायचं तर अंगावर बरे कपडे हवेत. त्यासाठी लॉण्ड्रीवाल्याला मस्का लावणं आलं! लॉण्ड्रीवाला महिपतीच्या आधीच्याच थकलेल्या बिलांबद्दल त्रागा करत शेवटी त्याला मुलाखतीला जाण्यासाठी भाडय़ानं कपडे देतो.

महिपती एसटीनं त्या गावात उतरतो खरा; पण तिथली सगळी माणसं त्याच्याकडे चमत्कारिक नजरेनं बघत राहतात. कुणीही त्याला कॉलेजचा पत्ता धडपणे सांगत नाही. शेवटी आपल्या आपणच कसंबसं शोधत तो कॉलेजात पोहचतो. पाहतो तर तो चक्क गुरांचा गोठा असतो. बाहेर कॉलेजची पाटी लावलेली असते. त्यावरून इथं आपल्यासमोर काय वाढून ठेवलंय, याची महिपतीला कल्पना येते. परंतु चालून आलेल्या एकमेव नोकरीला भिडण्याशिवाय आता त्याला गत्यंतरही नसतं.
गावातले पुढारी कम् शिक्षणसंस्थेचे गावठी चेअरमन त्याची खिल्ली उडवत त्याचा ‘इंटरवू’ घेतात आणि त्याला आपल्या कालिजात चिकटवून टाकतात. कॉलेजच्या प्राचार्याना तर ते घरगडय़ाप्रमाणेच वागवतात. इंटरव्ह्य़ूच्या या फार्सवरून इथं आपल्याला कशाकशाला तोंड द्यावं लागणार आहे, याचा अंदाज महिपतीला येतो. आणि पहिल्याच दिवशी वर्गावर गेल्यावर त्याचा झणझणीत अनुभवही येतो. गावातली इरसाल पोरं त्याची वर्गात शिरल्या शिरल्या जी फे-फे उडवतात, त्यानं तो पारच गळाठतो. परंतु आता अंगावर आल्यावर शिंगावर घेण्याशिवाय तरणोपाय नाही, हेही त्याला कळून चुकतं. तेव्हा मग बाह्य सरसावून पोरांचा नेता असलेला सरपंचाचा गावगुंड पोरगा बबन्या याला महिपती भर वर्गात अस्खलित गावरान शिवीगाळ करत चक्क कानफटवतो. घडल्या प्रकारानं सगळी पोरं बिथरतात. बबन्या तर सुडानं फणफणतो. मात्र महिपती ‘ज्या गावच्या बोरी, त्याच गावच्या बाभळी’ ही उक्ती अंगीकारत पोरांना त्यांच्यासारखंच वागून आपल्या बाजूनं वळवतो आणि त्यांचा विश्वास पैदा करतो. महिपतीच्या या वागण्यानं सूड घेण्यासाठी आसुसलेला बबन्याही शेवटी नांगी टाकत महिपतीच्या कळपात शिरतो.
कॉलेजातील महिपतीच्या सहकारी प्राध्यापकांना त्यानं गावातल्या वांड मुलांवर नेमकी काय जादू केली, हेच कळत नाही. महिपतीचं मुलांमधलं हे वाढतं वर्चस्व प्राचार्याना खुपू लागतं. ते चेअरमनच्या गावंढळ तरुण पुतणीला कॉलेजात लेक्चरर म्हणून चिकटवून घेतात. तेही महिपतीच्या हाताखाली! जेणेकरून यथावकाश त्याला नारळ देता यावा! महिपती त्यांची ही चाल ओळखतो आणि नलिनीलाच फितवायचं ठरवतो. बबन्याच्या ‘कर्तृत्वा’नं त्याला ही संधी आयतीच चालून येते आणि महिपतीचं नलिनीशी गुटर्गु सुरू होतं.
