chila karyangal

ഞാൻ .

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Wed, 15 May 2013 03:30:00 +0530

ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിയാണ് ഞാൻ .

സുഹൃത്തേ, നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ആളല്ല ഞാൻ.

എനിക്കതിനു കഴിയില്ല. എനിക്കതൊന്നും വശമില്ല.

സ്നേഹിക്കാനല്ലാതെ ഒന്നും എനിക്കറിയില്ല.

നേടണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്‌ സ്നേഹമായിരുന്നു.

നേടാനായത് എന്നെ മനസ്സിലാക്കാത്ത സൗഹൃദം.

മറ്റൊന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്‌ സൗഹൃദമായിരുന്നു,

പക്ഷെ നേടിയത് കപട സ്നേഹവും.

നേടിയതൊന്നും ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതല്ല.

ആഗ്രഹിച്ചതോ ഞാൻ നേടിയതുമില്ല.

പരിഭവം തെല്ലുമില്ല സുഹൃത്തേ...

എങ്കിലും നിങ്ങൾ അറിയണം.

"നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ആളല്ല ഞാൻ .

എനിക്കതിനു കഴിയില്ല. എനിക്കതൊന്നും വശമില്ല.

സ്നേഹിക്കാനല്ലാതെ ഒന്നും എനിക്കറിയില്ല."

നിലവിളിയുടെ ഓര്‍മ്മയില്‍

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Sat, 10 Dec 2011 17:59:00 +0530

ആ നിലവിളി ശബ്ദം എനിക്കൊരിക്കലും മറക്കാനാവില്ല. ഒരു പാതിരാത്രിയില്‍ ആ നിലവിളി കേട്ടു ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നു. മക്കളില്‍ ആരെങ്കിലും വല്ല സ്വപ്നവും കണ്ട് പേടിച്ചതായിരിക്കാം എന്നെനിക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും ഒന്ന് പോയി നോക്കാതിരിക്കാന്‍ എന്‍റെ മനസ്സനുവദിച്ചില്ല.

ഞാന്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മകന്‍ മുറിയുടെ വാതില്‍ തുറന്നു. അവനും ആ നിലവിളി ശബ്ദം കേട്ട് പേടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവന്‍ ഓടി വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവനെയും കൂട്ടി എന്‍റെ മകളുടെ മുറിയുടെ വാതില്‍ക്കല്‍ ചെന്നു.

"മോളെ.. മോളെ.."

"അവള്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല പപ്പാ.. നല്ല ഉറക്കമായിരിക്കും"

മകന്‍ എന്നോടത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതും വീടിനു പുറത്ത് നിന്നും എന്‍റെ മകളുടെ നിളിവിളി ശബ്ദം കേട്ടു. ഞാന്‍ വാതില്‍ തുറന്ന് പുറത്ത് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ട കാഴ്ച രണ്ടു പേര്‍ ചേര്‍ന്ന്‍ എന്‍റെ മകളെ ഒരു കാറിലേക്ക് വലിച്ച് കയറ്റുന്നതായിരുന്നു. ഞാന്‍ നിളിവിളിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. എന്നെ കണ്ടതും അവര്‍ കാറില്‍ കയറി എന്‍റെ മകളെയും കൊണ്ട് കടന്നു കളഞ്ഞു.

പെട്ടന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ പോലീസിനെ വിവരമറിയിച്ചു. അവര്‍ നാലുപാടും അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും എന്‍റെ മകളെ കണ്ടെത്താന്‍ അവര്‍ക്കായില്ല.

പോലീസുകാരുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും അന്വേഷണവും, ബന്ധുക്കളുടെ ആശ്വസിപ്പിക്കലും സുഹൃത്തുക്കളുടെ സ്വാന്തനവും...

അവസാനമായി കണ്ട അവളുടെ മുഖവും നിളിവിളി ശബ്ദവും എന്‍റെയും മകന്‍റെയും ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നും മായാതെ നിന്നു.

അവളെ കാണാതായിട്ട് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടും പത്ത് വയസ്സുകാരിയായ എന്‍റെ പൊന്നോമനയെ കുറിച്ച് ഇതു വരേയ്ക്കും ഒരു വിവരവും കിട്ടിയില്ല.

ഒരു ക്രിസ്തുമസ് ദിവസം രാവിലെ എനിക്കൊരു സമ്മാനപെട്ടി കിട്ടി. ആ പെട്ടിയുടെ മുകളിലുണ്ടായിരുന്ന ആശംസാ കാര്‍ഡില്‍ ഞാന്‍ പരതി. അതയച്ച ആളുടെ വിലാസവും ലഭിക്കേണ്ട ആളുടെ വിലാസവും അതില്‍ എഴുതിയിരുന്നില്ല . പക്ഷെ അതില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു.

"താങ്കള്‍ക്കും കുടുംബത്തിനും ക്രിസ്തുമസ് ആശംസകള്‍. താങ്കളില്‍ നിന്നും തട്ടിയെടുത്തത് ഇതാ തിരികെ തരുന്നു..."

ആകാംഷയോടെ ഞാന്‍ പെട്ടി തുറന്നു നോക്കി. അവര്‍ എന്‍റെ മകളെ തിരിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു..... കഷ്ണങ്ങളായിട്ട്.

കടപ്പാട്: ഇതു വരെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്

രാജയോഗം

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Sat, 16 Jul 2011 14:29:00 +0530

ഒരു കര്‍ഷക കുടുംബത്തില്‍ ജനിച്ചു എന്നത് ഒരു തെറ്റായി അയാള്‍ കണ്ടിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ദുരിതങ്ങള്‍ കണ്ട് മനസ്സ് വല്ലാതെ വേദനിച്ചിരുന്നു. തന്റെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞ് ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ ജോലി ലഭിച്ചാല്‍ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും പരിഹാരമാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് അവര്‍. പക്ഷേ ഇപ്പോഴെത്തെ കാലത്ത് ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ ജോലി കിട്ടണമെങ്കില്‍ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനമോ, കൈക്കൂലി കൊടുക്കാനുള്ള പണമോ വേണമെന്നത് അവര്‍ക്കറിയില്ല.

ബുദ്ധിമുട്ടുകളും പ്രയാസങ്ങളും ഒന്നൊഴിയാതെ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അച്ഛന്‍ പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്നതില്‍ അമ്മക്ക് നീരസമുണ്ടായിരുന്നു. പാര്‍ട്ടിയെന്നാല്‍ അച്ഛന് ജീവനാണ്. പാര്‍ട്ടി പറയുന്നത് കഴിഞ്ഞേയുള്ളൂ മറ്റെന്തും. പകല്‍ മുഴുവന്‍ പാടത്തും വരമ്പത്തും പണിയെടുത്ത്, വിയര്‍ത്തു കുളിച്ച് വീട്ടിലെത്തിയയുടനെ തന്നെ പാര്‍ട്ടി ഓഫീസിലേക്ക് വെച്ച് പിടിക്കും. തിരിച്ചെത്തുന്നത് പലപ്പോഴും രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിലായിരിക്കും. അമ്മയാണെങ്കില്‍ താന്‍ ജനിച്ചപ്പോള്‍ എഴുതിച്ച ജാതക പ്രകാരം അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും രാജയോഗം വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ എല്ലാ ദുഖങ്ങളും ഉള്ളിലൊതുക്കി കഴിയുന്നു.

*****

കാലം കടന്നു പോയി.. പാര്‍ട്ടിയോടുള്ള ആത്മാര്‍ഥതയും കൂറും കണക്കിലെടുത്ത് അച്ഛനെ പാര്‍ട്ടിയുടെ ജില്ലാ സെക്രട്ടറിയായി എതിരില്ലാതെ അവരോധിച്ചു. സ്ഥാന ലബ്തിയില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സന്തോഷിച്ചത്‌ അമ്മയായിരുന്നു. അച്ഛന് രാജയോഗം വന്നു എന്നവര്‍ വിശ്വസിച്ചു. അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരു രാജയോഗം തന്നെയായിരുന്നു അത്. സ്ഥാനവും പദവിയും ലഭിച്ചതോടെ അച്ഛന് പണിക്കു പോകാന്‍ സമയമില്ലാതായി. രാവും പകലും പാര്‍ട്ടിക്കും അണികള്‍ക്കും വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു. നേതാവിനോടുള്ള നന്ദിയും കടപ്പാടും അണികള്‍ വാരി കോരി പ്രകടിപ്പിച്ചു. മഴ പെയ്താല്‍ ചോരുമായിരുന്ന വീട്ടില്‍ നിന്നും നേതാവ് പുതിയ കോണ്‍ക്രീറ്റ് വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറിയത് പെട്ടന്നായിരുന്നു. പാര്‍ട്ടി സമ്മേളനങ്ങളും യോഗങ്ങളും നടക്കുമ്പോള്‍ കൃത്യസമയത്ത് എത്തി ചേരാന്‍ പാര്‍ട്ടി വക പുതിയ കാറും ലഭിച്ചതോടെ "രാജയോഗം" ശരിക്കും തുടങ്ങി. പിന്നീടങ്ങോട്ട് നേട്ടങ്ങളും സമ്പാദ്യങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു ലക്‌ഷ്യം.

അണികളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക് പരിഹാരമുണ്ടാക്കാന്‍ ഓടി നടക്കുന്നത് ഫോണ്‍ വിളിയില്‍ ഒതുങ്ങി. പാടത്ത് പണിയെടുക്കുന്നവന്റെ വിയര്‍പ്പിന് പോലും സുഗന്ധമാന്നെന്നു പ്രസംഗിച്ചു നടന്നിരുന്ന നേതാവിന് ചെളിയും വിയര്‍പ്പും ഇപ്പോള്‍ വെറുപ്പാണ്. വീട്ടില്‍ വരുന്ന അണികളോട് വളരെ വിനയത്തോടെ സംസാരിക്കുമെങ്കിലും അവര്‍ പോയി കഴിഞ്ഞാല്‍ നേതാവിന്റെ മുഖം മാറും. വീട്ടില്‍ വരുന്ന അണികള്‍ക്ക് സ്നേഹത്തോടെ ചായ കൊടുക്കുന്ന അമ്മ, അവര്‍ പോയാല്‍ പറയും " ചളിയും വിയര്‍പ്പും കഴുകാതെ വരുന്നവരെ അകത്തു കയറ്റുന്നത് ഒഴിവാക്കി കൂടെ മനുഷ്യാ..."

മകനായ തന്റെ പഠിത്തവും ജോലിയും ഇപ്പോള്‍ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും പ്രശ്നമല്ല. അവര്‍ക്കിപ്പോള്‍ ദുരിതങ്ങളില്ല്ലല്ലോ... ഇങ്ങനെയൊരു മകന്‍ ഉണ്ടെന്നു പോലും അവര്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മയില്ല.
സ്വന്തം അച്ഛന്‍ പദവികള്‍ ഓരോന്ന് വെട്ടിപിടിക്കുന്നതും അമ്മ നേതാവിന്റെ ഭാര്യ എന്ന നിലയില്‍ അഹങ്കരിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു കര്‍ഷക കുടുംബത്തില്‍ ജനിച്ചത്‌ തെറ്റായി പോയെന്നു അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നി.

*******

വിദ്യാര്‍ഥി സമരം

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Sat, 2 Jul 2011 00:53:00 +0530

"വിദ്യാര്‍ഥി ഐക്യം... സിന്ദാബാദ്...

തന്നേ തീരൂ തന്നേ തീരൂ അവകാശങ്ങള്‍ തന്നേ തീരൂ..

അവകാശങ്ങള്‍ തന്നിലെങ്കില്‍ അക്കളി തീക്കളി സര്‍ക്കാരേ..."
വിദ്യാര്‍ഥി സമരത്തെ വെല്ലുന്ന ഒരു സമരം ഉണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ചോരത്തിളപ്പും രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളുടെ പിന്തുണയും കൊണ്ട് വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ നടത്തുന്ന സമരത്തെ ചെറുക്കാന്‍ ഏതൊരു സര്‍ക്കാരും ഒന്ന് വിയര്‍ക്കും. അത് തീര്‍ച്ച..

ഇപ്പോള്‍ കേരത്തില്‍ നടന്നു വരുന്ന സമരത്തെ കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഓടി എത്തുന്ന ഒരു സംഭവമുണ്ട്. പത്ത് പതിനഞ്ചു വര്‍ഷം മുമ്പ് ഒരു നടന്ന ഒരു വിദ്യാര്‍ഥി സമരം. കാസറഗോഡ് ജില്ലയിലെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു പഞ്ചായത്തിലാണ് സംഭവം നടന്നത്. ഓരോ ദിവസവും വിവിധ ആവശ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ച് എങ്ങിനെയൊക്കെ സമരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് മാത്രം ചിന്തിക്കുന്ന കുറച്ചു വിദ്യാര്‍ഥികള്‍. അവരില്‍ "പ്രതീക്ഷ" അര്‍പ്പിച്ച് സ്കൂളില്‍ വരുന്ന വിദ്യാര്‍ഥികളും ചില അദ്ധ്യാപകരും.
പിന്നെ സ്ഥിതി പറയേണ്ടല്ലോ.....? പറയണോ..? എന്നാല്‍ പറഞ്ഞേക്കാം.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം നമ്മുടെ കുട്ടി നേതാക്കന്മാര്‍ ഒത്തുകൂടി. നാളെ ഒരു സമരം വേണം. എന്ത് പറഞ്ഞാണ് സമരം ചെയ്യുക. എല്ലാവരും ആലോചന തുടങ്ങി.

"നമുക്ക് പെട്രോള്‍ വില വര്‍ധനയില്‍ പ്രതിഷേധിച്ചാലോ..?" കൂട്ടത്തില്‍ ഒരുവന്‍ ചോദിച്ചു.

"അതിനു പെട്രോളും വിദ്യാര്‍ഥികളും തമ്മിലെന്തു ബന്ധം.?" വേറൊരുവന്‍ സംശയിച്ചു.

"അത് ശരിയാ അല്ലേ.. പിന്നെയെന്താ ഒരു കാരണം ഉള്ളത്..?" മൂന്നാമന്റെ സങ്കടം.

വില വര്‍ധന, ബസ്സ്‌ ചാര്‍ജ് വര്‍ധന, വിദ്യാര്‍ഥികളോടുള്ള ബസ്സ്‌ ജീവനക്കാരുടെ സമീപനം, തുടങ്ങി നിരവധി ~~വിഷയങ്ങള്‍~~ കാരണങ്ങള്‍ ഒരുത്തരായി നിരത്തി. പക്ഷേ ഇതിനൊന്നും പുതുമയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് മറ്റുള്ളവര്‍ അത് തള്ളി കളഞ്ഞു. അവസാനം ഒരു കാരണം കണ്ടത്തി നാളെ സമരം ചെയ്യാന്‍ സംഘ തലവനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ട് യോഗം പിരിഞ്ഞു.

പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ പത്ത് മണി.

ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങാനുള്ള ബെല്‍ മുഴങ്ങി.

സമരക്കാര്‍ ആകാംഷയോടെ നേതാവിനെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. സാധാരണ പത്ത് മണിയാവുമ്പോഴേക്കും നേതാവ് എത്തുന്നതാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന് ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങിയിട്ടും കാണുന്നില്ലല്ലോ.. അണികള്‍ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കെ നേതാവ് ആഗതനായി.

ആവേശത്തോടെ അണികള്‍ ചോദിച്ചു " സമരം നടക്കുമോ നേതാവേ..? "

അല്‍പ്പം ഗമയില്‍ നേതാവ് പറഞ്ഞു "നിങ്ങള്‍ പേടിക്കേണ്ട. ഞാന്‍ വിളിച്ചു തരുന്ന മുദ്രാവാക്യം, നിങ്ങള്‍ ഏറ്റു വിളിച്ചാല്‍ മാത്രം മതി."

പിന്നെ വൈകിയില്ല.. എല്ലാവരും വരി വരിയായി നിന്ന് കൊണ്ട് സമരം ആരംഭിച്ചു.

നേതാവ് മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു തുടങ്ങി...

"ഇങ്കിലാബ് സിന്ദാബാദ്.... വിദ്യാര്‍ഥി ഐക്ക്യം സിന്ദാബാദ്...
ഓണത്തിനു പത്ത് ദിവസം...
ക്രിസ്തുമസിനും പത്ത് ദിവസം..,
പെരുന്നാളിനെന്തേ ലീവില്ലേ..?
പറയൂ പറയൂ സര്‍ക്കാരെ....
ഇങ്കിലാബ് സിന്ദാബാദ്...
വിദ്യാര്‍ഥി ഐക്ക്യം സിന്ദാബാദ്..."

നേതാവിന്റെ മുദ്രാവാക്യം അണികള്‍ ആവേശത്തോടെ ഏറ്റുവിളിച്ചു..
സമരക്കാരുടെ ആവശ്യം കേട്ട് അദ്ധ്യാപകര്‍ അന്തം വിട്ട് നിന്ന് പോയി..!!!!

ഭാഗ്യക്കുറി

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Mon, 27 Jun 2011 14:47:00 +0530

നാളെയാണ് നാളെയാണ്.. കേരള സംസ്ഥാന ഭാഗ്യകുറി., ഒന്നാം സമ്മാനം 20 ലക്ഷവും ഒരു ആള്‍ട്ടോ കാറും..... നാളെയാണ് നറുക്കെടുപ്പ്...

ലോട്ടറി വില്‍പ്പനക്കാരന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളിച്ചു കൂവല്‍ കേട്ടാണ് അയാള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. ഒരു പയ്യന്‍, കയ്യില്‍ കുറച്ച് ലോട്ടറികളുമായി തന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ നടന്നു വരികയാണ്.

"സാര്‍, ലോട്ടറി വേണോ സാര്‍..? ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ നാളെ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ലക്ഷപ്രഭുവാകാം.. ഒന്നെടുക്കട്ടെ സാര്‍.."

"വേണ്ട.. ഞാന്‍ ലോട്ടറി എടുക്കാറില്ല"

"ആദ്യമായിട്ട് ഒന്ന് എടുത്തു നോക്കൂ സാര്‍.."

"വേണ്ട"

"ഭാഗ്യം എപ്പോഴാണ്, എങ്ങിനെയാണ് വരുന്നതെന്നറിയില്ല. ഒന്ന് എടുക്കൂ സാര്‍"

"തന്നോടല്ലേ വേണ്ടാന്നു പറഞ്ഞത്.. ശല്യപെടുത്താതെ പോടോ.."

"ഹോ നിങ്ങള്‍ക്കൊന്നും കേരളാ ലോട്ടറി പിടിക്കൂല്ലല്ലോ..!! വല്ല ഭുട്ടാണോ ജപ്പാനോ ആണെങ്കില്‍ ഓടി വന്ന് എടുത്തേനെ..!!!"

പയ്യന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് അയാള്‍ക്ക്‌ ദേഷ്യം വന്നെങ്കിലും, അവന്റെ ആ നില്‍പ്പും, കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും, നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയും അയാളെ ആകര്‍ഷിച്ചു. അയാള്‍ അവനെ ശരിക്കുമൊന്നു നോക്കി. വലിയ ഷര്‍ട്ടും, കീറിയ പാന്റും ആണെങ്കിലും നല്ല വൃത്തിയുള്ളതായിരുന്നു. അയാള്‍ നോക്കുന്നുവെന്നു അറിഞ്ഞിട്ടും അത് ശ്രദ്ധിക്കാത്ത മട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അയാള്‍ ചോദിച്ചു.

"ഒരു ടിക്കറ്റ്‌ വിറ്റാല്‍ നിനക്കെന്തു കിട്ടും..?"

"അതൊക്കെയെന്തിനാ സാറേ.., എങ്ങിനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചു പൊയ്ക്കോട്ടേ.., സാറിനു ടിക്കറ്റ്‌ വേണമെങ്കില്‍ ഒന്നെടുക്ക്.."

"വെറുതെ ഒന്നറിയാനാടോ.. താന്‍ ചൂടാവാതെ.."

"ഒരു രൂപ കിട്ടും.."

