Kamila Podgórna - pisarka

Czy ludzie chętnie pomagają niepełnosprawnym artystom?

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Wed, 29 May 2019 15:09:00 +0000

foto: Kamila Podgórna

W Polsce i na świecie jest mnóstwo utalentowanych osób niepełnosprawnych, które piszą, śpiewają, malują itp. Mówi się, że takim osobom trzeba pomagać i wspierać je w realizowaniu pasji, ale czy tak jest naprawdę?

Jestem osobą słabowidzącą. Niestety, większość osób nie ma pojęcia, co to znaczy, a wystarczyłoby poszperać trochę w internecie na ten temat. Jedni uważają mnie za symulantkę, a drudzy za osobę całkowicie niezdolną do zrobienia czegokolwiek.

Pisanie książek kosztowało mnie wiele trudu i odbiło się na moim zdrowiu (bóle głowy, łzawienie i ból oczu itp.). Trwało wiele miesięcy. Ktoś mógłby więc zapytać, po co w ogóle pisałam, jeśli to był aż taki wysiłek. Napisałam dwie książki, bo chciałam pokazać, że pomimo dysfunkcji wzroku można realizować swoje marzenia. Sama nauczyłam się obsługi komputera, bo w szkole byłam zwolniona z zajęć informatyki, ze względu na mój wzrok.

Ktoś mi kiedyś powiedział, że też nosi okulary, ale wcale nie jest osobą słabowidzącą, a przecież nie wszystkie osoby noszące okulary widzą tak samo...

Z kolei podczas próby zorganizowania spotkania w pewnej bibliotece, pani dyrektor stwierdziła, że to niemożliwe, żeby z tak słabym wzrokiem można było pisać książki. Pytała, czy naprawdę sama je piszę, czy ktoś mi pomaga…

Mimo moich licznych próśb, spotkania zazwyczaj nie dochodziły do skutku, a jeśli już, to wszystko było zorganizowane ,,byle jak” – w pewnej bibliotece nikomu nie chciało się pisać o mnie, więc skopiowano tekst z innego spotkania w szkole.

Mogłabym w nieskończoność opisywać podobne sytuacje, ale wspomnę tylko o kilku.

SYTUACJA NR 1

Pewnym razem ktoś udawał, że chce zakupić obie moje książki, a nie kupił ani jednej. Wówczas nie miałam strony autorskiej ani bloga – ta osoba znalazła moje dane na portalu internetowym pewnej gazety. Nagłówek artykułu jasno informował, że jestem osobą słabowidzącą.

Innym razem, pewna osoba aż miesiąc wahała się, czy zakupić moją książkę. (Po upływie tego czasu raczyła łaskawie dokonać zakupu.) Rozumiem, że trzeba być ostrożnym, ale bez przesady. W dzisiejszych czasach wielu ludzi kupuje różne towary drogą wysyłkową.

SYTUACJA NR 2

W ubiegłym roku brałam udział w pewnym wydarzeniu kulturalnym. O udział w nim ubiegałam się kilka miesięcy. Kontakt z organizatorami od początku był bardzo utrudniony, bo nie odpisywali na wiadomości ani nie odbierali telefonu. W końcu obiecano mi spotkanie autorskie i plakat zapowiadający to wydarzenie. Niestety, stało się zupełnie inaczej. (Organizatorzy wiedzieli, że jestem osobą słabowidzącą.) Myślałam, że na spotkaniu będę mogła zaprezentować moją twórczość, a stało się zupełnie inaczej… Nie było także żadnego plakatu, nie zostałam wymieniona imieniem i nazwiskiem, podczas gdy o innych uczestnikach tego wydarzenia napisano obszerną relację ze zdjęciami. O mnie - ani słowa - tak, jakby w ogóle mnie tam nie było…

SYTUACJA NR 3

Parę lat temu miałam spotkanie autorskie w dość nietypowym miejscu (związanym z kulturą i sztuką). Osoby tam przebywające od początku nie były na nie chętne i twierdziły, że ktoś inny musi wyrazić zgodę (!) na to spotkanie. Odsyłano mnie do różnych osób, przedłużając czas oczekiwania do kilku tygodni. Obiecano mi udostępnić plakat w wersji elektronicznej (który ja zrobiłam) informujący o spotkaniu ze mną, ale nikt tego nie zrobił.

Te osoby chciały, żebym zostawiła im moją książkę. Byłam pewna, że ktoś mi za nią zapłaci, bo w szkołach nigdy nie było z tym problemu. Dyrekcja danej szkoły zawsze mi za nią płaciła.

Niestety, nikt nie zapłacił mi za książkę, która przeleżała u nich kilka tygodni, więc wszyscy przeczytali ją sobie za darmo. Pewien starszy pan był bardzo arogancki w stosunku do mnie, a wiedział - tak, jak pozostali, że jestem osobą słabowidzącą. Książkę mi oddano, ale miała wyraźne ślady użytkowania. Nie nadawała się już do sprzedaży… Odniosłam wrażenie, że zniszczono ją celowo…

Najciekawszy portal książkowy.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Wed, 22 May 2019 06:30:00 +0000

foto: geralt /Pixabay

lubimyczytac.pl to bez wątpienia najciekawszy i najbardziej znany portal dla miłośników książek. Można dodawać przeczytane książki do wirtualnej biblioteczki, oceniać je oraz wyrażać swoje opinie na temat danej pozycji literackiej. Dużym plusem tego portalu jest bycie na bieżąco z nowościami wydawniczymi, a także możliwość nawiązania kontaktu z innymi pasjonatami czytelnictwa. Istnieje także opcja wyszukiwania książek tematycznie, a gdy ocenimy 30 książek, możemy uzyskać rekomendację (czyli wyświetlą się podobne książki do tych, które przeczytaliśmy). Możemy również dodać ulubione cytaty z przeczytanych powieści.

Każdy zarejestrowany użytkownik może również dodać autora bądź książki, których nie ma w bazie tego portalu. Wszystkie dodane książki są zatwierdzane przez administrację tej strony.

Aby zarejestrować się na tym portalu, wystarczy zalogować się przez konto na Facebooku, potwierdzić dostęp aplikacji do konta, ustawić hasło i wyrazić zgodę na przetwarzanie danych. Jeśli ktoś nie ma konta na Fb, może zarejestrować się przy pomocy maila, a wtedy trzeba kliknąć w link aktywacyjny, ustawić hasło i potwierdzić zgodę. W profilu można wpisać informacje o sobie, dodać zdjęcie, ale nie jest to konieczne. (Większość użytkowników posługuje się pseudonimem.)

W ubiegłym tygodniu moja Czytelniczka utworzyła mój profil autorski. Oto link prowadzący bezpośrednio do mojego profilu:

lubimyczytac.pl/autor/180367/kamila-podgorna

Mam już trzech Czytelników i fanów jednocześnie. Pani Kasiu, dziękuję za dodanie mnie do tego portalu. Dziękuję wszystkim za ocenianie i wyrażanie swoich opinii.

Jeśli ktoś z Państwa naprawdę przeczytał choć jedną moją książkę (albo obydwie), to zachęcam do oceniania i komentowania. Bardzo proszę o szczerość.

Pozdrawiam serdecznie i życzę miłego dnia.

Informacje o mnie i mojej twórczości.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Wed, 15 May 2019 09:33:00 +0000

foto: Kamila Podgórna

Jeśli ktoś z Państwa nie zapoznał się jeszcze z moją twórczością, to zapraszam serdecznie do przeczytania tego wpisu.

Urodziłam się 07.10.1991r. Mieszkam w Nowej Rudzie (woj. dolnośląskie). Swoje książki wydaję własnym nakładem (self – publishing). Osobiście zajmuję się ich promocją, dlatego też nie są one dostępne w księgarniach, sklepach internetowych itd.

Odwiedzałam okoliczne szkoły, obecnie korzystam także z innych metod promocji. Bardzo cenię sobie bezpośredni kontakt z Czytelnikami.

Moje książki posiadają numer ISBN, znajdują się w zasobach Biblioteki Narodowej, katalogu NUKAT, a także w indeksie Google Books. Korektę książek wykonała wykwalifikowana osoba.

Szczególnie ważne są dla mnie problemy dzieci oraz młodzieży.

