r-ki-ta Blog

แบ่งปัน

noreply@blogger.com (rkita blog) — Sun, 04 Mar 2012 11:18:00 +0000

เดือนที่แล้วนกเขามาทำรังที่ร้านกล้วยไม้ในบ้าน เวลาจะรดน้ำกล้วยไม้ เลยไม่กล้ารดเยอะ กลัวนกเปียก
ทั้งที่ห่วงกล้วยไม้นะ เพราะโทรมมาจากเหตุน้ำท่วม เลยไม่ได้รดน้ำซะนาน
ค่อย ๆ รด คอยระวัง ให้กล้วยไม้ชุ่มชื้น แล้วก็ให้รังนกแห้งที่สุด เป็นการรดน้ำที่ลำบากจริง ๆ
ผ่านไป 1 เดือน เมื่อเกือบ 2 อาทิตย์ก่อน ลูกนกก็แข็งแรง จนบินออกไปจากรังได้อย่างปลอดภัย
พอรังว่าง ก็รดน้ำได้เต็มที่ ไม่ต้องสนใจอะไรมาก
กลางอาทิตย์ก่อนกลับมาบ้าน มีศพลูกนกอยู่ใต้ร้านกล้วยไม้ อาจจะเป็นลูกนกกระจอก มองขึ้นไปบนรังนกเก่าก็ไม่เห็นนก อาจจะหัดบิน แล้วตกลงมาแถวนี้ เจ้าสองมะ เห็นว่าชีวิตมันลำบาก เลยช่วยกันส่งไปสู่สวรรค์ซะ
เมื่อวาน สังเกตเห็นขี้นกอยู่ใต้ร้านกล้วยไม้ แหงนขึ้นไปมอง ก็เห็นว่ามีนกเขามาอยู่อีกแล้ว คอยกกไข่ตลอด
ก็คงต้องรดน้ำด้วยความระมัดระวังอีกแล้ว

รู้สึกดีที่มีนกมาทำรัง แสดงว่าบ้านเราปลอดภัยดี สำหรับสัตว์ๆ อาจเป็นเพราะไม่ได้ใช้สารเคมีที่บ้านเลยมั้ง.
ก็แบ่ง ๆ ที่กันไปละกัน นก กับ กล้วยไม้น่ะ

อยู่ร่วมกัน แบ่งปันกันไป โลกก็สดใสขึ้นนะ

วันนี้สั้น ๆ แค่นี้พอ จะพยายามอัพเดทบ่อย ๆ ละกัน

สมบูรณ์แบบ?

noreply@blogger.com (rkita blog) — Sun, 12 Feb 2012 09:32:00 +0000

โลกนี้มีอะไรที่พอจะเรียกว่าสมบูรณ์แบบบ้างไหม?
ถ้ามีแล้วมันคืออะไร?
ความเป็นจริงมนุษย์เราคงไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ชอบความสมบูรณ์แบบหรอก เพราะหากสมบูรณ์แบบแล้วจริง ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องพัฒนาอะไรอีก
แล้วเราคงไม่ได้พบนวัตกรรม หรือเทคโนโลยีใหม่ ๆ ที่ถูกสร้างหรือพัฒนามาเพื่อเติมเต็มในส่วนที่ไม่สมบูรณ์แบบต่าง ๆ ของโลกใบนี้
วงกลมที่สมบูรณ์แบบที่มีทุกมิติของรูปทรงสมบูรณ์อาจจะดูสวยงาม แต่ดูเพียงชั่วครู่ความสนใจของคนที่ดูอยู่ก็คงจะเปลี่ยนไปสู่สิ่งอื่นที่ไม่สมบูรณ์แบบเท่า
ผู้หญิงที่สวย สมบูรณ์แบบ ก็จะเป็นจุดสนใจ และต้องตาต้องใจต่อทั้งเพศตรงข้ามและเพศเดียวกัน แต่ก็เพียงชั่วเวลาหนึ่งเท่านั้น ความสนใจที่เทมาให้เธอก็จะถูกหันเห ไปสู่บุคคลอื่นที่มีความสมบูรณ์แบบน้อยกว่า
เหมือนว่าทำไมคนเราจึงชอบมองดวงจันทร์ มันสมบูรณ์แบบหรือ เปล่าเลย คนเรามองความไม่สมบูรณ์แบบของมันต่างหาก
บางคนชอบทำงานโดยมีทางเหลือหลากหลาย เพื่อให้งามสมบูรณ์ที่สุด บางคนทำงานทางเดียว เพราะเชื่อว่าจะทำให้งานนั้นสมบูรณ์ที่สุด
แต่ไม่มีทางไหนที่จะทำให้งานนั้น สมบูรณ์แบบได้จริง ๆ มีเพียงทำได้ใกล้เคียงที่สุดเท่านั้น
ก็หมายถึงว่า เมื่อทำงานอะไรก็ตาม ทำงานกี่รูปแบบก็ตาม ไม่สำคัญว่าจะทำให้ได้งานที่สมบูรณ์แบบหรือไม่ แต่มันสำคัญที่ได้พยายามอย่างเต็มที่หรือไม่ต่างหาก
หากว่าพยายามเต็มที่แล้ว ก็อาจนับได้ว่างานนั้นใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบ แต่ถ้ายังพยายามไม่เต็มที่ ต่อให้งานเสร็จแล้ว ก็คงเป็นแค่งานที่แหว่งเว้า ขาดการเติมความใส่ใจในงานนั้น ๆ
บางคนพยามยามคิดสิ่งใหม่ ๆ แต่ไม่เคยลงมือทำ บางคนเมื่อคิดแล้วก็พยายามทำ แต่ก็เก็บไว้คนเดียว บางคนคิดแล้ว ทำแล้ว แล้วก็แจกจ่ายออกไป อย่างไหนเป็นที่น่าต้องการในสังคมกัน
บางคนมีภาพสวยหรูที่ฉาบไว้ แต่ไร้ซึ่งความเป็นมา ภาพที่ฉาบไว้อาจจะดูสมบูรณ์แบบ แต่ไม่มีวันที่จะคงทน เช่นเดียวกับสิ่งสมบูรณ์แบบที่อยู่ในมโนคติต่าง ๆ
วงกลมที่สมบูรณ์แบบก็ย่อมที่จะเป็นวงกลมที่ไม่มีสิ่งที่ขาด สิ่งที่แหว่งเว้า ที่เฝ้ารอมาทำให้สมบูรณ์

สำหรับผมแล้ว มนุษย์เราไม่ชอบความสมบูรณ์แบบหรอก อาจเป็นเพราะมันจะขาดความน่าค้นหา
เมื่อพบสิ่งที่สมบูรณ์แบบ เราจะไม่เสียเวลาเพื่อค้นหามันและใช้เวลากับมันเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อเราเจอสิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบ เราจะใช้เวลาเฝ้ามองและค้นหากับมัน

ชีวิตที่ไม่สมบูรณ์แบบนั่นแหละถึงจะเรียกว่าชีวิต

ลำปาง-เชียงใหม่ ในวันฝนพรำ

noreply@blogger.com (rkita blog) — Wed, 18 May 2011 15:12:00 +0000

ได้ไปเที่ยวบ้างก็ดีนะ ตามประสาคนที่เคยเดินทางเกือบ 6 เดือนต่อปี.. พอมาอยู่ติดที่มาเป็นปี เลยต้องมีความรู้สึกอยากออกไปท่องโลกบ้างนะ
คราวนี้เลยไปลำปางกับเชียงใหม่ซัก 3 วัน ไม่มีการวางแผนก่อนว่าจะไปไหนบ้าง แค่จองที่พักกับตั๋วรถไว้.. ที่เหลือก็แล้วแต่ว่าจะไปไหนบ้าง
ตอนไปก็นั่งรถไปบริษัทฯ นึง โยกไป โยกมา หลับไม่ค่อยลงเลย พอถึงลำปาง นั่งรถเหลืองเข้าเวียง คนละซาว(ยี่สิบ)บาท รถเตี้ยไปหน่อยก็เลยต้องเจ็บหัวหลายทีหน่อย เข้าเวียงได้ ไกด์ส่วนตัว เด็กถิ่น ก็พาหลงซะตั้งแต่แรก พาไปเที่ยวตลาดออมสิน แต่เขาย้ายไปอีกถนนแล้ว
เลยเดินหาข้าวเช้ากินกัน ได้กินข้าวมันไก่ประตูชัย ประเดิมข้าวเช้ามื้อแรกที่ลำปาง แล้วก็แวะไปไหว้ศาลหลักเมืองลำปาง หลักเมืองจังหวัดเดียวที่มีสามเสาในศาลเดียวเลย
ไหว้เสร็จก็สมใจเลย เจอร้านนั่งกินกาแฟตอนเช้า นั่งรอรถพี่มารับไกด์เข้าเยี่ยมบ้าน พอเย็นก็กลับเข้าเมืองเข้าที่พักเป็นเกสท์เฮาส์ ใกล้ ๆ ถนนคนเดินที่กำลังดัง กาดกองต้า
อารัมภางค์ที่พักที่ราคาสมเหตุสมผล และสวยจริง ๆ ไว้คงต้องแวะไปอีกละ เข้าที่พัก ฝนตก ออกมากินข้าวต้มบาทเดียว แล้วเดินเที่ยวแถว ๆ นั้น ถนนตลาดเก่า ไปถึงสพานรัษฎาภิเศก (เขาเขียนสะพาน ว่า สพาน จริง ๆ นะ) แล้วมาเดินถนนคนเดินกาดกองต้า ท่ามกลางฝนปรอย ๆ พร้อมกับร้านที่ตั้งตั้งไม่กี่ร้าน เลยไม่คึกคักเท่าที่ควรละมั้ง แวะร้านป้าป๋อง กินข้าวซอย กับน้ำเงี้ยวกันซะหน่อย เดินดู ๆ แล้วก็กลับเข้าที่พัก

เช้ามาก็เดินออกมาข้ามสพานรัษฎาภิเศก ไปตลาดเช้า แต่ไม่มีกาแฟกิน เลยกลับไปกินที่ตลาดแรกที่มาถึงลำปางอีกที แวะเที่ยววัดเกาะ แถวกาดกองต้า ที่ไกด์ท้องถิ่นบอกว่า ถึงน้ำจะท่วมลำปางแค่ไหน วัดนี้ก็ไม่จมเหมือนกับจะลอยขึ้นได้ เรื่องนี้ก็คงต้องรอการพิสูจน์กันต่อไป
กลับเข้าที่พัก เก็บของ ไปเที่ยววัดศรีชุม วัดพม่าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
สวยงาม แต่เสียดายเรื่องความสะอาดนะ พื้นไม้บนวิหารเหนียวเชียว แล้วก็เสียดายที่กุฏิเก่าโดนไฟไหม้ไปเมื่อต้นปี การจัดการของวัดอาจจำเป็นต้องมีการช่วยเหลือจากท้องถิ่นมากกว่านี้ละมั้ง
จากวัดศรีชุม มาต่อที่วัดศรีรองเมือง วัดพม่าอีกแห่ง ที่สวยไม่แพ้วัดศรีชุม แต่สะอาดสะอานกว่า แวะกินกาแฟที่แถวแยกหอนาฬิกา แล้วก็ไปต่อที่เชียงใหม่กันเลย

ที่พักในเชียงใหม่ก็ บ้านอ้ายหล้า ใกล้สันติธรรม อยู่หลัง กาด (ตลาด)ธารินทร์ สวยและถูก แต่อาจเดินทางเองลำบากนิดนึงเลยยืมมอเตอร์ไซค์พี่เขามาใช้ก่อน

ด้วยความที่ไม่มีแผนมาก่อน เลยไปเริ่มต้นที่วัดโลกโมฬี ที่เคยแต่ผ่าน ไม่เคยเข้าไปซะที เมื่อเข้าไปแล้วก็ไม่ผิดหวังเป็นวัดที่สวยงามจริง ๆ ต่อด้วยวัดพระสิงห์ไหว้พระเสร็จเดินมาตามถนนคนเดิน เข้าวัดพันเต้า แล้วก็ต่อด้วยวัดเจดีย์หลวง
วัดพระสิงห์ เข้ามาหลายครั้งแล้ว ก็ยังประทับใจอยู่เหมือนเดิม ส่วนวัดพันเต้า เข้าครั้งแรก สวยงาม วัดเจดีย์หลวง เคยมาแต่ช่วงทานขันดอก ตอนกลางคืนแต่คราวนี้มาตอนสว่าง เดินซะรอบเลย เจดีย์หลวง (ใหญ่) จริง ๆ
นึกภาพตอนที่ยังไม่ถล่มแล้วคงสวยงามและยิ่งใหญ่มากแน่ ๆ จากวัดเจดีย์หลวง กลับเข้าที่พัก ฝนตกหลัก รอฝนซ่า ก็ออกมาเที่ยวถนนคนเดิน ท่ามกลางสายฝน (อีกแล้ว) เน้นการกินเป็นหลัก เดินจนสี่ทุ่ม ถึงกลับได้..
ให้ทิป ลุงยามไปซาวบาท แกเช็ดเบาะรถให้ตลอด เช้ามาฝนยังไม่หยุด ออกไปกินโจ๊กสมเพชร แล้วก็ไปไหว้ครูบาศรีวิชัย ที่ตีนดอยสุเทพ ต่อด้วย วัดสวนดอก วัดสวย ๆ ที่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยว เป็นวัดที่เก็บสถูป ของเจ้าทางเหนือไว้ด้วยนะ
แวะไป กาดต้นพยอม ซื้อปลาดุก ไปปล่อยที่บ่อน้ำวัดอุโมงค์ วัดที่สงบ งาม ธรรมชาติ อันเป็นวัดเก่าแก่ แล้วท่านพุทธทาส กับท่านปัญญา มาริเริ่มไว้ ชอบวัดนี้ที่สุด...

จากวัด ก็กลับเข้าที่พัก เก็บข้าวของเอาไปฝากที่ห้องพี่.. เอารถต่อไปแวะกินก๋วยเตี๋ยวเป็ดตุ๋น วังสิงห์คำ อร่อยดีนะ แล้วก็ไปต่อที่วัดเกตุ วัดเก่าแก่ ที่สวยอีกแบบหนึ่ง เป็นศิลปะล้านนาผสมจีนนะ แถมด้วยพิพิธภัณฑ์ของวัด ได้คุยกับลุงที่ดูแลอยู่
พร้อมกับคำพูดที่ว่า "คนสมัยนี้เห็นแต่มูลค่าแล้ว เขาไม่เห็นคุณค่ากัน" ก็สะท้อนใจกันไป ... จากวัดเกตุ ก็ไปนวดตัวซะหน่อย ที่หน้าวัดบวกครกน้อย ที่ประจำที่ไปเชียงใหม่เมื่อไหร่ ต้องแวะ
แล้วก็กลับออกมากินกาแฟกับเค้กอร่อย ๆ ที่ร้าน Love at First Bite พร้อมกับฝนตกหนักและน้ำท่วมตอนกลับ เอารถไปคืน เก็บกระเป๋า แล้วก็ขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ รถขากลับรู้สึกว่าดีกว่าขาขึ้นนะ ก็มันคนละบริษัทฯ กันนี่ จะเหมือนกันได้ยังไง
ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ..
ทั้งหมดนี่เป็นแค่บันทึกการเดินทางครั้งหนึ่ง แต่เป็นการเดินทางที่ประทับใจ
โดยปกติ ในการทำงานหรือการเดินทางไปไหน ผมมักเป็นคนที่คิดแผนไว้ สองสามขั้นเสมอ มีแผนรองรับ แผนเเพื่อเรื่องที่คาดไม่ถึงเสมอ..

ได้เดินทางกับคนรักแบบที่คิดไว้เสมอ ๆ ไม่ต้องมีแผนมากมาย ปล่อยไปตามโอกาส ถึงจะพบกับฝนตกเกือบตลอดเวลา ก็ไม่ได้เสียความรู้สึกในการเที่ยว เพราะไม่มีแผนอะไรและมีคนที่รักอยู่ด้วย ต้องกลัวอะไรอีกละ ไม่มีแผนก็ไม่ผิดหวัง สนุกสนานได้ตามอัตภาพ

บันทึกครั้งนี้สอนว่า คนเราสนุกได้เสมอ ถ้าใจเรามีความสุขนะ

วุฒิฯ สำคัญจริง?

noreply@blogger.com (rkita blog) — Mon, 09 May 2011 01:12:00 +0000

เผลอนิดเดียวจะเข้าสู่ฤดูฝนแล้ว ฤดูร้อนปีนี้เหมือนจะมีอยู่ไม่กี่วัน ที่ร้อนจริง ๆ นอกนั้นเดี๋ยวหนาว เดี๋ยวฝน อากาศนี้มันแปรปรวนกันใหญ่
คงต้องดูกันต่อไปว่าฟดูฝนจะเป็นยังไงบ้าง.. ผลจากซึนามิและแผ่นดินไหวที่ญี่ปุ่น มีผลทำให้เกิดความเสียหายอย่างหนัก แล้วยังทำให้เกาะญี่ปุ่นจมลงเกือบหนึ่งเมตร
ความเสียหายที่เกิดขึ้นไม่เฉพาะญี่ปุ่นเท่านั้น แต่ยังกระจายไปทั่วโลก ก็คงต้องดูกันต่อไปละนะ

เมื่อวานมีข่าวเกี่ยวกับพระอีกแล้ว อย่างว่าเมื่อมีคนนับหน้าถือตา หากหลงระเริงไปกับมันก็อาจทำให้เดินหลงทางได้.. ทั้งเณรฟ้องพระ แล้วให้บังเอิญว่าพระมีส่วนเกี่ยวข้องกับการออกใบประกาศณียบัตรปลอม
ทำให้เกิดความสงสัยในความคิดของตัวเองในส่วนของการเรียนอีกแล้ว การเรียนสูง ๆ สำคัญขนาดนั้นเชียวเหรอ? สำคัญขนาดยอมโกง ยอมโกหก เพื่อให้ได้มาเลยเหรอ?
ส่วนตัวที่เคยสัมผัสการศึกษาระดับสูงกว่าปริญญาตรีมาบ้าง เมื่อเข้าไปลองศึกษาดูกลับกลายเป็นรู้สึกไม่ชอบสังคมของผู้ที่เข้าไปเรียน ลองเปลี่ยนที่ใหม่ก็รู้สึกเหมือนกัน
ทัศนคติของผู้ที่เรียนคืออะไร.. โดยตัวผมเอง ผมเรียนเพราะความอยากรู้ ทำให้ต้องเปลี่ยนที่เรียนหลายครั้ง เพราะเมื่อเข้าไปเรียนแล้วรู้สึกว่าไม่ได้ความรู้เพิ่มเติม
จนลงตัวที่ที่เรียนจบ เมื่อก้าวไปอีกก้าว นอกจากเรื่องความรู้ที่คาดหวังจากการเรียนแล้ว.. ทัศนคติของผู้ที่เข้ามาเรียนส่วนใหญ่ยังเป็นสิ่งที่ขัดแย้งกับผมอย่างมาก
เรียนเพื่ออะไร? เอาวุฒิไปทำงาน, เอาวุฒิไปเป็นอาจารย์, เอาวุฒิไปเพิ่มเบี้ยเลี้ยง, ว่าง ๆ ยังไม่อยากทำงาน, อยากเข้าทำงานแล้วระดับสูง ๆ เลย ฯลฯ ไม่มีใครซักคนที่รู้สึกว่ามาเรียนเพื่อเอาความรู้ไปใช้ประโยชน์
ด้วยทัศนคติแบบนี้ ค่านิยมแบบนี้ เลยทำให้บ้านเมืองเราเจริญช้ากว่าที่อื่นละมั้ง เพราะมีคนตำแหน่งสูง ๆ ที่จบสูง ๆ แต่ทำงานไม่เป็น หรือไม่ก้ไม่รู้จักในงานที่ทำดี แต่คิดว่าตัวเองรู้แล้วว่าต้องปรับปรุงอย่างไร, มีอาจารย์ที่สอนไปวัน ๆ เพื่อกินชั่วโมงสอน,
อาจารย์ที่สอนแบบนกแก้วนกขุนทอง ท่องจำมาจากตำราอื่น ๆ โดยไม่พิจารณา, ฯลฯ แล้วบ้านเมืองเราจะเจริญไปได้อย่างไร
วุฒิการศึกษาสำคัญถึงขนาดที่ยอมโกง เพื่อซื้อวุฒิการศึกษาเพื่อกรุยทางของตัวเองไปสู่การทำงาน หรือการยยอมรับทางสังคม ขนาดวุฒิการศึกษาของตัวเองยังเอามาโดยวิธีการธรรมดาไม่ได้ ต้องซื้อเอามา แล้วคนแบบนี้จะทำประโยชน์ต่อสังคมจริง ๆ ได้อย่างไร?
ผมรู้จักผู้ที่เรียนสูง ๆ จบสูง ๆ หลายคน ที่ไร้ความสามารถ หรือมีบ้างแต่น้อย และโดยส่วนใหญ่มักจะคิดว่าเก่งกว่า สูงกว่าผู้อื่นเสมอ แต่เมื่อลงมือทำอะไรจริง ๆ จัง ๆ มักจะประสบความล้มเหลว แล้วอธิบายว่าเป็นเพราะปัจจัยภายนอก
อาจารย์หลาย ๆ ท่านที่อธิบายเรื่องเศรษฐกิจ ก็ไม่เคยทำธุรกิจแล้วประสบความสำเร็จเลย อาจารย์ทางงเทคโนโลยีหลายท่านก็มีเพียงชื่อแต่ยังไม่เคยค้นคว้าจริง ๆ จัง ๆ จนตอบโจทย์ของเทคโนโลยีนั้น ๆ ได้เลย
ทัศนคติต่าง ๆ อาจเป็นผลมาจากการอบรมสั่งสอน หรือการมีปมใด ๆ บ้างอย่างในจิตใจ ทำให้ต้องหาเรื่องอื่น ๆ เพื่อมาปิดปมของตัวเอง
ด้วยสิ่งที่พบมาด้วยตัวเองทำให้ผมมีความรู้สึกว่าไม่อยากไปสัมผัสสังคมแบบนั้น เลยใช้วิธีอ่านหนังสือเอาเอง.. ไว้เขามีการสอบเทียบเมื่อไหร่ คงได้ไปลองละนะ
ทังหมดทั้งมวลที่เขียนมาแค่อยากจะบอกว่าเมื่อศึกษาอะไร ให้หวังที่ความรู้ที่จะได้รับนะครับ อย่าหวังแต่วุฒิการศึกษา
ใครที่ทำดีอยู่แล้วก็แสดงความยินดีด้วย ส่วนใครที่ยังมีทัสนคติแบบที่ผมเขียนก็ลองคิดดูใหม่ก็ได้นะ