"ഒരു ദിവസം എത്ര ലോട്ടറി വില്‍ക്കും"

"ഇരുപതു - മുപ്പതെണ്ണം വില്‍ക്കും"

അയാള്‍ പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും പത്ത് രൂപയെടുത്ത്‌ അവന്റെ കയ്യില്‍ വെച്ച് കൊടുത്തിട്ടു പറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് ലോട്ടറിയൊന്നും വേണ്ട.. ഇത് നീ വെച്ചോ.."

അവനയാളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. അടുത്ത നിമിഷം ആ പത്ത് രൂപാ നോട്ട് അയാള്‍ നേര്‍ക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അലറി "ഞാന്‍ തെണ്ടിയല്ല സാര്‍..!!!!."

സ്തംഭിച്ചു നിന്ന് പോയ അയാള്‍, അവന്റെ കണ്ണുകളില്‍ കത്തിജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിഗോളങ്ങള്‍ കണ്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാനാവാതെ അയാള്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അപ്പോഴും ആ പയ്യന്‍, അടങ്ങാത്ത അമര്‍ഷത്തോടെ അയാളെ തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു.

*****

പബ്ലിക്‌ സ്കൂള്‍ പ്രൈവറ്റ് ലിമിറ്റഡ്

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Sat, 28 May 2011 14:59:00 +0530

അല്ല മനുഷ്യാ.. ഇങ്ങനെയിരുന്നാല്‍ മതിയോ..? മോളെ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കേണ്ടേ.? നാളെയാവട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് സ്കൂള്‍ തുറക്കാനായി. ഇന്ന് പോയി ചേര്‍ത്തില്ലെങ്കില്‍.... പറഞ്ഞേക്കാം.

പത്രം വായിക്കാനിരുന്നാല്‍ പതിവായി കേള്‍ക്കുന്നതാന്നെങ്കിലും, ഇന്ന് പറഞ്ഞത് ഇത്തിരി കട്ടിയോടെയാനെന്നു മാധവന് തോന്നി. മക്കളെ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് മാതാപിതാക്കള്‍ എത്രത്തോളം കഷ്ടപ്പെടണം എന്നത് ഇവള്‍ക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ മനസ്സിലാവില്ല. അതെങ്ങനെയാ വലിയ കൊമ്പത്തെ വീട്ടുക്കാരായിട്ടും ഒരു തുള്ളി ബുദ്ധി പോലുമില്ല തലയില്‍. ഹാ അനുഭവിക്കുക തന്നെ.. പ്രേമിച്ചു ഇറക്കി കൊണ്ട് വരുമ്പോള്‍ ഇതൊക്കെ ചിന്തിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍..!!!

ചിന്തകള്‍ കാട് കയറിയപ്പോള്‍ മാധവന്‍ എഴുന്നേറ്റ് കുളിക്കാന്‍ പോയി. കുളിച്ചു കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഭക്ഷണവുമായി ഭാര്യ സോണിയയും മകള്‍ ലക്ഷ്മിയും റെഡി.

മാധവന്‍ തിടുക്കത്തില്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പോകാനുള്ള ധൃതിയല്ല, മറിച്ച് സ്കൂള്‍ കാര്യം കേള്‍ക്കാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് ഈ തിടുക്കമെന്നു സോണിയക്കറിയാം. അത് മനസ്സിലായി എന്നവണ്ണം സോണിയ മൗനം പാലിച്ചു.

ഭക്ഷണം കഴിച്ചിറങ്ങിയ മാധവന്‍ നേരെ ചെന്നത് തന്റെ സുഹൃത്തും പഞ്ചായത്ത് മെമ്പറുമായ സതീശന്റെ അടുത്താണ്.

"എടാ സതീശാ.. നീ എന്നെയൊന്നു സഹായിച്ചേ പറ്റൂ. മോളെ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞ് വീട്ടിലിരിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. നീ എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഒരു അഡ്മിഷന്‍ ശരിയാക്കി തരണം. ഇന്ന് തന്നെ ശരിയാക്കിയേ പറ്റൂ.."

"മാധവാ.. നിന്റെ അവസ്ഥ എനിക്ക് മനസ്സിലാവും, പക്ഷെ എങ്ങിനെയാടാ ഈ സമയത്ത് അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടുന്നത്. സ്കൂള്‍ തുറക്കാനിനി അധിക നാളില്ല. പിന്നെ ഏക പോംവഴി പ്രൈവറ്റ് സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കുക എന്നതാണ്. നീയാണെങ്കില്‍ ആദര്‍ശവും പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരിക്കും."

"പ്രൈവറ്റ് എങ്കില്‍ പ്രൈവറ്റ്.. അതാ അവള്‍ക്കും താല്പര്യം. നീ ഒന്ന് ശരിയാക്ക്.."

"എന്നാ പിന്നെ നീയും വാ.. നമുക്കിപ്പോള്‍ തന്നെ ശരിയാക്കിയേക്കാം."

മാധവനെയും കൂട്ടി മെമ്പര്‍ സതീശന്‍ അടുത്തുള്ള പ്രൈവറ്റ് സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു. പോകുന്ന വഴി സ്കൂളിനെ പറ്റി വാതോരാതെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു സതീശന്‍. മാധവനാകട്ടെ എങ്ങിനെങ്കിലും ശരിയായാല്‍ മതിയെന്ന മട്ടില്‍ എല്ലാം മൂളി കേട്ടു.

സ്കൂള്‍ ഓഫീസില്‍ സതീശനെ ബഹുമാനപൂര്‍വ്വം സ്വീകരിച്ചു. ഒരു പഞ്ചായത്ത് മെമ്പറുടെ വിലയെ...!

"പറയൂ സാര്‍, ഞാന്‍ താങ്കളെ എങ്ങിനെയാണ് സഹായിക്കേണ്ടത്..?"

പ്രിന്‍സിപ്പലിന്റെ തേനൂറും വാക്കുകള്‍ കേട്ടു മാധവന്‍ കോരി തരിച്ചു പോയി.

"ഇത് എന്റെ സുഹൃത്താണ്. പേര് മാധവന്‍. ഇദേഹത്തിന്റെ മകള്‍ക്ക് ഇവിടെ ഒരു അഡ്മിഷന്‍ വേണം." സതീശന്‍ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു.

"ഓ അതിനെന്താ സാര്‍, കൊടുക്കാമല്ലോ. ഏത് ക്ലാസ്സിലേക്ക് വേണമെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതി"

"അഞ്ചാം ക്ലാസിലേക്ക്." ഇത്തവണ മറുപടി പറഞ്ഞത് മാധവനായിരുന്നു.

"ശരി, സാറിനറിയാമല്ലോ ഇവിടുത്തെ രീതികള്‍. എല്ലാം വളരെ സ്റ്റിക്ക്റ്റ് ആയിട്ടെ ചെയ്യൂ. അഞ്ചാം ക്ലാസ്സ്‌ അഡ്മിഷന് വേണ്ടി ഒരു ടെസ്റ്റ്‌ നടത്തുന്നുണ്ട്. അതില്‍ വിജയിച്ച കുട്ടികളെ മാത്രമേ എടുക്കത്തുള്ളൂ. ഒരു കാര്യം ചെയ്തോളൂ... അഡ്മിഷന്‍ ഫോം പൂരിപ്പിച്ചു കൊടുത്തിട്ട്, കുട്ടിയേയും കൊണ്ട് ഈ വരുന്ന തിങ്കളാഴ്ച വന്നോള്ളൂ.."

"എന്നാ ശരി, എങ്ങിനെയായിക്കോട്ടേ.." എന്നും പറഞ്ഞ് സതീശനും മാധവനും എഴുന്നേറ്റു.

ഓഫീസില്‍ അഡ്മിഷന്‍ ഫോറം പൂരിപ്പിച്ച് കൊടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ മാധവന്‍ സോണിയയെ വിളിച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ അറിയിച്ചു.

തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ ഒമ്പത് മണിക്ക് മകളെയും കൂട്ടി മാധവനും സോണിയയും സ്കൂളിലേക്ക് ചെന്നു. നിറയെ ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഓഫീസില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ഒരു ടോക്കണ്‍ ലഭിച്ചു. നമ്പര്‍ എഴുപത്തി മൂന്ന്. ദൈവമേ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ അഡ്മിഷന് വേണ്ടി ഇത്രയും ആളുകളോ..? സോണിയയോടും മകളോടും അവിടെയിരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞ് മാധവന്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഒരു സിഗരറ്റ് പുകച്ചു.

സമയം 12 മണി.

അകത്തു നിന്നും വിളി കേട്ടു..

"ടോക്കണ്‍ എഴുപത്തി മൂന്ന്.., ലക്ഷി"

മാധവന്‍ മോളെയും കൂട്ടി അകത്ത് ചെന്നു. ഒരു മേശക്ക് പിന്നില്‍ പ്രിന്‍സിപ്പാളും, രണ്ടു ടീച്ചര്‍മാരും ഇരിക്കുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടു പേരും അവരുടെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന കസേരയില്‍ ചെന്നിരുന്നു.

"മിസ്റ്റര്‍ മാധവന്‍, ഞങ്ങള്‍ ടെസ്റ്റ്‌ ആരംഭിക്കുകയാണ്. ഞങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് കുട്ടി മാത്രമേ ഉത്തരം പറയാന്‍ പാടുള്ളൂ. ദയവു ചെയ്തു ടെസ്റ്റ്‌ കഴിയുന്നത്‌ വരെ താങ്കള്‍ സംസാരിക്കരുത്." പ്രിന്‍സിപ്പലിന്റെ കല്‍പ്പന മാധവന്‍ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു.

"വാട്ട് ഈസ്‌ യുവര്‍ നെയിം..?"

"ലക്ഷ്മി മാധവന്‍ "

"വാട്ട് ഈസ്‌ യുവര്‍ ഫാദര്‍'സ് നെയിം..?"

"മാധവന്‍ "

"വാട്ട് ഈസ്‌ യുവര്‍ മദേര്‍സ് നെയിം..?"

"സോണിയ "

" നോ ടെല്‍ മി വാട്ട് ഈസ്‌ ദിസ്‌..?" ഒരു ചിത്രം കാണിച്ചു കൊണ്ട് പ്രിന്‍സ്സിപ്പല്‍ ചോദിച്ചത് കേട്ട് ലക്ഷ്മി ഒന്ന് വിരണ്ടു.

" ഗ്യാസ് കുറ്റി... അല്ല ഗ്യാസ് അടുപ്പിന്റെ കുറ്റി.."

" സെ ഇന്‍ ഇംഗ്ലീഷ് "

"അത് പിന്നെ... ഗ്യാസ്... കുറ്റി.."

ഇത് വരെ വന്ന ഏതെങ്കിലും കുട്ടി Liquefied Petroleum Gas Cylinder എന്ന മുഴുവന്‍ പേര് പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ സാര്‍..? ലക്ഷ്മിയുടെ പരുങ്ങല്‍ കണ്ട ഒരു ടീച്ചര്‍ ചോദിച്ചു.

സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ അപ്പോഴാണ്‌ ഇതിനു ഇങ്ങനെയൊരു പേരുണ്ടെന്ന് മാധവന്‍ പോലും അറിയുന്നത്.

ടെസ്റ്റ്‌ അവസാനിപ്പിച്ച് പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ മാധവനോട്... "താങ്കളുടെ മകള്‍ക്ക് ഇവിടെ അഡ്മിഷന്‍ തരുന്നതില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് സന്തോഷമേ ഉള്ളൂ. ബാക്കിയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ അറിയാമല്ലോ.. മാസം 600 രൂപയാണ് ഞങ്ങളുടെ ഫീസ്‌ . കൂടാതെ സ്കൂള്‍ ബസ്‌ ചാര്‍ജ് 500 അടക്കണം."

" സ്കൂള്‍ ബസ്‌ വേണമെന്നില്ല സാര്‍. ഇവിടെയടുത്തല്ലേ.., നടന്നു വരാനുള്ള ദൂരമേയുള്ളൂ."

" നോ നോ മിസ്റ്റര്‍ മാധവന്‍, താങ്കള്‍ നിര്‍ബന്ധമായും ബസ്‌ ചാര്‍ജ് അടച്ചേ പറ്റൂ. സേവനം ഉപയോഗിച്ചാലും ഇല്ക്ലെങ്കിലും. ഇവിടുത്തെ റൂള്‍ അങ്ങിനെയാ."

" ശരി.. വേറെ എന്തെങ്കിലും..?"

" വേറെ പ്രതേകിച്ചു ഒന്നും ഇല്ല. ഞങ്ങള്‍ താങ്കളോട് വെറും ഒരു ലക്ഷം രൂപയെ സംഭാവന ആവശ്യപ്പെടുന്നുള്ളൂ. മെമ്പര്‍ സതീശന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരു വ്യക്തിയാ. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞാല്‍ തള്ളി കളയാനാവില്ല. അത് കൊണ്ടാ ഇത്രയും ചെറിയൊരു തുക മതിയെന്ന് വെച്ചത്.."

" സംഭാവനയോ..? എന്തിനു..? നിങ്ങളെന്താണ്‌ സാര്‍ ഈ പറയുന്നത്..? എന്റെ മകളെ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍, ഫീസിനു പുറമേ സംഭാവനയും വേണമെന്നോ..? അതും ഒരു ലക്ഷം രൂപ.."

മാധവന്‍ പൊട്ടി തെറിച്ചു. രംഗം വഷളാവുമെന്നു തോന്നിയ പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ ഉടന്‍ തന്നെ സതീശനെ വിളിച്ചു. സതീശന്‍ എത്തുമ്പോഴും മാധവന്‍ നിര്‍ത്താതെ തെറി വിളിക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വിധത്തില്‍ പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിച്ച് സതീശന്‍ മാധവനെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ മാധവന്‍ അടുത്തുള്ള സമുദായ സംഘം നടത്തുന്ന സ്കൂളിലേക്ക് പോയി. പ്രസിഡന്റ്‌ കൃഷ്ണേട്ടന്‍ ഓഫീസില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.

" എന്താ മാധവാ, ഈ വഴിക്ക്..?"

" മോളെ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ വന്നതാ കൃഷ്ണേട്ടാ.."

" അതിനെന്താ ചേര്‍ക്കാമല്ലോ.. താന്‍ പോയി മാനേജരെ കണ്ടോള്ളൂ, ഞാന്‍ പറഞ്ഞേക്കാം."

" ശരി കൃഷ്ണേട്ടാ.. വലിയ ഉപകാരം.."

മാധവന്‍ മാനേജരുടെ കാബിനില്‍ ചെന്ന് കാര്യം അറിയിച്ചു.

" ഹാ ഇരിക്കൂ, പ്രസിഡന്റ്‌ പറഞ്ഞായിരുന്നു. അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിലെക്കല്ലേ.?"

" അതെ "

" ഈ ഫോം ഒന്ന് പൂരിപ്പിച്ചു തന്നാല്‍ മാത്രം മതി "

" ഫീസും മറ്റു കാര്യങ്ങളും എങ്ങിനെയാ സാറേ.." ഇന്നലെത്തെ കാര്യം ഓര്‍ത്തു മാധവന്‍ ചോദിച്ചു.

" കാര്യമായിട്ടൊന്നുമില്ല.. ഞങ്ങളുടെ ബില്‍ഡിംഗ്‌ ഫണ്ടിലേക്ക് ഒരു ഇരുപതിനായിരം രൂപ തന്നാല്‍ മതി"

" ഓ അത്രയേ ഉള്ളൂ.. അത് അടച്ചേക്കാം."

" കഴിഞ്ഞില്ലടോ.. പിന്നെയുള്ളത് കുട്ടികളുടെ ബസ്‌ ചാര്‍ജ്, ടുഷന്‍ ഫീസ്‌, പി ടി എ ഫണ്ട്, ലൈബ്രറി മെമ്പര്‍ഷിപ്പ് ചാര്‍ജ്.... ഇതിനൊക്കെ പുറമേ മാസം 600 രൂപ അടച്ചാല്‍ മതി."

എല്ലാം കേട്ട് സ്തംഭിച്ചിരുന്ന മാധവന്‍ ഒന്നും പറയാതെ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പിന്നില്‍ നിന്നും മാനേജര്‍ വിളിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മാധവന്‍ നില്‍ക്കാതെ നടത്തം തുടര്‍ന്നു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴായാണ് മാധവന് ബോധം അല്ല ബോധ്യം വന്നത്. ഇക്കാലത്ത് കുട്ടികളെ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ വീടിന്റെ ആധാരം പണയം വെക്കണം എന്ന് നാട്ടുകാര്‍ പറയുന്നത് എത്ര ശരിയാണെന്ന് മാധവന്‍ ഓര്‍ത്തു. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും? സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കാതിരിക്കാന്‍ പറ്റില്ല.. ഹും എന്തെങ്കിലും വഴി കണ്ടെത്തണം.. മാധവന്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു.

മാധവാ എന്ന വിളി കേട്ടാണ് അയാള്‍ കണ്ണ് തുറന്നത്. വീടിനു മുന്നില്‍ പ്രായമുള്ള, അവശനായ, കണ്ടാല്‍ പിച്ചക്കാരനെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരാള്‍ നില്‍ക്കുന്നു. ഇയാള്‍ക്കെങ്ങിനെ എന്റെ പേരറിയാം എന്ന് ചിന്തിച്ചു മാധവന്‍ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.

" അയ്യോ.. ഇത് നമ്മുടെ ബാലചന്ദ്രന്‍ മാഷല്ലേ...? മാഷെന്താ ഇവിടെ ? അതും ഈ കോലത്തില്‍..? എടീ സോണി.. ഇങ്ങോട്ടൊന്നു വന്നേ.. ഇതാരാ വന്നിരിക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കിയേ.."

മാധവന്‍ ആവേശഭരിതനായി കാണപ്പെട്ടു. തന്നെ ചെറുപ്പത്തില്‍ പഠിപ്പിച്ച, തനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ട്ടമുള്ള അധ്യാപകനാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. മാഷിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ വേഷവും രൂപവും കണ്ടു മാധവന്റെ മനസ്സ് വേദനിച്ചു. മാധവന്റെ വിളി കേട്ട് ഓടി വന്ന സോണിയക്ക് മാഷിനെ കണ്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം അടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. മാഷിന്റെ ഇപ്പോഴെത്തെ അവസ്ഥകളെല്ലാം കേട്ട ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും സങ്കടം ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങി.

ഏറെ നേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം മാധവന്‍ പറഞ്ഞു.

" മാഷിനി എവിടെയും പോകേണ്ട, ഇവിടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം കഴിയാം. എന്റെ മകളെ ഇനി സാര്‍ പഠിപ്പിച്ചാല്‍ മതി. ഇപ്പോഴെത്തെ സ്കൂളുകളെക്കാളും നല്ലത് അത് തന്നെയാ. മാഷ്‌ എതിരൊന്നും പറയരുത്."

മാധവന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് ബാലചന്ദ്രന്‍ മാഷ്‌, മാധവനെ കെട്ടിപുണര്‍ന്നു. അവരുടെ സ്നേഹം കണ്ട സോണിയ കരച്ചില്‍ അടക്കാന്‍ പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

*************

സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്നൊരു കത്ത്

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Wed, 18 May 2011 17:15:00 +0530

ആരും സംശയിക്കേണ്ട.. സംഭവം സത്യമാണ്. എനിക്ക് സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്നുമൊരു കത്ത് വന്നു. എങ്ങിനെ വന്നുവെന്നോ ആരാണ് കൊണ്ടുതന്നതെന്നോ ചോദിക്കരുത്. കാരണം.., എനിക്കറിയില്ല. ഞാന്‍ രാവിലെ ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ എന്‍റെ മേശയുടെ മുകളില്‍ ഒരു കത്ത് കണ്ടു. കവര്‍ തുറന്നപ്പോഴേക്കും എന്‍റെ മുറിയിലാകെ സുഗന്ധം പരക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇന്നേ വരെ ഞാന്‍ അത്രയും നല്ല സുഗന്ധം ആസ്വദിച്ചിട്ടില്ല. ദാ ഇപ്പോഴും ആ സുഗന്ധം എന്‍റെ മൂക്കിന്‍ തുമ്പത്ത്‌ നിന്നും പോയിട്ടില്ല. മനോഹരമായ കൈയ്യക്ഷരത്തില്‍ സ്വര്‍ണ്ണ നിറമുള്ള മഷിയാല്‍ എഴുതിയ ആ കത്തില്‍ ഞാനൊന്ന് കന്നോടിച്ചതും, അത്ഭുതം കൊണ്ട് കോരിത്തരിച്ചു പോയി. സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്നും എനിക്കാര് കത്തയക്കാന്‍? അതും ഈ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ യുഗത്തില്‍ ? എന്തായാലും ഒരു കത്ത് വന്നു. എന്നാലത് വായിച്ചു നോക്കാം. നിങ്ങളും കേട്ടോ...

