Królowa Książek

(56) Trzydzieści dni szansy: "Bieg do gwiazd"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Mon, 09 Apr 2018 15:46:00 +0000

Temat chorób psychicznych i śmierci ostatnio dosyć często przewija się przez literaturę młodzieżową. To dobrze, że zdrowie psychiczne przestaje być tematem tabu i po prostu się o tym mówi. Z drugiej strony - nie każde przedstawienie tego tematu jest właściwe i nie zawsze problem jest odpowiednio pogłębiony. Czasami trudno jest uniknąć przesadnego dramatyzmu. Dominice Smoleń, młodej autorce, nie udało się tego zrobić. Mimo to "Biegu do gwiazd" nie określiłabym książką złą. Ma wady, ale ma też zalety, które są w stanie zapewnić jej grono zadowolonych czytelników, szczególnie pośród grona czytelników young adult. Mnie osobiście powieść nie urzekła, ale mimo to muszę przyznać, że umiliła mój czas.

Adrianna nie ma łatwo w życiu. Nie dość, że choruje na cukrzycę typu pierwszego, tak zwaną "dziecięcą", to jeszcze zapadła na depresję. Po powrocie do domu po pobycie w szpitalu psychiatrycznym, otrzymała list. List od babci - osobie, która była najbliższa jej sercu. Wiadomość została przekazana już po śmierci nadawczyni. Ada w kopercie odnalazła jedną prośbę: aby przez trzydzieści dni spróbowała żyć jak normalna nastolatka, jakby była kimś, kto nie musi zmagać się z poważnymi chorobami. Po tym czasie miała zdecydować, czy wybiera życie, czy śmierć. "Bieg do gwiazd" jest historią dziewczyny, która próbuje wybudować swój świat na nowo, która po raz kolejny uczy się po prostu żyć.

Główna bohaterka w ciągu tylko jednego miesiąca przeżywa bardzo wiele. Bawi się, miło spędza czas, odnajduje przyjaciół i może nawet kogoś więcej. Momentami zastanawiałam się, czy to faktycznie możliwe? Czy naprawdę osoba w ciężkiej depresji, która ma za sobą kilka prób samobójczych i która jest świeżo po wyjściu ze szpitala psychiatrycznego, naprawdę jest w stanie z dnia na dzień po prostu żyć i cieszyć się dniem? Być może faktycznie jest to prawdopodobne, ale nie czułam się do końca przekonana. Nie mnie jednak to oceniać, gdyż sama nigdy nie znalazłam się w tej sytuacji, a choroby psychiczne mają to do siebie, że obraz kliniczny u każdego pacjenta może być różny. Na łamach powieści działo się bardzo wiele. Przez to też ciężko było mi się nudzić, mimo że obserwowałam tylko codzienne życie jakiejś dziewczyny. Nie przeżywała ona sytuacji typowych dla fantastyki, której tak wiele czytam.

Na uwagę z pewnością zasługuje to, że Ada zmagała się z cukrzycą. O tej chorobie nie mówi się wiele w kulturze popularnej, ba - nie mówi się praktycznie wcale. Jest to problem, który jest obecny w życiu ogromnej ilości ludzi dwudziestego pierwszego wieku, nie bez przyczyny przypadłość ta zwana jest "chorobą cywilizacyjną". Warto o tym mówić, niezależnie od typu schorzenia, gdyż cukrzyca staje się dziś codziennością licznych osób. Ciężko mi ocenić, czy dokładnie wszystkie zachowania bohaterki, związane na przykład z podawaniem insuliny, były prawdopodobny, gdyż sama nie zmagam się z tą chorobą. Podejrzewam jednak, że tak, gdyż autorka książki na nią cierpi. Moje słowa może też potwierdzać fakt dołączenia do wydania słowniczka, w którym umieszczono wyjaśnienia takich terminów, jak między innymi hipo- i hiperglikemia, pompa insulinowa, hemoglobina glikowana, peny. Dla laików jest to z pewnością przydatne i pozwala na chociaż minimalne poznanie cukrzycy.

Muszę przyznać, że nie zżyłam się z bohaterami. Fakt, byli oni dosyć ludzcy, zostały pokazane ich "ciemne strony", ale mimo to odniosłam wrażenie, że byli gdzieś za barierą, niedostępni dla czytelnika. Być może też z tego powodu nie wzruszyłam się na zakończeniu, które faktycznie może wyciskać łzy. Trochę szkoda, bo uważam, że gdyby ten element byłby nieco bardziej dopracowany, książka dużo by zyskała.

Powieść Dominiki Smoleń jest w porządku. Duży plus dostaje za poruszenie problemów, z którymi zmagają się diabetycy. Na pozytywny odbiór ma też wpływ fakt, że książkę czytało się szybko i przyjemnie - to też zasługa prostego języka, którym posługuje się autorka. Zabrakło mi ciekawszych bohaterów, momentami był też zbyt spory dramatyzm. Cieszę się, że miałam okazję zapoznać się z tą lekturą, ale raczej nie będę do niej powracać. Komu polecam? Przede wszystkim osobom gustującym w young adult i obyczajówkach z nutą romansu. Nie jest to pozycja obowiązkowa, ale z pewnością warta uwagi.

★★★★★★✰✰✰✰

liczba stron: 315, wydawnictwo Szara Godzina

obyczajowa, choroby psychiczne

Książka bierze udział w wyzwaniach: Olimpiada Czytelnicza, ABC Czytania.

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję Autorce - Dominice Smoleń.

(55) Ostateczne starcie: "Niepowszedni. Obława"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sun, 18 Feb 2018 11:04:00 +0000

Uwaga! To recenzja trzeciego tomu trylogii. W poniższym tekście mogą pojawić się spoilery!

Recenzje poprzednich tomów: "Niepowszedni. Porwanie" i "Niepowszedni. W potrzasku".

Nadeszła pora na zwieńczenie trylogii Justyny Drzewickiej. Na przeczytanie tej części czekałam jakiś czas i... żałuję, że nie zabrałam się za nią wcześniej. Dostajemy to, co już znamy z poprzednich tomów - przesympatycznych bohaterów i mnóstwo akcji, ale wszystko w jeszcze lepszej wersji. Tak, uważam, że "Niepowszedni. Obława" wypadają zdecydowanie najlepiej. Cieszę się, że historia grupki dzieciaków z pewnymi mocami została właśnie w ten sposób zakończona. Cóż, nie jest to jednak książka idealna - ma swoje wady. Nie próbuje też udawać bardzo poważnego i dojrzałego fantasy - i dobrze.

Po wydarzeniach w stolicy Ferretum, Niepowszedni powracają do Łajdackiego Krańca, aby ostatecznie rozprawić się z Welesem i resztą jego bandy. Bohaterowie udają się w niebezpieczną podróż, gdzie wielokrotnie zostaną wystawieni na próby. Będą musieli ponownie stanąć twarzą w twarz ze swoimi dawnymi oprawcami i na zawsze pożegnać niebezpieczeństwo. Czy im się to uda? Czy ich przyjaźń przetrwa i czy Niepowszedni poradzą sobie ze wszelkimi przeciwnościami losu?

Książka wciąga praktycznie od pierwszej strony. Czytelnik od razu zostaje wrzucony w wir wydarzeń z młodymi Niepowszednimi w rolach głównych. Im dalej w las, tym robi się ciekawiej aż do samego końca. Autorka znowu zastosowała schemat rzucania kłód pod nogi bohaterów, jednak odniosłam wrażenie, że nie jest to tym razem aż tak proste. Niektóre problemy zrzucane były na głowy nastolatków po kilka jednocześnie, co zdecydowanie urozmaicało akcję. Pojawiły się też pewne dylematy: rozwiązaniem czego zająć się najpierw? Czy warto porzucić cel misji na rzecz czegoś innego? Nie spowalniało to jednak akcji, nie powstały przez to dłużyzny, co jest jak najbardziej na plus. Niestety, zabrakło mi ostatecznego domknięcia niektórych wątków, między innymi tych dotyczących Agi Badur czy rodziców Źrenicznika. Myślę, że książka spokojnie mogłaby być o te kilkadziesiąt stron dłuższa.

W trzecim tomie można było zauważyć, że bohaterowie dojrzali. Urzekł mnie też moment, w którym zwrócili uwagę na to, że mimo tylu przeżyć, wciąż jeszcze niewiele wiedzą o świecie. Mam wrażenie, że zyskali sporą dawkę pokory, co jeszcze bardziej pozwala czytelnikowi ich polubić. O samych postaciach nie dowiadujemy się zbyt dużo nowych informacji, no może poza Dalko i Welesem. Ich wątki z przeszłości może nie były nie wiadomo jak przewidywalne, aczkolwiek mnie zaskoczyły. Znowu - zabrakło mi tutaj trochę rozwinięcia tego, aczkolwiek nie czuję, aby bez tego książka była niekompletna. Po prostu mogłaby jeszcze bardziej zyskać. Spodobał mi się też rozwój relacji pomiędzy Niepowszednimi, również tych romantycznych.

"Niepowszedni. Obława" to świetne zwieńczenie serii i zdecydowanie najlepszy tom trylogii. Widać, jak ewoluował styl Justyny Drzewickiej i z pewnością będę z zaciekawieniem śledzić dalszą twórczość autorki. Jestem niezwykle zaintrygowana tym, czym może nas jeszcze zaskoczyć. Jeśli jeszcze nie znacie trylogii o Niepowszednich - nadróbcie to szybko!

★★★★★★★★✰✰

liczba stron: 440; wydawnictwo Jaguar
fantastyka, high fantasy

Książka bierze udział w wyzwaniach: Olimpiada Czytelnicza, ABC Czytania
oraz Tropem fantastycznych postaci.

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

(54) Małym Czarodziejom: "Baśnie Barda Beedle'a"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Wed, 07 Feb 2018 14:37:00 +0000

Książki o młodym czarodzieju z Wielkiej Brytanii można lubić albo nie. Nie zmienia to jednak faktu, że są one bardzo popularne i powszechnie znane. Na bazie tej popularności powstało sporo dodatków do serii, a wśród nich znajdują się Podręczniki z Hogwartu. To trzy niezbyt długie książki, nawiązujące do uniwersum, ale niekoniecznie związane z postacią samego Harry'ego Pottera. Pierwszą z tych lektur, o których chcę napisać, są "Baśnie Barda Beedle'a". To zbiór opowiadań, a jedno z nich - "Opowieść o trzech braciach" - z pewnością kojarzycie z "Insygniów śmierci" - siódmej części serii J.K. Rowling.

Zbiór opowiadań obejmuje pięć tekstów z komentarzami Albusa Dumbledore'a. Są to kolejno: "Czarodziej i skaczący garnek", "Fontanna Szczęśliwego Losu", "Włochate serce czarodzieja", "Czara Mara i jej gdaczący pieniek" oraz wspomniana już "Opowieść o trzech braciach". Każda z tych historyjek przypomina mugolskie opowieści opowiadane dzieciom, jednak w oczywisty sposób nawiązuje do świata czarodziejów i, patrząc z tej perspektywy, jest dość prawdopodobna. "Baśnie Barda Beedle'a" miały na celu przekazanie młodym czarodziejom pewnych wartości, a także między innymi nauczenie ich, że nawet czarami nie da się wyrwać ukochanych śmierci. Czy mugolskie dzieci mogłyby z tego wyciągnąć jakąś naukę? Chyba jedynie banały w stylu "bądź dobry dla innych ludzi". Niestety, osobiście nie znalazłam tam jakiegoś głębszego morału, który nie byłby przeznaczony dla istot magicznych. Z tego też powodu radziłabym traktować tę książkę raczej jako dodatek do uniwersum stworzonego przez panią Rowling, a niekoniecznie opowieści pouczające, które można opowiadać dzieciom w celu nauczenia ich pewnych wartości.

Komentarze byłego dyrektora Hogwartu (książka została wydana po wydarzeniach z całej sagi potterowskiej) może nie wnoszą znaczących informacji do uniwersum, jednak przedstawiają pewne ciekawostki. Nakreślony został między innymi konflikt między Dumbledorem i Lucjuszem Malfoyem, dotyczący spoufalania się czarodziejów z mugolami. To jeden z wielu tego typu smaczków, które pojawiają się w tej lekturze. Osoby mocno zakręcone na punkcie serii o Harrym Potterze mogą poczuć się usatysfakcjonowane, czytając o takich rzeczach. Stanowi to dosyć przyjemny dodatek do całości.

Czy polecam "Baśnie Barda Beedle'a"? Cóż, fani Harry'ego Pottera spokojnie mogą to przeczytać i poczuć się przez chwilę jak mali czarodzieje. Myślę, że z pewnością odnajdą w baśniach coś dla siebie. Pozostałym osobom również nie zaszkodzi się zapoznać z dziełami Barda Beedle'a, jednak wskazana jest znajomość serii podstawowej. Czy mi się podobało? Miło się to czytało, nie powiem, że jeden wieczór poświęcony na przeczytanie tej książki był stracony, jednak to nie jest raczej coś, do czego będę powracać. Myślę, że warto potraktować to po prostu jako ciekawostkę dla fanów, dodatek do serii i nic więcej.

★★★★★★✰✰✰✰

liczba stron: 141, wydawnictwo Media Rodzina, przekład: Andrzej Polkowski

fantastyka, high fantasy, zbiór opowiadań

Książka bierze udział w wyzwaniach: Olimpiada Czytelnicza, ABC Czytania
oraz Tropem fantastycznych postaci.

Podsumowanie miesiąca: styczeń

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Wed, 31 Jan 2018 05:57:00 +0000

Nowy rok - nowa ja, chciałoby się powiedzieć. No cóż, nie do końca. Początek 2018 nie uczynił ze mnie kompletnie innej osoby, wprowadzić mnie natomiast w pozytywną energię i chęć do działania. Fakt, pojawiały się dołki (szczególnie po egzaminach i zaliczeniach, które nie poszły mi tak, jakbym tego chciała), jednak to te wesołe momenty utrzymywały mnie w takim, a nie innym humorze. Być może dzięki temu umiałam znaleźć czas na czytanie książek, mimo wielu obowiązków.