การศึกษาทำให้คนมีความรู้มากขึ้น แต่ไม่ได้ทำให้คนดีขึ้น หากคนนั้น ๆ ไม่วิเคราะห์ พิจารณา ถึงสังคม สิ่งแวดล้อมและผู้คนรอบข้างอย่างไม่มีอคติ
แล้วการศึกษาสูง ๆ ก็ใช่ว่าจะทำให้คน ๆ นั้นมีความรู้สูงไปด้วย..
อย่าเป็นผู้มีการศึกษาสูง แต่มีจิตใจต่ำ ๆ กันนักเลยนะ โลกนี้จะได้น่าอยู่มากขึ้น

พิมพิลาไล ยังกลายเป็นวันทอง..

noreply@blogger.com (rkita blog) — Fri, 29 Apr 2011 01:01:00 +0000

อากาศร้อน ๆ เมื่อคืนฝนก็ตกลงมาพอให้ความร้อนจากพื้นดินระอุขึ้นมาอีกหน่อย..
ช่วงหลัง ๆ นี่มีอาการเบื่อ ๆ ผู้คน จนอยากรู้จักคนอื่น ๆ ใหม่ ๆ บ้าง เข้ามาเป็นประสบการณ์ชีวิตใหม่ ๆ เป็นแรงจูงใจให้ทำงานต่อ.
ถึงจะพยายามปรับปรุงตัวให้ปล่อยวางได้มากแล้วก็เถอะ หากเรายังไม่ได้บรรลุธรรม ใครก็ยังคงต้องวนเวียนอยู่ในรัก โลภ โกรธ หลง นี่แหละ.
แต่ยังไงก็ไม่ได้พยายามจะบรรลุธรรมหรอกนะ แค่พยายามอยู่อย่างทุกข์น้อยที่สุด เบียดเบียนน้อยที่สุด ก็เท่านั้นเอง
คนเราขึ้นอยู่กับการกระทำของตัวเองทั้งนั้น ทำดีก็สุข ทำไม่ดีก็ทุกข์ อยากทุกข์น้อย ๆ ก็ทำดีให้มาก ๆ การทำดีก็คงต้องครบทั้ง คิดดี พูดดี ทำดี ส่วนตัวก็คิดดี ทำดี อยู่แล้วนะ ติดแต่ตรงเรื่องการพูดนี่แหละ อาจจะพูดดีบ้างเลวบ้าง ก็คงต้องขออภัยทุกท่านที่คำพูดของผมบางคำกระทบกระเทือน
หรือทำให้เสียใจ หรือเสียความรู้สึกนะ นับจากวันนี้คงจะไม่ได้ยินอีกแล้วละ จะดำเนินตัวอย่างน้ำนิ่งในบ่อหินน้อย นิ่งใสไร้ตะกอน ไม่ว่าจะเป็นตะกอนคำพูด หรือตะกอนการกระทำ
การพูดคุยกับผู้อื่นไม่ว่าใครก็ตามย่อมเป็นการแลกเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิด ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง. ประโยชน์มีตลอดขึ้นอยู่กับจะพูดแล้วคิด คิดแล้วทำ หรือพูดแล้วไม่คิด หรือคิดแล้วไม่ทำ เท่านั้น
ช่วงนี้มีข่าวเรื่องการพูด การกระทำของคนหนึ่งที่บอกว่าสามารถเห็นกรรมของคนอื่นในอดีตได้ โดยจับความว่าเมื่อมีกรรม ย่อมมีผลแห่งกรรมนั้น และบอกว่าสามารถบอกวิธีแก้กรรมนั้น ๆ ได้
เห็นข่าว เห็นหนังสือของคนนี้มานานแล้ว เคยเห็น รู้ แต่ไม่เคยเชื่อ ใครจะสามารถแก้กรรมของตัวเองได้กัน ใครจะสามารถมองเห็นกรรมของคนอื่นกัน ไม่เข้าใจว่าคนเราเชื่อไปได้อย่างไร
ทำให้คน ๆ นี้มีลูกศิาย์ที่เชื่อถือเยอะแยะ ไม่ได้โต้แย้งอะไร แต่อยากจะบอกว่า สิ่งที่พุทธศาสนาสอนก็คือ หนทางดับทุกข์ โดยผู้ที่จะสืบทอดคำสอน จะต้องเป็นผู้ชี้แนะแนวทางนั้น และพยายามชี้ทางที่ถูกที่ควร ดังนั้นทำไมผู้ที่ต้องสืบทอดคำสอนไม่แนะนำคน ๆ นี้ ถึงแนวทางที่ถูกต้อง ทั้งที่เป็นคนที่อยู่ในการดูแลนะ ไม่เข้าใจเลย

ปล่อยเรื่องรอบตัว และเรื่องในสังคมทิ้งไปอีกที ช่วงนี้อ่านเสภาเรื่องขุนช้าง ขุนแผน สิ่งหนึ่งที่รู้สึกได้จากการอ่านก็คือ ความเก่ง ความสามารถของผู้แต่ง ความสวยงามของภาษา ที่ทำเป็นบทเสภานี้
พร้อมทั้งตอบคำถามที่คาใจตัวเอง ซึ่งอาจจะเป็นคำถามคาใจสำหรับอีกหลาย ๆ คนด้วย อย่างขุนช้าง ขุนแผน และวันทอง เกี่ยวข้องกันยังไง ทำไมพิมพิลาไล ถึงเปลี่ยนชื่อเป็นวันทอง
อะไรประมาณนี้ แล้วยังทำให้จินตนาการมองเห็นสังคมความเป็นอยู่ผู้คนของเราในสมัยก่อน หนังสือเรื่องนี้มีสองเล่มจบ เมื่อสงกรานต์ ซื้อหนังสือมาหลายเล่ม รออ่าน ทั้งขุนช้าง ขุนแผน พระอภัยมณี ขุนศึก อิเหนา แค่ชุดนี้ก็คงอ่านกันไปยาว ๆ แล้ว หนังสือบางเล่มก็ไม่สามารถหาซื้อได้ตามร้านหนังสือใหญ่ ๆ ก็นับว่าโชคดีที่ได้คุยกับผู้ช่วยบรรณาธิการที่ทำหนังสือ ที่ช่วยให้ความกระจ่างก่อนจะตัดสินใจซื้อหนังสือชุดนี้นะครับ
พอซื้อแล้วก็ตามมาด้วยคำพูดกระทบกระเทียบว่าอ่านแต่หนังสือที่ตัวเอกเจ้าชู้ทั้งนั้น อยากจะบอกว่า มันเป็นค่านิยมของคนสมัยก่อนนะ ที่ต้องมีเมียมีลูกเยอะ ๆ เพราะการแพทย์ยังไม่เจริญ ผู้คนอายุสั้น เด็ก ๆ โตเป็นผู้ใหญ่ได้น้อย
เลยต้องมีเผื่อ ๆ ไว้ เพื่อการสืบพงศ์พันธ์นะ แต่สมัยนี้ค่านิยมนี้ควรต้องลบออกไปได้แล้ว ประชากรโลกเกือบ 7,000 ล้านคน แทบจะขี่คอกันอยู่อยู่แล้ว คิดใหม่กันได้แล้วนะพวกเจ้าชู้ทั้งหลาย..

ความสุข ความทุกข์ของขึ้นอยู่กับกรรม หรือการกระทำของเรานั่นเอง.. ทำอะไรก็ต้องยอมรับผลตอบแทนจากการกระทำนั้น ๆ
ไม่มีใครแก้กรรมได้ แต่เลือกที่จะก่อกรรมได้ว่าจะเป็นกรรมดี หรือกรรมชั่ว
ผลกรรมที่ย้อนกลับมาอาจจะช้าบ้าง เร็วบ้างแต่ย่อมได้รับกันทุกคน
ขุนแผนเก่งกาจ ยังต้องติดคุก นางพิมพิลาไล ก็ต้องรับกรรมจากคำพูดของตัวเอง

ส่วนตัวก็แค่คิดได้ขึ้นอีกนิดนึง หนอนน้อยก็ลอกคราบเป็นหนอนตัวใหม่ ที่ยังไม่เปลี่ยนเป็นผีเสื้อต่อไป..
เป็นหนอนที่เบียดเบียนโลกนี้และผู้อื่นให้น้อยที่สุด
และพยายามเป็นประโยชน์ต่อโลกนี้และผู้อื่นให้มากที่สุด..

ดอกวาสนา หน้าร้อน..

noreply@blogger.com (rkita blog) — Mon, 25 Apr 2011 05:11:00 +0000

ฝนตกตั้งแต่เมื่อคืนจนเช้า เช้าก็หนักขึ้นอีกหน่อยนึง หน้าร้อนแท้ ๆ
คงเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้แล้วละมั้ง สำหรับสภาพอากาศในโลกนี้.. โลกคงเริ่มเอาคืนแล้วละ.
เดือนนี้ก็ผ่านวันสงกรานต์มาตามปกติ ไม่ได้ออกไปไหน แค่ไปทำบุญที่วัด แล้วก็ทำความสะอาดบ้าน สรงน้ำพระที่บ้าน สรงน้ำพ่อแม่ แถมด้วยทำอะไรมานั่งกินกันนิดหน่อย ระหว่างบ้านพี่น้องแล้วก้เพื่อนบ้าน
พร้อมด้วยข่าวเสื่อม ๆ ทั้งหลาย เด็กสาว ๆ เต้นยั่ว เปลือยอก กลางถนนหลวง โดยมีคนรอบ ๆ แถวที่เล่นสงกรานต์ตรงนั้นส่งเสียงเชียร์ให้ถอดอยู่เกือบทุกคน
ที่ออกเป็นข่าวอาจจะมีอยู่ข่าวเดียว แต่ในการละเล่นทั่ว ๆ ไป หรือในการใช้ชีวิตของเด้กพวกนี้ เรื่องแบบนี้กลับเป็นเรื่องปกติในชีวิตของพวกเขาไปแล้ว
โดยที่ผู้มีอำนาจควบคุมดูแลไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้มาก่อน จนกระทั่งเป็นข่าวเป็นคราวออกมา
ในขณะที่เทคโนโลยีกำลังเดินไปข้างหน้า การกระทำของมนุษย์กลุ่มหนึ่งกลับย้อนกลับไปใกล้จะกลับไปเป็นสัตว์เต็มตัวแล้ว
การเปิดเผย ส่วนที่ควรปกปิดในที่สาธารณะ ก็เหมือนกับการเป็นอยู่ของสัตว์ทั่ว ๆ ไป ที่ไม่ปกปิดส่วนที่แสดงออกถึงเพศของตัวเอง
มนุษย์พัฒนาการปกปิดส่วนแสดงเพศ เพื่อบังคับการเปิดเผยสัญชาตญาณ การสืบพันธุ์ ซึ่งแตกต่างจากสัตว์ทั่ว ๆ ไป
สัตว์ทั่ว ๆ ไป มีเพศสัมพันธ์กันด้วยสัญชาตญาณการสืบพันธุ์ล้วน ๆ แต่มนุษย์พัฒนาความคิดมาจนละเอียดอ่อนกว่านั้น มนุษย์มีความรักเข้ามามีส่วนช่วยในการตัดสินใจ ในการมีเพศสัมพันธ์ และหากปล่อยให้สัญชาตญาณนี้อยู่เนื่องสำนึก ก็มักทำให้เกิดปัญหาการข่มขืนขึ้นมา
แล้วสัตว์มีการข่มขืนกันไหม? แล้วมนุษย์ที่ข่มขืนคนอื่น กับสัตว์ทั่ว ๆ ไป ใครมีจิตใจสูงกว่ากัน คงไม่ต้องบอกนะ
การที่เด็กที่เต้นแล้วโชว์หน้าอก อาจจะบอกว่าถึงโชว์ก็ไม่ได้โดนข่มขืน แต่ลืมคิดไปหรือไม่ว่าการกระทำของตัวเอง อาจไปกระตุ้นสัญชาตญาณของพวกที่ไร้สมอง ไร้สามัญสำนึก จนพวกนั้นต้องไประบายกับผู้อื่น ไม่มีการกระทำใด ๆ ที่ไม่มีผลต่อสิ่งที่เกิดขึ้นสิ่งอื่น ๆ หรอกนะครับ.. ทุกสิ่งในโลกนี้ที่เกิดขึ้นล้วนเกี่ยวข้องกันเสมอ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

ไม่อยากพูดเรื่องมนุษย์ที่อยากเป็นสัตว์แล้ว คนธรรมดาอย่างเรา ๆ ก็ทำจิตใจให้ดี ๆ กว่าสัตว์ทั่ว ๆ ไปก็แล้วกัน

กลับมาเรื่องสภาพอากาศ เอาแค่บ้านเราก็พอ ปกติแล้วบ้านผมวาสนาจะออกดอกทุกปีจนเป็นเรื่องปกตินะ ทุกปีเห็นคนเขาตื่นเต้นกันเวลาวาสนาออกดอกก็รู้สึกเฉย ๆ
ปีนี้วาสนามาออกดอกในเดือนเมษายน พร้อม ๆ กันทั้งภูมิภาค เป็นข่าวออกมาใหญ่โต ก็คงเป็นเพราะต้นวาสนามันสับสนกับสภาพอากาศจนไม่แน่ใจในตัวเอง เลยรีบออกดอกออกผลเพื่อดำรงอยู่ซึ่งเผ่าพันธุ์ของมันไป
แล้วมนุษย์เราย้อนกลับมามอง มาคิด มาเตรียมพร้อม มาแก้ไข กับสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นรอบ ๆ ตัว ของเรากันหรือยัง อย่าคิดว่าไกลตัวนะ มันอยู่รอบ ๆ ตัวเราเลยละ

ธรรมชาติก็ดำเนินวิถีของธรรมชาติต่อไป เมื่อสับสนหรือกระทบกระทั่งก็ต้องมีบ้างที่จะเปลี่ยนวิถีของธรรมชาติ
มนุษย์จะขัดขวาง ต่อสู้ หรืออเรียนรู้ที่จะยู่ร่วมกับธรรมชาติ เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ คงต้องเลือก ๆ กันได้แล้วนะ..
หากเลือกที่จะพยายามต่อสู้ เปลี่ยนแปลง ขัดขวาง เอาเปรียบ ผลลัพธ์คงเป็นความวอดวายนั่นแหละ
แต่หากเลือกที่จะเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน เอาเปรียบให้น้อยที่สุด และพยายามแก้ไขสิ่งที่ถูทำลายไปแล้ว ความวอดวายที่เกิดขึ้นแน่ ๆ อาจจะขยายเวลาให้มนุษย์ไปอีกหน่อยได้นะ

เฮ้อ.. ไอ้พวกมนุษย์

อายหมานะ

noreply@blogger.com (rkita blog) — Thu, 07 Apr 2011 01:21:00 +0000

ทุก ๆ เช้า ช่วงนี้ที่ฝนไม่ตก ไปนั่งอ่านหนังสือแถวท่าน้ำสี่พระยา.. ลมเย็น อากาศดี วิวสวย..เหมาะแก่การนั่งอ่านหนังสือจบกาแฟมาก
มีหนังสือที่ไม่คิดว่าจะเป็นหนังสือมาให้อ่าน น่าสนใจในแนวความคิด ตอนนี้อ่านจบแล้ว แล้วจะมาเล่าให้ฟังนะ
หลาย ๆ คนมักจะบ่นว่าไม่มีเวลา แต่คนเราทุก ๆ คนก็มีเวลา 24 ชั่วโมงต่อวันเหมือนกันนะ.. แล้วทำไมถึงบอกว่าไม่มีเวลาหว่า..
ในช่วงที่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีเวลา อาจเป็นเพราะเราไม่ได้จัดลำดับความสำคัญในการทำสิ่งต่าง ๆ ในช่วงเวลานั้น ๆ ละมั้ง..
ทำให้เอาเวลาส่วนนั้น ส่วนนี้ มาปะปนกันไปหมด ทำให้รู้สึกว่าเวลาที่จะทำเรื่องต่าง ๆ ให้ครบถ้วน มีไม่เพียงพอ
แล้วเวลาก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับคนเราซะด้วย มันเป็นเรื่องของจิตใจและความคิดมากกว่ามากกว่า
นอกเหนือจากเวลาที่เป็นงานประจำ ก็เป็นเวลาของเรื่องอื่น ๆ ทันที ทิ้งงานประจำไว้เลย นาน ๆ ที ถึงต้องเอางานกลับมาทำที่บ้าน
แต่ก็ไม่ได้กระทบกระเทือนอะไรมากนะ.. ตารางเวลาสำหรับช่วงเวลานี้ก็คงแบ่งออกประมาณ
8 ชั่วโมงสำหรับงาน 2 ชั่วโมงเดินทาง เหลือเวลาตั้ง 14 ชั่วโมงต่อวันที่จะทำเรื่องอื่น ๆ สำหรับตัวเองและคนอื่น ๆ มีเวลาทำดีด้วย..
แล้วทำไมหลาย ๆ คนบอกว่าไม่มีเวลา.. คนเราที่ทำงานต่อเนื่องกันเกินว่า 8 ชั่วโมงนี่ จะสามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพจริงเหรอ?
อาจต้องไปหาบทวิจัยของผู้เชี่ยวชาญต่าง ๆ มาอ่านกันนะ.. ส่วนใหญ่มักจะชี้ว่า ประสิทธิภาพมักจะลดลง เพราะความอ่อนล้าสะสม
ดังนั้น ใครอยากจะทุ่มเทแรงกายแรงใจ ให้กับงานเป็นความสำคัญอันดับหนึ่งในชีวิตก็แล้วแต่คุณ ส่วนผมขอเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับงาน เฉพาะช่วงเวลาทำงานเท่านั้นก็พอแล้ว
อาจเป็นเพราะจัดเรียงความสำคัญในชีวิตใหม่ ๆ แล้วเวลาก็เลยมีมากพอที่จะทำอะไร ๆ ได้หลายอย่างละมั้ง..
ช่วงเช้า ๆ เวลาที่ไปนั่งอ่านหนังสือที่ท่าน้ำ มักจะมีผู้คน มีเรื่องราวต่าง ๆ วิ่งผ่านสายตา และการรับรู้เข้ามามากมาย นักร้องอิสระ ที่มาร้องเพลง พ่วงด้วยการขายแผ่นซีดี ผลงานของตัวเอง.. ซึ่งมักได้เงินจากผมไปซะบ่อย ๆ นักเรียน นักศึกษาที่มานั่งรอเพื่อน ๆ ก่อนไปเข้าเรียน คู่รักที่มานั่งรอกันและกัน คู่รักที่กำลังจะเปลี่ยนที่มานั่งตกลงเรื่องราว เพื่อแยกทาง แล้วก็เรื่องอื่น ๆ คนข้ามเรือ ไปทำงาน แม่ค้าขายข้าวโพด ร้านขายยา ร้านกาแฟหรู ชาวต่างชาติที่กำลังเดินชมบ้านเมือง คนพาหมามาเดินเล่น หมาจรจัดมาเดินเล่น นอนอาบแดด บ้างก็ขออาหาร แล้วยังมีนกอีกมากมาย เรื่องราวหลากหลายวิ่งผ่านประสาทการรับรู้ของผมทุก ๆ เช้า ไม่มีเรื่องไหนชัดเจน เพราะไม่ได้ตั้งใจจะรับรู้ เป็นเหมือนเงาราง ๆ ที่ติดอยู่ในความทรงจำ
แต่สิ่งหนึงที่เห็นได้ชัดก็อย่างสัตว์ต่าง ๆ ที่อาศัยสถานที่แห่งนี้ เพื่อวิ่งเล่น พักผ่อน ก็ทำตัวได้เหมาะสมกับผู้อาศัย ไม่ทำลาย สถานที่แห่งนี้ ต่างจากมนุษย์นะ เมื่ออาศัยอยู่ที่ไหน มักนำพาความเสื่อมเข้าไปด้วยเสมอ ขีดเขียนทำลาย ทิ้งของ ทำสกปรก ก่อเรื่องราวสุ่มเสี่ยงที่ผู้อื่นจะเกิดอันตราย.. อย่างการทิ้งไม้เสียบลูกชิ้นกับพื้น.. ความมักง่ายของมนุษย์มักก่อปัญหาเสมอ

เจ้าหมาน้อยตัวนี้คงดูถูกมนุษย์น่าดู ที่ทำลายสถานที่ที่ตัวเองอาศัย... ขีดเขียนเพื่อบอกรัก.. ทำเรื่องแย่ ๆ แล้วจะมีคนชื่นชมหรือ..
แล้วสัตว์ต่าง ๆ ก็คงดูถูกมนุษย์เราเช่นกัน ที่คอยแต่จะทำลายโลกใบนี้ไปเรื่อย ๆ จนโลกเราตอบโต้มาบ้าง..