പ്രിയ മനുഷ്യാ,

സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്നാണ് ഞാന്‍ ഈ കത്തെഴുതുന്നത്. സ്വര്‍ഗത്തിലെ കാവല്‍ക്കാരില്‍ ഒരാളാണ് ഞാന്‍. ഈ കത്ത് താങ്കള്‍ക്ക് തന്നെ എഴുതാന്‍ കാരണം, താങ്കള്‍ "സ്വര്‍ഗം" സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതിനാല്‍ മാത്രമാണ്. സ്വര്‍ഗവും നരകവും ഇല്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒത്തിരി ആളുകള്‍ ഭൂമിയിലുണ്ട്. അതവരുടെ "മണ്ടത്തരം"... എല്ലാതെന്തു പറയാന്‍...!

ഇനി വിഷയത്തിലേക്ക് കടക്കാം, ഇവിടെ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ താങ്കള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ അടിച്ചു പൊളിച്ച് ജീവിക്കുന്നതിനു ആവശ്യമായ എല്ലാ സംഭവവും റെഡിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭൂമിയില്‍ ഇന്നേ വരെ കാണാത്ത പക്ഷികളും, മൃഗങ്ങളും, പര്‍വതങ്ങളും, മരങ്ങളും എന്ന് വേണ്ട കണ്ണിനു കുളിര്‍മയേകുന്ന കാഴ്ചകളും, ആനന്ദ ലബ്ധിയുളവാക്കുന്ന ജീവിത സാഹചര്യവും, ആട്ടവും, പാട്ടും, നൃത്തവും എല്ലാം ഇവിടെ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്‍റെ പ്രശ്നം അതൊന്നുമല്ല.. ഇത്രയും സൌകര്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കിയിട്ടും ഇങ്ങോട്ട് വരാന്‍ യോഗ്യതയുള്ള ഒരാളെയും എനിക്കിതുവരെ കാണാന്‍ സാധിച്ചില്ല. അതൊക്കെ തീരുമാനിക്കുന്നത് നമ്മുടെയെല്ലാം നാഥന്‍ ആണെങ്കിലും, ഭൂമിയില്ലുള്ളവരുടെ ഇന്നത്തെ ജീവിത രീതി കണ്ടാല്‍ ഈ സ്വര്‍ഗം അടച്ച് പൂട്ടേണ്ടി വരുമോ എന്ന് ഞാന്‍ സംശയിക്കുന്നത് തെറ്റാന്നോ?

മനുഷ്യരെ വെറുമൊരു വാടകക്കാരനായി ജീവിക്കാനാണ് ഭൂമിയിലേക്ക് അയച്ചത്. പക്ഷെ ഇന്ന് നിങ്ങള്‍ ജീവിക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ തോന്നും നിങ്ങളാണ് ഭൂമിയുണ്ടാക്കിയതെന്ന്.. നിങ്ങള്‍ എത്ര സ്വത്ത് സ്വരൂപിച്ചാലും അതൊന്നും ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരാന്‍ കഴിയില്ല. പിന്നെയെന്തിന് നിങ്ങള്‍ തെറ്റ് ചെയ്തുകൂട്ടുന്നു. നിങ്ങള്‍ ഇവിടെ വന്നാല്‍ അതിനെക്കാളും വിലയുള്ള വസ്തുക്കള്‍ ഫ്രീയായിട്ട് കിട്ടും. ഇങ്ങോട്ട് വരാനുള്ള വഴികള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കറിയാം എന്നെനിക്കറിയാം. പക്ഷെ നിങ്ങളത് ചെയ്യാതെ തെറ്റുകള്‍ തേടി നടക്കുകയാണ്.

സത്യം പറഞ്ഞാല്‍, നിങ്ങള്‍ നന്നാവാന്‍ വേണ്ടിയല്ല ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ പറയുന്നത്. എനിക്കിവിടെ ബോറടിക്കുന്നു. എത്രയോ കാലമായി ഒരാളെയെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് വരാന്‍ യോഗ്യരാക്കണേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയിലാണ് ഞങ്ങള്‍. അത് കൊണ്ട് ഇതൊരു അപേക്ഷയായി കരുതി, നിങ്ങളെല്ലാവരും അല്ലെങ്കില്‍ കുറച്ചു പേരെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ട് വരാന്‍ നോക്കണം. പ്ലീസ്‌.

തല്‍കാലം നിര്‍ത്തുന്നു. നേരില്‍ കാണാന്‍ സാധിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ...

സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്നും,

കാവല്‍ക്കാരന്‍.

(ഒപ്പ്)

കല്യാണ വിശേഷം

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Mon, 14 Mar 2011 02:31:00 +0530

ഞാനും എന്റെ സുഹൃത്ത് സമീറും ഇന്നൊരു കല്യാണത്തിനു പോയി. ആ കഥ ഇങ്ങനെ...

വളരെ തിരക്ക് പിടിച്ച ഒരു ദിവസമായിരുന്നു ഇന്ന്. ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുള്ള ജോലികളെല്ലാം ചെയ്തു തീര്‍ത്ത് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോള്‍ വിശപ്പ്‌ ഞങ്ങളെ രണ്ടു പേരെയും ആക്രമിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ബസ്സിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കല്യാണവീട് ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടു. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍, അതും ഞങ്ങളുടെ വീടിനു അടുത്ത് ഞങ്ങളറിയാതെ ഒരു കല്യാണമോ..? ഞാന്‍ സമീറിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി. ഇല്ല.., സമീറിനും ഇതറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്തായാലും വിശക്കുന്നുണ്ട്, എന്നാ പിന്നെ കല്യാണം ആരുടെയാന്നെന്നു അറിഞ്ഞിട്ടു തന്നെ കാര്യം..! അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ കല്യാണവീട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

ഞങ്ങളെ ഒരു മാന്യന്‍ സ്വീകരിച്ച് ഭക്ഷണ സ്ഥലത്തേക്ക് ആനയിച്ചു. ഇയാളായിരിക്കും മണവാളന്റെ പിതാവ് എന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരാള്‍ എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. അത് മറ്റാരുമല്ല, എന്റെ സ്വന്തം പിതാവായിരുന്നു. ഹാവൂ സമാധാനമായി.. ഇനി ആരെയും പേടിക്കാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാം... വീട്ടില്‍ കല്യാണം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ.. അത് മതി. ആരെങ്കിലും കാണും എന്ന് ഭയന്ന് ഒന്നും കഴിക്കാതെയിരിക്കുന്ന സമീറിനോട് ഞാന്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു. കേള്‍ക്കേണ്ട താമസം അവന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ആവേശപൂര്‍വ്വം ഞാനും...

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് കൈയ്യും കഴുകി, അവിടെ വെച്ചിരിക്കുന്ന സകല ഫ്രൂട്ട് ഐറ്റംസും ഒന്ന് പോലും മിസ്സ്‌ ആവാതെ കഴിച്ച്, "ഫോര്‍മാലിറ്റിക്ക്" ഒരു ഐസ് ക്രീമും കഴിച്ച ശേഷം ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ഒരൊറ്റ നടത്തം.. പുറത്തേക്ക്. ഇനി ഞങ്ങളുടെ ആവശ്യം അവിടെയില്ലല്ലോ?

നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ കഴിച്ച ഭക്ഷണത്തെ കുറിച്ച് ഒരു "നിരൂപണം" നടത്താനും ഞങ്ങള്‍ മറന്നില്ല. കഴിച്ച ഓരോ ഭക്ഷണത്തിന്റെയും സ്വാദും, കഴിച്ച അളവും പറയുന്നതിനിടെ സമീറിന്റെ ഒരു ചോദ്യം.. "ഐസ് ക്രീം എങ്ങിനെയുണ്ടായിരുന്നു..?". ചോദ്യം കേട്ടതും രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ "ഐസ് ക്രീം" എന്ന് കേട്ടത് പോലെ ഞാന്‍ പ്രതികരിച്ചതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.. "ഛെ.., വൃത്തികെട്ട സാധനം..., ബാക്കിയെല്ലാം ഉഗ്രനായിരുന്നു. ഇത് എന്തിനു കൊള്ളാം" എന്നും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ നീട്ടിയൊരു തുപ്പ്‌. ഫൂ.....

പെട്ടന്ന് ആരൊക്കെയോ എന്നെ തട്ടിയുണര്‍ത്തി. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ചുറ്റിലും കുറെയാളുകള്‍ നില്‍ക്കുന്നതാണ് ഞാന്‍ കണ്ടത്. ഞാന്‍ ട്രെയിനില്‍ യാത്ര ചെയ്യുകയാന്നെന്നും എന്റെ ചുറ്റിലും ആ ബോഗിയിലുള്ള ഏകദേശം ആളുകളും ഉണ്ടെന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

കാര്യമറിയാതെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു..

"എന്റെ ഏട്ടന്മാരെ പ്രശ്നം..? എന്താ എല്ലാരും ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്..?"

ചോദിച്ച് തീരും മുമ്പേ ഉത്തരം.. അല്ല ഉത്തരങ്ങള്‍ കിട്ടി തുടങ്ങി.

"ഫ.. പുന്നാര മോനെ.., കിടന്നുറങ്ങി ഓരോ സ്വപ്നവും കണ്ട്.. മറ്റുള്ളവരുടെ മുഖത്താന്നോടാ തുപ്പുന്നത്...?"

പിന്നെയങ്ങോട്ട് തെറിയുടെ പെരുന്നാളായിരുന്നു. എന്റെ കുടുംബത്തില്‍ എത്രയാളുണ്ടെന്നു കൃത്യമായി അവരെനിക്കു പറഞ്ഞു തന്നു.. അതോടെ എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.

നിങ്ങള്‍ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായോ..?

ഫുട്ബോള്‍ പ്രേമം

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Sat, 12 Mar 2011 00:26:00 +0530

കാസറഗോഡ് കുമ്പള എന്ന സ്ഥലത്ത് ഫുട്ബോളിനെയും മാപ്പിളപാട്ടിനെയും സ്നേഹിച്ചിരുന്ന (ഭ്രാന്തമായി) ഒരാളാണ് ഖാദര്‍ച്ച (ഇച്ച എന്നാല്‍ ഇക്ക എന്ന് അര്‍ത്ഥം). ആ പ്രദേശത്തുള്ള സ്പോര്‍ട്സ് ക്ലബുകളുടെ സ്ഥിരം സ്പോണ്‍സര്‍ ആണ് മൂപ്പര്‍.

ഒരു ദിവസം, ഖാദര്‍ച്ച സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയ്ത ടീമിന്റെ ഫൈനല്‍ മത്സരം നടക്കുന്ന ദിവസം. അയല്‍നാട്ടിലെ പ്രമുഖ ടീമിനോടാന്നു ഏറ്റുമുട്ടെണ്ടത്. ഏവരും ആകാംഷയോടെ ഒരു ഇന്ത്യ- പാക്ക് മത്സരം എന്നോണ്ണം കാത്തിരിക്കുന്ന അവസരം. ചില ഒഴിച്ച് കൂടാനാവാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ക്കായി ഖാദര്‍ച്ചാക്ക് കാസറഗോഡ് വരെ പോകേണ്ടി വന്നു. പോകുന്നതിനു മുമ്പ് ഖാദര്‍ച്ച തന്റെ ടീം അംഗങ്ങളെ കണ്ട് വേണ്ട നിര്‍ദേശങ്ങളും വിജയാശംസകളും നേര്‍ന്നു.

മുന്‍ നിശ്ചയ പ്രകാരം ഉച്ചക്ക് രണ്ട് മണിക്ക് തന്നെ മത്സരം ആരംഭിച്ചു. ജനങ്ങള്‍ ആവേശത്തോടെ കളിക്കാരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ഇരു ടീമുകളും ഗോളുകള്‍ ഒന്നും നേടാതെ ആദ്യ പകുതി പിന്നിട്ടു. ഇടവേളയില്‍ ടീം അംഗം ഖാദര്‍ച്ചാനെ വിളിച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ അറിയിച്ചു.

ഇടവേള കഴിഞ്ഞ് ആദ്യ പത്ത് മിനിട്ടിനുള്ളില്‍ എതിര്‍ ടീം ഒരു ഗോളടിച്ചു. കുമ്പളക്കാരുടെ ആവേശം ആധിയായി മാറി. ഗോള്‍ മടക്കുകയും വേണം, ജയിക്കാനായി ഒരു ഗോള്‍ അടിക്കുകയും വേണം. മത്സരം തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടേയിരുന്നു. പെട്ടന്ന് മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ. മത്സരം ആവേശത്തിന്റെ കൊടുമുടിയില്‍ എത്തിയതിനാല്‍ മഴ കാര്യമാക്കാതെ കളി തുടര്‍ന്നു. ഒടുവില്‍ ഖാദര്‍ചാന്റെ ടീം മത്സരത്തില്‍ തോറ്റുകൊടുക്കേണ്ടി വന്നു.

മത്സരം കഴിഞ്ഞയുടനെ ടീം അംഗത്തിനു ഖാദര്‍ചാന്റെ കാള്‍ വന്നു. തോറ്റെന്നു അറിഞ്ഞാല്‍ ഖാദര്‍ച്ച പൊട്ടിത്തെറിക്കുമെന്ന് കരുതി ആദ്യമാദ്യം കാള്‍ അറ്റന്റ് ചെയ്യാതിരുന്ന ടീം അംഗം, ഒടുവില്‍

അറ്റന്റ് ചെയ്തു.

"ഹലോ.., ഖാദര്‍ച്ചാ.."

"എന്തായിടാ കളി കഴിഞ്ഞില്ലേ ഇത് വരെ..?"

"കളി കഴിഞ്ഞു ഖാദര്‍ച്ചാ... "

"നമ്മള് ജയിച്ചാ...?"

"ഖാദര്‍ച്ചാ...... അത്... പിന്നെ..."

"എന്താടാ ഹമുക്കേ, നിന്ന് ബ ബ ബ പറയുന്നത്...? ജയിച്ചാ തോറ്റാ..?"

"അത്... പിന്നെ.. നമ്മള് തോറ്റു ഖാദര്‍ച്ചാ...."

"തോറ്റാ...? എങ്ങിനെ തോറ്റെ..?"

"നല്ല മഴയുണ്ടായിരുന്നു ഖാദര്‍ച്ചാ... അത് കൊണ്ട് ഗോളടിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.."

"ഓ ഹോ ഇബടെ മഴ ഇല്ലാല്ലോ..?"

"കുമ്പളയില്‍ നല്ല മഴയായിരുന്നു ഖാദര്‍ച്ചാ..."

അല്‍പ്പ സമയത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം ഖാദര്‍ച്ച ചോദിച്ചു.

"അപ്പോള്‍ മഴയുണ്ടായത് കൊണ്ടാ നിങ്ങള് തോറ്റത് അല്ലേ..?"

"അതെ.. ഖാദര്‍ച്ചാ..."

"ഫ.. ശൈത്താനെ.., അപ്പോള്‍ മറ്റേ ടീം എന്താ കുടയും പിടിച്ചാണോ ഗോളടിച്ചത്..? പറയടാ ഹമുക്കേ..!!!!!"

ഇടങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍.

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Wed, 23 Feb 2011 19:09:00 +0530

സര്‍വ്വിസിലുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് പോലും അയാള്‍ ഇത്രയും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നില്ല. ഇന്നിപ്പോള്‍ ജോലിയില്‍ നിന്നും പിരിഞ്ഞിട്ടു ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങളായി. ഇപ്പോഴയാള്‍ തികച്ചും അസ്വസ്ഥനാണ്. രോഗങ്ങള്‍ അയാളുടെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും തളര്‍ത്തി. സ്നേഹിച്ചവര്‍ വെറുക്കുകയും തള്ളിപറയുകയും ചെയ്തു. വിശക്കുമ്പോള്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പോലും കിട്ടാതെയായി. പണ്ട് അയാള്‍ സഹായം ചെയ്തു കൊടുത്തവര്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെയായി.

ഭാര്യയുടെ അവഗണനയും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും, മക്കളുടെ ശകാരങ്ങളും ഭീഷണിയും, ഒന്നിനും തികയാത്ത പെന്‍ഷന്‍ തുകയും എല്ലാം അയാളുടെ മനസ്സിന്റെ സമാധാനം കെടുത്തി. മക്കള്‍ സ്വത്തിനു വേണ്ടി അവകാശം ഉന്നയിച്ചു. നിര്‍ബന്ധം മുറുകിയപ്പോള്‍ സ്വത്തുക്കള്‍ വീതിച്ചു കൊടുത്തു. അമ്മയെ സംരക്ഷിച്ചു കൊള്ളാമെന്ന നിബന്ധനയില്‍ മക്കള്‍ അത് പങ്കിട്ടു. മാസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. മക്കളെല്ലാരും ചേര്‍ന്ന് അമ്മയെ മാറി മാറി "വളര്‍ത്തി" കൊണ്ടിരുന്നു.

അയാളെ അപ്പോഴും എല്ലാവരും കുറ്റപ്പെടുത്തി. വീടിന്റെ ഒരു കോണില്‍ "എടുക്കാത്ത നാണയ തുട്ട്" പോലെ, ഭക്ഷണമില്ലാതെ, വസ്ത്രമില്ലാതെ, ശുശ്രൂഷയില്ലാതെ അയാള്‍ കഴിഞ്ഞു. മക്കളുടെ തല്ലു പേടിച്ച് ഒന്നുമുരിയാടാതെ എല്ലാം സഹിച്ചു. ദൈവത്തോട് കേണപേക്ഷിച്ചു. സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറത്തായപ്പോള്‍ ആരോടും പറയാതെ വീടു വിട്ടിറങ്ങി.

ഭിക്ഷയാചിച്ചും കടത്തിണ്ണയില്‍ അന്തിയുറങ്ങിയും കാലം നീക്കി. വിശപ്പ്‌ അയാളെ കാര്‍ന്നു തിന്നു. ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് ദിവസങ്ങളോളം കിടന്ന അയാളെ ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് ചുമന്ന്‍ കൊണ്ടുപോയി. വീണ്ടും കണ്ണ് തുറക്കാന്‍ ഭാഗ്യം ലഭിച്ച അയാള്‍ക്ക്‌ ചുറ്റും കുറെ വൃദ്ധന്മാര്‍ നില്‍ക്കുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു. അവര്‍ അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. തന്നെ പോലെയുള്ള വൃദ്ധന്മാരുടെ ലോകം അയാളെ അതിശയിപ്പിച്ചു.

മക്കളെ പോലെ സ്നേഹത്തോടെ പരിചരിക്കുകയും ഭക്ഷണം വിളമ്പിതരികയും, കുളിപ്പിക്കുകയും, സ്വാന്തനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചെറുപ്പക്കാരെ അയാള്‍ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അനുഗ്രഹിച്ചു. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. സുഖവും സന്തോഷവും അയാള്‍ അനുഭവിച്ചു. ഇനി ഒരാഗ്രഹം മാത്രമേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മനസമാധാനത്തോടെ ഒന്ന് ഉറങ്ങണം. ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാതെ ഒന്ന് വിശ്രമിക്കണം. വീശിയെത്തുന്ന കാറ്റിന്റെ കുളിരേറ്റ് അയാള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു.

വെളുപ്പിന് ചെന്ന് വിളിച്ചപ്പോള്‍ വിളികേട്ടില്ല. അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നില്ല. പകരം അയാളുടെ മുഖം സൂര്യപ്രഭ പോല്‍ ജ്വലിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഒപ്പം ചുണ്ടില്‍ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയും.