"Wojny żywiołów. Przebudzenie ziemi: Udręczeni" Michał Podbielski
egzemplarz recenzencki od Autora książki/Wydawnictwa Żywioły

Z powieścią Michała Podbielskiego męczyłam się bardzo długo - aż kilka miesięcy. Nie była ona bardzo zła - tak, miała swoje zalety, jednak nie przyciągały mnie one do lektury, a dosyć ciężki język i chaos fabularny mnie odrzucały. Myślę też, że gdyby poprawić pewne elementy, dodać jakiś główny motyw spajający fabułę, wyszłaby świetna polska książka fantasy. A tak? No cóż, jest to pozycja chyba tylko dla pasjonatów gatunku. Osoby niewkręcone w fantastykę mogłyby się zwyczajnie nudzić. Pełna recenzja tej książki jest już na moim blogu, znajdziecie ją tutaj.

"Złotowidząca. Ucieczka" Rae Carson

egzemplarz recenzencki od Wydawnictwa Jaguar

Książka, która zwróciła moją uwagę już podczas przygotowywania majowych zapowiedzi wydawniczych. Wtedy napisałam, że wydaje się to lekturą dla raczej młodszej młodzieży. Jak się pomyliłam! Powieść Rae Carson nazwałabym raczej uniwersalną - może spodobać się osobą z każdej grupy wiekowej. Jest to przyjemna historia, choć nie do końca sielankowa - główną bohaterkę nieraz spotykają przykre sytuacje. Książka ta może nie jest idealna, ale z pewnością ma wiele zalet. O nich, a także o nielicznych wadach, pisałam bardziej szczegółowo w recenzji, którą znajdziecie tutaj (link).

"Gloria" Monika Błądek
egzemplarz recenzencki od forum Papierowe Motyle

Polska dystopia, która w zapowiedzi wyglądała niezwykle dobrze. Niedaleka przyszłość (2025 rok), widoczne skutki niedawnych wydarzeń na Ukrainie i napływu imigrantów do Europy i nastoletnia Gloria pośród tego wszystkiego. Niestety, powieść zamiast okazać się wciągająca, była zwyczajnie nudna. Przez większość czasu obserwowaliśmy codzienne życie protagonistki, a bardziej konkretna akcja rusza dopiero w drugiej połowie tomu - czyli bardzo późno! No i sama bohaterka... Cóż, okazała się niezwykle irytująca. Miała wiele cech, których nie lubię u książkowych postaci. Recenzja "Glorii" Moniki Błądek jest tutaj (link).

"Baśnie Barda Beedle'a" J.K. Rowling

Jakiś czas temu otrzymałam w prezencie cały zestaw podręczników hogwarckich, w skład których, poza przedstawionymi tu Baśniami, znajdują się "Quidditch przez wieki" i "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć". Ostatnio postanowiłam sięgnąć po krótkie historie dla młodych czarodziejów. Książeczka nie jest długa (zaledwie 140 stron), ale przepięknie wydana: w twardej oprawie, ilustrowana Tomislava Tomića. Same baśnie traktuję jako pewną ciekawostkę, uzupełnienie uniwersum o Harrym Potterze. Ciekawym smaczkiem są też komentarze Albusa Dumbledore'a, które stanowią całkiem niezłe uzupełnienie poszczególnych historii. Recenzja tomiku już wkrótce.

To tyle. Cztery książki w miesiącu, w którym kalendarz miałam mocno zawalony egzaminami i kolokwiami, uważam za bardzo dobry wynik. Mam nadzieję go powtórzyć w lutym. Jakie powieści chcę przeczytać w nadchodzącym miesiącu? Cóż, zaplanowałam sobie ukończenie trylogii Niepowszednich ("Niepowszedni. Obława" Justyny Drzewickiej), chcę też przeczytać "Wilczą godzinę" Andriusa Tapinasa, "Pocałunek zdrajcy" Erin Beaty oraz "Dziewczynę z Dzielnicy Cudów" Anety Jadowskiej. A Wy, jakie macie plany na luty? Jak podsumujecie styczeń?

(53) Kim są Sprawiedliwi? "Gloria"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 27 Jan 2018 20:49:00 +0000

Powieść Moniki Błądek zapowiadała się naprawdę dobrze. Świat Glorii, głównej bohaterki, jest niejako następstwem wydarzeń w Europie w ciągu ostatnich lat. Mamy tutaj liczne nawiązania do napływu imigrantów z krajów Bliskiego Wschodu, autorka nierzadko wspomina też o burzliwej sytuacji na Ukrainie i jej następstwach. Pokazuje świat po upadku Unii Europejskiej, który z pewnością nie można nazwać spokojnym. A do tego miał jeszcze dojść przybysz z innej planety, którego resocjalizacja miała odbyć się na gruzach współczesnej cywilizacji. No cóż, wyglądało to ciekawie. Zawiodłam się, bo zamiast pełnej akcji powieści, dostałam książkę po prostu kiepską, zmarnowany potencjał.

Główną bohaterką powieści Moniki Błądek jest Gloria. Siedemnastolatka, która została wciągnięta w krąg konspiratorów niekoniecznie zgodnie z jej własną wolą. Niezwykle denerwująca dziewczyna i doprowadzająca czytelnika do białej gorączki. Uważająca się za silną i niezależną kobietę, pępek świata, wchodząca w przypadkowe romanse. Warto też wspomnieć o Tanku, czyli niejakim Asłanie Zuradowie. Niezwykle inteligentny osiłek, który skrywa wiele tajemnic, przez co praktycznie zbyt wiele o nim nie wiemy. Taka postać jest chyba ostatnio standardem w młodzieżówkach, czyż nie? Istotne role odgrywają też Igor Lediew czy Paweł Grodziński, jednak nie chcę się nad nimi zbyt długo rozwodzić. Co mogę napisać o bohaterach ogólnie? Cóż, żaden nie wzbudził we mnie sympatii. Wręcz przeciwnie - pojawiła się irytacja związana z niektórymi ich odzywkami czy zachowaniami. Żadnego z nich nie chciałabym też spotkać osobiście. Czy autorka poradziła sobie z kreacjami bohaterów? Cóż, po części tak - raczej uniknęła stworzenia postaci jednoznacznie dobrych lub złych, chociaż i tak nie do końca do mnie to przemawia.

Fabularnie wyszło bardzo kiepsko. Zapowiadało się na pasjonującą lekturę, pełną akcji i nieprzewidzianych zwrotów akcji. Fakt, momentami się to zdarzało, ale już bliżej końca powieści. Zdecydowana jej część to opisy kompletnie nieistotnych, nie wnoszących nic do historii, czynności bohaterów. Nie pomagał też fakt, że styl autorki nierzadko przypominał ten stosowany w fanfiction słabej jakości (szczególnie przy opowiadaniu o codziennym życiu Glorii w domu czy o jej szkolnych perypetiach). Wieje nudą. Akcja zaczyna rozkręcać się na dobre bardzo późno (choć początek może na to nie wskazywać), co zdecydowanie nie wpływa na korzyść całości.

O ile na samym początku faktycznie czuć klimat pewnej postapokalipsy, związanej z upadkiem Unii Europejskiej, o tyle później to zanika. Szkoda, bo mogłoby to się stać ogromnym plusem książki. W dalszej części obserwujemy natomiast rozwój technologii, który nastąpił do 2025 roku. Niektóre rozwiązania są całkiem ciekawe i dosyć prawdopodobne. Z jednej strony nie są to czasy odległe od naszych, z drugiej - obserwując dzisiejszy rozwój technologiczny, między obecnym rokiem a tym, w którym odbywa się akcja powieści Moniki Błądek, jest spora przepaść.

Ciężko mi polecić tę książkę komukolwiek. Wynudziłam się przy niej, nieźle poirytowałam na bohaterów, kompletnie się zawiodłam, bo nie było to to, czego oczekiwałam. Być może fanom science-fiction, szczególnie dziejącego się w granicach naszego kraju, się spodoba. Do mnie "Gloria" kompletnie nie przemówiła. Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek sięgnę po inne książki autorki.

★★★★✰✰✰✰✰✰

liczba stron: 479, wydawnictwo Akurat

fantastyka, science-fiction, dystopia

Książka bierze udział w wyzwaniach: Olimpiada Czytelnicza, ABC Czytania
oraz Tropem fantastycznych postaci.

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję forum Papierowe Motyle.

Top 5 najlepszych książek 2017 roku!

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Wed, 24 Jan 2018 18:23:00 +0000

Tydzień temu na blogu pojawił się post o najgorszych książkach przeczytanych przeze mnie w 2017 roku. Dzisiaj przyszedł czas na top 5 z drugiej skrajności, czyli najlepsze książki, które poznałam w minionych dwunastu miesiącach. Tutaj również króluje fantastyka - nic dziwnego, skoro ten gatunek preferuję. Znalazła się też jedna pozycja z innego gatunku, a mianowicie thriller (młodzieżowy). O tej książce było dosyć głośno.

5. "Księga cmentarna" Neil Gaiman

To już trzecia książka brytyjskiego autora, jaką miałam okazję przeczytać. Ujęła mnie przede wszystkim oryginalnością oraz klimatem - z jednej strony mrocznym, z drugiej zaś pełnym rodzinnego ciepła i humoru. Niesamowite połączenie, które po prostu warto poznać.

4. "Margo" Tarryn Fisher

Bardzo rzadko sięgam po coś innego niż fantastykę. Ta książka jednak przyciągała mnie na tyle mocno, że jej gatunek nie grał dla mnie żadnej roli. Liczyło się tylko zdobycie egzemplarza i poznanie tej historii. Nie żałuję żadnej złotówki, którą wydałam na dzieło Fisher. Opowieść o nastoletniej morderczyni całkowicie mnie ujęła (jakkolwiek to brzmi) i skłoniła do dyskusji.

3. "Dusza cesarza" Brandon Sanderson

To dłuższe opowiadanie (nieco ponad sto stron) to moje pierwsze spotkanie z twórczością Brandona Sandersona. Wiem jednak, że z pewnością nie ostatnie! Ta książeczka jest niezwykle udana - począwszy od wykreowanego świata i zasad nim rządzących, po portrety psychologiczne postaci. Tak, wciąż się zastanawiam, jak na tak małej objętości można zmieścić tak dużo treści.

2. "Sigrid" Johanne Hildebrandt

Wikingowie i mitologia nordycka, walki o władzę i spora dawka brutalności - tak w skrócie można opisać ten tom Sagi o Walhalii. W tę powieść się po prostu wsiąka i ciężko uciec od niej myślami po przełożeniu ostatniej strony. Nie spodziewałam się, że książka Hildebrandt wywrze na mnie aż takie wrażenie.

1. "Królowie Dary" Ken Liu

Ta przepięknie wydana cegiełka okazała się największym zaskoczeniem minionego roku i już nie mogę się doczekać, aż sięgnę po kontynuację. Ken Liu stworzył powieść porywającą, z interesującym i intrygującym światem i charyzmatycznymi, wieloznacznymi bohaterami. O ile z poprzednimi miejscami tego zestawienia miałam problem (ciężko było ustalić kolejność), tak wiedziałam, że "Królowie Dary" staną na szczycie. Uwielbiam tę powieść i z pewnością będę do niej wracać.

(52) Dar czy przekleństwo: "Złotowidząca. Ucieczka"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 20 Jan 2018 08:00:00 +0000

Wyobrażacie sobie wędrowanie przez wiele miesięcy w jednym kierunku, ku lepszemu życiu? W dzisiejszych czasach ciężko to sobie zwizualizować. Wiele tysięcy kilometrów możemy pokonywać w zaledwie dobę, a i sama podróż, tak długa, nie kojarzy się zbyt dobrze. To w końcu nudne, prawda? Więc kto chciałby o tym pisać książkę, a tym bardziej to czytać? No cóż, Rae Carson zdecydowała się opisać wielotygodniową wędrówkę pewnej młodej Amerykanki. I wyszło jej to całkiem dobrze. O tym może świadczyć chyba fakt, że ponad dwie trzecie książki pokonałam w jeden dzień, prawda? Wciągnęło mnie.

Życie Leah Westfall układa się niezwykle dobrze. Dziewczyna ma kawałek ziemi i dom, kochającą rodzinę i najlepszego przyjaciela, który może dla niej stać się kimś więcej. Posiada też sekret. Lee potrafi wyczuć złoto - od ogromnych złóż po najmniejsze grudki. Z dnia na dzień bohaterka traci wszystko, co było jej drogie i postanawia wyruszyć na zachód, do Kalifornii, gdzie może czekać ją nowe życie. Z pewnych względów musi jednak uciekać w przebraniu chłopaka, gdyż samotnie podróżująca dziewczyna pod koniec XIX wieku nie jest widokiem normalnym i może wzbudzać podejrzenia.

Spotkałam się z opiniami, że ta książka jest zwyczajnie nudna. Cóż, na początku chciałam to potwierdzić, gdyż - faktycznie - pierwsze kilkadziesiąt stron takich jest. Wkrótce jednak, kiedy podróż Leah rozkręca się na dobre, dałam się wciągnąć. Nie miałam możliwości odłożenia książki i powrotu do niej za jakiś czas, tylko czułam przymus czytania i dowiedzenia się, co jeszcze czeka na dziewczynę. Sama fabuła może do najoryginalniejszych nie należy, a jedynym nietypowym elementem jest umiejętność złotowidzenia protagonistki, ale to nie odgrywało większej roli. Historia jest niezwykle ciepła, ale jednocześnie nie pozwala zapomnieć o ulotności ludzkiego życia. Szczególnie w trudnych warunkach podróży, kiedy zamiast samochodów były wozy, a zamiast autostrad - trudna droga przez pustynne piaski.

Leah Westfall to niezwykle mądra i odważna dziewczyna. W momencie, kiedy inni by się załamali nad swoją sytuacją, ona brnie przed siebie w poszukiwaniu lepszego życia, z nadzieją patrząc w przód. Dziewczynę zdecydowanie da się polubić, chociaż momentami miałam wrażenie, że jest wręcz wyidealizowana. Podobnie zresztą było z Jeffersonem - najlepszym przyjacielem bohaterki. Chłopak wykazał się praktycznie samymi pozytywnymi cechami. Inne postaci również były raczej monochromatyczne, albo jednoznacznie złe, albo jednoznacznie dobre. Liczę na to, że w drugim tomie powieści pojawią się ciekawsze osoby.

Bardzo spodobało mi się tło historyczne powieści. Autorka umieściła akcję w połowie dziewiętnastego wieku, konkretnie w roku 1849. Dosyć mocno zaakcentowany został fakt stosunku do kobiet w tych czasach, został również poruszony temat niewolnictwa i cały czas się przewijał w tle. Jedyne, co można by określić jako nieznaczący zgrzyt to fakt, że bohaterowie wypowiadają się w dosyć współczesny sposób. Podejrzewam, że prawie dwieście lat temu mowa wyglądała nieco inaczej i mogło to zostać ujęte w tłumaczeniu. Z drugiej strony, gdyby bohaterowie posługiwaliby się staropolszczyzną, wyglądało by to dziwnie, biorąc pod uwagę fakt, że akcja książki mieści się w Stanach Zjednoczonych.