เวลามีเท่า ๆ กันนั่นแหละครับ ใช้มันเพื่อทำความดีให้กับมนุษย์ สัตว์ร่วมโลก แล้วก็โลกเรากันบ้างนะ
อย่าทำตัวให้ต้องอายหมาไปมากกว่านี้เลยนะ..

เรื่องเนือย ๆ ในวันที่เหนื่อย ๆ และอากาศหนาว ๆ

noreply@blogger.com (rkita blog) — Fri, 18 Mar 2011 00:55:00 +0000

อากาศหนาว กลางเดือนมีนาคม ในบ้านเราช่วงนี้ น่าประหลาดใจนะ อุณหภูมิลดลงเกือบ 18 องศาในกรุงเทพฯ แล้วต่างจังหวัดจะเป็นยังไงกัน
สำหรับบางคน อากาศหนาวแบบนี้ดีจะได้แต่งตัวสวย ๆ ไปอวดกัน
สำหรับอีกหลาย ๆ คน อากาศหนาวแบบนี้ และพืชผักผลไม้ที่ปลูกอยู่จะออกดอกออกผลได้ยังไง
ผมก็ชอบอากาศเย็น ๆ แต่ผมควรจะอยู่ในฤดูกาลและพื้นที่ของมัน ในช่วงเวลาที่เหมาะสม ไม่ใช่สภาพอากาศแบบช่วงนี้
อยากให้ลองคิดในหลาย ๆ แง่มุมนะ เราอาจรู้สึกว่าอากาศช่วงนี้หนาวแล้วสบาย แต่ชาวไร่ชาวนา หรือชาวประมง คงไม่ชอบใจนัก
อย่าไปคิดว่าไม่เกี่ยวข้องกัน เพราะอย่างที่เคยบอกไว้ โลกนี้ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวข้องกันไปหมด ความบังเอิญจริง ๆ มีน้อยมาก ๆ คนเราจะรู้จักกันมาพบกันได้ย่อมมีเหตุผลหนึ่ง ๆ ทำให้รู้จักกันเสมอ ไม่มีความบังเอิญหรอกนะ
เมื่อกากาศหนาวขึ้นผิดปกติ ผิดเวลา ไม้ดอกไม้ผล ย่อมสับสน แล้วชะลอการให้ดอกผล แมลงที่คอยผสมเกสรก็จะหยุดความกระตือรือล้น หรือเกือบอยู่ในภาวะจำศีล
นกจะรู้สึกว่าต้องสะสมไขมัน ต้องหาอาหารมากขึ้นเพื่อรับอากาศหนาว แต่หาแมลงได้น้อยลง ปลาเกิดอาการช๊อค เพราะอุณหภูมิเปลี่ยนแปลงฉับพลัน สัตว์เลือดเย็นจึงปรับตัวไม่ได้
น้ำระบายอากาศได้ยากขึ้นเพราะอากาศเย็นกดลงมาทำให้น้ำเกิดการเน่าเสีย.. แบคทีเรียดี ๆ ในธรรมชาติหยุดทำงาน..
เมื่อห่วงโซ่อาหารและระบบนิเวศแปรปรวน ทำไมมนุษย์บางส่วนถึงไม่ตระหนักถึงกันนะ.

อากาศที่ผิดปกติ บ่งบอกอะไรกับเราได้บ้าง.. มนุษย์กำลังเอาเปรียบธรรมชาติมากเกินไป จนธรรมชาติทนไม่ไหวหรือเปล่า..
แผ่นดินไหวทั่วโลก.. เป็นเหตุการณ์ปกติที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แต่มนุษย์มีส่วนเร่งให้เกิดขึ้นเร็วกว่าที่ควรไหม?

ผมเห็นด้วยกับการเสาะหาแหล่งพลังงานทดแทน สำหรับมนุษย์.. พลังแสงอาทิตย์ พลังลม พลังน้ำ แม้แต่พลังนิวเคลียร์
แต่ผมรู้สึกว่าเราควรจะลดการใช้พลังงานลงมากกว่า จะหาการสร้างพลังงานเพิ่มเติมนะ ลดการใช้พลังงานลง อัตราการปล่อยคาร์บอนสู่อากาสก็ลดลง
ภาวะเรือนกระจกก็ชะลอตัว.. รังสีแปลก ๆ จะแสงอาทิตย์ก็ลงมาสู่พื้นโลกน้อยลง.. มันก็น่าจะดีกว่านี้นะ
รู้สึกแปลกใจที่การโฆษณาของผู้จำหน่ายแผงกำเนิดกำลังไฟฟ้าบางราย อธิบายว่า การติดตั้งพลังงานแสงอาทิตย์ในเขตที่แหล่งไฟฟ้าเข้าถึงไม่มีความคุ้มค่า
เพราะนั่นหมายความว่าความคุ้มค่า มีค่าเพียงตัวเงินเท่านั้น.. แต่หากคุ้มค่าในแง่ของการลดการใช้พลังงาน โดยการใช้พลังงานทดแทน..
คาร์บอนที่เกิดจากสายส่งน้อยลง โอโซนที่เกิดจะไฟแรงสูงน้อยลง.. เป็นการคุ้มค่าต่อธรรมชาติที่ต้องลงทุนกันบ้าง.. เงินทองสามารถหาได้ แต่การสูญเสียของธรรมชาติ
แม้ช่วยลดได้เพียงเล็กน้อยก็คุ้มค่ามากแล้วนะครับ

การที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ในญี่ปุ่น เกิดปัญหา คงโทษไม่ได้ว่าการป้องกัน หรือการออกแบบบกพร่อง แต่คงต้องบอกว่า เพราะแพ้ต่อพลังของธรรมชาติต่างหาก
เมื่อมันเกิดขึ้นไปแล้วก็ควรจะร่วมกันแก้ไขปัญหา ไม่ใช่มีแต่คนเก่ง ๆ ออกมาบอกเรื่องนั่นไม่ดี เรื่องนี้ผิด แต่ไม่ได้ไปเจอด้วยตัวเองเลย..
รู้สึกดีขึ้นที่เห็นหลาย ๆ ประเทศที่มีเทคโนโลยีนิวเคลียร์ร่วมมือกันช่วยเหลือญี่ปุ่น.. เรื่องราวน่าจะคลี่คลายลงเร็วขึ้นนะ

เป็นกำลังใจให้ชาวญี่ปุ่นทุกคนให้ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ ไปได้ด้วยดี และเสียหายน้อยที่สุดนะครับ
ดีใจที่เพื่อนชาวญี่ปุ่นทุกคนปลอดภัยจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น..
แล้วฝากถึงมนุษย์ทุกท่านขอให้เบียดเบียนธรรมชาติให้น้อยลงแล้วหันมาดูแลและให้ความเคารพต่อธรรมชาติให้มากขึ้นกันเถอะครับ.

เรื่องเนือย ๆ จากวันที่เหนื่อย ๆ
ไม่รู้จะลงรูปอะไร เอารูปที่ญี่ปุ่น ในวันฉลองบรรลุนิติภาวะ ของเขามาลงให้ดูก็แล้วกันนะ

Pray for Japan

noreply@blogger.com (rkita blog) — Sat, 12 Mar 2011 12:12:00 +0000

แผ่นดินไหวที่ไคร์สเชิร์ช ในนิวซีแลนด์ ยังไม่ทันจาง ที่ญี่ปุ่นก็โดนแผ่นดินไหว แล้วตามด้วยซึนามิ..
ความเสียหายของสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นคงเปรียบเทียบไม่ได้กับความสูญเสียของชีวิตที่ต้องสูญไป.
สิ่งที่เกิดขึ้นสอนให้คนเรารู้จัก เข้าใจ และเกรงกลัวต่อธรรมชาติให้มากขึ้น..
คนในประเทศญี่ปุ่นให้ความเคารพและรักษาธรรมชาติมาก ๆ
และแม้ที่ญี่ปุ่นจะมีการเตรียมการเรื่องแผ่นดินไหวมาเป็นร้อยปี และมีระบบที่ทันสมัย ก็ยังไม่อาจต่อกรกับธรรมชาติได้..
ตึกที่ญี่ปุ่นมีฐานที่สามารถต้านแผ่นดินไหวได้ ถึง เกือบ 6 ริกเตอร์ก็ยังเพียงพอที่จะรับพลังของธรรมชาติ..
แล้วในบ้านเราที่คนให้ความเคารพต่อธรรมชาติน้อยมาก ๆ รวมทั้งระบบต่าง ๆ ที่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ
หากถึงคราวที่เกิดขึ้น จะเป็นอย่างไรบ้างนะ..

ขอแสดงความเสียใจ ไว้อาลัย และเป็นกำลังใจให้กับผู้ประสบเหตุทุก ๆ ท่าน..
Amano-san, Kenny-san, Hajiwara-san, Saida-san.. and all my friend and Japan..
I'm hope you, your family and all Japanese to safe and holpfull to go ahead..

Pray for you, Japan..

เผื่อฉุกเฉินหรือรู้จักใครที่ญี่ปุ่นนะครับ
ศูนย์ช่วยเหลือคนไทยในญี่ปุ่น
02-575-1046-9
และ

กระทรวงการต่างประเทศ ได้เปิดศูนย์รับความช่วยเหลือแก่ผู้ที่ประสงค์จะบริจาคเงินและสิ่งของแก่ผู้ประสบภัยในญี่ปุ่น ดังนี้

1. ผู้ที่ประสงค์จะบริจาคสิ่งของ โดยเฉพาะผ้าห่ม สามารถนำมาบริจาคได้ที่กระทรวงการต่างประเทศ ถนนศรีอยุธยา หรือกรมการกงสุล ถนนแจ้งวัฒนะ ตั้งแต่เวลา 08.30-16.30 น. ทุกวันโดยไม่เว้นวันหยุดราชการ ทั้งนี้ ตั้งแต่เวลา 12.00 น. ของวันนี้ (12 มีนาคม 2554) เป็นต้นไป

2. ผู้ที่ประสงค์จะบริจาคเงิน กระทรวงการต่างประเทศได้เปิดบัญชีออมทรัพย์ของ

ธนาคารกรุงไทย

สาขาสามยอด

ชื่อบัญชี : เงินบริจาคช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่ญี่ปุ่น

เลขที่บัญชี 002-0-271-468

จักรยาน.. ความคิดและความจริง

noreply@blogger.com (rkita blog) — Sat, 05 Mar 2011 04:13:00 +0000

ช่วงนี้เห็นว่ามีคนขี่จักรยานในกรุงเทพฯ กันเยอะขึ้น
น่าดีใจที่คนส่วนหนึ่งเห็นความสำคัญของสิ่งแวดล้อมมากขึ้น
ในฐานะที่เป็นคนที่ชอบขี่จักรยานและเคยใช้จักรยานในถนนใหญ่มาแล้ว
สาเหตุหนึ่งที่ทำให้ช่วงหลัง ๆ ผมไม่ค่อยได้ขี่จักรยานในถนนใหญ่ ก็เพราะความอันตรายและความเห็นแก่ตัวของผู้ใช้รถ ใช้ถนนส่วนใหญ่ และหลังจากการเสียชีวิตของผู้อาวุโสท่าหนึ่ง ที่เสียชีวิตเนื่องจากการขี่จักรยานบนถนนหลวงในกรุงเทพฯ โดยความประมาทของคนขับรถยนต์. รวมทั้งการที่ผู้ที่ขี่จักรยาน มองข้ามจุดเริ่มต้นที่สำคัญของการใช้งานจักรยานจุดหนึ่ง นั่นคือความประหยัดและประมาณตน.. หลาย ๆ คน ขวนขวายหาจักรยานราคาแพงมาใช้.. ผมไม่ปฎิเสธว่าจักรยานที่ราคาสูง ๆ ย่อมมีประสิทธิภาพดีกว่าจักรยานที่ราคาต่ำกว่า.. แต่มันจำเป็นถึงขนาดนั้นเลยหรือ
ทำให้เกิดอาการไม่อยากนำจักรยานไปขี่ในถนนใหญ่.. .
ในเมื่อไม่ได้นำมาใช้งานเป็นอาชีพ หรือเพื่อแข่งขัน ทำไมต้องให้ความสำคัญกับราคาของมันถึงขนาดนั้น..

ผมยังคงขี่จักรยานคันเก่าเป็นสิบปีเหมือนเดิม.. นาน ๆ ครั้งก็ขี่ไปไกล ๆ อย่างบ้านเพื่อนหรือที่ทำงานซักครั้ง.. ถึงมันจะเก่าแต่ก็ถึงจุดหมายนะ
เมื่อวานไปซื้อที่วางกระเป๋า เพื่อจะมาติดหน้าจักรยาน แต่กลับเป็นว่าติดไม่ได้ เพราะตะเกียบหน้าเป็นรุ่นเก่ามาก ๆ ไม่มีตัวล็อค ก็ถือว่าซื้อความรู้ก็แล้วกันนะ

ส่วนการใช้งานบนถนนใหญ่ ที่ใช้งานร่วมกับรถยนต์ ผมอยากให้ผู้ที่ใช้จักรยาน รักษากฎของการขับขี่จักรยานไว้ด้วยนะ ไม่ควรใช้ความเร็วสูง การแทรกไปมา การขี่กลางเลน กลางถนน..
มันอันตรายเกินไปหรือไม่.. แม้จะใช้จักรยานก็ต้องคิดถึงผู้อื่นบ้างนะครับ
โดยเฉพาะจักรยานอะไรซักอย่างที่ไม่มีเบรค ซึ่งไม่ควรเป็นอย่างยิ่งในการนำมาใช้บนถนนสาธารณะ หากเกิดอุบัติเหตุ อย่าคิดว่าแค่ตัวคุณเองนะครับ
มันจะทำให้ผู้อื่น ๆ เกิดปัญหาด้วยเสมอ..
แล้วก็อย่าไปหวังกับเลนจีกรยานที่ทางกรุงเทพฯ จัดไว้ให้ เพราะเลนมีแต่ผู้ใช้ถนนท่านอื่น ๆ ไม่เคารพก็เบียดเข้ามาจนเกิดอันตรายเสมอ..
ปัญหาจึงควรเริ่มแก้ไขที่จิตใจ ความรับผิดชอบของผู้ใช้รถใช้ถนนก่อนนะ.

ผมชอบขี่จักรยาน เพราะมันเป็นสิ่งที่ต้องควบคุมด้วยร่างกาย จิตใจ และสมองของเราทั้งหมด เหมือนผมชอบถ่ายรูปด้วยการตั้งค่าต่าง ๆ เอง หรือการทำงานที่ออกแบบและแก้ไขเอง ชอบขับรถยนต์และมอเตร์ไซค์ที่มีเกียร์มากกว่าระบบอัตโนมัติ
พูดง่าย ๆ ว่าผมชอบอะไรที่ควบคุมได้ด้วยตัวเอง หรือแม้แต่ทุกคนย่อมชอบควบคุมอะไร ๆ ด้วยตัวเองทั้งนั้น เพียงแต่จะหลงประเด็น หลงทิศ ไปกับสิ่งรอบข้างมากหรือน้อยเท่านั้นเอง

จักรยานเป็นพาหนะ อย่าเอามาเป็นเครื่องแสดงฐานะ
จักรยานเป็นสิ่งที่แสดงความสำรวม อย่าเอามาเป็นการอวดอ้าง
จักรยานเป็นส่วนที่เป็นมิตร อย่าทำให้เป็นศัตรูเพราะไม่เคารพกฎ

