...Ε ί μ α σ τ ε και μεις Ε δ ώ .!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ…

2012-09-12T23:32:00.001+03:00

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ.

Μια παρέα νεαρών παιδιών συζήταγε για τα απαγορευμένα ή ύποπτα βιβλία. Αυτά που κρύβουν κάτι «σκοτεινό» στις σελίδες τους που έχει ξεφύγει από το πολύ κόσμο και το βρίσκουν μόνο μερικοί ψυλλιασμένοι.

Σαν παράδειγμα φέρανε το «φύλακα στη σίκαλη». Καθώς η συζήτηση προχωρούσε κατάλαβα πως κανένα από τα παιδιά δεν είχε διαβάσει το φύλακα, αλλά όλα είχαν διαβάσει με κάθε λεπτομέρεια αυτά που είχαν γράψει οι «ψυλλιασμένοι»

Κοίταξα το βιβλίο που βρισκόταν κοιμισμένο χρόνια σ΄ενα ράφι στη βιβλιοθήκη και σκέφτηκα πως αν ο Χόλντεν Κόλφιλντ, άκουγε τη συζήτηση, θάλεγε
«Μάγκα μου αυτή η λέξη –ψυλλιασμένοι- με πεθαίνει....»

Κι εγώ θα του απαντούσα, «όσο και να αντιστάθηκες στους κάλπικους » τελικά σε έκαναν αστικό μύθο. Δεν ξέρω αν σου ανεβαίνει λίγο το κέφι, αλλά κάθε φορά που στις χολυγουντιανές ταινίες οι σουπερ-ντεντέκτιβ , οι ψαγμένοι προφάιλερ, ή ότι άλλο τέλος πάντων, θέλουν να φτιάξουν μια λίστα με τα ύποπτα βιβλία που κάποιος παιγμένος διαβάζει , κολλάνε και σένα σαν το κερασάκι. Φαντάσου πως ένα παιδί από τη παρέα φοβόταν να διαβάσει το βιβλίο μήπως του περάσει κάποιο επικίνδυνο μήνυμα υποσυνείδητο. Λες και τόση ερημιά δεν είναι μήνυμα από μόνη της... Ηθελα επίσης να σου πω πως με μερικές παραλλαγές, οι άνθρωποι με τα γκρι κουστούμια και τα γιλεκάκια με τα καρό μοτίβα, είναι εδώ, μην ανησυχείς καθόλου.

Σκέφτηκα να ρωτήσω τα παιδιά γιατί δεν διαβάζουν το κανονικό βιβλίο να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα, αλλά μετά θυμήθηκα πως ,πλέον, διάβασμα είναι η περίληψη που κάποιος έφτιαξε σε κάποια ψαγμένη σελίδα. Η απόσπασματική γνώση με την επέλαση του διαδικτύου έγινε θεσμός. Εκείνες οι διακόσιες, τριακόσιες, πεντακόσιες σελίδες ενός βιβλίου, ξαφνικά μετατρέπονται σ΄ενα προσωπικό συμπέρασμα κάποιου.

Φοβάμαι πολύ, πως δεν θα χρειαστούν ειδικές αστυνομίες να καίνε τα βιβλία όπως είχε οραματιστεί ο Μπραντμπερυ στο Φαρενάιτ 451... τα βιβλία μάλλον θα αυτοκτονήσουν αρνούμενα να καταντήσουν μαζικοποιημένες περιλήψεις…

Ο φύλακας ήθελε να σταθεί στην άκρη στο γκρεμό και να προλαβαίνει όλα τα παιδιά του κόσμου που θα κινδυνεύουν να πέσουν – σπρωγμένα από το χέρι κάποιου κάλπη....- δεν ξέρω αν είχε δει στα τρελλά όνειρά του πως στο μέλλον δεν θα υπάρχει καν γκρεμός, όλα θα είναι σε ένα επίπεδο , κι άνθρωποι σαν κι αυτόν που θα προεξέχουν από τη μονοδιάστατη πραγματικότητα θα κατατάσσονται σε λίστες «ατόμων προς διευρεύνιση...»

Διάβασα πάλι μετά από χρόνια το φύλακα στη σίκαλη. Το ενοχλητικό συναίσθημα του να ακούς τόσες αλήθειες μαζεμένες , χωρίς αναισθητικό, ευτυχώς έμεινε αναλλοίωτο. Και λέω ευτυχώς γιατί μάλλον δεν άλλαξα πολύ από τότε που το έσκασα από το συμβατικό σχολείο. Κι ακόμα τρέχω...
Ομως χιλιάδες παιδιά δεν τα κατάφεραν, δεν το έσκασαν....

Σκέφτηκα μια λίστα. Μια λίστα με βιβλία που βρέθηκαν στο δρόμο μου τη κατάλληλη στιγμή. Αλλά δεν μπορώ να τη φτιάξω μια τέτοια λίστα. Γιατί βούταγα ότι έβλεπα μπροστά μου. Χωρίς σκέψη. Χωρίς καν να έχω ακούσει κάτι για το βιβλίο που διάβαζα. Θυμάμαι στην εφηβεία πέρναγα ώρες σε κάτι παλιά βιβλιοπωλεία (λες κι εκεί ήμουν εξασφαλισμένη πως εκεί δεν θα μπαίνουν άσχετοι πελάτες) και διάλεγα βιβλία βάζοντας τυχαία το χέρι σε ένα ράφι, και πιάνοντας εκείνο που θα μου έκανε κλικ ο τίτλος . Δεν είχε σημασία αν ήταν περίεργος ή εντελώς απλοΪκός αρκεί να έκανε κλικ.
Σήμερα παρελάζουν νέα παιδιά από το σπίτι (λόγω των παιδιών μου) κοιτάζουν τις βιβλιοθήκες και λένε «α τι ωραία...» και το επόμενο λεπτό όλα αυτά τα βιβλία γίνονται ανύπαρκτα. Μια συνήθεια προσωπική που δεν μεταδίδεται αν δεν έχεις το ζιζάνιο μέσα σου.

Πως να εξηγήσω τώρα πως το κλικ σε ένα ράφι παλιού βιβλιοπωλείου απέχει μια άβυσσο από ένα κλικ στο δίκτυο. Το πρώτο φωνάζει είμαι εδώ για να με ανακαλύψεις ολόκληρο. Το δεύτερο λέει απλά, μην κουράζεσαι, κουράστηκαν άλλοι πριν από σένα, εσύ απλά διάβασε τη περίληψη.
Κάλπικο μάγκα μου, κάλπικο, όπως θάλεγε κι ο Χόλντεν.

Υπάρχει ένας κίνδυνος μεγαλύτερος από το να διαβάσεις ένα βιβλίο ιδιαίτερο. Το να μην το διαβάσεις.

vasiliskos2

ΑΦΥΛΑΧΤΟΙ ΔΡΟΜΟΙ.

2012-09-12T23:10:00.001+03:00

Μια φορά κι ένα καιρό, βράδυ ήταν, μια παρέα ξέκοψε από το δρόμο που πήγαιναν οι υπόλοιποι όχι ηθελημένα. Συνεπαρμένοι από μια έντονη συζήτηση μέσα στο αυτοκίνητο απλά δεν είδαν τη ταμπέλα που είχαν βάλει στόχο να στρίψουν. Οταν σταμάτησαν να μιλάνε κατάλαβαν πως δεν είχαν ιδέα που βρισκόντουσαν. Λϊγη ώρα πριν ταξίδευαν σ΄ενα μεγάλο φωτισμένο αυτοκινητόδρομο με προορισμό μια μεγάλη πόλη.

Χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι κανείς βρέθηκαν σε ένα παλιό δρόμο που τον σκέπαζαν τα δέντρα και στην άκρη του δρόμου φαινόντουσαν κάτι μικρά φωτάκια. Εφτασαν σε ένα μικρό χωριουδάκι βγαλμένο από κάποια άλλη στιγμή του χρόνου, όπου επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Σταμάτησαν το αυτοκίνητο και κατέβηκαν γιατί σε τόση ησυχία η μηχανή ενός αυτοκινήτου έμοιαζε παραβίαση ασύλου.

Ταμπέλα πουθενά. Κοιτώντας γύρω είδαν ένα μοναδικό σπίτι να έχει φως και χτύπησαν τη πόρτα . Ανοιξε ένας άνθρωπος που έμοιαζε με γέρο ναυτικό και χωρίς να τους ρωτήσει καν τι ήθελαν τους είπε, "περάστε, σας περίμενα" Το φοβερό ήταν πως σε κανέναν από τα παιδιά δεν έκανε εντύπωση αυτό που είπε ο γέροντας. Λες κι ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Το σπίτι του γερο-ναυτικού όμως δεν είχε ούτε μια πυξίδα. Ούτε μια ζωγραφιά θάλασσας. Απλά το βλέμμα του είχε το βάθος των μεγάλων ταξιδιών κι όλος ο χώρος μύριζε θάλασσα.

Ολα τα πράγματα μέσα σ΄αυτό το σπίτι είχαν μια συνηθισμένη μορφή, γνώριμα αλλά ο τρόπος που τα είχε τοποθετήσει, ο τρόπος που τα μεταχειριζόταν άλλαζε τη χρησιμότητά τους. Εβλεπες μια παλιά ξύλινη πιατοθήκη γεμάτη βιβλία και μια βιβλιοθήκη γεμάτη παλιά πιάτα και μ' ένα περίεργο τρόπο ένοιωθες πως έτσι ήταν η σωστή τους θέση...

Οταν η παρέα έφυγε από εκείνο το σπίτι είχε καταφέρει να μάθει τη χρησιμότητά της. Η παρέα μετά από λίγο καιρό διαλύθηκε για λόγους πεζούς όπως διαλύονται οι παρέες. Ομως στη συνέχεια της ζωής τους κανείς δεν ξέχασε το πορτραίτο που σκιαγράφησε ο γέροντας για τον καθένα τους. Τους είχε δωρίσει μια φανταστική πυξίδα , μια πορεία σ΄ενα δάσος που μύριζε θάλασσα, ένα δώρο για τη συντροφιά εκείνης της βραδιάς.

Μέσα στη πολυπλοκότητα και το απρόβλεπτο της ζωής η βραδιά εκείνη δεν ξεχάστηκε ποτέ. Γιατί τελικά για να καταλάβει κανείς μερικά πράγματα δεν χρειάζεται να έχει πάρα πολλά. Αρκεί τα λίγα που έχει να τα τοποθετήσει στη σωστή θέση για να βγαίνει νόημα. Εκείνο το βράδυ η νεαρή παρέα έμαθε πως να βάζει φρένο στην αγωνία της ερμηνείας του κάθε τι. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να δει κάποιος το εμφανές , αυτό το ασταμάτητο γιατί . Ενα βουνό, είναι απλά ένα βουνό που σε καλεί να το γνωρίσεις. Σκαρφάλωσε χωρίς πολλά μπαγκάζια για να ανεβαίνεις εύκολα, στη κορυφή και μπορεί να δεις όλο το πανόραμα που απλώνεται γύρω η απλά θα πάρεις πολύτιμο καθαρό αέρα.

Το σίγουρο βέβαια είναι πως για να έχεις την τύχη να δεις το σπίτι του ναυτικού, πρέπει να βγεις από τη προκαθορισμένη πορεία σου. Δίπλα στους φωτισμένους αυτοκινητόδρομους και τα διόδια, απλώνονται οι αφύλαχτοι δρόμοι. Ενα παραστράτημα από τη στάνταρ διαδρομή δεν είναι δα κι έγκλημα....

Σπουδαίο πράγμα οι αφύλαχτοι δρόμοι. Οσους και να φράζουν, κάποιοι είναι ελεύθεροι ακόμα.

Πηγή

Αλίευση απο τον Αβέρωφ

Το κορίτσι-τεντυμπόϋ στο ταμείο

2012-09-05T22:00:00.000+03:00

Σημ. Περίοπα : Το κείμενο περιέχει “κάποιες” λέξεις που δεν τόλμησα να αλλοιώσω..Συγχωρήστε το θράσος μου, αλλά θα ήταν ασέβεια στον συντάκτη του αν το έκανα..Η ευθύνη της απόφασης ,δική μου..

Γεννήθηκε και τη έδωσαν το όνομα Μαρία. Μια γυναίκα τόσο συνηθισμένη με ένα τόσο συνηθισμένο όνομα. Απολύθηκε. Πριν από λίγες ώρες. Και τώρα; Τώρα κάθεται εκεί, πάνω από την κατσαρόλα, μαγειρεύει μπάμιες, σκουπίζει μύξες και δάκρυα. Περιμένει τον Σωτήρη να γυρίσει από τη δουλειά, να του βάλει να φάει. Εντάξει, αυτό το κάνει κάθε μέρα. Χρόνια τώρα. Αλλά το άλλο; Πως θα καταφέρει να του ξεστομίσει πως τη διώξανε. Κι εντάξει να τη διώξουν, αλλά αν μάθει το πως και το γιατί; Κι όμως πριν από λίγο, όταν άκουσε το μαλάκα το Σταματιάδη να ουρλιάζει, ανακοινώνοντας την απόλυσή της ένιωσε μεγάλη περηφάνια. Ο Σταματιάδης είναι ο προϊστάμενος της στο σούπερ μάρκετ. Ρουφιάνος.

Σεπτέμβρης ήταν, όταν φέρανε στο κατάστημα τα σχολικά είδη. Είχε πάρει ένα από κείνα τα μπλε τα τετράδια και τον ζωγράφιζε. Από μικρή της άρεσε το σχέδιο. Αν και δεν κατάφερε ποτέ να παρακολουθήσει μαθήματα, σκίτσαρε αρκετά καλά. Μόνο που δεν μπορούσε να αποδώσει πιστά τα πρόσωπα. Ποτέ δεν της άρεσαν τα πρόσωπα. Έτσι στη θέση της ηλίθιας μάπας του Σταματιάδη έβαζε μια κουκούλα. Κάτι που ταίριαζε γάντι στην ιδιότητά του. Αυτή του ρουφιάνου.

Στη δουλειά ξεκίνησε όταν αποκτήσαν το δεύτερο παιδί τους, τον Παναγιώτη της. Δυσκολευόντουσαν αρκετά. Τα έξοδα έτρεχαν. Είχαν κόψει και στο Σωτήρη δυο μισθούς. Στην αρχή γκρίνια και καυγάδες. Μετά τα έβαλαν κάτω και τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε. Έπρεπε να ξεκινήσει πάλι να βοηθάει. Δούλευε και παλιότερα σε μια βιοτεχνία, αλλά σταμάτησε για να ασχοληθεί με την φροντίδα των παιδιών. Πήρε μια εφημερίδα κι άρχισε να αναζητά.

Οι εφημερίδες γίνανε δυο και τρεις κι αμέτρητες. Έψαχνε για βδομάδες. Δουλειά πουθενά. Η υπομονή της απέφερε καρπούς κι έτσι ήρθε εκείνη η θέση στο ταμείο. Γνωστή αλυσίδα καταστημάτων σούπερ μάρκετ. Τη βόλεψε γιατί ήταν κοντά και στο σπίτι, ώστε να επιστρέφει γρήγορα να διαβάζει τα παιδιά.

Οι πρώτοι δυο μήνες στη δουλειά ήταν άχαροι, βασανιστικοί. Όλη της η μέρα ένας μονότονος ήχος. «ΜΠΙΠ. ΝΤΟΥΚΟΥ ΝΤΟΥΚΟΥ. ΓΚΡΑΝΖΖΖ.» Η ψυχωτική «μουσουκή» μιας ταμιακής μηχανής. «Μουσουκή» κι όχι μουσική είναι ο ήχος που βγάζουν τα μηχανήματα. Είναι ο ήχος που παίζουν τα ηχεία των καταναλωτικών μνημειακών κατασκευών. Ακούστε, χαλαρώστε, καταναλώστε. “Wind of Change” και “Born In the USA”, τραγούδια της αλλαγής και της ελεύθερης οικονομίας. Και τα καρότσια γεμάτα πράματα να τσουλάνε υπό αυτούς τους ήχους διάδρομο το διάδρομο σε ένα φρενήρες καταναλωτικό βαλς.

Σκυμμένο κεφάλι. Ψεύτικο χαμόγελο. Ψεύτικο «καλημέρα», ψεύτικο «καλησπέρα» στα μιλιούνια των πελατών. Ύστερα, ήρθε η Κάτια. Μια εντυπωσιακή τριανταπεντάρα. Χωρισμένη με ένα κοριτσάκι. Ταμείο 6 το Μαράκι, ταμείο 7 η Κάτια. Γίνανε κολλητές. Ξεθάρρεψε σαν της μίλησε. Αν δεν έκανε την αρχή, ακόμα με το κεφάλι σκυμμένο θα ήταν να χτυπάει στη μηχανή σερβιέτες και πατατάκια. «Έχω κι εγώ το μαλακομαγνήτη» η πρώτη κουβέντα της Κάτιας. Το είπε σαν άκουσε τη Μαρία να καυγαδίζει στο τηλέφωνο με το Σωτήρη για πολλοστή φορά. Θίχτηκε. Βάλθηκε να της εξηγήσει πως ήταν ο άντρας της. Πως είναι λογικό να τσακώνονται σαν όλα τα ζευγάρια και άλλα πολλά κλισέ. Μέρα με τη μέρα τα κορίτσια γνωρίζονταν καλύτερα. Όταν δεν πήζανε στη δουλειά ξεκινούσε το κους-κους. Στα διαλείμματα τσιγάρο έξω, στο πάρκινγκ. Η Κάτια είχε όντως το μαλακομαγνήτη. Ο πρώην άντρας της τη χτυπούσε. Τώρα τραβιόταν με έναν κηφήνα. Της έτρωγε το μισό μηνιάτικο και της έταζε γάμους κι ιστορίες, ότι τάχα μου θέλει αυτήν και το παιδί της.

Περνούσε ο καιρός κι εκείνη στα ίδια. Είχε φτάσει σε σημείο να βλέπει εφιάλτες. Ένα βράδυ ξύπνησε ιδρωμένη. Ο Σωτήρης δίπλα της κοιμόταν του καλού καιρού. Ροχάλιζε. Είδε λέει πως προσπαθούσε να μπει στο σπίτι τους και δεν μπορούσε. Έβαζε το κλειδί στην τρύπα και δεν άνοιγε η πόρτα. Ενώ την ίδια στιγμή αντίκριζε το γραμματοκιβώτιο ξεχειλισμένο από τους λογαριασμούς. «Αυτό ήταν!» είπε «Πουτάνες τράπεζες. Θα μας το πάρουν το σπιτάκι μας». Τα πίστευε τα όνειρα. Την είχε μάθει να τα πιστεύει η γιαγιά της που ήταν Σμυρνιά.

Λίγες μέρες έμεναν για τις γιορτές. Ο Σταματιάδης έκανε μίτινγκ όλου του προσωπικού. Τους ανακοίνωσαν πως θα δουλεύουν μέχρι τις 10 το βράδυ. Εορταστικό ωράριο και καλά. Η Λένα, μια κοπέλα που είχε έρθει πρόσφατα στη δουλειά, δεν ήρθε στο μίτινγκ. Μάθανε πως την έδιωξε ο Σταματιάδης. Ήταν έγκυος. Τις απολύουν τις έγκυες. Δεν συμφέρουν. Το λένε όλα τα καλά βιβλία μάνατζμεντ όλων των καλών Πανεπιστημίων.

Πήρε αμέσως το Σωτήρη να του πει πως θα αργήσει. Να του ζητήσει αν μπορεί να ετοιμάσει τίποτα να φάνε. «Μαγειρεύεις;» τη ρώτησε η Κάτια και πριν προλάβει να απαντήσει συνέχισε «όλοι μαγειρεύουν σήμερα, μόδα είναι θα περάσει. Ανοίγεις το χαζοκούτι και παντού κατσαρόλες και κουτάλες. Κι ο κοσμάκης χαζεμένος παρακολουθεί με τα σάλια να τρέχουν. Σα να πηδάνε οι μυρωδιές απ’ την οθόνη και να ορμάνε μέσα στο σαλόνι του».

Είχαν ξεθεωθεί. Ο κόσμος έκανε τα τελευταία του ψώνια για τις γιορτές. Λίγα είναι η αλήθεια. Δούλευε κάμποσα χρόνια και με μια πρόχειρη σύγκριση, τα προηγούμενα χρόνια ο κόσμος ψώνιζε περισσότερο. Κάθε πέρσι και καλύτερα που λένε. Η κούραση πάλευε με τη βαρεμάρα. Ώσπου έγινε κάτι αναπάντεχο, κάτι αληθινά συναρπαστικό. Ξαφνικά μια ομάδα νεαρών, θα ήταν σαράντα – πενήντα άτομα περίπου, αγόρια και κοπέλες, μπούκαραν στο κατάστημα με ιαχές. Άρχισαν να τρέχουν στους διαδρόμους ρίχνοντας μέσα σε μεγάλες μαύρες σακούλες σκουπιδιών κάθε λογής τρόφιμα κι όπως γρήγορα μπήκαν έτσι γρήγορα έγιναν καπνός. Πριν την έξοδο πέταξαν δεκάδες τρικ που έγραφαν : «Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΟΠΗ – ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ – ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ !!!».

Η Κάτια της ψιθύρισε στο αφτί ότι πάνε και μοιράζουν τα τρόφιμα στις πλατείες σε άστεγους και σε χαμηλοσυνταξιούχους. Οι τσιρίδες του Σταματιάδη την επανέφεραν στην πραγματικότητα. Φώναζε γιατί δεν τους είχαν εμποδίσει. Λες και ήταν δουλειά τους. Η Μαρία χαμογέλασε με ικανοποίηση. Ίσως για τους ανθρώπους που θα έβρισκαν κάτι να φάνε. Ίσως για κάτι πιο απλό και ρηχό, όπως το ότι ο Σταματιάδης είχε βγει από τα ρούχα του.