यथाकाल अशा गोष्टींचा बोभाटा व्हायचा तो होतोच. चेअरमनच्या कानावर या गोष्टी जातात. ते महिपतीच्या मागे असा काही झक्कू लावून देतात, की त्याला नलिनीशी साधं बोलणंही मुश्कील होतं.
..महिपती या त्रांगडय़ातून कसा काय मार्ग काढतो, त्यात तो यशस्वी होतो का, वगैरे गोष्टी प्रत्यक्ष नाटकात पाहणंच योग्य!
म्हटली तर ही कथा आहे- एका लहानग्या गावातून मोठं स्वप्न उराशी बाळगून प्रतिकूल परिस्थितीशी दोन हात करणाऱ्या एका तरुणाची! म्हटलं तर माणसाच्या उपजत शहाणपणानं प्राप्त परिस्थितीवर कशी मात करता येते, याचं दर्शन घडवणारं हे नाटक आहे. या नाटकात तेंडुलकरांच्या सूक्ष्म नर्मविनोदाचा, तसंच माणसांच्या चित्रविचित्र नमुन्यांच्या सखोल निरीक्षणाचा जागोजागी प्रत्यय येतो. घटिताला नाटय़पूर्ण कलाटणी देण्याचा त्यांचा गुणही यात जाणवतो. अनेक नाटय़स्थळं, असंख्य पात्रं, काळाचा मोठा पट, नाटय़मय घटना-घडामोडी असं सगळं भलंथोरलं प्रकरण या नाटकात अभिप्रेत असल्यानं ते सादर करताना प्रायोगिकतेचा आधार घेण्याशिवाय पर्यायच नाही. दिग्दर्शक अनिल गवस यांनी तो कौशल्यानं घेतलेला आहे. एकातून एक प्रसंग उलगडण्यासाठी त्यांनी सूचक नेपथ्याचा केलेला वापर याचंच द्योतक आहे. यातले प्रसंगबदल प्रेक्षकांच्या साक्षीनंच होतात. प्रदीप पाटील यांच्या स्थळसूचक फ्लॅट्सनी व मोजक्या प्रॉपर्टीनं हा पट उलगडण्यास मोलाचं साहाय्य केलं आहे. अनिल गवस यांनी हा स्पॅन प्रकाशयोजनेद्वारे ठळक केला आहे. दिग्दर्शक म्हणून ठसठशीत आणि सुस्पष्ट पात्ररेखाटनावर गवस यांनी जोर दिलेला आहे. त्याचवेळी नाटय़ांतर्गत गती कायम ठेवण्यावर त्यांचा भर जाणवतो. यातली दोन गाणी मात्र नाटकाच्या ओघवत्या प्रवाहात अवरोध बनून येतात. ती टाळता आली असती तर बरं झालं असतं. गवस यांनी नाटकाची जातकुळी ओळखून त्यानुरूप त्याची हाताळणी केली आहे. मात्र, दुसऱ्या अंकात आत्याबाईर्ंच्या अपहरणाचा प्रसंग थोडा अनावश्यकरीत्या ताणला गेला आहे. त्यात कलाकार प्रेक्षक-प्रतिसादात वाहवत गेल्यासारखे वाटतात. या प्रसंगातला आरडाओरडाही संयत केला असता तर बरं झालं असतं. आमिष कोन्द्रा यांचं संगीत सुश्राव्य आहे. नंदलाल रेळे यांनी पाश्र्वसंगीतातून घटना-प्रसंग उठावदार केले आहेत.