มาใช้จักรยานกันเยอะ ๆ เถอะครับ

กาแฟบด สดจากธรรมชาติ ชงช้าแต่ว่าอร่อยนะ

noreply@blogger.com (rkita blog) — Thu, 03 Mar 2011 01:21:00 +0000

เดือนปีผ่านไปไวเหมือนโกหก เผลอแป๊บเดียว ผ่านปีใหม่มาสองเดือน เข้าสู่เดือนมีนาคมแล้ว ผ่านเดือนผ่านปีมาอีกปีหนึ่ง หากรู้จักเรียนรู้หาประสบการณ์ ก็โตขึ้นอีกปีหนึ่ง หรือมากกว่านั้น
หากปล่อยให้วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ก็อาจจะไม่ได้โตขึ้นเลย.. การเติบโตไม่ได้หมายถึงอายุนะ แต่หมายถึงความเป็นบุคคลน่ะ การที่จะเติบโตขึ้นมาไม่ได้หมายถึงอายุที่มากขึ้นอย่างเดียว แต่หมายถึงจิตใจ ความรู้ อารมณ์ และอื่น ๆ
เดือนที่ผ่านมาตั้งใจไว้ว่าจะไม่เขียนอะไรเลย แล้วหลังจากนั้นจะเขียนให้มากขึ้นกว่าเดิม ถือว่าเป็นการหยุดความคิดของตัวเองเล็กน้อยนะ
หลายเรื่องหลายราวผ่านเข้ามาในหนึ่งเดือน หลากหลายอารมณ์ หลายรูปแบบ และวิธีการ.. ยิ่งมองเห็นก็ยิ่งรู้สึกแปลกแยก..
สองเดือนที่ผ่านมามีเรื่องน่าสนใจที่เกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวผมและมีความเกี่ยวโยงกันอย่างแปลกประหลาด
เป็นเรื่องงานที่มีการย้อนยุค ย้อนเวลา ที่เข้าร่วมถึงสามงาน งานของที่ทำงาน งานของเพื่อนในบอร์ด และงานของสถาบันการเรียนรู้แห่งชาติ
ทั้งสามงานมุ่งเน้นการนำเสนอเรื่องราวที่ย้อนกลับไปในอดีต มีการแต่งตัวย้อนยุค ย้อนเวลา
ช่วงเวลานี้ เราโหยหาอดีตกันมากขึ้นหรือเปล่า อาจเป็นเพราะสถานการณ์ อากาศ สิ่งแวดล้อม รวมทั้งเรื่องอื่น ๆ
ในอดีตที่คนเรายังไม่รีบร้อนเท่านี้.. ยังไม่เห็นแก่ตัวเท่านี้.. ยังไม่โกงกินกันขนาดนี้ ยังไม่มีการแบ่งฝ่าย การเอารัดเอาเปรียบ การหลอกลวง ซึ่งไม่เท่าสมัยนี้
ทั้งที่ในปัจจุบันมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย แต่สิ่งอำนวยความสะดวกพวกนี้ ก็เป็นการเสริมสร้างความต้องการการตอบสนองที่รวดเร็วขึ้นด้วย ทำให้คนเราใจร้อนขึ้น หงุดหงิดง่ายขึ้น เพราะไม่ได้อะไรเร็วตามที่ตัวเองต้องการ เมื่อดำรงชีวิตอยู่ในความรวดเร็วตลอดเวลา ย่อมมองไปข้างหลังแล้วไม่เห็นคนอื่น หรือแม้แต่ตัวตนของตัวเอง
และย่อมเป็นไปได้ถึงการเอารัดเอาเปรียบผู้อื่น เพื่อให้ตนเองดำรงอยู่ได้ในความเร็วนั้น ๆ และเร็วยิ่ง ๆ ขึ้นไปอีก. ไหลไปตามกระแสสังคมสมัยใหม่ที่เชี่ยวกราก..
ยิ่งมองไปรอบ ๆ ก็ยิ่งเห็นว่าตัวเองขวางโลก ขวางคลอง แต่อาจจะเป็นเรื่องที่คนหลาย ๆ คนเริ่มหันมารู้สึกก็ได้ ว่าอยากจะช้าลงบ้าง
งานสามงานที่บอกไว้ แสดงให้เห็นถึงความโหยหาอดีตและไม่พอใจปัจจุบันอยู่บ้าง เพียงแต่ไม่รู้จะเริ่มที่ไหน จึงเริ่มจากเปลือกนอกก่อน เพียงลอกคราบปัจจุบัน แล้วหาคราบเก่า ๆ เอามาใส่ ก็สุขใจได้ชั่วครั้งชั่วคราว
เราสามารถจะมีความสุขได้ยาวนานกว่านั้นนะ.. ลองปรับเปลี่ยนความคิดความรู้สึกภายในซะก่อน แล้วจะรุ้สึกว่ามีความสุขมากขึ้น
ลองทำอะไรแบบธรรมดา ไม่เร่งรีบดูบ้างนะ เดินเร็ว ๆ ก็มองไม่เห็นดอกไม้ข้างถนน เดินให้ช้าลง คงเห็นความงามมากขึ้น
หลายคนบอกคงบอกว่าเดินเร็วขึ้น ก็ถึงจุดหมายเร็วขึ้น
แต่การถึงจุดหมายนั้น หมายถึงจุดหมายที่เมื่อถึงแล้วไม่ต้องหาจุดหมายต่อไปหรือไม่ ถ้ายังต้องหาจุดหมายต่อไปเรื่อย ๆ ชีวิตก็ยังเร่งรีบอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ
ทั้งที่จุดหมายนั้นอาจจะมีไม่กี่จุดที่จำเป็นต่อชีวิตเรา แต่คนเราก็มักจะหาจุดหมายใหม่ ๆ ต่อไปเสมอ ๆ
ถ้าเราช้าลงบ้าง ไปถึงจุดหมายช้าลง แต่เก็บเกี่ยวประสบการณ์ข้าง ๆ รอบ ๆ ได้มากมาย ชีวิตอาจจะมีค่ามากขึ้นก็ได้นะ

วันก่อนเห็นกล้องไลก้า ขายมือสอง ในราคาที่เอื้อมถึงได้ ความอยากได้ก็มีนะ แต่ไม่ได้รีบร้อน..
วันนี้เขาขายไปแล้ว ไม่ได้รู้สึกเสียดาย ที่ไม่ซื้อในวันนั้น ไม่ทำให้ตัวเองต้องลำบาก ค่อย ๆ เก็บไป วันหนึ่งคงได้เอง..

เหนื่อยมีบ้าง ท้อมีบ้าง แต่มักเป็นเมื่อต้องติดต่อหรือทำงานร่วมกับคนที่เห็นแก่ได้ เห็นแก่ตัว หรือเอารัดเอาเปรียบ... แต่ก็ไม่เคยมีความรู้สึกนั้น ๆ อยู่นานจนกัดกินจิตใจของตัวเองนะ
ทุกวันนี้มีความสุขดี ไม่ต้องแสวงหา หรือตามใคร ปล่อยผ่านบางสิ่ง และ รักษาบางอย่าง

กาแฟกึ่งสำเร็จรูปชงเร็วก็จริง แต่กาแฟบดที่ชงช้ากว่า ก็มาจากธรรมชาติล้วน ๆ และรสชาดดีกว่ามากนะ
เดินให้ช้าลง ชีวิตสุขมากขึ้น

ชื่อนั้นสำคัญไฉน?

noreply@blogger.com (rkita blog) — Mon, 31 Jan 2011 05:44:00 +0000

"อ้าว.. ไม่ใส่ชื่อเหรอ" เพื่อนผมถามเมื่อผมยื่นซองผ้าป่า ที่ใส่เงินทำบุญไปแล้วคืนให้..
อันเป็นที่มาของความสงสัย ทำให้ต้องใช้ความคิดอีกแล้ว.
ชื่อนั้นสำคัญไฉน? เป็นหัวข้อที่เคยอ่านในนิตยสารต่วยตูนบ่อย ๆ สมัยยังเด็ก
เราให้ความสำคัญกับชื่อ นามสกุลมากเกินไปหรือไม่ ตอนตั้งชื่อก็ต้องไม่มีตัวอักษรที่เป็นกาลกิณีนะ ต้องมีอักษรที่เป็นอำนาจ อักษรที่มีบริวาร ฯลฯ
พอโตขึ้นมาอีกหน่อย ไม่พอใจก็ไปเปลี่ยน
ในความคิดผม จากคำถามที่เพื่อนถามเรื่องการใส่ชื่อในซองทำบุญ ก็คือ แล้วบุญกรรม มันตามชื่อหรือนามสกุลเราไปหรือไง ถ้าอย่างนั้นการเปลี่ยนชื่อหรือนามสกุล สามารถเริ่มต้นบุญและกรรมได้ไหม?
ไม่น่าจะได้นะ เพราะคนเราประกอบกันขึ้นมาจากสสารหลาย ๆ ชนิดก่อร่างขึ้นมาเป็นตัวตน โดยมีจิตเป็นตัวกำหนดความเป็นไป
ดังนั้น ไม่ว่าจะชื่ออะไร จะเปลี่ยนกี่ครั้งก็ตาม จิตนั้น ๆ ก็ยังคงเดิม และเมื่อสสารไม่มีวันสูญสลายไป จิตย่อมกลับมาประกอบกับสสารขึ้นใหม่ โดยสะสมบุญกรรมที่ทำมาทุก ๆ ครั้ง
ไม่น่าจะมีผลกับเรื่องชื่อเสียงเรียงนามนะ
เรื่องชื่อนี่ ก็เป็นเรื่องสมมุติขึ้นมาอีกเรื่องหนึ่ง เพื่อให้มนุษย์ที่ยังโง่เขลา และโง่ขึ้นเรื่อย ๆ จากเทคโนโลยี เอาไว้แยกแยะมนุษย์อื่น ๆ
เมื่อมนุษย์ละร่างกายไปแล้ว จิตจะยังจดจำชื่ออยู่อีกหรือ? แล้วหากมีนรก สวรรค์ เขาจะเรียกจิตนั้น ๆ ตามชื่อที่ตั้งไว้ทางโลกหรือ?
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองขวางโลก ยังไม่เข้าใจว่าจะไปถามเรื่องนี้กับใครดี? แล้วถามไปถามแล้ว เขาจะเข้าใจคำถามของเราไหม?

ความเชื่อในยุโรปหลายประเทศ ชื่อที่แม่เรียกเมื่อครั้งเกิดใหม่เป็นชื่อที่มีพลังที่สุด เพราะเป็นชื่อที่ผู้ให้กำเนิดเป็นผู้ตั้งให้..
ซึ่งอาจจะไม่ใช่ชื่อที่ใช้อย่างเป็นทางการก็ได้.. แต่ทำไมหลาย ๆ คนชอบเปลี่ยนชื่อ ตั้งที่เป็นชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้

ชื่อมีไว้เพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน แบ่งสิ่งหนึ่งออกจากอีกสิ่งหนึ่ง.. ไม่ได้ทำให้ผู้ที่ใช้ชื่อนั้น ๆ อยู่ ดีหรือเลว กว่าผู้อื่นนะ
ส่วนบุญกรรม ไม่สนใจชื่อหรอกว่าใครจะเป็นคนทำ เพราะจิตของคนนั้น ๆ จะรับผิดชอบโดยตัวของมันเอง

เรื่องนี้สั้น ๆ แค่อธิบายความไม่เข้าใจในเรื่องชื่อ หากใครมีความคิดเห็นยังไง รบกวนช่วยสั่งสอนด้วยนะครับ

สัตว์อื่น ๆ มันจะอยากมีชื่อเรียก หรือตั้งชื่อ หรือเปลี่ยนชื่อไหมนะ.. แล้วมันจะมีความสุขไหม
สงสัยจริง ๆ ว่าหมามันจะเรียกกันเองว่ายังไง...

พอ?

noreply@blogger.com (rkita blog) — Fri, 21 Jan 2011 01:14:00 +0000

ช่วงนี้มีแต่เรื่องน่าเศร้า ทั้งเรื่องเกี่ยวกับพระต่าง ๆ และเรื่องการปล้นค่ายทหาร
เรื่องการปล้นค่ายทหารที่ภาคใต้เป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นซ้ำได้อีก.. คงต้องตรวจสอบเรื่องการข่าวของเรากันละมั้ง
หลายครั้งหลายหน การให้ก้ไม่เพียงพอที่จะทำให้คนบางจำพวกกลับตัวกลับใจได้ สาเหตุหลักเกิดจากความไม่เคยพอในการได้รับ
และไม่เคยเลยในการให้ ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งผมไม่เข้าใจว่าการที่ผู้ชายจะทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่ง ๆ นั้น จะทำไปได้อย่างไร
ไม่เข้าใจว่าคนเราจะลงมือปลิดชีวิตของมนุษย์คนอื่น ๆ โดยไม่สนใจได้อย่างไร หากเป็นการป้องกันตัวก็สามารถเข้าใจได้ แต่ในหลาย ๆ ครั้ง ทางภาคใต้ที่มีปัญหา ผู้ที่สูญเสียไม่ใช่กลุ่มที่จะมีภัยคุกคามต่อผู้อื่นได้.. คนดี ๆ ต้องมาเสียไป เพราะคนบางกลุ่มที่ไม่มีทางที่จะเข้าใจการอยู่ร่วมกัน
หากพวกคุณไม่รู้จักพอ และไม่รู้จักที่จะอยู่ร่วมกัน ไม่พอใจในประเทศนี้ ก็ออกไปอยู่ประเทศอื่นเถอะครับ
ขอไว้อาลัยให้กับผู้เสียชีวิตทุก ๆ ท่านนะครับ
เรื่องพระสงฆ์องค์เจ้าก็เรื่องราวมากมาย ทั้งที่มีปัญหาที่ดินทำกินกับชาวบ้าน.. พระภิกษุคือผู้ขอ ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมจึงเกิดปัญหาเรื่องการสร้างที่ของสงฆ์ทับที่สาธารณะ
เมื่อชาวบ้านอยู่กันมาก่อน หากพระสงฆ์จะจัดสร้างที่ของสงฆ์คงต้องขอจากชาวบ้าน... แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น?
เรื่องพระสงฆ์ปลอมทีบิณฑบาตร หาเงินไปเสพยาบ้า พระที่กลางคืนเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเที่ยว.. พวกคุณจะอยู่ในผ้าเหลืองให้ศาสนาเสื่อมทำไมกัน?
หากยังไม่รู้จักพอและรู้จักให้แล้ว กรุณาอย่าเข้ามาแอบอ้างเพื่อให้พุทธศาสนามัวหมองกันอีกเลยครับ

ช่วงนี้ก็มีการชุมนุมกันอีกแล้ว ข้ออ้างมากมาย ชื่อกลุ่มเยอะแยะ วัตถุประสงค์หลายหลาย.. เรียกร้องทุกอย่าง เรียกร้องตลอดเวลา แต่ไม่เคยให้อะไรกลับคืนมาสู่บ้านเมืองนี้ให้เป็นประโยชน์ หรือพัฒนาขึ้นมาเลย
ทะเลาะกันโดยไม่มองความเดือดร้อนในส่วนอื่น ๆ พวกคุณชอบไหม หากคุณเดินกลับบ้านตามปกติ แต่วันหนึ่งมีคนชุมนุมปิดกั้นทางเดินปกติของคุณโดยอ้างว่าเพื่อส่วนรวมทั้งที่เห็นว่าเป็นเพียงเพื่อคนกลุ่มหนึ่งเท่านั้น คุณจะรู้สึกอย่างไร
หากไม่รู้จักพอและไม่รู้จักประชาธิปไตยจริง ๆ อย่าออกมาเรียกร้องเลยครับ ทำไมต้องทำให้คนอื่น ๆ เขาเดือนร้อนด้วย..

เหมือนกับการทำงานร่วมกับคนที่เห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้ ที่ไม่เคยรู้จักพอหรือรู้จักให้
คนเรามักจะไม่รู้ตัวว่าเห็นแก่ตัว แม้ว่าความเห็นแก่ตัวจะมีอยู่ในตัวทุกคนอยู่แล้ว จะมากน้อยก็ตามแต่กันไป หากต้องการรู้ว่าเห็นแก่ตัวแค่ไหน ลองไปทำงานให้ส่วนรวมดู หากความคิดเริ่มต้นที่ตัวเองต้องสบายที่สุด นั่นแหละเป็นการแสดงว่าตัวคุณเห็นแก่ตัวขนาดไหน?

ผมอาจจะเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้าย แต่ผมมองเฉพาะความเป็นจริงเท่านั้นครับ
อย่าไปพูดเลยว่าบ้านเราเป็นเมืองพุทธ หรือแสนจะปลอดภัย เพราะมันไม่สามารถจะอ้างอิงอย่างนั้นได้
แต่ผมก็ยังมีความหวังเสมอว่ามันจะดีขึ้น แม้ไม่ใช่ในรุ่นของเรา ก็อาจจะเป็นรุ่นต่อ ๆ ไป.

ถึงจะเหนื่อยกับผู้คน เบื่อกับความเห็นแก่ตัว กลัวกับความไม่รู้จักพอ ท้อกับส่วนที่ไม่รู้จักให้..
แต่ยังไงใจก็ยังคงแข็งแกร่งพอที่จะเดินต่อไป ใช้ชีวิตอย่างมีความหวัง พยายามรั้งคนที่เดินทางผิดให้กลับมาเดินทางถูก..
อาจไม่ใช่เพื่อนที่เป็นแบบพวกมากลากไป แต่จะพูดตรง ๆ กับเรื่องความผิดพลาด ผิดพลั้ง จึงอาจมีสวนทางกับความรู้สึกกันบ้าง แต่ยังไงก็เป็นไปด้วยความหวังดีตลอดนะ

รู้จักพอ รู้จักให้ ผู้คนและสังคมก็ดีขึ้นมากมาย..
เหนื่อย ถึงบางครั้งท้อแท้ แต่ไม่เคยท้อถอยนะ..

สำรวจตัวเอง ปีใหม่ 2554

noreply@blogger.com (rkita blog) — Wed, 12 Jan 2011 01:13:00 +0000

หลังจากหายไปร่วมเดือน ก็กลับมาสวัสดีปีใหม่กันหน่อยนึงนะ สวัสดีปีใหม่ 2554 นะครับทุก ๆ ท่าน เนื่องด้วยผมก็มีความสุขเพียงแค่พอตัวเท่านั้นเอง คงไม่มากพอที่จะส่งความสุขให้กับทุก ๆ คนได้
ก็ได้แต่หวังว่าทุก ๆ คนคงจะมีความสุขกับตัวเองนะครับ และที่สำคัญก็รักษาสุขภาพ และออกกำลังกายเพื่อให้สุขภาพแข็งแรงกันด้วยนะ
ทั้งความสุข และสุขภาพ ขึ้นอยู่กับตัวเราเองทั้งนั้นครับ
ปีที่ผ่านมาก็นับได้ว่าเป็นปีที่ผมสามารถทำตามความตั้งใจก่อนได้เกือบร้อยเปอร์เซนต์นะ ทำงานเต็มที่ ให้เวลากับครอบครัว ดูแลพ่อแม่.. ส่วนปีนี้ก็ตั้งใจว่าจะลด เลิกสบถ ดูแลตัวเองให้เรียบร้อยขึ้นอีกหน่อย.. ส่วนที่เหลือก็คอยมาจับผิดตัวเองดูว่ายังมีเรื่องเลว ๆ อะไรอยู่ในตัวอีกบ้าง จะได้ค่อย ๆ ลดมันลง ผมอยากเป็นคนดีนะ คนเราทุกคนเกิดมาอยู่บนพื้นฐานของความดีอยู่แล้ว ส่วนที่เหลืออยู่ในช่วงเวลาที่เราเติบโตมานี่แหละ พ่อแม่ ครอบครัว สิ่งแวดล้อม เพื่อน.. แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดที่เลือกให้เราเดินอยู่ในทางสายที่ดี หรือเลว กลับอยู่ที่จิตใจตัวเองทั้งนั้น.. ดังนั้นก็สำรวจตัวเองกันบ่อย ๆ เพื่อที่จะกลับตัวกลับใจ ยังไม่มีอะไรสายเกินไปหรอกครับ
ปีที่ผ่านมาได้เพื่อนใหม่ดี ๆ เพิ่มขึ้นอีกนิด ได้เห็นธาตุแท้ของบางคนที่รู้จักกันมาอีกหน่อย ถือว่าเป็นปีที่คุ้มค่าจริง ๆ ในเรื่องประสบการณ์เดินทางก็ยังเดินทางอยู่บ้าง แต่ยังไม่มีสถานที่ที่ยังไม่เคยไป
เรื่องนี้ค่อยมาปรับปรุงในปีนี้ก็แล้วกัน ว่าแต่ว่า จะไปที่ไหนดีนะปีนี้..
วันนี้ขับรถมาทำงานตามปกติ หยุดรถให้คนข้ามถนนที่ทางม้าลาย กลับกลายเป็นรถคันข้างหลังบีบแตรไล่ ไม่ได้ขับรถเร็ว ค่อย ๆ หยุด จะไล่ทำไม. ทำให้มาคิดได้ว่า
คนไทยเรานี้อาจจะไม่มีความปลอดภัยในท้องถนนได้เลยละมั้ง ทางม้าลาย เป็นที่สำหรับให้คนเราข้ามถนน อย่างปลอดภัย คนที่ขับรถทุกคน ต้องมีใบขับขี่ ต้องมีการสอบเพื่อจะได้ใบขับขี่
ดังนั้น เรื่องง่าย ๆ แค่ ทางม้าลาย เป็นส่วนที่ปลอดภัยสำหรับคนข้ามถนน ทำไมคนขับรถทั่ว ๆ ไป ถึงยังไม่เข้าใจ ขนาดมองเห็นคนกำลังเดินข้ามทางม้าลาย ยังไม่ลดความเร็วลงเลย
สังเกตมาหลายครั้งแล้ว ในความคิดผม แค่เห็นคนกำลังข้ามถนน ถึงไม่ใช่ทางม้าลายก็ควรจะลดความเร็วของรถแล้ว.. เป็นสามัญสำนึกที่จะแบ่งปันให้กับเพื่อนร่วมโลกอื่น ๆ ที่ควรจะมีอยู่ในสัตว์ที่เรียกตัวเองว่าสัตว์ประเสริฐ ที่เหนือกว่าสัตว์อื่น ๆ
แต่กลายเป็นว่า เห็นคนข้ามถนน ก้ไม่ลดความเร็ว ต่อให้ข้ามถนนบนทางม้าลาย ก็ยังไม่ปลอดภัย.. เมื่อสามัญสำนึกแบบนี้ยังไม่เกิดขึ้นเลยในคนทั่ว ๆ ไป แล้วนับประสาอะไรที่คนที่ยังไม่มีใบขับขี่ แล้วมาขับรถ
แค่มีน้ำใจ ไม่เห็นแก่ตัว แค่นี้โลกนี้ก็น่าจะดีขึ้นอีกเยอะแล้วนะ..
วันนี้วันพระ บังเอิญออกจากบ้านช้ากว่าปกตินิดหน่อย ประกอบกับฝนตกพร่ำ ๆ เลยไม่ได้ใส่บาตรแถวบ้าน ขับมาจนเกือบถึงบริษัทฯ แล้วกว่าจะได้ใส่บาตร ไม่ใช่ไม่เจอพระ แต่ไม่มีที่จอดรถ จะจอดอย่างที่เขาจอด ๆ กัน ก็ไม่สนิทใจ ต้องหาที่จอดดี ๆ
เหมือน ๆ กับการที่ผมไม่กินรังนก หรือหูฉลาม. มันเป็นความรู้สึกที่ฝังอยู่ในตัวไปแล้วว่ามันไม่ดี หากจะทำก็รู้สึกไม่สบายใจ เลยไม่ทำดีกว่าสบายใจกว่า
ไม่ใช่เห็นคนอื่นทำได้ก็ทำบ้าง คนเรามีความคิดเป็นของตัวเอง มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี เป็นบรรทัดฐาน ดังนั้นจะทำอะไร ลองตรวจสอบความรู้สึกและจิตใจของตัวเองก่อนนะ คำตอบของทุก ๆ คำถามมีอยู่ในจิตใจของเรา ตั้งแต่เริ่มตั้งคำถามแล้วละ แต่ก็ยังเห็นบ่อย ๆ สำหรับคนที่รู้ว่าไม่ดีแต่ก็ยังทำ พอถามว่าทำเพราะอะไร ก็ตอบไม่ได้ แต่จริง ๆ แล้วมีคำตอบในใจตัวเองอยู่แล้ว

เมื่อรู้ว่าอะไรเป็นเรื่องผิด เรื่องไม่ดี แต่ยังทำอยู่ตลอดเวลา ชีวิตคุณจะมีความสุขจริง ๆ ไปได้ยังไง ในเมื่อสามัญสำนึกมันค้านอยู่ตลอดเวลา
ปีใหม่แล้ว ใครที่ยังไม่เริ่ม ไม่รู่ว่าจะเริ่มปรับปรุงตัวยังไง ลองถามใจตัวเองดูดี ๆ คำตอบมันลอยอยู่ในนั้นนั่นแหละว่า จะปรับปรุงตรงไหน ยังไง..