Οι μέρες περνούσαν και οι γιορτές φεύγανε. Τι είναι οι γιορτές; Όλο το χρόνο τις προσμένεις με λαχτάρα κι αυτές έρχονται και περνούν δίπλα σου τόσο γρήγορα δίχως να σε αγγίξουν. Η Μαρία εκεί «απίκο». Χωρίς ανάσα. Όταν είχε χρόνο να σκεφτεί, στο μυαλό της ερχόταν συνεχώς η εικόνα εκείνων των παιδιών. Τους θαύμαζε. «Έχει έρθει η ώρα να κάνω κάτι πια κι εγώ» έλεγε. «Κάτι επαναστατικό. Κι ας έχω πατήσει τα σαράντα». Θα ζούσε επιτέλους την καθυστερημένη της εφηβεία. Όλη της τη ζωή υπάκουη. Στον πατέρα της το συγχωρεμένο που ήταν αυστηρός. Αυτός ήταν κι ένας λόγος για να παντρευτεί τόσο μικρή, να ξεφύγει από το σπίτι να κάνει τη ζωή της. Έτσι τουλάχιστον νόμιζε, γιατί και με το Σωτήρη τον ίδιο ρόλο. Το ρόλο της σωστής. Μέχρι και στον προϊστάμενο τουμπεκί έκανε. Όλη της τη ζωή σκυφτή. Πατέρας, σύζυγος, εργοδότης. Κι αυτή να πασχίζει να φανεί καλή. Καλή κόρη, καλή σύζυγος, καλή υπάλληλος.

Θυμήθηκε πέρσι τέτοια εποχή. Η εταιρεία θα βράβευε τον καλύτερο υπάλληλο κάθε καταστήματος. Η Μαρία είχε βαλθεί να βγει πρώτη. Δεν τα κατάφερε αλλά χάρηκε που άκουσε δυο καλές κουβέντες από τα χείλη του Σταματιάδη. Ο Μωυσής, ο πρώτος μάρκετινγκ μάνατζερ, θα κατέβαζε σήμερα από το βουνό έντεκα εντολές. «Τίμα τον εργοδότη σου ίνα μην πεινάσεις». Χιλιάδες οι πιστοί σε τούτη τη θρησκεία. Χωρίς ιεραπόστολους. Δίχως σταυροφορίες.

Μια μέρα έστειλαν τη Μαρία στο τμήμα μαναβικής να τοποθετήσει τα φρέσκα προϊόντα. Καθώς στοίβαζε τα λαχανάκια Βρυξελλών άρχισε να κάνει περίεργες σκέψεις. «Γιατί τα λένε Βρυξελλών; Απορία το’ χω. Πώς να είναι άραγε οι Βρυξέλλες; Μουντές και βροχερές μου κάνουν. Τόσα χρόνια με το Σωτήρη δεν αξιωθήκαμε ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Κάθε καλοκαίρι Σαλαμίνα στο εξοχικό. Να είναι άραγε οι Βρυξέλλες η Πομπηία των καιρών μας;».

Νωρίτερα σήμερα, η Μαρία είδε μια γνώριμη γυναίκα. Ήταν η κυρία Κούλα. Μια ηλικιωμένη γειτόνισσα που έμοιαζε να τα έχει χαμένα, σερνόταν δω κι εκεί με το πιο παρακατιανό, άδειο καλαθάκι. Η κυρία Κούλα είχε έναν γιο, ρατσιστή ιδεολόγο. Τόσο ιδεολόγο που πέταξε τη μάνα του σε ένα υπόγειο κι έβαλε μια Βουλγάρα να την ξεσκατίζει. Και πατρίς και οικογένεια. Όσο για τη θρησκεία, κάθε φορά που η κυρά Κούλα ζητούσε λίγη συντροφιά από το γιό της αυτός της ανταπέδιδε βλαστήμιες. Η Μαρία που είχε φαγωθεί να βρει κάτι να κάνει, κάτι σαν μικρή προσωπική επανάσταση, άρπαξε την ευκαιρία της. Έπιασε την κυρία Κούλα από το μπράτσο και με ένα «σουτ μη μιλάς» της γέμισε το άδειο καλάθι. Την βοήθησε να φτάσει στο ταμείο. Δίχως να χτυπήσει τίποτα στην ταμειακή την οδήγησε στην πόρτα και της είπε «Φύγε, βιάσου, εγώ είμαι εδώ!».

Ήταν τόσο πρωτόγνωρη η ικανοποίησή της που δεν είχε αντιληφθεί πως ο Σταματιάδης είχε παρακολουθήσει όλη τη σκηνή. Εκείνος έβραζε και ούρλιαξε τη λέξη που έτρεμε η Μαρία μέχρι χτες και συνεχίζουν να τρέμουν οι Μαρίες όπου γης. «Απολύεσαι!». Εκείνη πέταξε την ποδιά με τα χρώματα και την επωνυμία της εταιρείας, φούσκωσε τα στήθη της και με ένα χαμόγελο πέρασε τις αυτόματες πόρτες της εξόδου. Μέχρι τώρα νομίζει πως πριν βγει άκουσε χειροκροτήματα. Μπορεί και όχι. «Δεν γαμιέται;».

πηγη

Αλιεύθηκε απ τον Αβερωφ !!

“Το χρονικό του Ολοκαυτώματος του Χορτιάτη.”

2012-09-03T22:16:00.001+03:00

2 Σεπτεμβρίου 1944. Η ώρα της γερμανικής κατάρρευσης είναι πλέον κοντά. Η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) διαλύεται και το ΕΑΜ συμμετέχει στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1944 ξημερώνει για τον Χορτιάτη ένα συνηθισμένο Σάββατο. Οι κάτοικοί του ξυπνούν ξεκινώντας τις δουλειές της καθημερινότητάς τους. Πολλοί φεύγουν έξω από το χωριό για τις συνηθισμένες αγροτικές εργασίες.

Τίποτα δεν προμήνυε την καταστροφή που έμελλε να ακολουθήσει αν και οι γερμανικές δυνάμεις είχαν τελευταία σκληρύνει τη στάση τους μπροστά και στη διαφαινόμενη κατάρρευση τους

Όπως κάθε Σάββατο ένα φορτηγάκι της υπηρεσίας ύδρευσης Θεσσαλονίκης με δυο υπαλλήλους, συνοδευόμενο ως συνήθως, από ένα στρατιωτικό όχημα της γερμανικής φρουράς στο οποίο επέβαιναν ο οδηγός, ένας αξιωματικός και ένας υπαξιωματικός ξεκινάει από την πόλη με προορισμό τις πηγές της Αγίας Παρασκευής στον Χορτιάτη για την απολύμανση με χλώριο του νερού από το οποίο υδροδοτούταν μεγάλο μέρος της Θεσσαλονίκης.

Την ίδια ώρα μια ομάδα ανταρτών από το λόχο του καπετάν Φλουριά (Αντ. Καζάκου) υπό τον Βάιο Ρικούδη έχει κατέβει από το βουνό, το οποίο αποτελεί καταφύγιο τους και βρίσκεται κρυμμένη στην περιοχή Κάμαρα στο ρωμαϊκό υδραγωγείο

Γύρω στις 8:3ο το πρωί το προπορευόμενο όχημα της εταιρείας ύδρευσης, κινούμενο στο δημόσιο δρόμο του Χορτιάτη, πλησιάζει στο σημείο όπου παραφυλάει η αντάρτικη ομάδα. Το όχημα δεν σταματά στο σήμα των ανταρτών οι οποίοι ανοίγουν πυρ εναντίον του. Από τους πυροβολισμούς σκοτώνεται ο υπάλληλος του δήμου Σιδερίδης και τραυματίζεται ο συνάδελφός του.

Σε κοντινή απόσταση ακολουθεί το γερμανικό στρατιωτικό όχημα που δέχεται και αυτό πυρά. Σκοτώνεται ένας λοχίας, που δέχεται σφαίρα στο κεφάλι, και τραυματίζεται ένας υπολοχαγός. Ο οδηγός του οχήματος, αν και αιφνιδιασμένος, καταφέρνει να ξεφύγει και κατευθύνεται στο Ασβεστοχώρι, όπου στρατοπέδευαν γερμανικές δυνάμεις, απ’ όπου και ενημερώνονται για το συμβάν τα ηγετικά κλιμάκια στο Αρσακλί (Πανόραμα) και τη Θεσσαλονίκη. Η αντάρτικη ομάδα μετά το επεισόδιο αποσύρεται στο βουνό και την Περιοχή Λιβάδι, όπου βρίσκεται ο υπόλοιπος λόχος.

Στο μεταξύ, στο χωριό, στο οποίο έχει φθάσει ο αχός των πυροβολισμών επικρατεί ανησυχία και αναταραχή υπό το φόβο αντιποίνων. Ο κόσμος βρίσκεται σε σύγχυση μην ξέροντας τι πρόκειται να επακολουθήσει και τι πρέπει να κάνει. Οι περισσότεροι τελικά αποφασίζουν να φύγουν προς το βουνό, ώστε να κρυφτούν, αλλά αρκετές δεκάδες άτομα, κυρίως γυναικόπαιδα και μεγαλύτεροι σε ηλικία, παραμένουν.

Μα και ο πρόεδρος Χρήστος Μπατάτσιος, που εκτιμά ότι μετά τις εξηγήσεις που θα έδινε δεν θα υπήρχαν επιπτώσεις για το χωριό, στηριζόμενος στην πεποίθηση του πως θα βοηθούσε η καλή σχέση που είχε οικοδομήσει με τον Γερμανό διοικητή, τον οποίο συστηματικά προμήθευε με καυσόξυλα, ζωντανά κλπ.

Το απομεσήμερο το χωριό σκεπάζει μια βαριά συννεφιά. Από το Ασβεστοχώρι ανηφορίζει προς τον Χορτιάτη μια γερμανική φάλαγγα αποτελούμενη από 32 οχήματα, τα οποία μεταφέρουν στρατιώτες της εκεί φρουράς και ταγμάτων από τη Θεσσαλονίκη, αλλά και ταγματασφαλίτες. Σκοπός τους τα αντίποινα για την αντάρτικη πράξη και το θάνατο του Γερμανού λοχία.

Επικεφαλής έχει τεθεί ο γνωστός για τη βιαιότητά του και τις μαζικές εκτελέσεις που έχει προκαλέσει σε πολλές περιοχές της χώρας λοχίας Σούμπερτ. Στο χωριό ορισμένοι από τους εναπομείναντες κατοίκους, ακούγοντας τη βοή της φάλαγγας, φεύγουν και αυτοί να κρυφτούν στο δάσος που είναι πιο ασφαλές, ενώ οι υπόλοιποι κλείνονται στα σπίτια τους και περιμένουν με σφιγμένη την καρδιά -μια συνέχεια που μάλλον δεν μπορούσαν να φανταστούν.

Μόλις η φάλαγγα φθάνει στην πλατειά του χωριού οι Γερμανοί στρατιώτες και οι ταγματασφαλίτες χωρίζονται σε δυο ομάδες και ξεχύνονται στους δρόμους πυροβολώντας. Εισβάλλουν στα σπίτια λεηλατούν ό,τι πολύτιμο ή χρήσιμο βρίσκουν, το οποίο φορτώνουν στα οχήματά τους.

Συγκεντρώνουν τους κατοίκους στην πλατεία και το εξοχικό κέντρο «Κήπος» του Χρ. Μπατάτσιου, άλλους σέρνοντας και χτυπώντας τους, και παραδίδουν στη φωτιά τα περισσότερα σπίτια. Την ίδια ώρα ταγματασφαλίτες που έχουν ακροβολιστεί πέριξ του χωριού, φωνάζοντας πως είναι Έλληνες ή παριστάνοντας τους αντάρτες καλούν τους κρυμμένους να βγουν από τις κρυψώνες τους δίνοντάς τους ψεύτικες διαβεβαιώσεις για την ασφάλειά τους. Άλλοι απλά πυροβολούν όσους προσπαθούν να φύγουν από το χωριό.

Εν τω μεταξύ, οι κάτοικοι (στη συντριπτική τους πλειοψηφία ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά) έχουν μαζευτεί υπό τις γερμανικές απειλές στα δύο σημεία συγκέντρωσης. Οι Γερμανοί δεν δείχνουν καμία διάθεση ση να ακούσουν τις εξηγήσεις και φαίνονται αποφασισμένοι για την αποτρόπαια συνέχεια.

Ο ιερέας του χωριού Δημήτρης Τομαράς, περιστοιχισμένος από δεκάδες άτομα, σπεύδει να μεσολαβήσει, όμως επί ματαίω. Λίγο αργότερα ο μακεδονομάχος παπάς αναγκάζεται να παρακολουθήσει το βασανισμό και την ατίμωση των δύο θυγατέρων του και εν συνεχεία βασανίζεται και αυτός και δολοφονείται.

Ανάλογη τύχη έχει και η προσπάθεια του προέδρου, ο οποίος πλησιάζει τον επικεφαλής και την ώρα που τείνει το χέρι για να τον χαιρετήσει, αυτός τον τραυματίζει με μαχαίρι, με αποτέλεσμα να λιποθυμήσει από την αιμορραγία. Ο πρόεδρος θα καεί στη συνέχεια με την οικογένειά του στο φούρνο του Γκουραμάνη.

Το χωριό καίγεται και σι Γερμανοί και σι ταγματασφαλίτες ξεσπούν σε παράφορες βιαιότητες. Πυροβολούν εν ψυχρώ ανήμπορους ηλικιωμένους, αρπάζουν νήπια από τις αγκαλιές των μητέρων τους και τα σκοτώνουν με αποτρόπαιη βαρβαρότητα -χτυπώντας τα στους τοίχους ή πατώντας με τις αρβύλες τα κεφάλια τους- κακοποιούν γυναίκες, κόβουν δάχτυλα με τα μαχαίρια τους για να αρπάξουν δαχτυλίδια. Δείχνουν μάλιστα να το διασκεδάζουν… Πίνουν και γελούν σαν σε πανηγύρι.

Οι σκηνές που εκτυλίσσονται δεν μπορούν να περιγραφούν. Σύμφωνα με μαρτυρίες μια γυναίκα δεμένη σε ένα δέντρο αναγκάζεται να παρακολουθήσει το διαδοχικό βιασμό και εν συνεχεία τη δολοφονία (με το μαρτυρικό παλούκωμα) της νεαρής κόρης της και εν συνεχεία δολοφονείται και αυτή. Σε μια άκρη του χωριού εκτελούν μια μητέρα με το μωρό της στην αγκαλιά το οποίο και μετά το θάνατο της θα εξακολουθήσει να θηλάζει τη νεκρή του μητέρα. Οι δολοφόνοι στέκονται από πάνω και γελούν. Ο τόπος γεμίζει με πτώματα, κραυγές και αναφιλητά.

Ο κύκλος του θανάτου όμως μόλις έχει ανοίξει, με τον Σούμπερτ και την ομάδα του να ετοιμάζουν την τελική φάση του προμελετημένου εγκλήματος. Τοποθετούν τους κατοίκους του χωριού σε σειρές των δύο και τριών ατόμων και -αν και η αρχική σκέψη ήθελε ως προορισμό και τόπο της μαζικής εκτέλεσης το νεκροταφείο- δημιουργούν πομπές από την πλατεία προς το σπίτι του Νταμπούδη και από το κέντρο του προέδρου στο φούρνο του Γκουραμάνη. Με βαριά βήματα οι πορείες φτάνουν έξω από τα κτίρια που σε λίγο θα μετατραπούν σε νέα κρεματόρια. Οι κατακτητές και οι Έλληνες συνεργάτες τους στοιβάζουν τον κόσμο μέσα στα δύο κτίρια.

Στο φούρνο του Γκουραμάνη νεκρική σιγή, μιλάνε σι ματιές, υγρές, βαριές. Όμως και μια σπίθα ελπίδας. ‘Ενα παράθυρο στο πίσω μέρος του φούρνου η ύπαρξη του οποίου διαφεύγει αρχικά της προσοχής των Γερμανών, αποτελεί πραγματικό παράθυρο προς τη ζωή για λιγοστά εγκλωβισμένα μικρά παιδιά, που από κει καταφέρνουν να πηδήξουν έξω και να βρουν διέξοδο σωτηρίας. Σύντομα σι κατακτητές θα το αντιληφθούν και θα στήσουν απέναντι στρατιώτες, που σκοτώνουν όσους επιχειρούν να διαφύγουν.

Στην είσοδο του στήνουν ένα πολυβόλο κι ξεκινούν να γαζώνουν το χώρο. Στη συνέχεια, ρίχνουν στους συγκεντρωμένους άχυρα και εμπρηστική σκόνη, που με τις πρώτες ριπές μετατρέπουν το φούρνο σε κόλαση πυρός. Άλλοι πέφτουν νεκροί από τα πυρά, άλλοι καίγονται ζωντανοί, κάποιοι, ακόμη και γυναίκες με τα μωρά τους στην αγκαλιά, επιχειρούν να βγουν από την πόρτα.

Και εκεί όμως περιμένουν στρατιώτες που είτε σφάζουν, είτε πυροβολούν όσους βγαίνουν, δημιουργώντας σωρούς πτωμάτων. Μιαν ανάσα και έξοδος, ηρωική, δίχως λογική -πού να χωρέσει άλλωστε! Μέσα στην αναστάτωση κάποια παιδιά καταφέρνουν να βγουν έξω σώα. Σώζονται βγαίνοντας απ τα φλεγόμενα κτίρια κρυμμένα Πίσω από μεγαλύτερους και αναγκαζόμενα να παραστήσουν επί ώρες τα νεκρά ανάμεσα σε στοίβες πτωμάτων.

Το ίδιο σκηνικό έχει στηθεί και στο σπίτι του Νταμπούδη. Οι γρατσουνιές στους τοίχους καταμαρτυρούν την προσπάθεια των απελπισμένων εγκλείστων να σωθούν από τις φλόγες και τη βουλή της Ατρόπου Μοίρας.

Οι Γερμανοί και οι ταγματασφαλίτες, που θα τους ξεπεράσουν σε βιαιότητα και απανθρωπιά, δεν θα αποχωρήσουν παρά αργά το απόγευμα και αφού βεβαιωθούν ότι κανείς δεν έχει γλιτώσει της εκδικητικής τους μανίας, ότι δεν έχει απομείνει τίποτα να καεί και να λεηλατηθεί. Δεν θα χορτάσουν όμως να σκοτώνουν.

Κατηφορίζοντας από το κατεστραμμένο χωριό θα συναντήσουν στο δρόμο τον 20χρονο Βάιο Νταμπούδη, ο οποίος επέστρεφε από τη Θεσσαλονίκη προς το σανατόριο Ασβεστοχωρίου για να επισκεφθεί τον εκεί νοσηλευόμενο ασθενή πατέρα του. Τον συλλαμβάνουν και τον εκτελούν και αυτόν, αναίτια και εν ψυχρώ. Μόνο επειδή ήταν από τον Χορτιάτη.

Αφήνουν πίσω τους καταστροφή. Το χωριό καμένο και ολότελα κατεστραμμένο (περισσότερα από 300 σπίτια και κτίρια έχουν μετατραπεί σε στάχτες), πτώματα σκορπισμένα παντού, η μυρωδιά της καμένης σάρκας διάχυτη.

Ο απολογισμός τραγικός: 149 νεκροί, από τους ο ποίους οι 51 ανήλικοι και από αυτούς οι 36 κάτω των 10 ετών -ακόμη και αβάπτιστα βρέφη. Άλλοι εν ψυχρώ εκτελεσμένοι, άλλοι καμένοι ζώντες. Μια ακόμη μαύρη σελίδα στην ιστορία έχει γραφτεί, το Ολοκαύτωμα του μαρτυρικού Χορτιάτη έχει συντελεστεί.

Από το φούρνο του Γκουραμάνη, το σπίτι του Νταμπούδη και άλλα σημεία του χωριού θα γλιτώσουν ελάχιστοι.

Η Μαρία Αγγελινούδη, ο Πέτρος Τσαγγαλής, η Ίρις Ζέκκα, ο Τάσος, η Ελένη και η Ειρήνη Ρωμούδη, η Βασιλική και η Ελένη Γκουραμάνη, η Αναστασία και ο Κώστας Αγγελινούδης, ο Παύλος Ζέκκας, ο Γιώργος Γκουραμάνης, ο Παναγιώτης και Θανάσης Γαλητσιάνος, ο Παναγιώτης Σαρβάνης, η Ελένη Χαρατσή, η Χρυσή Αγοραστού κ.ά.

Πηγή: Χορτιάτης570 Αναρτήθηκε από τον/την Μέλια στο Αβέρωφ !!

Ο Ευρωπαικός Μηχανισμός Στήριξης

2012-09-03T16:40:00.001+03:00

– Πως η Goldman Sachs Παγίδευσε Την Ευρώπη..

Το πραξικόπημα της Goldman Sachs που απέτυχε στην Αμερική έχει σχεδόν πετύχει στην Ευρώπη – μια μόνιμη, αμετάκλητη, αμετάβλητη διάσωση των τραπεζών ανειλημμένη από τους φορολογούμενους.

Τον Σεπτέμβριο του 2008 ο Henry Paulson, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs, κατάφερε να αποσπάσει το ποσό των 700 δις δολλαρίων για τη διάσωση των τραπεζών από το Κογκρέσο. Για να το καταφέρει, έπεσε στα γόνατα και απείλησε ότι θα καταρρεύσει ολόκληρο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και ότι θα επιβληθεί στρατιωτκός νόμος. Η διάσωση ήταν να γίνει μια φορά. Η έκκληση του Paulson για ένα μόνιμο ταμείο διάσωσης – το Troubled Asset Relief Program ή TARP – καταψηφίστηκε από το Κογκρέσο και τελικά απορρίφθηκε.

Μέχρι το Δεκέμβριο του 2011, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι και πρώην αντιπρόεδρος της Goldman Sachs στην Ευρώπη, ενέκρινε ένα πακέτο διάσωσης 500 δισεκατομμυρίων ευρώ για τις Ευρωπαϊκές τράπεζες χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός. Και τον Ιανουάριο του 2012, ένα μόνιμο χρηματοδοτικό πρόγραμμα διάσωσης, με το όνομα Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ), πέρασε μέσα σε μια νύχτα με σχεδόν ούτε μια αναφορά στον τύπο. Ο ΕΜΣ επιβάλλει ένα ανοιχτό χρέος στις κυβερνήσεις των Ευρωπαικών κρατών μελών, βάζοντας τους φορολογούμενους στο γάντζο για οποιαδήποτε απαίτηση των ευρωκρατών επιτηρητών του.