सर्वच कलाकारांची मन:पूर्वक कामं हे ‘पाहिजे जातीचे!’च्या दृक्-परिणामाचं यश आहे. भूमिका छोटी असो वा मोठी, ती किती संवेदनशीलतेनं केली जाते, याला अधिक महत्त्व असतं. ‘पाहिजे जातीचे!’मधल्या सगळ्या कलावंतांचं यासाठी मनापासून कौतुक करायला हवं. यातली महिपती पोरपारणेकरची प्रमुख भूमिका मंगेश साळवी यांनी ज्या नजाकतीनं केलेय, त्याला तोड नाही. महिपतीची असहायता, हतबलता, त्याची व्यथा-वेदना, त्यातून ‘बचेंगे तो और भी लढेंगे’च्या जोशात त्यानं आल्या प्रसंगाला अंतरात्म्याच्या सादेनुसार सामोरं जाणं, या यशानं हुरळून न जाता पुढच्या संकटाला सामोरं जाण्यासाठी सज्ज होणं, नलिनीवरच्या प्रेमातलं व्यवहारीपण आणि नंतर खरोखरच तिच्या प्रेमात पडणं, ती मिळावी म्हणून अटीतटीला येऊन धाडसी मार्ग पत्करणं, चेअरमन किंवा बबन्या यांच्यासारख्या तिरक्या चालीच्या माणसांशी वागता-बोलतानाचा त्याचा गनिमी कावा, आणीबाणीच्या प्रसंगात आतून तंतरलेली असताना वरकरणी त्यानं आणलेला उसना आव आणि त्या प्रसंगांतून निभावून जाणं.. हे सारं मंगेश साळवी यांनी उत्कटतेनं दाखवलंय. त्यांना रांगडय़ा बबन्याच्या रूपात साथ केलीय शोण भोसले यांनी! त्यांच्यावर किंचित संजय नार्वेकरांचा प्रभाव जाणवतो. मानसी भागवत यांनी पारंपरिक, कर्मठ घरात वाढलेल्या अल्पशिक्षित तरुणीची- नलिनीची भूमिका उत्तमरीत्या साकारली आहे. तारुण्यातील कोवळीकता, नवथर प्रेमातला अल्लडपणा आणि कर्मठ संस्कारांत वाढल्यानं झालेली झापडबंद मानसिकता; मात्र प्रेमानुभवाचं हवंहवंसंपण अनुभवल्यावर तिच्या मनात बंडाची पडलेली ठिणगी.. आणि शेवटी परिस्थितीशरण होऊन मुकाटय़ानं घरच्यांनी ठरवलेल्या मुलाशी लग्न करून महिपतीच्या आयुष्यातून निघून जाणं- हा सारा आलेख त्यांनी व्यवस्थित रेखाटलेला आहे. सुनील पेंडुरकरांनी गावरान धटिंगण चेअरमनचा बेरकीपणा छान दाखवलाय. प्रभाकर कर्ले यांनीही सत्तेपुढे गलितगात्र झालेल्या प्राचार्याची लाचारी सर्वागातून व्यक्त केली आहे. मनीष शिंदे, गणेश घाडी, ज्योती बामणे, रश्मी शिंदे, राकेश पाटील, राहुल कुलकर्णी, उदय दरेकर, सुशांत काकडे, महेश निकम, क्षितीज पन्हाळे, विश्वंभर जाधव, मदन देशमुख, प्रसाद शेटय़े, तेजस भोर, प्रशांत मोहिते, कुणाल मेश्राम, मृणाल झेंडे, सुजाता पंड, प्रतीक्षा चव्हाण, धनश्री जैन, विशाल कुलथे, निलेश शेवडे या सगळ्याच कलाकारांनी आपापली कामं चोख केली आहेत. तेंडुलकरांचं हे वेगळ्या धर्तीचं नाटक प्रेक्षकांच्या पसंतीस यायला हरकत नाही.