W dzieciństwie byłam ofiarą przemocy szkolnej. (Jestem osobą słabowidzącą.) W wieku 12 lat zaczęłam pisać pamiętnik, dzięki któremu poznałam lepiej samą siebie. Przelanie uczuć na papier oraz silna wola sprawiły, że pokonałam własne słabości oraz problemy szkolne. Moje doświadczenia zainspirowały mnie do pisania książek.

,,Cień czarnego Omyka” to moja debiutancka książka, która ukazała się w 2016r. Została wysprzedana. Nie planuję dodruku tej pozycji.

Jej bohaterami są króliki oraz jemiołuszki. Ów tajemniczy „omyk” jest kluczowym symbolem w książce.

Stereotypy, brak tolerancji, konflikt pokoleń – to zagadnienia, które poruszyłam w powieści, nasyconej aluzjami do rzeczywistości, także do pewnych historycznych wydarzeń.

Na podstawie losów zwierząt ukazałam współczesne problemy ludzkości oraz stosunki międzynarodowe.

„Niedomknięte drzwi” - powieść wydana w 2017r. Książka porusza takie problemy jak: przemoc w rodzinie i szkole, burzliwy okres dojrzewania, skłonność do nałogów, samotność. Posiadam jeszcze niewielką liczbę egzemplarzy. Książkę można nabyć drogą wysyłkową, poprzez skontaktowanie się ze mną.

(mój email: omyk1991@gmail.com

telefon: 794 758 412)

Głównym bohaterem jest niespełna szesnastoletni Szymon, dręczony przez rówieśników. Chłopak przeżywa piekło, które zgotowały mu najbliższe osoby, zwłaszcza ojczym.

Szymon zetknie się z wieloma osobami.

Spotka na swej drodze Niemca - ulicznego muzyka (pracującego także w innym zawodzie). Mężczyzna skrywa bolesną tajemnicę z przeszłości, ale jego znajomość z Szymonem przyniesie zaskakujac finał.

Wkrótce dojdzie do tragedii z udziałem ojczyma nastolatka.

Co wydarzyło się w życiu Szymona?

Wbrew pozorom, książka wcale nie jest przewidywalna - zawiera wiele zaskakujących zwrotów akcji; trzyma w napięciu do ostatniej strony.

„Niedomknięte drzwi” - książka dla młodzieży i dorosłych.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Sun, 12 May 2019 07:16:00 +0000

foto: Kamila Podgórna

TYTUŁ: Niedomknięte drzwi

AUTOR: Kamila Podgórna

GATUNEK: powieść

PROBLEMATYKA:

przemoc w rodzinie i szkole, burzliwy okres dojrzewania,

skłonność do nałogów, samotność

KATEGORIA WIEKOWA: od 15 lat

CZAS I MIEJSCE AKCJI: ok. 2017r, Nowa Ruda (woj. dolnośląskie)

ISBN 978-83-948259-5-9

ROK WYDANIA: 2017

LICZBA STRON: 107

DOSTĘPNOŚĆ:
Posiadam jeszcze niewielką liczbę egzemplarzy.
Książkę można nabyć drogą wysyłkową, poprzez skontaktowanie się ze mną:

adres e - mail: omyk1991@gmail.com

telefon: 794 758 412

OPIS KSIĄŻKI:

Głównym bohaterem jest niespełna szesnastoletni Szymon, dręczony przez rówieśników.
Chłopak przeżywa piekło, które zgotowały mu najbliższe osoby, zwłaszcza ojczym.

Szymon zetknie się z wieloma osobami.
Spotka na swej drodze Niemca - ulicznego muzyka (pracującego także w innym zawodzie). Mężczyzna skrywa bolesną tajemnicę z przeszłości, ale jego znajomość z Szymonem przyniesie zaskakujący finał.

Wkrótce dojdzie do tragedii z udziałem ojczyma nastolatka.
Co wydarzyło się w życiu Szymona?

Wbrew pozorom, książka wcale nie jest przewidywalna - zawiera wiele zaskakujących zwrotów akcji; trzyma w napięciu do ostatniej strony.

Co mówi o człowieku charakter pisma?

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Fri, 10 May 2019 07:33:00 +0000

foto: Bru-nO / Pixabay

Wbrew pozorom, charakter pisma może dostarczyć sporo informacji o człowieku. Zachęcona trafnym wynikiem testu osobowości, zdecydowałam się rozwiązać kolejny test. Udział w nim jest całkowicie darmowy. Wystarczy wejść na stronę https://literyicharaktery.pl

Trzeba napisać własnoręcznie dwa zdania podane na stronie, zrobić zdjęcie przepisanych zdań i przesłać je za pośrednictwem tej strony. Należy również wybrać przedział wiekowy, płeć, wykształcenie oraz województwo, a na końcu podać swój adres mailowy. To właśnie na maila dostaniemy rozwiązanie testu. Na stronie deklarują, że wynik otrzymamy w ciągu 48h, ale ja dostałam go już po kilkunastu minutach.

Z charakteru mojego pisma wynika, że jestem typem odkrywcy. Posiadam wysokie aspiracje i nie ukrywam emocji. Najbardziej trafne było stwierdzenie, że płaczę na ,,Królu Lwie”.

Tak, to prawda – płakałam! Zdarza mi się płakać na filmach animowanych, które bardzo lubię oglądać.

Miłej zabawy z testem!

Dzień Unii Europejskiej.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Thu, 09 May 2019 07:03:00 +0000

Z okazji Dnia Uni Europejskiej, zapraszam serdecznie do wysłuchania niemieckojęzycznej wersji „Ody do radości”.
Wykonawcą i autorem tej przepięknej aranżacji jest Pan Jürgen Fastje.

„Oda do radości”

słowa: Fryderyk Schiller

tłumaczenie:
Konstanty Ildefons Gałczyński

muzyka: Ludwig van Beethoven

„O, radości, iskro bogów, kwiecie elizejskich pól,

Święta, na twym świętym progu staje nasz natchniony chór.

Jasność twoja wszystko zaćmi złączy, co rozdzielił los.

Wszyscy ludzie będą braćmi tam, gdzie twój przemówi głos.

Kto przyjaciel, ten niech zaraz stanie tutaj pośród nas,

i kto wielką miłość znalazł ten niech z nami dzieli czas

Z nami ten, kto choćby jedną duszę rozpłomienić mógł, ale kto miłości nie zna, niech nie wchodzi tu na próg.

Patrz, patrz: wielkie słońce światem biegnie sypiąc złote skry,

jak zwycięzca, jak bohater - biegnij, bracie, tak i ty.

Radość tryska z piersi ziemi, radość pije cały świat.

Dziś wchodzimy, wstępujemy na radości złoty ślad.

Ona w sercu, w zbożu, w śpiewie, ona w splocie ludzkich rąk,

z niej najlichszy robak czerpie, z niej najwyższy niebios krąg.

Bracie, miłość niezmierzona mieszka pod namiotem z gwiazd,

całą ludzkość weź w ramiona i ucałuj jeszcze raz.

Wstańcie, ludzie, wstańcie wszędzie, ja nowinę niosę wam:

na gwiaździstym firmamencie miłość, miłość mieszka tam.

Wstańcie, ludzie, wstańcie wszędzie, ja nowinę niosę wam:

na gwiaździstym firmamencie miłość, miłość mieszka tam!”

foto: GDJ / Pixabay

Test na typ osobowości.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Tue, 30 Apr 2019 08:10:00 +0000

foto: WikiImages / Pixabay
Na zdjęciu jest Johann Wolfgang von Goethe.