Απ’ ότι φαίνεται, το πραξικόπημα των τραπεζιτών θριάμβευσε στην Ευρώπη χωρίς καμία μάχη. Ο ΕΜΣ επευφημίζεται από τις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, τους πιστωτές τους, όπως και την “αγορά”, γιατί αυτό σημαίνει ότι οι επενδυτές θα συνεχίσουν να αγοράζουν κρατικά ομόλογα. Όλα θυσιάζονται για τις απαιτήσεις των πιστωτών, γιατί που αλλού μπορεί το χρήμα να κάνει συνεχή αναχρηματοδότηση των εξοντωτικών χρεών των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης;
Υπάρχει και μια άλλη εναλλακτική για τη δουλεία του χρέους προς τις τράπεζες. Πρώτα όμως, μια πιο προσεκτική ματιά στην αισχρή και σιωπηλή εξαγορά της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας από την Goldman Sachs και τον Ευρωπαικό Μηχανισμό Στήριξης.

Η σκοτεινή πλευρά του Ευρωπαικού Μηχανισμού Στήριξης

Ο ΕΜΣ είναι ένας μόνιμος μηχανισμός διάσωσης, σχεδιασμένος να αντικαταστήσει το προσωρινό Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης, αμέσως μόλις επικυρωθεί από τα κράτη μέλη που αντιπροσωπεύουν το 90% των κεφαλαιουχικών δεσμεύσεων, κάτι που αναμένεται να συμβεί τον Ιούλιο του 2012. Ένα βίντεο του Δεκεμβρίου 2011 στο youtube, με τίτλο: “The shocking truth of the pending EU collapse!”, το οποίο αρχικά δημοσιεύτηκε στα γερμανικά, ρίχνει μια αποκαλυπτική ματιά στον ΕΜΣ και αξίζει να αναφερθεί εδώ με κάποια λεπτομέρεια. Αναφέρει:

“Η ΕΕ σχεδιάζει μια νέα συνθήκη που ονομάζεται Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, ή ΕΜΣ: μια συνθήκη χρέους. . . . Το εγκεκριμένο μετοχικό κεφάλαιο ανέρχεται σε ? 700 δισεκατομμύρια. Ερώτηση: γιατί 700 δισεκατομμύρια; [Πιθανή απάντηση: απλώς μιμήθηκε τα 700 δισεκατομμύρια δολλάρια που ενέκρινε το Κογκρέσο των ΗΠΑ μέσα στο 2008]. . . .

[Άρθρο 9]: “. . . Τα μέλη του ΕΜΣ υποχρεούνται αμετάκλητα και άνευ όρων να καταβάλλουν οποιαδήποτε κλήση κεφαλαίου τους ζητηθεί. . . εντός επτά ημερών από την παραλαβή της εν λόγω απαίτησης.” . . . Εάν ο ΕΜΣ χρειάζεται χρήματα, έχουμε επτά ημέρες για να τον πληρώσουμε. . . . Αλλά τι σημαίνει “αμετάκλητα και άνευ όρων”; Τι θα συμβεί αν έχουμε ένα νέο κοινοβούλιο το οποίο δεν επιθυμεί να μεταφέρει χρήματα στον ΕΜΣ; . . . .

[Άρθρο 10]: “Το Διοικητικό Συμβούλιο μπορεί να αποφασίσει να αλλάξει το εγκεκριμένο κεφάλαιο και να τροποποιήσει το άρθρο 8. . . αναλόγως.” Ερώτηση:. . . 700 δισεκατομμύρια είναι μόνο η αρχή; Ο ΕΜΣ μπορεί να γεμίζει το ταμείο όσο θέλει και όποτε το θέλει; Και εμείς τότε, βάσει του άρθρου 9, θα ειμαστε αμετάκλητα και άνευ όρων υποχρεωμένοι να πληρώσουμε;

[Άρθρο 27, 2-3]: ” Ο ΕΜΣ… θα έχει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα… να ασκήσει νομικές διαδικασίες”. “Ο ΕΜΣ, η περιουσία, η χρηματοδότηση, και τα περιουσιακά του στοιχεία. . . χαίρουν ασυλίας από κάθε μορφή δικαστικής διαδικασίας. . .” Ερώτηση: Άρα ο ΕΜΣ μπορεί να μας μηνύσει, αλλά εμείς δεν μπορούμε να τον αμφισβητήσουμε στο δικαστήριο;

[Άρθρο 27, 4]: “Η ιδιοκτησία, η χρηματοδότηση και τα περιουσιακά στοιχεία του ΕΜΣ θα. . . χαίρουν ασυλίας από έρευνα, επίταξη, κατάσχεση, απαλλοτρίωση, ή οποιαδήποτε άλλη μορφή κράτησης, λήψης ή αποκλεισμού από εκτελεστική, δικαστική, διοικητική ή νομοθετική δράση.” Ερώτηση: :. . . ούτε οι κυβερνήσεις μας, ούτε οι νομοθέτες μας, ούτε οι δημοκρατικοί μας νόμοι έχουν κάποια επίδραση στον ΕΜΣ; Αυτή είναι μια πολύ ισχυρή συνθήκη!

[Άρθρο 30]: “Οι Διοικητές, Αναπληρωτές Διοικητές, Διευθυντές, αναπληρωτές Διευθυντές, ο Διευθύνων Σύμβουλος και τα μέλη του προσωπικού, θα έχουν ασυλία από νομικές διαδικασίες σχετικά με τις ενέργειές τους. . . και το απαραβίαστο όσον αφορά τα επίσημα έγγραφα και τα αρχεία τους “. Ερώτηση: Δηλαδή, ο οποιοσδήποτε που συμμετέχει στον ΕΜΣ βγαίνει.. λάδι; Δεν μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνοι για τίποτα; . . . Η Συνθήκη καθιερώνει έναν νέο διακυβερνητικό οργανισμό στον οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να μεταφέρουμε απεριόριστα περιουσιακά στοιχεία εντός επτά ημερών, εφόσον το ζητήσει, έναν οργανισμό που μπορεί να μας μηνύσει, αλλά έχει ασυλία από όλες τις μορφές δίωξης και του οποίου οι διευθυντές απολαμβάνουν την ίδια ασυλία. Δεν υπάρχουν ανεξάρτητοι κριτές και η ισχύουσα νομοθεσία δεν μπορεί να εφαρμοστεί; Οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να αναλάβουν δράση εναντίον του; Οι εθνικοί προϋπολογισμοί της Ευρώπης στα χέρια ενός μη εκλεγμένου διακυβερνητικού οργανισμού; Είναι αυτό το μέλλον της Ευρώπης; Είναι αυτή η νέα ΕΕ – μια Ευρώπη χωρίς κυρίαρχες δημοκρατίες;“

Το χταπόδι Goldman παγιδεύει την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα

Τον περασμένο Νοέμβριο, χωρίς τυμπανοκρουσίες και με ελάχιστες αναφορές στον τύπο, το πρώην στέλεχος της Goldman, ο Mario Draghi, αντικατέστησε τον Jean-Claude Trichet ως επικεφαλή της ΕΚΤ. Ο Draghi δεν έχασε χρόνο και έκανε στις τράπεζες αυτά που η ΕΚΤ αρνείται να κάνει στις κυβερνήσεις μέλη – να τους παρέχει άφθονο χρήμα σε πολύ χαμηλά επιτόκια.

Ο Γάλλος μπλόγκερ Simon Thorpe αναφέρει:

“Στις 21 Δεκεμβρίου, η ΕΚΤ “δάνεισε” ? 489 δισεκατομμύρια στις ευρωπαϊκές τράπεζες με ένα εξαιρετικά γενναιόδωρο επιτόκιο, μόλις 1% για 3 χρόνια. Λέω “δάνεισε”, αλλά στην πραγματικότητα απλά δούλεψαν τα πιεστήρια. Η ΕΚΤ δεν έχει τα χρήματα για να δανείσει. Είναι Ποσοτική Χαλάρωση (Quantitative Easing) και πάλι.

Τα χρήματα καταβροχθίστηκαν σχεδόν ακαριαία από 523 τράπεζες. Σκέτη τρέλλα. Η ΕΚΤ ελπίζει ότι οι τράπεζες θα κάνουν κάτι χρήσιμο – όπως να δανείσουν τα χρήματα στους Έλληνες, οι οποίοι πληρώνουν σήμερα 18% στις αγορές ομολόγων για να πάρουν χρήματα. Αλλά δεν υπάρχει καμία δέσμευση. Εάν οι τράπεζες αποφασίσουν να καταβάλλουν μπόνους με τα χρήματα, καλώς. Ή θα μπορούσαν απλά να μεταφέρουν όλα τα χρήματα σε φορολογικούς παραδείσους.”

Με 18% επιτόκιο, το χρέος διπλασιάζεται σε τέσσερα χρόνια. Είναι αυτό το δυσβάστακτο βάρος των τόκων και όχι το ίδιο το χρέος, το οποίο παραλύει την Ελλάδα και άλλες χώρες οφειλέτες. Ο Thorpe προτείνει την προφανή λύση:

“Γιατί να μην δανείσει τα χρήματα στην Ελληνική κυβέρνηση άμεσα; Ή στην Πορτογαλική κυβέρνηση, η οποία αυτή τη στιγμή δανείζεται με 11,9%; Ή στην Ουγγρική κυβέρνηση η οποία πληρώνει 8,53%; Ή στην Ιρλανδική κυβέρνηση, η οποία πληρώνει 8,51%; Ή στην Ιταλική κυβέρνηση, η οποία είναι υποχρεωμένη να πληρώνει με 7,06%;”

Ο αντίλογος στην εν λόγω εναλλακτική λύση είναι ότι το άρθρο 123 της Συνθήκης της Λισαβόνας απαγορεύει στην ΕΚΤ να δανείζει στις κυβερνήσεις. Αλλά ο Thorpe αιτιολογεί:

“Η κατανόησή μου είναι ότι το άρθρο 123 είναι εκεί για να αποτρέψει τις εκλεγμένες κυβερνήσεις από το να καταχράζονται τις κεντρικές τράπεζες υποχρεώνοντάς τις να εκτυπώνουν χρήματα για να χρηματοδοτούν υπερβολικές δαπάνες. Αυτός, μας λένε, είναι ο λόγος που η ΕΚΤ πρέπει να είναι ανεξάρτητη από τις κυβερνήσεις. Εντάξει. Αλλά αυτό που έχουμε σήμερα είναι ένα εκατομμύριο φορές χειρότερο. Η ΕΚΤ είναι πλέον ολοκληρωτικά στα χέρια του τραπεζικού τομέα. Λένε, “Θέλουμε μισό δισεκατομμύριο σε καλή τιμή.” Εντάξει, κανένα πρόβλημα. Ο Mario είναι εδώ να το τακτοποιήσει. Και δεν χρειάζεται να συμβουλευτεί κανέναν. Μέχρι να γίνει η ανακοίνωση από την ΕΚΤ, τα χρήματα έχουν ήδη εξαφανιστεί.”

Τουλάχιστον αν η ΕΚΤ λειτουργούσε υπό την επίβλεψη των εκλεγμένων κυβερνήσεων, θα είχαμε κάποια επιρροή όταν εκλέγουμε αυτές τις κυβερνήσεις. Αλλά το τσούρμο που έχει τώρα τα βρώμικα χέρια του στα όργανα της εξουσίας, είναι εντελώς εκτός ελέγχου.

Η Goldman Sachs και οι οικονομικοί τεχνοκράτες έχουν αναλάβει το Ευρωπαϊκό πλοίο. Η δημοκρατία έχει πετάξει έξω από το παράθυρο, όλα εις στο όνομα της διατήρησης της ανεξαρτησίας της κεντρικής τράπεζας από τις “καταχρήσεις” των κυβερνήσεων. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις είναι οι άνθρωποι – ή έτσι θα έπρεπε να είναι. Μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση εκπροσωπεί τους πολίτες. Οι Ευρωπαίοι πιάστηκαν κορόιδα και εγκατέλειψαν την αγαπημένη τους δημοκρατία για μια άτιμη λέσχη οικονομικών πειρατών και ο υπόλοιπος κόσμος δεν είναι πολύ πίσω.

Αντί να επικυρώσουν την δρακόντεια συνθήκη του ΕΜΣ, οι Ευρωπαίοι θα ήταν καλλίτερο να αντιστρέψουν το άρθρο 123 της Συνθήκης της Λισαβόνας. Τότε, η ΕΚΤ θα μπορεί να χορηγήσει πίστωση απευθείας στις κυβερνήσεις των κρατών μελών της. Εναλλακτικά, οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν την οικονομική τους κυριαρχία με την αναβίωση των κρατικών κεντρικών τραπεζών τους, χρησιμοποιώντας τις για την χορήγηση πίστωσης στο κράτος προς όφελος του κράτους, ουσιαστικά άτοκα. Αυτό δεν είναι μια καινούρια ιδέα, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν με πολύ καλά αποτέλεσματα, π.χ. στην Αυστραλία μέσω της Commonwealth Bank of Australia και στον Καναδά, μέσω της Bank of Canada.

Σήμερα η χορήγηση χρημάτων και πίστωσης έχει γίνει το ιδιωτικό δικαίωμα κάποιων βαμπίρ εισοδηματιών, οι οποίοι το χρησιμοποιούν για να ρουφήξουν τη ζωή των οικονομιών. Το δικαίωμα αυτό θα πρέπει να επιστραφεί στις κυρίαρχες κυβερνήσεις.

Η πίστωση θα πρέπει να είναι μια υπηρεσία κοινής ωφέλειας, να διανέμεται και να ελέγχεται προς όφελος των ανθρώπων.

.
Από την Δρ. Ellen Hodgson Brown. Δικηγόρο, Πρόεδρο του Δημόσιου Τραπεζικού Ινστιτούτου, Συγγραφέα.

ΠΗΓΗ: THE WEB OF DEBT BLOG

Αλίευση της Φαίης στον Αβέρωφ !!

Ο τολμών νικά!

2012-08-31T13:17:00.001+03:00

Άρθρο της Νεράϊδας αναρτήθηκε από τον Πετροβούβαλο στο Αβέρωφ

.

«Οι άνθρωποι που πάνε μπροστά σ’ αυτόν τον κόσμο, είναι αυτοί που σηκώνονται, αναζητούν τις συνθήκες που θέλουν, κι αν δεν τις βρουν, τις διαμορφώνουν μόνοι τους»
Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

.

Υπάρχουν φορές που η ζωή σε ξεπερνά..που τα γεγονότα μοιάζουν με τα πιο άπιαστα όνειρά σου κι εσύ στέκεις απλός θεατής για να δεις την επόμενη πράξη στο έργο της ζωής σου. Είναι αυτές οι φορές που απλά κοιτάς ψηλά και ευγνωμονείς το Θεό για το προσωπικό σου θαύμα και για τη δύναμη που σου έδωσε να το βιώσεις. Το ακατόρθωτο γίνεται εφικτό και το τέλμα γίνεται απλά η αρχή για το καινούριο. Είναι αυτό το σημείο που απαλλαγμένος από τα κατάλοιπα και από τις αγκιστρώσεις του παρελθόντος χαμογελάς αισιόδοξα στο νέο ξεκίνημα και με εφόδιο την ελπίδα και την πίστη προχωράς δυναμικά εμπρός. Είναι αυτό το σημείο που για να πάρεις δύναμη πρέπει απλά να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά και να στηριχτείς γερά στα πόδια σου. Είναι αυτό το σημείο που ο φύλακας άγγελός σου, σου κλείνει συνωμοτικά το μάτι και νιώθει περήφανος για σένα.

Πόσοι από μας όμως μπορούν να το καταφέρουν; Πόσοι μπορούν να μετρήσουν τα οφέλη και αλώβητοι να αλλάξουν την πορεία της ζωής τους; Πόσοι μπορούν να απαλλαγούν από το φόβο του αγνώστου και από την ασφάλεια της συνήθειας –όσο επίπονη κι αν είναι;

Οι ευκαιρίες πολλές και καθημερινές. Απέναντι στο λάθος πάντα υπάρχει το σωστό. Στο κακό, το καλό. Στο αδύνατο, το δυνατό. Η σοφία μας έγκειται στη διαύγεια που έχουμε να αντιληφθούμε τη διαφορά και να επιλέξουμε το μονοπάτι εκείνο που θα οδηγήσει τα βήματά μας στο δρόμο της αλλαγής. Καθημερινά θαύματα μας δείχνουν ότι μπορούμε να σταθούμε με σεβασμό απέναντι στο πεπρωμένο και να χαράξουμε δυναμικά την πορεία μας χωρίς αλαζονεία και υπεροψία. Απαιτείται σύνεση αλλά και θέληση προκειμένου να μην παραιτηθούμε της προσπάθειας και να βιώσουμε την ικανοποίηση του αποτελέσματος. Καθημερινά μπορούμε να γίνουμε μικροί θεοί και να κινήσουμε το χέρι της Αθηνάς, ώστε να έχουμε το αποτέλεσμα που επιθυμούμε. Η απαθής παρατήρηση της ζωής μας και ο ωχαδερφισμός το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μετατρέψουν το όραμα σε άπιαστο όνειρο και να ρίξουν την όποια προσπάθεια στο κενό. Το να δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα μας βοηθήσουν, είναι στο χέρι μας και μόνο. Η τέχνη του εφικτού απέχει από το «είναι μάταιο, αφέσου». Χρειάζεται τόλμη και πίστη προκειμένου να πλησιάσουμε το στόχο και να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας.

Τα πάντα έχουν το ρίσκο τους και το κόστος κινδύνου είναι διαρκώς ανασταλτικός παράγοντας σε όποιον δεν τολμά. Όμως ο χρόνος δε μας δίνει την πολυτέλεια της διαιώνισης νοσηρών καταστάσεων. Η ζωή μας δεν είναι μια πρόβα στο έργο που θα ακολουθήσει: είναι το ίδιο το έργο με μία και μοναδική παράσταση! Εμείς γράφουμε την πλοκή, εμείς οριοθετούμε το διάλειμμα, εμείς ορίζουμε το φινάλε! Από εμάς εξαρτάται αν θα εισπράξουμε το χειροκρότημα ή την αποδοκιμασία. Ωστόσο αυτό δεν έχει σημασία: η ανταπόκριση του κοινού δεν είναι ο λόγος διαμόρφωσης της πλοκής. Αυτό που μετρά είναι η προσωπική μας ικανοποίηση: ο πρωταγωνιστής δεν παίζει για το χειροκρότημα!

Ας τολμήσουμε την αλλαγή για να έχουμε το happy end που μας αξίζει…

Εικόνα: “Ο φόβος δεν είναι επιλογή”, του Joel Amat από το digital-art-gallery.com

Δώσαμε ρεεε…

2012-08-31T00:59:00.001+03:00

Είναι καλοκαίρι τα τζιτζίκια χτυπούν τις γνωστές ρουτινιάρικες υπερωρίες, η ζέστη μας σπάει τα νεύρα, οι λογαριασμοί και τα χαράτσια πάνε και έρχονται, και οι εντάσεις δεν έχουν τελειωμό.

Οδηγείς στην κουφόβραση με ανοιχτά παράθυρα για οικονομία και εκεί που παρκάρεις για να πιεις μια γουλιά νερό και να ξαποστάσεις, ανακαλύπτεις πόσο γκαντέμης είσαι…. γιατί έμεινες από τσιγάρα.

Την ατυχία μου μέσα…

Πετάγεσαι στο περίπτερο, στο απέναντι πεζοδρόμιο για προμήθειες και παρασύρεσαι από τα πρωτοσέλιδα των αναθεματισμένων εφημερίδων και ξεχνιέσαι.

Λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί ένας ορεξάτος τροχονόμος σε περιμένει με το γνωστό υπηρεσιακό υφάκι του στυλ “ρε ξέρεις ποιος είμαι εγώ;” και σου κόβει κλήση χωρίς έλεος για παράνομο παρκάρισμα.

Την ατυχία μου μέσα…

-Μα δυο λεπτά πήγα να πάρω ένα μπουκάλι νερό!

…προσπαθείς να δικαιολογηθείς μήπως και σε λυπηθεί ο νόμος…..χα! ας γελάσω…

-Λυπάμαι κύριε έχετε παρκάρει τέσσερα μέτρα από τη στάση.

… έρχεται η απάντηση ορθή κοφτή.

-Τι έκανα λέει; Πρώτη φορά το ακούω αυτό!

-Λυπάμαι κύριε το γράφει ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας.

… αμείλικτο το όργανο.

-Μα….

-Καλή μέρα κύριε, ξέρετε τι θα κάνετε με την κλήση…

-Μέ…ρα… ξέρω ξέρω πως δεν ξέρω…

Σφίγγεις τα δόντια μπαίνεις στο αμάξι με την κλήση στα χέρια, καταπίνεις ότι βρισιά έχεις μάθει στη ζωή σου και σε πνίγει το δίκιο, γιατί δυο δρόμους παρακάτω, έξω από ένα σούπερ ντούπερ κομμωτήριο, το αυτοκίνητο μιας γνωστής συζύγου βουλευτού έχει διπλοπαρκάρει για να πάει για βαφή μαλλιών και πιστολάκι.

Ανοίγεις το ντουλαπάκι και πετάς μέσα την κλήση να κάνει παρέα με τις άλλες και βγάζεις το άχτι σου μαρσάροντας το αμάξι σου, επιδεικνύοντας την δεξιοτεχνία σου στο βολάν στον πρώτο απρόσεκτο πεζό που τολμάει να βρεθεί στο δρόμο σου.

Καπνίζεις σαν φουγάρο και χτυπάει το κινητό … από το σπίτι μια απαρηγόρητη φωνή…

-Γιώργοοοοο ήρθε η ΔΕΗ!!

-ΚΙ ΕΓΩ ΤΙ ΦΤΑΙΩ;;;

…σου ξεφεύγει και συνειδητοποιείς ότι εσύ θα πρέπει να κόψεις τον λαιμό σου, για να πληρώσεις τα σπασμένα, του κάθε… (παλιομπίμπιπ). Και της κλείνεις το τηλέφωνο στη μούρη… λες κι αυτή έστειλε το λογαριασμό της ΔΕΗ στο σπίτι σου!