"Złotowidząca. Ucieczka" to książka dla młodzieży, jednak podejrzewam, że i starszym czytelnikom może przypaść do gustu. Zdecydowanie polecam ją osobom, które lubią motyw podróży w powieściach. Sprawdzi się również jako obyczajówka z historycznym tłem i nutką fantastyki. Jeżeli szukacie lekkiej i przyjemnej lektury - rozważcie przeczytanie książki Rae Carson.

★★★★★★★✰✰✰

liczba stron: 381, wydawnictwo Jaguar, przekład: Ewa Spirydowicz

fantastyka, low fantasy, obyczajowa, historyczna, gorączka złota

Książka bierze udział w wyzwaniach: Olimpiada Czytelnicza, ABC Czytania
oraz Tropem fantastycznych postaci.

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję wydawnictwu Jaguar.

Top 5 najgorszych książek 2017 roku!

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Wed, 17 Jan 2018 10:00:00 +0000

Już jakiś czas temu zauważyłam, że posty z serii "Top..." na innych blogach cieszą się całkiem niezłą popularnością. Dlatego chciałam wprowadzić to i na swoją stronę, jednak nie miałam oryginalnego pomysłu, a nie chciałam kopiować pracy innych. Z drugiej strony - niedawno zakończony rok i rozpoczęcie nowego to czas podsumowań. Dlatego, w ramach ostatecznego zamknięcia pewnego czytelniczego okresu, prezentuję Wam pięć najgorszych książek przeczytanych w minionym roku. Za tydzień pojawi się natomiast post o najlepszych powieściach ostatnich dwunastu miesięcy.

5. "Kroniki Avantii. Maska śmierci" Adam Blade

Książeczka niedługa, mająca zaledwie 189 stron, ale i tak mnie dosyć zmęczyła. Autor wykorzystał bezpieczne schematy, przez co stworzył historię poprawną, ale kompletnie niewywołującą żadnych emocji, poza ewentualnym westchnięciem z myślą: kurcze, jakie to nudne. To już było! Nie jest to największy potworek w tym zestawieniu (kolejne dopiero przed nami), ale i tak nie warto tego czytać.

4. "Rycerze pożyczonego mroku" Dave Rudden

Top cztery nie tylko najgorszych książek minionego roku, ale również największych zawodów, otwiera powieść o Denizenie Hardwicku. Zapowiedzi serwowane przez Wydawnictwo Jaguar sugerowały, że dostaniemy opowieść w stylu tej o Percym Jacksonie. Również humor miał być podobny do tego, którym posługiwał się Rick Riordan w swoich książkach. Nic z tego nie otrzymaliśmy, w zamian za to pojawiła się nuda i, po raz kolejny, powtarzanie utartych już schematów.

3. "Zaklinacz Ognia" Cinda Williams Chima

Jak stworzyć kiepską powieść dla młodzieży? Dajmy jednowymiarowych bohaterów, rozwlekłą i nudną fabułę, a to wszystko doprawmy obietnicą wystąpienia smoka - istoty niezwykle intrygującej - ale jego pojawienie się zostawmy na sam koniec i zaledwie na parę stron. Oj, Cinda Williams Chima chyba postanowiła skorzystać z tego przepisu, przez to stworzyła pewnego potworka...

2. "Dwór cierni i róż" Sarah J Maas

Okej, robi się kontrowersyjnie. No bo jak to? Książka autorki, która zbiera wiele pochlebstw, znajduje się na podium najgorszych książek roku? No cóż, tak i to jeszcze nie koniec. "Dwór cierni i róż" mnie wkurzył, ale nie aż tak jak numer jeden z tego zestawienia. W każdym razie... Kompletnie nie rozumiem zachwytów nad twórczością tej pani. Historia Feyry w pierwszym tomie (nie wiem, jak to wygląda w następnych) jest strasznie rozwlekła, a konkretna akcja pojawia się dopiero pod koniec. Wcześniej króluje niezwykle przesłodzone uczucie do pewnego bohatera, brak logiki i ziewanie czytelnika. Ah, no i oczywiście zapomniałam o tragicznych opisach scen erotycznych, przypominających raczej fantazje nastolatek wyrażane w kiepskich fanfiction niż słowa dorosłej kobiety.

1. "Szklany tron" Sarah J Maas

Kto mnie zna, ten mógł się spodziewać akurat tej powieści na pierwszym miejscu. Liczni blogerzy obiecywali mi zapierającą dech w piersiach historię z główną bohaterką z krwi i kości. A dostałam... No cóż, tani romans udający dobre high fantasy, z fabułą poćwiartowaną na strzępy i protagonistką zachowującą się gorzej niż rozpieszczona księżniczka. Zawód po całej linii. Chyba jedynym plusem tej książki był fakt, że czytało się to w miarę szybko i moje cierpienie nie trwało zbyt długo.

(51) "Wojny żywiołów. Przebudzenie ziemi: Udręczeni"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 13 Jan 2018 15:55:00 +0000

Książki fantasy zazwyczaj pochłaniam jednym tchem. Szczególnie te z rodzaju high - uwielbiam przeżywać razem z bohaterami przygody pełne magii, magicznych stworzeń, walk na miecze i zdobywania nowych umiejętności. Niestety jednak, ku mojemu rozczarowaniu, nie każda tego typu powieść porywa. Tak niestety było w przypadku książki Michała Podbielskiego - "Wojny żywiołów. Przebudzenie ziemi: Udręczeni". Nie mówię, że jest to zła lektura - ma sporo zalet i z pewnością są odbiorcy, którzy będą nią zauroczeni. Ja jednak do nich nie należę. Przejdźmy jednak do konkretów.

Światem rządzą dwa żywioły, tak od siebie różne: Ogień i Woda. W krainie tej rodzi się niesamowita siła - właśnie następuje przebudzenie Ziemi. Imperium Koralu, które podbija kolejne ziemie, nie jest świadome, jakie zagrożenie na nie czyha. W tym samym momencie, wiele kilometrów dalej, na odległym kontynencie, wyznawcy bogini ziemi wyruszają na pielgrzymkę do pełnego niebezpieczeństw Epicentrum.

Opis fabuły zbyt wiele nie mówi. Otrzymujemy zaledwie zarys świata, w którym dzieje się akcja książki i jakiś zaczątek wydarzeń. Przyznaję szczerze, że mnie taka informacja nie zachęciłaby do sięgnięcia po powieść, zdecydowanie wolę bardziej konkretne zarysy. Mimo wszystko dałam książce szansę. Nie spełniła ona moich oczekiwań, ale nie była zła. Fabuła, jak to po opisie można było się domyśleć, jest dosyć... rozlazła. Zabrakło mi jednego ko konkretnego bohatera i jednej nici wydarzeń, wokół której budują się inne wątki. Przez całą książkę miałam wrażenie, że to wyłącznie opis niezwiązanych ze sobą epizodów. Fakt, czyta się to w miarę w porządku, zabrakło jednak elementu spajającego, trzymającego w napięciu.

Sam świat przedstawiony jest naprawdę ogromny! W książce otrzymujemy kilka mapek oraz kilkustronicową listę bohaterów, ale mimo to nietrudno się w tym wszystkim pogubić. Na samym początku było bardzo ciężko - wtedy nie kojarzyłam nawet pojedynczych nazwisk i po prostu wkradł się chaos. Później - bliżej połowy i końca powieści - było znacznie lepiej, chociaż wciąż musiałam powracać do spisu, aby zobaczyć, o kim akurat jest mowa i z kim jest ta postać związana.

"Wojny żywiołów. Przebudzenie ziemi: Udręczeni" to zdecydowanie nie jest powieść dla osób wrażliwych. Myślę też, że oznaczenie jej jako +18 nie byłoby błędem. Dlaczego? Cóż, nie dość, że autor nierzadko posługuje się wulgaryzmami (które - na szczęście - nie są przesadzone, są w granicach dobrego smaku), a oprócz tego wplata sporo przemocy i obrzydlistwa: od brutalnych morderstw po posilanie się wymiocinami. Niektórym podczas czytania książki może się zrobić po prostu niedobrze.

Czas odpowiedzieć sobie na pytanie: czy mi się podobało i czy warto przeczytać tę powieść? Mam mocno mieszane uczucia. Książkę Michała Podbielskiego z pewnością mogą przeczytać fani fantasy, uodpornieni na brutalne opisy, których zachęciła moja recenzja. Nie jest to jednak pozycja z dopiskiem "must read" i świat się nie zawali, jeżeli sobie odpuścicie. Mi osobiście nawet się podobało, chociaż czytanie zajęło mi bardzo dużo czasu (to chyba przez dosyć ciężki język i brak wspomnianej linii fabularnej) i momentami było męczące. Mimo wszystko, raczej nie sięgnę po drugi tom. Nie jestem ciekawa dalszych losów bohaterów.

★★★★★★✰✰✰✰

liczba stron: 647, wydawnictwo Żywioły

fantastyka, high fantasy

Książka bierze udział w wyzwaniach: ABC czytania 2018, Olimpiada Czytelnicza,

Tropem fantastycznych postaci.

Za książkę do recenzji dziękuję pani Michałowi Podbielskiemu.

Moje czytelnicze plany na 2018

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Mon, 01 Jan 2018 08:00:00 +0000

Wczoraj pojawiło się podsumowanie minionego roku. Dzisiaj - już po imprezach Sylwestrowych, zapraszam was na podejrzenie moich czytelniczych planów na 2018. Jest to trzydzieści książek, które bardzo chciałabym przeczytać. Zdecydowaną większość z nich posiadam na swoich półkach, a więc zapoznanie się z nimi jest praktycznie nieuniknione. Które z tych książek czytaliście? Które polecacie lub odradzacie?

1. Zimowy Monarcha - Bernard Cornwell - Ta książka intryguje mnie już od dłuższego. Legendy arturiańskie stanowią niejako klasykę, a wykorzystanie tego motywu w bardziej nowoczesnej formie to coś, co bardzo lubię. Poza tym... Cała trylogia jest po prostu przepięknie wydana i dobrze wygląda na półce.

2. Ściana burz - Ken Liu - Kontynuacja genialnych Królów Dary (recenzja). Nie mogłam się doczekać, aż w moje ręce wpadnie drugi tom serii. W końcu się to stało i pod choinką znalazłam ten całkiem spory tomik. Wkrótce zabieram się za jego czytanie, bo jestem strasznie ciekawa losów bohaterów.

3,4,5. - Gwiezdny pył, Mitologia Nordycka, Chłopaki Anansiego - Ah ten Neil Gaiman... Zakochałam się w jego twórczości od samego początku, więc w 2018 roku muszę zapoznać się z jego kolejnymi dziełami. No i czy te okładki nie są po prostu cudowne? Dark Crayon robi świetną robotę.

6. Bad Mommy. Zła mama - Tarryn Fisher - Na początku ubiegłego roku dałam się podejść autorce. Margo (recenzja) zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Jestem ciekawa, czy kolejna powieść Amerykanki również wywoła we mnie tyle emocji i skłoni do kolejnych dyskusji.

7. Ostatni Olimpijczyk - Rick Riordan - Czas na dokończenie serii o Percym Jacksonie. Wujek Rick nie będzie czekał dłużej, a i ja nie chcę przedłużać w nieskończoność czytanie tego cyklu. Przygody kolejnych bohaterów już na mnie czekają, ale najpierw trzeba skończyć to, co się zaczęło.

8. Gra o Tron - George R.R. Martin - Bardzo popularne i lubiane przez wielu fantasy. Chciałam przeczytać tę książkę już od dawna, ale zawsze coś mnie od tego odciągało. Mam nadzieję, że to już koniec i w końcu uda mi się poznać tę opowieść. No i przyznam szczerze, że serial też mnie kusi.

9. Szturm i grom - Leigh Bardugo - Kolejna kontynuacja w dzisiejszym zestawieniu. Otwarcie cyklu, Cień i kość (recenzja), co prawda nie okazało się rewelacją, jednak mimo to dałam się porwać i po prostu mam ochotę na poznanie kolejnych losów bohaterów. No i do tego cudownego świata chce się wracać!

10. Dziewczyna z Dzielnicy Cudów - Aneta Jadowska - Polska autorka urban fantasy mnie czymś do siebie zachęciła. Nie jestem w stanie dokładnie powiedzieć, co to jest, ale z pewnością odnalazłam to w pierwszym tomie cyklu o Dorze Wilk (recenzja). Ciekawi mnie, czy historia Nikity też zawiera ten element.

11. Szamanka od umarlaków - Martyna Raduchowska - Do sięgnięcia po tę książkę zachęcały (i nadal zachęcają) liczne pozytywne recenzje. Mam nadzieję, że odnajdę to, czego szukam, w właśnie tej powieści. Oczekuję niesztampowego młodzieżowego fantasy z dużą dawką humoru, czasem absurdalnego.

12. Pan Lodowego Ogrodu - Jarosław Grzędowicz - Kolejna powieść, o której nasłuchałam się tyle dobrego i która już długo wisi na mojej liście "must read". Czas ją stamtąd wyrzucić.

13. Kroniki Jakuba Wędrowycza - Andrzej Pilipiuk - Książkę o pijaku-egzorcyście udało mi się zakupić za grosze jakiś czas temu, ale ciężko było mi wynaleźć czas na przeczytanie jej. Czas to zmienić.

14. Pył Ziemi - Rafał Cichocki - To chyba jedyna książka w tym zestawieniu, o której nie wiem prawie nic. Opinie na blogach jakoś mi umknęły, podobnie z tymi na LubimyCzytać czy innych tego typu portalach. Czemu więc się znalazłam na liście czytelniczych planów? Cóż, to chyba czysta ciekawość.

15. Ostrze zdrajcy - Sebastien de Castell - Powieść ta podbijała Bookstagramy kilka miesięcy temu. Okładka jest niezwykle zachęcająca, podobnie opis fabuły. Myślę, że jest to coś, co może mi się spodobać.

16. Korona w mroku - Sarah J. Maas - Oj, z twórczością tej pani nie mam dobrych wspomnień. Kompletnie nie w moim guście są zarówno Szklany tron (recenzja), jak i Dwór cierni i róż (recenzja). Czemu więc sięgam po kontynuację tej pierwszej książki? Bo ludzie mówią, że jest dużo lepsza, a ja po prostu chcę to sprawdzić. A skoro mam tomik już na półce (nie pytajcie), to nie pozostaje mi nic innego jak ją przeczytać.