മാംസത്തിന്റെ ലഹരി

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Sun, 20 Feb 2011 00:25:00 +0530

പാതിരാത്രി.. ഗൈറ്റില്‍ കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്ന വാച്ച്മാന്റെ കണ്ണില്‍ പെടാതെ ഉയരമുള്ള മതില്‍ അയാള്‍ ചാടി കടന്നു. പിറകെ അയാളുടെ കൂട്ടാളികളും. അവര്‍ നാലുപേര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടിനു പോലും മുഖം കൊടുക്കാതെ അവര്‍ നാലുപേരും അവളുടെ കിടപ്പുമുറി ലക്‌ഷ്യം വെച്ച് നീങ്ങി.

അവളുടെ മുറിയുടെ ജനല്‍ പാളികള്‍ ഇളക്കി മാറ്റി അവര്‍ അകത്തു കടന്നു. രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളില്‍ സ്വയം മറന്ന്, മദ്യത്തിന്റെയും ഉറക്ക ഗുളികകളുടെയും ലഹരിയില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന് ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന അവള്‍ക്കു ചുറ്റും നിന്ന് കൊണ്ട് അവളുടെ ശരീര സൌന്ദര്യം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു അവര്‍...

അല്ല..! അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ കാമമില്ലായിരുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ വിശപ്പകറ്റാന്‍ ശരീരം വില്‍ക്കേണ്ടി വരുന്ന വേശ്യകളുടെ മേലുള്ള സഹതാപം പോലും അവള്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ പകയായിരുന്നു. സൌഭാഗ്യങ്ങളുടെ ലഹരിയില്‍ മുങ്ങി, ശരീങ്ങളുടെ ചൂടുപറ്റി ആനന്ദം കൊള്ളുന്ന അവള്‍ക്കു നല്‍കാന്‍ ദയയുടെ ഒരു കണിക പോലും അവരിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവര്‍ അവള്‍ക്കു നേരെ അടുത്തു. അവരിലുണ്ടായിരുന്ന കത്തി അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നു. എല്ലുകളുടെ ആഴത്തില്‍ നിന്നും വലിച്ചൂരിയ ചോര പുരണ്ട കത്തി ഒരിക്കല്‍ കൂടി തഴ്ന്നിരങ്ങാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ അവള്‍ വേദനയാല്‍ അലറുകയായിരുന്നു. മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയും ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യവും അവളുടെ അലര്‍ച്ചയ്ക്ക് തടസ്സമായില്ല. ജീവന് വേണ്ടി യാചിക്കുകയായിരുന്നു അവള്‍. നാലുപേരും ചേര്‍ന്ന് തന്റെ ശരീരം കൊത്തി വലിക്കുന്നതായി അവള്‍ക്കു തോന്നി. ചോര പുരണ്ട കത്തി വീണ്ടുമൊരിക്കല്‍ കൂടി താഴാന്‍ തീനാളം പോലെ മുന്നിലുയര്‍ന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ അലര്‍ച്ചയോടെ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു.

ഭയത്തോടെ അവള്‍ ചുറ്റിലും നോക്കി. നിറച്ചു വെച്ച ജഗ്ഗില്‍ നിന്നും ഗ്ലാസിലേക്കു പകര്‍ത്താന്‍ പോലും നില്‍കാതെ അവള്‍ വെള്ളം വായിലേക്ക് ഒഴിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു. താന്‍ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടതായിരുന്നുവെന്നു മനസ്സിനെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ സമയമെടുത്തു. അസ്വസ്ഥതയോടെ മുറിയില്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്ന അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ പെട്ടന്ന് അതിലുടക്കി നിന്നു. സീറോ ബള്‍ബിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തില്‍, ചുവരില്‍ തുങ്ങികിടക്കുന്ന കണ്ണാടിയിലൂടെ കണ്ട അവളുടെ രൂപത്തെ അവള്‍ വെറുക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി..!

കൊച്ചിയിലേക്ക് ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്ര..

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Sat, 12 Feb 2011 17:55:00 +0530

ക്രിക്കറ്റ്‌ പ്രേമം തലയ്ക്ക് പിടിച്ചു നടക്കുന്നയാളാണ് കദീര്‍. ഒരു തനി 'കാസറഗോഡ്'ക്കാരന്‍.

ഒരു ദിവസം പത്രത്തില്‍ ഒരു പരസ്യം വന്നു. കേരളത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ പണമിടപാട് സ്ഥാപനം, അവരുടെ ക്രിക്കറ്റ്‌ ടീമിലേക്ക് നല്ല കളിക്കാരെ തേടുന്നു. എഴുത്തും വായനയും ശരിക്ക് വശമില്ലാത്തതിനാല്‍ കദീറിനു ഞാന്‍ തന്നെ ഈ പരസ്യം കാണിച്ചു കൊടുത്തു. അവന്റെ താത്പര്യം കണ്ട് അപേക്ഷയും ഫോട്ടോയും അനുബന്ധ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും അയച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരാഴ്ചക്കകം സെലക്ഷന്‍ ടീമിന്റെ എഴുത്ത് വന്നു. പരിശീലനത്തിനായി കൊച്ചിയില്‍ എത്താനായിരുന്നു നിര്‍ദ്ദേശം. അങ്ങിനെ ഇതുവരെ ട്രെയിന്‍ യാത്ര ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത കദീര്‍, കൊച്ചിയിലേക്ക് പുറപ്പെടാന്‍ തയ്യാറെടുത്തു.

ഇനിയങ്ങോട്ട് ഈ കഥ കാസര്‍ക്കോടന്‍ ശൈലിയില്‍ വായിക്കുക.

''ഉമ്മാ.. നാന്‍ കൊച്ചിയിലേക്ക് പോന്ന്..."

"കൊച്ചിയിലെക്കാ.. നീയെന്തിനാ ആട്ക്ക് പോന്നേ..."

"എനക്ക് ക്രിക്കറ്റ്‌ ടീമില്‍ സെലക്ഷന്‍ കിട്ടി. ആട പോവാന്‍ പറഞ്ഞിന്.."

"നീയും ഒരു ക്രിക്കെറ്റും.., നിന്ക്കു ബേറെ പണീല്ലേ...?"

"നല്ല ചാന്‍സാ ഉമ്മാ.. കിട്ടിയാല്‍ പിന്നെ ബെല്ല്യ ബെല്ല്യ സ്ഥലത്തെല്ലാം പോയി കളിക്കാം..."

"അയിന് നിനക്കെന്താ കാര്യം? ഓരിക്ക് പൈസ കിട്ടും.. നിന്ക്കോ...?"

"എനക്കും കിട്ടും ഉമ്മാ.. നല്ല ശമ്പളമുണ്ട്. പിന്നെ 'ഫോമായാല്‍' പരസ്യത്തിലെടുക്കും..."

"നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലാക്ക്.. എനക്കറിയൂല്ല..."

ഉമ്മാന്റെ "സമ്മതം" വാങ്ങി കുറച്ച് ഡ്രസ്സും എടുത്തു കൊണ്ട് കദീര്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിട്ടു. ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്ത ശേഷം നാട്ടിലുള്ള സകലരെയും വിളിച്ച്, താന്‍ കൊച്ചിയിലേക്ക് പോകുന്ന വിവരമറിയിച്ചു. സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഓടിയെത്തി.

അവരോട് സംസാരിച്ചിരിക്കെ ട്രെയിന്‍ വന്നു. ഉത്സാഹത്തോടെ കദീര്‍, തന്നെ യാത്രയാക്കാന്‍ വന്നവരോട് കൈ വീശി ട്രെയിനില്‍ കയറി.

അങ്ങിനെ പൊട്ടന്‍ പൂരത്തിന് പോയത് പോലെ കദീര്‍ കൊച്ചിയിലെത്തി.

പുറത്തിറങ്ങിയ ഉടനെ സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ച് എത്തിയ വിവരം അറിയിച്ചു. പിന്നീട് വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. ഫോണ്‍ എടുത്തത് അനുജത്തിയായിരുന്നു.

"ഹലോ... ആരാ..?"

"ഞാനാടി... ഉമ്മാനെ ബിളി.. ബീയം.."

"ഇച്ചയോ... ഇച്ച അവിടെ എത്തിയോ.. നാന്‍ ഉമ്മാനെ ബിളിക്കാം.. ഒരു മിനിറ്റേ.."

റിസീവര്‍ താഴെ വെച്ച് അനുജത്തി ഉമ്മാനെ വിളിച്ചു. "ഉമ്മാ...... ബീയം ബാ.... ഇച്ചാന്റെ ഫോണ്‍..."

അടുക്കളയിലായിരുന്ന ഉമ്മ ഓടി വന്ന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു.

"ഹലോ... നീ ആടെ എത്തിയാ... എപ്പാ എത്തിയേ...?"

"നാന്‍ ഇപ്പോ എത്തിയിട്ടേ ഉള്ളൂ ഉമ്മാ..."

"എന്ത്ണ്ട് ബിശേസം....?"

"ഭയങ്കരം തന്നെ ഉമ്മാ ഈ കൊച്ചി... ബെല്ല്യ ബെല്ല്യ കിദ്മത്തിന്റെ ബില്‍ഡിംഗ്‌. ട്രെയിനില്‍ ഈട്ക്ക് വരാന്‍ എത്രയാ ആള്..."

"നീ നിന്റെ ക്രിക്കറ്റ്‌കാരെ കാണാന്‍ പോയോ..?"

"ഇല്ല ഉമ്മാ ഇപ്പം പോണ്ണം.. പെങ്ങക്ക് ഫോണ്‍ കൊടുത്തെ... ഒരു കാര്യം പറയാനാ.."

"ഇന്നാ ഇച്ചാക്ക് നിന്നോട് എന്തോ പറയണോലും..." ഇതും പറഞ്ഞ് ഉമ്മ, ഫോണ്‍ അനുജത്തിക്ക് കൊടുത്തു.
"ഹലോ.. എന്താ ഇച്ചാ..."
"ഏണേ നമ്മള് കാറില്‍ പോമ്പോ ഗേറ്റ് എല്ലാം അട്ക്ക്ന്നില്ലേ...?"
"ഇണ്ട് എന്തേ..?"
"ട്രെയിന്‍ ഭയങ്കര സംഭവാ... കൊച്ചിയെത്തുന്ന ബരെ ഒരു ഗേറ്റും തോറന്നിട്ടില്ല .. എന്താ സ്പീഡ് ...!!!"
ഇച്ചാന്റെ മണ്ടത്തരം കേട്ട് പെങ്ങള് വാ പൊളിച്ചു നിന്നു പോയി..!

ലൗഡ് സ്പീക്കര്‍

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Thu, 10 Feb 2011 23:02:00 +0530

ഉച്ചിക്കെട്ടി പാറോടി..
പന്ത്രണ്ടപ്പം ചുട്ടോടി..
എനിക്കൊരെണ്ണം തന്നോടി..
ഞാന്‍ തൊടുമ്പോള്‍ എന്നാടി...
ലൗഡ് സ്പീക്കര്‍ എന്ന സിനിമയിലെ മൈക്ക് പീലിപോസിനെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും വിധം ഉച്ചത്തിലുള്ള ഈ ഗാനം കേട്ടാണ് ഞാന്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്നത്‌. മൈക്കിനെ പോലെ തന്നെ ഇടുക്കി ജില്ലക്കാരനും, തോപ്രാങ്കുടിയുടെ അടുത്ത നാട്ടുകാരനുമായത് കൊണ്ടായിരിക്കാം പ്രദീപിന് പതുക്കെ സംസാരിക്കുന്നത് "അലര്‍ജി"യാണ്.

തെങ്ങ് കയറ്റമാണ് പ്രദീപിന്റെ ജോലി. എന്നുവെച്ച് അതു മാത്രമേ ചെയ്യൂ എന്നൊന്നും ഇല്ല കേട്ടോ.. വെറുതെയിരിക്കാന്‍ അറിയത്തില്ല. എന്ത് വിഷയമാന്നേലും (അറിയത്തില്ലെങ്കില്‍ പോലും) ഉച്ചത്തില്‍ സംസാരിക്കും.
പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് അദ്ധ്യാപകരുടെ തീരാ തലവേദനയാണ് പുള്ളിക്കാരന്‍. എന്ത് ചോദിച്ചാലും തല തെറിച്ച ഉത്തരം മാത്രം. ഒരു ദിവസം സ്കൂള്‍ വിട്ട് പ്രദീപ്‌ നേരെ ചെന്നത് അടുത്തുള്ള ബാറിലെക്കായിരുന്നു. ബാറിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോള്‍ ദാണ്ടേ കിടക്കുന്നു "ഹെഡ് മാഷിന്റെ" സ്കൂട്ടര്‍.. പ്രദീപനൊന്നു ശങ്കിച്ചു. ഹെഡ് മാഷായത് കൊണ്ട് ലോക്കല്‍ ബാറില്‍ കയറത്തില്ല, ഏ.സി. ആയിരിക്കും പുള്ളിക്ക് ഇഷ്ടം. അതു കൊണ്ട് പ്രദീപ്‌ ലോക്കല്‍ ബാറില്‍ കയറി മുന്തിയയിനം ബ്രാണ്ടി ഒരു ലാര്‍ജ്ജിനു ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു.

സോഡയും ഒഴിച്ച് ഗ്ലാസ്‌ കൈയ്യിലെടുത്തപ്പോള്‍ ഒരു "ചിയേര്‍സ്" പറയുന്നത് കേട്ടു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ ആരാ...? നമ്മുടെ ഹെഡ് മാഷ്‌.. പിന്നേ രണ്ടുപേരും നേര്‍ക്ക്‌ നേര്‍, മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ഒറ്റയിരിപ്പാ...

പിറ്റേ ദിവസം ക്ലാസ്സില്‍ കയറാന്‍ നേരത്ത് ടീച്ചറുടെ ഉത്തരവ് വന്നു. ഹെഡ് മാഷിനെ കണ്ടിട്ട് കയറിയാല്‍ മതിയെന്ന്. മതിയെങ്കില്‍ മതി. ഉടനെ വെച്ച്പിടിച്ചു ഹെഡ് മാഷിന്റെ മുറിയിലേക്ക്.. അങ്ങേര്‍ക്കാന്നെങ്കില്‍ അപ്പനെ കാണാതെ ക്ലാസ്സില്‍ കയറ്റാന്‍ പറ്റത്തില്ല.. കോപ്പ്. എന്നാ ശരി, ആയിക്കോട്ടേയെന്നു പ്രദീപും.

വീട്ടില്‍ ചെന്ന് അപ്പനെ ഹെഡ് മാഷ്‌ തിരക്കിയ കാര്യം പറഞ്ഞു. തൊട്ടടുത്ത ദിവസം തന്നെ കാര്യമറിയാന്‍ അപ്പന്‍, ഹെഡ് മാഷിനെ കാണാന്‍ ചെന്നു. ഹെഡ് മാഷ്‌ കാര്യം "വിശദമായി" പറഞ്ഞു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.
കേട്ട പാതി അപ്പന്‍ ഒരൊറ്റ അലര്‍ച്ച.."എടാ പ്രദീപാ..." എന്ന്.
പുറത്ത് നില്‍ക്കുകയായിരുന്ന പ്രദീപ്‌ ഓടി ചെന്നു.
"എന്താടാ ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നത്..? ഹെഡ് മാഷ്‌ പറയുന്നതൊക്കെ സത്യമാണോടാ..?"
അപ്പന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് പ്രദീപ്‌ നിന്നു ചിണുങ്ങി.
"ഞാന്‍ മാത്രമല്ല അപ്പാ.. ഹെഡ് മാഷുമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങേരു ചിയേര്‍സ് പറഞ്ഞപ്പോഴാ എന്നേ കണ്ടത്."
"ഉള്ളതാണോ മാഷേ..?" അപ്പന്റെ ചോദ്യം മാഷോടായി. "പിന്നെങ്ങനാ പിള്ളേരു നന്നാവുന്നേ.., രണ്ടക്ഷരം പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കേണ്ട നിങ്ങളിങ്ങനെ ലോക്കല്‍ ബാറില്‍ പോയി കുടിച്ചു നടന്നാ പിന്നെ പിള്ളേരെ കുറ്റം പറയാനൊക്കുമോ? ഒന്നുമില്ലേലും അവനൊരു കുട്ടിയല്ലേ..? ഇനീപ്പം എന്നാത്തിനാ അവനെ മാത്രം പുറത്താക്കുന്നെ.. അങ്ങ് വിട്ടേര് മാഷേ..." ഇതും പറഞ്ഞ് അപ്പന്‍ ഒറ്റ പോക്കാ..
ഹെഡ് മാഷ്‌ കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പോലെ ഒരൊറ്റ നില്‍പ്പും...
ദാണ്ടേ ഇതു പോലെ...

ഓട്ടോഗ്രാഫ്

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Wed, 9 Feb 2011 19:29:00 +0530

ഫെബ്രുവരി 14
പ്രണയിക്കുന്നവരുടെ ദിനം...
പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് എനിക്കൊന്നും പറയാനുണ്ടാവില്ല. കാരണം ഞാന്‍ ഇതു വരെ ആരെയും പ്രണയിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാലും ഈ ദിനത്തെ കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഓടിയെത്തുന്ന ഒരു സംഭവമുണ്ട്.
പത്താം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. ഒരു സ്വകാര്യ കോളേജിലാണ്. ക്ലാസ്സില്‍ ആകെ ഇരുപത്തിയഞ്ച് പേര്‍. അതില്‍ ഇരുപത്തിനാല് ആണ്‍കുട്ടികളും ഒരേഒരു പെണ്‍കുട്ടിയും.

അവള്‍ നസീറ, സുന്ദരിയും സുമുഖിയും പഠിത്തത്തില്‍ മിടുക്കിയും. ഗള്‍ഫിലായിരുന്നു അവള്‍ പഠിച്ചതും വളര്‍ന്നതും . പത്താംതരം ആയപ്പോള്‍ അവളുടെ കുടുംബം നാട്ടില്‍ സെറ്റില്‍ ആവാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. ലേറ്റ് അഡ്മിഷന്‍ ആയതു കൊണ്ടാണ് ഇവിടെ എത്തിയത്.
ക്ലാസ്സില്‍ എല്ലാവരോടും നല്ല സുഹൃദ്ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാന്‍ അവള്‍ക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. എല്ലാവരോടും സംസാരിക്കും, എന്നോട് ഒരല്‍പ്പം കൂടുതലും...
വളരെ അടുത്തൊരു സുഹൃദ്ബന്ധം എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞ് ഞങ്ങളിരുവരിലും ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. സംശയങ്ങളും, അനുഭവങ്ങളും, വിശേഷങ്ങളും, കൊച്ചുകൊച്ചു രഹസ്യങ്ങളും, ശീലങ്ങളും ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം ഷയര്‍ ചെയ്തു.
ഞങ്ങളുടെ ഈ അടുപ്പം കണ്ടിട്ടാവാം, മറ്റു കുട്ടികള്‍ക്ക് സംശയം തോന്നി. അവര്‍ ഞങ്ങളെ ദിവസങ്ങളോളം വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം ഞങ്ങള്‍ പോലുമറിയാതെ അവര്‍ ഞങ്ങളെ "പ്രണയിതരായി" മുദ്രകുത്തി.
മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു.. കൊല്ലപരീക്ഷയുടെ ചൂട് ഞങ്ങളുടെ മുകളില്‍ ജ്വലിച്ചു നിന്നു. ആര്‍ക്കും ആരെയും കാണാനോ മിണ്ടാനോ സമയമില്ല. ഏതു നേരവും പഠിത്തം മാത്രം.