Przyznaję, że wszelkiego rodzaju testy traktowałam z przymrużeniem oka i raczej nie byłam chętna na ich rozwiązywanie. Do testu na typ osobowości namówiła mnie koleżanka. Znów miałam nieco pobłażliwe podejście do tego testu, ale wynik naprawdę mnie zaskoczył, bo ukazał moje prawdziwe wcielenie - typ osobowości - Rzecznik. Najrzadszy typ spośród szesnastu rodzajów. Zawsze myślałam, że jestem odmieńcem, a jednak to taki rodzaj osobowości... Rzecznik zaskakująco dobrze współgra z odczuwaniem „bólu świata”, czyli „Weltschmerz”. Tę problematykę poruszyłam jakiś czas temu. Artykuł na ten temat znajduje się TUTAJ

Test można rozwiązać anonimowo i całkowicie za darmo na stronie:

https://www.16personalities.com/pl/darmowy-test-osobowosci

Otrzymujemy zestaw pytań, przygotowany przez wykwalifikowanych specjalistów z dziedziny psychologii. Mamy do wyboru: „NIE ZGADZAM SIĘ” oraz „ZGADZAM SIĘ”. Przy każdej odpowiedzi znajdują się trzy kółeczka. Klikamy w największe z nich, jeśli jesteśmy całkowicie pewni wyboru. Jeśli nie mamy aż tak dużej pewności, klikamy mniejsze kółeczko. Kiedy nie możemy się zdecydować, i tylko wydaje się nam, że zgadzamy się lub nie z proponowanym zdaniem, wybieramy wówczas najmniejsze kółeczko.

Pośrodku również znajduje się kółko, oznaczające neutralny wybór - czyli ani tak, ani nie, ale twórcy testu radzą nie zostawiać takich odpowiedzi.

Zachęcam wszystkich do zabawy z testem. Jestem ciekawa, czy pomoże on innym osobom w lepszym poznaniu własnej osobowości.

Aluzje w książkach (i nie tylko).

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Fri, 26 Apr 2019 08:21:00 +0000

foto: pixel2013 / Pixabay

Często zadaję sobie pytanie, czy warto stosować aluzje w książkach. Nie znalazłam właściwej odpowiedzi. Aluzje są głównie spotykane w poezji. Rzadko występują w książkach.

Aluzja jest nawiązaniem do jakiegoś problemu bądź zjawiska społecznego, jednak nie jest sformułowana w bezpośredni sposób. Trzeba po prostu ją zrozumieć. Niestety, większość osób nie potrafi dostrzec głębszego przekazu. Aluzje są z reguły odbierane bardzo bezpośrednio.

Kiedy Michał Wiśniewski śpiewa utwór pt. ,,Filiżanka”, niemal wszyscy odbiorcy myślą, że chodzi o taką porcelanową filiżankę, a przecież jest to aluzja kobiety – kruchej i delikatnej. W piosence, nalewanie kawy do filiżanki oznacza kobiece wnętrze – żywiołowość, spontaniczność, miłość.

Przekonałam się na własnej skórze o nierozumieniu aluzji podczas promowania mojej debiutanckiej książki ,,Cień czarnego Omyka”. (Powieść została już wysprzedana.) Już sam tytuł był kojarzony dosłownie z ogonem królika. Ten tajemniczy ,,omyk’’ był pewnym kluczem i konkretnym symbolem, przeplatającym się przez wszystkie wątki. Książkę zaadresowałam do starszych dzieci i młodzieży, jednak nawet dorośli nie do końca zrozumieli to, co chciałam przekazać. Oczywiście, nie miałam możliwości porozmawiać ze wszystkimi czytelnikami.

Zdaniem większości odbiorców ,,były sobie jakieś króliczki i ptaszki, które nie potrafiły się ze sobą dogadać”. I tyle, nic więcej. Książka wręcz ,,ociekała’” aluzjami do współczesnych problemów, poruszała takie zagadnienia jak stereotypowe myślenie, brak tolerancji. Zwierzęta opisane w powieści były aluzją do konkretnych narodów. Tylko nieliczne osoby zrozumiały prawdziwy przekaz. W ich gronie znajdowała się młodzież, więc rozumienie aluzji nie jest kwestią wieku, lecz oczytania i głębszego myślenia.

Czytelnicy na ogół lubią mieć wszystko napisane ,,czarno na białym”, bo tak jest prościej i nie wymaga wysiłku. Niewielu z nich gustuje w książkach pełnych metafor, alegorii, aluzji. Tego typu zabiegi literackie są przeznaczone dla dociekliwych czytelników.

Pisząc moją drugą powieść pt. ,,Niedomknięte drzwi” (dla młodzieży i dorosłych), wyzbyłam się aluzji, zastępując je tajemniczością. Jedynie tytuł jest aluzją. Nie chodzi tutaj przecież dosłownie o drzwi, które się niedomykają, lecz o powracające wspomnienia i błędy z przeszłości, o których nie chcemy albo nie możemy zapomnieć.

Książka jest napisana przystępnym, potocznym językiem, a porusza ważne problemy takie jak przemoc w rodzinie i szkole, dojrzewanie, skłonność do nałogów itp. Pozostało mi niewiele egzemplarzy tej powieści.

Podsumowując – tworząc jakiekolwiek dzieła operujące aluzjami, twórcy nie zostaną zrozumiani przez większość osób. Uważam, że warto jednak ryzykować, bo chociaż tego typu dzieła będą skierowane do pewnej niszy odbiorców, zawsze znajdą uznanie i przekaz w nich zawarty zostanie zrozumiany.

Dlaczego nie popieram strajku nauczycieli?

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Tue, 23 Apr 2019 06:56:00 +0000

foto: Miroslavik / Pixabay

Na początku pragnę zaznaczyć, że nie zamierzam nikogo oceniać ani atakować. Po prostu wypowiadam się na ten temat na podstawie własnych doświadczeń oraz obserwacji otoczenia i rozmów z młodzieżą.

Tylko nieliczni nauczyciele mają prawdziwe powołanie do swojego zawodu, potrafią zachęcić uczniów do wykładanego przedmiotu i są zaangażowani w ich problemy. Osobiście mile wspominam zaledwie kilku pedagogów.

Niestety, większość nauczycieli jedynie

,,odbębnia” swoją pracę, (zupełnie tak, jakby to był przymus i zło konieczne), nie interesując się wcale środowiskiem uczniowskim. Zazwyczaj dyrekcje szkół i pedagodzy nie chcą widzieć przemocy w szkole.
Kiedy uczeń zwraca się do nich z prośbą o pomoc, jego kłopoty są bagatelizowane.

Zdaniem nauczycieli wszystko jest w porządku, nie ma przemocy w rodzinie i szkole, tylko ,,jakaś” Podgórna coś sobie ubzdurała i napisała książkę o przemocy. Oprócz przybliżenia mojej twórczości, opowiadałam uczniom o moich przeżyciach związanych z byciem ofiarą przemocy szkolnej Dyrekcje szkół z reguły robiły wszystko, by utrudnić mi spotkania z uczniami. Jeśli już zostały zorganizowane, przebiegały one od niechcenia, po bardzo długim upływie czasu. Byłam lekceważona przez grono pedagogiczne. Obszerniej pisałam o tym TUTAJ.

Nauczyciele twierdzą, że ciężko pracują. Mają jednak najwięcej dni wolnych od pracy ze wszystkich grup zawodowych. Jeśli ten zawód tak bardzo przytłacza pedagogów, proponuję zmienić profesję.

Myślę, że słowo ,,szkoła” kojarzy się negatywnie wielu osobom. Pedagodzy raczej nie starają się zbytnio, by cokolwiek zmienić. Może byłoby lepiej, gdyby nauczyciele, zamiast strajkować kosztem uczniów (szczególnie tych zdających egzaminy), zajęliby się ich problemami i przyłożyli porządnie do swojej pracy?

Życzenia z okazji świąt Wielkiej Nocy.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Mon, 15 Apr 2019 06:19:00 +0000

foto: Buntysmum / Pixabay

Zbliżają się święta Wielkiej Nocy.

Z tej okazji chciałabym złożyć wszystkim moim
Czytelnikom najserdeczniejsze życzenia:

zdrowia, szczęścia
oraz wyjątkowych chwil spędzonych w rodzinnym gronie.
Niech wielkanocny zajączek

przykica z koszykiem

pełnym miłości i zrozumienia.

Oby wraz z kurczakami wykluły się również marzenia,
nowe perspektywy oraz ciekawe pomysły.

Z poważaniem,

Kamila Podgórna

Gdy wyobraźnia dziennikarza kłopotów przysparza...

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Sun, 07 Apr 2019 06:32:00 +0000


foto: Alexas_Fotos / Pixabay

Jest wielu lojalnych dziennikarzy, piszących wyłącznie prawdę, ale ci, którzy pracują dla plotkarskich portali, raczej do takich nie należą.