Οδηγείς και κάνεις προσθέσεις – αφαιρέσεις, να δεις από που θα κόψεις για να καταφέρεις να τα φέρεις βόλτα. Δυστυχώς τα κουκιά είναι μετρημένα και δεν φτάνουνε ούτε για σάλιο!

Τελευταίο φανάρι, στροφή δεξιά, παρκάρεις τσίμα τσίμα σε ένα κάδο σκουπιδιών, κλειδώνεις και επιτέλους… σπίτι μου σπιτάκι μου.

Ανοίγεις την πόρτα… και τι θέαμα… η γυναίκα σου ξαπλωμένη στον καναπέ, βλέπει κουτσομπολίστικα στην πλανεύτρα τηλεόραση. Η σιδερώστρα φάτσα μόστρα, ρούχα διπλωμένα παντού, λεκάνες μανταλάκια… και σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.

-Τι έγινε ρε Σοφία… τι ακαταστασία είναι αυτή; Γυρίζω κουρασμένος σπίτι μου να ρημαδοφάω ένα πιάτο φαί και εσύ αραχτή και light;

-Βρε Γιώργο… προσπαθεί εκείνη να δικαιολογηθεί.

-Τουλάχιστον πρόλαβες να μαγειρέψεις ή να πάω να τηγανίσω κανένα αυγό;

-Το τραπέζι είναι στρωμένο, μέχρι να πλύνεις τα χέρια σου εγώ θα σερβίρω.

Είναι βουρκωμένη… την βλέπεις… και δεν σου καίγεται καρφί.

(Τι έγινε ρε Γιώργο… κάνε κάτι…. την στεναχώρησες ρεεε…)

Κάθεσαι στο τραπέζι να φας και είσαι ήδη προκατειλειμένος. Η φέτα είναι αλμυρή, το ψωμί είναι χθεσινό και πάει λέγοντας.

Η Σοφία δεν λέει λέξη, τσιμπολογάει στο πιάτο της και υπομένει την καφρίλα σου ηρωικά.

Και ανοίγει η πόρτα και βγαίνει το καμάρι σου και…..

-Πατέρα χτύπησε ο σκληρός και…

-Ποιός χτύπησε;;

Και μέχρι να σου εξηγήσει ο γιος το πρόβλημα και το κόστος της ζημιάς, το φαγητό δεν τρώγεται γιατί το «βλέπεις νά ‘ρχεται». Ακούς το ποσό και για να μην γίνει φονικό, σηκώνεσαι και με τη μπουκιά στο στόμα, ανοίγεις την πόρτα και φεύγεις δίχως δεύτερη σκέψη.

Κάθεσαι στο κεφαλόσκαλο για να σκεφτείς και συνειδητοποιείς ότι είσαι ανήμπορος να παλέψεις.

Τα μέτωπα είναι πολλά και εσύ αποφασισμένος να τα βροντήξεις και να φύγεις για το πουθενά.

Μπαίνεις αποφασμένος στο αμάξι και οδηγείς συνετά αυτή τη φορά, γιατί σκέφτεσαι.

Σε πιάνει το φανάρι εσύ στον κόσμο σου. Πίκρα μαυρίλα.

Γυρίζεις μηχανικά το κεφάλι σου δεξιά και μια χαρούμενη φατσούλα, κολημένη στο παράθυρο του διπλανού αυτοκινήτου, σου στέλνει φιλάκια και σου βγάζει τη γλώσσα…

… και σε πιάνουν τα γέλια και ανταποδίδεις ανάλογα και τότε το παιδάκι σου δείχνει κάτι ψηλά στον ουρανό: Ένα μεγάλο μπαλόνι σε έναν καταγάλανο ουρανό… που έχεις ξεχάσει ότι υπάρχει.

Ανάβει το φανάρι, ρίχνεις μια τελευταία ματιά στη φατσούλα, χαμογελάς και βάζεις μπρος.

Όλα άλλαξαν δια μαγείας, η διάθεσή σου το κυριότερο. Αρπάζεις το κινητό και παίρνεις τηλέφωνο τη Σοφία. Την ώρα που σχηματίζεις τον αριθμό, η εικόνα των βουρκωμένων ματιών της, περνάει από μπροστά σου…

… και σε πιάνει νοσταλγία… γιατί αυτά τα βουρκωμένα καταπράσινα μάτια, πριν κάμποσα χρόνια τα έβλεπες και έλυωνες… και τώρα;;;

«Αποξένωση» μουρμουρίζεις… «ναι αλλά δεν φταίω μόνο εγώ»… πας να την βγάλεις καθαρή.

Και αποφασίζεις πως… «Και το Σοφάκι φταίει».

Αφέθηκε, κυκλοφορεί με μια φαρδιά άχαρη ρόμπα «που την βολεύει», όπως ισχυρίζεται, περπατάει στο σπίτι σέρνοντας εκείνες τις ρημαδιασμένες πουά παντούφλες και τα νεύρα σου γίνονται τσατάλια… τα μαλλιά τρικολόρε…

«Εντάξει… εντάξει… καταλάβαμε μεγάλε… θα μπορούσες να πεις κυκλοφορεί απεριποίητη και καθάρισες. Φτάνει το θάψιμο! Εσύ τα χάλια σου τα είδες στον καθρέφτη; Ή σου έκοψε ο έρμος την καλημέρα;»

Συνειδητοποιείς την μαύρη αλήθεια… πως η ρουτίνα, τα οικονομικά ζόρια και τα χρόνια που κυλούν και φεύγουν τα ρημάδια, σε ρουφούν στη δίνη της αποξένωσης και σε καταπίνουν.

Το γλυκόλογο έγινε βρισιά, το φιλί αγγαρεία, η καλημέρα απαγορευμένη λέξη, η καληνύχτα δεν πα να… και η αγκαλιά… ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΑΓΚΑΛΙΑ;;;

Τι απέμεινε;;

Ο δικός σου άνθρωπος μόνος… και εσύ μια από τα ίδια…

Και τα παίρνεις επιτέλους στο κρανίο και ξυπνάς.

«Ρε εγώ δεν ήμουν έτσι! Ρε εγώ το Σοφάκι τ’ αγαπάω… (και αυτή δεν λέω)!»

Αρπάζεις το κινητό…

«Σοφάκι πλύσου ντύσου έρχομαι…»

«Μα Γιώργο μαγειρεύω και…»

Και της τραγουδάς αβίαστα, αγαπησιάρη Πάριο…Σοφάκι αφιερωμένο… «Εγώ και συ πάμε μαζί και φοβάσαιαιαι… εγώ κι εσύ κι ας έχει βάσανα η ζωήηηη…»

Ακούς το αβίαστο γέλιο της και νιώθεις άρχοντας γιατί την έκανες επιτέλους να γελάσει.

Φτάνεις σπίτι φουριόζος, κλέβεις ένα κλαδάκι βασιλικό από τη γλάστρα της γειτόνισσας, και την ώρα που βάζεις το κλειδί στην πόρτα… ανοίγει το Σοφάκι σου.

«Ζαργάνα μου ΚΑΡΔΟΥΛΟΜΠΑΡΜΠΟΥΝΑΡΑ ΜΟΥ! Βρε τι ομορφιές είναι αυτές;»

Τα ψιλοχάνει και με το δίκιο της. Πέφτει στην αγκαλιά σου ευτυχισμένη χαρούμενη και στο μεταδίδει και η καρδιά σου χτυπά, νταπα ντουπ….νταπα ντουπ…

«Βρε άει σιχτίρ όλοι σας», λες από μέσα σου, «που θα με τρελάνετε και θα με στείλετε στον τάφο μίζερο και δυστυχή μια ώρα αρχήτερα λες και σας το χρωστάω παλιο.. μπίμπιπ».

Όχι ρε ρεμάλια δεν μας βουλιάξετε στην απελπισία, θα το παλέψουμε και θα ψάξουμε παρέα με το Σοφάκι όλα τα μπαλόνια στον καταγάλανο ουρανό, και θα γελάσουμε και μπορεί και να κλάψουμε γιατί είμαστε άνθρωποι, αλλά η ζωή είναι όλη δική μας ρε ρεμάλια και οι μίζερες προσφορές και οι υποσχέσεις τέλος… ΤΕΛΟΣ!

Δώσαμε ρεεε…

Άντε γιατί παραγνωριστήκαμε!

Σοφάκι…. τσίμπα μυρωδάτο κλεμένο βασιλικό… πιάσε με αγκαζέ και…

Είμαι καλά βρε ζωή και ας δακρύζωωωω…(άσμα)

Μέλια

Σαλαμοποίηση

2012-08-16T12:55:00.001+03:00

Άρθρο του Ιεροφάντη

Μου αρέσει να παρακολουθώ στην τηλεόραση τις καθεστωτικές ειδήσεις. Ξέρω, πολλοί θα πουν ότι αυτό έχει κάτι το διαστροφικό. Και όμως, από τον τρόπο που οι εντιμότατοι κ.κ. εκφωνητές και οι σχολιαστές τοποθετούνται και φωνασκούν στα παράθυρα, μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει την στρατηγική τους, το στόχο τους.(Σ.Π. τα παραπάνω αλλά και τα υπόλοιπα με εκφράζουν , για αυτό και τα προσυπογράφω ).

Το βασικό εργαλείο που χρησιμοποιούν είναι η αρχή της σαλαμοποίησης.

Κανένας τους – όχι βέβαια επειδή ενεργούν μόνοι τους, αλλά μάλλον επειδή έτσι τους έχουν πει – δεν επιχειρεί να ενημερώσει ή να σχολιάσει για τη μεγάλη εικόνα. Δηλαδή για την διευρυνόμενη και διαρκώς επιταχυνόμενη οικονομική, κοινωνική και πολιτική παρακμή της Ελλάδος.

* (βλ. πληρ.εικόνας)

Κανείς δεν μιλά φερ’ ειπείν για τις πραγματικές αιτίες αυτής της παρακμής. Ούτε για τις πολιτικές ευθύνες που συνεπάγεται η καταβαράθρωση της χώρας μας σε αυτό το λούκι που μας έχουν μπλέξει, οι κατά τα άλλα, ταγοί του Έθνους. Ακόμα – ακόμα κανείς δεν μιλά για τις πραγματικές συνέπειες αυτής της παρακμής. Την μείωση του ελληνική πληθυσμού, την αθρόα λαθρομετανάστευση που αλλοιώνει την πληθυσμιακή μας σύνθεση, την απώλεια γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού κεφαλαίου, την διπλωματική μας αναδίπλωση, την γενική μεμψιμοιρία και την ψυχολογική καθήλωση, τον οικονομικό μαρασμό και την αδυναμία παραγωγής, κάποιας, έστω δραστηριότητας, που να δημιουργεί συνθήκες πνευματικής πρώτα, οικονομικής έπειτα και τέλος εθνικής ανάτασης, που θα επιτρέψει την αντιστροφή του κλίματος και την ενεργοποίηση θετικών ανακλαστικών από την κοινωνία.

Η σαλαμοποίηση έχει στόχο. Ο στόχος είναι να μη δούμε ποτέ τη μεγάλη εικόνα.

Βλέπετε, έχει πλάκα να μιλάς για τους υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους – που δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο υπεράριθμοι – και τον αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα, που δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο αντιπαραγωγικός, αν αναλογιστεί κανείς ότι την γραφειοκρατία δεν την γεννούν τα φυσικά πρόσωπα, αλλά οι νομοθεσίες που θεσπίζονται στο Κοινοβούλιο για να υλοποιούν αυτά τα φυσικά πρόσωπα. Εξιτάρεις όμως έτσι τα αδηφάγα αισθήματα των ιδιωτικών υπαλλήλων, που ξιφουλκούν με μανία εναντίον δικαίων και αδίκων. Απολύστε τους, βάλτε τους σε εφεδρεία, κόψτε μισθούς, αν είναι δυνατό αποκεφαλίστε τους άμεσα, να τελειώνουμε με τη γάγγραινα του Έθνους…

Μετά πιάνεις τη φοροδιαφυγή των ιδιωτών. Πεδίο δόξης λαμπρό, για να πάρει ο δημόσιος υπάλληλος το αίμα του πίσω. Η φοροδιαφυγή είναι κάπως σαν συνώνυμο του ιδιωτικού τομέα. Όλοι οι ιδιώτες κλέβουν και δεν δηλώνουν τα πραγματικά εισοδήματά τους. Άρα τους αξίζει η παραδειγματική τιμωρία του ΣΔΟΕ και των άλλων εργαλείων επιβολής φορολογικής συνείδησης. Βεβαίως κανείς δεν μιλά για τους υψηλούς φόρους και εισφορές, που αναγκάζουν τους ιδιώτες επαγγελματίες και μικροβιοτέχνες να κάνουν αναγκαστικό συνέταιρο το κράτος στις δουλειές τους και οι οποίοι φόροι και οι εισφορές, μαζί με τη γραφειοκρατία, απομυζούν τεράστιο ποσοστό της όποιας ρευστότητας των ιδιωτών αυταπασχολουμένων ή των μικρών επιχειρήσεων τους, προκειμένου να τις στηρίξουν. Η υπεροφορολόγηση είναι σαν μεγάφωνο στον ιδιωτικό τομέα. Παίζει συνεχώς το άσμα «κλέψε από το Κράτος, αν θες να δεις την επιχείρησή σου ή το μαγαζί σου να επιβιώνει».

Μετά, πρέπει τα κανάλια να ασχοληθούν με τους συνταξιούχους. Αχ, οι συνταξιούχοι… Τι τα χρειάζονται τόσα λεφτά; Άκου εκεί σύνταξη 1600 Ευρώ! Η χαρά των δημοσίων και των ιδιωτικών υπαλλήλων είναι να «κατασπαράξουν» τους γέρους. Είναι απλό. Είναι πολλοί, δεν πεθαίνουν εύκολα, είναι πλούσιοι, διότι πήραν εφάπαξ, παίρνουν συντάξεις παχυλές και σάμπως τις δικαιούνται καημένε; Όχι δα. Οι συνταξιούχοι δεν πρέπει να παίρνουν τα φάρμακά τους μέσω του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Να τα πληρώνουν από την τσέπη τους. Αυτό είναι το σωστό. Άλλωστε, είναι κοινωνικά άδικο να αμείβεται κανείς με 700 Ευρώ για να πληρώνεται σύνταξη 1600 ευρώ σε κάποιο γέρο που δεν έχεις δει ποτέ. Πρέπει να περικοπούν οι συντάξεις. Πρέπει να μειωθεί η συμμετοχή του κράτους στο φάρμακο. Α, και πρέπει να πάρουμε γενόσημα από την Ινδία. Είναι καλά, θα ξετινάζουμε πάνω από μισό εκατομμύριο γέρους την νέα χρονιά…

Τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά, που αν συνέχιζα θα έγραφα για ώρες. Δεν χρειάζεται όμως να συνεχίσω.

Ο στόχος έχει επιτευχθεί.

Μόλις τελειώσουν οι ειδήσεις, ξαναγυρνάς σε όσα σου επέτρεψαν να ακούσεις. Όσα σου είπαν. Κάνεις flash back στη μνήμη σου και επιλέγεις να επαναλάβεις με δέος όσα σε αφορούν. Εξαρτάται που σε βρίσκει η είδηση. Αν είσαι στο δημόσιο, ή έχεις κανά μαγαζί, ή μόλις μπήκες από τη γειτόνισσα, που σου είπε με τρόμο ότι ο φαρμακοποιός από Δευτέρα κατεβαίνει σε απεργία και τα φάρμακα τώρα θα πληρώνει από την τσέπη της. Ο καθένας πλέον κοιτά τον μικρόκοσμό του. Περιχαρακώνεται γύρω από το ατομικό, άντε το ευρύτερο οικογενειακό του συμφέρον, κλείνεται στο καβούκι του, κοιτά με δυσπιστία τον οποιοδήποτε. Γιατί να με νοιάζει τι γίνεται γύρω μου; Οι ειδήσεις το είπαν ξεκάθαρα. Θα πρέπει να δω τι περιμένει εμένα και τους κοντινούς μου. Που να βρω χρόνο ή διάθεση να ασχοληθώ με τα θέματα των άλλων; Πρέπει να επιβιώσω και για τους άλλους, γαία πυρί μιχθείτω.

Ποιος κοιτά την μεγάλη εικόνα;

Μα είσαι τόσο αφελής!

Κανένας πια.

Οι ειδήσεις τελείωσαν…

Ιεροφάντης

* “H άνοδος των σαλαμιών”, έργο του Sergey Tyukanov από το artdigitaldesign.com

Η “αλίευση” έγινε απ’ το Αβέρωφ , το “Διαδικτυακό πειρατικό”!!!

Αν η Βούλα Παπαχρήστου.….

2012-07-26T11:41:00.001+03:00

ΑΝ Η ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ έλεγε σε όλα τα διεθνή ΜΜΕ, ότι οι Ελληνες είναι Τεμπέλιδες και Διεφθαρμένοι θα είχε κερδίσει επάξια μια θέση στους Μεγάλους Στοχαστές.

ΑΝ Η ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ έγραφε ότι ο Κολωκοτρώνης είχε γκόμενο φυσικά και θα είχε χιούμορ και θα γινόταν ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ.

ΑΝ Η ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ έγραφε για συνωστισμούς και ότι «Οι κλέφτες (σ.σ.n.με μικρό “Κ”!) συγκροτούν ένοπλες ομάδες, κάνουν επιθέσεις σε εμπορικές αποστολές, σε κρατικούς (σ.σ.n.οχι Τούρκους) αξιωματούχους” θα γινόταν ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ γιατί όχι και Αρχηγός.

ΑΝ Η ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ έπλεκε το εγκώμιο του ακροδεξιου Βορίδη, εξυβριζε τον Χριστόδουλο και οδηγούσε Φεράρι θα ήταν σίγουρα ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ.

ΑΝ Η ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ ήξερε τι εκπροσωπει το αρχαίο πνεύμα αθάνατο και τα ολυμπιακα ιδεώδη θα έβγαζε κι αυτή 1.000.000,00εκ € στο εξωτερικό και θα ήταν φίλη και με τον Χριστοφοράκο…. (εδω)

αλλά δυστυχώς η ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ είναι μια κοπέλα σαν εμάς, του κοινούς Ελληνες (γι αυτούς) που αφιέρωσε την ζωή της τα τελευταία 10 χρόνια για να είναι στους Ολυμπιακούς Αγώνες……

Η ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ είναι για όλους του Ελληνες ήδη Ολυμπιονίκης γιατί, εμείς που “δεν ξέρουμε” από Ολυμπιακά Ιδεώδη, αρκούμαστε σε ένα κλάδο ελαίας και δεν θαμπωνόμαστε από το χρώμα του χρυσού….

ΥΓ-Τελικά όμως, τους πείραξε το tweet με το ανέκδοτο που “προσεβαλε” την χώρα ή το άλλο tweet της ιδίας για τον Ακη; Τον Ακη που τιμά την χώρα και το πολιτικό σύστημα;

tweet 23 jul

βούλα Παπαχρήστου ‏@papaxristoutj

Να δεις τελικά που την πισίνα στον κορυδαλό την φτιάξανε..για να πέζει με τα υποβρυχιά του ο Άκης!!!:-p

netakias.wordpress.com

Οι δικοί μας Σαμουράι.

2012-07-19T19:49:00.001+03:00

Ποιοι είναι οι άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων;
Από τι "υλικό" είναι φτιαγμένοι;
Είναι "υπεράνθρωποι" ή απλοί άνθρωποι σαν όλους μας; Θεωρίες πολλές….
Η καλύτερη περιγραφή τους -κατά τη γνώμη μας- έχει δοθεί από έναν συγγραφέα , ο οποίος είχε γράψει πολλά χρόνια πριν ένα πραγματικά εξαιρετικό κείμενο γι΄ αυτούς τους ανθρώπους.
Διαβάστε το και δείτε το βίντεο που ακολουθεί.

Η ευχή είναι είδος μαγείας. Είναι ο πρωτόγονος ή αφελής τρόπος με τον οποίο επιχειρείται να επηρεαστεί η φορά των πραγμάτων υποκαθιστώντας την πράξη. Σε ευχολόγια καταφεύγουν τα κάθε λογής ιερατεία για να καθησυχάσουν και εν ολίγοις να κοιμίσουν τον άνθρωπο.

Η μέθοδος επιβιώνει ατόφια στον καιρό της τηλοψίας.

Αν πεις απ' το γυαλί τις κατάλληλες λέξεις, ειρήνη, φιλία, καλή γειτονία, αδελφοσύνη των λαών, νιώθεις ότι ξορκίζεις το κακό του πολέμου. Επιπλέον παρουσιάζεις ο ίδιος ένα φιλειρηνικό πρόσωπο και καθιστάς αυτομάτως ύποπτο όποιον επιμένει να υπενθυμίζει και αυτό το ενδεχόμενο. Όμως η ανθρώπινη ιστορία γράφεται με τη βία.

Δεν χρειάζεται κάποιος να καταφύγει στα ιστορικά κείμενα για να το επιβεβαιώσει.

Στην Κατοχή μια ορισμένη αριστερή τάση -που θάλλει έως σήμερα σε κάποια κρανία- ήταν εναντίον της ένοπλης Αντίστασης. Πρόβαλλαν το επιχείρημα πως, αν βγει ο λαός και αγκαλιάσει τους Γερμανούς στρατιώτες, που είναι και αυτοί λαός, θα σταματήσει ο πόλεμος.

Η καλή θέληση δυστυχώς δεν φτάνει.

Την επεκτατική βουλιμία του πιο ισχυρού δεν μπορούν να τη συγκρατήσουν ούτε ευχές ούτε τεμενάδες ούτε δέκα σύμφωνα φιλίας και μη επίθεσης. Και οι Αγγλογάλλοι και οι πρώην Σοβιετικοί υπέγραφαν συμφωνίες με τη Γερμανία, αλλά τελικά δεν απέφυγαν το αιματοκύλισμα. Οι πόλεμοι και η βία θα εκλείψουν σε ένα μακρινό μέλλον, όταν γίνει πραγματικότητα η παγκόσμια μη ανταγωνιστική κοινωνία.