പരീക്ഷ തുടങ്ങിയ ദിവസമാണ് ഞാനും അവളും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. പിന്നീട് ഓരോ ദിവസവും ഞങ്ങള്‍ അന്നത്തെ പരീക്ഷയെ കുറിച്ച് വിശകലനം നടത്തും. അങ്ങിനെ പരീക്ഷയുടെ അവസാന ദിവസം വന്നെത്തി. പിരിയുന്നതിനു മുന്‍പ് എല്ലാവരും ഒന്ന് "ഒത്തുകൂടാന്‍" തീരുമാനിച്ചു. അധ്യാപകരോട് ചര്‍ച്ച ചെയ്ത് തിയ്യതിയും സമയവും നിശ്ചയിച്ചു. സ്ഥലം ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ്‌മുറി തന്നെ. ഇതിനകം എന്നേ ഒരു സുഹൃത്ത് ആ കാര്യം അറിയിച്ചു. ഞാനും നസീറയും തമ്മില്‍ സ്നേഹമാണ് പോലും.. ഞാന്‍ പോലുമറിയാതെ ഞങ്ങള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് അവനെങ്ങിനെ അറിഞ്ഞു..? ഞാന്‍ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. അതിനവന്‍ തന്ന മറുപടി എന്നേ അതിലേറെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. "അവരെല്ലാവരും ചേര്‍ന്നു നടത്തിയ 'ഗവേഷണം' അഥവാ കണ്ടുപിടുത്തമാണ് പോലും.."

മനസ്സ് കൊണ്ട് പോലും ചിന്തിക്കാത്ത കാര്യം, അതാണ്‌ അവര്‍ സൃഷ്ട്ടിച്ചെടുത്തത്. ഇതേ കാര്യം ആരോ നസീറയുടെ ചെവിയിലും എത്തിച്ചുവെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു. എനിക്കാകെ ഒരു വിഷമം തോന്നി. എന്നേ കുറിച്ച് അവള്‍ എന്ത് കരുതും... ഞാനിനി എങ്ങിനെ അവളെ ഫേസ് ചെയ്യും... അവളിതു ഒരു തമാശയായി എടുക്കണേ എന്ന് ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.
അന്ന് ഞങ്ങളെല്ലാം ഒത്തു കൂടാന്‍ തീരുമാനിച്ച ദിവസമായിരുന്നു. ഞാന്‍ രാവിലെ തന്നെ ടൌണില്‍ ചെന്ന് മനോഹരമായ ഒരു "ഓട്ടോഗ്രാഫ്" പുസ്തകം വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ ക്ലാസ്സ്മുറിയിലെത്തി. അവള്‍ എത്തിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവള്‍ മാത്രമല്ല പലരും വരുന്നെതെയുള്ളൂ. ഞങ്ങള്‍ കുറച്ച് പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് ക്ലാസ്സ്‌മുറി അലങ്കരിച്ചു. മുന്‍കൂട്ടി ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്ത ഭക്ഷണവും സോഫ്റ്റ്‌ ഡ്രിങ്ക്സും എത്തിച്ചു. എല്ലാം തയ്യാറാക്കി മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി കാത്തുനിന്നു.
എല്ലാവരും എത്തിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഓട്ടോഗ്രാഫിനായി പുസ്തകം കൈമാറി.എനിക്ക് കിട്ടിയ പുസ്തകങ്ങളില്‍ അവസാനത്തേത് അവളുടെതായിരുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും ചെയ്തത് പോലെ അതിലും ഞാനെന്തോ കുറിച്ചിട്ടു. എവിടെ നിന്നോ കടമെടുത്ത വരികള്‍...
എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശം വന്നു. ഞാനെന്റെ പുസ്തകം തിരയുകയായിരുന്നു. അതു അവളുടെ കയ്യിലാണെന്നു ഞാനറിഞ്ഞു. ഭക്ഷണം കഴിച്ച് എല്ലാവരും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. മേല്‍വിലാസങ്ങള്‍ കൈമാറിയും വീണ്ടും കാണുമെന്ന്‌ പറഞ്ഞും ഓരോരുത്തരായി പുറത്തിങ്ങി. ഏറ്റവും ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ നസീറയും...
ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു ബസ്സ്‌സ്റ്റോപ്പ്‌ വരെ നടന്നു. പരസ്പരം മിണ്ടാതെ.., ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ..
ബസ്സ്‌സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു പോകാനുള്ള ബസ്സ്‌ എത്തിയിരുന്നു. അവളതില്‍ കയറുമ്പോള്‍ എന്റെ കൈകളിലേക്ക് ആ പുസ്തകം വെച്ചു തന്നു. മിഴികള്‍ കൊണ്ട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അവള്‍ കയറി. ബസ്സ്‌ അകലുന്നത് വരെ ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു.

പിന്നേ എന്റെ കൈയിലുള്ള ഓട്ടോഗ്രാഫ് പുസ്തകം മറിച്ചുനോക്കി.
അതിലവള്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു...
"റോമിയോ ജൂലിയറ്റിനെ സ്നേഹിച്ചു...
ഷാജഹാന്‍ മുംതാസിനെ സ്നേഹിച്ചു...
ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു പ്രണയിതരെ പോലെയല്ല...
ഒരു സുഹൃത്തിനെ പോലെ...!!!"
എന്ന് സ്വന്തം നസീറ.

തീര്‍ഥാടനം (താടി-ഭാഗം 3)

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Tue, 8 Feb 2011 01:56:00 +0530

ഞാന്‍ ഇതിന് മുമ്പ് എഴുതിയ പോസ്റ്റുകളായ താടിയും ദര്‍ശനവും ശ്രീ ശബരിമല ശാസ്താവിന്റെ ദര്‍ശനത്തിനായി വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ച അയ്യപ്പ ഭക്തന്മാരെ കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു. ഇവ ഒരു നര്‍മ്മ രൂപത്തിലാണ് ആവിഷ്കരിച്ചിട്ടുള്ളത്. വായിച്ചവരില്‍ ഭൂരിഭാഗവും നര്‍മ്മ രൂപത്തില്‍ തന്നെ ആസ്വദിക്കുകയും ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നറിയുന്നതില്‍ സന്തോഷമുണ്ട്. ഇവ രണ്ടും ഒരു മതത്തെയോ മത - ആചാരത്തെയോ വൃന്നപ്പെടുത്താണോ അധിക്ഷേപിക്കാനോ അല്ല എഴുതിയത്. എന്റെ സ്വന്തം നാട്ടില്‍ സംഭവിച്ച ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ ഒരുപാട് ഉണ്ട്. അവയില്‍ ചിലത് നര്‍മ്മത്തിന്റെ മേമ്പൊടിയോടെ നിങ്ങളെ ഏവരെയും അറിയിക്കുക എന്നേ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളൂ.

ഭക്തിയോടെ നിര്‍വഹിക്കേണ്ട ആചാരങ്ങള്‍, ചില വിവരമില്ലാത്തവര്‍ "കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന" തോന്ന്യവാസമായി അധപ്പതിച്ചു കൂടാ എന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ പരമ്പരയിലെ മൂന്നാമത്തെ പോസ്റ്റ്‌ ഇവിടെ ആരംഭിക്കുന്നു. ആദ്യ രണ്ടു പോസ്റ്റുകള്‍ പോലെ തന്നെ ഇതും വായിച്ച് അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു...

ശബരിമല സീസണ്‍ ആരംഭിക്കുന്നതോടെ ടാക്സികള്‍ക്കെല്ലാം നല്ല ഓട്ടമായിരിക്കും. ഒന്നോ രണ്ടോ ആഴ്ചകള്‍ മുമ്പ് ബുക്ക്‌ ചെയ്‌താല്‍ പോലും ചിലപ്പോള്‍ കിട്ടിയെന്നു വരില്ല. അങ്ങിനെയൊരു സമയത്താണ് ഒരു സംഘം അയ്യപ്പ ഭക്തന്മാര്‍ എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ അടുത്തെത്തുന്നത്. സുഹൃത്ത് ഒരു പിക്ക് അപ്പ്‌ വാന്‍ ഡ്രൈവറാണ്. ടാക്സികള്‍ കിട്ടാത്ത സാഹചര്യമായത് കൊണ്ട് പിക്ക് അപ്പ്‌ വാനില്‍ സന്നിധാനത്തില്‍ എത്തിക്കാമോ എന്നറിയാനാണ് സംഘത്തിന്റെ വരവ്. മോശമല്ലാത്ത തുകയും (സാധാരണ ലഭിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍) ചിലവും നല്‍കാമെന്ന് സംഘം അറിയിച്ചപ്പോള്‍ സുഹൃത്തിന്റെ മനമിളകി. പക്ഷേ ഒരു പ്രശ്നം.., ഇത്രയും ആളുകള്‍ എവിടെ ഇരിക്കും..? എങ്ങിനെ പോകും..? സ്ഥിരമായി പച്ചക്കറിയും പഴങ്ങളും കയറ്റി പോകുന്ന വണ്ടിയായത് കൊണ്ട് വണ്ടിയുടെ ബോഡിയുടെ മുകളില്‍ "ഫ്ലാറ്റ്ഫോം" ഷീറ്റ് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. തറയില്‍ ഇരുന്നു യാത്ര ചെയ്യുകയെന്നത് ദുഷ്കരവുമായിരിക്കും. അതിനാല്‍ സുഹൃത്ത്‌ ഒരു പോംവഴി കണ്ടെത്തി. രണ്ടു ബെഞ്ച് സംഘടിപ്പിച്ച് വണ്ടിയുടെ ഇരുവശത്തും വെച്ച് ബോഡിയുടെ സൈഡില്‍ കയറുകള്‍ കൊണ്ട് കെട്ടിയുറപ്പിച്ചു. വെയില്‍ കൊള്ളാതിരിക്കാന്‍ നാല് വശത്തും മുളകള്‍ വെച്ച് ഒരു ടാര്‍പോളിന്‍ ഷീറ്റും കെട്ടി മറച്ചു. അയ്യപ്പ സംഘവും ഹാപ്പി.. സുഹൃത്തും ഹാപ്പി..

പിറ്റേദിവസം വെളുപ്പിന് നാല് മണിക്ക് തന്നെ സുഹൃത്ത് തന്റെ വണ്ടി പൂക്കളാല്‍ അലങ്കരിച്ച്, ചന്ദനകുറികള്‍ വരച്ച്, അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ ഫ്രെയിം ചെയ്ത ഒരു ഫോട്ടോയും തൂക്കി യാത്രാ സംഘം പുറപ്പെടുന്ന ഭജനമന്ദിരത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. തങ്ങളുടെ യാത്രക്കായി തയ്യാറായ വാഹനത്തിന്റെ സൗകര്യങ്ങള്‍ കണ്ട സംഘം "ടാക്സി കിട്ടിയില്ലെങ്കിലെന്ത്.. അതിനെക്കാളും സൌകര്യത്തില്‍ പോകാന്‍ പറ്റിയല്ലോ..." എന്ന് ആശ്വസിച്ചു.

കൃത്യം അഞ്ചു മണിക്ക് സംഘം യാത്രയാരംഭിച്ചു. പുലര്‍ച്ചയായതിനാല്‍ റോഡില്‍ വലിയ തിരക്കുകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. വഴിയിലുള്ള പ്രധാന ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ കയറിയിറങ്ങി ഒടുവില്‍ അവര്‍ പമ്പയിലെത്തി ചേര്‍ന്നു.
സാധാരണ അയ്യപ്പ ഭക്തരെയും കൊണ്ട് വരുന്ന വാഹനത്തിന്റെ ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ക്ക്, അവര്‍ മല കയറി തിരിച്ച് വരുന്നത് വരെയുള്ള ചിലവിലേക്ക് ഒരു തുക നല്‍കുക എന്ന പതിവുള്ളതാണ്. ഈ തുകയും പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്ന നമ്മുടെ സുഹൃത്തിന് ഒന്നും കൊടുക്കാതെയാണ്‌ സംഘം അവിടുന്ന് യാത്രയായത്. സുഹൃത്തിന്റെ കയ്യില്‍ കഷ്ട്ടിച്ചു ഒരു നേരത്തെ ആഹാരത്തിനുള്ള പൈസ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തന്റെ ഗതിയോര്‍ത്ത് സങ്കടവും ദേഷ്യവും വന്ന സുഹൃത്ത്‌, വണ്ടിയുടെ പിറകില്‍ കെട്ടി വെച്ചിരുന്ന ബെഞ്ചിന്റെ കയര്‍ അറുത്ത് വിട്ടു.
മലയിറങ്ങി വന്ന അയ്യപ്പ സംഘം ഇതൊന്നുമറിയാതെ വണ്ടിയില്‍ കയറി. എല്ലാവരും കയറിയെന്നു ഉറപ്പ് വരുത്തിയ സുഹൃത്ത്‌ വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്ത് യാത്ര തുടങ്ങി. ഓട്ടം തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ ക്ഷീണത്താല്‍ സംഘത്തിലുള്ള മുഴുവന്‍ ആളുകളും ഉറക്കം തുടങ്ങി. തിരക്കുകളില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞ് വിജനമായ സ്ഥലത്ത് വണ്ടി എത്തിയപ്പോഴായാണ് സുഹൃത്ത് തന്റെ ദേഷ്യം തീര്‍ക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്.
സുഹൃത്ത് ചെയ്തതെന്ന് അറിയുമോ..? ഓടി കൊണ്ടിരിക്കവേ വണ്ടിയുടെ ബ്രേക്കില്‍ ആഞ്ഞൊരു ചവിട്ട്.. പോരെ പൂരം., ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന എല്ലാവരും ചടെന്നു മൂക്കും കുത്തി താഴോട്ട്..

എങ്ങിനെയുണ്ട് നമ്മുടെ ചങ്ങാതിയുടെ ബുദ്ധി...?
(വേണമെങ്കില്‍ തുടരും.)

ദര്‍ശനം (താടി -ഭാഗം 2 )

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Thu, 3 Feb 2011 17:20:00 +0530

എന്‍റെ കഴിഞ്ഞ പോസ്റ്റായ താടി യുടെ തുടര്‍ച്ചയാണിത്.
ജോലിയൊന്നും ചെയ്യാതെ കുടിച്ച് കൂത്താടി നടക്കുന്ന ഒരാളെ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ചേര്‍ന്ന് ശബരിമലയിലേക്ക് അയച്ച് നന്നാക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. നാട്ടിലുള്ള ഒരു ഭജന മന്ദിരത്തില്‍ അയ്യപ്പ ഭക്തന്മാര്‍ക്കൊപ്പം മാലയിട്ടു വ്രതം എടുക്കുന്നതിനായി അയാളെ ഗുരു സ്വാമിയുടെ അടുത്ത് എത്തിച്ചു.

വെളുപ്പിന് എഴുന്നേറ്റു കുളിച്ച് ഭജനമിരിക്കാനും മറ്റു കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യാനും ആദ്യമൊക്കെ അയാള്‍ക്ക്‌ മടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ നാട്ടുകാരെ ഭയന്ന് ഒരാഴയ്ച്ച കഴിച്ചുകൂട്ടി. അത്രയും ദിവസം കൊണ്ട് അയാളില്‍ പല മാറ്റങ്ങളും വന്ന് തുടങ്ങി. അയാളിലുണ്ടായ മാറ്റം നാട്ടുകാരിലും സന്തോഷമുളവാക്കി.
പക്ഷേ കള്ള് കുടിക്കാതെ ഇത്രയും ദിവസം ചിലവാക്കിയ അയാള്‍, എങ്ങിനെയെങ്കിലും അവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ ആലോചിക്കുകയാണെന്നു പാവം നാട്ടുകാര്‍ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. അവര്‍, തങ്ങള്‍ ചെയ്ത പുണ്യ പ്രവര്‍ത്തിയുടെ നിര്‍വ്രതിയിലായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം നാട്ടുകാരില്‍ ഒരാള്‍ സിനിമ കാണാന്‍ പോയി. ടൌണിലെ ഏറ്റവും വലിയ സിനിമാ സമുച്ചയത്തില്‍ നാല് സിനിമാശാലകള്‍ ഉണ്ട്. തിരക്കായതിനാല്‍ റിലീസ് പടത്തിനു ടിക്കറ്റ്‌ കിട്ടാതെ വിഷമിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് നാട്ടുകാരന്‍ അതു കാണുന്നത്. തന്‍റെ കണ്ണുകളെ അയാള്‍ക്ക്‌ വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അയാള്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
അതു അയാള്‍ തന്നെ.. നാട്ടുക്കാര്‍ നന്നാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മുഴുകുടിയനായ ചെറുപ്പക്കാരന്‍, മാലയിട്ട് വ്രതമെടുക്കുന്ന "സ്വാമി"..., ആ സമുച്ചയത്തിലെ അശ്ലീല സിനിമ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്ന സിനിമാശാലയില്‍ നിന്നും അയാള്‍ ഇറങ്ങി വരുന്നു.
ഇന്ന് ഇയാളെ കയ്യോടെ പിടിച്ച് ഒരു പാഠം പഠിപ്പിച്ചിട്ടു തന്നെ കാര്യം. അങ്ങിനെ വിട്ടാല്‍ പറ്റില്ലല്ലോ..?
നാട്ടുകാരന്‍ വേഗം ചെന്നു അയാളെ കയ്യോടെ പിടിച്ചു. ഉടന്‍ തന്നെ മറ്റു നാട്ടുകാരെ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു.
സംഭവം നാട്ടില്‍ ചര്‍ച്ചയായി. നാട്ടുകാര്‍ അയാളെ കൊണ്ട് വരുന്നത് കാത്തിരുന്നു.
കള്ളുകുടിയനായ ആളെയും കൂട്ടി നാട്ടുകാരന്‍ വന്നു. നാട്ടുകാര്‍ പ്രകോപിതനായി അയാളുടെ നേര്‍ക്ക്‌ പാഞ്ഞടുത്തു.

തന്‍റെ നേരെ അടുക്കുന്ന ആള്‍കൂട്ടത്തെ കണ്ട് അയാള്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
"ഒരു മിനുട്ട് നില്‍കൂ.. എന്താ പ്രശ്നം..? എന്തിനാ നിങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ ചൂടാവുന്നത് ?"
"എന്തിനാന്നോ ? എന്ത് പണിയാ താന്‍ കാണിച്ചത് ?" നാട്ടുകാര്‍ ചോദിച്ചു.
"ഞാന്‍ എന്ത് ചെയ്തൂന്നാ നിങ്ങള്‍ പറയുന്നത് " ഒന്നുമറിയാത്തവനെ പോലെ അയാള്‍ ചോദിച്ചു.
"താന്‍ നിന്നു അശ്ലീല സിനിമ കാണാന്‍ പോയില്ലേ? മാലയിട്ട് കൊണ്ട് ഇത്തരം കാര്യം ചെയ്യരുതെന്ന് അറിയില്ലേ ?
നാട്ടുകാരുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അയാള്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
"ഹേ.. ഇതു ഇപ്പം വലിയ തെറ്റായോ..? അയ്യപ്പന്‍ പറഞ്ഞത് നിങ്ങള്‍ക്കറിയില്ലേ..?"
"അശ്ലീല സിനിമ കാണാന്‍ അയ്യപ്പന്‍ പറഞ്ഞോ ?" നാട്ടുകാര്‍ ചോദിച്ചു.
"അങ്ങനെയല്ല, ദര്‍ശനം പുണ്യം സ്പര്‍ശനം പാപം എന്നല്ലേ അയ്യപ്പന്‍ പറഞ്ഞത്..? ഞാന്‍ ദര്‍ശിച്ചിട്ടല്ലെ ഉള്ളൂ, സ്പര്‍ശിച്ചില്ലല്ലോ ..?"
അയാളുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ട് നാട്ടുകാര്‍ ശരിക്കും ഞെട്ടി..!
(തുടരും)

താടി

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Sat, 29 Jan 2011 18:37:00 +0530

എന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കളില്‍ ഭൂരിഭാഗവും ഹിന്ദു മതത്തില്‍ പെട്ടവരാണ്. അതു കൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ട്ടാനങ്ങളും ഏകദേശം എനിക്ക് അറിയാവുന്നതാണ്. അവരില്‍ ഒന്ന് രണ്ടു പേരൊഴിച്ച് ബാക്കിയുള്ളവരെല്ലാം വ്രതമെടുത്ത് അയ്യപ്പ സന്നിധിയിലേക്ക് (ശബരിമല) പോകുന്നവരാണ്.