กิ๊ก? ชู้? ในความคิดของผม..

noreply@blogger.com (rkita blog) — Mon, 27 Dec 2010 04:11:00 +0000

ด้วยความที่ยังเรียบเรียงข้อมูลในหัวตัวเองไม่ได้..
เลยลองอาศัยสังคมออนไลน์ว่าอยากรู้เรื่องอะไรบ้าง.. มีคนตอบมาว่าอยากรู้เรื่องกิ๊ก..
ถ้าอย่างงั้นก็ลองอ่านความหมายของกิ๊กในความคิดของผมดูก็แล้วกันนะ

เพราะว่าสังคมไทยยังคงเป็นสังคมที่ให้ความสำคัญต่อเพศชายสูงกว่าเพศหญิง ทำให้สถานะทางสังคมหลาย ๆ อย่างนั้นเพศชายมักจะได้มากกว่าเสมอ
สังคมไทยในอดีตนิยมการมีเมียหลาย ๆ คน ตามฐานะ ตามความต้องการ ตามความนิยม ในยุคสมัยนั้น ๆ และยังสืบทอดความนิยมนั้น ๆ มายังปัจจุบัน
ว่าการที่เพศชาย จะมีเพศหญิงหลาย ๆ คนนั้น เป็นเรื่องดี เรื่องน่ายกย่อง ลองมองย้อนกลับไปในอดีต ในเวลาที่อยู่ในช่วงของการสร้างบ้านแปงเมือง
จำนวนผู้คนในเมืองเป็นสิ่งสำคัญ จึงมีทั้งการกวาดต้อนเชลยเข้ามาเป็นแรงงาน การย้ายครัวของหัวเมืองประเทศราษฎร์เข้ามา ยังผลให้ในปัจจุบัน บ้านเราจึงมีความหลากหลายทางวัฒนธรรม และประเพณี แม้จะอยู่ในท้องถิ่นเดียวกัน
อีกส่วนหนึ่งคือการเพิ่มประชากรโดยชนชั้นปกครอง ที่อาจนับได้ว่าเป็นสายพันธุ์ที่ดี เพราะมักมีความฉลาดหลักแหลม และสามารถพัฒนาบ้านเมืองได้.. การสืบพันธุ์ของคนกลุ่มนี้จึงจำเป็นต้องมีจำนวนมาก
และด้วยความที่การแพทย์ในสมัยนั้นยังไม่เจริญจนทำให้อัตราการตายของทารกนั้นสูง จึงทำให้จำเป็นต้องมีการสืบพันธุ์แบบมากกว่าคู่
ในสมัยโบราณการที่เพศชายจะมีเพศหญิงหลาย ๆ คน จึงอาจเป็นเรื่องที่อนุโลมได้..
ค่านิยมนี้ยังคงสืบทอดมายังปัจจุบัน ในยุคที่มีประชากรล้นเมือง ยุคที่การแพทย์เจริญก้าวหน้า ยุคที่สังคมเท่าเทียมกัน ยุคที่เทคโนโลยีเจริญรุ่งเรือง แต่จิตใจตกต่ำลงทุกที..

มนุษย์ถูกออกแบบขึ้นมาแบบสมมาตร.. แขน ขา ตา หู เป็นคู่กันหมด จึงอาจสื่อความหมายว่ามนุษย์ควรใช้ชีวิตกับเพศตรงข้ามแบบคู่เดียวนะ..
นกกระเรียน นกเขา นกเงือก ฯลฯ และสัตว์อื่น ๆ อีกมากมาย ใช้ชีวิตแบบผัวเดียว เมียเดียว.. แต่มนุษย์อีกมากมายที่ไม่สามารถใช้ชีวิตแบบคู่เดียวได้

เพราะอะไรหรือ.. ขอบอกในฐานะที่จมอยู่ในวิถีนั้น ๆ มาก่อนนะ.. อาจเป็นเพราะไม่มั่นใจในตัวเอง ขาดความรู้ความเข้าใจในธรรมชาติ รวมทั้งการนิยมในเรื่องผิด ๆ ที่สืบทอดกันมา
ถึงปัจจุบัน เมื่อมองย้อนกลับไป ถามว่าในช่วงนั้น ๆ มีความสุขไหม? ขอบอกตรง ๆ ว่าไม่มีความสุข จมอยู่ในความกังวล ความหวาดระแวง ความหึงหวง. เรื่องร้อน ๆ ทั้งนั้น
ถึงแม้ช่วงหลัง ๆ จะมีการนำคำว่ากิ๊กมาใช้แทนชู้ เพื่อให้รู้สึกผิดน้อยลง แต่จริง ๆ ความผิดมันไม่ได้ลดลงเลย ยังคงผิดศีลข้อสาม ในศาสนาพุทธ เหมือนเดิม
การเปลี่ยนคำเรียก ไม่มีทางเปลี่ยนตัวตนจริง ๆ ได้หรอกนะ..

มองเห็นคนมากมายรอบตัว ยังคงใช้ชีวิตตามค่านิยมโบราณแบบนี้อยู่ก็สะท้อนใจ.. คนเราควรมองและคิดใหเห็นจริงได้ด้วยตัวเองนะ ยังคงทำตราม ๆ กันไปโดยนิยมว่าดี
แต่ไม่เคยเห็นใครมีความสุขจริง ๆ ซักที.. สัตว์โลกย่อมมีสัญชาตญาณในการสืบพันธุ์ ผลักดันให้มีคู่และมีเพศสัมพันธุ์ มนุษย์แตกต่างกับสัตว์ตรงที่สามารถควบคุมสัญาชตญาณได้ดีกว่า จึงเกิดเป็นการแต่งงาน และอื่น ๆ เพื่อควบคุมสัญชาตญาณสำหรับคนหมู่มาก รวมทั้งยังมีความรู้สึกที่ลึกซึ้ง อย่างเช่นความรักมาคอยกำหนดอีกชั้นหนึ่ง
หากเราปล่อยให้สัญชาตญาณในการสืบพันธุ์ มีอำนาจอยู่เหนือการควบคุม และความรัก มนุษย์นั้น ๆ ก็ไม่ต่างจากสัตว์ทั่ว ๆ ไป สัตว์โลกทั่วไป มักมีประโยชน์กับโลกใบนี้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และมนุษย์ซึ่งโดยปกติก็เป็นตัวทำลายโลกใบนี้อยู่แล้ว
หากปล่อยให้ตัวเองเหมือนกับสัตว์อื่น ๆ คงทำให้หนักโลกขึ้นไปอีก..
เพศสัมพันธุ์ที่ปราศจากความรัก ย่อมไร้ซึ่งความหมาย เพียงทำไปตามสัญชาตญาณการสืบพันธุ์เท่านั้น
ผมอยากจะเป็นมนุษย์ธรรมดา เป็นสัตว์โลกที่มีประโยชน์กับโลกใบนี้บ้าง ไม่ใช่เป็นมนุษย์ที่ทำตัวเหมือนสัตว์โลกทั่วไป ไปวัน ๆ สำหรับผมกิ๊กหรือชู้ก็ไม่ต่างกัน และผมก็ไม่ต้องการจะมี และไม่อยากให้คนรอบข้างมีด้วย

ครั้งหนึ่งเมื่อความคิดผมยังเยาว์ ผมเคยถามพี่คนหนึ่งว่า แต่งงาน เช้ากินข้าวด้วยกัน เย็นกินข้าวด้วยกัน เห็นหน้ากันตลอด ไม่เบื่อบ้างหรือ
ครั้งนั้นผมไม่เข้าใจความหมายของคำตอบที่พี่คนนั้นตอบมา
ครั้งนี้เมื่อความคิดผมโตขึ้น ผมไม่เคยเบื่อที่จะกินข้าวเช้า กลางวัน เย็น พร้อมกับคนรักทุก ๆ วัน เห็นหน้ากันตลอดก็ไม่เคยเบื่อ จึงเข้าใจ

ลองถามตัวเองดูว่าเมื่อมีคู่แล้ว พร้อมที่จะดูแลกันและกันไปตลอดหรือไม่
ชีวิตคู่ ย่อมเริ่มจากความรัก แล้วแปรไปเป็นความผูกพัน
จากนั้นอยู่ที่คนสองคนว่าจะถนอมรักษาเอาไว้อย่างไร

จะปีใหม่แล้วใครที่ยังเดินอยู่ในวังวนนั้น ๆ ก็ลองคิดดูใหม่ได้นะ
เชือกที่มีปม มักใช้งานไม่ค่อยได้ ปมทุกปมที่ขมวดไว้ ย่อมสามารถคลายได้ แต่อาจต้องใช้เวลาซักหน่อยนะ

ธันวาคม ๒๕๕๓

noreply@blogger.com (rkita blog) — Mon, 20 Dec 2010 03:22:00 +0000

ไป ๆ มา ๆ ใกล้หมดไปอีกปีแล้วนะ.. เวลานี่มันเดินเร็วดีจริง ๆ หรืออาจช้าสำหรับบางคนก็ได้
ปีที่กำลังจะหมดไปก็นับได้ว่าเป็นปีที่ทำงานได้อย่างที่ตั้งใจไว้นะ ทำงานเต็มที่โดยตลอด ไม่คด ไม่โกง ไม่เอาเปรียบใคร จิตใจยังเป็นปกติ คำพูดที่อาจไปทำให้คนอื่นขัดข้องหมองใจก็ลดลง..
สัปดาห์ก่อนไปทำงานที่ฉะเชิงเทรา งานเสร็จ ยังไม่ทันสรุป ก็เกิดอาการอาหารเป็นพิษ กินชีวิตซะสองวันสองคืนเต็ม ๆ ตั้งแต่วันพฤหัสบดี แถมวันเสาร์ก็ยังไม่ฟื้น..
วันอาทิตย์พอฟื้นตัวนิดนึงก็ออกไปเที่ยวซะหน่อย หาประสบการณ์แปลกใหม่ กระตุ้นความกระปรี้กระเปร่าซะหน่อย ตีห้ากว่า ๆ วันอาทิตย์ก็ไปเดินการกุศลกับทางกาชาด ที่สวนลุมพีนี เช้า ๆ วันอาทิตย์ ถ้าใครบอกสวนลุมฯ มีแต่คนแก่ ๆ ต้องบอกว่าสาว ๆ ก็เยอะนะ
แต่ชอบที่มีกลุ่มอากง อาม่า มารำไทเก็ก รำพัด กันพรึบพรับ เสียงดัง พร้อมเพรียงกันเชียว. แข็งแรง แข็งแรง
เดินเสร็จก็ไปต่อที่หอศิลป์ กรุงเทพฯ ที่ไปกี่ครั้งก็ยังสวย ช่วงนี้ก็มีนิทรรศการใหม่ ๆ ที่ชั้น 7, 8 และ 9 อยู่นะครับ ลองไปดู ๆ กันนะ ไปคราวนี้ก็ยังคงเดิม คนไทยน้อยเหมือนเดิม แต่อาจเป็นเพราะยังเช้าอยู่ละมั้ง..
นั่งคุยกับต่างชาติหน่อยนึง แบบขำ ๆ ที่ชั้น 7 ตรงที่มีหน้อจอเล่นเกมกบกินแมลง ต่างชาติสองคนเล่นไป หัวเราะไป มีคนไทยนั่งสอนอยู่ข้าง ๆ
กลับออกมา ไปแวะงานเพื่อนพึ่งภาฯ ที่วังสวนกุหลาบ ใกล้ ๆ บ้าน ของกินเยอะนะ แล้วก็ส่วนที่ให้ความรู้หลาย ๆ ส่วน ติดใจอยู่ก็ตรงที่ ส่วนหนึ่งมีการแจกน้ำดื่มในกล่องพลาสเจอไรซ์
โดยอธิบายในเรื่องการนำกล่องกระดาษเครื่องดื่มมาทำเป็นกระเบื้องมุงหลังคา เป็นการรีไซเคิลที่ดีมาก แต่ส่วนขายอาหารขายบนกล่องโฟม จานโฟม พร้อมช้อนพลาสติก
มันขัดกันมากไปไหม? แต่มันขัดความรู้สึกมากเลยนะ ไหน ๆ ก็เน้นเรื่องสิ่งแวดล้อม ทำไมไม่ให้ส่วนขายอาหาร เปลี่ยนไปใช้ภาชนะที่ย่อยสลายง่าย หรือนำกลับมาใช้ใหม่ง่ายกว่านี้นะ

กลับบ้านมาหลับเป็นตาย สงสัยเพิ่งฟื้นจากที่ไม่สบาย ร่างกายเลยอ่อนแอไปหน่อย พักผ่อนเพื่อเตรียมตัวออกไปช่วงเย็นอีกที พอช่วงเย็นก็ออกไปงาน Night at The Museum ตอน หิมพานต์ ที่สถาบันการเรียนรู้แห่งชาติ Museum Siam วันสุดท้ายของงานพอดี งานจัดได้ดีนะ น่าสนใจดี มีการแสดงดี ๆ ด้วย เป็นการเที่ยวพิพิธภัณฑ์ตอนกลางคืนครั้งแรกในบ้านเราของผมนะ ผมว่าจัดแบบนี้ดี ไม่ต้องจัดนานเป็นเดือนหรือเป็นสัปดาห์หรอก
แค่จัดเป็นช่วง ๆ 2-3 วันแบบนี้แหละดีแล้ว ไม่ต้องจัดบ่อยด้วย จะได้มีแนวคิดใหม่ ๆ ที่น่าสนใจ ในการจัดแต่ละครั้ง งานดีมีคุณภาพ ใครมีลูกมีหลานควรพาไปดูนะ ถ้าเขาจัดคราวหน้า
ชีวิตมันต้องเรียนรู้ตลอดเวลาแหละ ถ้าไม่หัดให้เด็ก ๆ รักการเรียนรู้ แล้วอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นกับบ้านเรานะ ไปเมื่อคืนเห็นต่างชาติมามองลอดกำแพงเข้าไปคงสงสัยว่ามีอะไรกัน ก็ไปชวนเขาเข้ามาเที่ยวได้อีก ถึงจะพูดแบบมึน ๆ งง ๆ ก็เถอะ. ร่างกายไม่พร้อมนี่ทำให้สมองช้าจริง ๆ ด้วย

กลับมาบ้านดูข่าวก็ต้องรู้สึกว่าปีหน้ามีเรื่องน่าหนักใจอีกแล้ว จะมีการยกระดับการชุมนุมกัน.. คิดอะไรกันไม่ได้แล้วหรือ.. พอไม่ได้อะไรดังใจ ก็ปลุกระดม.
สำหรับผมแล้วบ้านเราคงยังไม่เหมาะกับระบอบประชาธิปไตยจริง ๆ นั่นแหละ ยังคงความคิดเดิม ผู้คนในบ้านเรายังคงไม่สามารถใช้ความคิดวิเคราะห์ นำความรู้สึก และการถูกชักจูงได้นะ
รวมทั้งยังเห็นเงินสำคัญกว่าสิ่งอื่น ๆ ศักดิ์ศรีไม่มีความหมาย. ความอิสระสำหรับพวกเขาหมายถึงสามารถจะทำอะไรก็ได้ แต่ไม่ได้หมายถึงการทำอะไรก็ได้โดยไม่ไปเบียดเบียนสิทธิของคนอื่น..
การที่มีการชุมนุมกัน ทำให้ผมเสียสิทธิ์ในการเดินทางผ่านถนนนั้น ๆ ไปทำงานโดยอิสระ และรู้สึกปลอดภัย ผมควรจะไปร้องเรียนที่ไหน?

ใกล้จะเข้าสู่ปีใหม่อีกแล้ว ยังไงก็ลองทบทวนการกระทำปีที่ผ่านมา เพื่อพัฒนาตัวเองในปีต่อไปกันนะครับ

อย่าปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับสิ่งเก่า ๆ เดิม ๆ โดยไม่พัฒนา หรือเรียนรู้ใด ๆ เลย.
เปิดใจให้กว้าง ๆ เดินเข้าพิพิธภัณฑ์บ้าง.
พูดคุย พบหา ทำความรู้จักเพื่อนดี ๆ เพิ่มขึ้นอีกซักคน.
ไม่ต้องไปไขว่คว้าเอาอะไรมาเป็นของตนมากนัก.
ออกกำลังกาย เลือกกินอาหารมีประโยชน์ ลดอะไร ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าทำร้ายร่างกายบ้าง.

ปีหน้าก็ขอให้เป็นปีที่ทุกคนมีความทุกข์น้อยลงโดยทั่วกันนะครับ

ความจริง?

noreply@blogger.com (rkita blog) — Thu, 09 Dec 2010 01:45:00 +0000

ช่วงนี้ลมหนาวเริ่มพัดมาตามเวลาของมัน หลังจากที่ฝนสุดท้ายเพิ่งจางหายไป เพื่อรอเวลาที่จะกลับมาพบกันใหม่ในปีหน้า
อากาศสดชื่น แสงแดดสดใส ไม่แรงร้อนจนเกินไปนัก ทุกวันนี้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล ร้อน หนาว เหมาะสม ตามหน้าที่ของฤดู
ตื่นขึ้นมาก็สดชื่น นั่งจิบกาแฟ ละเลียดอาหารเช้า พร้อม ๆ กับอ่านข่าวหนังสือพิมพ์ เด็กไทยได้รางวัลชนะการแข่งขันระดับชาติ ทั้งทางด้านกีฬา และความรู้
นักการเมืองทำงานอย่างเต็มที่ มีการผ่านกฎหมายที่เป็นประโยชน์ต่อชาติบ้านเมือง มาอย่างต่อเนื่อง ไม่มีการโกงกิน หรือเอื้อประโยชน์แก่พวกพ้อง
ข่าวตำรวจบำเพ็ญประโยชน์มากขึ้น ก็ไม่มีอาชญกรรมมานานแล้วนี่นะ พวกนักธุรกิจบริจาคช่วยเหลือสังคมกันมากมาย
ข่าวพระหลาย ๆ วัดที่บำเพ็ญตนเหมาะสม และเผยแพร่คำสอนในแนวทางที่ถูกต้อง ไม่หลงไปกับวัตถุมงคลงมงาย
เสร็จจากอาหารเช้า เดินออกจากบ้าน เล่นกับเจ้าตัวเล็กนิดหน่อย บ้านช่องไม่ต้องล็อกมากก็ได้ นี่ว่าจะรื้อรั้วออกแล้ว เดี๋ยวนี้ความปลอดภัยในบ้านเราสูงมาก
เหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีจะเข้าทำงาน เดินไปสองนาทีถึงสถานีรถไฟฟ้า เดินทางด้วยรถไฟฟ้าอีกสิบนาที เดินอีกห้านาทีก็ถึงที่ทำงาน
ไม่ต้องเผื่อเวลามากมาย ระบบขนส่งมวลชนเดี๋ยวนี้สะดวกสบาย และตรงเวลาดีมาก จะไปไหนมาไหน แทบไม่ต้องใช้รถส่วนตัว
การจราจรก็ไม่ติดขัด ผู้ใช้รถใช้ถนนเคารพกฎจราจร และมีน้ำใจซึ่งกันและกัน จราจรจึงเป็นไปได้สะดวกไม่ติดขัดมานานแล้ว
ถึงที่ทำงาน พักซักนาที ก็เริ่มทำงานได้ทันที ทุกคนที่มาทำงานตั้งอกตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ ไม่มีการขัดแย้ง มีแต่ร่วมกันพัฒนา
ไม่มีการโกงกิน เข้าข้างพวกพ้อง ให้โอกาสผู้ที่มีความสามารถ คนที่ทำงานเลยตั้งใจทำงานกันเต็มที่

ลืมตาขึ้นมา
ฝันไปนี่หว่า
เข้าสู่ความจริงได้แล้วเรา อากาศที่วิปริต ผิดฤดู ผู้คนที่เห็นแก่ตัว การจราจรคับคั่ง นักการเมืองโกงกิน ถ่วงประเทศชาติ......