17. Mechaniczny - Ian Tregillis - Od dawna miałam ochotę na coś steampunkowego, a ta powieść zdaje się wpisywać w to kryterium. No i po raz kolejny zadecydował ogrom pozytywnych opinii.

18. Dziecko Odyna - Siri Pettersen - Wspominałam już, że lubię współczesne interpretacje dawnych mitów? Dotyczy to zarówno wierzeń słowiańskich, greckich, jak i nordyckich. Mam nadzieję nie zawieść się na tej książce, bo mam co do niej dosyć spore oczekiwania.

19. Wilcza Godzina - Andrius Tapinas - Okej, steampunk po raz kolejny. Ale co ja poradzę na to, że interesowałam się książką jeszcze przed jej premierą? Poza tym z litewską fantastyką nie spotykam się na co dzień. Przyjemna odmiana po masie amerykańskiej i brytyjskiej literatury.

20. Droga Cienia - Brent Weeks - Wstyd się przyznać, ale całą trylogię otrzymałam już kawałek czasu temu w ramach urodzin, a dalej jej nie ruszyłam. W nadchodzącym roku czas to zmienić.

21. Zakon Mimów - Samantha Shannon - Czas Żniw, czyli debiutancką powieść autorki i jednocześnie pierwszy tom cyklu, wspominam niezwykle dobrze. Sama się sobie dziwię, że jeszcze nie zabrałam się za kontynuację. Pewnie naczekam się na nią w bibliotece, no ale trudno.

22. Ukryta łowczyni - Danielle L Jensen - Na kontynuowanie serii zdecydowałam się chyba dzięki okładkom. Porwana pieśniarka (recenzja) co prawda miała ciekawy świat, ale to chyba jedyny pozytyw, który może zaoferować - no, poza szatą graficzną. O tak, te książki pięknie wyglądają razem na półce.

23. Pocałunek zdrajcy - Erin Beaty - Do tej książki zachęcił mnie opis. W momencie jej wyboru chyba przeoczyłam fakt, że to romans fantasy, no ale trudno. Liczę przynajmniej na dobrą rozrywkę.

24. Anna Karenina - Lew Tołstoj - Klasyka rosyjskiej literatury, do której ciągnie mnie od lektury Zbrodni i kary Dostojewskiego. Dlaczego akurat Anna Karenina? Bo mam tę powieść w domu, w pięknym starym wydaniu, no i zwyczajnie jestem go ciekawa. A że romans? Trudno. Nie skreślam od razu całego gatunku.

25. Delirium - Lauren Oliver - Wygrana w konkursie na fanpage wydawnictwa już jakiś czas temu. Wydało mi się to najmniejszym złem spośród puli nagród, no i też ciekawi mnie, o co ten cały szum.

26. Morza Wszeteczne - Marcin Mortka - Wygrana o KittyAilli. Blogerka zachęcała do sięgnięcia po twórczość Marcina Mortki (którego osobiście kojarzę jedynie z tłumaczeń), więc wzięłam udział w jej konkursie. Cieszę się, że będę miała okazję zapoznać się z tą powieścią.

27. Dopóki nie zgasną gwiazdy - Piotr Patykiewicz - Książka kupiona na promocji pod wpływem impulsu i wielu pozytywnych opinii. Zaczęłam ją czytać już jakiś czas temu, jednak z jakiegoś powodu odłożyłam na bok. Czas powrócić i dokończyć.

28. Niepowszedni. Obława - Justyna Drzewicka - Zwieńczenie niezwykle sympatycznej opowieści o grupce dzieciaków uciekających przed złymi ludźmi. Mam nadzieję, że ostatni tom utrzyma poziom poprzednich - Niepowszednich. Porwania (recenzja) oraz Niepowszednich. W potrzasku (recenzja).

29. Złotowidząca. Schronienie - Rae Carson - Drugi tom książki, którą aktualnie czytam. W tej chwili mogę powiedzieć, że to dosyć ciekawa historia i oby utrzymała się do końca serii.

30. Ekspozycja - Remigiusz Mróz - Zwieńczenie listy stanowi polski autor, o którym było bardzo głośno. Zebrał rzeszę fanów, którzy są w stanie dać się pokroić za kolejną jego książkę. Ciekawe, czy pani Mrozowi uda się podbić też moje serce? Przekonamy się o tym w 2018.

Podsumowanie roku: 2017

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sun, 31 Dec 2017 08:00:00 +0000

Rok 2017 był dla mnie dosyć... niesamowity. Począwszy od studniówki w styczniu, poprzez maturę i dostanie się na studia, kilka podróży w niesamowite miejsca (w tym na Śląsk, w moje ukochane góry), dwa konwenty i świetna zabawa na nich, po poznanie kilku niesamowitych ludzi. O ile poprzedniego roku, tj. 2016, nie mogę uznać za stuprocentowo udany, tak ten dopiero co miniony mogę tak właśnie określić. Było to też 365 dni blogowych sukcesów. Czytelniczo wypadło może trochę gorzej, poniżej oczekiwań jeżeli chodzi o ilość, natomiast jakościowo było nieźle.

W 2017 roku udało mi się przeczytać 30 książek, w tym 29 powieści i jeden dramat. Łącznie dało to ponad 10 tysięcy stron. Jest to zdecydowanie więcej, niż czyta tak zwany przeciętny Kowalski (w ankietach dotyczących czytelnictwa w Polsce, siedem lektur w ciągu roku to już sporo), aczkolwiek nie jestem z tego wyniku stuprocentowo zadowolona. Znowu nie udało mi się osiągnąć magicznej liczby 52 książek rocznie. No cóż, pozostaje spróbować powtórzyć to w 2018. :) Jeżeli już przy wyzwaniach jesteśmy, w tym roku brałam udział w trzech: Olimpiada Czytelnicza organizowana przez Pośredniczkę książek, ABC czytania, które jest autorstwa Kitty Ailly, a także Wakacyjne Wyczytywanie 2017, autorstwa wspomnianej już Kitty oraz Oli. Za możliwość udziału serdecznie im dziękuję!

Blog znacząco się rozwinął. Pomijając okres ostatnich dwóch miesięcy, posty dodawałam w miarę regularnie, podobnie też wzrastały zasięgi. Udało mi się również nawiązać kilka współprac, z czego z jednej z nich - z Wydawnictwem Jaguar - jestem szczególnie zadowolona. W 2017 przybyło mi wielu obserwatorów, dając łącznie liczbę 135. Wśród nich znajdują się stali czytelnicy. Cieszę się, że udało mi się zebrać grupę czytelników. Cieszę się, że jesteście tu ze mną, w końcu wiem, dla kogo piszę. :)

Jakie mam plany na 2018 rok? Przede wszystkim powrócić do regularności w czytaniu książek i publikowaniu treści. Przyznaję - studia wybiły mnie trochę z rytmu. Oprócz tego, o czym już wspominałam, planuję przeczytać w nowym roku 52 książki. TBR na kolejne miesiące pojawi się już wkrótce. Myślę też o zmianie szablonu bloga, może też zdecyduję się na własną domenę.
A Wy, jak podsumujecie 2017 i co planujecie na 2018?

(50) Co kryje się w cieniu? "Rycerze pożyczonego mroku"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 11 Nov 2017 18:15:00 +0000

Nie lubię zabiegów marketingowych, które polegają na porównywaniu jednej książki do innej, już znanej i powszechnie lubianej. Najczęściej wiąże się to z nieprzyjemnym rozczarowaniem u czytelnika: nowinka nie okazała się tak fajna jak ta lektura, z którą została zestawiona lub to po prostu nie było to, czego oczekiwaliśmy. To niesie za sobą frustrację. Niestety, to właśnie stało się w przypadku "Rycerzy pożyczonego mroku" Dave'a Ruddena, książki porównywanej między innymi do Zwiadowców Johna Flanagana czy serii o Percym Jacksonie Ricka Riordana.

Denizen Hardwick wychował się w sierocińcu. Nigdy nie dane było mu poznać swoich rodziców. Chłopak żyje raczej spokojnie w murach Crosscaper, a jego największym zmartwieniem są zadania domowe, które należy odrobić. To zmienia się w momencie, kiedy Denizen wpada w sidła potwora stworzonego z cieni. Przekonuje się, że istnieje inny świat, który nigdy wcześniej nie był dla niego dostępny. Poznaje rycerzy pożyczonego mroku, grupę ludzi strzegących granic między rzeczywistością ludzi i cieniami. Na nieszczęście okazuje się, że chłopak również jest jednym z rycerzy.

Rozczarowanie - to pierwsze słowo, które kojarzy mi się z książką Dave'a Ruddena. No niestety, to właśnie to, o czym pisałam w pierwszym akapicie. Bardzo się męczyłam z "Rycerzami pożyczonego mroku". Miałam otrzymać historię pełną akcji i humoru, a dostałam... Nudę. Nie boję się tego powiedzieć: ta książka była bardzo nudna przez zdecydowaną większość czasu. Dopiero pod koniec, po ponad dwustu stronach, akcja zaczęła się rozkręcać, chociaż nie na tyle, żeby nie wiadomo jak dać się porwać. Sam motyw rycerzy walczących z mrokiem oraz Malleusów był świetny, aczkolwiek kompletnie niewykorzystany. Gdyby ubrać to w nieco inne szaty, mogłaby powstać naprawdę świetna powieść fantasy.

O bohaterach nie potrafię zbyt wiele powiedzieć. Byli niby 'jacyś', ale jednak dosyć bezbarwni. Żaden z nich nie wzbudził we mnie sympatii, żaden mnie nie irytował, żaden nie zapadł w pamięci na dłużej. Nawet w czasie czytania książki zdarzało mi się mylić poszczególne postaci. Denizen to chłopiec mądry, na swój sposób odważny, ciekawy świata, ale charakteryzujący się również brakiem doświadczenia i dziecięcą naiwnością. Vivian, kreowana na tajemniczą, okazała się po prostu kolejną postacią w szeregu. Chociaż pewien wątek z nią związany, poruszony na sam koniec powieści, okazał się całkiem ciekawy. Najlepiej zapamiętam chyba Szarego, ale to prawdopodobnie przez to, że nie do końca rozumiem jego los.

"Rycerze pożyczonego mroku" są napisani dosyć prostym językiem, typowym dla książek młodzieżowych. Ciekawym rozwiązaniem jest zastosowanie różnych wielkości czcionek czy pogrubień w odpowiednich momentach, odpowiadających wypowiedziom niektórych postaci. Uwagę przyciąga okładka, która, według mnie, jest dosyć kiczowata. Gdybym miała wybierać książkę tylko na jej podstawie, raczej omijałabym ją szerokim łukiem. Wiem, nie ocenia się po okładce, z drugiej strony jednak, oprawa graficzna to pierwsze, na co zwracamy uwagę. A ta, niestety, odrzuca.

Książka Dave'a Ruddena miała potencjał, który jednak nie został wykorzystany. Jest mi przykro, bo pomysł na rycerzy walczących w cieniu był interesujący. Powieść oceniłabym zdecydowanie lepiej, gdyby nie nuda przez znaczną część i praktycznie bezbarwni bohaterowie. Cóż mogę powiedzieć? Raczej nie polecam, chyba że zainteresował was na przykład opis fabuły. Kto wie, może odnajdziecie w "Rycerzach pożyczonego mroku" coś, co was oczaruje?

★★★★✰✰✰✰✰✰

liczba stron: 312, wydawnictwo Jaguar, przekład: Dominika Repeczko

fantastyka, low fantasy, heroic fantasy

Książka bierze udział w wyzwaniach: Olimpiada Czytelnicza i ABC Czytania.

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję wydawnictwu Jaguar.

(49) Wychowany przez duchy, czyli "Księga cmentarna"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 04 Nov 2017 07:00:00 +0000

Neil Gaiman należy do tych pisarzy, po książki których sięgam w ciemno. Uwielbiam jego styl pisarski oraz ogromną wyobraźnię, pozwalającą na tworzenie niesamowitych i oryginalnych opowieści. Sięgając po "Księgę cmentarną" wiedziałam, że czeka na mnie coś ogromnie fascynującego i nie pomyliłam się. Brytyjski pisarz po raz kolejny mnie nie zawiódł, a wręcz przeciwnie - czuję jeszcze większą chęć na poznanie reszty jego twórczości i odkrycie kolejnych tajemnic, które przygotował dla czytelników.

Małe dziecko, które ucieka przed mordercą jego rodziny, odnajduje schronienie na starym cmentarzu na wzgórzu. Tam zostaje przygarnięty przez duchy i zjawy i zyskuje nowe imię: Nikt, w skrócie Nik. Chłopiec uczy się życia od zmarłych. Jednocześnie wciąż czeka na niego niebezpieczeństwo: poza granicami cmentarza tajemniczy morderca wciąż na niego poluje, musi wykonać powierzone mu zadanie...

Zachwycił mnie klimat tej powieści. Tak, to właśnie ten element, na który coraz częściej zwracam uwagę. Neil Gaiman wykreował atmosferę tajemniczości, trochę mroczną, ale jednocześnie na swój sposób pozytywną - ta ostatnia cecha powstała chyba za sprawą głównego bohatera. Jeśli chodzi o fabułę, podobało mi się, aczkolwiek pod koniec zaczęłam mieć mieszane uczucia. "Księga cmentarna" to swego rodzaju zbiór pewnych epizodów z życia Nika, dopiero pod koniec akcja stanowi spójną całość i dąży do zakończenia. I o ile te pojedyncze historie były niezwykle ciekawe, tak nie jestem do końca przekonana do rozwiązania całości, do sposobu, w jaki to wszystko zostało zamknięte.

Mimo iż opowieść Gaimana skupia się na życiu chłopca wychowanego na cmentarzu, mam wrażenie, że nie poznaliśmy go wystarczająco. Fakt, mamy świadomość, jakim chłopcem się stał: niezwykle ciekawym świata, chętnym do nauki, ciekawskim, życzliwym, może nieco naiwnym, jednak mam wrażenie, że to nie jest cała jego osobowość. Jeszcze mniej poznajemy przybranych rodziców Nika czy jego opiekuna. Ten ostatni niezwykle mnie intrygował przez całą powieść. Chciałam się dowiedzieć, kim jest naprawdę i jaką spełnia rolę na cmentarzu. Interesującą postacią okazała się również pewna dziewczynka, Scarlett. Szkoda, że nie zawitała na dłużej na kartach tej książki. Chętnie dowiedziałabym się o niej czegoś więcej.