Zawsze myślałam, że zawód dziennikarza powinien opierać się na rzetelności i uczciwości. Niestety, w obecnych czasach wielu dziennikarzy szuka jedynie sensacji i ubarwia (delikatnie ujmując) rzeczywistość.
Ja nie czytam plotek na temat sławnych osób, ale wielokrotnie przez przypadek widzę przejaskrawione nagłówki artykułów, dotyczących celebrytów.
Włos jeży się na głowie – wystarczy, że żonaty mężczyzna spotka się w kawiarni z koleżanką ze swojej branży, już pojawia się wpis, że ta kobieta jest jego kochanką. Słynna aktorka pojawi się na jakiejś gali, od razu wszyscy dyskutują na temat jej ubioru. A tu znów kolejna sensacja, bo ten wokalista rozwodzi się z żoną, tamten bierze ślub.

No, litości… Czy naprawdę dziennikarze nie mają innych, ważniejszych tematów? Co gorsza, bardzo wiele osób wierzy święcie w każdą plotkę. Nie rozumiem, jak można tak bardzo interesować się cudzym życiem… Widocznie niektórzy ludzie nie mają nic lepszego do roboty albo ich własne życie jest monotonne i nieciekawe. Przecież nikt tak naprawdę nie zna tych celebrytów, więc nie można ich oceniać i sugerować się pobieżnymi informacjami.

Jak każdy człowiek, ja również mam swoich ulubionych wokalistów, aktorów… Jednak mnie nie obchodzi ich życie prywatne. Jeśli lubię jakiegoś piosenkarza, to interesuje mnie, kiedy wyda płytę, gdzie koncertuje itd.

Ja osobiście też padłam ofiarą wyobraźni dziennikarskiej. Parę lat temu, w lokalnej gazecie pojawił się artykuł o mnie (oczywiście bez mojej wiedzy i autoryzacji). Napisano w nim, że byłam w redakcji gazety, aby pochwalić się nowo wydaną książką. Nigdy nie byłam w tej redakcji i wówczas moja książka nie była wydana.

Wyobraźnia niektórych dziennikarzy nie zna granic...

Artysta czasem czuje się jak... ogórek kiszony.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Wed, 03 Apr 2019 08:07:00 +0000

foto: RyanMcGuire / Pixabay

Nieco filozoficzny wpis z nutą humoru. Doszłam do takiego wniosku po licznych obserwacjach i rozmowach z innymi artystami. Choć może wydawać się to komuś dziwne, jest jak najbardziej prawdziwe.
Artysta czasem czuje się jak ogórek w słoiku, czyli po prostu - „kisi się”. Może oznaczać to, że artysta:

- tworzy zbyt ambitne dzieła, które nie są rozumiane przez społeczeństwo,

- tworzy badziewie, a jest przekonany o swoim talencie, którego nie ma;

- marnuje talent przez własną głupotę, lenistwo albo nałogi,

- brakuje mu motywacji oraz weny twórczej,

- nie posiada odpowiednich funduszy na realizację swojej pasji,

- nie potrafi dotrzeć do potencjalnej grupy odbiorców,

- nie otrzymuje wsparcia ze strony lokalnych instytucji,

- nie potrafi należycie wykorzystać oferowanej mu pomocy

Jak wygląda praca pisarza?

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Sat, 30 Mar 2019 09:07:00 +0000

foto: Kamila Podgórna

Wielokrotnie spotkałam się z opiniami typu: „pisarz to nie zawód”, „pisarz nic nie robi”. Pisarz to jest zawód, należący do grupy wolnych zawodów. Wszyscy artyści (pisarze, poeci, muzycy itp.) należą do tej grupy, są zarejestrowani w Urzędzie Pracy, płacą podatki. Przed rejestracją działalności artystycznej najlepiej jest zasięgnąć porady radcy prawnego, który wyjaśni, jak rozliczać podatek itp.

Są pisarze (co prawda nieliczni, ale są tacy), którzy utrzymują się wyłącznie z pisania. Jednak większość pisarzy wykonuje także inny zawód (niekoniecznie związany z kulturą i sztuką); wiele osób piszących udziela się także społecznie np. pracując w wolontariacie.

Dotyczy to wszystkich pisarzy, także tych, którzy wydają książki bez wydawnictwa. Pisarze nie otrzymują stałej pensji, ich dochodem są pieniądze ze sprzedaży książek. Kwoty są różne, w zależności od tego, czy wydają swoje dzieła przez wydawnictwo czy też samodzielnie. Oczywiście, nie są to duże sumy. Kluczem jest także liczba sprzedanych książek w danym miesiącu.

Większość osób piszących otrzymuje honoraria (czyli wynagrodzenia finansowe) za spotkania autorskie w bibliotekach. Ja nie brałam i nie biorę honorarium, więc na ten temat nie będę się wypowiadać, zwłaszcza że akurat w moim przypadku, miałam ogromne trudności z załatwieniem spotkania w bibliotece. Pisałam o tym TUTAJ.

Napisanie książki zajmuje sporo czasu, zwykle od kilku miesięcy do nawet kilku lat. Jeśli ktoś nie wierzy, to proszę przypomnieć sobie, jak trudno było napisać w szkole dwustronne wypracowanie formatu A4. Proszę porównać to sobie np. z książką o stu stronach, w której przeplata się sporo wątków i bohaterów.

Pisanie wymaga również cierpliwości oraz skupienia. Cała treść książki musi być przecież spójna, czasem wymaga ona wielu poprawek. Skutkiem intensywnego pisania są nieprzespane noce, bóle głowy, łzawienie oczu, rozdrażnienie.

Nie jest łatwo sprzedawać książki, ze względu na niski poziom czytelnictwa. Dotyczy to szczególnie pisarzy wydających książki własnym nakładem, którzy są zdani wyłącznie na siebie i pomoc najbliższych osób.

W małych miastach, ciężko jest zorganizować jakiekolwiek spotkanie autorskie - pisarz z reguły jest odsyłany od jednej osoby do drugiej. Trzeba nieźle się napocić, by cokolwiek załatwić. Nim się człowiek obejrzy, a tu już minął cały dzień, a spotkanie nie zostało załatwione, bo osoby decydującej nie było itd.

Bywa tak, że przez kilka tygodni można nie mieć ani jednego spotkania, ale najczęściej jest tak, że z przyczyn niezależnych od pisarza, spotkania „zwalą się” masowo, czyli - w jednym tygodniu można mieć nawet kilkanaście spotkań w różnych miejscach, z czego nawet kilka w jednym dniu. Wiadomo, jeśli ktoś tak wiele natrudził się, by je załatwić, to nie odmówi, a wówczas brakuje czasu żeby się podrapać.

Duża liczba spotkań nie oznacza wcale dużej liczby sprzedanych egzemplarzy.

Nie będę poruszać kwestii sprzedawania książek przez Internet, bo w tym przypadku, sprzedanie chociażby jednej książki graniczy z cudem.

Ocenianie innych osób ze względu na wiek.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Sat, 23 Mar 2019 15:28:00 +0000

foto: Kamila Podgórna

Kiedy miałam osiemnaście lat, większość osób mówiła, że byłam smarkulą. Obecnie mam 28 lat i też niektórzy uważają mnie za smarkulę. Tak, to prawda – jestem smarkulą, ale pracującą i piszącą. Mimo dużej wady wzroku napisałam i wydałam dwie książki. Jestem także opiekunką młodzieży na warsztatach artystycznych.

Przykre jest, że tak wielu ludzi ocenia innych wyłącznie ze względu na wiek.
Ciekawa jestem, ile trzeba mieć lat, aby zyskać szacunek w oczach innych ludzi? Moim zdaniem najważniejszy jest charakter, umiejętności oraz realizowanie swoich pasji.

Weźmy na przykład 50 – letniego pana, który nie przepracował ani jednego dnia, spędzając całe życie przed sklepem z butelką wina w ręce. Dla przeciwwagi przedstawmy postać 17 – letniego chłopaka, który wyreżyserował kilka spektakli i udziela się w wolontariacie na rzecz promowania teatru oraz literatury wśród młodzieży. Kto więc wzbudza podziw? Myślę, że chyba nikt nie ma problemu z odpowiedzią. Wiek w tym przypadku nie ma znaczenia.