แต่เรายังต้องมีความหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นนะ แม้จะอยู่ในความฝันก็เถอะ
to sleep, perchance to dream..

ประเพณี วัฒนธรรม กับความเชื่อ

noreply@blogger.com (rkita blog) — Wed, 24 Nov 2010 01:10:00 +0000

กลับจากญี่ปุ่นพร้อมกับความประทับใจหลาย ๆ อย่าง จากที่ไปมาแล้วหลายครั้งก็ยังคงความประทับใจเช่นเคย อัธยาศัย น้ำใจ ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ยังคงมีอยู่
ก่อนกลับวันสุดท้าย ไปเดินหาของกิน ของฝาก โดยขึ้นรถไฟไปหนึ่งสถานี แล้วจะไปหาร้านกัน ด้วยความไม่เคยไป เลยไปถามสาว ๆ ที่นั่งอยู่ ถึงจะสื่อสารกันคนละภาษา แต่พวกเธอก็พยายามอธิบาย ชี้ทางจนไปถูก ส่วนตอนกลับเพราะเดินจนออกไปอีกทาง พวก ๆ กันก็เริ่มหลงทิศ เลยพากันไปถามสาว ๆ (อีกแล้ว) ที่นั่งอยู่แถวนั้น แล้วพวกเธอก็ช่วยนะ โดยพามาส่งจนถึงสถานีเดิมเลย ขึ้นรถไฟมาด้วยกัน
ประทับใจมาก เลยเอาช็อกโกแลตที่ว่าจะเอามาเป็นของฝากให้พวกเธอไปอันนึง. เรื่องพวกนี้คงต้องบ่มเพาะกันมานานนะ ความมีน้ำใจและพยายามช่วยเหลือเนี่ย
ก็อยากจะบอกประสบการณ์ซะหน่อยนะว่าเวลาจะถามใครที่อยู่ใกล้ ๆ สถานีรถไฟ อย่าเลือกถามคนที่เดินไปเดินมา เพราะเขากำลังรีบที่จะไปรถไฟเที่ยวเวลานั้น ๆ อยู่คงช่วยไม่ได้ เพราะรถไฟของเขาตรงเวลามาก ให้เลือกถามคนที่นั่ง หรือยืนเฉย ๆ น่ะ เขาอาจจะว่างและมีเวลาที่จะช่วยเหลือเราได้
ความจริง การเดินทางไปและกลับนี่ก็ไม่ได้เกินความสามารถของเราหรอกนะ แต่อยากคุยกับสาวญี่ปุ่นน่ะ

พอกลับมาสิ่งแรก ๆ ที่อยากจะทำคือไปพิพิธภัณฑ์ เพราะไปคราวนี้อย่างที่เคยบอกไปแล้ว คนญี่ปุ่นเขาพิพิธภัณฑ์ของประเทศเขากันเยอะมาก ๆ จนประทับใจ ในความภูมิใจในชาติพันธ์ของเขา

ช่วงนี้ที่มิวเซียมสยาม มีนิทรรศการเครื่องรางของขลัง แล้วก็นิทรรศการเรื่องส้วม เลยขอไปดูซะหน่อย สำหรับคนที่ไม่ได้ไปพิพิธภัณฑ์นานแล้ว ก็ขอบอกว่าเขาปรับปรุงไปเยอะแล้วนะ
น่าสนใจขึ้นมาก ๆ ไปแล้วไม่ผิดหวังแน่นอน ไปคราวนี้ก็ปลื้มใจนะ ที่เห็นคนให้ความสนใจ ไปเข้าชมทั้งนิทรรศการปกติ และพิเศษ กันหนาตาทีเดียว ดูจะเยอะกว่าคราวก่อนที่มามาก ประทับใจนิทรรศการเครื่องรางของขลัง แสดงให้เห็นถึงความเชื่อความศรัทธาของคนในบ้านเราได้เป็นอย่างดี ใครอยากเห็นพระเครื่อง ตะกรุด ธนูคต ไม้ครู ที่หาดูที่ไหนได้ยาก ก็มาดูกันซะนะ อาจเป็นครั้งเดียวที่คุณมาเห็นด้วยตาตัวเอง ส่วนตัวแล้วผมมองของพวกนี้ในเชิงความสวยงามด้านศิลปะมากกว่าความขลังนะ ต้องชมว่าทางพิพิธภัณฑ์จัดได้น่าสนใจและสวยมากครับ
บางทีการพัฒนาพิพิธภัณฑ์ของบ้านเราอาจจะพัฒนามาถูกทางแล้วก็ได้นะ
เพราะเป็นคนที่ชอบเที่ยวพิพิธภัณฑ์ ชอบไปดูโบราณสถาน ครั้งหนึ่งไปดูเวียงกุมกามที่เชียงใหม่ พวกกันที่ไปด้วยมองเห็นซากปรักหักพัง แต่ผมพยายามที่จะมองให้เห็นอดีตที่เคยเป็น
มันจะสนุกขึ้นนะถ้าเวลาที่เราไปดูโบราณสถานแล้วจินตนาการถึงสิ่งที่เคยเป็น จากซากที่หลงเหลืออยู่ เหมือนการฝึกสมองเลยล่ะ
พิพิธภัณฑ์มักจะมีของที่หาดูได้ยาก และน่าสนใจมาก ๆ เสมอ ถ้าไปดู แล้วศึกษา ก็จะมีความรู้ของชาติพันธุ์เราติดตัวไว้ อย่างภาคภูมิใจ

อาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นวันลอยกระทง วัตถุประสงค์ของวันก็คือการขอโทษและรำลึกถึงคุณของสายน้ำ ปีนี้ก็เช่นเคย ไม่ได้ออกไปไหน ลอยมันในบ่อที่บ้านนี่แหละ คนที่ลอยกระทงเดี๋ยวนี้เพื่ออะไร
ขอพรให้กับตัวเองเกือบทั้งนั้น ประเพณียังคงอยู่แต่วัตถุประสงค์ถูกบิดเบือนไป น่าเสียดายที่ ททท. สนับสนุน โดยมักจะออกตัวว่าเป็นวันเผาเทียนเล่นไฟ ประกวดความงาม ไม่เคยจะบอกถึงวัตถุประสงค์หลักซักครั้ง เขียนไปก็เหมือนกับผมจะมีปัญหากับ ททท. เรื่องการท่องเที่ยวบ่อยนะ เพราะผมมีความคิดว่า ประเพณี วัฒนธรรม และความเชื่อ กับการท่องเที่ยว สามารถเดินไปด้วยกันได้ โดยแทบไม่ต้องไปเปลี่ยนแปลง โครงสร้างเดิม
ถ้าคนของ ททท. มีโอกาสได้อ่าน ฝากไว้ด้วยนะครับว่า อย่าไปแนะนำให้คนท้องถิ่นเปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อการท่องเที่ยว แต่ให้ไปแนะนำให้นักท่องเที่ยวปรับปรุงตัวอย่างไร เมื่อไปเที่ยวที่ไหนดีกว่า.
หลายครั้งที่ผมเห็นคนที่ไปเที่ยวในสถานที่ใหม่ ๆ แต่ไม่ยอมที่จะทดลองอาหารหรือเครื่องดื่มในท้องถิ่นนั้น ๆ แล้วจะได้อะไร ถ้าการไปเที่ยวไม่ปรับตัวให้เข้ากับสถานที่

หลังลอยกระทงที่เป็นงานหนักก็คงเป็นเรื่องขยะกระทงล้นเมืองนะ.. ผมใช้ต้นกล้วย ใบตอง และดอกไม้ที่บ้าน ลอยที่บ้าน ลอยเสร็จ ก็เอามาฝังเป็นปุ๋ย.. พยายามไม่เบียดเบียนสายน้ำให้มากกว่านี้ ในเมื่อวัตถุประสงค์หลักของการลอยกระทง
คือการขอขมาลาโทษกับสายน้ำ แล้วจะไปเพิ่มขยะจำนวนมากลงในสายน้ำทำไม.. น่าจะรณรงค์นะ หนึ่งชุมชน หนึ่งกระทงก็ยังดี สร้างความสามัคคีร่วมกันทำกระทง แล้วยังลดขยะได้ด้วย
ส่วนเรื่องของการเล่นประทัด เสียงดัง ๆ นี่ไม่เห็นด้วยนะ ถ้าเป็นพวกไฟเล็ก ๆ สวย ๆ ที่ไม่มีเสียงดังมากมายก็ยังได้อยู่ แต่พวกเสียงดัง ๆ นี่น่าเบื่อมาก..
คล้ายคนที่มีปมด้อยไม่มีใครสนใจแล้วเรียกร้องความสนใจด้วยเสียงดัง ๆ เลย สงสัยคนที่เล่นคงมีปัญหาอะไรซักอย่างในจิตใจน่ะ
อีกเรื่องคือการลอยโคมยี่เป็งที่ภาคเหนือ เขาก็ทำกันมานานแล้ว ก่อนจะมีสนามบินอีกนะ คงต้องหาวิธีที่จะไม่มีปัญหาซึ่งกันและกัน ไม่ใช่ไปบังคับให้เขาห้ามลอยยี่เป็งช่วงเวลานั้น เวลานี้ อาจสร้างความไม่พอใจให้คนในท้องถิ่นได้นะ
มีวิธีการอีกมากมายที่จะไม่ทำให้เกิดรอยร้าวในจิตใจของผู้คน ลองหาดูละกันนะเครื่องบินเอ๋ย.

คราวนี้ไม่มีอะไรเป็นสาระแก่นสารอะไร แค่เล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ฟัง บ่นไปตามเรื่องตามราว ไม่รู้จะยกอะไรมาปิดท้าย

เพราะไม่มีอะไรที่ถูกหรือผิดที่สุด ความถูกและผิดขึ้นอยู่กับสถานที่และช่วงเวลาเสมอ
อย่าบอกว่าการกระทำที่ทำต่อ ๆ กันมาถูกหรือผิด สามารถปรับปรุงได้ แต่อย่าหลงลืมวัตถุประสงค์เริ่มต้นของการกระทำนั้น ๆ ก็แล้วกันนะ

ฉลองครบรอบเมืองหลวงเก่า นารา 1300 ปี ที่ญี่ปุ่น

noreply@blogger.com (rkita blog) — Mon, 08 Nov 2010 13:48:00 +0000

คนเรานี่ได้ลองของใหม่ก็ย่อมตื่นตาตื่นใจเป็นธรรมดา คราวนี้ได้ลองของใหม่หลายอย่าง เริ่มจากการเดินทางด้วยแอร์พอร์ตลิงค์ ครึ่งชั่วโมงถึงสุวรรณภูมิ สุดยอด.. ตรวจคนเข้าเมืองที่ญี่ปุ่น เพิ่มระบบการสแกนนิ้ว แล้วก็ถ่ายรูปใหม่... ก็ตื่นเต้นดี
เที่ยวนี้มาพร้อมกับดาราดังของไทยเราด้วย อัธยาศัยก็เหมือนดาราทั่วไป แต่ผู้ชายเขาก็ดีหน่อย มีทักทาย มียิ้มให้ด้วย ส่วนผู้หญิงหน้าเป็นจวักตลอด แล้วยังสูบบุหรี่อีกด้วย.. คงเป็นตัวตนจริง ๆ ของเขาละมั้งนะ

มานาราคราวนี้ พร้อมฉลองครบรอบนารา ที่เคยเป็นเมืองหลวงเมื่อ 1300 ปีก่อน มีการจัดงานเยอะแยะ เลยแปลกหูแปลกตาไปบ้างกับจำนวนนักท่องเที่ยวที่มากมายมหาศาลในเมืองนารา
ที่เคยเป็นเมืองเงียบสงบ ก็คึกคักขึ้นมากเลยทีเดียว เขามีการนำเอาเครื่องดนตรี คงเป็นประเภทพิณ มั้ง อายุ 1300 ปี มาจัดแสดงด้วย คนให้ความสนใจกันมหาศาล
นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ เป็นชาวญี่ปุ่น เห็นแล้วก็สะท้อนใจ บ้านเขาภูมิใจในประวัติและตัวตนแห่งชาติพันธุ์ของตัวเอง พิพิธภัณฑ์ถึงจะเก็บค่าเข้าชมก็ยังมีคนเข้าชมกันมากมาย
ส่วนบ้านเราค่าเข้าชมถูกแสนถูก เวลาไปพิพิธภัณฑ์ที เห็นแต่ชาวต่างชาติ... ถ้าไม่ภูมิใจและสนใจในชาติพันธุ์ของตัวเอง แล้วเราจะพัฒนาไปกันยังไง
พอมานาราช่วงที่ดี ๆ แบบนี้ เลยต้องออกเดินทางไปชื่นชมความงามของเมืองที่มีมรดกโลกอยู่ซะหน่อย ปัญหามีอยู่นิดเดียว คราวนี้ที่พักอยู่ไหนนะ บังเอิญไปได้ที่พักอยู่แถว ๆ Shin-Omiya
จากสนามบินก็เหมือนเดิม ไปขึ้นลีมูซีนบัสที่ชานชาลาที่ 9 ไปลง JR Nara เนื่องจากไปที่พักไม่ถูกเลย ว่าจะขึ้นแท็กซี่ ติดอยู่ตรงที่ไม่มีเงินมากพอจะใช้จ่ายฟุ่มเฟือย เลยเดินตากฝนไปลองลงรถไฟที่สถานี Kintetsu สบาย ๆ มั่ว ๆ 150 เยน ก็ถึงที่ใกล้ ๆ ที่พักแล้ว ประหยัดไปเกือบยี่สิบเท่า ฝากของเรียบร้อยก็ย้อนกลับมาเริ่มที่สถานี Kintetsu แล้วเดินไปที่วัดโคฟุกุจิ ที่มีเจดีย์ 5 ชั้น ที่สูงเป็นอันดับสองในญี่ปุ่น
เพราะเป็นช่วงงานฉลอง เลยมีการเปิดให้เข้าชมภายในเจดีย์ด้วย แต่มีค่าเข้าชมนะ.. เลยขอดูข้างนอกละกัน แล้วก็เลยไป Nara Park สวนสาธารณะกลางเมืองนารา ที่มีกวางเดินกันเพ่นพ่านไปหมด
ผ่านพิพิธภัณธ์แห่งชาติ นารา ที่แสดงพิณ อายุ 1300 ปี แล้วก็มีคนต่อแถวกันยาวเหยียด เพื่อมีโอกาสเข้าไปชื่นชม คนเยอะ เอาไว้ก่อนละกัน เลยไปเยี่ยมชมมรดกโลก วัดโทไดจิ ผ่านซุ้มประตูนันไดมง
เสาไม้ต้นใหญ่ ๆสิบแปดต้น แล้วมียักษ์แกะจากไม้ทั้งต้นตัวใหญ่มาก ๆ ค่อยเฝ้าประตูทั้งสองข้าง ขอบอกว่าคนเยอะมาก ๆ เบียดกันเลย จากที่เคยมาแล้วหลายครั้ง ครั้งนี้คนแน่น ๆ มาก ๆ ถึงมากที่สุด
เข้าไปดูด้านใน เสียค่าผ่านประตูไปห้าร้อยเยน เข้าไปดูวิหารไดบุดสึเดน แปลเอาง่าย ๆ ก็วิหารหลวงพ่อโต นั่นแหละ เพราะมีพระสำริด องค์ใหญ่มาก ๆ สูงสิบหกเมตร หนัก 500 ตัน
ชื่นชมเสร็จก็แวะซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ อุดหนุนทางวัดไป ขอบอกที่วัดนี้มีทำบุญกระเบื้องหลังคาเหมือนบ้านเราเลย บริจาดพันเยน แล้วเขียนชื่อลงบนแผ่นกระเบื้อง.. สงสัยเจ้าอาวาสไปดูงานที่เมืองไทยมา..
ออกจากวัดโทไดจิ ก็ยังมีความรู้สึกเหมือนเดิมทุกครั้งที่มา ยิ่งใหญ่ สวยงาม ล้ำค่า สมแล้วที่เป็นมรดกโลก เดินขึ้นเขาไปต่อที่วัดนิงัตสึโด กับวัดซังงัตซึโด มองลงมาเห็ยอดเจดีย์ห้าชั้น ชัดเจนเลย
พร้อมกับข่าวร้าย กล้องแบตฯ หมด.. บอกไม่ถูกเลยว่าการที่เมมโมรี่เต็มกับแบตฯ หมดอันไหนจะเลวร้ายกว่ากัน
ตัดใจเดินเที่ยวต่อไปตามทางที่มีโคมหินเยอะแยะเรียงรายอยู่ริมทาง ไปสู่ศาลเจ้าทามูเกะยามา ฮาชิมังงุ ไม่รู้อ่านถูกหรือเปล่า Tamukeyama Hachimangu Shrine ศาลเจ้าชื่อดังที่คนมาไหว้ขอเรื่องความรักกัน
คนรักสมบูรณ์แบบผมคงไม่ต้องไหว้ขอกันละ ได้แต่ชื่นชมอย่างเดียว แล้วก็ย้อนกลับออกมาผ่านทางเดิน แวะร้านขายของทุกอย่างร้อยเยน ขึ้นรถไฟกลับที่พัก แล้วก็ออกไปหาของกิน (อีกแล้ว) ที่อร่อย ๆ แถวนั้น
ก็ไม่ผิดหวังอาหารอร่อย แต่ราคาก็สูงไปนิดนึงนะ เสร็จทั้งหมดก็เข้าห้องพักกันละเนี่ย.. นารายังคงเป็นเมืองที่มีเสน่ห์ ผู้คนเป็นมิตร แม้ครั้งนี้จะมีนักท่องเที่ยวเข้ามามากมาย แต่เสน่ห์ของนาราก็ยังไม่จางไปนะ

ถ้ามองเห็นความสำคัญของชาติพันธุ์ตัวเอง การพัฒนาคงไปอย่างถูกทางและเหมาะสม
ถ้ามองเห็นคุณค่าของชาติพันธุ์ของตัวเอง อนาคตลูกหลานก็ยังคงมีชาติอยู่..
ทำไมต้องไปลอกเลียนผู้อื่นอย่างมากมาย เหมือนทุกวันนี้ แค่มองให้เห็นคุณค่าของเราแล้วรักษามันไว้ ก็เชิดหน้าชูตาได้แล้ว

ห่วง มนุษย์ ธรรมชาติ

noreply@blogger.com (rkita blog) — Fri, 22 Oct 2010 00:48:00 +0000

บอกลากล้องตัวใหญ่ ๆ เลนส์หนัก ๆ เรียบร้อย ลาก่อน Single len หันมาคบกับ Micro Foue Third เรียบร้อย ตอนนี้ก็ซื้อกล้องใหม่มาแล้ว ภาพถ่ายคงอธิบายจากผลที่ออกมา ไม่ใช่จากตัวกล้องและราคาหรอกนะ.. คงไม่มีใครมองว่าผมเป็นโปรเวลาถ่ายรูปแล้วละ..