Nie sposób nie wspomnieć w tej recenzji o przepięknym wydaniu książki. Twarda oprawa, grafika autorstwa Dark Crayon na okładce, wstążeczka w środku i stosunkowo gruby papier tworzą całość, na którą po prostu miło się patrzy. Cieszę się, że zdecydowałam się zebrać całą kolekcję powieści Gaimana w tym wydaniu właśnie. Razem na półce prezentują się naprawdę świetnie! Do przekładu i redakcji również nie sposób się przyczepić. Niesamowity klimat powieści został zachowany, całość czyta się niezwykle przyjemnie. Nie doszukałam się również literówek, co zdarza mi się, niestety, coraz częściej w książkach. Cóż mogę powiedzieć? Wydawnictwo Mag, świetna robota! Oby tak dalej.

Jak pewnie się domyślacie, z całego serca polecam "Księgę cmentarną". Fakt, nie jest to lektura pozbawiona jakichkolwiek wad, jednak myślę, że warto przeczytać. Listopad będzie idealnym momentem na tę powieść i to nie tylko dlatego, że niedawno obchodziliśmy Wszystkich Świętych. Listopadowa aura sprzyja na czytanie tak klimatycznych powieści jak te, które wyszły spod pióra Gaimana.

★★★★★★★★✰✰

liczba stron: 223, wydawnictwo Mag, przekład: Paulina Braiter

fantastyka, low fantasy, dark fantasy

Książka bierze udział w wyzwaniu Olimpiada Czytelnicza.

Podsumowanie miesiąca: październik

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Tue, 31 Oct 2017 14:47:00 +0000

Pięć tygodni zajęć na uczelni już za mną. Gdy teraz na to patrzę, czas minął dosyć szybko. Chociaż muszę przyznać, że łatwo nie było. Trudno było mi się przestawić z trybu szkolnego na studencki. Skończyło się wracanie do domu o określonej godzinie, praktycznie tej samej każdego dnia. Być może przez to też dopadł mnie swego rodzaju czytelniczy kryzys, o którym zresztą już wspomniałam w ostatnim poście. Mam nadzieję, że w nadchodzącym miesiącu sytuacja się nieco unormuje - chociaż, z drugiej strony, już za chwilę pierwsze zaliczenia (ah ta sesja ciągła) i w końcu nie wiem, jak to będzie. Nie przedłużając jednak, zapraszam na króciutkie podsumowanie października.

"Niepoliczalne" Karen Gregory

(egzemplarz od wydawnictwa Jaguar)

Miesiąc rozpoczęłam od książki z gatunku, którego z reguły nie czytam - young adult. Spotkanie z tą lekturą mnie bardzo zaskoczyło. Nie spodziewałam się, że obyczajówka o chorej na anoreksję nastolatce może być aż tak porywająca. Samo przedstawienie problemów, z którymi borykała się bohaterka, również przypadło mi do gustu. To po prostu ciekawa powieść, zdecydowanie nie żałuję, że zdecydowałam się na jej przeczytanie. Recenzja debiutu Karen Gregory jest już na blogu, znajdziecie ją tutaj: link.

"Rycerze pożyczonego mroku" Dave Rudden

(egzemplarz od wydawnictwa Jaguar)

Książki, co prawda, w tej chwili jeszcze nie ukończyłam, jestem jednak już bliżej niż dalej ostatniej strony i najpewniej zrobię to jeszcze dziś lub, najpóźniej, jutro. Cóż mogę powiedzieć? Niestety, na tę chwilę nie jestem zbytnio zadowolona. Liczyłam na coś śmiesznego, pełnego akcji, a dostałam... no cóż, raczej powolnie rozwijającą się historię i całkiem ciekawy pomysł, który raczej nie został do końca zrealizowany. Niestety, porównania do Percy'ego Jacksona, którego uwielbiam, zaszkodziły "Rycerzom Pożyczonego Mroku". Mam nadzieję, że końcówka chociaż podratuje nieco sytuację. Mimo wszystko, wciąż czekam na drugi tom.

Dzisiaj Halloween. Obchodzicie ten dzień? Spędzacie go z jakąś mroczną lekturą? Jak minął Wasz październik, jakimi wynikami możecie się pochwalić?

O tym, jak nie mam czasu na czytanie...

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 28 Oct 2017 16:37:00 +0000

Tak, ja wiem. Tytuł tego posta brzmi dramatycznie. Prawie jakbym miała zawiesić działalność bloga, tak oficjalnie, bo dawno i tak nic się nie pojawiło. Ale, uspokajam, nie zawieszam. Chcę po prostu wrzucić coś na bloga, bo recenzjami w tym momencie nie dysponuję, a "inne posty tematyczne" zaplanowałam na inne dni. No dobrze, czemu więc piszę dla Was dzisiaj? Żeby nie było pustki na blogu, ale też żeby stworzyć listę książek, które posiadam i które będę czytać w najbliższym czasie. TBR na najbliższe miesiące.

Zacznijmy jednak od czegoś innego. Od tego, o czym już w pewien sposób wspomniałam w tytule. Kilka słów o tym, jak nie mam czasu na czytanie książek. Wybrałam sobie takie, a nie inne studia, więc mam za swoje. Siedzę na uczelni od rana do wieczora. Komunikacją miejską, fakt, jeżdżę, ale zajmuje to maksymalnie 15 minut, z czego nierzadko w tłumie. Ciężko w taki sposób czytać. Weekendy to zwykle próby odmóżdżenia się i jako takiego odpoczęcia. Czasu brakuje. Ale ja się nie poddaję. Postanowiłam brać na nudne wykłady książkę i chociaż wtedy czytać. Lub w przerwach pomiędzy zajęciami, lub w każdym innym momencie, kiedy mam chwilę dla siebie. W ten sposób chcę przełamać swój czytelniczy kryzys.

Przejdźmy więc do listy książek na najbliższe miesiące. Jeżeli czytaliście już którąś z tych powieści - podzielcie się swoimi wrażeniami! Napiszcie również, które tytuły najbardziej Was interesują.

01. "Ukryta wyrocznia" oraz "Mroczna przepowiednia", "Ostatni Olimpijczyk" - Rick Riordan
02. "Ruiny Gorlanu", "Płonący most", "Ziemia skuta lodem", "Bitwa o Skandię" - John Flanagan
03. "Księga cmentarna", "Mitologia nordycka", "Gwiezdny pył" - Neil Gaiman
04. "Droga Cienia", "Na Krawędzi Cienia", "Poza Cieniem" - Brent Weeks
05. "Złotowidząca. Ucieczka" oraz "Złotowidząca. Schronienie" - Rae Carson
06. "Ukryta łowczyni" i "Waleczna czarownica" - Danielle L Jensen
07. "Endgame. Wezwanie" - James Frey, Nils Johnson-Shelton
08. "Dziewczyna z Dzielnicy Cudów" - Aneta Jadowska

09. "Niepowszedni. Obława" - Justyna Drzewicka

10. "Gloria. Sprawiedliwi" - Monika Błądek
11. "Straż" - Marianne Curley
12. "Cień wiatru" - Carlos Ruiz Zafón
13. "Dziecko Odyna" - Siri Pettersen
14. "Delirium" - Lauren Oliver
15. "Zabójczy Księżyc" - N.K. Jemisin
16. "Strażniczka miecza" - Grev Scott
17. "Upadek" - Richard Lee Byers
18. "Ogniste oczyszczenie" - Francesca Haig
19. "Krew elfów" - Andrzej Sapkowski
20. "Historia kotów" - Melanie Swan
21. "Szeptem" - Becca Fitzpatrick
22. "Klub Mefista" - Tess Gerritsen
23. "Ekspozycja" - Remigiusz Mróz
24. "Kapłanka w bieli" - Trudi Canavan
25. "Anna Karenina" - Lew Tołstoj
26. "Hamlet" - William Shakespeare
27. "Morza Wszeteczne" - Marcin Mortka
28. "Dopóki nie zgasną gwiazdy" - Piotr Patykiewicz

(48) Nie wszystko da się zmierzyć: "Niepoliczalne"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 07 Oct 2017 10:00:00 +0000

Anoreksja to podstępna choroba. Nierzadko zaczyna się niewinnie, od chęci zgubienia kilku kilogramów czy chęci kontroli swojego życia. Chorzy są zagubieni w swoim życiu, a aspekt (nie)jedzenia staje się jedynym, który nie wyrywa się ze sztywnych ram tabel. Zaczyna się liczenie wszystkiego: wymiarów, wagi, ilości spożytych kilokalorii czy dostarczonych mikroskładników. Aż w końcu przeradza się to w obsesję. A przecież nie wszystko w życiu da się zmierzyć. Pewne rzeczy pozostają niepoliczalne.

Hedda ma siedemnaście lat i zmaga się z zaburzeniami odżywiania. Jej choroba, anoreksja, zwana przez nią samą Nią, ma charakter obsesyjny i objawia się między innymi liczeniem wszystkiego, co tylko się da. Dni, godziny, minuty, pieniądze, kalorie, schody... Kiedy Hedda odkrywa, że zaszła w ciążę, wszelkie obliczenia w jej głowie zaczynają się komplikować. Przecież jest jeszcze taka młoda, jej ciało nie ma wystarczająco siły... Na dodatek w głowie słyszy szepty Nii, że zamieszkał w niej pasożyt, którego należy się pozbyć. Hedda postanawia jednak decyzję, że zawrze z Nią swego rodzaju rozejm. Do narodzin dziecka pozostało tylko 17 tygodni, 119 dni i 357 posiłków...

Nie wiedziałam, czego mam spodziewać się po tej książce - w końcu ja obyczajówek young adult praktycznie nie czytam. Z tego względu też ciężko jest mi obiektywnie ocenić debiut Karen Gregory. Czemu więc zdecydowałam się na "Niepoliczalne"? Cóż, nie da się ukryć, że zainteresowała mnie tematyka anoreksji. I tak, według mnie temat ten został całkiem zgrabnie przedstawiony. Narracja pierwszoosobowa pozwala prześledzić, co dzieje się w głowie chorej. Pozwoliła też czytelnikowi na zastanowienie się, razem z bohaterką, nad przyczynami i przebiegiem zaburzeń odżywiania. Ta choroba to coś więcej niż tylko chęć schudnięcia - zwykle geneza tkwi głębiej i własnie to można było zauważyć. Kolejnym plusem powieści jest to, że zwyczajnie wciąga. Nie trzeba nawet lubić young adult, żeby dać się porwać historii Heddy, żeby chcieć śledzić jej dalsze losy. Niewątpliwie wpływa na to również lekki, młodzieżowy język, pozbawiony specjalistycznego słownictwa dotyczącego samej choroby czy psychoterapii.

Debiutancka powieść Karen Gregory skupia się głównie na Heddzie. Nie mogę powiedzieć, że ją polubiłam, jednocześnie nie żywię do niej negatywnych uczuć. Powiedziałabym raczej, że współczułam jej, ale też miałam nadzieję, że wyzdrowieje. Trzymałam za nią kciuki. Natomiast byłam bardzo zła na ojca dziewczyny, którego zachowanie mogło wpłynąć na rozwój zaburzeń u córki. Przez chwilę to samo uczucie pojawiło się w stosunku do Robina, chłopaka z sąsiedztwa. Później jednak starałam się zrozumieć jego postępowanie i moja ostateczna opinia o nim jest bardziej pozytywna. Polubiłam tę postać, naprawdę. Warto też wspomnieć o Molly, którą poznajemy pośrednio, poprzez wspomnienia Heddy. Dziewczyna wydała się ciekawą osobą, o dosyć głębokim spojrzeniu na świat. Sądzę, że osoby takie jak ona, są dobrymi przyjaciółmi. Szkoda, że nie dane nam było poznać jej lepiej, zresztą podobnie jak matki i siostry protagonistki czy Lois, pewnej kobiety, która również dopiero co urodziła dziecko.

Nie spodziewałam się, że przebrnę przez tę książkę tak szybko. Ba, podejrzewam, że może być ona swego rodzaju furtką, do czytania kolejnych powieści spod znaku young adult. Spokojnie, to nie znaczy, że nagle porzucę fantasy dla młodzieżowych obyczajówek - co to to nie! No dobrze, przejdźmy jednak do konkretów. Czy polecam "Niepoliczalne"? Jak najbardziej. Jeżeli poszukujecie ciekawej powieści, poruszającej dosyć ciężki temat w stosunkowo lekki sposób, akurat ta lektura może być dobrym wyborem.

★★★★★★★✰✰✰

liczba stron: 335, wydawnictwo Jaguar, przekład: Małgorzata Kaczarowska

obyczajowa, choroby psychiczne

Książka bierze udział w wyzwaniach: ABC Czytania, Olimpiada Czytelnicza.

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję wydawnictwu Jaguar.

(47) Kolejne tarapaty: "Niepowszedni. W potrzasku"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Wed, 04 Oct 2017 09:00:00 +0000

Uwaga! Recenzja zawiera spoilery z tomu pierwszego - "Niepowszedni. Porwanie".

Znacie to uczucie, kiedy jesteście zachwyceni pierwszą częścią danej serii, ale kontynuacja Was rozczarowuje? To tak zwana "klątwa drugiego tomu" i, niestety, czasami jej doświadczam. To chyba nieuniknione w życiu książkoholika. Na szczęście, zmora ta nie dotyczy wszystkich powieści na naszym rynku, w tym również tych spod pióra Justyny Drzewickiej. "Niepowszedni. W potrzasku" to książka przynajmniej tak samo dobra jak wstęp do przygód dzieciaków z nadprzyrodzonymi umiejętnościami.

Po wyrwaniu się z łap Okrutnych Złotników, Niepowszedni nie cieszyli się zbyt długo wolnością. Wkrótce po przybyciu do Ferretek trafiają do aresztu, a następnie przed są, gdzie stawiane są fałszywe oskarżenia przeciwko nim. Weles, pod przebraniem posła Cesarstwa Gospar, stara się doprowadzić do wydania Niepowszednich i przekazania ich pod osąd władzy w Łajdackim Krańcu. Przyjaciele muszą zjednoczyć swoje siły przeciwko złoczyńcą. Zadania nie ułatwia fakt posiadania zdrajcy w swoich szeregach. Na szczęście, dzieciaki zdobywają także sojuszników, skłonnych do pomagania im.