Niestety, niektórzy ludzie odnoszą się lekceważąco do młodszych osób. Zauważyłam, że zazwyczaj takie osoby mają bardzo silny uścisk dłoni, jakby już od razu chciały zdominować młodszą osobę. Uścisk brzmi jak ostrzeżenie: ,,ja tu rządzę, ja wiem lepiej, jestem starszy/-a, więc siedź cicho”.

Bywa tak, że młodzi ludzie nie mogą wyrazić własnego zdania, bo od razu są krytykowani. Każdy człowiek ma prawo się wypowiedzieć i każdemu należy się szacunek – starszemu i młodszemu. Powszechnie mówi się, że to młodzi nie szanują starszych, co też jest prawdą, ale zazwyczaj wynika to z konfliktu pokoleń. Młodzi ludzie, szczególnie nastolatkowie, buntują się przeciw dorosłym i chcą wyrazić swoją opinię. Często bunt wynika właśnie z braku rozmowy miedzy rodzicami a dziećmi.

Myślę, że wszystkim pokoleniom byłoby prościej, gdyby każdy każdego po prostu wysłuchał. Zawsze można dojść do porozumienia czy też pójść na kompromis, by wszyscy byli zadowoleni. Nie warto narzucać komuś swoich poglądów na siłę.

Jak zachęcić młodzież do czytania książek?

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Sat, 09 Mar 2019 06:04:00 +0000

foto: smengelsrud / Pixabay

Pasję czytelniczą najlepiej jest rozwijać już od najmłodszych lat, bo później mogą pojawić się spore problemy z zachęceniem nastolatka do czytania. Oczywiście, zawsze warto próbować, ale z doświadczenia wiem, że nie jest łatwo zaszczepić zamiłowanie do książek w młodzieży, która nie miała z nimi styczności w dzieciństwie.
Niestety, bywa tak, że zachęcanie kończy się porażką.

Dla większości nastolatków słowo ,,książka” kojarzy się automatycznie z grubaśną lekturą, którą trzeba obowiązkowo przeczytać. Nie oszukujmy się – zazwyczaj lektury szkolne nie są zbyt interesujące dla młodzieży, przede wszystkim ze względu na problematykę i fabułę osadzoną w realiach odległych epok.

Nie jest jednak tak, że młodzi ludzie w ogóle nie czytają. Młodzież na ogół lubi powieści opisujące ich problemy np. konflikt pokoleń, okres dojrzewania, problemy w szkole, pierwsza miłość itp. Dla niektórych młodych osób równie interesujące mogą być książki przygodowe oraz o tematyce fantastycznej. Dlatego też warto polecać nastolatkom książki o takiej tematyce.

Ciekawą propozycją dla nastolatka może być biografia jego ulubionego piosenkarza, sportowca, aktora itp. Zagorzały fan powinien skusić się na przeczytanie ciekawostek na temat swojego idola.

Można również zaproponować nastolatkowi wyjście do biblioteki na spotkanie z pisarzem literatury młodzieżowej. Bezpośredni kontakt z taką osobą, zadanie jej pytań, może okazać się dla młodego człowieka pewną zachętą do czytania książek.

Rodzice, dziadkowie i inni członkowie rodziny mogą również opowiedzieć młodemu człowiekowi o swoich ulubionych książkach, które przeczytali w młodzieńczym wieku. Warto wspomnieć, dlaczego akurat takie powieści wybrali.

Można przeczytać kilka stron albo nawet rozdział powieści ,,na głos” i wyrazić własne zdanie na jej temat oraz spytać nastolatka, czy zainteresowała go dana książka.

Czytanie książek pobudza wyobraźnię, rozwija kreatywne myślenie i jest ,,odskocznią” od codzienności. Pomaga zrozumieć własne i cudze problemy, może również pomóc uniknąć wielu życiowych błędów. Osoby czytające książki o wiele łatwiej i szybciej potrafią pisać wypracowania itp.

Pasję czytelniczą można połączyć z wieloma dziedzinami sztuki, takimi jak:

muzyka – czytając książki łatwiej jest napisać teksty piosenek, bo wyobraźnia jest dostatecznie pobudzona;

teatr – można szybciej napisać scenariusz i wcielić się w grane role,

plastyka – czytający książki ma wystarczająco rozwinięty zmysł kreatywności dzięki któremu może łatwej stworzyć swoje dzieło.

Nie ma nic na siłę – młodzież sama powinna nabrać chęci do czytania. Nie można więc stosować szantażu albo próby przekupstwa, bo wtedy na pewno nie zbudujemy w młodym człowieku pozytywnych skojarzeń z książką, która przecież powinna być przyjemnością.

Hejt w internecie.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Fri, 01 Mar 2019 08:11:00 +0000

foto: geralt / Pixabay

Na szczęście (jak do tej pory) nie padłam ofiarą hejtu, ale chciałabym poruszyć ten problem, bo w ostatnich czasach jest prawdziwą plagą.

Hejt, zwięźle pisząc, jest mową nienawiści, pełnym złośliwości i pogardy komentarzem, skierowanym w konkretną osobę, grupę osób bądź zjawisko społeczne. Hejter, czyli osoba pisząca komentarz, wylewa jad nienawiści, nierzadko podjudzając do tego innych internautów.
Hejt najczęściej jest spotykany w sieci, choć również w realnym świecie można go doświadczyć np. słowne wyzwiska pod adresem innych ludzi. Większość hejtrów wybiera jednak internet. Dlaczego? Dlatego, że takie osoby są anonimowe i czują się bezkarne. Mogą jednak bardzo się zdziwić na temat anonimowości, bo w obecnych czasach, technika jest tak zaawansowana, że policja nie będzie mieć najmniejszego problemu z namierzeniem sprawców. Hejt jest bowiem przestępstwem.

Hejter jest na ogół zakompleksionym tchórzem, który zazwyczaj we własnym domu nie ma nic do powiedzenia. Bywa też osobą ,,ciapowatą”, niepracującą, która niczego w życiu nie osiągnęła. Zdarza się też, że mowę nienawiści propagują osoby niepełnoletnie, myśląc, że młody wiek chroni je przed konsekwencjami takiego zachowania, a są w błędzie.

Hejterzy chcą po prostu wyładować swoje flustracje. Wystarczy, że nie lubią kogoś lub czegoś, i hejt gotowy. Często też mowa nienawiści spowodowana jest nietolerancją wobec innych narodowości, religii czy też osób o innej orientacji seksualnej. Ofiarami mowy nienawiści są nie tylko celebryci – każdy człowiek może tego doświadczyć, co można zaobserwować np. na anonimowych forach internetowych i portalach społecznościowych.

Rozumiem, że komuś może nie podobać się to, czy tamto, ale można przecież w kulturalny sposób zwrócić na to uwagę. Jest zasadnicza różnica pomiędzy hejtem a krytyką, bo krytyka bywa nawet czasem potrzebna, gdy jest sformułowana w właściwy i etyczny sposób.

Uważam, że w szkołach, nauczyciele powinni rozmawiać z uczniami na temat tolerancji oraz mówić także o szkodliwości hejtu i jego konsekwencjach. Także rodzice powinni bardziej uświadamiać swoje dzieci. Przykład ,,idzie z góry”, więc jeśli mama i tata odnoszą się z pogardą wobec innych osób, dziecko będzie miało najprawdopodobniej taki sam stosunek do ludzi.

Nie można przechodzić obojętnie obok hejtu. Myślę, że nie ma sensu wdawać się w dyskusję z hejterami, bo to będzie jeszcze bardziej ich popychało do dalszego działania. Zawsze można usunąć lub zablokować taką osobę na profilu/forum. W poważniejszych przypadkach, sprawą powinna zająć się policja.

Weltschmerz a współczesność.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Tue, 12 Feb 2019 10:28:00 +0000

foto: Graehawk / Pixabay

Z pewnością wiele osób skojarzy to zagadnienie z książką pt. ,,Cierpienia młodego Wertera” autorstwa Johanna Wolfganga Goethego. Ja spróbuję wyjaśnić to pojęcie własnymi słowami.