കഴിഞ്ഞ പ്രാവിശ്യം ഒരു സുഹൃത്ത് ആദ്യമായി അയ്യപ്പനെ കാണാന്‍ വ്രതമെടുത്തു.. പരിജയമില്ലാത്തതിനാല്‍ അവന്‍ കാട്ടിക്കൂട്ടിയ ചില രസകരമായ കാര്യങ്ങളാണ് ഇനി ഞാന്‍ പറയാന്‍ പോകുന്നത്. ഇതു വെറുമൊരു നര്‍മ്മങ്ങള്‍ ആണെങ്കിലും ഇതില്‍ അല്പം ചിന്തയും ആവാം എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു.
മാലയിട്ട് ഒരാഴ്ച പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ഈ സുഹൃത്ത് വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരിക്കാറുള്ള സ്കൂള്‍ പരിസരത്തേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അമ്പരന്നു പോയി..! വ്രതത്തിലുള്ള ഒരു സ്വാമി ഭക്തന്‍ താടി കളയുകയും മുടി വൃത്തിയായി വെട്ടി ഒതുക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. സാധാരണ ഭക്തര്‍ ശബരിമല ദര്‍ശനം കഴിഞ്ഞ് വന്നാലേ താടി എടുക്കുകയുള്ളൂ. സംഭവം ആദ്യം ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ട ഒരാള്‍ പറഞ്ഞു..
"സ്വാമി, ഇതു ചെയ്തത് ശരിയല്ല.. ദര്‍ശനം കഴിഞ്ഞ് വന്നാലേ ഇതൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ പാടുള്ളൂ.."
പൊതുവേ സംശയ രോഗിയായ സ്വാമിക്ക് ഇതു കേട്ടപ്പോഴും വന്നു ഒരു സംശയം.. സ്വാമി ചോദിച്ചു..
"അതെന്താ ഇപ്പോള്‍ ചെയ്‌താല്‍..?"
അപ്പോള്‍ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു..
"അങ്ങിനെയാണ് ആചാരം.."

"ആര് പറഞ്ഞു ഇങ്ങനെയാ ആചാരമെന്നു ?"
"ആരും പറയാതെ തന്നെ നമുക്ക് അറിയുന്നതല്ലേ സ്വാമി..?"
ഓരോരുത്തരും അവര്‍ക്കാകുന്ന തരത്തില്‍ സ്വാമിയെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.. പക്ഷേ സ്വാമിയുണ്ടോ വിടുന്നു..
ഒടുവില്‍ ഞങ്ങളോട് ഒരു ആവശ്യം ഉന്നഴിച്ചു.
"സാക്ഷാല്‍ ശ്രീ അയ്യപ്പ സ്വാമിയുടെ താടി വെച്ച സമയത്തുള്ള ഒരു ഫോട്ടോ നിങ്ങള്‍ കാണിച്ചു താ.. എന്നാല്‍ ഞാന്‍ ഇനി താടി എടുക്കാതെ ശബരിമലയിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളാം.."
സ്വാമിയുടെ ആവശ്യം കേട്ട ഞങ്ങള്‍ അന്തംവിട്ട് ഇരുന്നു പോയി..
(തുടരും...)

സൂചി കണ്ടുപിടിച്ചത് ആര്..?

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Fri, 14 Jan 2011 02:29:00 +0530

"പ്രിയമുള്ളവരേ നിങ്ങള്‍ക്കൊരു സുവര്‍ണ്ണാവസരം..."
ഉച്ചത്തിലുള്ള ഈ ഓഫര്‍ കേട്ടാണ് എല്ലാവരും നോക്കിയത്. ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ കൈയ്യില്‍ ഒരു പാക്കറ്റ് ഉയര്‍ത്തി കാണിച്ച് എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുകയാണ്.
" വെറും 10 രൂപക്ക് നിങ്ങള്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്നു, കടയില്‍ ഒന്നിന് മൂന്ന് രൂപയുള്ള നൂലുകള്‍ മൂന്നെണ്ണം.. കൂടാതെ ഒരു സൂചി, ബട്ടന്‍സ്, ബ്ലൌസ് ഹൂക്സ് പിന്നേ ഒരു കത്രികയും. എങ്ങിനെ കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും നോക്കിയാലും ലാഭം."
ഇതും പറഞ്ഞ് അയാള്‍ ആ പാക്കറ്റുകള്‍ ഓരോരുത്തരുടെയും മടിയില്‍ വെച്ച് കൊടുത്തു.
" ഇതു ലാഭമല്ല എന്ന് ബുദ്ധിയുള്ള ആരും പറയില്ല.. നോക്കൂ പ്രിയരേ., കടയില്‍ ചെന്നാല്‍ ഇത്രയും സാധനങ്ങള്‍ക്ക് നിങ്ങള്‍ ചുരുങ്ങിയത് ഇരുപതു രൂപയെങ്കിലും കൊടുക്കണം.." അയാള്‍ തുടരുകയാണ്...

ചിലയാളുകള്‍ ഉടന്‍ തന്നെ പത്ത് രൂപ കൊടുത്ത് പാക്കറ്റ് സ്വന്തമാക്കി.. ചിലര്‍ ഇതൊക്കെ തട്ടിപ്പുകള്‍ എന്ന മട്ടില്‍ തിരിച്ചു കൊടുത്തു. പക്ഷേ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ല. തിരിച്ചു കൊടുത്തവര്‍ക്കായി അയാള്‍ ഒരു ഓഫര്‍ നല്‍കി.
"നിങ്ങള്‍ക്ക് ഞാന്‍ ഇതു ഫ്രീ തരാം.. പക്ഷേ ഒരു വ്യവസ്ഥ. ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യത്തിന് നിങ്ങള്‍ ഉത്തരം പറയണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ ഇതു പണം കൊടുത്ത് വാങ്ങണം.. സമ്മതമാണോ ?"
ആളുകള്‍ പരസ്പരം നോക്കി.. ഒരു അടിപൊളി ഓഫര്‍ മുന്നില്‍ വന്ന് കിടക്കുന്നു. ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കൊടുത്താല്‍ അയാളുടെ കൈയ്യിലുള്ള പാക്കറ്റ് സ്വന്തമാക്കാം. ഒന്ന് ശ്രമിച്ചാലോ...?
ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഓഫര്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി അറിയിച്ചു. ആര്‍ക്കും ഉത്തരം പറയാം.. ഉത്തരം ശരിയായാല്‍ ഒരു പാക്കറ്റ് സൗജന്യം.. റെഡിയല്ലേ..?"
"ഞങ്ങള്‍ റെഡി"
ചെറുപ്പക്കാരന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കള്‍ നില്‍ക്കുന്നു തന്നോട് പൊരുതാന്‍.
സമയം ഒട്ടും കളയാതെ, ഗ്രാന്‍ഡ്‌ മാസ്റ്ററുടെ ലാഘവത്തോടെ അയാള്‍ ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.
"സൂചി കണ്ടുപിടിച്ചത് ആരാണ്..?"
പറയൂ സുഹൃത്തുക്കളെ പറയൂ.. ഉത്തരം പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് മൂന്ന് പേര്‍ക്കും ഓരോ പാക്കറ്റ് സൗജന്യം.. ഇല്ലെങ്കില്‍ മൂന്ന് പേരും പത്തു രൂപ വീതം നല്‍കി ഈ പാക്കറ്റ് കരസ്ഥമാക്കുക.. ആലോചിക്കൂ.. ഉത്തരം പറയൂ...

ദൈവമേ പെട്ടത് തന്നെ.. അയാളോട് മത്സരിക്കാന്‍ സമ്മതിക്കാന്‍ തോന്നിയതോര്‍ത്ത് മൂന്ന് പേരും സ്വയം ശപിച്ചു. ആകെ നാറ്റകേസ് ആയല്ലോ ഭഗവാനേ... ഇനി ഇപ്പോള്‍ എന്ത് ചെയ്യും? അയാളാന്നെങ്കില്‍ ഉത്തരം പറയാന്‍ തിരക്ക് കൂട്ടുന്നു..
"ഒരു ക്ലു തരുമോ..?" മൂവരില്‍ ഒരാള്‍ ചോദിച്ചു.
"തീര്‍ച്ചയായും, "T " എന്ന അക്ഷരത്തില്‍ അവസാനിക്കുന്ന പേരാണ്."
എത്ര ആലോചിട്ടും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ആ മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കളില്‍ നിന്നും പത്തു രൂപ വീതം വാങ്ങി ഓരോ പാക്കറ്റ് നല്‍കി അയാള്‍ നടന്നകലുമ്പോഴും അവിടെ കൂടിയിരുന്ന ആളുകള്‍ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു..
ആരായിരിക്കും സൂചി കണ്ടുപിടിച്ചത്..?

അവളുടെ "കഥ"

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Tue, 11 Jan 2011 20:40:00 +0530

ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്രയില്‍ വളരെ യാദ്രഷികമായിട്ടാണ് അവളെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. യാത്രയില്‍ ഏതോ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നും കയറിയ അവള്‍ ഇരുന്ന സൈഡ് സീറ്റിനു എതിര്‍വശം വന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളെ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ എന്താണ് കാരണം എന്നെനിക്കോര്‍മയില്ല. പക്ഷേ കണ്ടത് മുതല്‍ ആ മുഖത്ത് നിന്നും കണ്ണെടുക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല. വെളുത്തതെല്ലെങ്കിലും ഭംഗിയുള്ള, ഓമനത്തമുള്ള, ശാലീനതയുള്ള ആ മുഖത്ത് വിഷാദം പരന്നിരുന്നു. ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പുറംകാഴ്ച്ചകള്‍ കാണുകയെന്ന പോലെ വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ടിരിക്കുന്ന അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ ഞാനിരുന്നു.
എന്തായിരിക്കും അവളുടെ വിഷമത്തിന് കാരണം..? കാഴ്ച്ചയില്‍ പതിനാറു വയസ്സ് മാത്രമുള്ള അവള്‍ എവിടെക്കായിരിക്കും ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നത്..? ചിലപ്പോള്‍ വീട്ടുകാരോട് വഴക്കിട്ടു വന്നതായിരിക്കും. ഇനി അവള്‍ക്കു ആരും ഇല്ലാതിരുക്കുമോ..? എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ കാടുകയറാന്‍ തുടങ്ങി. അവളെ കുറിച്ച് അറിയാന്‍ എന്‍റെ മനസ്സ് വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളോട്‌ സംസാരിക്കാന്‍, ഒന്ന് പരിചയപ്പെടാന്‍ അതെന്നെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു. ഒന്നല്ല പലവട്ടം... അവളോട്‌ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാന്‍ എനിക്ക് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു.

ചീറിപാഞ്ഞു പോകുന്ന മരങ്ങളും, പുഴകളും, റോഡുകളും, നഗരങ്ങളും താണ്ടി അതിവേഗതയില്‍ പോയികൊണ്ടിരിക്കുന്ന ട്രെയിന്‍ പെട്ടന്നതിന്റെ വേഗത കുറച്ചുവോ.. ഏതോ സ്റ്റേഷന്‍ എത്താരായെന്നു തോന്നുന്നു. എന്‍റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗത കൂടി.. ട്രെയിന്‍ നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ അവള്‍ ഇറങ്ങിയാലോ., അവള്‍ക്കു പോകേണ്ട സ്റ്റേഷന്‍ ഇതാന്നെങ്കിലോ.. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു.
"ഏതാ സ്റ്റേഷന്‍...?"
ആരോ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. സത്യത്തില്‍ അപ്പോഴാന്നു എനിക്ക് ബോധം വന്നത്. ഏതോ ചിന്തയിലായിരുന്ന ഞാന്‍ ട്രെയിന്‍ നിര്‍ത്തിയത് പോലും അറിഞ്ഞില്ല.
"ഹലോ ഇതേതാ സ്റ്റേഷന്‍ എന്ന് പറയാമോ.. പ്ലീസ്"
ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ ചോദ്യം എന്നോടായിരുന്നു.. എനിക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷവും അത്ഭുതവും തോന്നി. പരിജയപ്പെടാന്‍ ഞാന്‍ കൊതിച്ച, എന്നാല്‍ സംസാരിക്കാന്‍ ധൈര്യമില്ലാതിരുന്ന അവള്‍ എന്നോട് ചോദിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ സുപരിചിതമല്ലാത്ത ആ സ്ഥലം ഏതാണെന്ന് ഞാന്‍ എങ്ങിനെ പറഞ്ഞ് കൊടുക്കും. നിരാശയോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.,
"സോറി, എനിക്ക് ഈ സ്ഥലം പരിചിതമല്ല.."
"ഓ സാരമില്ല.. നന്ദി".
വലിയ പരിഭവം ഒന്നുമില്ലാതെ അവള്‍ വീണ്ടും വിതൂരതയിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു.
ട്രെയിന്‍ പതുക്കെ ചലിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പ്ലാറ്റ്ഫോമ്മിന്റെ അവസാനം എഴുതി വെച്ച സ്ഥലപ്പേര് എന്‍റെ കൂടെ അവളും വായിച്ചു. എന്തായാലും അവളെ ഒന്ന് പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് തന്നെ കാര്യം.! എന്തും സംഭവിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി (ധൈര്യസമേതം) ഞാന്‍ ചോദിച്ചു..
"എവിടെയാ പോകേണ്ടത്..?"
"അറിയില്ല"
"ങേ..! എവിടെക്കെന്നില്ലാതെയാണോ യാത്ര ചെയ്യുന്നത്..?"
"അതെ.. ഈ ട്രെയിന്‍ എവിടെ വരെ പോകുന്നുവോ, അവിടെ ചെന്നിറങ്ങും."
"അവിടെ പരിചയക്കാര്‍ ആരെങ്ങിലും ഉണ്ടാകുമോ? കുട്ടി തനിച്ചാണോ വന്നത്..?"
"എനിക്ക് ആരെയും പരിചയമില്ല.. ഞാന്‍ തനിച്ചാണ്."
ദൈവമേ ഇത്ര വലിയ പുലിവാലാണോ ഇത്രയും കഷ്ട്ടപ്പെട്ട് ഞാന്‍ പിടിച്ചത്. അവിടെയെന്നറിയാതെ, ആരോരുമില്ലാതെ പതിനാറു വയസ് മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടി തനിച്ച് യാത്ര ചെയ്യുക. പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് ഒരു ലകഷ്യമില്ലാതെ ഇറങ്ങുക. എന്തൊക്കെയാവും സംഭവിക്കുക.? എന്തിനായിരിക്കും അവള്‍ എങ്ങിനെ ചെയ്യുന്നത്..?
"കുട്ടീ, ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ടൊന്നും തോന്നരുത്.. എന്താ കുട്ടിയുടെ പ്രശ്നം.? കുട്ടിയുടെ വീടെവിടെയാ ?"
"കുറച്ച് അകലയാ.. പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ അവിടെ എനിക്ക് ആരുമില്ല. ചെറുപ്പത്തിലെ എന്‍റെ അമ്മ മരിച്ചു. അധികം വൈകാതെ അപ്പന്‍ വേറെ കല്യാണം കഴിച്ചു. ഭയങ്കരിയായിരുന്നു രണ്ടാനമ്മ. അപ്പന്റെ സ്വത്തിനോട്‌ മാത്രമായിരുന്നു അവര്‍ക്ക് സ്നേഹം. പൈസ ഉണ്ടാക്കാന്‍ അവര്‍ അപ്പനെ പല വേഷങ്ങളും കെട്ടിച്ചു. അപ്പന്‍ കക്കാന്‍ പോയില്ലാന്നെ ഉള്ളൂ, ബാക്കിയുള്ള ഒരുവിധം അനധിക്രത കാര്യങ്ങളും അപ്പന്‍ ചെയ്തിരുന്നു. അങ്ങിനെ അപ്പന്‍ പോലിസുക്കാരുടെ പിടിയിലായി.
പിന്നീട് പലരും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പനെ ജയിലില്‍ നിന്ന് ഇറക്കാനുള്ള കാര്യം സംസാരിക്കാന്‍ എന്ന വ്യാജേന പലരും രാത്രിയില്‍ പോലും കയറി ഇറങ്ങി.
ഒരു ദിവസം സ്കൂള്‍ വിട്ടു ഞാന്‍ വരുമ്പോള്‍ ഉമ്മറത്ത് കുറെപേര്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ മുന്നിലൂടെ അകത്തു പോയ എന്നെ എതിരേറ്റതു അന്ന് വരെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതിരുന്ന രണ്ടാനമ്മ ആയിരുന്നു. സന്തോഷത്തോടെ ഒരു പൊതി എന്‍റെ കൈയ്യില്‍ തന്നിട്ട് വേഗം ഇതു ഉടുത്തോണ്ട് വരാന്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞു. കാര്യമറിയാതെ ഞാന്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ചു.
എന്നെയും കൂട്ടി അവര്‍ ഉമ്മറത്ത്‌ ചായയും കുടിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ചെന്നു.. അവര്‍ എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കാനും പറയാനും തുടങ്ങി.. വ്യക്തമായൊന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും അവര്‍ പറയുന്നത് ആരുടെയോ കല്യാണ കര്യമാന്നെന്നു ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി. അവര്‍ പറയുന്നത് പതിമൂന്ന് വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള എന്‍റെ കല്യാണ കാര്യമായിരുന്നു.
ഒറിസയില്ലുള്ള ഏതോ ഒരു സമ്പന്നന്‍ എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാന്‍ തയ്യാറായിരിക്കുന്നു. നല്ല വിലക്ക് എന്നെ എന്‍റെ രണ്ടാനമ്മ വില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. പതിമൂന്ന് വയസ്സുള്ള ഒരു പെണ്‍കുട്ടി എങ്ങിനെ എതിര്‍ത്തു നില്‍ക്കും?..

അന്ന് തന്നെ "വിവാഹം" ചെയ്ത എന്നെയും കൂട്ടി ആ സമ്പന്നനും സംഘവും ഒറിസയിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു.
ഭാഷ അറിയാത്ത ആ നാട്ടില്‍ ഒരു കൊട്ടാരം പോലുള്ള വീട്ടില്‍ പകല്‍ മുഴുവനും അടുക്കള പണിയും രാത്രിയാവുമ്പോള്‍ സമ്പന്നന്റെ അക്രമത്തിനു ഇരയാകുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു എന്‍റെ ദുര്‍വിധി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നടക്കാന്‍ പോലുമാകാതെ വേദന കൊണ്ട് പുളയുകയായിരുന്നു.. എല്ലാം സഹിച്ച് ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നു.. ഒരു ദിവസം രാത്രി സമ്പന്നന്‍ തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ കൂടെ ഒരാള്‍ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു.. ചെറുത്ത് നില്‍ക്കാനാവാതെ അയാള്‍ക്ക്‌ ഞാന്‍ കീഴ്പ്പെടെണ്ടി വന്നു. പിന്നേ പലര്‍ക്കും...
നീണ്ട നാല് വര്‍ഷം.. വേദനകളും സഹിച്ച് ഞാന്‍ ഞാന്‍ നിന്നു. അപ്പോഴേക്കും എന്നെ പോലെ ഒരുപാട് പേര്‍ അയാളുടെ ചതിയിലകപ്പെട്ട് അവിടെ എത്തികൊണ്ടിരുന്നു..ചിലര്‍ സഹിക്കാനാവാതെ ജീവനൊടുക്കി.. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ എല്ലാം സഹിച്ച് അവിടെ അയാളുടെ..."
ഇത്രയും പറഞ്ഞ് അവള്‍ പൊട്ടികരയുകയായിരുന്നു..
എന്‍റെ ഹൃദയടിമിപ്പുകള്‍ ഇല്ലാതായെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.. തലയിലാകെ ഒരു മന്ദത. കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട് കയറിയത് പോലെ...
അവളുടെ കഥ കേട്ട് എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.. ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ പോലും എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല. എന്തു പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കും..? എങ്ങിനെ ഞാന്‍ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കും..? അതിനെക്കാള്‍ ഏറെ അവള്‍ അനുഭവിച്ചില്ലേ..? നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ഇത്തരം ആളുകള്‍ ഉണ്ടെന്നറിയുമ്പോള്‍ നമ്മുക്കെങ്ങനെ അഭിമാനിക്കാനാവും ?
ട്രെയിന്‍ ചൂളം വിളിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു.. അവസാന സ്റ്റേഷന്‍ എത്തുകയാണ്.എല്ലാവരും ഇറങ്ങാന്‍ തയ്യാറാകുന്നു. ഞാനും അവളും മാത്രം എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പുറംകാഴ്ച്ചകളിലേക്ക്, അതിനുമപ്പുറം വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി വെറുതെ അങ്ങിനെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു...!