Έως τότε θα υπάρχει μια μορφή βίας ριζικά αντιμιλιταριστική και καθηγιασμένη· αυτή που δημιουργείται από την αντίδραση στη βία.

Και, παρότι λέγεται πως οι σύγχρονοι πόλεμοι είναι πλέον θέμα "δύναμης πυρός", η σημασία που έχει ο ανθρώπινος παράγοντας εξακολουθεί να είναι ανυπολόγιστη. "Στην πραγματικότητα οι υλικές σχέσεις είναι πολύ απλές. Το δύσκολο είναι να κατανοηθούν οι ηθικές δυνάμεις που εμπλέκονται".*

Το ιερό μένος του ανθρώπου που υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια τον τόπο του, την τιμή του και την ελευθερία του.

΄Οπως και να έχει, η χώρα μας πατάει σε αναμμένα κάρβουνα. Ο λύκος υπάρχει, και μόνο το πρόβατο τρομάζει όταν τον δει μπροστά του. Όσο απευκταία και αν είναι μια πολεμική σύρραξη, αν κάποτε συμβεί, κάποιοι δικοί μας άνθρωποι -εκτός απ' τους πιλότους μας, τους Αρχάγγελους του Αιγαίου- είναι ταγμένοι να βάλουν πρώτοι τα χέρια τους στη φωτιά.

Πριν ακόμη τα τηλεοπτικά κανάλια πάρουν μυρωδιά, κάποιοι αποφασισμένοι άντρες θα έχουν φύγει μυστικά σε αποστολές στην εχθρική χώρα, από τις οποίες έχουν ελάχιστες πιθανότητες να επιστρέψουν· είτε πετύχουν τον στόχο τους είτε όχι. Και κάποιοι άλλοι θα παραμείνουν στα μετόπισθεν του εχθρού, για όσο χρόνο απαιτείται, με συγκεκριμένο σχέδιο ενεργειών.

Είναι οι επίλεκτοι των Ειδικών Δυνάμεων.
Η εικόνα που έχει ο κόσμος για τις Ειδικές Δυνάμεις, κυρίως από τις στρατιωτικές παρελάσεις, είναι κάτι ντερέκια με εντυπωσιακές στολές που πατάνε και τρίζει ο τόπος. Ο κόσμος βλέπει όσα επιτρέπεται να δει.

Η ψυχή των Ειδικών Δυνάμεων είναι λίγες εκατοντάδες επίλεκτοι μόνιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί με υψηλή νοημοσύνη, κρύο αίμα, χαμηλό κέντρο βάρους, ύψος συν/πλην 1,70, σίγουρο πάτημα, καλή μέση και μυϊκό σύστημα φιδιού. Αυτοί είναι οι δολιοφθορείς, εκτελεστές, κατάσκοποι και επικεφαλής των αποστολών αυτοκτονίας.

Ο αθόρυβος κύριος που κάθεται δίπλα σας στο εστιατόριο ή στο μπαρ και δεν τον πιάνει το μάτι σας ίσως είναι ένας από αυτούς.

Οι σοβαρές ταινίες του Χόλιγουντ δεν στέλνουν σε επικίνδυνες αποστολές τα παιδοβούβαλα Σβαρτσενέγκερ και Σταλόνε. Ο μελετημένος Κόπολα στο "Αποκάλυψη τώρα" επιλέγει ως λοχαγό των Ειδικών Δυνάμεων τον εμφανισιακά ελάσσονα Μάρτιν Σιν για να διασχίσει τη φλεγόμενη ζούγκλα του Βιετνάμ και να εξοντώσει τον τρελαμένο συνταγματάρχη Μάρλον Μπράντο. Κι εκείνος, ως έμπειρος πολεμιστής, τον αναγνωρίζει αμέσως και μαντεύει την αποστολή του.

Η πρώτη καταδρομική επιχείρηση στον κόσμο εξελίχθηκε στον Πόλεμο της Τροίας με το ελληνικό εφεύρημα του Δούρειου Ίππου. Έκτοτε οι κανόνες δεν έχουν αλλάξει. Μια μικρή ομάδα τολμηρών αντρών με δόλο, παραπλάνηση και αιφνιδιασμό μπορεί να πετύχει περισσότερα από πολλαπλάσια τακτική δύναμη στρατού και να περιορίσει σημαντικά τις ανθρώπινες απώλειες.

Η βασική διαφορά ενός κομάντο από έναν απλό στρατιώτη είναι ότι ο πρώτος ενεργεί εντός μιας μικρής ομάδας ή μόνος, γι' αυτό πρέπει να μπορεί να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, ενώ ο δεύτερος ενεργεί εντός ενός ευρύτερου στρατιωτικού σχηματισμού και πρέπει να εκτελεί επακριβώς τις διαταγές.

Σήμερα, που ο τζιτζιφιογκισμός είναι στιλ και η αποφυγή της στράτευσης αντί ντροπή είναι μαγκιά, υπάρχουν ακόμη νεαροί που φιλοδοξούν να υπηρετήσουν -μόνο εθελοντικά πλέον- στις Ειδικές Δυνάμεις.

Είναι οι δικοί μας Σαμουράι.

Όποιος γνωρίσει από κοντά αυτά τα παιδιά θα διαπιστώσει πως στην πλειονότητά τους χαρακτηρίζονται από φυσική συστολή για τις ικανότητές τους, ρομαντισμό και γνήσια διάθεση προσφοράς.

Ο νεαρός υποψήφιος κομάντο δεν πρέπει να υπολογίζει στις περιορισμένες, έστω, ανέσεις που προσφέρει η σύγχρονη κοινωνία στους υπόλοιπους στρατεύσιμους. Πρέπει να γυρίσει το ρολόι της ζωής πολλά χρόνια πίσω και να γίνει ένα με τη φύση, όπως ένας Ινδιάνος ή ένας ακόμη πιο πρωτόγονος άνθρωπος.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι πριν χρόνια πρώτοι κομάντο στον κόσμο αναδείχθηκαν οι Βιετκόνγκ. Με απλά, πρωτόγονα μέσα, αλλά απολύτως αποφασισμένοι, κατόρθωσαν να νικήσουν τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου.

Ο σύγχρονος κομάντο επιβιώνει το ίδιο καλά σε βουνοκορφές και σε βραχονησίδες, με χιόνια, ζέστη και βροχές. Ξέρει να προσανατολίζεται με τ' αστέρια, να μάχεται σώμα με σώμα και να δραπετεύει αν συλληφθεί αιχμάλωτος. Για να επιβιώσει, τρώει ρίζες, φύλλα, άγρια ζώα και φίδια.

Το φίδι δεν είναι και τόσο άσχημο έδεσμα.

Πριν αρκετά χρόνια, κατά τη διάρκεια της θητείας μου, συμπεριλήφθηκα σε μια αποστολή έφεδρων και μόνιμων ανθυπολοχαγών που εστάλησαν να φοιτήσουν στο γνωστό ΚΕΑΠ (Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθοδόξου Πολέμου) της Ρεντίνας, έξω από τη Θεσσαλονίκη. Όχι βέβαια με τα υψηλά στάνταρ εκπαίδευσης των τελευταίων ετών, αλλά με το ίδιο πάντα πνεύμα.

Κάποιο σούρουπο, στην εξέλιξη μιας άσκησης, πριν πέσει η νύχτα στη βουνοπλαγιά, για να επιχειρήσουμε πάλι, το δείπνο της τετραμελούς ομάδας ήταν μια πελώρια νεροφίδα ψητή στην πρόχειρη σούβλα που στήσαμε.

Η εκπαίδευση των κομάντο είναι σκληρή.

Εκτός από τον τέλειο χειρισμό όπλων, εκρηκτικών και ποικίλων μέσων διαβιβάσεων, δίνεται μεγάλη σημασία στη σωματική αντοχή και την άριστη φυσική κατάσταση. Οι ασκήσεις είναι καθημερινές, συνεχείς και περιλαμβάνουν αρκετά χιλιόμετρα τροχάδην με φόρτο μάχης ή όχι.

Από όσους παρουσιάζονται με τη φιλοδοξία να γίνουν κομάντο, συνήθως μένουν οι μισοί. Στις πρώτες κιόλα μέρες φεύγουν αυτοί που δεν αντέχουν, άλλοι κόβονται για λόγους υγείας, πραγματικούς ή προσχηματικούς, και κάποιοι θα αποχωρήσουν από τραυματισμούς κατά τη διάρκεια των ασκήσεων.

Εκτός των σωματικών ικανοτήτων, απαιτούνται μεγάλα ψυχικά αποθέματα. Όταν έρπεις πάνω στο σχοινί, για να περάσεις ένα ποτάμι, ή κάνεις νυχτερινή αναρρίχηση σε βράχο ύψους 40-50 μέτρων με αρνητική κλίση, είναι ταυτόχρονα και μια ψυχική δοκιμασία.

Πρέπει να πιστέψεις ότι μπορείς να τα κάνεις όλα· και να τα κάνεις.

Οι Ειδικές Δυνάμεις τυπικά μόνο έχουν κάποια έδρα· στην ουσία επιχειρούν παντού και σε χρόνους αντίδρασης απλησίαστους για μονάδα του τακτικού στρατού.

Τις κρύες νύχτες της ατέλειωτης τηλοψίας, όταν ορισμένοι φαφλατάδες τα λύνουν όλα με συνταρακτική ευκολία, κάποιοι σοβαροί άντρες εκπαιδεύονται σκληρά στα βουνά της ηπειρωτικής χώρας και στις ακτές του Αιγαίου.

Γιατί στο δικό τους μερτικό πέφτουν τα δύσκολα.

* Κλαούζεβιτς, "Περί πολέμου".

Δημοσιεύτηκε το 2002 στα Nέα και περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Ημών των Ιδίων” του Διονύση Χαριτόπουλου.Το “βρήκαμε” στο στο OnAlert , μεσω Αβέρωφ το διαδυκτικό πειρατικο !

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

O Mπαρμπα – Γιώργος έγινε πια 115 χρονών: Πως γεννήθηκε ο… θείος του Καραγκιόζη που ξυλοκοπούσε ανελέητα τον Βεληγκέκα

2012-07-18T16:38:00.001+03:00

του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά.

Τουλάχιστον οι Έλληνες τον γνωρίζουν όλοι. Αλλά ελάχιστοι γνώριζουν τον γεννήτορά του, πότε γεννήθηκε ή από πού κατάγεται, ή ακόμη πώς βρέθηκε στους μπερντέδες να ξυλοκοπά ανελέητα τον Βεληγκέκα.

Πρόκειται για τον περίφημο Μπαρμπα-Γιώργο που εκπροσώπησε την ελληνική ψυχή. Ανέβηκε στο φωτισμένο πανί της σκηνής για να πολεμήσει τον Τούρκο και να εκδικηθεί τον Αλβανό, να χτυπήσει την αυθαιρεσία, να προστατεύσει τους αδυνάτους, τον ανιψιό του Καραγκιόζη, τον Χατζηαβάτη και τους άλλους.

Μέχρι τότε η σκηνή ήταν φτωχή και χωρίς αντίδραση κυριαρχούσε η βία του Βεληγκέκα, μία βία που εκπροσωπούσε το φιλοπόλεμο στοιχείο και την καταπίεση του Τούρκου δυνάστη.

Ο νέος ήρωας

Γεννήθηκε σε μια ιδιαίτερα δύσκολη χρονιά για τον Ελληνισμό. Ήταν το 1897 όταν βρισκόταν σε ιδιαίτερη έξαρση το εθνικό αίσθημα και επιβάλλονταν στη χώρα μας σκληρά οικονομικά μέτρα.

Η νίκη που κατήγαγαν οι Τούρκοι και τα δεινά που ακολούθησαν είχαν προκαλέσει εθνική κατάθλιψη. Γκρεμίζονταν τα όνειρα για την απελευθέρωση των κατεχόμενων ακόμη από τους Τούρκους εδαφών. Η αντίδραση θα έρθει από τους λαϊκούς καλλιτέχνες. Τους ανθρώπους που βίωναν την καθημερινότητα του Έλληνα και αισθάνονταν την ανάγκη να τονώσουν το ηθικό του.

Για να το πετύχουν δεν ανατρέχουν στο αρχαίο κλέος. Γεννούν τον νέο ήρωα. Έναν τεράστιο βλάχο που μοιράζει καρπαζιές και προστατεύει τους αδύναμους συμπατριώτες του. Έναν Ρουμελιώτη πρωταγωνιστή της μετεπαναστατικής ζωής.

Ένα βράδυ, το κοινό του μπερντέ που έχει συνηθίσει να βλέπει τους πάντες και τα πάντα να απειλούνται και να δέρνονται από τον «χατζαροβριθή Αλβανό» βλέπει μπροστά του έναν λεβέντη φουστανελά.

Το κλαρίνο παίρνει τη θέση του και ο Μπαρμπα-Γιώργος αρχίζει το τραγούδι:

«Ορέ του λεν, του λεν οι κούκοι στα βουνά
κι η πέρδικες στα πλάγια
του λέει κι ου πετροκότσιφας
στα κλέφτικα λημέρια»

Ο δημιουργός

Ποιος όμως τον ανέβασε στο πανί; Ήταν ο άγνωστος μέχρι σήμερα λαϊκός καλλιτέχνης Ιωάννης Ρούλιας (†1905), από τους σπουδαιότερους καραγκιοζοπαίχτες που έδρασαν τέλη 19ου – αρχές 20ού αιώνα.

Ένας διασκεδαστής των λαϊκών στρωμάτων, ο οποίος όταν δεν έδινε παραστάσεις θεάτρου σκιών συμμετείχε στα μπουλούκια που πρωταγωνιστούσαν στα διάφορα συνοικιακά λαϊκά θέατρα. Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου υποστήριξε πως καταγόταν από το Καρπενήσι. Ο Δημήτρης Χατζόπουλος ότι καταγόταν από τον Βάλτο.

Ίσως ο τελευταίος να είχε δίκιο αφού έγραψε πως είχαν συνυπηρετήσει στο Στρατό. Όπως και να έχει, ο Ι. Ρούλιας φρόντισε να διαμορφώσει τον χαρακτήρα του ήρωά του.

Η κάθοδος του Μπαρμπα-Γιώργη από τη στάνη ήταν πανηγυρική. Η φουστανέλα του με τις πεντακόσιες μάνες, η κεντημένη σκούφια, η ασημένια ταμπακέρα, η τσατσάρα, το καθρεφτάκι, η μαντέκα για το βάψιμο του μουστακιού, η γκλίτσα, το ζουνάρι, τα τσαρούχια με τη φούντα και η καπνοσακούλα. Ο ερχομός στην πόλη αναγγέλλεται με τον μελωδικό ήχο κουδουνιών κυπριών γιδοπροβάτων και γαβγίσματα μαντρόσκυλων.

«Ω ηθογραφία, ω ακρίβεια χαρακτηρισμού, ω δύναμις λαϊκή από πού βγαίνεις;», αναρωτιόταν ο Ζ. Παπαντωνίου που παρουσίασε και στοιχεία από τις πρώτες παραστάσεις του.

«Τήρα, τήρα, τήρα»

Όπως όταν ο Μπαρμπα-Γιώργος έβλεπε τους άρχοντες να υποκλίνονται και μονολογούσε: «Τήρα, τήρα, τήρα π’ να τα’ πάρ’ ου διάουλους τουν πατέρα τήρα. Τήρα τς διαόλ, τς ιβρουπέους τι ήβραν τώρα!».

Ο απλός κόσμος, ο κόσμος της επαρχίας αφόριζε τις ευρωπαϊκές συνήθειες και εκφραζόταν με την ψυχή και την πλατυστομία του «ξινογαλά». Ο οποίος έτρεμε μόνον «προ του ευρωπαϊκού πολιτισμού, πάντα όμως τα άλλα απειλών, τον Βεληγκέκαν, την ισχύν της βίας, καταδιώκων»!

Εικόνα από: shop.karagkiozis.com

Πηγή: Ο ΜΙΚΡΟΣ ΡΩΜΗΟΣ Μέσω Αβέρωφ απ τη Μέλια !

Μαλαματένια λόγια

2012-07-15T20:52:00.001+03:00

Αφιερωμένο σε όλους μας…

Πάμε να τ’ αλλάξουμε αδέρφια !! Εχουμε τη φλόγα που δεν τρέμει , το “μαράζι” μας να γίνει Ανατολή !!! Η “αφορμή” υπάρχει προ πολλού !!!

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση:

Λάκης Χαλκιάς, Χαράλαμπος Γαργανουράκης, Τάνια Τσανακλίδου (Τερτσέτο )

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χθες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ' αηδόνια σεχτηκιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία
και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ' του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ' ασετυλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του ʼδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώνοντας μέρα κακή[Παρασκευή]
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς

Τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου

2012-07-12T00:12:00.001+03:00

1. Η μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας

Η γιγάντια αυτή πυραμίδα είναι το πιο παλιό από τα εφτά θαύματα του Αρχαίου Κόσμου, αλλά και το μόνο που διατηρείται μέχρι σήμερα. Τότε που έγινε ήταν η πιο ψηλή κατασκευή που υπήρχε στη γη και διατήρησε αυτήν την πρωτιά για 4.000 χρόνια.

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΤΑΦΟΣ

Η μεγάλη πυραμίδα κατασκευάστηκε για να γίνει ο τάφος του Χούφου, που εμείς τον ξέρουμε ως “Χέοπα”. Ήταν ένας από τους φαραώ, τους βασιλιάδες δηλαδή της αρχαίας Αιγύπτου. Ο τάφος ολοκληρώθηκε γύρω στο 2580 π.Χ. Αργότερα κατασκευάστηκαν στην Γκίζα κι άλλες δυο πυραμίδες, η μια για το γιο και η άλλη για τον εγγονό του Χέοπα, καθώς και μικρότερες για τις βασίλισσες γυναίκες τους.

Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ

Οι πυραμίδες βρίσκονται στο αρχαίο νεκροταφείο της Γκίζας, στην απέναντι όχθη του Νείλου από το Κάιρο. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι για την κατασκευή της μεγάλης πυραμίδας του Χέοπα, χρειάστηκαν 20 χρόνια και εργάστηκαν κάπου 100.000 άνθρωποι. χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 2 εκατομμύρια ογκόλιθοι, βάρους 2,5 τόνων ο καθένας. Ο εργάτες τους μετέφεραν χρησιμοποιώντας κεκλιμένα επίπεδα, μοχλούς,, κυλίνδρους και στη συνέχεια τους προσάρμοζαν χωρίς να χρησιμοποιούν κονίαμα.

ΑΣΤΡΑΦΤΕΡΟΣ ΑΣΒΕΣΤΟΛΙΘΟΣ

Όταν τελείωσε το κύριο μέρος της πυραμίδας έμοιαζε με σκάλα. Στη συνέχεια αυτά τα σκαλοπάτια τα κάλυψαν με κύβους από άσπρο ασβεστόλιθο, που κόπηκαν έτσι που να σχηματίζουν μια γυαλιστερή επιφάνεια. Ταίριαξαν τόσο καλά που δε χωρούσε ανάμεσά τους να μπει μια λάμα μαχαιριού. Το τελικό ύψος της οικοδομής έφτασε τα 147 μέτρα. Κάθε πλευρά της βάσης της Μεγάλης Πυραμίδας έχει 230 μέτρα! Καλύπτει μια έκταση πιο μεγάλη από 9 γήπεδα ποδοσφαίρου.

Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ

Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι μετά το θάνατο όφειλαν να φροντίζουν το σώμα του νεκρού, ώστε το πνεύμα του να επιβιώσει. Αφαιρούσαν τα εσωτερικά όργανα, κάλυπταν το υπόλοιπο σώμα με άλατα και το τύλιγαν με γάζες. Το σώμα γινόταν μια μούμια. Μετά έθαβαν τη μούμια μαζί με ρούχα, τρόφιμα, κοσμήματα και άλλα χρήσιμα πράγματα για τη μεταθανάτια ζωή. Η μούμια του Χέοπα τοποθετήθηκε σε έναν ταφικό θάλαμο μέσα στην πυραμίδα.

Οι πυραμίδες φτιάχτηκαν με στρώματα πέτρινων ογκόλιθων. Κάθε στρώμα ήταν λίγο πιο μικρό από το προηγούμενο.

2. Οι κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας

Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας ήταν το πλέον ξακουστό αξιοθέατο αυτής της πόλης. Οι αρχαιολόγοι εντόπισαν ευρήματα που ίσως ήταν μέρος των Κήπων, αλλά υπάρχουν επιφυλάξεις. Την ύπαρξη τους τη γνωρίζουμε από περιγραφές ανθρώπων που τους είχαν δει την αρχαία εποχή.

Ο ΝΑΒΟΥΧΟΔΟΝΟΣΟΡΑΣ ΚΑΙ Η ΑΜΥΤΙΣ

Έλληνες και Ρωμαίοι συγγραφείς περιγράφουν ότι οι Κήποι κατασκευάστηκαν γύρω στο 600 π.Χ. με διαταγή του Ναβουχοδονόσορα του Β’. Η Βαβυλώνα ήταν κτισμένη στις όχθες του Ευφράτη, στα νότια της Βαγδάτης, της σημερινής πρωτεύουσας του Ιράκ. Λέγεται ότι ο βασιλιάς έδωσε εντολή να γίνουν οι κρεμαστοί κήποι γιατί η νεαρή βασίλισσα Άμυτις, που καταγόταν από την ορεινή Περσία, νοσταλγούσε την πατρίδα της.