รู้สึกดีที่หลุดพ้นจากห่วงที่คล้องตัวเองเอาไว้ซะนาน กล้องตัวเล็ก ๆ ก็เพียงพอแล้ว...
ที่รู้สึกดียิ่งกว่าคือการที่คนรัก ก็ชอบด้วย หันมาลองจับลองถ่ายภาพด้วยกล้องใหม่.. ไม่เหมือนตอนใช้กล้องตัวใหญ่ ๆ ที่หนัก เลยพาลเบื่อไม่อยากถ่ายรูป.. แล้วยิ่งเห็นคนที่เรารักชอบหรือดีใจ หรือรู้สึกดี ผมก็ยิ่งรู้สึกดีมากขึ้น

รูปนี่ถ่ายจากกล้องตัวนี้แหละ กล้วยไม้ สิงโตสมอหิน ที่บ้านตอนเช้า ๆ ยังไม่มีแดด ภาพเลยขมุกขมัวไปหน่อย

ช่วงที่ไม่ได้เขียนอะไรที่ผ่านมาก็มีประสบการณ์ใหม่หลายอย่าง เดี๋ยวจะทยอยเอาลงมาเล่าให้ฟังกันนะ
เอาเรื่องใกล้ ๆ ก่อน พอผมเปลี่ยนกล้อง ถึงระบบใหม่จะรองรับเลนส์ได้หลากหลาย รวมทั้งมีตัวแปลงเพื่อให้ใช้ได้กับยี่ห้ออื่น ๆ
แต่ผมก็ไม่อยากเก็บเลนส์ตัวเก่า ๆ ไว้แล้ว เลยรื้อกล่องเก็บกล้อง แฟลช และเลนส์ เอาออกมาลงขาย ก็ได้รับผลตอบรับดี รวมทั้งได้พบประสบการณ์ใหม่ ๆ ที่ไม่คิดว่าจะเจอด้วย
หนึ่งในเลนส์ที่เอาออกขาย เป็นเลนส์ที่ได้ชื่อว่าดีที่สุดในยุคหนึ่ง ผมตั้งราคาไว้ถูกมาก ๆ เพราะส่วนตัวแล้วไม่ได้ยึดติดอะไรนัก ของใช้แล้วย่อมเสื่อมจะมีราคาเท่าเดิมได้ยังไง
ด้วยราคาที่ถูกมาก ๆ หลังจากตกลงกับผู้ซื้อคนหนึ่งไปแล้ว ก็มีการติดต่อเข้ามามากมาย รวมทั้งการเสนอราคาเป็นสองเท่าจากราคาที่ตั้งไว้ สำหรับตัวผมคำพูดคือคำสัญญา
ผมจึงยังยืนยันเหมือนเดิม ขายให้กับผู้ซื้อคนแรก ก่อนถึงเวลานัดรับของ มีข้อความส่งเข้าโทรศัพท์ว่าผู้ซื้อขอยกเลิก.. ซักพักผู้ซื้อคนนั้นก็โทรมานัดเวลา จากการตรวจสอบ
จึงรู้ว่ามีคนสวมรอย แจ้งยกเลิก เพื่อจะเอาเอง อีกซักพัก ก็มีคนโทรมา ถามเรื่องเลนส์อีก.. คนเราย่อมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการจริง ๆ แม้กระทั่งการโกหก เป็นเหมือนห่วงแห่งกิเลสที่รัคคอมนุษย์คนนั้น ๆ อยู่ตลอด
ยิ่งทำให้ผมรู้สึกโล่งใจเข้าไปอีกที่ปล่อยมันออกไปได้ คนเราจะสะสมสิ่งต่าง ๆ มากมายไปทำไมกัน
ส่วนเรื่องดี ๆ ก็มีอย่างแฟลชที่ขายก็ตั้งราคาถูก ๆ มีคนโทรมาขอซื้อ คุยกันไปคุยกันมาอยู่ซอยเดียวกัน เลยได้เพื่อนเพิ่มขึ้นมาอีก
ตัวกล้องก็ห่อแล้วตั้งโชว์ไว้ที่บ้าน ไม่ขายหรอกเก็บไว้ดูเล่นสวย ๆ
ได้กล้องใหม่มาก็มีกิเลสตามมามากมาย กลายเป็นห่วงที่พยายามจะหาเหตุผลและวิธีตัดออก ได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสา อยากได้สายคล้องกล้องหนังไปสั่งทำที่ร้านข้าง ๆ บริษัท ได้รู้จักพี่เจ้าของร้านอีก ก็เป็นเรื่องดีอีกเรื่อง ในปี ๆ หนึ่งได้รู้จักคนดี ๆ เพิ่มขึ้นซักคนก้เป็นกำไรให้ชีวิตแล้ว

ช่วงนี้บ้านเรามีน้ำท่วมกันหลายที่ หลายจังหวัด บางที่ที่ไม่เคยท่วมมาก่อนก็ท่วม แล้วยังท่วมหนักอีกด้วย
หลาย ๆ ที่คงท่วมจนชินแล้ว สิ่งหนึ่งที่คนเราควรเข้าใจก็คือธรรมชาติไม่เคยทำร้ายใครด้วยตัวธรรมชาติเอง สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะคนเราทำให้เกิดขึ้นทั้งนั้น

เราปลูกบ้านในที่ลุ่มน้ำ เพื่อประโยชน์ในการเพาะปลูก เป็นสิ่งที่เราทำกันมาตั้งแต่โบราณ บ้านของเราจึงยกพื้นสูง ใต้ถุนโล่ง เพราะเมื่อน้ำมาก็ไม่มีอะไรเสียหาย ยังสามารถอาศัยอยู่บนบ้านได้
งู หรือสัตว์อันตรายต่าง ๆ ที่มากับน้ำก็ขึ้นเสาเรื่อนไม่ได้อีกด้วย

บ้านตายายผมสมัยก่อนเป็นบ้านใต้ถุนโล่ง น้ำก็ท่วมทุกปี ตากับยายก็ไม่เห็นเดือนร้อนอะไร เพราะมันเป็นธรรมชาติ

อย่างนาข้าวที่มีปัญหาการท่วมจนข้าวเสียหายทุกวันนี้ เพราะธรรมชาติจริงหรือ? ลองกลับความคิดไปคิดใหม่ถ้าไม่มีเขื่อน น้ำจะขึ้นลงตามเวลา ตามธรรมชาติ เมื่อน้ำจะท่วม มันจะค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเสมอ
ชาวนาย่อมสามารถจะเก็บเกี่ยวหรือหาทางแก้ไขได้ทันก่อนที่จะท่วมจนเสียหาย แต่เวลานี้เมื่อน้ำขึ้นตามปกติ น้ำในเขื่อนย่อมขึ้นด้วย เมื่อเขื่อนไม่สามารถรับน้ำได้มากกว่านั้น ย่อมต้องปล่อยน้ำออกมาทำให้
น้ำท่วมเร็วขึ้นจนไม่สามารถจะป้องกันหรือแก้ไขอะไรได้.. คุ้มค่าหรือไม่ ประกอบกับหากการตัดไม้ทำลายป่าน้อยลง ป่าไม้มีความอุดมสมบูรณ์มากกว่านี้ ป่าย่อมอุ้มน้ำไว้ได้อีกมาก ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยน้ำส่วนเกินออกมา เมื่อไม่มีป่า น้ำจึงไหลออกมาเร็วขึ้น มันเป็นโทษที่ย้อมกลับมาหาคนเรา จากการกระทำของมนุษย์เองนี่แหละ..

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วย่อมย้อนกลับไปแก้ไขที่จุดเริ่มต้นไม่ได้ เราก็คงได้แต่แก้ปัญหาเฉพาะหน้ากันก่อน ช่วยเหลือกันไปก่อน ยังรู้สึกดีอยู่บ้างที่บ้านเรายังช่วยเหลือกันเป็นอย่างดี
ร่วมด้วยช่วยกัน ช่วยเหลือกัน ตอนนี้สำคัญที่สุดคงเป็นเรือ ไฟฉาย แล้วก็อาหารนะครับ มีจุดบริจาคหลายที่ ช่วย ๆ กันนะครับ
หลังจากปัญหาผ่านพ้นไปแล้ว หวังว่าจะทบทวนถึงสาเหตุที่แท้จริงกัน ร่วมมือกันแก้ไขและป้องกันอย่างถูกวิธีนะ

ไม่ยึดติดชีวิตมากนัก เคารพธรรมชาติกันให้มาก ๆ ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ชีวิตมันก็มีความสุขขึ้นอีกนะ

ลมหนาวพัดมา.. ความทรงจำเลือน ๆ ก็แจ่มใสอีกครั้ง..

noreply@blogger.com (rkita blog) — Wed, 06 Oct 2010 01:11:00 +0000

"ตาก็นั่งเล่นว่าวอยู่นั่นแหละ แล้วเด็กคนนึงก็เดินมาขอว่าวที่ตาเล่น ตาก็ไม่ให้ เด็กคนนั้นก็เดินไปตามพ่อเขา พ่อเขาก็มาขอว่าวให้ลูกเขาเล่น พอตาไม่ให้ พ่อเขาก็ว่าไปกันเถอะลูก ก็เขาไม่ให้นี่"
"แล้วเขาเดินจากไป พ่อของตาจึงค่อยเดินมาบอกว่า พ่อของเด็กคนนั้น คือพระพุทธเจ้าหลวง"
เรื่องเล่าเรื่องหนึ่งของตา ถ่ายทอดมาสู่แม่ แล้วก็มาสู่ลูก ๆ เกี่ยวกับประสบการณ์การพบกับรัชกาลที่ 5 เนื่องในเดือนที่อยู่ในวันปิยะมหาราช
หากพระองค์ไม่ตราพระราชบัญญัติทาสรัตนโกสินศก 124 บ้านเมืองเราคงไม่เจริญยังทุกวันนี้

ตายังคงวนเวียนเล่นว่าวแข่งขันอยู่เสมอ คำสอนเกี่ยวกับการเล่นต่าง ๆ ก็รับมาบ้าง แต่ไม่หมด ส่วนที่เหลือรับไว้ได้ก็มีมีดเล่มโปรดของตา กับโครงว่าวจุฬาตัวเก่ง...
ตาจากไปยี่สิบปีพอดี ในเดือนที่แล้ว.. แล้วความทรงจำก็กลับมาย้ำเตือน เมื่อไปเยือนบ้านคุณป้าที่ขึ้นบ้านใหม่ ที่อวดฝีมือว่าวจุฬาของตา ที่มอบให้นานแล้ว...
ความทรงจำนี่มันก็แปลก บางอย่างที่เลือน ๆ ไปแล้ว อยู่ ๆ ก็กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง

ภาพของตาใส่แว่นนุ่งโสร่ง ไม่ใส่เสื้อ นั่งเหลาไม้ไผ่ ทำว่าว, ภาพการถูบ้านพื้นไม้ โดยใช้ผ้าชุบน้ำเปียก ๆ เช็ด แล้วปล่อยให้น้ำไหลลงตามร่องแผ่นไม้พื้น, ภาพตาตั้งไม้ไผ่ติดรอก เพื่อส่งว่าว, ภาพการก่อไฟเรียกลมเพื่อส่งว่าว... ป่านนี้ตาคงสุขสบายแล้วอยู่ที่ไหนซักแห่งนะ..

ช่วงนี้เหมือนว่าจะมีลมหนาวเข้ามาเร็วกว่าปกติ ฝนก็ตกยาวนาน เขาว่าเป็นเพราะปรากฎการณ์เอลนิญญ่า เห็นข่าวกรมอุตุ ว่าปีนี้จะหนาวมากกว่าปีก่อน เขาว่ากรุงเทพฯ จะมีอุณหภูมิ 16 องศาเซลเซียส ต่ำว่าปีที่แล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าไปวัดอุณหภูมิที่ไหนในกรุงเทพฯ ที่บ้านผมปีที่แล้วก็ 16 องศา ในตัวบ้าน นอกบ้านก็ลงไปเกือบ ๆ 15 องศา หนาวแทบแย่
บังเอิญว่าบ้านผมอยู่ในกรุงเทพฯ บังเอิญว่าบ้านผมเป็นสวน บังเอิญว่าต้นไม้มันเยอะ อากาศเลยดี ร้อนก็ไม่มาก ฝุ่นก็น้อย ซึ่งจริง ๆ ไม่ใช่ความบังเอิญหรอก
สวนก็ทำมาแต่ตายาย บ้านก็ตั้งใจปลูกให้เป็นแบบประหยัดพลังงาน ต้นไม้ก็ตั้งใจปลูกให้มันเยอะ ๆ ทุกอย่างเกิดจากความตั้งใจ
ทั่วโลกรวมทั้งประเทศไทยก็เจอกับลักษณะอากาศแปลปรวน เกิดภัยธรรมชาติมากมาย ฝนตกหนัก น้ำท่วม แผ่นดินไหว ไฟป่า ... อย่าโทษโน่น โทษนี่กันเลย
มันเกิดขึ้นเพราะมนุษย์เองนั่นแหละ เป็นคนทำ ตัดไม้ ย้ายลำน้ำ ค้ำแผ่นดิน... แล้วยังไปโทษอย่างอื่นอีก เพราะมนุษย์ทั้งนั้น... ตัวถ่วงของโลกนี่..
ทำไมไม่รู้จักที่จะอยู่ร่วมกันบ้างนะ เบียดเบียนโลกใบนี้ให้น้อยที่สุด โลกก็คงไม่ตอบโต้พวกเราแรงขนาดนี้ เปลี่ยนกันได้แล้วมั่ง เริ่มจากตัวเองก่อน แล้วขยายไปสู่คนในครอบครัว เพื่อน ๆ แล้วก้คนรอบข้าง
การเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเริ่มที่จุด ๆ เดียวเสมอ... ถึงจะไม่ดีขึ้นในรุ่นของเรา ความหวังก็ต้องยังคงอยู่ว่าจะดีขึ้นในรุ่นลูกรุ่นหลาน มีความหวังแล้วเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองกันได้แล้ว

เจอลมหนาวทีไร นึกถึงตาทุกที เล่นว่าว เล่านิทาน นั่งหน้ากองไฟ เผามัน ชีวิตมีความสุข เรียบง่าย แล้วก็ไม่เบียดเบียนธรรมชาติมากเกินไป
พอลมหนาวมา ตามักจะร้องเพลงแซวลุงที่อยู่ใกล้ ๆ กัน
"ลมหนาวพัดมาอีกแล้ว ใครมีเมียสาวก็คงสุขแท้ ใครมีเมียแก่คงต้องขาดทุน ขาดทุน..."
ลองมีความสุขอย่างเรียบง่าย และจริงแท้ กันบ้างดีไหม

เห็ดโคน เขาว่าเจอแล้วจะโชคดี

noreply@blogger.com (rkita blog) — Mon, 27 Sep 2010 01:19:00 +0000

เกือบจะหมดเดือนกันยายนแล้ว ใกล้จะขึ้นปีใหม่เข้าไปอีกเดือน สำหรับใครที่เฝ้ารอว่าเมื่อไร่จะถึงปีใหม่ ก็คงรู้สึกว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนาน ส่วนใครที่ไม่ได้คอยก็รู้สึกว่ามันเร็วนะ อย่างที่เคยบอกไปแล้ว เวลามันไม่ได้คงที่เหมือนนาฬิกานะ ถ้าอยากให้มันเร็วก็อย่าไปสนใจมัน หรือถ้ามีความสุขเวลามันก็วิ่งเร็วเหมือน ๆ กัน
วันเสาร์ที่ผ่านมาตอนเช้า ระหว่างที่กำลังมองดูกล้วยไม้ ต้นไม้ใบไม้ที่บ้าน พอมองไปที่พื้นดินแถวนั้น สายตาก็ไปสะดุดกับสีเทา ๆ ตุ่น ๆ รูปทรงรี ๆ บ้าง เหมือนจานบ้าง กระจายตัวอยู่ ก็ดีใจซิครับ มันคือเห็ดโคน เยอะแยะเชียว ไม่ใช่ว่าที่บ้านไม่เคยมีเห็ดโคนนะ มันก็ขึ้นของมันทุกปีแหละ ในสวนก็เยอะ ตรงที่มันขึ้นนี่ก็เคย พอไปเปิดแผ่นกระเบื้องหลังคาที่วางไว้ข้าง ๆ นั้น ก็เจออีก... พร้อมด้วยรังปลวก.. ก็นะ ถ้าเจอเห็ดโคน แสดงว่าแถว ๆ นั้นรังปลวกอยู่ คราวนี้เป็นกับตาเลย เห็ดโคนมันออกมาจากรังปลวกตรง ๆ เลย ถ้าเรารู้จักอยู่ร่วมกับมันบ้าง ก็มีประโยชน์ร่วมกันได้ละนะ โลกนี่ไม่มีอะไรที่มีประโยชน์ หรือมีโทษ อย่างเดียวหรอก

พอเจอเห็ดก็เก็บซะ คิดขึ้นมาได้ว่า จะเอามาทำอะไรกินละ เลยเดินไปตามแม่มาเก็บต่อ แล้วก็ให้แม่ไปทำกับข้าวหมดเลย แม่ก็ว่าเจอเห็ดโคนเนี่ย เขาว่าจะโชคดี แน่ละ ถ้าเจอก็เอามาทำอาหารกินได้ เป็นโชคดีอย่างแรก แต่ถ้าเจอเยอะมาก ๆ จนกินไม่ทันเอาไปขายก็โชคดีอย่างที่สอง ถือว่าเป็นโชคสองชั้นเลยนะ สรุปว่าแม่เอาไปต้มน้ำปลา พ่อก็ชอบ แม่ก็ชอบ ผมก็มีความสุข กรุงเทพฯ ในบ้านตัวเอง มีเห็ดโคน จะหาบรรยากาศแบบนี้ได้ที่ไหน เก็บได้ พ่อกับแม่กินอร่อย แล้วผมก็มีความสุขไปด้วย ยังมีเห็ดอีกหลายอย่างที่ขึ้นที่บ้าน จากนี้ว่าจะเก็บข้อมูลเห็ดที่ขึ้นที่บ้านบ้างละ เผื่อจะมีประโยชน์..

พอสาย ๆ ก็ทำต้นไม้ จะเอาไปให้คุณป้าที่เคารพนับถือกัน ในโอกาสขึ้นบ้านใหม่ เมื่อวันศุกร์ ไปซื้อต้นไม้ที่เทเวศร์มา ได้ต้นพลูลงยา ใบสวย คุยกันกับคุณลุงคุณป้าเจ้าของร้าน หลายเรื่อง เรื่องต้นพลูลงยา เรื่องกล้วยไม้ คุณลุงแกก็ว่าแกเป็นลูกศิษย์อาจารย์ระพีด้วย ผมก็เลยว่าคงต้องไปคุยกันบ่อย ๆ หาความรู้เพิ่มเติมซะหน่อย ไว้จะถ่ายรูปพลูลงยา มาให้ดูกันนะ
เอาพลูลงยา 2 กระถางมาใส่ในกระถางใหญ่แบบแขวนได้ เพราะมันเลื้อยขึ้น หรือย้อยลงไปก็ได้นะ กระถางนี้จะเอาไปให้เขา ส่วนอีกต้นก็ลงในกระถางเหลี่ยมทรงสูงหวังจะให้มันย้อยลงเป็นหลัก ของแบบนี้ต้องลอง ยังไงก็เป็นการปลูกครั้งแรก เป็นกรณีศึกษาน่ะ กระถางแขวน เดี๋ยววันอาทิตย์ค่อยเอาไปให้เขา ตอนเย็น ๆ ก็ออกไปซื้อปลากัดมาใส่บ่อน้ำที่บ้านไว้บ่อละตัว หวังว่าคงอยู่รอดนะ เจ้าปลากัดน้อย พอวันอาทิตย์ก็เข้าสวนไปหาปลากิม กับพวกแมดงน้ำมาใส่บ่อเป็นเพื่อนเจ้าปลากัด แล้วก็เก็บเอาจอกมาใส่ไว้ด้วย เอาไว้ให้เป็นที่หลบแดดของเจ้าปลา ๆ ทั้งหลาย ตอนเย็นก็เอาพลูลงยาไปให้คุณป้าตามที่ตั้งใจไว้สำเร็จไปอีกหนึ่งเรื่อง พอตกมืดฝนตกหนัก ฟ้าคะนอง เลยไม่ได้เปิดโทรทัศน์ ซึ่งก็ไม่ได้เดือดร้อนนะ ยังไงผมก็ชอบอ่านหนังสือมากกว่าอยู่แล้ว

นั่งอ่านได้ซักพัก ง่วงเลยนอนเร็วเลย มาตื่นอีกทีตอนตีสอง ด้วยเสียงเจ้ามาวินเห่าดังมาก ส่วนเจ้าสองมะยังเงียบ ๆ อยู่ แสดงว่าไม่ได้เป็นคนแปลกหน้าเข้ามาในซอยละ เลยรีบลงไปดูที่บ้านพี่ เจอเลย เจ้ามาวินกำลังเห่าใส่ลูกแมวตัวเล็ก ๆ อยู่ ลูกแมวมาจากไหน? ฝนก็ตกจนเจ้าแมวน้อยเปียกโชกไปหมด เจ้ามาวินก็เห่าไม่ยอมหยุดจนพี่ชายลุกมาช่วยกันแยกเจ้ามาวิน และล้อมจับเจ้าแมวน้อย กว่าจะจับได้ก็เกือบครึ่งชั่วโมง ดูมันอ่อนแอ น่าจะหลงกับแม่มันนะ ไม่รู้นานรึยัง หวังแต่คงไม่ใช่มีคนมาปล่อย
เพราะถ้าเอามาปล่อยก็เรียกได้ว่าชั่วจริง ๆ พอจับได้เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้มันเสร็จ ปัญหาต่อมาคือ แล้วจะเอาไปไว้ที่ไหนละ บ้าานพี่ก็เจ้ามาวิน บ้านผมก็เจ้าสองมะ เลยเอาไปใส่กรงไว้ที่บ้านแม่ละกัน มีแมวตั้ง 5 ตัว แม่มาบอกด้วยว่าเก็บลูกแมวได้.. บอกแม่ว่านี่ไงโชคมาแล้ว แม่งัวเงียอยู่
คงไม่เข้าใจนะว่า ผมหมายถึงเหมือนที่แม่บอก เจอเห็ดโคนจะโชคดี นี่ไงได้แมวมาตัวหนึ่ง ได้โชคเป็นสัตว์สี่ขา หวังว่ามันจะแข็งแรงพอที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้นะ ผมก็คงช่วยได้เท่านี้แหละ เดี๋ยวเย็น ๆ ค่อยไปดูมันอีกที..