Cóż mogę napisać? "Niepowszedni. W potrzasku" to bardzo udana kontynuacja. Książka wciąż opiera się na schemacie, w którym obserwujemy kłody rzucane pod nogi bohaterom i ich sposoby na wyjście z kłopotów, ale to w żadnym wypadku nie jest wada! W tej serii to się zwyczajnie sprawdza. Być może dzięki temu zabiegowi książka jest taka wciągająca. Powiedzenie, że "jeszcze tylko jeden rozdział i skończę" to całkowite kłamstwo przy tej lekturze. Drugi tom, zresztą podobnie jak pierwszy, nie nudzi, a jedynie rozbudza ciekawość czytelnika, jednocześnie wciąż pozostając lekką historią na odprężenie.

W bohaterach zaszły wyraźne zmiany. Niepowszedni dojrzeli, co jest niewątpliwie wynikiem przeżyć z Łajdackiego Krańca. Wciąż jednak są tylko dziećmi i popełniają błędy charakterystyczne dla młodego wieku. Cieszę się z tego, bo mam już dosyć nastolatków w powieściach, którzy mają wnętrze dorosłego i dojrzałego człowieka. Wyraźnie pogłębiły się również relacje pomiędzy poszczególnymi postaciami. Podczas czytania nie sposób odczuć gorącej przyjaźni czy nawet miłości przeplatanej zazdrością.

Kolejnym punktem, który niewątpliwie jest zaletą książki, jest humor. Niektóre dialogi i sytuacje są zwyczajnie przezabawne i nie ma możliwości, żeby na twarzy czytelnika nie pojawił się przynajmniej uśmiech. Po raz kolejny zachwycałam się także bardzo plastycznymi opisami miejsc, w których przebywali Niepowszedni. Ferretek wydaje się miastem niesamowitym i bardzo chciałabym zobaczyć je na własne oczy. Częściowo umożliwia mi to dokładna mapka zamieszczona do książki - zdecydowany plus!

Żeby jednak nie było tak kolorowo, wspomnę o wadach. Tak, fabuła jest prosta i pewnie bardziej wymagającym czytelnikom nie będzie to odpowiadać. Poza tym, odniosłam wrażenie, że niektóre wątki działy się nieprawdopodobnie za szybko. Momentami dało się w tym wszystkim pogubić, jeżeli chociaż na chwilę straciło się czujność. Ubolewam też, że nie dane nam było poznać zbyt dobrze Złotego Ulryka. Chciałabym się dowiedzieć czegoś więcej na temat tej postaci, poznać ją nieco lepiej.

Jak się pewnie domyślacie, z czystym sumieniem polecam "Niepowszednich. W potrzasku". Jeżeli szukacie lekkiego high fantasy, dobrego na oderwanie się od nauki czy pracy i po prostu przyjemny odpoczynek - sięgnijcie po serię Justyny Drzewickiej, a nie pożałujecie. Jeśli jednak jesteście starymi wyjadaczami fantastyki, poszukującymi wielowątkowej i skomplikowanej fabuły przeplatanej z równie niejednoznaczną sytuacją polityczną wykreowanej krainy, możecie się trochę zawieść. To nie ten typ literatury, poszukajcie gdzie indziej. ;)

★★★★★★★✰✰✰

liczba stron: 384, wydawnictwo Jaguar

fantastyka, high fantasy

Książka bierze udział w wyzwaniu: Olimpiada Czytelnicza 2017.

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję wydawnictwu Jaguar.

Październikowe zapowiedzi wydawnicze

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sun, 01 Oct 2017 06:00:00 +0000

Wydawnictwa rozpieszczają nas ostatnio pod względem wydawanych książek. Nie tylko szaleją z ilością, ale także z jakością samej literatury, jak i jej oprawy zewnętrznej. Dziś przedstawię Wam kilka propozycji, które mnie zainteresowały, ale to oczywiście jedynie kropla w morzu.

"Cesarzowa kart" K.Cole; 4 października, wydawnictwo Moondrive

Evangeline Green mieszka wraz z matką na rodzinnej farmie w Luizjanie. Jest atrakcyjną szesnastolatką, chodzi do dobrej szkoły, ma wierną przyjaciółkę, przystojnego chłopaka i... mroczną tajemnicę. Od dziecka dręczą ją sny - widzi brutalną walkę postaci z kart tarota i świat zmierzający do zagłady. To dlatego Evie spędziła ostatnie miesiące w ośrodku dla umysłowo chorych. Wraz z początkiem roku szkolnego chce zacząć wszystko od nowa, ale to, co wkrótce ją spotka, nie śniło się jej w najgorszych koszmarach. Jako nieliczna przeżyje Błysk. Straci wszystko, co ma, i wraz z intrygującym Jacksonem wyruszy na poszukiwanie babci. Tylko ona może wyjaśnić, co oznaczają wizje Evie i kim naprawdę jest dziewczyna. Talia kart została rozdana. Strzeż się każdego.

"Dwór skrzydeł i zguby" S.J. Maas; 25 października, wydawnictwo Uroboros

Feyra powraca do Dworu Wiosny, zdeterminowana by zdobyć informacje o działaniach Tamlina oraz złowrogiego, potężnego króla Hybernii, który grozi, że rozgromi cały Prythian. Jednak by to osiągnąć, musi najpierw rozegrać śmiercionośną, przewrotną grę... Jeden poślizg może zniszczyć nie tylko Feyrę, ale też cały jej świat. W obliczu wojny, która ogarnia wszystkich, Feyra znów musi decydować, komu może ufać i szukać sojuszników w najmniej oczekiwanych miejscach. Niebawem dwie armie zetrą się w krwawej, nierównej walce o władzę.

Długo wyczekiwana, trzecia część serii "Dwór cierni i róż".

"Labirynt śmierci" P.K. Dick; 3 października, wydawnictwo Rebis

Na planetę Delmak-O przybywa czternaścioro obcych sobie ludzi. Żaden z nich nie może ufać drugiemu, a śmierć może uderzyć w każdej chwili. Nie znają czekających ich zadań, a awaria przekaźnika wyklucza możliwość sprowadzenia pomocy. Wkrótce staje się dla nich jasne, że są obiektem jakiegoś doświadczenia. Na rozległej planecie uwagę przyciąga budynek kryjący tajemnice pchające kolonistów ku paranoi. Ginie pierwsze z nich. Bóg albo nie istnieje, albo postanawia unicestwić swoje stworzenia.

Doskonała powieść, w której mroczna tajemnica skrywa morderstwa, pytania o istnienie Boga i naturę rzeczywistości.

"Nadzór" C. Fletcher; 27 października, wydawnictwo Fabryka Słów

Granica między światem zwyczajnym a magicznym jest zaskakująco cienka, a strzeże jej jedynie pięcioro ludzi. Niegdyś Nadzór, tajny związek strażników, liczył setki dzielnych dusz, dziś można ich policzyć na palcach jednej dłoni. W mieście panoszą się okrutni mordercy, magiczne istoty żerują pod osłoną nocy a wrogowie podchodzą coraz bliżej. Nadzór jest osłabiony i rozdarty. Pewnej nocy pod drzwiami jego siedziby zjawia się opryszek z workiem z niecodzienną zawartością. Wydaje się, że oto pojawiła się szansa na uzupełnienie sił. Jednak wiele wskazuje na to, że pozorne błogosławieństwo jest raczej zmyślną pułapką, która ma doprowadzić Nadzór do całkowitego i ostatecznego upadku.

"Pasażerka" A. Bracken; 11 października, wydawnictwo SQN

Etta Spencer, cudowne dziecko skrzypiec, pewnej nocy traci wszystko, co znała i kochała. W jednej chwili z bezpiecznego Nowego Yorku zostaje przeniesiona do miejsca oddalonego o wiele mil i... lat. Trafia do 1776 roku, a jej los zależy od Nicholasa Cartera, młodego korsarza związanego kontraktem z potężną rodziną Ironwoodów. Jedynie Etta może odzyskać pewien tajemniczy przedmiot o niewysłowionej wartości. Jeżeli jej się powiedzie, zostanie odesłana do XXI wieku. Ona i Nicholas wyruszają w niebezpieczną podróż po egzotycznych miejscach i w poprzek czasu. Im bardziej zbliżają się do prawdy, tym większego tempa nabiera śmiertelna gra Ironwoodów. Etcie grozi nie tylko rozłąka z Nicholasem, ale zamknięcie drogi powrotnej do domu... Na zawsze.

"Pocałunek zdrajcy" E. Beaty; 25 października, wydawnictwo Jaguar

Sage Fowler, przez swój cięty język i niesforny temperament, nie może zostać nazwana damą. Jej samej to odpowiada, gdyż przez to nie nadaje się do małżeństwa. Może natomiast zostać swatką, inicjującą polityczne małżeństwa. Szpieguje młode panny, więc żołnierze eskortują ją do siebie. Ponieważ jednostka dziewczyny wyczuwa zagrożenie politycznym powstaniem, Sage zostaje postawione zadanie infiltrowania szeregów wroga. Im więcej odkrywa jako szpieg, tym ma coraz mniejszą pewność, komu może ufać. Bohaterka zostaje wciągnięta w niebezpieczną sytuację, której wynik może zaważyć na losach królestwa.

[moje własne tłumaczenie opisu z GoodReads - mam nadzieję, że w miarę sensowne]

Podsumowanie miesiąca: wrzesień

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 30 Sep 2017 06:00:00 +0000

Tak jak miesiące wakacyjne były obfite czytelniczo, tak we wrześniu wpadłam w dołek. Prawdopodobnie przytłoczyła mnie nowa sytuacja (studia) i stres z tym związany. Teraz, po tygodniu chodzeniu na zajęcia widzę, że nie było się czym stresować (uprzedzam pytania: moja uczelnia rozpoczęła rok akademicki tydzień wcześniej niż wiele innych szkół wyższych). Niemniej jednak, czasu na czytanie książek jest bardzo niewiele, bo aż trzy razy w tygodniu mam zajęcia od rana do wieczora, a kiedy akurat nie mam zajęć - albo jestem w MPK, albo się uczę treści, które zostały nam wyłożone. Mam nadzieję, że uda mi się temu sprostać i blog zachowa mniejszą lub większą regularność (prawdopodobnie posty będą raz w tygodniu - w soboty, ewentualnie czasami w środy). Przechodząc jednak do właściwego podsumowania miesiąca: we wrześniu udało mi się przeczytać tylko dwie powieści z jednej serii, a były to:

"Niepowszedni. Porwanie" Justyna Drzewicka

(egzemplarz recenzencki od wydawnictwa Jaguar)

Niezwykle udany debiut polskiej autorki, Justyny Drzewickiej. Bardzo przyjemne i lekkie fantasy, z założenia pisane dla młodszych czytelników, ale może spodobać się również starszym. Wiadomo, nie jest to powieść genialna czy innowacyjna, wnosząca coś nowego do gatunku, daje natomiast sporo rozrywki i zwyczajnie sprawdza się w roli niewymagającego czytadła. Coś, co mnie bardzo ujęło, to niezwykle plastyczny język autorki połączony z ogromną wyobraźnią. Naprawdę, opisy są świetne! Nie zanudzają, a wręcz przeciwnie - zaciekawiają i intrygują. Aż chce się wiedzieć więcej o wykreowanym świecie! Recenzja "Niepowszednich. Porwania" już jest na blogu, a znajdziecie ją pod tym linkiem.

"Niepowszedni. W potrzasku" Justyna Drzewicka

(egzemplarz recenzencki od wydawnictwa Jaguar)

Drugi tom serii o Niepowszednich: Nili i Alli, Wodniczce, Samborze i Dalko. Bohaterowie mają kolejne kłopoty związane z Okrutnymi Złotnikami z Welesem na czele. Kontynuacja jest równie ciekawa i, mam wrażenie, nieco mniej schematyczna niż powieść otwierająca cykl. Kolejne świetne czytadło, przez które brnie się z ogromną przyjemnością. Nie chcę pisać za wiele, gdyż chcę sobie coś pozostawić do poruszenia w recenzji, która już wkrótce pojawi się na blogu (najprawdopodobniej na dniach). W każdym razie - drugi tom jak najbardziej trzyma poziom pierwszego. Warto się zapoznać z tą serią!

Co pojawi się na blogu w najbliższym czasie? Z pewnością będzie to recenzja "Niepowszednich. W potrzasku", najprawdopodobniej też już niedługo pojawi się tekst o części trzeciej serii, oprócz tego recenzje "Złotowidzącej. Ucieczki" oraz "Niepoliczalnych". Przygotowuję również autorski książkowy tag związany z nową sytuacją w moim życiu - studiami.

Jak Wam minął wrzesień? Co udało się Wam przeczytać? Jakie macie plany na październik?

(46) Przyjaźń może wszystko: "Niepowszedni. Porwanie"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 09 Sep 2017 10:23:00 +0000

Serię o Niepowszednich chciałam przeczytać już od dosyć dawna. Widziałam na blogach i portalach społecznościowych sporo pozytywnych opinii na temat debiutu Justyny Drzewickiej, wiedziałam też, że ta historia zwyczajnie może mi się spodobać. Kiedy więc pojawiła się okazja sięgnięcia po tę książkę, oczywiście z niej skorzystałam. I bardzo się cieszę, bo "Niepowszedni. Porwanie" to ciekawe i wciągające (chciałoby się rzec: porywające) fantasy dla młodszych czytelników, ale i tym starszym może się spodobać. To dobra odskocznia od cięższych lektur z gatunku.

Niepowszedni. Tak zwani są ludzie, którzy rodzą się ze szczególnymi darami. Jedni doskonale liczą lub rozumieją języki obce po usłyszeniu zaledwie zdania, inni mają sokoli wzrok, obdarzeni są talentem do walki czy mocą uzdrawiania. Oczywiście, to tylko niektóre z wyjątkowych umiejętności Niepowszednich. Jakakolwiek by jednak ona nie była, ludzie tacy są niezwykle cenni dla handlarzy żywym towarem. Nila i Alla, dwie siostry, dwie Niepowszednie, zostają porwane przez podłego Welesa i jego zgraję podczas konnej przejażdżki. Jak się później okaże, nie one jedyne. Łupem Okrutnych Złotników padli także Sambor, Dalko oraz Wodniczka. Wszyscy razem, wspólnymi siłami próbują wydostać się z łap oprawców, ale to zdecydowanie nie jest proste zadanie, a droga do domu jest coraz dłuższa...