ΥΔΡΕΥΟΜΕΝΕΣ ΑΝΑΒΑΘΜΙΔΕΣ

Οι Κρεμαστοί Κήποι κατασκευάστηκαν μάλλον κοντά στον ποταμό Ευφράτη. Αποτελούνταν από διαδοχικές αναβαθμίδες, όπου η ψηλότερη πρέπει να είχε 40 μέτρα ύψος. Εκεί φύτρωνε κάθε είδος δέντρου και φυτού, που μεταφέρθηκαν με βοϊδάμαξες από κάθε περιοχή της αυτοκρατορίας. Ανάμεσά τους υπήρχαν συκιές, αμυγδαλιές, καστανιές, ροδιές, τριανταφυλλιές, νούφαρα, και αρωματικοί θάμνοι. Υπήρχε ένα πολύ καλό υδρευτικό σύστημα που τροφοδοτούσε συνεχώς τα φυτά με νερό από τον Ευφράτη. Το νερό του συστήματος το αντλούσαν με δοχεία που τα ανέβαζαν με τα χέρια τους ή με μάγγανο οι δούλοι! Στη συνέχεια το νερό κατέβαινε στις πιο χαμηλές αναβαθμίδες από αυλάκια και τεχνικούς καταρράκτες, διατηρώντας το έδαφος πάντα υγρό.

3. Ο ναός της Άρτεμης στην Έφεσο

Ο Κροίσος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Λυδίας, μιας περιοχής της Μικράς Ασίας. Ήταν γνωστός για τα πολλά πλούτη του. Το 560 π.Χ. πρόσταξε να χτίσουν έναν μεγαλοπρεπή ναό στην Έφεσο. Λέγεται πως την ελληνική αυτή πόλη την έχτισαν οι Αμαζόνες.

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΣ ΝΑΟΣ

Ο Κροίσος αποφάσισε να χτίσει το ναό προς τιμήν της Θεάς Άρτεμης, που ήταν η Θεά της Σελήνης και προστάτιδα των άγριων ζώων και των κοριτσιών. Ο ναός κτίστηκε από μάρμαρο και ασβεστόλιθο, υλικά που μεταφέρθηκαν από γειτονικούς λόφους. Κάπου 120 μαρμάρινοι κίονες υποστήριζαν το κύριο τμήμα του ναού. Κάθε κίονας είχε ύψος 20 μέτρα. Οι τεράστιοι ογκόλιθοι μεταφέρθηκαν εκεί με τροχαλίες και συνδέθηκαν με μεταλλικούς πείρους. Μετά την ολοκλήρωση της οροφής καλλιτέχνες διακόσμησαν το κτίριο με υπέροχες γλυπτές παραστάσεις. Στη μέση του ναού υπήρχε το μαρμάρινο άγαλμα της Άρτεμης. Ο ναός υπήρξε από τους μεγαλύτερους του κλασικού κόσμου, πολύ μεγαλύτερος από τον Παρθενώνα που χτίστηκε αργότερα στην Αθήνα. Η βάση των θεμελίων του είχε μήκος 131 μέτρα και πλάτος 79 μ.

ΗΡΟΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Διακόσια χρόνια αργότερα, το 356 π.Χ. ο ναός καταστράφηκε από πυρκαγιά. Τη φωτιά την έβαλε κάποιος Ηρόστρατος, που θέλησε με τον τρόπο αυτό να γίνει διάσημος. Κατά σύμπτωση, την ημέρα της καταστροφής του ναού, γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος. Αργότερα, ο Αλέξανδρος επισκέφτηκε την Έφεσο και έδωσε διαταγής να οικοδομηθεί και πάλι ο ναός, στην ίδια θέση.

Η ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Ο ναός του Αλέξανδρου επέζησε μέχρι τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Με το πέρασμα του χρόνου η λάσπη κατέκλυσε το λιμάνι της Εφέσου και η πόλη κατάντησε ασήμαντη! Οι Γότθοι λεηλάτησαν στη συνέχεια το ναό και οι πλημμύρες ολοκλήρωσαν την καταστροφή Σήμερα ό,τι απομένει από το ναό στη Έφεσο είναι λίγοι ογκόλιθοι των θεμελίων και ένας μόνο αναστηλωμένος κίονας!

Ο ναός της Άρτεμης, όπως έπρεπε να ήταν το 600 π.Χ. Είχε 120 κίονες από μάρμαρο, ενώ ήταν διακοσμημένος με πολύ όμορφα γλυπτά. Απομένουν όμως πολλά άλλα ερείπια της ένδοξης πόλης, ένα θέατρο, μια βιβλιοθήκη, λουτρά και πολλά άλλα δημόσια κτίρια.

4. Το άγαλμα του Δία στην Ολυμπία

Πριν από 3000 χρόνια η Ολυμπία αποτελούσε ένα πολύ σημαντικό θρησκευτικό κέντρο στη νοτιοδυτική Ελλάδα. Οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν το Δια, τον βασιλιά των θεών, και τον τιμούσαν εδώ σε τακτά χρονικά διαστήματα με πολλές λατρευτικές εκδηλώσεις. Οι τελευταίες περιλάμβαναν και αθλητικούς αγώνες. Οι πρώτοι ολυμπιακοί αγώνες οργανώθηκαν το 776 π.Χ. από τότε και επί 1100 χρόνια, οι αγώνες γινόταν κάθε 4 χρόνια. Στη διάρκειά τους σταματούσαν οι πόλεμοι.

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑ

Κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα οι πολίτες της Ολυμπίας αποφάσισαν να οικοδομήσουν έναν ναό για να τιμήσουν το Δία. Το μεγαλόπρεπο οικοδόμημα χτίστηκε ανάμεσα στα 466 και 456 π.Χ. Κατασκευάστηκε από λίθινους ογκόλιθους και συμπαγείς κίονες. Για λίγα χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του δεν υπήρχε άγαλμα του Δία, ώσπου αποφασίστηκε να γίνει κι αυτό. Ανατέθηκε στον περίφημο Αθηναίο γλύπτη Φειδία.

Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ

Η γλύπτης Φειδίας, ήδη είχε φτιάξει άλλα δύο υπέροχα αγάλματα στην Αθήνα, της θεάς Αθηνάς. Στην Ολυμπία ο Φειδίας με τους συνεργάτες του αρχικά έφτιαξε μια ξύλινο κατασκευή προκειμένου να λειτουργήσει ως σκελετός του αγάλματος. Στη συνέχεια το κάλυψαν με πλάκες από ελεφαντόδοντο για να απεικονίσουν τη γυμνή επιδερμίδα του θεού και φύλλα χρυσού για τα ενδύματά του. Οι τεχνίτες κάλυψαν τις συνδέσεις τόσο καλά ώστε τα άγαλμα να δείχνει ενιαίο. Το άγαλμα ήταν τοποθετημένο πάνω σε θρόνο με ένθετες διακοσμήσεις από έβενο και πολύτιμους λίθους. Όταν ολοκληρώθηκε το ύψος του ήταν 13 μέτρα και το κεφάλι του έφτανε σχεδόν στην οροφή του ναού. Έδινε την εντύπωση πως αν σηκωνόταν ο Ζευς όρθιος θα σάρωνε την οροφή! Στους τοίχους του ναού κατασκευάστηκαν εξέδρες προκειμένου οι επισκέπτες να θαυμάζουν από κοντά το πρόσωπο του θεού. Μετά την ολοκλήρωσή του, το 435 π.Χ. το άγαλμα αποτέλεσε τα επόμενα 800 χρόνια ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του κόσμου.

Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ

Γύρω στο 40 μ.Χ. ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Καλιγούλας, πρόσταξε να μεταφερθεί το άγαλμα στη Ρώμη. Όμως, σύμφωνα με την παράδοση, όταν έφτασαν οι εργάτες για να το διαλύσουν, το άγαλμα έβγαλε ένα τόσο τρανταχτό γέλιο, ώστε σκόρπησαν από το φόβο τους. Αργότερα, το 391 μ.Χ. με την άνοδο του χριστιανισμού, οι Ρωμαίοι απαγόρευσαν τους Ολυμπιακούς αγώνες κι έκλεισαν τους ελληνικούς ναούς. Στη συνέχεια το άγαλμα του Δία μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το 462 μ.Χ. μια πυρκαγιά κατάστρεψε το ανάκτορο, όπου βρισκόταν το άγαλμα, με αποτέλεσμα να χαθεί οριστικά.

Κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα η περιοχή της Ολυμπίας συγκλονίστηκε από σεισμούς. Ο ναός και το στάδιο καταστράφηκαν από κατολισθήσεις και πλημμύρες, ενώ η λάσπη κάλυψε ό,τι απέμεινε. Κάτω από τη λάσπη διατηρήθηκαν τα υπολείμματα , τα οποία ανακάλυψαν στην εποχή μας οι αρχαιολόγοι. Σήμερα, οι επισκέπτες μπορούν να επισκεφτούν τα ερείπια του ναού και τη θέση όπου βρισκόταν το άγαλμα.

Το άγαλμα του Δία, έργο του γλύπτη Φειδία:

Είχε ύψος 13 μέτρα και το κεφάλι του

έφτανε στην οροφή του ναού.

Ήταν φτιαγμένο από φύλλα χρυσού

και από ελεφαντόδοντο!

5. Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού

Ο Μαύσωλος υπήρξε ηγεμόνας της Καρίας, υποτελής στην Περσική αυτοκρατορία, από το 377 μέχρι το 353 π.Χ. Πρωτεύουσα είχε την ελληνική πόλη της Ιωνίας, την Αλικαρνασσό. Διαδέχτηκε τον πατέρα του στο θρόνο, αλλά κατάφερε να αποτινάξει τον περσικό ζυγό.

ΤΟ ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ

Ο Μαύσωλος, παντρεύτηκε την αδερφή του, την Αρτεμισία. Όταν απέκτησε πλούτο και δύναμη σχεδίασε έναν τάφο για τον ίδιο και τη βασίλισσα. Έναν τάφο τόσο μεγαλόπρεπο που θα θύμιζε ανά τους αιώνες, τη δόξα του. Ωστόσο, ο Μαύσωλος πέθανε πριν τελειώσει το έργο του, το οποίο ολοκλήρωσε η Αρτεμισία γύρω στο 350 π.Χ. Το όνομα Μαυσωλείο το πήρε από το ίδιο το όνομα του βασιλιά και το ίδιο έχει επικρατήσει να λέγεται ακόμη και σήμερα για κάθε κρατικό μεγαλόπρεπο τάφο π.χ. το Μαυσωλείο του Λένιν, στη Μόσχα.

ΟΙ ΛΕΟΝΤΕΣ ΦΡΟΥΡΟΙ

Οι στάχτες του βασιλικού ζεύγους τοποθετήθηκαν μέσα σε χρυσά αγγεία στον ταφικό θάλαμο στη βάση του οικοδομήματος. Πέτρινοι λέοντες ανέλαβαν τη φύλαξη του θαλάμου. Επάνω από την ισχυρή πέτρινη βάση υψώθηκε ένα κτίσμα, όμοιο με αρχαίο ελληνικό ναό, περιζωμένο από κίονες και αγάλματα. Στην κορυφή του κτιρίου υπήρχε μια κλιμακωτή πυραμίδα και επάνω σ’ αυτήν, σε ύψος 43 μέτρων από το έδαφος, στήθηκε το άγαλμα ενός άρματος, που το έσερναν άλογα. Μέσα στο άρμα υπήρχαν ίσως τα αγάλματα του βασιλιά και της βασίλισσας.

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΣΕΙΣΜΟ

Δεκαοχτώ αιώνες αργότερα ένας φοβερός σεισμός κατάστρεψε το Μαυσωλείο. Το 1489, χριστιανοί Ιππότες του Αγίου Ιωάννου, πήραν τα υλικά προκειμένου να οικοδομήσουν το γειτονικό φρούριο. Ορισμένα τείχη του φρουρίου χτίστηκαν από πράσινους ογκόλιθους που κάποτε πλαισίωναν το κύριο τμήμα του Μαυσωλείου. Μερικά χρόνια αργότερα οι Ιππότες ανακάλυψαν τον ταφικό θάλαμο του Μαύσωλου και της Αρτεμισίας. Αλλά μια νύχτα τον άφησαν αφύλαχτο, με αποτέλεσμα να τον λεηλατήσουν οι πειρατές και να αρπάξουν όσα χρυσά και άλλα πολύτιμα αντικείμενα υπήρχαν.

ΑΝΑΣΚΑΦΗ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ

Πέρασαν άλλα 300 χρόνια μέχρι να ερευνήσουν την περιοχή οι αρχαιολόγοι. Ανέσκαψαν τμήμα των θεμελίων του Μαυσωλείου και βρήκαν αγάλματα και άλλα γλυπτά που διατηρήθηκαν ανέπαφα. Ανάμεσά τους εντόπισαν και μεγάλα αγάλματα, τα οποία ίσως παρίσταναν το βασιλέα και τη βασίλισσα. Το 1857 τα μετέφεραν στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου κι εκεί βρίσκονται ακόμη. Τα τελευταία χρόνια έγιναν κι άλλες ανασκαφές κι έτσι σήμερα λίγες πέτρες θυμίζουν τη δόξα του Μαυσωλείου της Αρχαίας Αλικαρνασσού.

6. Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας

Κατά τον τρίτο π.Χ. αιώνα κατασκευάστηκε ένας φάρος προκειμένου να καθοδηγεί τα πλοία με ασφάλεια στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Κατά τη διάρκεια της νύχτας αντανακλούσε τη λάμψη μιας μεγάλης φωτιάς ενώ την ημέρα ύψωνε στον ουρανό μια μεγάλη στήλη καπνού. Αυτός ήταν ο πρώτος φάρος στον κόσμο και παρέμεινε στη θέση του για 1500 χρόνια.

ΤΟ ΝΗΣΙ ΦΑΡΟΣ

Το οικοδόμημα χτίστηκε πάνω σ’ ένα νησάκι που λεγόταν Φάρος, εμπρός από τη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Την περίφημη αυτή πόλη

έχτισε ο Μέγας Αλέξανδρος, σε σχέδιο του αρχιτέκτονα Δεινοκράτη, όταν κατέλαβε την Αίγυπτο. Το οικοδόμημα πήρε το όνομα του νησιού.

Χρειάστηκαν μάλλον 20 χρόνια ώσπου να χτιστεί και ολοκληρώθηκε γύρω στο 280 π.Χ. επί βασιλείας του Πτολεμαίου του Β’. Το κτίριο του φάρου ήταν έργο του αρχιτέκτονα Σωστράτη.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΥΡΓΟΙ

Το φάρο τον αποτελούσαν τρεις μαρμάρινοι πύργοι, χτισμένοι επάνω σε ένα θεμέλιο από πέτρινους ογκόλιθους. Ο πρώτος πύργος ήταν τετράπλευρος και περιείχε διαμερίσματα για τους εργάτες και τους στρατιώτες. Από επάνω υπήρχε ένας δεύτερος οκταγωνικός με σπειροειδές κεκλιμένο επίπεδο που οδηγούσε στον τελευταίο πύργο.

ΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΩΣ

Ο τελευταίος Πύργος είχε σχήμα κυλίνδρου και στο εσωτερικό του έκαιγε η φωτιά που οδηγούσε τα πλοία με ασφάλεια στο λιμάνι. Από επάνω του υπήρχε το άγαλμα του Διός Σωτήρος. Το συνολικό ύψος του φάρου ήταν 117 μέτρα.

ΤΟ ΣΤΙΛΠΝΟ ΟΡΕΙΧΑΛΚΙΝΟ ΚΑΤΟΠΤΡΟ

Για τη συντήρηση της φωτιάς χρειάζονταν τεράστιες ποσότητες καυσίμων. Την τροφοδοτούσαν με ξύλα, που μετέφεραν χάρη στο σπειροειδές κεκλιμένο επίπεδο άλογα και μουλάρια. Πίσω από τη φωτιά υπήρχαν φύλλα ορείχαλκου που αντανακλούσαν τη λάμψη προς τη θάλασσα. Τα πλοία μπορούσαν να τη διακρίνουν από 50 χιλιόμετρα μακριά. Κατά το δωδέκατο αιώνα το λιμάνι της Αλεξάνδρειας γέμισε από λάσπη και τα πλοία έπαψαν να το χρησιμοποιούν. Ο φάρος έπεσε σε αχρηστία. Ενδεχομένως τα φύλλα του ορειχάλκινου κάτοπτρου αποσπάστηκαν κι έγιναν νομίσματα. Κατά το δέκατο τέταρτο αιώνα ένας σεισμός κατάστρεψε το φάρο. Μερικά χρόνια αργότερα οι Μουσουλμάνοι χρησιμοποίησαν τα υλικά του για την κατασκευή ενός οχυρού. Το οχυρό αυτό ανακατασκευάστηκε και παραμένει ακόμη στη θέση του πρώτου φάρου στον κόσμο.

7. Ο Κολοσσός της Ρόδου

Ο Κολοσσός υπήρξε ένα γιγάντιο άγαλμα στημένο στο λιμάνι της Ρόδου. Κατά την αρχαιότητα οι Ρόδιοι επιδίωκαν μόνιμα να διαφυλάσσουν την ανεξαρτησία τους, να ασκούν το εμπόριο και να μη συμμετέχουν στους πολέμους των άλλων ελληνικών πόλεων. Παρόλα αυτά κατακτήθηκαν αρκετές φορές.

Ο ΘΕΟΣ ΗΛΙΟΣ

Κατά τα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα σι Ρόδιοι γιόρτασαν μια μεγάλη νίκη. Ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, αφού πολιόρκησε επί ένα χρόνο την πόλη τους, τελικά αναγκάστηκε να φύγει και να αφήσει πίσω του ένα μεγάλο μέρος από τον εξοπλισμό του. Οι Ρόδιοι αποφάσισαν να πουλήσουν τον εξοπλισμό του Δημήτριου και με τα χρήματα να στήσουν ένα υπέροχο άγαλμα προς τιμή του θεού Ήλιου που τους προστάτευε.

ΤΟ ΟΡΕΙΧΑΛΚΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ

Δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς ήταν το άγαλμα ούτε σε ποιο σημείο το έστησαν. Ξέρουμε πάντως ότι κατασκευάστηκε από ορείχαλκο και είχε ύψος 33 μέτρα. Το σχεδίασε ο Αρχιτέκτονας Χάρης και χρειάστηκε 12 ολόκληρα χρόνια για την ολοκλήρωσή του.

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Το ορειχάλκινο περίβλημα στερεώθηκε επάνω σε ένα σιδερένιο σκελετό. Το άγαλμα ήταν κούφιο στο εσωτερικό και καθώς προχωρούσε η κατασκευή του οι εργάτες γέμιζαν τα κενά με βαριές πέτρες προκειμένου να διασφαλίσουν τη σταθερότητά του. Ο Κολοσσός ολοκληρώθηκε γύρω στο 280 π.Χ. Για πολλούς αιώνες, οι άνθρωποι ακούγοντας για τον Κολοσσό, νόμιζαν πως στεκόταν επάνω από την είσοδο του λιμανιού της Ρόδου με τα πόδια ανοιχτά, όπως στην απέναντι ζωγραφιά. Όμως πρακτικά αυτό ήταν αδύνατο, διότι η είσοδος του λιμανιού της Ρόδου είχε πλάτος κάπου 400 μέτρα και ο Κολοσσός δεν ήταν τόσο… κολοσσιαίος! Τα κείμενα μας επιτρέπουν να υποθέσουμε ότι βρισκόταν μάλλον στο κέντρο της πόλης και κοιτούσε προς τη θάλασσα και το λιμάνι.

Η ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΣΥΝΤΡΙΒΗ

Γύρω στο 226 π.Χ., δηλαδή λιγότερο από πενήντα χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του, ο Κολοσσός έπεσε. Τον συγκλόνισε ένας σεισμός και τον έκοψε από τα γόνατα. Ένας χρησμός συμβούλεψε τους Ρόδιους να μην τον ξαναστήσουν κι έτσι τον άφησαν πεσμένο στο έδαφος Παρέμεινε στη θέση αυτή για 900 χρόνια και πολλοί επισκέπτες είδαν το πεσμένο άγαλμα του θεού Ήλιου. Το 654 μ.Χ. ένας Σύρος πρίγκιπας κατέλαβε τη Ρόδο και απογύμνωσε το άγαλμα από τις ορειχάλκινες πλάκες. Λέγεται ότι τις μετέφερε στη Συρία χρησιμοποιώντας 900 καμήλες. Ο ορείχαλκος πουλήθηκε στους εμπόρους που μάλλον τον έλιωσαν και τον έκοψαν σε νομίσματα.

Πηγή : dim-sapon.rod.sch.gr Μέσω Αβέρωφ και Μέλιας ..

Άγει δε προς φώς την αλήθειαν χρόνος.

2012-07-11T23:27:00.001+03:00

Άγει δε προς φώς την αλήθειαν χρόνος
(Ο χρόνος φέρνει την Αλήθεια στο φώς)
Μένανδρος

Ολοι θα συμφωνήσουνε με θαυμασμό ότι η αλήθεια είναι μία….. διαφορετική για τον καθένα. Το ίδιο και το ψέμα.

Αλήθεια εκ του ἀλήθεια – αληθής – α + λήθη

Ουσιαστικό, και ώ τι παράξενο γένους θηλυκού. Τελικά το θηλυκό γένος είναι υπεύθυνο για όλα τα καλά και όλα τα άσχημα σε αυτή τη ζωή. Δίνει ζωή , παίρνει ζωή , προσφέρει ευεξία αλλά και θάνατο… Το αρσενικό και το θηλυκό λειτουργούν συλλογικά και όχι σε αντιπαράθεση ή ανατρεπτικά. Με υποστηρικτικούς ρόλους και όχι κατηγορηματικούς.

Η αλήθεια αναδεικνύεται πάντα από το συνδυασμό της κατανόησης των πράξεων που θα την ακολουθήσουν, με την πραγματικότητα της χρονικής στιγμής την οποία εξετάζουμε. Αναδεικνύεται από το εάν το γεγονός για το οποίο γίνεται λόγος, όντως συνέβη ή συμβαίνει ή με σιγουριά θα συμβεί. Αυτό το σημείο είναι το κομβικό στην Α-λήθεια. Πως ο καθείς εκλαμβάνει την σιγουριά… πως ο καθείς νιώθει αυτή την βεβαιότητα και την πραγματεύεται…

Ψέμα με ρίζα το ψεῦσμα, γένους ουδετέρου.
Κάτι ήξεραν οι Αρχαίοι μας πρόγονοι… σου λένε κάντο ουδέτερο, κάτι από αρσενικό και από θηλυκό. Ταιριάζει με όλα. Κάτι που δεν είναι αλήθεια, ή περίπου αλήθεια ή παραποίηση της αλήθειας. Αλλά ποιος νοιάζεται σιγά μήπως και το ψέμα αφορά εμάς; Ποτέ… Αφορά τους άλλους. Οι άλλοι το λένε, οι άλλοι το κάνουν να φαίνεται αληθινό.