เพราะเรียนรู้ที่จะใช้เวลา จึงไม่มีช่วงเวลาใดที่เนิ่นนานเกินไป
เพราะเรียนรู้ถึงการอยู่ร่วมกัน จึงได้มีโอกาสเจอสิ่งที่เอื้อประโยชน์ต่อกัน
เพราะเรียนรู้ที่จะใส่ใจสิ่งเล็กน้อย จึงได้มีโอกาสช่วยชีวิตเล็ก ๆ อีกชีวิตหนึ่ง
อย่าปล่อยสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ผ่านไป โดยไม่สังเกตุ อย่าคิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจนไม่อยากอยู่ร่วมกับผู้อื่น ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เวลาจะได้ไม่มีความสำคัญ
อยากเจอเห็ดโคนอีก แต่ไม่อยากได้ลูกแมวแล้วนะ...

เงาม่าน

noreply@blogger.com (rkita blog) — Sat, 18 Sep 2010 03:55:00 +0000

เมื่อวันก่อนอยู่บ้านนี้มาครบสองปีแล้ว ลงทุนลาพักร้อนมาเก็บกวาดเช็ดถูบ้าน... ซักผ้าม่าน มุ้งลวด...
บ้านดูสว่างขึ้นมามากเลยทีเดียว.. แล้วเป็นวันพระพอดี ตกกลางคืนก็สวดมนต์ไหว้พระตามปกติ จังหวะที่เปิดหน้าต่าง ก็เห็นภาพสวย ๆ

ครอบครัวนกเขาเกาะนอนกันอยู่บนกิ่งขนุน.. พ่อแม่อยู่ด้านนอก ลูกสองตัวอยู่ตรงกลาง.. ดูแล้วสวย น่ารักดี เลยถ่ายรูปซะหน่อย..
รู้อยู่ว่านกเขาเป็นนกที่รักเดียวใจเดียว แต่เพิ่งรู้ว่ามันดูแลลูกช่วงที่โตแล้วด้วย.. ดูเป็นตัวอย่างเอาไว้นะ ไอ้พวกมนุษย์ทั้งหลาย..
ที่มองเห็นครอบครัวนกเขานี่ ไม่ใช่ไม่เคยเปิดหน้าต่าง แต่เวลาเปิด เงาจากผ้าม่านมักจะปิดบังส่วนนี้ไป ทำให้ไม่เคยเห็น แต่วันนี้ผ้าม่านถอดไปซักทำให้มองเห็นได้
บางทีคนเราถ้าถอดสิ่งที่บังตาบังใจออกไปได้บ้าง คงจะมองเห็นสิ่งใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นนะ.

เมื่อวานจนถึงเมื่อคืนฝนตกตลอด อากาศดีมาก อย่างที่เคยบอกผมชอบฝนตก.. ช่วงเย็นจนมืดก็ไปช่วยแม่ทำน้ำพริกขนมจีน ที่แม่จะทำเฉพาะโอกาสพิเศษเท่านั้น
ครั้งนี้ก็พิเศษ เพราะคุณป้าที่เคารพนับถือกันมานาน ขอให้ทำให้ในงานขึ้นบ้านใหม่ แม่เลยต้องเกณฑ์ ลูก ๆ หลาน ๆ มาช่วยกันทำ ยังคงใช้ครกทำเครื่อง ไม่ใช่เครื่องปั่น.
ความอร่อยของน้ำพริกนั้นต่างไปจริง ๆ นะครับ แต่ไม่เหมาะกับการทำเป็นการค้านะ เพราะมันใช้เวลานานและละเอียดอ่อน ถ้าทำขายคงต้องราคาสูงกว่าที่อื่น ๆ
ในสังคมบ้านเราที่ชอบแต่ของถูกไม่สนใจเรื่องคุณภาพแล้ว อาจจะไม่มีลูกค้าก็ได้ แต่ศึกษาไว้ก่อน อีกหน่อยเผื่อเอามาทำเป็นอาชีพ ทางเลือก ของผมอีกอาชีพหนึ่ง
ว่ากันเรื่องของถูก ใคร ๆ ก็ชอบ ผมเองก็ชอบ แต่อย่างว่าแหละ คุณจะหาของถูกแล้วก็ดีจริง ๆ จากไหน
เวลาที่คนเราซื้ออะไร เปลี่ยนการตัดสินใจจากราคาถูก เป็นราคาเหมาะสมกับคุณภาพคงจะดีกว่านะ ผู้ผลิตก็มีกำลังใจที่จะทำของดี ๆ ออกมา
เหมือนที่บางคนบอก ที่ญี่ปุ่นของดีที่สุดจะขายในประเทศ ส่วนของดีรองลงมาจะส่งขายต่างประเทศ ตรงข้ามกับประเทศเรา ที่เอาของดีที่สุดส่งขายต่างประเทศ แล้วเอาของรอง ๆ ลงมาขายให้คนในประเทศ
อย่าโทษผู้ผลิตเลย เพราะค่านิยมผิด ๆ ที่สังคมเราปลูกฝัง น่าจะช่วยกันเปลี่ยนค่านิยมแย่ ๆ ในสังคมเรากันได้แล้ว

อย่างวันก่อนผมไปเดินซื้อแผ่นเพลง ได้มา 3 แผ่น เพื่อนไปด้วยกันเห็นผมซื้อก็ว่าไม่ใช่แนว.. ด้วยเคยพูดเรื่องลิขสิทธิ์กับเพื่อนไปหลายครั้งแล้ว ก็ได้แต่ยิ้ม ๆ จนถึงที่สุด การเปลี่ยนความคิดและค่านิยมในสังคมบ้านเราอาจต้องรอให้หมดไปซักสองช่วงอายุคนนะ กว่าจะถึงตอนนั้น เพื่อนบ้านเราคงก้าวข้ามเราไปหมดแล้ว เพราะสังคมบ้านเราปล่อยให้สิ่งผิด ๆ บังตาบังใจ โดยอ้างว่าคนอื่นเขาทำกัน.. ถ้าปลดสิ่งผิด ๆ ออกจากจิตใจกันบ้างก็ดี.

เมื่อคืนเจ้าสองมะ เห่าผิดปกติ ออกไปดูครั้งนึงได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์วิ่งไปอย่างเร็ว แต่ไม่เห็นอะไร ออกมาดู สองสามครั้ง ทั้งคืน เช้ามา เจอเหตุการณ์รถที่จอด ก่อนถึงบ้านซักสิบเมตร โดนทุบเอาของในรถ ถึงไม่ได้จอดในบ้าน แต่จอดในซอยนะ ไม่ใช่ถนนใหญ่ ไม่ใช่ทางผ่าน โจรมันจะเอามันยังกล้า.. ไม่รู้จะพูดยังไง กับพวกขโมยนี่ เลวจริง ๆ สงสารแต่พี่เขา สงสัยว่าคราวนี้เวลาเจ้าสองมะเห่ากลางคืนต้องดูให้ทั่วถึงหน่อยแล้ว..

ถ้าว่าง ๆ ก็ลองปลดผ้าม่านที่บังตาบังใจของตัวเองออกบ้างนะ อาจะได้เห็นครอบครัวนกเขาน่ารัก ๆ แล้วก็ความจริงและสิ่งงดงามต่าง ๆ เพิ่มขึ้น..

ความว่างเปล่ามันบอกว่าเท้าอยากออกเดินทางอีกแล้ว...

noreply@blogger.com (rkita blog) — Sun, 05 Sep 2010 02:39:00 +0000

เพราะเป็นนักเดินทางมาตลอด ระยะทางที่เดินทางน่าจะเกินกว่า 40000 กิโลเมตร ไปแล้ว.. พูดได้ว่าคงเกินกว่าเส้นรอบวงของโลกเราไปแล้ว
เดินทางแทบไม่เคยหยุดนิ่ง.. ไปในหลากหลายสถานที่ ไปเที่ยวบ้าง ไปทำงานบ้าง ไปที่ซ้ำ ๆ บ้าง ไปที่ใหม่ ๆ บ้าง ประสบการณ์ที่ได้รับมีค่ามากมาย
ถึงแม้ว่าการเดินทางจะทำให้เกิดความเสียหายทางด้านการเงินมาเสมอ ๆ แต่ก็เทียบไม่ได้กับประสบการณ์ที่ผมได้รับ
โลกนี้คงมีคนจำนวนไม่มากนัก ที่จะมีประสบการณ์ในการเดินทางแบบผม ยิ่งในประเทศของเราคงยิ่งน้อยลงไปอีก

เพราะการที่ไม่เคยหยุดนิ่ง จึงเหมือนกว่าการเดินทางเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต.. ต้องการประสบการณ์ใหม่ ๆ พบเจอสิ่งใหม่ ๆ เป็นอาหารที่หล่อเลี้ยงจิตใจ ให้เต็มอิ่มอยู่ตลอดเวลา
และเพราะตัดสินใจแล้วว่าจะไม่พยายามเป็นนักเดินทางอีก... ลงหลักปักฐาน ตั้งหลักให้กับชีวิต เพื่อดูแลครอบครัวและคนที่ผมรัก.. จึงลดการออกเดินทางจนน้อยลงไปมาก

หลายวันมานี่ จากการที่ได้รับประสบการณ์ที่ค่อนข้างไม่ได้จากมนุษย์ทั่ว ๆ ไป ทั้งการเอาเปรียบ การเห็นแก่ตัว..
ทำให้รู้สึกแปลก ๆ โหวง ๆ ว่างเปล่า ขึ้นมาข้างใน ประทุขึ้นมาอีกครั้ง เป็นความรู้สึกที่บอกให้คนอื่นเข้าใจไม่ได้ แต่ตัวเองเข้าใจว่าเป็นความรู้สึกที่อยากออกเดินทางอีกครั้ง
ช่วงเวลาเกือบ 3 ปีหลังจากการลงหลักปักฐานที่ผ่านมา กับการเดินทางประมาณ 10 ครั้ง คงไม่เพียงพอที่จะช่วยเยียวยา อาการโหวง ๆ ว่างเปล่า นี้ได้..
ทุกครั้งที่เกิดอาการนี้ ถ้ามองหน้าคนที่เรารัก อาการที่ว่าก็มักจะเจือจางลง แต่สองวันมานี้รู้สึกว่าอาการจะค่อนข้างหนัก

ถ้าได้ออกเดินทางบ้างคงจะทำให้รู้สึกดีขึ้นละมั้ง..

คงต้องหาเวลาออกไปแสวงหาประสบการณ์ กับสถานที่ใหม่ ๆ กันบ้างแล้ว
เอาประสบการณ์ การเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ มาเยียวยารักษาอาการว่างเปล่า ที่เกิดขึ้นข้างในตัวผมอีกครั้ง
และคงต้องในเร็ว ๆ นี้แหละนะ แล้วจะเอาเรื่องราวใหม่ ๆ มาฝากกัน.
เมื่อก่อนเดินทางคนเดียวรูปภาพที่บันทึกไว้ส่วนใหญ่จึงมีรูปของตัวเองน้อยมาก แต่การเดินทางคร้งนี้จะเปลี่ยนไปละ..
คนเดียวหัวหาย (ไม่ค่อยมีรูป) สองคนเพื่อนตาย (ผลัดกันถ่ายรูปได้)

เพราะชีวิตมันสั้นนัก เปิดหู เปิดตา เปิดใจ เพื่อซึมซับเอาความรู้ และเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่จะได้จากการเดินทางกันเถอะนะ

แค่เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน.

noreply@blogger.com (rkita blog) — Wed, 01 Sep 2010 12:23:00 +0000

วันนี้ได้ไปบริจาดเกล็ดเลือดมา เลยตามมาด้วยอาการง่วง ๆ ไม่ค่อยปกติ.. ทำงานได้ช้ากว่าเดิมนิดหน่อย ประกอบกับอยู่ในช่วงอาการเบื่อ ๆ เลยพาลไม่อยากทำงานปกติไปซะอย่างนั้น
เอาน่ะใครที่รู้จักผมแล้วเห็นผมไม่ค่อยปกติช่วงนี้ก็อย่าถือสาหาความกันเลยละกัน กำลังปรับอารมณ์อยู่น่ะ

เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมามีแผนที่จะทำอะไร ๆ ที่บ้านหลายอย่าง ทั้งการทำชั้นวางของเพื่อเก็บอุปกรณ์ใต้บันได ทำประตูกั้นบันไดใหม่ ไว้กันเจ้าสองมะแผลงฤิทธิ์ ขึ้นบ้าน
แล้วก็ตัดแต่งการะเวกที่ออกแผ่เต็มให้ออกจากซากมะม่วง ใจจริงไม่อยากตัดกิ่งมันเยอะอย่างนี้หรอกนะ แต่เกรงว่ามันจะรั้งเอาต้นมะม่วงที่ยืนต้นตายน่ะล้ม เลยจำเป็น
ประกอบกับเวลาที่พุ่มการะเวกนี้อยู่มืด ๆ เจ้าสองมะ มักจะไปเห่า แล้วก็ตะกุย ๆ ตรงใต้ต้นประจำเลย ไม่แน่ใจว่ามันเห็นอะไร เลยเอาออกซะก่อนดีกว่า
ประกอบชั้น กับทำประตู ใช้เวลาเต็ม ๆ วันเสาร์ เช้า ยันมืด วันอาทิตย์ค่อยทำต้นไม้ เสร็จก็ปรากฎว่าหมดแรงกันไปเลย ไม่ได้ใช้แรงจนหมดตัวมานานแล้ว...
ตอนนี้ก็กำลังคิดว่าสุดสัปดาห์นี้จะทำอะไรดีอยู่...
ตอนที่ทำชั้นเพื่อจัดของที่อยู่ใต้บันไดใหม่ พอรื้อของออกก็เจอปลวก เยอะแยะไปหมด ปลวกมันก็ทำมาหากินของมันไปตามธรรมชาติน่ะนะ มันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก
แต่บังเอิญว่ามันเข้ามาทำให้ที่พักอาศัยของเราจะมีปัญหาเอาน่ะซิ ว่ากันถึงเรื่องปลวกนี่ ก็เป็นปัญหาที่ไม่มีทางแก้ได้ร้อยเปอร์เซนต์หรอกนะ
ตอนแรกที่ทำบ้านก่อนจะทำพื้นก็ราดน้ำยาฆ่าปลวกที่เป็นสมุนไพรไว้ ผ่านมาไม่กี่เดือนปลวกก็เข้ามาจัดการประตูตู้ซิงค์ในครัวชั้นล่างซะแล้ว..
พอบ้านพี่ชายจ้างบริษัทกำจัดปลวกมาดูแล มีการอัดน้ำยาลงดิน ก็กลายเป็นว่าปลวกออกมาจัดการซะต้นมะม่วงตายเลย.. ถึงจะมีบริการมาตรวจและฉีดเพิ่มทุกเดือน ปลวกก็ยังมีอยู่รอบบ้าน
อาจเป็นเพราะบ้านผมมีส่วนที่เป็นพื้นดินเยอะ ปลวกเลยมีที่อยู่เยอะ ล่าสุดก็ลองไปเอาไส้เดือนฝอย ที่กรมวิชาการเกษตร วิจัยแล้วว่าจัดการปลวกได้มาลองดู คงต้องรอดูกันต่อไปว่าจะได้ผลเป็นยังไง
ไม่ได้คาดหวังว่าปลวกจะหมดไปจากดินที่บ้านหรอกนะ แค่ให้พวกมันอยู่เป็นที่เป็นทางก็พอ อย่ามาวุ่นวายกับต้นไม้ กับบ้านของผมก็ละกัน
ถ้าพูดว่าปลวกมารุกรานบ้านของเราก็ไม่ถูกนัก เพราะเราอาจเป็นฝ่ายไปปลูกบ้านทับที่อยู่ของพวกมันต่างหาก
ก็คงได้แต่พยายามตรวจสอบ ป้องกัน และแก้ไขเป็นครั้งคราวไปนะ เพราะหากใช้สารเคมีเพื่อกำจัดปลวกตลอดเวลา สารเคมีมันก็จะย้อนมากำจัดเราเองอยู่ดี ผมเลยเลือกที่จะใช้พวกสมุนไพรหรือธรรมชาติ
ส่งผลช้าแต่ปลอดภัยกว่า.. แนะนำใครที่อยากลองกำจัดปลวกอย่างปลอดภัย ลองใช้สมุนไพรสกัด หรือไม่ก็ไส้เดือนฝอยดูครับ หาซื้อได้ที่ กรมวิชาการเกษตรครับ
จริง ๆ แล้วมนุษย์อย่างเรา ๆ นี่แหละที่ไปรุกรานสัตว์อื่น ๆ นะ เข้ามาตัดทำลายป่า เพื่อเอาพื้นที่มาปลูกสร้างบ้าน ทำลายบ้านผู้อื่น เพื่อเอามาสร้างบ้านของตัวเอง
แล้วก็พยายามจะอ้างว่าสัตว์อื่นต่างหากที่มารุกราน... อย่างคนที่ทำไร่ แล้วมีสัตว์ป่ามารบกวน อาจเป็นเพราะก่อนหน้าที่คนจะเข้าไปทำไร่ ที่ตรงนั้นเป็นบ้านของสัตว์นั้น ๆ อยู่ก็ได้นะครับ

เพราะวันนี้เป็นวันที่ 1 กันยายน ครบรอบ 20 ปีที่คุณสืบ นาคะเสถียร เสียชีวิต คุณสืบ เป็นมนุษย์อีกคนหนึ่งที่ผมศรัทธาและเป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตของผม
อยากให้พวกมนุษย์คิดกันใหม่นะ อย่าเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง อย่าเอาตัวเองไว้ตรงกลาง
รู้จักการอยู่อาศัยแบบพึ่งพากัน รู้จักการอยู่ร่วมกัน เพื่อให้โลกของเราดีขึ้น
มนุษย์ก็เป็นสัตว์ ปลวกก็เป็นสัตว์ เจ้าสองมะ ก็เป็นสัตว์
หากมนุษย์เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับสัตว์อื่น ๆ ตัวมนุษย์เองนั่นแหละที่จะรู้สึกว่าทุกข์น้อยลง..

อย่าหาวิธีที่จะมีความสุขเลยนะ หาวิธีที่จะลดความทุกข์ลงดีกว่า
แค่มองโลกให้กว้าง ๆ พยายามเข้าใจผู้อื่น และสัตว์อื่น เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน อย่าเอาความหวังไปวางไว้ที่คนอื่น
แล้วก็อย่าเอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลาง แค่นี้ชีวิตก็ทุกข็น้อยลงแล้ว...