                                                                                              रवींद्र पाथरे

                                                               ( प्रसिद्ध नाट्य समीक्षक, पत्रकार )

Mumbai Theatres Guide Entry

2011-09-27T01:43:00.000+05:30

खळाळता आनंददायी अनुभव - म.टा. नाट्य-परीक्षण

2011-09-24T21:26:00.001+05:30

Maharashtra Times article 24 Sep 2011, 0549 hrs IST - जयंत पवार

खळाळता आनंददायी अनुभव

हा फोटो मोठ्ठा करून पाहण्या साठी फोटोवरच क्लिक करा

समांतर-प्रायोगिक रंगभूमीवर काल झालेली नाटकं आज मुख्य धारेतील रंगभूमीवर सादर होतात तेव्हा रंगभूमी पुढे गेल्याची खूण पटते. आशय-विषयात आणि सादरीकरणात काल जो 'प्रयोग' ठरत होता तो आज सर्वसामान्य नाट्यरसिक नीट स्वीकारताना दिसताहेत. विजय तेंडुलकरांची अशी प्रयोगशील नाटकं त्यांच्या वेगळेपणासकट व्यावसायिक रंगभूमीवर करताना आता तरी कुणाला प्रश्न पडू नयेत. याचं अगदी ताजं उदाहरण म्हणजे 'पाहिजे जातीचे' या नाटकाचे पालवी प्रॉडक्शन या संस्थेतर्फे होणारे प्रयोग. चौतीसेक वर्षांपूर्वी हे नाटक 'आविष्कार'ने सादर केलं. अरविंद देशपांडे दिग्दर्शक आणि विहंग नायक, नाना पाटेकर, सुषमा तेंडुलकर असे कलावंत प्रमुख भूमिकेत होते. नाटकाचे शंभराहून अधिक प्रयोग झाले तरी तेव्हा आणि त्यानंतर ते मुख्य धारेत कोणी सादर केलं नव्हतं. एकतर यातली पात्रसंख्या आणि नायकाच्या अखंड निवेदनातून सरकणारी कथा हे त्यावेळच्या व्यावसायिक गणितात बसले नसावेत. आज मात्र ते दिग्दर्शक अनिल गवस आणि त्यांच्या कलावंत टीमने ते आत्मविश्वासपूर्वक आणि आकर्षकपणे पेश करत एक खळाळता नाट्यानुभव आपल्यासमोर ठेवला आहे. तसं पाहिलं तर, हे काही तेंडुलकरांच्या अव्वल नाटकांपैकी नव्हे. तरी तेंडुलकरी लेखनाची वैशिष्ट्यं त्यात पुरेपूर आहेत. विशेष म्हणजे, तेंडुलकरांच्या 'सेक्स आणि व्हायलन्स' थिअरीत खूपसा दुर्लक्षित राहिलेला तेंडुलकरी विनोद यात सापडतो, जो त्यांच्या सुरुवातीच्या नाटकांमध्ये हमखास झिरपलेला असायचा. 'पाहिजे जातीचे'चा नायक महिपती बभ्रुवाहन पोरपारणेकर याच्या निवेदनातून उलगडणाऱ्या कथानकात हा विनोद अस्तरासारखा आला आहे. किंबहुना अनेक ठिकाणी मार खाल्लेल्या, संघर्ष हेच जीवनतत्त्व बनून गेलेल्या आणि नाटकातील गोष्टीतही अंतिमत: पराभूत होणाऱ्या महिपतीच्या जीवनदृष्टीचाच हा विनोद एक भाग आहे. तो साऱ्या निराशाजनक परिस्थितीकडे खट्याळपणे, मिष्किलपणे बघतो म्हणूनच तगून राहू शकतो. या वैशिष्ट्यपूर्ण विनोदाचं आव्हान नव्या प्रयोगाने फार उत्तम पेललं आहे. स्वत:ला हसत हसत व्यवस्थेने करून ठेवलेली मधल्या जातीत जन्मण्याची गोची महिपती फार नेमकेपणाने सांगून जातो.

शिक्षणाच्या नावाखाली बोगस विद्यार्थ्यांची नोंद, शिक्षकांची मागणी आणि त्यासाठी मिळणारं सरकारी अनुदान लाटणं हे प्रकार आत्ताआत्ताच वर्तमानपत्रात येऊन गेले. महिपती खेड्यात जन्मलेला, गरीब घरातला पण कष्टाने थर्ड क्लास एम. ए. झालेला तरुण काहीही करून गाव सोडायचं आणि शहरात जाऊन नोकरी करायची या वीतभर ध्येयाने पछाडलेला पण तेही साधता साधता दमछाक झालेला. तरीही चेहऱ्यावर प्रसन्नता ठेवून असलेला. प्राध्यापकाची नोकरी मिळावी म्हणून सगळीकडे अर्ज टाकून नकार घेत बसणं त्याच्या नशिबी आलंय. योगायोगाने त्याला एका खेड्यातल्या कॉलेजातून कॉल येतो, जे गुरांच्या गोठ्यातच भरतं. तिथे नोकरी लागल्यावर ती टिकवून ठेवणं हेच कसं दिव्य बनतं आणि अंतिमत: त्याची जातच त्याच्या मुळावर कशी येते, याची धमाल गोष्ट तो स्वत:च्याच तोंडाने सांगतो.

अनिल गवस यांनी वरकरणी सोपं वाटणारं पण पेलायला कठीण असलेलं हे नाटक अत्यंत नेटकेपणे आणि परिणामकारक हाताळलंय. एकीकडे महिपतीचं अखंड निवेदन आणि दुसरीकडे त्याला पूरक नाट्यप्रसंग घडवण्यासाठी केलेला समूहाचा वापर या दोन्हींचा समतोल गवस यांनी चांगला सांभाळला आहे. एखादी कॉमिक स्ट्रीप बघावी तशी काही समूह आकृतीबंधांची मालिका डोळ्यापुढून सरकते. समूहाचा गोंधळही सुनियंत्रित आहे. खूप मोठ्या लांबीचं निवेदन हे सादर करताना फसलं तर कंटाळवाणं होतं, पण गवस यांनी त्यातलं कथन रंजक कसं राहील हे पाहिलंय. प्रदीप पाटील यांच्या रंगवलेल्या फ्लॅटस्नी विविध प्रसंगांतली नेपथ्याची गरज उत्तमपणे भागवत त्यातली गतिमानता राखायलाही मदत केली आहे. नाटकातला खटकणारा भाग एकच आहे तो म्हणजे त्यातल्या नृत्यप्रधान गाण्यांचा. ही गाणी आणि नृत्यं स्वतंत्रपणे चांगली असली तरी नाटकाच्या जातकुळीशी त्यांचा मेळ जुळत नाही. पार्श्वसंगीत मात्र उत्तम आहे.