Fabuła książki opiera się na prostym motywie ucieczki przed złymi ludźmi. Naszym bohaterom, piątce przyjaciół z rzadkimi darami, wciąż są rzucane kłody pod nogi. Oni jednak radzą sobie z każdym zadaniem, które postawi przed nimi los. Przez to powieść staje się przewidywalna i już na początku wiemy, jak wszystko się zakończy. Nie powiedziałabym jednak, że to jest mankament całości. Wiecie, to trochę jak z tymi kreskówkami pokroju Scooby'ego Doo: z góry wiemy, że wszystkie przygody będą miały happy end, a jednak z zapartym tchem oglądamy, w jaki sposób bohaterowie zmierzają do rozwiązania zagadki. W przypadku "Niepowszednich: porwania" jest podobnie. Czystą przyjemnością jest obserwowanie, jak Nila, Alla, Sambor, Dalko i Wodniczka radzą sobie z kolejnymi zmaganiami.

Nie byłabym sobą, gdybym się do czegoś nie przyczepiła. No cóż, dwa wątki niestety kompletnie nie przypadły mi do gustu. Pierwszym z nich jest miłość między dwojgiem. Niby przyszła dosyć naturalnie, niby wyrosła z przyjaźni, no ale nie jestem do tego przekonana. Drugim jest przygoda z pewną chorobą. Nie chcę zdradzać szczegółów, bowiem byłby to spoiler, natomiast... No cóż, według mnie wszystko działo się zdecydowanie zbyt szybko. Miałam wrażenie, jakby od początku do końca minęło zaledwie kilkadziesiąt minut. Myślę, że można by to rozegrać dużo lepiej.

Piątka głównych bohaterów jest przesympatyczna! Polubiłam chyba każdego z nich i żałuję, że nie udało mi się ich poznać lepiej. Mam nadzieję nieco nadrobić to w drugim, a potem i trzecim tomie. Może ich sylwetki psychologiczne nie zostały pogłębione, może to pewne archetypy, a nie postaci z krwi i kości, no ale kompletnie mi to nie przeszkadzało. Tym bardziej, że wciąż miałam w głowie, że to Drzewicka i fantastyka dla młodszych odbiorców, a nie Dostojewski. Jeśli zaś chodzi o czarne charaktery... No cóż, Weles jest jednoznacznie zły, podobnie jak jego kamraci. Główny złoczyńca nie wywarł na mnie praktycznie żadnego wrażenia, nie mogę tego samego jednak powiedzieć o Izborze. No cóż, mam wrażenie, że ta postać wciąż coś ukrywa przed czytelnikami. Mam nadzieję poznać go lepiej już wkrótce.

Niezwykle spodobał mi się świat, w którym bohaterom przyszło żyć. Autorka bardzo plastycznie opisała poszczególne miejsca sprawiając, że sama chciałabym się tam znaleźć. Cudownie byłoby na własne oczy zobaczyć Wielki Tolos czy arenę w Bawidle, wartki nurt Topieli czy majestatyczną Górską Przeprawę. Dostałam tego namiastkę nie tylko w słowach w trakcie czytania książki, ale także w postaci naprawdę ładnej mapki! Na dwie strony, na których się ona znajduje, aż miło się patrzy.

Jeżeli poszukujecie lekkiej fantastyki, pełnej akcji i przyjemnej w odbiorze, sięgajcie po "Niepowszednich. Porwanie"! Sądzę, że będziecie się doskonale bawić, że będziecie przeżywać niesamowite przygody podczas ucieczki wraz z piątką Niepowszednich od Okrutnych Złotników. Polecam!

★★★★★★★✰✰✰

liczba stron: 408, wydawnictwo Jaguar

fantastyka, high fantasy

Premiera trzeciej części serii: "Niepowszedni. Obława" już 13 września!

Książka bierze udział w wyzwaniu: Olimpiada Czytelnicza 2017.

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję wydawnictwu Jaguar.

(45) Pamiętaj o przeszłości, czyli "Dusza cesarza"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Thu, 07 Sep 2017 19:32:00 +0000

Orientalny klimat książki to coś, co jest w stanie mnie przyciągnąć do siebie, szczególnie teraz, po przeczytaniu "Królów Dary" Kena Liu. Nie ukrywam też, że twórczość Brandona Sandersona ciekawiła mnie od dawna. Cieszę się, że miałam możliwość poznać ją właśnie przez "Duszę cesarza". Historia zawarta na zaledwie stu stronach zdecydowanie trafiła w mój gust i z pewnością spodoba się innym fanom fantasy.

Cesarzowi Ashravanowi udaje się przeżyć atak skrytobójcy, jego małżonka jednak traci życie. Szczęście w nieszczęściu, bo co prawda władca wciąż jest na tym świecie, ale całkowicie utracił świadomość. Przez sto dni nie pokazuje się ludowi ze względu na trwającą żałobę, jednak po tym czasie musi opuścić swoje komnaty. Te kilka miesięcy musi wykorzystać Stronnictwo Dziedzictwa, aby nie utracić wpływów. W tym celu powierzają zadanie stworzenia nowej duszy dla cesarza Shai, Fałszerce, która została pojmana w trakcie próby podmienienia Księżycowego Berła na kopię. Dziewczyna ma zaledwie sto dni, podczas których musi nie tylko sprostać misji, ale także obmyślić plan ucieczki.

Brandon Sanderson wywarł na mnie ogromnie dobre wrażenie. Fabuła, choć dosyć prosta i zaledwie jednowątkowa, jest niezwykle wciągająca. Dałam się porwać i długo nie chciałam kończyć tego opowiadania. Motyw magii stosowanej przez Fałszerzy... Z czymś takim się jeszcze nie spotkałam. Bardzo chętnie sięgnęłabym po inną historię, w której zostało to zastosowane. Cała książka została podzielona na "rozdziały", które odpowiadają poszczególnym dniom, w których Shai próbowała sprostać zadaniu. Można powiedzieć, że w pewien sposób nadało to dynamizmu niezbyt pędzącej akcji.

Bohaterowie nie dają nam się poznać zbyt dobrze, ale nie spodziewałam się tego po cieniutkiej książeczce. Nie mamy tutaj ich dogłębnej analizy, ale nie są to też puste powłoki z co najwyżej jedną cechą. Jesteśmy w stanie opisać między innymi Shai czy Gaotona, który wzbudził we mnie chyba największą ciekawość. Od początku zastanawiałam się, jakie są jego prawdziwe motywy.

Dzisiejsza opinia jest króciutka, bo i samo opowiadanie takie jest. Jeżeli poszukujecie bardzo interesującej, acz niedługiej i stosunkowo lekkiej opowieści, która jednocześnie może sprowokować do pewnych przemyśleń, "Dusza cesarza" będzie doskonałym wyborem. Serdecznie polecam!

★★★★★★★★★✰

liczba stron: 128, wydawnictwo MAG, przekład: Anna Studniarek

fantastyka, high fantasy

Książka bierze udział w wyzwaniach: ABC czytania, Olimpiada czytelnicza.

Meredith Book Tag

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Tue, 05 Sep 2017 19:22:00 +0000

Czy znacie Meredith? Ta niezwykle optymistyczna dziewczyna prowadzi bloga i postanowiła stworzyć tag o niej. Z jakiej okazji? No cóż, moja rówieśniczka urodziła się całe pięć dni przede mną, piątego sierpnia i z okazji swoich dziewiętnastych urodzin postanowiła stworzyć właśnie tag! Serdecznie zapraszam na zapoznanie się z moimi zmaganiami z jej wyzwaniem, a następnie... Do wykonania ich samodzielnie! Nominuję do tego tagu każdego, kto właśnie przeczytał to zdanie! :D Jednocześnie zapraszam na bloga Meredith:

Strefa czytania obowiązuje wszędzie!

1. Jestem marzycielką, czyli książka o spełnianiu marzeń.

(Atramentowe serce) Ah, pierwsze pytanie i już mam problem z odpowiedzią! Książka o spełnianiu marzeń? Ten motyw kojarzy mi się głównie z young adult, a ja tego zasadniczo nie czytam. xD Wiem, że to może i będzie naciągane, ale postawiłabym na "Atramentowe serce" Cornelii Funke, gdzie główna bohaterka marzyła o zobaczeniu swojej mamy.

2. Jestem optymistką, czyli książka z bohaterem pozytywnie nastawionym do życia.

(Pax) Okej, nieźle się wpakowałam w trudny tag. :D Do tej kategorii nieźle pasuje mi "Pax" Sary Pennypacker. Peter od początku do końca wierzył, że spotka się ze swoim liskiem i uparcie dążył do tego celu. Można powiedzieć, że był to chłopiec pozytywnie nastawiony do życia.

3. Jestem dziecinna, czyli ulubiona książka dla dzieci.

(Malutka Czarownica) Nie pamiętam zbyt wielu tytułów z dzieciństwa. Mama czytała mi na pewno wiersze oraz "Malutką Czarownicę", którą kojarzę chyba najlepiej. I to właśnie na tę książeczkę postanowiłam postawić. W tej kategorii sprawdziłby się również "Pax" przedstawiony powyżej.

4. Uwielbiam bajki, czyli ulubiony retelling.

(Dwór cierni i róż) Retellingi to coś, czego zwykle nie czytam. Postanowiłam umieścić tutaj "Dwór cierni i róż" Sarah Maas, bo to jedyne, co mi pasuje do tej kategorii z książek, które miałam okazję przeczytać. Zdecydowanie nie jest to książka lubiana przeze mnie, no ale cóż poradzić?

5. Uwielbiam książki, czyli książka o książkach.

(Atramentowe serce) Ugh, chciałam uniknąć powtarzania się, no ale chyba nie dam rady. "Atramentowe serce" to, ponownie, jedyna książka, która przychodzi mi do głowy patrząc na tę kategorię. Wiem, mogłabym umieścić tutaj "Złodziejkę książek" czy "Cień wiatru", no ale te lektury są wciąż przede mną.

6. Uwielbiam emotikony, czyli książka, która wywołała w Tobie wiele emocji.

(Ferdydurke) Dzieło Gombrowicza naprawdę na długo zapadnie mi w pamięci, niestety, bynajmniej nie pozytywnie. Podczas czytania tej powieści wielokrotnie gościł u mnie facepalm, miałam ochotę rzucać tą książką, chciałam ją spalić, rozwalić. Byłam wkurzona, że muszę to czytać. Byłam znudzona, byłam zaskoczona, że to jest aż tak dziwne. Taaaak, "Ferdydurke" zdecydowanie wywołało u mnie wiele emocji.

7. Uwielbiam się śmiać, czyli zabawna książka lub bohater.

(Widząca) Ah, nadal się uśmiecham na wspomnienie przezabawnych dialogów między Żarem i Alkiem czy Ryską i Alkiem! Zdecydowanie "Widząca" Olgi Gromyko pasuje do tej kategorii!

Wrześniowe zapowiedzi wydawnicze

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 02 Sep 2017 06:00:00 +0000

Po dosyć ubogim w nowe premiery sierpniu, nadszedł czas na obfity wrzesień. Wydawnictwa przygotowały naprawdę szeroką ofertę na najbliższe kilka tygodni i ciężko było z tego wybrać kilka najciekawszych pozycji, które chcę zaprezentować. Po dłuższym czasie przeglądania zapowiedzi, udało mi się wytypować osiem pozycji, na które czekam najbardziej. Zapraszam do zapoznania się z nimi!

"Chłopaki Anansiego" N.Gaiman; 13 września, wydawnictwo MAG

Pan Nancy pozostawił Grubemu Charliemu w spadku różne rzeczy. A wśród nich wysokiego, przystojnego nieznajomego, który zjawia się pewnego dnia przed drzwiami i twierdzi, że jest jego utraconym bratem. Bratem tak różnym od Grubego Charliego, jak noc różni się od dnia, bratem, który zamierza pokazać Charliemu, jak się wyluzować i zabawić... tak jak kiedyś ojciec. I nagle życie Grubego Charliego staje się aż nazbyt interesujące. Bo widzicie, jego ojciec nie był takim zwykłym ojcem, lecz Anansim, bogiem-oszustem. Anansim, buntowniczym duchem, zmieniającym porządek świata, tworzącym bogactwa z niczego i płatającym figle diabłu. Niektórzy twierdzili, że potrafił oszukać nawet Śmierć.

"Ciężko być najmłodszym" K.Basztowa, W.Iwanowa; 27 września, wydawnictwo Papierowy Księżyc

Naprawdę trudno jest być najmłodszym, szczególnie w rodzinie Mrocznego Władcy. Szczególnie kiedy cała reszta braci prowadzi już samodzielne życie, a ciebie nadal próbują karmić z łyżeczki. Jedyna możliwość to uciec z domu, najlepiej do jakiejś szkoły magii. A żeby nie było za nudno to zawsze można zabrać do towarzystwa drużynę bohaterów, siedzących w zamkowych lochach... i chyba lepiej zrobić to incognito, tak na wszelki wypadek.

Książka idealna dla fanów fantasy w stylu Olgi Gromyko czy Aleksandry Rudej!

"Dwie karty" A.Hałas; 12 września, wydawnictwo Rebis

Srebrni magowie bezlitośnie ścigają wyznawców czarnej magii, uznanej za skażoną. Demony z Otchłani przybierają ludzką postać i przenikają do świata śmiertelników. W Shan Vaola nad Zatoką Snów pojawia się na wpół obłąkany człowiek z twarzą pociętą bliznami, który pamięta jedynie urywki z swej przeszłości. W tunelach podziemnego świata żywiołaków i chowańców, ifrytów i homunkulusów, żebraków i przestępców, stopniowo odkrywa swoje magiczne talenty. "Dwie karty" - powieść mroczna, intrygująca, pełna plastycznych szczegółów obyczajowych, z pełnokrwistymi postaciami tworzącymi żywą, przemawiającą do wyobraźni społeczność - otwierają cykl "Teatr węży".

"Młody świat" C. Weiz; 27 września, wydawnictwo Insignis

Tajemnicza epidemia zmiotła z powierzchni Ziemi dorosłych i dzieci, oszczędzając jedynie nastolatków. By przetrwać w chylącym się ku upadkowi świecie, młodzi łączą się w plemiona. Jefferson, mimowolny przywódca grupy zamieszkującej okolice Placu Waszyngtona, oraz Donna – obiekt jego skrywanej miłości – każdego dnia stawiają czoła niebezpieczeństwom postapokaliptycznego chaosu, świadomi, że ich dni są policzone. Gdy jeden ze współplemieńców wpada na trop lekarstwa, które pozwoli im się wymknąć nieuchronnej śmierci, pięcioro nastolatków wyrusza na ryzykowną ekspedycję. W drodze do celu będą musieli pokonać terytoria opanowane przez gangi, fanatyków i bojówki. Czy młodym bohaterom uda się ocalić wymierającą populację?