Weltschmerz (ból świata) odczuwają nieliczne osoby, zazwyczaj bardzo uczuciowe i wrażliwe. Oznacza to, że ktoś potrafi wczuć się w problemy innych ludzi, przeżywa je własnymi emocjami, chociaż sprawy nie dotyczą bezpośrednio tej osoby.
,,Ból świata” objawia się stanem melancholii (czy nawet depresji), chęcią naprawienia ogólnie występującej niesprawiedliwości społecznej. Osoba, która to odczuwa, często jest odrzucona przez społeczeństwo, niezrozumiana z powodu swojej wielkiej wrażliwości. Każdy inaczej odczuwa emocje – to, co dla jednej osoby jest błahostką, dla drugiej może być czymś bardzo przygnębiającym.

We współczesnych czasach nadal można spotkać ludzi cierpiących na ,,Weltschmerz”. Ja osobiście od lat zmagam się z nim. Nie jestem może szczególnie uczuciową osobą, a jednak dopadł mnie ,,ból świata”. W moim przypadku, najbardziej boli mnie to, że bardzo wielu ludzi wciąż myśli stereotypami. Takie osoby nie zamierzają zmienić swoich poglądów, bo tak jest im po prostu wygodniej. Otrzymują gotowy schemat postrzegania innych osób bądź zjawisk społecznych i myślą schematami, powielanymi z pokolenia na pokolenie, oceniają innych po wyglądzie, narodowości itp. Boli mnie również dyskryminacja osób niepełnosprawnych, które zazwyczaj są postrzegane jako gorsze od innych, a przecież często zdarza się, że niepełnosprawni są bardzo utalentowani.

,,Ból świata” dotyka osoby w różnym wieku, niezależnie od płci. Mężczyźni, wbrew obiegowej opinii, też potrafią być bardzo wrażliwi.

Weltschmerz będzie odczuwany dopóki istnieć będzie niesprawiedliwość, nietolerancja, dyskryminacja społeczna, czyli można wyciągnąć wnioski, że, niestety, zawsze…

Przypomnienie o spektaklu pt. ,,Przemiana".

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Mon, 11 Feb 2019 11:57:00 +0000

Spektakl pt. „Przemiana” odbędzie się już za tydzień, czyli: 18 lutego 2019r o godz.17:00 w Sali Widowiskowej Miejskiego Ośrodka Kultury w Nowej Rudzie.

Dialogi nasycone emocjami, a także znakomita oprawa artystyczna, to atut tego widowiska, poruszającego problematykę trudnych relacji pomiędzy najbliższymi osobami.

O sztukę na najwyższym poziomie zadba lokalna młodzież - wybitny reżyser Kamil Biniek oraz dwie niezwykle utalentowane aktorki: Anna Wieczorek i Julia Jaroszewska - Świtaj.

Po spektaklu odbędzie się rozmowa z członkami Stowarzyszenia Teatralnego im. Haliny Skoczyńskiej, do którego ja również należę.

Zapraszamy serdecznie młodzież oraz osoby dorosłe.

Jak pokonać tremę przed występem?

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Fri, 01 Feb 2019 07:45:00 +0000

foto: anneileino / Pixabay

Wpis dotyczy zarówno wystąpień artystycznych, jak i biznesowych.

Trema jest nieodłącznym towarzyszem każdej osoby występującej publicznie, bez względu na to, czy ktoś pojawia się na scenie/mównicy po raz pierwszy czy ,,setny” z kolei. Ja mam na swoim koncie kilkadziesiąt wystąpień, ponieważ zawsze sama prowadzę swoje spotkania autorskie. Przybliżam więc moje wypróbowane sposoby radzenia sobie z tremą.

1. Najważniejsze jest, by wiedzieć dokładnie, a jeśli nie jest to możliwe, to chociażby mniej więcej, jak długo będzie trwało nasze przemówienie.

2. Kiedy już jesteśmy zorientowani, najlepiej jest rozpisać sobie na kartce (można też w wersji elektronicznej, jeśli jest tak komuś wygodniej), w punktach to, co chcemy powiedzieć. W zależności od sytuacji, najczęściej zaczyna się od krótkiego przedstawienia własnej osoby, chyba że wiemy, że ktoś zrobi to za nas.

3. Kiedy mamy już wszystko ,,wypunktowane”, ułóżmy sobie w głowie wypowiedź.

4. Włączmy stoper (każdy z nas ma stoper w telefonie), nie patrzmy na zegarek ani na stoper (zróbmy to po naszej próbie), i zacznijmy przemówienie. Można to zrobić w myślach bądź na głos. Chodzi o to, aby wiedzieć, ile zajmie to czasu.

5. Jeśli skończymy przemowę sporo przed czasem, trzeba się zastanowić, co można jeszcze dodać. Jeśli natomiast nasza prezentacja wykracza poza wyznaczony czas, powinniśmy ograniczyć się do najważniejszych konkretów.

6. Załóżmy, że wszystko jest gotowe. Wtedy powinno się często powtarzać prezentację w myślach albo nagrać swoją najlepszą wersję na dyktafon (też każdy ma w telefonie), i zapamiętywać za pomocą słuchu.

7. Jeśli ktoś bardzo się boi, że zapomni o czymś ważnym, może zabrać ze sobą kartkę z przebiegiem przemowy, którą wypiszemy w postaci kluczowych zdań i położymy w dyskretnym miejscu. (Osobiście nigdy akurat tej metody nie stosowałam, ale znam osoby, które tak robią.)

8. W zależności od tematyki prezentacji/przemówienia, można dodać efekty wizualne np. wyświetlić coś za pomocą projektora itp. Jeśli spotkanie jest związane z literaturą, jak w moim przypadku, warto przeczytać rozdział albo fragment książki.

9. Powinno się raczej podchodzić ,,na luzie” do takich wystąpień, nie zawalać sobie głowy zdaniami typu ,,wyśmieją mnie”, ,,na pewno się pomylę albo czegoś zapomnę”.

10. Jeśli doszłoby do ,,zawieszenia”, czyli zapomnienia tekstu, nie należy panikować. Wystarczy przejść spokojnie do następnego punktu wypowiedzi, a w międzyczasie być może przypomni nam się zapomniany tekst. Można również zadać publiczności pytanie związane z wypowiedzianą już treścią tekstu, wciągnąć widownię w dyskusję. Wtedy będziemy mieli chwilę, by ,,złapać” tok przemówienia.

11. Kiedy widzowie będą zadawali nam pytania na koniec przemówienia albo w jego trakcie, nie trzeba się ich obawiać. Jeżeli nie chcemy odpowiadać na jakieś pytanie, można powiedzieć: ,,bez komentarza” lub ,,to jest pytanie retoryczne.” Nie popieram odpowiedzi w stylu ,,co to panią/pana obchodzi?”. Bądźmy uprzejmi, a wiele na tym zyskamy.

Powodzenia!

Zaproszenie na spektakl pt. ,,Przemiana".

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Fri, 18 Jan 2019 07:51:00 +0000

Zapraszamy serdecznie na wyjątkowy spektakl pt. „Przemiana”,

który odbędzie się już za miesiąc, czyli:

18 lutego o godz. 17:00

w Sali Widowiskowej Miejskiego Ośrodka Kultury w Nowej Rudzie.

Dialogi nasycone emocjami, a także znakomita oprawa artystyczna,

to atut tego widowiska.

O sztukę na najwyższym poziomie zadba lokalna młodzież - wybitny reżyser

Kamil Biniek oraz dwie niezwykle utalentowane aktorki:

Anna Wieczorek i Julia Jaroszewska - Świtaj.

Już wkrótce podamy więcej szczegółów na temat spektaklu.

Czy pisarz bez wydawnictwa jest gorszy?

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Mon, 14 Jan 2019 14:02:00 +0000

foto: waldryano/Pixabay

I tak, i nie. Z pewnością nie jest gorszy pod względem twórczości, bo książki pisarza self – publishera* mogą być równie wartościowe pod względem przekazu i godne zainteresowania.

Wydawnictwo jest wyznacznikiem prestiżu. Większość ludzi uważa, że jeśli ktoś samodzielnie wydaje książki, to pewnie są to jakieś badziewia, których nie warto czytać.
(Przeczytałam sporo książek wydanych przez znane wydawnictwa i nie wszystkie przypadły mi do gustu.) Ja od początku byłam zdecydowana na samodzielne wydanie.