Εμείς τι είμαστε ; Πρωτοπόροι της αλήθειας… είμαστε;

Θα φανεί στην πορεία…. Διότι ο χρόνος είναι αμείλικτος και στο διάβα του, είτε το θέλουμε είτε όχι, μας παρουσιάζει την πραγματικότητα όπως ΕΙΝΑΙ και όχι όπως μορφοποιημένα μας βολεύει να είναι. Είμαστε αυτό που είμαστε και όχι αυτό που δείχνουμε.

Μπροστά σε αιώνες σκλαβιάς, τι είναι 200 χρόνια, ελευθερίας κι αυτής κολοβής; Μια μέρα και μια νύχτα!

Έχει περάσει στο DNA μας η τροποποίηση της αλήθειας και η εναρμόνισή της κατά το δοκούν για τους περισσότερους. Προσαρμόσαμε όλα τα γένη και εγκλίσεις, ρήματα και ουσιαστικά κατά το δοκούν και κατά πως μας βολεύει. Ετσι λοιπόν ένα ταξίδι προς τα πίσω ίσως μας παρουσιάσει την πραγματικότητα, (εντέχνως δεν λέω «αλήθεια»), για την οποία κάποιοι εκ των προγόνων μας μίλησαν.

Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης μίλησαν περί γνώσεως ανάμεσα σε άλλα. Η γνώση όμως τι είναι ; αν δεν είναι η αλήθεια…

Στην “Πολιτεία” του Πλάτωνα και συγκεκριμένα στο απόσπασμα που αφορά την αλληγορία του Σπηλαίου αναφέρεται ένα παράδειγμα:
Οι άνθρωποι στο σπήλαιο γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται μόνο τις σκιές των αντικειμένων, που βλέπουν στον τοίχο που βρίσκεται μπροστά τους, μιας και είναι γυρισμένοι με πλάτη σε αυτά, με αποτέλεσμα να μην βλέπουν τα ίδια τα αντικείμενα. Αν λοιπόν θεωρήσουμε ότι αυτό είναι η αλήθεια γι αυτούς, τότε μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ζουν σε μια ψευδαίσθηση η οποία δημιουργήθηκε και εδραιώθηκε από διάφορες αισθήσεις και που γι αυτούς είναι αληθινή. Αν λοιπόν ξαφνικά όλους αυτούς τους ανθρώπους που τόσα χρόνια είναι δεμένοι και αναγκασμένοι να βλέπουν μόνο σκιές τους λύσουμε δίνοντας τους την δυνατότητα να μπορούν να αντικρύσουν την αλήθεια κατάματα ποια αίσθηση θα τους δημιουργηθεί;
Χαρά, γιατί ανακάλυψαν την αλήθεια και απελευθερώθηκαν από τα χρόνια δεσμά ενός ψέματος;
Ευγνωμοσύνη, για την ευκαιρία που τους δόθηκε ;
Λύπη, γιατί τόσα χρόνια ζούσαν σε ένα ψεύδος που τους ανάγκαζε να λειτουργούν υπό διαφορετικές από τις πραγματικές;

Στην αντίπερα όχθη, είναι προφανώς χρέος του γνώστη της αλήθειας να ενημερώσει όλους τους άλλους για την διαφοροποίηση της.

Ποιάς αλήθειας όμως από τις δύο;
Εκείνης που βιώνει τώρα ελευθερωμένος από τα δεσμά, ή εκείνης που νοούσε ότι ζούσε, γιατί και τότε τα μάτια του δεν ήταν δεμένα;

Όταν ο γνώστης ενημερώσει τους εναπομείναντες δέσμιους για την πραγματικότητα που είναι σε πλήρη αντίθεση με αυτά που ζούνε εκείνοι πως θα αντιδράσουν άραγε;

Θα μπορέσουν μέσα στην ψευδή ελευθερία που τους δίνει η μερική όραση να αντιληφθούν τη λάθος προσέγγιση στην αλήθεια; ή θα λειτουργήσουν αρνητικά θέτοντας το φόβο της άρνησης σαν τείχος μπροστά σε μια φωτισμένη αλήθεια…

Αλήθεια και εγωισμός .
Εγωισμός και φόβος.
Φόβος και ψέμα ή αλλιώς ψευδαίσθηση.

Ερμηνεύοντας λοιπόν την αλληγορία αυτού του παραδείγματος από τον Πλάτωνα, βλέπουμε ουσιαστικά αυτό που θέλει και ο ίδιος να δείξει, αλλά και που είναι μια αναμφισβήτητη αλήθεια. Φαίνεται δε μόνο όταν κάποιος δεν έχει αποφασίσει να υψώσει τοίχο στο μυαλό και κουρτίνα στα μάτια της ψυχής. Η αλήθεια είναι πέρα από αυτά που βλέπουμε και νιώθουμε. Μπορεί να είναι πέρα από οτιδήποτε εμείς θεωρούμε ως δεδομένο επειδή την συγκεκριμένη στιγμή τα γεγονότα αυτό μας υποδεικνύουν, επηρεάζοντας την αντικειμενικότητα του πνεύματός μας. Ετσι λοιπόν ο έχων το χρέος να μεταφέρει την αλήθεια που βίωσε μετά την αποκάλυψή της, είναι υποχρεωμένος να φτάσει στην υπέρτατη θυσία για να αποκαλύψει και στου έτερους δεσμευμένους την αλήθεια…

Όμως μέσα από όλα τι μπορούμε να συμπεράνουμε; Ποια είναι η αλήθεια; Τι είναι η αλήθεια;

Μια απλή έννοια η οποία εκφράζεται κατά το δοκούν του καθενός ή η έκφραση των εμπειριών και πως ο καθείς τις βιώνει, και εξηγεί; Αρα μήπως τελικά ο γνωρίζων την αλήθεια είναι εκείνος που πέρασε μέσα από την ψευδαίσθηση αυτής για να εξηγήσει την πραγματική ουσία που ήρθε μέσω της αλλαγής της εμπειρίας δέσμιος – ελεύθερος.

Μήπως λοιπόν, όταν βιώσουμε για το ίδιο γεγονός τις αντιφατικές εκφράσεις του, μπορούμε να γνωρίζουμε πάντα πια είναι η τελική αλήθεια, η οποία και θα μας απελευθερώσει δίνοντάς μας την δυνατότητα να την μεταλαμπαδεύσουμε στους μένοντας πίσω δέσμιους;

Άρα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η αλήθεια βρίσκεται πίσω από την αντικειμενικότητα των γεγονότων, που παρά την εκ διαμέτρου αντίθετη όψη τους, δείχνουν το δρόμο προς τον διαφωτισμό.

Συνοψίζοντας, η αλήθεια έρχεται από την εμπειρία και την διαφορετικότητα αντιμετώπισης της. Μέσω αυτής και της μάθησης μπορούμε να υπερβούμε την ψευδαίσθηση της ψευδούς αλήθειας, αγνοώντας τον εγωισμό και τον φόβο που θολώνει την κρίση και την αντιμετώπιση.

Αυτά κατά τον Πλάτωνα…. Όμως τι είμαστε εις θέση να δεχτούμε και να πράξουμε ; Με πιο κόστος και ως πιο σημείο;

Δύσκολο… Ας πάμε πάλι πίσω:

Αλήθεια λοιπόν σημαίνει θυσία. Ποιος όμως υπερβαίνει τον φόβο του για να καταστήσει το ψεύδος αληθινό και να αποκαλύψει μέσω αυτού την ισοπέδωση παντός είδους σκιάς;

Ο ενάρετος, γένους αρσενικού! Πως δένει τελικά το συμπλήρωμα του αρσενικού και του θηλυκού… Ενάρετος, αρετή ….

Πολλά συμπεράσματα θα μπορούσαν αναγραφούν, όμως το πιο ανατρεπτικό όλων θα μπορούσε να είναι η συσχέτιση της αλήθειας και του ψέματος με το αρσενικό και το θηλυκό, την αέναη και διαρκή μάχη της ισορροπίας χωρίς επιβολή.

Αν μπορούσαμε να δούμε και να συγκεράσουμε την ανάγκη σύμπραξης και συνύπαρξης με αλληλοσυμπλήρωμα των δύο, τότε η αλήθεια θα φώτιζε τις σκιές τους ψέματος και η ανάγκη για το “καλλίτερο” θα υπερέβαινε τον εγωισμό.

Η αλήθεια του ψέματος θα ισορροπούσε και με ευθύ βλέμμα θα μπορούσαν οι άνθρωποι να επικοινωνούν χωρίς να χρειάζονται τις γκρίζες ζώνες των κατ’ ανάγκη ψεμάτων…

Είμαστε αυτό που νιώθουμε, βιώνουμε, χτίζουμε στο χρόνο, χωρίς να υπάρχει ανάγκη να δείχνουμε κάτι άλλο για να γίνεται αποδεκτό.

*Εικόνα από την wikipedia : François Lemoyne: “Ο Χρόνος σώζει την Αλήθεια από την ψευτιά και τον φθόνο”.

Άρθρο της Χριστίνας μέσω Αβέρωφ ! Το διαδυκιαό πειρατικό !

Η γενεσις των Ελληνων

2012-07-10T01:01:00.001+03:00

Στα αποσπάσματα που ακολουθούν, ο Πίνδαρος και ο Απολλόδωρος αποκωδικοποιούν την αναγέννηση της Ελληνικής φυλής, μετά την κάθαρση που προκλήθηκε από τον μεγάλο κατακλυσμό. Ο Δευκαλίων αφού ταξίδεψε εννέα ολόκληρα μερόνυχτα μέσα εις την θάλασσα, προσέκρουσε εις τον Παρνασσόν. Έκει, αφού σταμάτησαν οι βροχές, βγαίνοντας έξω θυσιάζει εις τον Φίξιον Δία.
Ο Ζεύς έστειλε τον Ερμή σ’ αυτόν και τον παρακίνησε να διαλέξει ότι θέλει. Αυτός διάλεξε να δημιουργηθούν σ’ αυτόν τον τόπο άνθρωποι. Και αφού διέταξε ο Ζεύς να σηκώσει λίθους και να τους ρίξει πάνω από το κεφάλι του, αυτούς που έρριπτε ο Δευκαλίων γίνονταν άνδρες και αυτούς που έρριπτε η Πύρρα γίνονταν γυναίκες. Απ’ όπου ονομάστηκαν μεταφορικά και λαοί από το Λάος που σημαίνει λίθος (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 48, 10).

Το ίδιο γεγονός μας εξιστορεί και ο Πίνδαρος: Φέρνεις εις την πόλιν την γλώσσα της Πρωτογένειας, δία να κατέβουν η Πύρρα και ο Δευκαλίων εις τον Παρνασσόν, όπου με την βούλησιν τον υψηλοβρόντου Διός έκτισαν πρώτα ιερόν, και χωρίς λίθους έκτισαν λίθινον γόνον από το ίδιο έθνος· και οι γόνοι ονομάστηκαν λαοί (Πίνδαρος, Ολυμπία, 9, 42).
Ο Ζεύς και ο Ερμής δημιουργούν στην κορυφή του Παρνασσού τους πρώτους ανθρώπους,
προσφέροντας και πάλι τον δικό τους γόνο. Η Πύρρα και ο Δευκαλίων διασώζονται διότι ήταν αμόλυντοι και καθαροί. Όταν το σκάφος τους προσάραξε στην κορυφή του Παρνασσού, ο Ζεύς τους πρόσταξε να ρίξουν λίθους, χτίζοντας λίθινους γόνους από το δικό τους έθνος.
Το όνομα Δευκαλίων φανερώνει τον κάλλιστο άνδρα του Διός, ενώ το όνομα Πύρρα, φανερώνει το πύρινο ηλιακό σπέρμα, τον νέο γόνο που θα φιλοξενήσει στα σπλάχνα της η πρώτη γυναίκα δια να επέλθουν τα νέα ελληνικά φύλλα.
Ο Απολλόδωρος συνεχίζει την αφήγηση του, εξιστορώντας την καταγωγή των ελληνικών φύλων και καταρρίπτοντας τις σιωνιστικές θεωρίες περί καταγωγής των Ελλήνων από την ανύπαρκτη ινδοευρωπαϊκή φυλή. περί καθόδου των Δωριέων κ.λ.π
Το πρώτο παιδί που έρχεται στο φως από τα σπλάχνα της Πυρράς, μετά την γονιδιακή παρέμβαση του ιδίου του Διός. είναι ο ‘Έλλην, 9.500 χρόνια πριν από την Έλευση του Ιησού Χριστού στην γη. Από τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα γεννιούνται παιδιά, πρώτον εκ των οποίων ήταν ο Έλλην, δια τον οποίον λένε ότι γεννήθηκε από τον Δία, δεύτερος ο Αμφικτύων ο οποίος βασίλευσε μαζί με τον Κραναό εις την Αττική και είχε κόρη την Πρωτογένεια.
Απ’ αυτήν και τον Δία γεννήθηκε ο Αέθλιος. Από τον Έλληνα και την νύμφη Ορσηίδα γεννήθηκε ο Δούρος, ο Ξούθος και ο Αίολος. Αυτός λοιπόν ο Έλλην, από τον εαυτόν του ονόμασε Έλληνες αυτούς που ονομάζονται γραικοί και εις τα παιδιά του διαμοίρασε την χωράν και ο Ξούθος παίρνοντας την Πελοπόννησο, από την Κρέουσα την κόρη τον Ερεχθέα, γέννησε τον Αχαιό και τον Ίωνα, από τους οποίους ονομάζονται οι Αχαιοί και οι Ίωνες, ο Δώρος δε παίρνοντας την χωράν πέραν από την Πελοπόννησο, από τον εαυτόν τον ονόμασε τους κατοίκους Δωριείς, ο δε Αίολος βασιλεύοντας εις τους τόπους γύρω από την Θεσσαλία, τους κατοίκους ονόμασε Αιολείς. (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1, 49, 1 )
Αυτή είναι η γενεαλογία της ελληνικής φυλής, αυτή είναι η αγαθογονία που συντελείται στην κορυφή του Παρνασσού αμέσως μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Είναι η περίοδος που εμφανίζονται στο προσκήνιο της ιστορίας, οι Αιολείς, οι Δωριείς, οι Ίωνες. οι Αχαιοί, οι Θεσσαλοί, οι Μακεδόνες και οι Κρήτες.
Εγγονός του Λώρου, του υιού του Δευκαλίωνος, είναι ο Αστερίας ο οποίος βασίλευσε στην Κρήτη. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ζεύς υπό μορφή πάλλευκου ταύρου, απήγαγε την Ευρώπη και μεταφέροντας την στην πλάτη του έφθασε στην Κρήτη. Εκεί την κατέστησε μητέρα του Μίνωος, του Ραδαμάνθεως και του Σαρπηδόνος και κατόπιν την νύμφευσε με τον βασιλέα της νήσου Αστέρια, που ήταν τρισέγγονος του Δευκαλίωνος. Ο υιός που γεννήθηκε από τον Μίνωα ονομάστηκε και πάλι Δευκαλίων. Η λέξη Μίνωα, με αφομοίωση του (α) εις (ε), μετατρέπεται σε Μι- νώε. Η λέξη νώε προέρχεται από το νωί, που είναι ποιητικός τύπος του νω, και κατά την αττική-ιωνική διάλεκτο σημαίνει, εμείς οι δύο. Νώι δέ χαζώμεσθα, Διός δ’ άλεώμεθα μηνιν. Και εμείς οι δύο (ο Αρης και η Αθηνά) να φύγουμε, του Διός η οργή μην μας πλακώσει. (Ιλιάς, 5, 34)
ΜΙΝΩΑΣ: Υιός του Δία και της Ευρώπης. Αδελφός του Ραδαμάνθυ και του Σαρπηδόνα. Διαδέχτηκε τον βασιλιά της Κρήτης τον Αστερίωνα. Απέκτησε μεγάλη φήμη σαν σοφός βασιλιάς, δίκαιος και για την επιβολή των νόμων που παρελάμβανε (κάθε 9 χρόνια στο βουνό Ίδη) από τον ίδιο τον Δία.
ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ: Γεννήθηκε από το σπέρμα του Ήφαιστου που έπεσε πάνω στον μηρό της Αθηνάς η οποία το σκούπισε με τα μαλλιά της και μετά το το έριξε στην γη, από την οποία σε κανονικό χρονικό διάστημα βγήκε ο Εριχθόνιος.
ΜΑΚΕΔΝΟΣ: (γενάρχης των Μακεδόνων. Μακεδνός= ευμήκης, ψηλός, μακρής) Υιός του Διός και της Αιθρίας, κόρης του Δευκαλίωνος.
ΕΛΛΗΝΑΣ: Υιός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Είχε τρεις υιούς, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο.
ΚΕΚΡΟΠΑΣ: Υιός της Γαίας. Ο πρώτος αυτόχθων βασιλιάς της Αττικής, ήρωας και πρόγονος των Αθηναίων.
ΩΓΥΓΟΣ (ή ΩΓΥΓΗΣ): Ο πρώτος βασιλιάς και πατέρας της ανθρωπότητας. Στα χρόνια του έγινε ο πρώτος μεγάλος κατακλυσμός που φέρει το όνομά του.
ΠΕΛΑΣΓΟΣ: (Ο γενάρχης των Πελασγών, του αρχαιότερου λαού της Ελλάδας) Κατά μία παράδοση είναι υιός του Δία και της Νιόβης, πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας, κατά μία άλλη είναι βασιλιάς του Αργους και κατά την τρίτη υιός του Ποσειδώνα, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου. Ο Πελασγός κατά τον Αρκαδικό μύθο που αναφέρει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος “ανεδύθη από την γη” και έγινε γενάρχης των ανθρώπων “πριν από την εμφάνιση της Σελήνης”. Γι’ αυτό οι Αρκάδες εθεωρούντο “Προσέληνοι” ή Προσεληναίοι*
ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Υιός του Βήλου και της Αγχινόης. Δίδυμος αδελφός του Δαναού και ενώ ο αδελφός του πήρε στο μερίδιό του την Λιβύη, αυτός πήρε την Αίγυπτο.
*Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, βάσει των αστρονομικών δεδομένων που αναφέρει ο Νόνος (Α 176-197, Β654-659), η Σελήνη έγινε δορυφόρος της γης το 26.147 π.Χ..
Πηγή: Δίοδος μέσω Αβέρωφ , διαδυκτιακό πειρατικό !

ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ, ΤΟ ΕΠΤΑΠΥΡΓΙΟ

2012-07-08T15:18:00.001+03:00

Του Δημ. Τσιρόγλου

Η Θεσσαλονίκη, εξ αιτίας της σπουδαίας στρατηγικής θέσης της, περιτειχίσθηκε πολύ νωρίς για να προστατευτεί από την ξένη επιβουλή. Πολύ πιθανόν να οχυρώθηκε άμα τη ιδρύσει της.Μάλιστα τα τείχη της είχαν σχεδόν στην πλειονότητά τους την ίδια θέση μ’ αυτά των νεότερων χρόνων.

Τα τείχη που διασώζονταν μέχρι πρόσφατα είχαν μήκος περί τα 8.000 μ. και το ύψος τους έφθανε σε μερικά σημεία και τα 12 μ., ανάλογα πάντοτε με την κλίση του εδάφους. Σήμερα σώζονται περίπου 4.000 μ. Το σχήμα που δημιουργούσαν ήταν τραπεζοειδές. Χρονολογούνται τα περισσότερα σωζόμενα τμήματά τους από την εποχή του Μεγάλου Θεοδοσίου (τέλη του 4ου αι.) ή λίγο αργότερα.

Τα δύο παράλληλα τείχη, το δυτικό και το ανατολικό, το παραθαλάσσιο τείχος που τα συνέδεε προς νότον και η βόρεια πλευρά που ουσιαστικά είναι η προέκταση του δυτικού προς το ανατολικό, στη συμβολή των οποίων βρίσκεται το κάστρο της Ακρόπολης. Το δε κάστρο της Ακρόπολης ήταν ενισχυμένο στη βόρεια πλευρά του με επτά πύργους και δημιουργούσε έτσι το Επταπύργιο. Αναφέρεται ότι στα τείχη της πόλης υπήρχαν μέχρι 40 πύργοι ή ίσως πολύ περισσότεροι. Στην πλειονότητά τους ήταν πρόβολοι, τριγωνικοί ή συνήθως τετράγωνοι. Τα σημαντικότερα φρούρια της οχύρωσης της πόλης ήταν του Αχμέτ Πασά, το Γεντί Κουλέ, το Τοπ Χανέ, του Βαρδαρίου και τέλος το φρούριο της Καλαμαριάς.

Στη νότια πλευρά της οχύρωσης, στην κάτω πόλη, τα τείχη ήταν διπλά. Αποτελούνταν από το εσωτερικό και το εξωτερικό τείχος ή περίτειχος, με μεταξύ τους απόσταση 10 μ. περίπου. Μετά το εξωτερικό τείχος ακολουθούσε το προτείχισμα και αμέσως μετά η απαραίτητη βαθιά τάφρος με νερό.

Το παραθαλάσσιο τείχος είχε επί συνόλου τρεις μεγάλους πύργους – φρούρια. Ένας υπήρχε στη συμβολή δυτικού και παραθαλάσσιου, νότια, το ονομαζόμενο φρούριο του Βαρδαρίου. Ο δεύτερος δίπλα στον προηγούμενο, νοτιότερα, και λεγόταν φρούριο Τοπ Χανέ. Και ο τρίτος στη συμβολή παραθαλάσσιου και ανατολικού προς νότον, το φρούριο της Καλαμαριάς, ο μετέπειτα Λευκός Πύργος. Βέβαια σε παλιά χαλκογραφία εικονίζονται πλήθος άλλων.