"Nibynoc" J. Kristoff; 13 września, wydawnictwo MAG

Córka powieszonego zdrajcy, Mia Corvere, ledwie uchodzi z życiem po nieudanej rebelii jej ojca. Samotna i pozbawiona przyjaciół ukrywa się w mieście wzniesionym z kości martwego boga. Ścigają ją senat i dawni towarzysze jej ojca. Jednakże jej dar rozmawiania z cieniami doprowadza ją do drzwi emerytowanego zabójcy i otwiera przed nią przyszłość, jakiej nigdy sobie nie wyobrażała. Szesnastoletnia Mia zgłębia teraz tajniki fachu u najbardziej niebezpiecznych zabójców w całej Republice - w Czerwonym Kościele. W salach Kościoła czeka ją wiele zdrad i prób, a porażka oznacza śmierć. Jeśli jednak przetrwa inicjację, zostanie przyjęta w poczet wybrańców Pani od Błogosławionego Morderstwa i znajdzie się o krok bliżej tego, czego naprawdę pragnie.

"Niepowszedni. Obława" J. Drzewicka, 13 września, wydawnictwo Jaguar

Nila i jej towarzysze, uprowadzeni przez bandę Welesa do Łajdackiego Krańca, krainy bezprawia i dzikich ostępów, po brawurowej ucieczce zdołali wrócić do domu. Wkrótce porywacze ponownie zaatakowali, tym razem posługując się podłą intrygą. Osaczeni w zaułkach wielkiego miasta Niepowszedni znów wygrali, wymyślając własny fortel. Chcąc na dobre uwolnić się od prześladowców, muszą urządzić na nich obławę w Łajdackim Krańcu. Terytorium Welesa jest jeszcze bardziej przerażające niż poprzednio. Surowa zima i głód to tylko część niebezpieczeństw. Nie wszyscy dotrą do celu. Zaskakująca przeszłość Welesa splecie się z życiem Nili. Wszystkie karty zostaną odkryte, ale za ich poznanie przyjdzie zapłacić wysoką cenę.

"Rdza" J.Małecki; 27 września, wydawnictwo SQN

Lato 2002 roku. Czekając na powrót rodziców z wielkiego miasta, siedmioletni Szymon układa monety na torach. Nie wie, że jego życie nigdy już nie będzie takie, jak dotychczas. Kilka dekad wcześniej jego babka, Tośka, wyrusza w podróż, którą zapamięta na zawsze. Wyrwana z bezpiecznego domu dziewczynka trafia do obcego świata, którego zasad musi się nauczyć. Jako dorosła kobieta stanie przed konsekwencją swoich dawnych wyborów. Losy tych dwojga splatają się w sposób, którego żadne z nich się nie spodziewa. Zmuszeni żyć ze sobą, pomimo różnic, Szymon i Tośka próbują zrozumieć się nawzajem i uwierzyć, że wszystko będzie dobrze.

"Rycerze pożyczonego mroku" D.Ruden; 27 września, wydawnictwo Jaguar

Denizen spędził w sierocińcu jedenaście lat, nie pamięta swoich rodziców, jest więc zaskoczony, kiedy dowiaduje się od dyrektora, że ma po niego przyjechać nigdy wcześniej niewidziana ciotka. Zamiast niej w sierocińcu zjawia się młody mężczyzna w luksusowym samochodzie. Zabiera Denizena do dziwnego, pełnego świec i starych portretów domu – siedziby zakonu walczącego z mrokiem i istotami, które z niego pochodzą.

Zabawne fantasy dla miłośników Percy'ego Jacksona czy Harry'ego Pottera!

Podsumowanie miesiąca: sierpień

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Thu, 31 Aug 2017 07:44:00 +0000

Sierpień minął mi niezwykle szybko. Najpierw tygodniowy wyjazd w góry, później moje dziewiętnaste urodziny i błogi odpoczynek w domu. Staram się wyluzować przed okresem wytężonej pracy: studia już w październiku, a do tego dochodzi nauka dwóch przedmiotów do matury. No cóż, jakoś będę musiała sobie poradzić. A Wy, rozpoczynacie za kilka dni rok szkolny, czy może, tak jak ja, macie jeszcze wakacje?

"Nomen Omen" - Marta Kisiel

Tę książkę ukończyłam jeszcze w lipcu, jednak nie ujęłam jej w poprzednim podsumowaniu ze względu na wspomniany już wakacyjny wyjazd. Co sądzę o mojej pierwszej przeczytanej powieści Marty Kisiel? Pełną recenzję mogliście przeczytać od dwunastego sierpnia. Aby do niej zajrzeć, kliknij tutaj. Co mogę, tak w skrócie, powiedzieć o historii Salomei Przygody? No cóż, rozczarowałam się. Powieść była okej, ale kompletnie nie kupuję humoru ałtorki. Miałam śmiać się do rozpuku, a tymczasem... No cóż, co najwyżej się uśmiechałam. Nie żałuję przeczytania tej książki - umiliła mi ona długą podróż samochodem, natomiast wiem, że nie będę do niej powracać. To jedna z tych powieści "na raz".

"Królowie Dary" - Ken Liu

Uwielbiam tę powieść Kena Liu. Zakochałam się w wykreowanym przez niego świecie, w cudownych bohaterach, w historii pełnej akcji. Podziwiam wielowątkowość tej powieści i jej swego rodzaju nieprzewidywalność. Bardzo serdecznie polecam wszystkim, którzy mają już dosyć młodzieżówek i tanich romansów, a także tym, który po prostu poszukują dobrego high fantasy. Nad "Królami Dary" zachwycałam się w recenzji z dnia dziewiętnastego sierpnia, którą możecie przeczytać tutaj: kliknij. Nie mogę się doczekać aż sięgnę po drugi tom!

Dla zemsty nawet królik może się nauczyć bycia wilkiem.

"Widząca" - Olga Gromyko
Książka ujęła mnie swoim humorem i mega sympatycznymi bohaterami. Akcja była dosyć spokojna, momentami wręcz nudnawa, a mimo to mogę powiedzieć, że "Widząca" podobała mi się. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Olgi Gromyko, natomiast, z pewnością, nie ostatnie. Zamierzam kontynuować trylogię Rok Szczura, chcę też sięgnąć po Kroniki Belorskie. Pełna recenzja "Widzącej" ukazała się na moim blogu dnia dwudziestego trzeciego sierpnia, a przeczytać możecie ją tutaj.

- Czy ty w ogóle znasz takie słowo jak "wykształcenie"?
- To kiedy krowie na pysku pojawia się gula?

"Zaklinacz Ognia" - Cinda Williams Chima

Książka, którą otrzymałam do recenzji od wydawnictwa Otwarte, niestety okazała się kompletnym niewypałem. Miałam ogromną ochotę rzucać egzemplarzem o ścianę (ostatnio taką chęć miałam podczas czytania "Ferdydurke"). Wynudziłam się okropnie, zawiodłam się kreacją fantastycznego świata, zmagałam się z irytującymi bohaterami. Nie, to nie na moje nerwy. A mimo to chcę sięgnąć po drugi tom serii (sic!). "Zaklinacz Ognia" miał potencjał, który na razie nie został wykorzystany, ale może zmieni się to w drugiej części? No cóż, zobaczymy.

Gdyby marzenia byłyby rumakami, to żebracy byliby jeźdźcami.

"Dusza cesarza" Brandon Sanderson

Ostatnią książką przeczytaną w minionym miesiącu jest opowiadanie o Fałszerce Shai. Na zaledwie stu stronach została ujęta bardzo ciekawa historia, przekazująca pewien morał: warto czasami zatrzymać się i poznać czyjąś przeszłość, zanim zacznie się oceniać daną jednostkę. To wszystko ujęte w fantastycznej otoczce. "Dusza cesarza" była moim pierwszym spotkaniem z twórczością Sandersona i, w jego przypadku, również wiem, że nie ostatnim.

Wuj nauczył Shai, że porażka jest częścią życia. Niezależnie od tego, jak dobrym się było, zawsze był ktoś jeszcze lepszy. Jeśli człowiek postępował w życiu zgodnie z tą wiedzą, nigdy nie nabierał nadmiernej pewności siebie i nie stawał się niedbały.

Pięć książek w ciągu miesiąca to wynik, z którego jestem zadowolona. Sierpień był miesiącem, w którym przeczytałam zarówno jedną z najlepszych książek w tym roku, jak i jedną z najgorszych. Udało mi się też, z czego jestem niezwykle dumna, nawiązać stałą współpracę z wydawnictwem Jaguar. Aktualnie czekam na książki, a już wkrótce - w ciągu maksymalnie kilku tygodni - zobaczycie pierwsze efekty w postaci recenzji.

Jak minął Wam sierpień? Ile książek przeczytaliście? Jesteście już gotowi na nowy rok szkolny?

(44) Kolejny popularny niewypał, czyli "Zaklinacz Ognia"

noreply@blogger.com (Aoi Akuma) — Sat, 26 Aug 2017 06:00:00 +0000

"Zaklinacz Ognia" zapowiadał się naprawdę dobrze. Ciekawy i lubiany główny wątek walki z okrutnym władcą, mnóstwo akcji i... smoki (kto nie lubi smoków?). Niestety, na etapie tworzenia tej powieści prawdopodobnie coś poszło nie tak. Pierwsze spotkanie z twórczością amerykańskiej autorki, Cindy Williams Chimy, znanej z takich serii jak Kroniki Dziedziców czy Siedem Królestw, z pewnością nie było udane. Nie jestem pewna, czy po takim rozczarowaniu będę chciała sięgać po innej książki, które wyszły spod pióra (klawiatury?) tej pani. No cóż, zobaczymy, może dam jej drugą szansę na zachwycenie mnie.

Wojna praktycznie zawsze niesie za sobą wiele ofiar. W przypadku konfliktu Ardenu z Fellsmarchem jest ich wyjątkowo dużo ze względu na władcę pierwszego tych królestw, króla Gerarda. Mężczyzna nie ugnie się przed niczym, aby tylko zapanować nad całym kontynentem. Jest zdolny nawet do zniewolenia czarodziejów. Przeciwko temu okrutnemu monarsze występują Adrian, królewski syn Fellsmarchu oraz Jenna, na karku której znajduje się tajemnicze zdanie, a jej serce bije w rytmie płomieni. Dwójka tych młodych ludzi ma własne powody, aby nienawidzić Gerarda. Osobno występują przeciwko niemu, a wkrótce ich losy splatają się na ardeńskim dworze. Życie postawi przed nimi wiele przeszkód, które będą musieli pokonać, aby wypełnić swoje cele. Prawda o ich przeznaczeniu okaże się równie niebezpieczna.

"Zaklinacz Ognia" jest zwyczajnie nudny. Nie udało mu się niczym mnie zaskoczyć ani wzbudzić mojej ciekawości. Nawet te dynamiczne wydarzenia zostały przeze mnie skomentowane ziewaniem. Ani razu nie zastanawiałam się, co za chwilę się wydarzy, a zamiast tego sprawdzałam, ile jeszcze stron do końca lub nawet byłam bliska rzucaniu książką o ścianę (a to nie zdarza mi się zbyt często). Naprawdę, okropnie się wymęczyłam i dotarcie do końca przyniosło mi ogromną ulgę. Nie musiałam się już dłużej zmagać z tą lekturą, a tym bardziej z fatalnym wątkiem miłosnym tam zawartym. Naprawdę, kiedy myślałam, że nie może być już gorzej, autorka postanowiła zesłać uczucie na dwójkę protagonistów. Co z tego, że chłopak i dziewczyna dopiero się poznali? Niech się (namiętnie) pocałują, albo od razu wpakujmy ich do łóżka, będzie fajnie! Na całe szczęście, Adrian w porę się opanował i nie pozwolił na "coś więcej".

Narzekam i narzekam, więc może chociaż bohaterowie ratują sprawę? No nie, niestety. Każda z postaci występujących w książce jest doskonała w roli, która została jej przypisana przez autorkę. I tak Adrian, zwany również Ashem, jest niesamowitym i uzdolnionym uzdrowicielem, Lila to znakomita przemytniczka, Destin Karn to człowiek niezwykle inteligentny, królowa Fellsmarchu jest miłosierną i dobrą dla swego ludu władczynią, natomiast jej wróg, monarcha Ardenu, Gerard, to okrutny despota. A Jenna... Jenna to Mary Sue w czystej postaci. Przez to idealne dopasowanie masek, bohaterowie stali się odrealnieni, niezbyt intrygujący, nierzadko również zwyczajnie irytujący.

Cinda Williams Chima nie poradziła sobie również z wykreowaniem świata. Jest on bardzo delikatnie zarysowany: wiemy, że są jakieś królestwa, Fells oraz Arden, czytamy co nieco o akademii dla uzdrowicieli, mamy minimalne pojęcie na temat sytuacji politycznej i powodu, dla którego toczy się wojna. Pojawiają się również inne drobne elementy, ale to wszystko nie składa się w spójną całość. To tak jakbyśmy układali puzzle i część kawałków układanki zwyczajnie by zaginęła. High fantasy to gatunek opierający się właśnie na tym, że wrzucamy bohaterów i wydarzenia do całkiem nowego, nierzadko magicznego świata, powstałego w czyjejś wyobraźni. Tutaj dostajemy jedynie jakieś szczątki. Być może sytuacja nie wyglądałaby tak źle i czytelnikowi byłoby łatwiej, gdyby w egzemplarzu znalazła się mapka świata.

Niestety, tom otwierający serię "Starcie Królestw" nie spełnił moich oczekiwań. Wynudziłam się okropnie, powkurzałam się na bohaterów, załamałam ręce nad kiepskim przedstawieniem miejsca akcji. Widzę potencjał "Zaklinacza Ognia", który nie został ani trochę wykorzystany. Ubolewam nad tym faktem i mam ogromną nadzieję, że drugi tom, jeszcze nie wydany w Polsce, wypadnie lepiej. Zasadniczo nie polecam tej książki, no chyba że jakimś cudem jesteście jej ciekawi i zignorujecie przytoczone przeze mnie wady.

★★✰✰✰✰✰✰✰✰

liczba stron: 480, wydawnictwo Moondrive, przekład: Dorota Dziewońska

fantastyka, high fantasy

Książka bierze udział w wyzwaniu: Olimpiada czytelnicza.

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję wydawnictwu Otwarte.