NB:- ഈ കഥക്ക് യോജിച്ച ഒരു പേര് ആദ്യം എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല. അതിനാല്‍ താത്കാലിക നാമം എന്ന നിലയ്ക്കാണ് അവളുടെ കഥ എന്ന് കൊടുത്തത്. ഇതിനു യോജിച്ച പേര് ഇതു തന്നെയാണെന്ന നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ബ്ലോഗ്ഗര്‍ സലീംക്കയുടെ നിര്‍ദേശത്തെ തുടര്‍ന്ന് ഇതു തന്നെ ഉറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. സലീംക്കാ നന്ദി..

മാപ്പിളപ്പാട്ട് പാടുന്ന തെയ്യം...

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Sun, 9 Jan 2011 01:57:00 +0530

ഉത്തരകേരളത്തിലെ അനുഷ്ടാനകലയാണ് തെയ്യം. കളിയാട്ടമെന്നും, തിറയാട്ടമെന്നും അറിയപ്പെടുന്ന നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ദേവസങ്കല്പ്പമായ തെയ്യം പല തരത്തിലുണ്ട് എന്നത് നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്. പണ്ട് കോലത്തിരി രാജാവിന്റെ കല്പന അനുസരിച്ച് കരിവള്ളൂര്‍ മണക്കാടന്‍ ഗുരുക്കള്‍ ഒറ്റ ദിവസം തന്നെ 39 തെയ്യങ്ങളെ കെട്ടിയിരുന്നു. ഒന്ന് കുറെ നാല്‍പ്പത്‌ എന്നാണ് ചൊല്ല്. ഒട്ടേറെ തറവാടുകളിലും 39 തെയ്യങ്ങള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം നല്‍കി കാണുന്നു. ഏഴു മാസം നീളുന്ന കളിയാട്ടത്തിന്റെ തുടക്കം കാസറഗോഡ് അല്ലാട രാജവംശത്തിന്റെ കീഴിലായിരുന്ന നീലേശ്വരം അന്നൂട്ടമ്പലം വീരര്‍ക്കാവിലാണ്. പിന്നീട് കോലത്തുനാട്ടില്‍ മയ്യില്‍ ചാത്തമ്പള്ളി വിഷകന്ടെന്‍ കാവില്‍ തുടങ്ങും. തുടക്കം നീലേശ്വരത്തും മുടിയഴിക്കല്‍ വളപട്ടണം കളരിവാതുക്കല്‍ ക്ഷേത്രത്തിലും എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്‌. വഴിപാടു തെയ്യങ്ങള്‍ എണ്ണം കൂടിയതോടെ ചില്ലറ മാറ്റങ്ങള്‍ വന്നു തുടങ്ങി.

കാസറഗോഡ് കോലങ്ങള്‍ക്ക്‌ അനുഷ്ട്ടാനം ഏറുമെന്നാണ് പ്രമാണം. കണ്ണൂരില്‍ കലശത്തിനാണ് പ്രാധാന്യം. ദേവി ദേവന്‍മാര്‍, യക്ഷഗന്ധര്‍വാദികളായ ഭൂതങ്ങളുടെയും നാഗങ്ങളുടെയും, മരിച്ചു പോയ കാരണവര്‍മാരുടെയും വീരപരാക്രമികളുടെയും സ്വരൂപമായി കെട്ടിയാടിച്ചു ആരാധിച്ചു പോരുന്ന ഗ്രാമീണ കലയാണിത്.ചലിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദൈവങ്ങള്‍.
ഇനി മാപ്പിള തെയ്യങ്ങളെ കുറിച്ച് പറയാം. കാസറഗോഡ് കംബല്ലൂര്‍ കോട്ടയില്‍ തറവാടിലെ തെയ്യമാണ്‌ മാപ്പിള ചാമുണ്ടി. കുമ്പള ആരിക്കാടിയില്‍ ആലിചാമുണ്ടി, മടിക്കൈ കക്കാട്ട് കോവിലകത്ത് ഉമ്മച്ചി തെയ്യം, ചിറ്റാരിക്കല്‍ ഭാഗത്ത് മുക്രി പോക്കര്‍ എന്നിവയാണ് മാപ്പിള തെയ്യങ്ങള്‍.
ചാമുണ്ടി കോലം വരുന്നതിനു മുമ്പ് തലയില്‍ കെട്ടും, പച്ച ഉടുപ്പും അണിഞ്ഞു മാപ്പിള തെയ്യം തറവാട്ടിലെ പള്ളിയറക്ക് മുന്നില്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുകയും ദേവനൃത്തം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുന്ന ചാമുണ്ടിയുടെ കൂടെ പോകുകയും ചെയ്യും. പള്ളിയറയില്‍ നിന്നും പോകുന്നതിനു മുമ്പ് മാപ്പിള തെയ്യം ബാങ്ക് വിളിക്കുകയും നിസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യും. തുടര്‍ന്ന് പര്‍ദ്ദ അണിഞ്ഞ മുസ്ലിം സ്ത്രീകളും മറ്റും അനുഗ്രഹം തേടുകയും ചെയ്യും. ഒരുപക്ഷേ മുസ്ലിം സ്ത്രീകള്‍ പര്‍ദ്ദയിട്ട് തെയ്യത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നത് ഇന്ത്യയില്‍ തന്നെ വേറെയെങ്ങും കാണുകയില്ല. അതു കൊണ്ടായിരിക്കാം ഈ ക്ഷേത്രം ശ്രീ ഭഗവതി- ആലിചാമുണ്ടി ക്ഷേത്രമെന്നറിയപ്പെടുന്നത്. മുസ്ലിം പുരുഷന്മാര്‍ക്കും തലയില്‍ മുസ്ലിം തൊപ്പിയും, കയ്യില്‍ മാന്ത്രിക വടിയുമായി വരുന്ന ആലി തെയ്യത്തില്‍ നിന്നും പ്രസാദം വാങ്ങാം.
എന്നാല്‍ നീലേശ്വരം രാജവംശത്തിന്റെ ആരാധനാമൂര്‍ത്തിയായ യോഗ്യാര്‍ കോലം, തെയ്യാട്ടത്തിനോടുവില്‍ മാപ്പിള തെയ്യമായി മാറുന്ന "ഉമ്മച്ചി തെയ്യം" സ്ത്രീകളുടെ മാത്രം പ്രതിനിധിയാണ്. മുഖം മറച്ചു പിടിച്ച് നെല്ല് കുത്തുന്നതായി അഭിനയിക്കുന്ന ഉമ്മച്ചി തെയ്യം "അല്ലാഹു അല്ലാഹു" എന്ന് വിളിക്കുകയും മാപ്പിളപ്പാട്ട് പാടുകയും ചെയ്യുമത്രേ...

ഓര്‍ക്കാന്‍ കൊതിക്കുന്ന കാലം

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Sun, 14 Nov 2010 19:20:00 +0530

എന്നും ഓര്‍ക്കാന്‍ കൊതിക്കുന്ന കാലം, അതായിരിക്കും എല്ലാവര്‍ക്കും സ്കൂള്‍ കാലം. എനിക്കും ഒരുപാട് ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും വളരെ കുറച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമേ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ കഴിയുന്നുള്ളൂ...
നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുബോഴാന്നെന്നു തോന്നുന്നു, അന്ന് ഞാന്‍ തലശ്ശേരിയില്‍ എസ്. കെ. എം സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്നു. (ഇന്ന് ഈ സ്കൂള്‍ ഉണ്ടോ എന്ന് പോലും അറിയില്ല ട്ടോ..). വാടക കെട്ടിടത്തിലായിരുന്നു സ്കൂള്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത്. കെട്ടിടമെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു വീട് തന്നെയായിരുന്നു അത്. ക്ലാസ്സില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം ദീപ ടീച്ചറെ ആയിരുന്നു.ഒരു ദിവസം ദീപ ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സ്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു..
"കാറ്റ് ഉണ്ടെന്നു എങ്ങിനെ അറിയാന്‍ കഴിയുന്നു..?"
ചോദ്യം കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ ഞെട്ടി.. ശരിയാന്നല്ലോ കാറ്റു വരുന്നതും പോകുന്നതും ഞങ്ങള്‍ അറിയുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ എങ്ങിനെ അറിയുന്നു ? ഇതു ടീച്ചറെ എങ്ങിനെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കും ?
ക്ലാസ്സിലുള്ള മുപ്പതോളം കുട്ടികള്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും ആലോചിച്ചു പല പല ഉത്തരങ്ങള്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങി... ഇല്ല, ഒരു രക്ഷയുമില്ല .. ടീച്ചര്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ല..
ഇനി ഈ ചോദ്യത്തിനു ഉത്തരം ഇല്ലേ ? ടീച്ചര്‍ക്ക് കാറ്റു കൊള്ളുന്നില്ലേ? കോടീശ്വരന്‍ പരിപാടി ആണെങ്കില്‍ വല്ല 20:20 യോ, ഫോണ്‍ എ ഫ്രണ്ട് ഓപ്ഷനോ എടുക്കാമായിരുന്നു.. ഇതിപ്പോള്‍ അതുന്നുമില്ല.. ഉത്തരം പറഞ്ഞ് മിടുക്കനാകാന്‍ എല്ലാരും ഉത്സാഹിച്ചു ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു...
ക്ലാസ്സ്‌ മുഴുവന്‍ നിശബ്ദമായിരിക്കുന്നു.. പെട്ടെന്ന് അടുത്തിരിക്കുന്ന ശരത്ത് എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് പറഞ്ഞു
"കടലാസ് പറക്കുമ്പോള്‍"
ടീച്ചര്‍ക്ക് ചിരി പൊട്ടി..
പിന്നേ... കടലാസ് പറക്കുകയല്ലേ ? ആര്‍ക്കും അറിയില്ലേ ഉത്തരം?
ഈ ഒരു ചോദ്യം കാരണം ഏകദേശം ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ്‌ ടൈം കഴിയാറായിരുന്നു. മടിച്ച് മടിച്ച് ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് പറഞ്ഞു
" ടീച്ചര്‍, ഇലകള്‍ അനങ്ങുമ്പോള്‍... അല്ലേ ?"
കറക്റ്റ് ആന്‍സര്‍... വെരി ഗുഡ് മോനെ... അപ്പൊ ശരി ഇന്നത്തെ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു.. നാളെ വീണ്ടും ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കാം കേട്ടോ..
ടീച്ചര്‍ ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നിറങ്ങി പോകുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളെല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു "താങ്ക്യൂ ടീച്ചര്‍ ".
പക്ഷെ എനിക്കപ്പോഴും സംശയമായിരുന്നു.. ഉത്തരം അത് തന്നെയാണോ? അതോ ക്ലാസ്സ്‌ ടൈം കഴിയാറായപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ സമ്മതിച്ചതോ? അതുമെല്ലെങ്ങില്‍ എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ടായിരിക്കുമോ?
എന്തൊക്കെയായാലും ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സ്‌ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വളരെ ഇഷ്ടം തന്നെയായിരുന്നു.. പലപ്പോഴും ഓര്‍ക്കും ടീച്ചര്‍ പോയൊന്നു കാണാന്‍.. ഇപ്പോള്‍ എവിടെയായിരിക്കും ടീച്ചര്‍? എന്തു ചെയ്യുകയാവും ? എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ക്ക് മനസ്സിലാകുമോ ?

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിശേഷം

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Tue, 2 Nov 2010 17:36:00 +0530

എവിടെ നോക്കിയാലും തിരഞ്ഞെടെപ്പു വിശേഷങ്ങള്‍ തന്നെ അല്ലേ... വോട്ട് ചെയ്തതിന്റെ, മികച്ച പോളിംഗ്, കന്നി വോട്ട്, കള്ള വോട്ട്, അക്രമം, ഫലപ്രഖ്യാപനം, വിജയപരാജയം, ആഘോഷം തുടങ്ങി വിശേഷങ്ങളുടെ ഒരു ഘോഷയാത്ര തന്നെയുണ്ട്‌.

ഇതില്‍ എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷിച്ച ഒരു വാര്‍ത്തയുണ്ട്. ആരുടേയും ശ്രദ്ധയില്‍ പെടാതിരുന്നത് കൊണ്ടോ അതോ ആരും "ശ്രദ്ധിക്കില്ല" എന്ന് കരുതിയത് കൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല, ആരും ഈ വാര്‍ത്തയെ കുറിച്ച് പ്രതികരിച്ചത് കണ്ടില്ല. ഓ... ഞാന്‍ ഇതു വരെ വാര്‍ത്ത‍ എന്താണെന്ന് പറഞ്ഞില്ല അല്ലേ ... ഇതാ കേട്ടോളൂ....
" കൈ വെട്ടു കേസ് പ്രതിക്ക് മികച്ച വിജയം "....
കൂടുതല്‍ വിശദമായി പറയാം.. കേട്ടോളൂ...
കൊച്ചി: തദ്ദേശ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വിജയിച്ചവരില്‍ തൊടുപുഴ ന്യൂമാന്‍സ് കോളേജ് അധ്യാപകന്‍റെ കൈ വെട്ടിയ കേസിലെ പ്രതിയും. കൈ വെട്ടു കേസില്‍ വിയ്യൂര്‍ സെന്‍ട്രല്‍ ജയിലില്‍ കഴിയുന്ന എസ്.ഡി.പി.ഐ സ്ഥാനാര്‍ഥി പ്രൊ. അനസ് ആണ് വാഴക്കുളം പഞ്ചായത്തില്‍ വഞ്ചി നാട് ഡിവിഷനില്‍ നിന്നും വിജയിച്ചത്. 1906 വോട്ടിന്‍റെ ഭൂരിപക്ഷത്തില്‍ തൊട്ടടുത്ത യു ഡി എഫ് സ്ഥാനാര്‍ഥിയെ പരാജയപെടുത്തിയാണ്ണ്‍ അനസ് വിജയം " കൈ " വരിച്ചത്‌. കോടതിയുടെ പ്രതേക അനുമതി നേടിയാന്നത്രേ മത്സരിച്ചത്.

എങ്ങിനെയുണ്ട് വാര്‍ത്ത‍...? കൂടുതലൊന്നും പറയുന്നില്ല. ഈ വാര്‍ത്ത‍ കേട്ടിട്ട് നിങ്ങള്‍ക്കെന്താന്നോ തോന്നുന്നത്, അത് തന്നെയാ എനിക്കും തോന്നുന്നത്.. അല്ലേലും എനിക്ക് മാത്രം എന്തെങ്കിലും തോന്നിയിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ...? അല്ല പിന്നെ.....^^^%

ദൈവത്തിനു മതത്തോട് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Mon, 19 Jul 2010 17:54:00 +0530

"ഇവിടെ ദൈവത്തിനു പ്രസക്തി നഷ്ടപെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഒപ്പം മതത്തിനു സ്ഥാനം കിട്ടുകയും ചെയ്തു. എല്ലാത്തിനും അടിസ്ഥാനം മതമായി മാറി. ദൈവത്തിനു മതത്തോട് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല എന്നത് ആദ്യം മനസിലാക്കണം. എനിക്കത് മനസിലായി. മതം ഒരു നുണയാ. ദൈവത്തോട് മതത്തെ പറ്റി ചോദിച്ചാല്‍ അതെന്താണെന്ന് ദൈവം തിരിച്ചു ചോദിക്കും."

മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയ എഴുത്തുകാരി കമല സുരയ്യ ( മാധവികുട്ടി ) യുടെ വാക്കുകളാണിത്‌..
കേരളത്തില്‍ ഇന്ന് നടക്കുന്ന സംഭവ വികാസങ്ങള്‍ എടുത്തു നോക്കിയാല്‍ നമുക്കിതിന്റെ അര്‍ഥം അറിയാന്‍ സാധിച്ചേക്കും. മതത്തിന്റെ പേരില്‍ കൊല്ലുകയും, കൈ വെട്ടുകയും, അക്രമങ്ങള്‍ അഴിച്ചുവിട്ടു കൊണ്ട് തമ്മില്‍ കലഹിക്കുന്ന മലയാളീ സമൂഹം, അവര്‍ നഷ്ടപെടുത്തുന്നതിന്റെ വില ഓര്‍ക്കുന്നില്ല.

ചോദ്യ പേപ്പറില്‍ മത നിന്ദ ഉളവാക്കുന്ന തരത്തില്‍ പരാമര്‍ശം നടത്തിയ അധ്യാപകന്‍റെ കൈ വെട്ടിയെടുത്ത സംഭവം നമുക്കറിയാം.
ഈ നാട്ടിലെ നിയമം അന്വേഷണവിധേയമായി സസ്പെന്‍റ് ചെയ്യുകയും അന്വേഷണം നടത്തിവരുന്നതുമായ സാഹജര്യത്തില്‍ ഇത്തരം ഒരു അക്രമം ഒരിക്കലും പെരുത്തപെടാന്‍ കഴിയില്ല. ഒരാള്‍ തെറ്റ് ചെയ്താല്‍ ശിക്ഷിക്കാന്‍ ഇവിടെ കോടതികളും നിയമങ്ങളും ഉണ്ടെന്നിരിക്കെ, മതത്തെ കരിതേക്കാനും, വര്‍ഗീയത പടര്‍ത്താനും ബോധപൂര്‍വം ചില തീവ്രവാദ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന ഇത്തരം അക്രമങ്ങള്‍ നാം തിരിച്ചറിയുകയും പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്തേ പറ്റു...

ഒരു സുഹൃത്ത് അയച്ച ഇമെയില്‍ - മനസ്സ് പ്രക്ഷുബ്ധമാണ്..

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Wed, 23 Jun 2010 19:13:00 +0530

മനസ്സ് പ്രക്ഷുബ്ധമാണ്..

പണ്ടൊക്കെ എന്ത് സുഖമായിരുന്നു...ഓര്‍മ്മകള്‍, അവ ഞാനൊന്ന് അയവിറക്കുന്നു..ചം, ചം, ചം..

" ഹായ് മനു, ആര്‍ യൂ മാരീഡ്?"

"നോ, നോ, ഐയാം എ ബാച്ചി"

"ബാച്ചി?"

"യെസ്സ്, ബാച്ചി"മച്ചി, കൊച്ചി, പിച്ചി എന്നൊക്കെ പറയുന്ന പോലെ ബാച്ചി!!!പറയാനും, കേള്‍ക്കാനും ഇമ്പമുള്ള വാക്ക്. ഓഫീസില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ബോസ്സ് 'എന്താടാന്ന്' ചോദിച്ചാല്‍ 'നീ പോടാന്ന്' പറയാനുള്ള ചങ്കൂറ്റം, ഇനി ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യേണ്ടാന്ന് എച്ച്.ആര്‍ പറഞ്ഞാല്‍, 'ചുവന്ന നൈലോണ്‍ സാരിയില്‍ നിങ്ങള്‍ സുന്ദരിയാണെന്ന്' സൂചിപ്പിക്കാനുള്ള മഹാമനസ്ക്കത,ഇത്രേം ശമ്പളമേ തരൂന്ന് കമ്പനി പ്രഖ്യാപിച്ചാല്‍ 'ഐ ഡോണ്ട് ലൈക്ക് ദിസ്സ് ഡേര്‍ട്ടി കമ്പനി' എന്ന് വിളിച്ച് കൂവാനുള്ള ആര്‍ജ്ജവം, എന്നിങ്ങനെ എണ്ണപ്പെട്ട കഴിവുകള്‍ ഈ ബാച്ചി ലൈഫില്‍ എന്നോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതോടെ എല്ലാം കീഴ്മേല്‍ മറിഞ്ഞു...ജോലി ഉണ്ടായിട്ട് വക വയ്ക്കാത്തവര്‍ (ഭാര്യയല്ല!), ജോലി ഇല്ലെങ്കില്‍ എങ്ങനെ ട്രീറ്റ് ചെയ്യും എന്നത് മനോമുകുരത്തില്‍ മൊട്ടായി വിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒന്ന് തീരുമാനിച്ചു, ഓഫീസില്‍ ഇനി ഞാന്‍ ഒരു മര്യാദരാമന്‍ ആയിരിക്കും.അങ്ങനെ ഞാന്‍ ഒരു പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിച്ചു, അതോടെ എന്‍റെ ദിവസങ്ങള്‍ തിരക്ക് പിടിച്ചതായി തുടങ്ങി. എന്നും രാവിലെ സഹധര്‍മ്മിണിയുടെ ആവലാതികള്‍..