Dyrekcje bibliotek z reguły nie są chętne na organizowanie spotkań self - publisherom. Stwierdzam to na własnym przykładzie, choć w moim przypadku może też zaważać fakt, że jestem osobą słabowidzącą.
(Pisałam o tym TUTAJ)

Przytoczę dwa zdania, skierowane do mnie, które najbardziej zapadły mi w pamięć:

,,Pani nie jest pisarką, bo nie ma pani wydawnictwa”.

,,Każdy głupi może wydawać książki w taki sposób.”

Ja w każdym razie życzę tym osobom, żeby też były tak ,,głupie”, napisały dwie książki dla młodzieży, wydały je własnym nakładem i samodzielnie organizowały ich promocję, mając takie problemy ze wzrokiem, jak ja.

Nie twierdzę, że jestem świetną pisarką, bo przecież jest wiele osób piszących znacznie lepiej ode mnie. Jednak wydałam książki, które promowałam (promuję obecnie drugą powieść pt. ,,Niedomknięte drzwi”) wyłącznie na terenie mojego miasta i okolic. Żadna lokalna biblioteka czy też instytucja nigdy mi nie pomogła; w wielu miejscach, pomimo moich próśb nie zorganizowano mi nawet spotkania autorskiego. (Ja nigdy nie brałam i nie biorę wynagrodzenia za spotkania autorskie.)

Korzystałam i korzystam z własnej pomysłowości oraz pomocy najbliższych osób (najbardziej pomógł mi mój ojciec).

Najczęściej można zetknąć się z literaturą dla dzieci oraz dorosłych; książek dla młodzieży nie ma zbyt wielu, a już przynajmniej nie takich, które poruszałyby ich problemy.

Młodzież trudniej jest zadowolić, a jednak moja twórczość znalazła w ich oczach uznanie, i nie tylko. Dorośli Czytelnicy, którzy nabyli moje książki, również byli zadowoleni. Dotyczy to szczególnie książki ,,Niedomknięte drzwi”. Rzecz jasna - nie jestem w stanie porozmawiać ze wszystkimi ani też każdego zadowolić, bo oczywiste jest, że moja twórczość może się komuś nie spodobać.

Udało mi się znaleźć wspólny język z młodymi ludźmi, a nawet zaprzyjaźniłam się z nimi. Dla nich nie ma znaczenia, że nie mam wydawnictwa i nie jestem znaną pisarką. Podoba im się tematyka poruszana w moich książkach oraz to, że jestem ich opiekunką na warsztatach artystycznych.

Samodzielne wydawanie książek ma niewątpliwie wiele plusów m.in. bezpośredni kontakt z Czytelnikami, swobodę w planowaniu spotkań autorskich i pełną kontrolę nad sprzedażą.

Taki sposób pozwala na prędkie zrealizowanie swojej pasji pisarskiej. Nie trzeba czekać miesiącami na odpowiedź od wydawnictwa (której raczej i tak nie dostaniemy). W moim przypadku, samodzielny proces wydawniczy (czyli zlecenie drukarni wydruku i profesjonalnej korekty książki), trwał półtora miesiąca. Przez cały czas byłam na bieżąco informowana o postępie zlecenia.

Self – publishing ma swoje wady i zalety. Na pewno nie jest odpowiedni dla osób nieśmiałych, przejmujących się tym, co mówią inni. Nie jest też dla nerwowych i niecierpliwych oraz takich osób, które łatwo się poddają i załamują pierwszymi niepowodzeniami, które - zwłaszcza na początku działalności mogą się pojawić.

Wbrew temu, co mogłoby się wydawać proste, ogromnym sukcesem jest sprzedaż chociażby jednej książki, biorąc pod uwagę poziom czytelnictwa oraz wszelkie trudności.

Sukces rodzi się powoli i najczęściej w bólu – taka jest prawda.

Życzę wszystkim self – publisherom szczęścia i realizowania marzeń.

*Self – publisher to osoba, która wydaje książki bez wydawnictwa, najczęściej w niewielkim nakładzie, a także osobiście zajmuje się ich promocją.

Proszę nie oceniać nikogo po wyglądzie.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Sun, 06 Jan 2019 07:38:00 +0000

foto: Kamila Podgórna

Nie jestem próżna i mój wygląd nigdy nie był dla mnie priorytetem, ale poruszam ten temat dlatego,że większość osób ocenia mnie po wyglądzie. Jestem dość niska (mam 156 cm wzrostu) i szczupła. Urodziłam się 07.10.1991r, jednak wyglądam zdecydowanie młodziej. Dochodzi przy tym do nieporozumień i zabawnych sytuacji.

Zdarza się, że niektórzy nie traktują mnie poważnie, bo myślą, że mają do czynienia z nastolatką. Zresztą, nawet gdyby tak było, to przecież każdej osobie należy się szacunek – i starszej, i młodszej.

Trzy lata temu, podczas promowania mojej debiutanckiej książki, miałam spotkanie autorskie w pewnym miejscu. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że osoba zdająca relację z tego wydarzenia, napisała, że jestem ,,absolwentką gimnazjum, młodą osobą”. Co ciekawe, zostało to tak sformułowane, jakbym to ja przedstawiła się w ten sposób. Dziwnie to brzmi, bo przecież nikt nie mówi o sobie: ,,jestem młodą osobą”, a poza tym, od kiedy absolwenci gimnazjum pracują i wydają książki? Oczywiście, że młodzież potrafi być bardzo uzdolniona i ktoś mógłby napisać książkę, ale w wieku 15 lat raczej nikt nie zarabia pieniędzy. Być może, osoba pisząca była bardzo roztargniona i źle zrozumiała, bo podczas spotkania mówiłam, że promuję książkę w szkołach podstawowych i gimnazjach.

Pierwszą książkę napisałam w wieku 25 lat. Ileż lat musiałabym ,,siedzieć” w tym gimnazjum, żeby jako dwudziestopięciolatka być jego absolwentką?

Niestety, tekst ten został kilkukrotnie skopiowany na innych witrynach internetowych i nie udało mi się doprosić o jego sprostowanie. (Moja znajoma pisała nawet komentarze, w których podała mój wiek, ale to też nie przyniosło rezultatu i tekstu nie poprawiono.)

Najbardziej śmieszą mnie teksty typu: ,,przepraszam, ale pani wygląda jak dziecko/nastolatka”. Zawsze przy załatwianiu spraw urzędowych, każdy natychmiast żąda ode mnie dowodu tożsamości. Pewna pani patrzyła chyba z pięć minut raz na mnie, raz na dowód, myśląc zapewne, że został podrobiony.Mogłabym w nieskończoność opisywać podobne sytuacje.

Wniosek jest prosty – nie wolno oceniać nikogo po wyglądzie. Przecież piękna kobieta może być ,,pustą” materialistką, a mężczyzna wyglądający jak gangster może być wrażliwym romantykiem.

Spotkania autorskie w szkołach.

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Wed, 02 Jan 2019 08:11:00 +0000

foto: werner22brigitte/Pixabay

W Nowej Rudzie i okolicach byłam (i jestem) jedyną osobą, która z własnej woli (oczywiście bezpłatnie), chodziła po szkołach i rozmawiała z młodymi ludźmi na temat przemocy. Przy okazji promowałam moją twórczość oraz czytelnictwo.

Ja nie potrzebowałam żadnego sprzętu ani sali gimnastycznej. Po prostu wchodziłam do wybranej sali lekcyjnej podczas trwania godziny wychowawczej, stawałam na środku klasy i opowiadałam o sobie, o przemocy itp. Mówiłam też uczniom o tym, że pomimo różnych dysfunkcji nie można rezygnować z marzeń i trzeba o nie walczyć. (Jestem osobą słabowidzącą, więc pisanie książek było dla mnie nie lada wyzwaniem. Byłam też ofiarą przemocy szkolnej.)

Pewna osoba powiedziała mi kiedyś: ,,w tylu szkołach pani była, a nic o pani nie piszą”. No, cóż – piszą, ale bardzo rzadko. Jeśli chodzi o spotkania autorskie związane z moją drugą książką ,,Niedomknięte drzwi”, to żadna szkoła nie zdała relacji ze spotkania…

Ja zapisywałam sobie każde spotkanie w terminarzu na mojej stronie autorskiej. Uwielbiam kontakt z młodzieżą i to jest dla mnie najważniejsze.