मंगेश साळवी (महिपती), शोण भोसले (बबन्या पवार) आणि मानसी भागवत (नलिनी) या तीन पात्रांना संपूर्ण नाटकात महत्त्व असलं तरी पंचवीसेक कलावंतांनी समूहातल्या छोट्या-मोठ्या भूमिका बहारदार केल्या आहेत. यातल्या काहींच्या वाट्याला छोट्या व्यक्तिरेखाही आल्या आहेत. त्या त्यांनी उत्कटपणे साकारल्या आहेत. सुनील पेंडुरकर हा दोन-तीन छोट्या भूमिका करणारा कलावंत त्याचं व्यक्तिमत्व आणि शैली यामुळे लक्षात राहतो. सर्व कलावंत नवे असले तरी समूह म्हणून ते आत्मविश्वासाने पेश होतात.

मंगेश साळवी या कलावंताचा महिपती संस्मरणीय आहे. नाटकाचा तो नायक आहे, कथानकाचा सूत्रधार आहे आणि अदृश्य नियतीच्या हातातलं कळसूत्री बाहुलंही आहे. या तीनही पातळ्यांचं भान मंगेशच्या निवेदनातील बदलत जाणाऱ्या पोतांमधून व्यक्त होतं. विनोदाची त्याला उत्तम समज आहेच पण व्यक्तिरेखेचा ठावही त्याने जाणकारीने घेतला आहे. शोणचा रांगडा बबन्या पवार हा त्याच्या सहज शैलीतल्या अदाकारीने लक्षात राहतो. त्याचा बबन्या अकृत्रिम आहे. त्याचं गडबडणं, नर्व्हस होणं, आक्रमक होणं ह्या सगळयातला गावठी मॅडनेस हा कलावंत दाखवतो. मानसी भागवतने नलिनी ठसक्यात आणि लोभस उभी केली आहे. यांच्या जोडीला आक्का, ईश्वरभाई, प्राचार्य या लहान व्यक्तिरेखाही लक्षात राहतात.

निर्मिती : पालवी प्रॉडक्शन
लेखक : विजय तेंडुलकर
दिग्दर्शक आणि प्रकाशयोजना : अनिल गवस
संगीत : आतिष कोंड्री
पार्श्वसंगीत : नंदलाल रेळे
नेपथ्य : प्रदीप पाटील
कलावंत : मंगेश साळवी, शोण भोसले, मानसी भागवत, सुनील पेंडुरकर, प्रभाकर कर्ले, गणेश घाडी, मनीष शिंदे, ज्योती बामणे, रश्मी शिंदे, राकेश पाटील, राहुल कुलकर्णी, उदय दरेकर, सुशांत काकडे, महेश निकम, क्षितीज पन्हाळे, विश्वंभर जाधव, मदन देशमुख, प्रसाद शेट्ये, तेजस भोर, प्रशांत मोहिते, कुणाल मेश्राम, मृणाल झेंडे, सुजाता पंड, प्रतीक्षा चव्हाण, धनश्री जैन, विशाल कुलथे, नीलेश शेवडे.

- जयंत पवार (सुप्रसिद्ध नाट्य समीक्षक, लेखक, पत्रकार )

“पाहिजे जातीचे” नाट्य-वलोकन

2011-08-30T21:19:00.001+05:30

आताच आमच्या "पाहिजे जातीचे" या नाटकाचे
(लेखक: विजय तेंडूलकर , दिग्दर्शक : अनिल गवस) झी मराठी च्या हाउसफुल कार्यक्रमात नाट्य-वलोकन झाले मला खात्री आहे तुम्ही नकीच ते पहिले नसणार......नाही नाही ... कारण २८ ऑगस्ट ला भर पावसात सकाळी ११ वा. तुम्ही शिवाजी मंदिर दादर ला त्याच नाटकाचा प्रयोग बघत असणार! ह्म्म्मम्म्म्म धन्यवाद ! आम्हा सगळ्यांचे सुद्धा पहायचं राहीलच हो!

पण ज्यांचे पाहायचे राहिलंय त्यांनी एक नजर मारायला काय हरकत आहे!

हो आणि पुढच्या प्रयोगाला नक्की भेटूच बरंका ! प्रयोग ९, १०, किंवा ११ सप्टेंबर २०११ ला लागण्याची शक्यता आहे. वर्तमान पत्रातल्या जाहिरातींवर लक्ष ठेऊन राहा !