"ചേട്ടാ, ഉപ്പില്ല, മുളകില്ല, പാലില്ല, തൈരില്ല...."വൈകിട്ട് കൊണ്ട് വരാമേ!!!! ഓഫീസില്‍ പ്രോജക്റ്റ് മാനേജരുടെ അന്വേഷണങ്ങള്‍..

"ഡോക്കുമെന്‍റ്‌ എവിടെ? കോഡ് എവിടെ? ആപ്ലിക്കേഷന്‍ എവിടെ?"ഇപ്പോ തയാറാക്കാമേ!!!! ഇടക്കിടെ എച്ച്. ആര്‍ (കമ്പനിയിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരി) വരും..കുണുങ്ങി കുണുങ്ങിയുള്ള വരവ് കാണുമ്പോള്‍ ഊഹിച്ചോണം, ഇട്ടിരിക്കുന്നത് പുതിയ ഡ്രസ്സാ.അതിനെ പറ്റിയുള്ള അഭിപ്രായം അറിയാനുള്ള വരവാ.നമ്മളായിട്ട് എന്തിനാ കുറക്കുന്നത്, വെറുതെ വച്ച് കാച്ചി:

"മേഡം, ഈ ഡ്രസ്സില്‍ സുന്ദരി ആയിരിക്കുന്നു"അവരൊന്ന് വെളുക്കെ ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് പരിഭവത്തോടെ ചോദിച്ചു:

"എന്താ മനു, ഈ ഡ്രസ്സിടുമ്പോള്‍ മാത്രമാണോ ഞാന്‍ സുന്ദരി ആയത്?"

'അയ്യോ അല്ലേ, ഡ്രസ്സൊന്നും ഇട്ടില്ലെങ്കിലും മാഡം സുന്ദരിയാണേ' എന്ന് പറയാന്‍ വന്നത് മനപൂര്‍വ്വം വിഴുങ്ങി, പകരം ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു, നാക്ക് വച്ച് ചുണ്ടൊന്ന് നനച്ചു(വെറുതെ!), അത്രമാത്രം. വൈകിട്ട് വീട്ടിലെത്തി സഹധര്‍മ്മിണിയോട് ഈ തമാശ ഉണര്‍ത്തിച്ചു, എല്ലാം കേട്ടപ്പോള്‍ അവളും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.തുടര്‍ന്ന് കിരണ്‍ ടീവി ഓണ്‍ ചെയ്തു കൊണ്ട് ഊണ്‌ കഴിക്കാന്‍ ഇരുന്നു.വിഷമങ്ങള്‍ മറന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിക്കാന്‍ താഹ ഒരുക്കിയ മലയാളം പടം..ഈ പറക്കും തളിക!!ദിലീപിന്‍റെയും ഹരിശ്രീ അശോകന്‍റെയും തമാശകള്‍ കണ്ട്കൊണ്ട്,മാമ്പഴപുളിശ്ശേരിയും, കടുമാങ്ങായും കൂട്ടി കുഴച്ച് വലിയൊരു ഉരുള വായിലേക്ക് വച്ചപ്പോള്‍ സഹധര്‍മ്മിണി ചോദിച്ചു:

"എച്ച്. ആറിലെ ആ പെണ്ണ്‌ അത്ര സുന്ദരിയാണോ?"ഗ്ലും!!!!ഉരുള അറിയാതെ വിഴുങ്ങി പോയി!!!കര്‍ത്താവേ, പണിയായോ??

"ആണോ ചേട്ടാ, സുന്ദരിയാണോ?"ആയി, പണിയായി!!!ശെടാ, ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു.ഒടുവില്‍ അവള്‍ക്ക് സമാധാനമാകട്ടെ എന്ന് കരുതി പറഞ്ഞു:

"ഹേയ്, ഇന്ന് ആ ഡ്രസ്സില്‍ കൊള്ളാമെന്ന് തോന്നി, അതാ പറഞ്ഞത്"ഇത് കേട്ടതും വാമഭാഗത്തിന്‍റെ മുഖമിരുണ്ടു.

"ഹും! ഞാന്‍ എത്രയോ പുതിയ ഡ്രസ്സിട്ടിരിക്കുന്നു.അന്നൊന്നും നിങ്ങളിത് പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ?"ഹാവു, പൂര്‍ത്തിയായി!! എന്താണാവോ ഈ സന്ദര്‍ഭത്തിനു ചേര്‍ന്ന പഴംചൊല്ല്..മോങ്ങാനിരുന്ന നായുടെ തലയില്‍ തേങ്ങാ വീണെന്നോ??അതോ നായരു പിടിച്ച പുലി വാലെന്നോ??എന്തായാലും ഭേഷായി!! എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ച് കൂവി കൊണ്ട് അവള്‍ അടുക്കളയിലേക്ക് കയറി.ഏതൊക്കെയോ പാത്രങ്ങള്‍ താഴെ വീഴുന്ന ശബ്ദം, നാലഞ്ച് പ്ലേറ്റുകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ പറന്നു പോയി.സംഭവവികാസങ്ങളെ കുറിച്ച് അറിയാതെ ആ മുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ വീട്ടിലേക്ക് കടന്ന് വന്ന അളിയന്‍ ഒന്ന് അമ്പരന്നു, എന്നിട്ട് അന്തം വിട്ട് ചോദിച്ചു:

" എന്താദ്?" അതിനു മറുപടി എണ്ണായിരം രൂപ കൊടുത്ത് ഞാന്‍ വാങ്ങിയ ടീവിയുടെ വക ആയിരുന്നു..

" പറക്കും തളിക..ഇത് മനുഷ്യരെ കറക്കും തളിക.." അത് കേട്ടിട്ടും മനസിലാവാത്ത അളിയന്‍ വീണ്ടും തിരക്കി::

"എന്താ ചേട്ടാ കാര്യം?"

"ഒരു ബാച്ചിയല്ലാത്ത ഞാനൊരു തമാശ കാച്ചി, അത് കേട്ട് അവളെന്നെ കീച്ചി"

"എന്ത് തമാശ?"ഛേ, ഛേ, അതൊരു വൃത്തികെട്ട തമാശയാ, അളിയന്‍ കേള്‍ക്കേണ്ടാ!! ഇതാണ്‌ ജീവിതം. കൊച്ചു കൊച്ചു ടെന്‍ഷനുകളുമായി എന്നും ഒരോ പുകിലുകള്‍.മനസാ വാചാ അറിയാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ പാമ്പായി എന്നെ കൊത്തി തുടങ്ങി.വന്ന് വന്ന് എല്ലാത്തിലും ടെന്‍ഷനായി.അങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കെ സഹപ്രവര്‍ത്തകയായ ശാലിനി എന്‍റെ അരികില്‍ വന്നു..

"എന്താ മനു, എന്ത് പറ്റി?"ഒട്ടും കുറച്ചില്ല, ഇച്ഛിരി കട്ടിക്ക് പറഞ്ഞു:

"മനസ്സ് പ്രക്ഷുബ്ധമാണ്‌ ശാലിനി"അര്‍ത്ഥം മനസിലായില്ലെങ്കിലും, ഞാന്‍ ടെന്‍ഷനിലാണെന്ന് അവള്‍ക്ക് മനസിലായി.അവള്‍ എന്നെ ഉപദേശിച്ചു:

"മനു യോഗക്ക് പോ, മനസ്സ് ശാന്തമാകും, മാത്രമല്ല നല്ല കണ്‍ട്രോളും കിട്ടും"ഓഹോ, എന്നാ അതൊന്ന് പരീക്ഷിച്ചിട്ട് തന്നെ!! അങ്ങനെ ശാലിനി സ്ഥിരമായി യോഗ ചെയ്യുന്നിടത്ത് എന്നെയും കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയി.അവിടെ ശാലിനിയെ കൂടാതെ എന്‍റെ ഓഫീസിലെ കുറേ ലലനാമണികളും,സുന്ദരകുട്ടപ്പന്‍മാരും ഉണ്ട് എന്നത് എനിക്ക് കൂടുതല്‍ സന്തോഷം പകര്‍ന്നു. യോഗ പഠിപ്പിക്കുന്ന രവീന്ദ്രന്‍മാഷ് ആഗതനായി.ശാലിനി എന്നെ അദ്ദേഹത്തിനു പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ മാഷ് ചോദിച്ചു:

"ആസനം വല്ലതും അറിയാമോ?"അയ്യേ!!!എന്ത് വൃത്തികെട്ട ചോദ്യം!!!!ശാലിനിയുടെ മുമ്പില്‍ വച്ച് എന്ത് മറുപടി നല്‍കുമെന്ന് കരുതി തല താഴ്ത്തി നിന്നപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം വീണ്ടും ചോദിച്ചു:

"പറയൂ, ആസനം വല്ലതും പരിചയമുണ്ടോ?"

"അത് ഓഫീസില്‍ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവരുടെ എല്ലാം മുഖം പരിചയമുണ്ട്,പക്ഷേ...."

"പക്ഷേ....?"

"ആസനം ഒന്നും പരിചയമില്ല"ഠോ!!!രവീന്ദ്രന്‍ മാഷിന്‍റെ തലക്കകത്ത് ഒരു കതിന പൊട്ടി!!!അദ്ദേഹത്തിനു എന്നെ കുറിച്ച് നല്ല മതിപ്പായെന്ന് തോന്നുന്നു. അന്ന് അവിടുന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ശാലിനി എന്നോട് പറഞ്ഞു:

"സാറ്‌ ആസനം എന്ന് പറയുന്നത് ക്രിയക്കാ"

"എന്ത് ക്രിയക്ക്?"

"യോഗയിലെ ഒരോ മുറകള്‍ക്ക്"

"ഓഹോ, അപ്പോള്‍ ശരിക്കുള്ള ആസനത്തിനു ഇങ്ങേര്‌ എന്തോന്നാ പറയുന്നത്?"ഇക്കുറി കതിന പൊട്ടിയത് ശാലിനിയുടെ തലക്കകത്താ!!പാവം കൊച്ച്..എന്‍റെ ബുദ്ധിപരമായ ചോദ്യത്തിനു അവള്‍ക്ക് മറുപടിയില്ല!!അല്ലേലും ഞാന്‍ പണ്ടേ ഇങ്ങനാ, എന്‍റെ സംശയങ്ങള്‍ ആരുടെയും വാ അടപ്പിക്കും. യോഗാഭ്യാസത്തിന്‍റെ ആദ്യദിനങ്ങള്‍...രവീന്ദ്രന്‍ മാഷ് ക്രീയകള്‍ ഒരോന്ന് കാണിച്ച് തന്നു തുടങ്ങി..നല്ല പെടപ്പ് സാധനങ്ങള്‍, ഒരോന്നിനും വെടിക്കെട്ട് പേരുകളും, ഒട്ടും സഹിക്കാന്‍ പറ്റാതെ പോയത് അവയുടെ ഗുണങ്ങള്‍ വിവരിച്ചതാണ്.

" ഇത് പവനമുക്താസനം, മലശോധന മെച്ചപ്പെടാന്‍ ഗംഭീരം"

"ഇതാണ്‌ മല്‍സ്യാസനം, ആര്‍ത്തവ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കും"

"ഇപ്പോ കാണുന്നത് ധനുരാസനം, പൃഷ്ഠത്തിലെ പേശികള്‍ക്ക് നല്ല വ്യായാമം തരും" മേല്‍ സൂചിപ്പിച്ചതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്നത് അല്ലാത്തതിനാലും, മേലനങ്ങി പണി എടുക്കുന്നത് പണ്ടേ ഇഷ്ടമല്ലാത്തതിനാലും ഞാന്‍ സത്യം ബോധിപ്പിച്ചു:

"അട്ട ചുരുളുന്ന പോലെ ഉള്ളതല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും ഇല്ലേ?"അതിനു മറുപടിയായി മലര്‍ന്ന് കിടന്ന് അദ്ദേഹം മൊഴിഞ്ഞു:

"ഇത് തനിക്ക് പറ്റിയതാ, ശവാസനം"ശവം!!! വെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത് സ്വന്തം ബഡ്റൂമില്‍ കിടന്നുറങ്ങേണ്ട ഞാന്‍, മാസം അഞ്ഞൂറ്‌ രൂപ ഫീസു കൊടുത്ത് രവീന്ദ്രന്‍ മാഷിന്‍റെ യോഗക്ലാസില്‍ പോയി ശവാസനം ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി.അഞ്ഞൂറ്‌ രൂപ പോയെങ്കിലെന്താ മനസ്സ് ശാന്തമായി.വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അപ്പച്ചിയുടെ മോള്‍ ഗായത്രിയോട് ചോദിച്ചു:

"മനുവിന്‍റെ ടെന്‍ഷന്‍ ഒക്കെ മാറിയോ?"

"ഉം. യോഗ ചെയ്തതില്‍ പിന്നാ"അതോടെ ചേച്ചിയുടെ ചോദ്യം എന്‍റെ നേരെയായി:

"മനു, ഇവിടുത്തെ ചേട്ടനു അവിടൊരു അഡ്മിഷന്‍ ശരിയാക്കാമോ?"അഞ്ഞൂറ്‌ രൂപ കൊടുത്ത് ശവാസനം ചെയ്യാന്‍ ഒരാള്‍ കൂടി!!ചേച്ചിയെ നിരാശപ്പെടുത്താനായി പറഞ്ഞു:

"എന്‍റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ശാലിനിയാ അവിടെ എനിക്ക് അഡ്മിഷന്‍ ശരിയാക്കിയത്, അവളോട് ചോദിച്ച് നോക്കട്ടെ, ഉറപ്പില്ല"

"ശരി, അത് മതി" ചേച്ചി പോയപ്പോള്‍ ഗായത്രി അരികിലെത്തി:

"ആരാ ഈ ശാലിനി?"ഈശ്വരാ!!!!! പുലിവാലായോ?? തേങ്ങാ വീണോ??

"അത് കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന പെണ്ണാ" അലക്ഷ്യമായ മറുപടി.

"അവടെ കൂടാണോ ഇത്ര നാളും യോഗക്ക് പോയത്?" ഒരു ക്ലാരിഫിക്കേഷന്‍ ചോദ്ദ്യം.യെസ്സ് ഓര്‍ നോ?? എന്തോ പറയും??സത്യം ദുഃഖമാണുണ്ണി, കള്ളമല്ലോ സുഖപ്രദം!!

"ഹേയ് അല്ല, ശാലിനി യോഗ ചെയ്യില്ല" ഇങ്ങനെ കൊച്ച് കൊച്ച് കള്ളങ്ങളുമായി ജീവിതം വീണ്ടും മുമ്പോട്ട്.മനസ്സ് ഇപ്പോഴും പ്രക്ഷുബ്ധമാണ്.. ഒരോ പയ്യന്‍മാരെ കാണുമ്പോള്‍ അറിയാതെ ഞാനും ചോദിക്കും:

"ആര്‍ യൂ മാരീഡ്?"

"നോ, നോ, ഐയാം എ ബാച്ചി"ആണല്ലേ??നീ അനുഭവിക്കാന്‍ കിടക്കുന്നതേ ഉള്ളടാ!!

മലയാള സിനിമയുടെ ഒരു ഗതിയെ...

noreply@blogger.com (www.chila-karyangal.blogspot.com) — Wed, 23 Jun 2010 16:09:00 +0530

കഴിഞ്ഞ ലക്കം "സിനിമാ മംഗളം" വാരികയില്‍ വളരെ ആത്മാര്‍ഥമായ ഒരപേക്ഷ കണ്ടു.
"പ്രിയപ്പെട്ട മമ്മൂട്ടീ...,
സിനിമ വിജയിക്കാന്‍, ഫാന്‍സ്‌ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് " ആര്‍മാദിക്കാന്‍" എന്തു വേണമെങ്കിലും ചെയ്തുകൊള്ളൂ; ഡാന്‍സ് ഒഴിച്ച്. എന്തെന്നാല്‍ അങ്ങയുടെ ' മാങ്ങ പറി, ചെളികുത്ത് ' കണ്ടു കണ്ട ഞങ്ങള്‍ മഹത്തായ ആ കലാരൂപത്തെ തന്നെ വെറുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു."
ഇതു വായിച്ചപ്പോള്‍ ഈയിടെയായി ഇറങ്ങിയ പോക്കിരിരാജാ എന്ന പടം ഓര്‍ത്തു പോകും.
"മലയാള സിനിമക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു " എന്ന ചോദ്യം മലയാളികള്‍ ( പ്രതേകിച്ച് സിനിമാക്കാര്‍ ) ചോദിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് നാളുകള്‍ ഏറെയായി.
ഈ ചോദ്യം അവസാനിപ്പിച്ച് ഒരു വട്ടമെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും രക്ഷപ്പെട്ടേനെ....
തമിഴ് സിനിമയെ നാം (മലയാളികള്‍ ) ആക്ഷേപിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു .
40 പേരെ ഒറ്റക്ക് നേരിടുന്ന നായകന്‍, എത്ര വെടി കൊണ്ടാലും മരിക്കാത്ത വീരന്‍ (എന്നാല്‍ ഒരു വെടി മതി വില്ലന്‍ മരിക്കാന്‍), ചെറുതായൊന്ന് അടിച്ചാല്‍ പറന്നു പോകുന്ന ഗുണ്ടകള്‍, എത്ര ഉയരത്തില്‍ നിന്ന് ചാടിയാലും ഒരു പോറല്‍ പോലും ഏല്‍ക്കാത്ത, ചെളിയിലും മണ്ണിലും ഷര്‍ട്ടില്‍ അഴുക്ക് പുരളാത്ത, മഴയിലും വസ്ത്രം നനയാത്ത അനേകം നായകന്മാര്‍ തമിഴ് സിനിമയില്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് .
അത് അന്ത കാലം.. ഇന്ന് തമിഴ് മക്കള്‍ മലയാള സിനിമയെ എന്ത് വിളിക്കണം..?
സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ മുട്ടന്‍ തെറി തന്നെ വിളിക്കണം അല്ലേ..?
തമിഴ് സിനിമയെ പോലും വെല്ലുന്ന തരത്തില്‍ മലയാള സിനിമാ നായകന്മാര്‍ പറന്ന് അടിക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ മുകളില്‍ പറഞ്ഞ പോലെ " മഹത്തായ കലാരൂപത്തെ വെറുക്കുകയെല്ലാതെ എന്ത് ചെയ്യും...!!!
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് മമ്മൂട്ടിയും തമിഴ് മന്നന്‍ രജനികാന്തും ഒരുമിച്ച ഒരു ചിത്രം വന്നത് ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ ? ചിത്രത്തിന്റെ ക്ലൈമാക്സില്‍ മരിച്ചു വീഴുന്ന രജനിയെ കണ്ട ഒരു കൂട്ടം തമിഴ് മക്കള്‍ കണ്ണൂരിലെ ഒരു തീയ്യറ്റെര്‍ തീവെച്ച് നശിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് മറ്റു പലയിടത്തും ഇതു ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ ക്ലൈമാക്സ്‌ തന്നെ മാറ്റുകയായിരുന്നു.
ഇതിനു സമാനമായ ഒരു വാര്‍ത്ത കഴിഞ്ഞ വാരത്തില്‍ കേള്‍ക്കുകയുണ്ടായി. സുരേഷ് ഗോപി അഭിനയിച്ച "റിംഗ് ടോണ്‍ " എന്ന പടം കണ്ട് കലികയറിയ ജനങ്ങള്‍ കോട്ടയത്തെ ഒരു തിയ്യറ്റര്‍ തകര്‍ത്തു കളഞ്ഞു..
മലയാള സിനിമയുടെ ഒരു ഗതിയെ....
ഭാരതമെന്നു കേട്ടാല്‍ അഭിമാന പൂരിതമാകണം....
മലയാള സിനിമയെന്ന് കേട്ടാലോ തിളക്കണം കലി നമ്മുടെ........