Obecnie jestem opiekunką młodzieży na warsztatach artystycznych. Korzystam z innych metod promocji mojej twórczości. Gdyby nie ten opór ze strony dyrekcji i grona pedagogicznego większości szkół, nadal mogłabym chodzić na spotkania…

Niestety, panie nauczycielki zazwyczaj miały dosyć lekceważący stosunek do mnie.

Podczas spotkania przeglądały sobie dziennik albo notatki w komputerze, klikały w smartfonie albo też wychodziły z klasy na dłuższą chwilę, a przecież spotkanie ze mną nie trwało dłużej niż 20 minut…

Podczas pewnego spotkania, gdy opowiadałam uczniom o moich doświadczeniach związanych z byciem ofiarą przemocy w szkole, pani nauczycielka chichotała, jakbym opowiadała jakiś dowcip…

Innym razem, uczeń podczas wchodzenia do klasy zapytał kolegę, czy wie, kim ja jestem. Zamiast niego, odpowiedziała pani nauczycielka, mówiąc, że ,,przyszła jakaś Podgórna”…

Na spotkanie czekałam zazwyczaj od kilku do nawet kilkunastu tygodni. Oczywiście, zdarzyły się szkoły, w których odbywało się to prędko, nawet w ciągu tygodnia, ale to rzadkie przypadki. ,,Rekord” oczekiwania na spotkanie w pewnej szkole, wyniósł ponad trzy miesiące… Zazwyczaj dyrekcja większości szkół nie była zbyt chętna na tego typu spotkania.

Powód?

Tematyka mojej drugiej książki pt. ,,Niedomknięte drzwi”– przemoc w rodzinie i szkole. (Szczerze pisząc, to w przypadku mojej pierwszej książki też rewelacji nie było.)

Aby mnie zniechęcić, dyrekcja potrafiła rozwlekać termin spotkania w nieskończoność, mając nadzieję, że zrezygnuję albo zapomnę.

,,W naszej szkole nie ma przemocy” – słyszałam podczas rozmowy. Czasami dyrekcja wykazywała ,,jasnowidzące” zdolności, bo czasami padało nawet stwierdzenie, że ,,uczniowie naszej szkoły nie doświadczają przemocy w rodzinie”. To smutne, ale prawdziwe… Ręce opadały, gdy słyszałam takie teksty, lecz temat przemocy to wciąż tabu…

Sprawa wyglądała tak, że pan/pani dyrektor brał/a moją książkę wraz z danymi kontaktowymi i mówił/a, że ktoś zadzwoni do mnie w sprawie spotkania (np. za tydzień). Musiałam jednak nieustannie upominać się o zorganizowanie spotkania, bo w wyznaczonym terminie nikt nie dzwonił. Kiedy więc szłam bądź dzwoniłam do danej szkoły, słyszałam: ,,już niedługo”, ,,ojej, zapomniałam” albo ,,już miałam do pani dzwonić”. Kiedy wreszcie nadszedł termin spotkania, okazywało się że, panie nauczycielki o niczym nie wiedziały… Taka sytuacja często miała miejsce, dlatego, że osoba zajmująca się organizacją spotkania, nikogo o nim nie poinformowała. Szczęście, że zawsze przychodziłam co najmniej kwadrans wcześniej przed przerwą poprzedzającą daną lekcję, więc zdążyłam ,,oblecieć” cała szkołę, by znaleźć wychowawców danych klas i porozmawiać z nimi. Potem stałam oczywiście na korytarzu, czekając na dzwonek. Pech był wtedy, gdy przypadła długa przerwa. Nie miało to dla nikogo znaczenia, że do szkoły szłam kilka kilometrów z torbą pełną książek. Trzeba było stać, i tyle.

Mogłabym jeszcze wiele napisać na ten temat…

Jak napisać książkę?

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Tue, 01 Jan 2019 08:29:00 +0000

foto: Kamila Podgórna

Napisałam dwie książki, więc pomyślałam sobie, że jest przecież wiele osób, które chciałyby pisać, ale nie wiedzą od czego zacząć. W tym celu utworzyłam taki oto poradnik. Może komuś się to przyda. Wbrew pozorom, napisanie książki, to nie łatwizna. Może to zająć kilka miesięcy, a nawet dłużej. Dotyczy to również książek z niedużą liczbą stron.

Życzę wszystkim powodzenia, wytrwałości oraz wielu ciekawych pomysłów.

A zatem, jak można rozpocząć pisanie książki:

Pisać krótkie opowiadania albo własny pamiętnik.
Często wymyślać sobie różne historie na podstawie codziennych wydarzeń np. widzimy na podwórku kota, możemy stworzyć jego historię, napisać coś o jego opiekunach i rozwijać te wątki.
Czytać książki, aby zobaczyć w jaki sposób tworzy się fabułę itp. (Oczywiście nie chodzi o kopiowanie cudzych treści, ale o zapoznanie się z różnymi stylami itp.)
Kiedy mamy pomysł na książkę, można rozpisać przebieg wydarzeń w punktach.
Wybrać docelowe grono czytelników.
Z doświadczenia wiem, że dzieci bardzo lubią książki przygodowe z nutą fantastyki, w których bohaterami są zwierzęta. Z kolei młodzież lubi powieści, które ukazują ich problemy np. dorastanie, bunt młodzieńczy.
Dzieci i młodzież wolą niezbyt grube książki, pisane prostym, potocznym językiem.
Jeśli chodzi o dorosłych odbiorców, możliwości jest nieco więcej, bo zawsze trafi się w gust. Można więc napisać kryminał, romans itd.
Napisać sobie charakterystykę bohaterów, nie zapominając o tych epizodycznych. (bohaterowie epizodyczni uatrakcyjniają książkę)
Polecam pisanie na komputerze. Word jest najpopularniejszym programem, ale śmiało można wybrać spośród wielu innych aplikacji. Warto na bieżąco zapisywać swoją pracę w jakimś wirtualnym dysku albo na osobnej karcie pamięci. W razie awarii komputera nie utracimy naszych zapisków.
Można pisać każdy rozdział osobno, a potem wszystko połączyć. Dla mnie ta metoda jest bardzo wygodna.
Wybrać narratora.
Zmieniać miejsca akcji, wprowadzać dialogi.
Można użyć aluzji, napisać o kimś/czymś w sposób zagadkowy. Tak jest po prostu ciekawiej.
Można dodać charakterystyczny styl ubierania albo jakiś gadżet), który będzie kojarzony tylko z wybraną postacią. (np. ktoś nosi ciemne okulary i rzadko je zdejmuje)
Każda książka powinna mieć jakiś przekaz/morał.
Zakończenie może być różne – otwarte/zamknięte, szczęśliwe, a nawet nie. To rzecz gustu.
Tytuł powinien być w miarę krótki, może być zagadkowy albo nawiązujący bezpośrednio do treści książki.
Można wprowadzić krótki wstęp do książki.
Okładkę można stworzyć samodzielnie, używając różnych programów z grafiką wektorową, albo skorzystać z darmowych banków zdjęć, bez licencji i przypisania autora.
Osobiście polecam portal PIXABAY, o którego istnieniu dowiedziałam się, niestety zbyt późno. Oferuje on mnóstwo pięknych zdjęć w wysokiej rozdzielczości oraz grafikę wektorową do użycia komercyjnego, na wolnej licencji.
Warto też napisać (na tylnej okładce) w kilku zdaniach, jaką problematykę porusza książka.

Życzenia noworoczne 2019

noreply@blogger.com (Kamila Podgórna) — Mon, 31 Dec 2018 06:02:00 +0000

foto: Kamila Podgórna

Zbliża się Nowy Rok.

Z tej okazji chciałabym złożyć wszystkim życzenia:

zdrowia, miłości, spełnienia marzeń,
sukcesów w życiu prywatnym i zawodowym

oraz wszelkiej pomyślności.

Oby nadchodzący rok był lepszy od poprzedniego
i obfitował w same pozytywne wydarzenia.

Bądźmy tolerancyjni, wyrozumiali,
rozmawiajmy otwarcie o swoich problemach.

Czytajmy książki, spacerujmy.

Pielęgnujmy to, co najcenniejsze:
więzi międzyludzkie i bezpośredni kontakt

z drugim człowiekiem, którego nie zastąpi żadna technologia.

Serdeczne pozdrowienia,

Kamila Podgórna