Όπως επίσης μεγάλος αριθμός αναφέρεται και σε υπηρεσιακά έγγραφα της οθωμανικής διοίκησης. Ωστόσο αυτοί ήταν οι μεγαλύτεροι και σπουδαιότεροι.

Κατά την μεγαλύτερη περίοδο της ιστορίας της Θεσσαλονίκης στην Ακρόπολη στρατοπέδευε η φρουρά της πόλης. Αποτελούσε το τελευταίο καταφύγιο των υπερασπιστών της, στρατιωτικών και πολιτών. Έτσι παρά το μέγεθός του το Φρούριο της Ακρόπολης ήταν υψίστης σημασίας για την άμυνα της πόλης.

Σημαντικά ήταν και τα έργα οχύρωσης των οποίων την μέριμνα είχε η Άννα Παλαιολογίνα και αναφέρονται στην ενίσχυση του ανατολικού τείχους και της Ακρόπολης. Στην πύλη την πλησίον του Πύργου της Αλύσεως (Τριγωνίου), την μετέπειτα ονομασθείσα Πύλη της Άννας της Παλαιολογίνας υπάρχει η κάτωθι επιγραφή:

’’Ανηγέρθη η παρούσα πύλη ορισμώ της κραταιάς και αγίας ημών κυρίας και δεσποίνης κυράς Άννης της Παλαιολογίνης υπηρετήσαντος καστροφύλακος Ιωάννου Χαμαετού… τω ςωξγ Ινδικτιώνος Θ’’.

Είχε εκτός των άλλων επί συνόλου 14 μικρές πύλες, που λέγονταν παραπύλια. Υπήρχαν κυρίως για να εξυπηρετούν την φρουρά, δηλαδή για στρατιωτικούς λόγους.

Κατά καιρούς αναφέρεται ότι υπήρχαν πολλά μοναστήρια. Προφανώς θα πρόκειται για μικρές μονές, διότι η έκταση του χώρου δεν επέτρεπε ανάπτυξη μεγάλων μοναστηριακών συγκροτημάτων. Σημειωτέον ότι εκτός της φρουράς στην Ακρόπολη στεγάζονταν και κάτοικοι. Μεταξύ των μοναστηριών αναφέρεται και η μονή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, της οποίας, φαντάζομαι, ’’κατάλοιπο’’ αποτελεί ο σημερινός ναός των Αγίων. Λέγοντας κατάλοιπο εννοώ ότι μετά την καταστροφή της μονής οι Ακροπολίτες κατασκεύασαν τον σημερινό ναό προς τιμήν των Αγίων. Κτήτωρ της μονής φέρεται ο μοναχός Φώτιος ο Θεσσαλονικεύς, πνευματικός πατέρας του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου.

Μετά την κατάληψη της πόλης το 1431 κατασκευάστηκε το Επταπύργιο (τουρκιστί Γεντί Κουλέ). Αυτό αποτέλεσε την έδρα του στρατιωτικού διοικητή της Θεσσαλονίκης. Στην πορεία υπήρξε φυλακή μέχρι και τα τελευταία χρόνια. Εκεί βρήκε τον θάνατο μεγάλος αριθμός πατριωτών κατά την διάρκεια της επάρατης τουρκοκρατίας, πλήθος μακεδονομάχων στην διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνος, αλλά και κατά την διάρκεια της, επίσης επάρατης, γερμανικής κατοχής.

Εικόνα από : mg34.imageshack.us

Πηγή: eistorias.wordpress.com Μέσω Μέλιας που την ευχαριστώ !!

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

2012-07-06T19:22:00.001+03:00

Οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις Πολέμου (ΨΕΠ) εμφανίστηκαν στην αρχαιότητα και εξελίχθηκαν σημαντικά στην αρχαία Ελλάδα. Σε εμπόλεμες αλλά και σε ειρηνικές περιόδους υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι κρυφά ή φανερά ασχολούνταν με όλες τις πιθανές διαστάσεις του ψυχολογικού πολέμου, κάτι που σήμερα κατέχουν τα πρωτεία –μεταξύ άλλων– οι ΗΠΑ[1].

Οι ΨΕΠ συνιστούν σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος και απευθύνονται σε εχθρούς, φίλους και ουδέτερους. Επιχειρήσεις που στόχευαν τη λογική και τα συναισθήματα του πλήθους, καθώς και τον επηρεασμό τους μέσα από εξειδικευμένες τεχνικές επίδρασης, όπως είναι η προπαγάνδα, έχουν καταγραφεί αμέτρητες φορές στην ιστορία του πολέμου.

«τῶν δʼ ἀνθρώπων πρὸς τὰ λεγόμενα καὶ αἱ γνῶμαι ἵστανται» [2]

[διότι οι κρίσεις των ανθρώπων επηρεάζονται από ό,τι ακούν]

Ξεκινώντας, πρέπει να διευκρινίσουμε πως όταν αναφερόμαστε στην προπαγάνδα δεν εννοούμε μόνο τη διασπορά ψευδών μηνυμάτων, όπως έχει επικρατήσει λανθασμένα. Αποσαφηνίζουμε ότι η πολεμική προπαγάνδα διακρίνεται σε τρεις μορφές εκ των οποίων η πρώτη ασχολείται καθαρά με τη χρήση αληθινών γεγονότων (βλέπε λίστα ) :

Π Ο Λ Ε Μ Ι Κ Η Π Ρ Ο Π Α Γ Α Ν Δ Α

ΛΕΥΚΗ = ΧΡΗΣΗ ΑΛΗΘΙΝΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
ΓΚΡΙΖΑ = ΧΡΗΣΗ ΜΙΣΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
ΜΑΥΡΗ = ΧΡΗΣΗ ΨΕΥΔΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ

Με μια γενική έννοια, προπαγάνδα είναι το είδος επικοινωνίας (με αληθινά ή ψεύτικα μηνύματα) το οποίο σκοπεύει να πείσει ένα συγκεκριμένο ακροατήριο να διαμορφώσει κάποιες συμπεριφορές ή να αλλάξει στάσεις και απόψεις γύρω από ένα θέμα [3]. Ό,τι ακριβώς περιλαμβάνεται και στον ορισμό των ΨΕΠ:

«Σχεδιασμένες ψυχολογικές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της ειρήνης και του πολέμου κατευθυνόμενες σε εχθρικές, φίλιες ή ουδέτερες κοινωνικές ομάδες, με σκοπό να δημιουργήσουν τέτοια στάση και συμπεριφορά, ώστε να μας ευνοούν στην επίτευξη πολιτικών και στρατιωτικών αντικειμενικών σκοπών».

Στην αρχαία Ελλάδα οι ΨΕΠ αποσκοπούσαν κυρίως στην εξασθένιση της θέλησης του εχθρού να εμπλακεί σε πολεμικές επιχειρήσεις,καθώς και στην εξαπάτηση. Οι επιχειρήσεις αυτές διακρίνονταν σε στρατηγικό και σε τακτικό επίπεδο.

Κλασικό είναι το παράδειγμα από την περίοδο των Μηδικών και συγκεκριμένα προ της, καθοριστικής σημασίας, ναυμαχίας στη Σαλαμίνα το 480 π.Χ. Εκείνη την περίοδο οι Πέρσες είχαν εντάξει στη δύναμή τους πολεμικά πλοία και πληρώματα από τις περιοχές της Ιωνίας καθώς και από τις πόλεις που είχαν «μηδίσει». Ο Θεμιστοκλής στοχεύοντας τη διάσπαση της ενότητας της δύναμης των περσικών ναυτικών δυνάμεων θέλησε να διασπείρει την αμφιβολία στα ανώτατα κλιμάκια της ηγεσίας του εχθρού. Για το σκοπό αυτό φρόντιζε να αφήνει γραπτά ανοικτά μηνύματα σε πηγές όπου γινόταν ο ανεφοδιασμός των πληρωμάτων του στόλου και να χρησιμοποιεί λέξεις (μέσα της τεχνικής επίδρασης), οι οποίες δημιουργούσαν ποικίλα συναισθήματα σε όσους τα διάβαζαν. Μέσω των λέξεων «έστελνε» το ξεκάθαρο μήνυμα να μην έλθουν αντιμέτωποι Έλληνες εναντίον Ελλήνων (όσοι, με τη βία ή όχι, στρατολογήθηκαν από τον Περσικό Στρατό). Η επιχείρηση υπήρξε απόλυτα επιτυχής διότι, όταν οι Πέρσες ενημερώθηκαν από τους υπόλοιπους συμμάχους τους για το περιεχόμενο της «Θεμιστόκλειας προπαγάνδας», αντιμετώπισαν με καχυποψία πλέον τους Έλληνες υποτελείς τους.

Έναν περίπου αιώνα αργότερα, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην Ασία, κάθε φορά που ο Μέγας Αλέξανδρος πληροφορούνταν από τους μάντεις ότι τα σφάγια είναι ευοίωνα [4], φρόντιζε να τα περιφέρουν και να τα επιδεικνύουν στους στρατιώτες, ώστε να επιδρά θετικά στο στράτευμα η πληροφορία σε συνδυασμό με την εικόνα στην εμψύχωσή του και στην πίστη του για αίσια έκβαση της επικείμενης μάχης [5].

Πολύ μεταγενέστερα, και ενώ οι ΨΕΠ συνέχισαν να αποτελούν «φαρμακερά βέλη στη φαρέτρα» των κατά καιρούς αντιπάλων δυνάμεων, η περίοδος της κλασικής αρχαιότητας αποτέλεσε το πρότυπο για την εξέλιξή τους. Έτσι, κατά τη διάρκεια του Α΄ΠΠ, το Λονδίνο ήταν γεμάτο από λεωφορεία με αφίσες οι οποίες έδειχναν αποσπάσματα από τον επιτάφιο λόγο του Περικλή, ώστε να υπενθυμίσουν στον βρετανικό λαό τις αξίες για τις οποίες πολεμούσαν [6].

Αργότερα, η Γερμανία, η Ιταλία και η Ιαπωνία ανέπτυξαν δυναμική και επιθετική προπαγάνδα την περίοδο πριν από τον Β΄ ΠΠ, ενθαρρύνοντας τον φανατισμό με νέα τεχνολογικά μέσα όπως το ραδιόφωνο.

Στην αρχαία Ελλάδα υπήρξαν αναμφισβήτητα πολλές ψυχολογικές παράμετροι, οι οποίες μπορούσαν να ανατρέψουν ακόμη και την επιτυχή έκβαση μιας πολεμικής αναμέτρησης. Αρκετές φορές τα στρατεύματα ή τα πληρώματα δεν εκτιμούσαν σωστά τον κίνδυνο κι αδιαφορούσαν για τα μέτρα προφύλαξης και αντιμετώπισης. Από την άλλη, ήταν δυνατό να υπερεκτιμήσουν τον αντίπαλο (διασπορά φημών και μύθων περί αήττητου ή δήθεν δυσμένειας των θεών), να δειλιάσουν ή και να φοβηθούν να αποτολμήσουν οτιδήποτε. Σε αυτό το σημείο αναλάμβανε να παίξει έναν πολύ σπουδαίο ρόλο αυτός που ηγείτο της εκστρατείας, ο στρατηγός ή ο ναύαρχος. Σε αυτή την περίπτωση έπρεπε, καταστρώνοντας την επιχειρησιακή του σχεδίαση, να λαμβάνει υπόψη και τις περιπτώσεις ψυχολογικού επηρεασμού. Όφειλε να γνωρίζει τον τρόπο που θα παρουσίαζε τον αντίπαλο στο στράτευμά του, εμφανίζοντάς τον κυρίως ως αδύναμο (χωρίς να τον εκμηδενίζει) και ποτέ ως φοβερό και επιβλητικό, εμπνέοντας έτσι και εμψυχώνοντας, αλλά και, κατά κάποιον τρόπο, δημιουργώντας ισορροπία στα συναισθήματα των ανδρών του.

Σύνηθες φαινόμενο πριν από μια ναυμαχία ή μάχη ήταν ο προτρεπτικός λόγος του ηγέτη (στρατηγού, ναυάρχου) προς τους άνδρες του. Ο λόγος αυτός ξεκινούσε πρώτα με μια επίκληση προς τους θεούς, με αναφορά στους προγόνους και στη συνέχεια προχωρούσε στον απολογισμό της κατάστασης, με διάφορες λύσεις και προτάσεις και κατέληγε με την προσπάθεια για εμψύχωση όλων και την εξασφάλιση για μια βεβαία νίκη. Από τους πλέον χαρακτηριστικούς αλλά και χαρισματικούς λόγους ηγέτη υπήρξε διαχρονικά ο περίφημος «Επιτάφιος Λόγος» του Περικλή, ο οποίος, εξυμνώντας τις λαμπρές πράξεις των προγόνων που έφεραν την πατρίδα σε τέτοιο σημείο δύναμης, κινητοποίησε τους Αθηναίους στην πολεμική προσπάθεια.

«…Περὶ τοιαύτης οὖν πόλεως οἶδέ τε γενναίως δικαιοῦντες μὴ ἀφαιρεθῆναι αὐτὴν μαχόμενοι ἐτελεύτησαν, καὶ τῶν λειπομένων πάντα

τινά εἰκὸς ἐθέλειν ὑπὲρ αὐτῆς κάμνειν» [7].

[…Για μια τέτοια πατρίδα και για να μην επιτρέψουν να τους τη στερήσουν, οι γενναίοι αυτοί σκοτώθηκαν στη μάχη και όσοι ζούμε φυσικό είναι να είμαστε έτοιμοι να υποστούμε οτιδήποτε για χάρη της].

Σε περιπτώσεις που η πόλη-κράτος διατηρούσε σε υψηλά επίπεδα τους άλλους δύο γενικούς παράγοντες [8] (πολιτικούς και οικονομικούς) δεν ήταν δύσκολο ο ψυχολογικός παράγοντας να αναδειχθεί με το λόγο του ηγέτη σύμφωνα με τους επιθυμητούς σχεδιασμούς.

Παρ’ όλα αυτά, παρατηρούμε –συχνά– ότι το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται ακόμα και σε περιπτώσεις που, ενώ οι άλλοι δυο γενικοί παράγοντες έχουν καταρρεύσει, η νίκη να δείχνει αμφίβολη.

Ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα χειρισμού ανάλογων καταστάσεων συνέβη κατά τη διάρκεια της αθηναϊκής εκστρατείας στη Σικελία όταν οι άνδρες του στρατηγού Νικία [9], αποθαρρυμένοι από την ήττα τους στη ναυμαχία των Συρακουσών και ταλαιπωρημένοι από την έλλειψη τροφίμων, δεν είχαν σκοπό να συνεχίσουν. Ο Νικίας, παρά το γεγονός ότι ήταν αντίθετος αρχικά με το όλο πνεύμα της εκστρατείας κατά των Συρακουσών και ήταν βαριά άρρωστος (έπασχε από νεφρίτιδα, ζήτησε να αντικατασταθεί αλλά οι Αθηναίοι αδιαφόρησαν), συγκέντρωσε τους άνδρες και τους μίλησε με έναν πολύ ενθαρρυντικό λόγο ώστε να ξαναμπούν με νικηφόρα ψυχολογία ξανά στη μάχη. Επειδή τότε τα περισσότερα αθηναϊκά πλοία είχαν καταστραφεί από τον εμβολισμό πλώρη με πλώρη που χρησιμοποιούσαν οι Κορίνθιοι, ο Νικίας, μεταξύ άλλων, τους πρότεινε μέτρα αντιμετώπισης όπως τη «σιδηρά χείρα» [10], και τους αναπτέρωσε το ηθικό ξαναζωντανεύοντας ελπίδες. Η ελπίδα ήταν και είναι συναίσθημα ζωτικής σημασίας· αν χανόταν μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά την αποστολή.

«Τὰ δὲ πολλά πρὸς τὰς ἐπιχειρήσεις ἡ μεγίστη ἐλπὶς μεγίστην καὶ τὴν προθυμίαν παρέχεται» [11].

[Ως επί το πλείστον άλλωστε, η μεγίστη ελπίδα εμπνέει και τον μέγιστο ζήλο σε κάθε επιχείρηση].

Για το λόγο αυτό, ακόμη κι αν οι ενδείξεις για την έκβαση μιας μάχης ή ναυμαχίας δεν ήταν αίσιες, αυτές έπρεπε να κρατηθούν μυστικές και στη θέση τους να τοποθετηθούν άλλες ενδείξεις που θα προοιώνιζαν τη νίκη. Κατά τη ναυμαχία των Αργινουσών (406 π.Χ.), ο Αθηναίος στρατηγός Θρασύβουλος, την ημέρα που είχε την ηγεσία, είδε ένα όνειρο. Ο μάντης ερμήνευσε ότι οι στρατηγοί θα νικήσουν, αλλά θα σκοτωθούν. Η ερμηνεία του ονείρου δεν έπρεπε να αναγγελθεί στα πληρώματα ως είχε και οι στρατηγοί αποφάσισαν να αποκρύψουν τον θάνατό τους και να τους πληροφορήσουν μόνο για τη νίκη τους [12].

Ένα μήνυμα, ψεύτικο ή αληθινό, συνήθως περιλαμβάνει λέξεις-κλειδιά που φορτίζουν συναισθηματικά και αποσκοπούν στην άμεση αντίδραση των αποδεκτών. Μεταξύ των λέξεων αυτών (όπως π.χ. πατρίδα, ελευθερία, κ.λπ.) δύναται να υπάρχουν και έντονες λέξεις οι οποίες προκαλούν αρνητικά συναισθήματα όπως, για παράδειγμα, οι ύβρεις, ώστε η μετάδοση ενός μηνύματος να γίνεται περισσότερο προσωπική. Κάτι τέτοιο στοχεύει στην αποτελεσματικότερη διαμόρφωση συναισθημάτων. Από το β΄ βιβλίο των Ιστοριών του Ηροδότου (102) αντλούμε μια πληροφορία πολύ ενδιαφέρουσα που ταυτόχρονα προκαλεί κι έκπληξη για τη διαχρονικότητά της. Ο Φαραώ της Αιγύπτου Σέσωστρις όποτε συναντούσε έναν γενναίο εχθρό που πολεμούσε με ανδρεία για την ελευθερία του, έστηνε στήλες πάνω στις οποίες ανέφερε το όνομά του· σε αντίθετη περίπτωση, πρόσθετε στις στήλες απεικονίσεις γυναικείων γεννητικών οργάνων, θέλοντας να δείξει ότι οι κάτοικοι της πόλης ήταν… άνανδροι.

Τέχνη ήταν, επίσης, όχι μόνον ο ενθαρρυντικός λόγος του ηγέτη (στρατηγού,ναυάρχου) αλλά και η αλήθεια και το ψέμα και ο τρόπος παρουσίασής τους.

«Οὕτω πολλάκις συνήνεγκεν καὶ τοὺς φιλίους ἅμα τοῖς πολεμίοις ἐξαπατῆσαι, τοῖς μὲν τὰ κρείττω, τοῖς δὲ τὰ χείρω ψευδόμενον» [13].

[Συμφέρει πολλές φορές να λέμε ψέματα και στους δικούς μας και στους εχθρούς· στους πρώτους ευχάριστα, στους δεύτερους δυσάρεστα].

Η αλήθεια δεν ήταν πάντοτε ευχάριστη όταν ακουγόταν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Μπορούσε όμως να γίνει ευχάριστη με ένα ψέμα. Και όταν το ψέμα αυτό επιδρούσε θετικά, τότε έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα άρα, αυτομάτως, έπαυε να είναι ψέμα! Αναλυτικότερα:

α) Ψεύτικη είδηση που αποδυναμώνει τις Εχθρικές Δυνατότητες.

Όταν, κατά τη διάρκεια μιας ναυμαχίας, επικρατεί η πληροφόρηση ότι ο αντίπαλος στόλος χάνει δυνάμεις ή ότι ο αντίπαλος που ηγείται είναι νεκρός (ή οτιδήποτε σοβαρά μειονεκτικό που αφορά τον αντίπαλο) αποσκοπεί στη μείωση ηθικού και μαχητικής ισχύος του εχθρού προκαλώντας σύγχυση. Ως παράδειγμα θα αναφερθούμε στη ναυμαχία της Μυκάλης (479 π.Χ.). Όταν οι Έλληνες ναυμαχούσαν στη Μυκάλη και δέχονταν πλήγματα από τους εχθρούς, οι Ίωνες μήδιζαν από φόβο. Τότε ο Σπαρτιάτης ναύαρχος Λεωτυχίδης χάλκευσε μια είδηση, ότι δήθεν οι Έλληνες νίκησαν στις

Πλαταιές. Οι Ίωνες μόλις το άκουσαν αναθάρρησαν και ενώθηκαν με τους υπόλοιπους Έλληνες. Το αποτέλεσμα ήταν όχι μόνο να κερδίσουν, αλλά και η ίδια η τύχη φρόντισε να επαληθευθεί η νίκη στη μάχη των Πλαταιών! [14]

β) Ψεύτικη είδηση που εξαλείφει τις Εχθρικές Δυνατότητες

Μια κατασκευασμένη ψευδής είδηση μπορούσε να στοχεύσει στην εξάλειψη και στην ολοσχερή καταστροφή ενός ήδη αποδυναμωμένου στρατεύματος, το οποίο βρισκόταν σε μειονεκτική θέση, ή είχε κουραστεί και ετοιμαζόταν να οπισθοχωρήσει, ή είχε ηττηθεί και απέμενε μόνο να παραδοθεί.

Όταν οι Αθηναίοι έχασαν την τελευταία ναυμαχία στη Σικελία (413 π.Χ.) αποφάσισαν να φύγουν νύκτα. Οι Συρακούσιοι ενθουσιασμένοι από τη νίκη τους τέλεσαν επινίκιες θυσίες και ύστερα από το πολύ ποτό κοιμήθηκαν. Ο Συρακούσιος στρατηγός Ερμοκράτης δεν ήθελε να αφήσει τους Αθηναίους να διαφύγουν την ώρα που Συρακούσιοι κοιμούνταν. Έστειλε στο αθηναϊκό στρατόπεδο υπό τη συνοδεία ιππέων μερικούς δήθεν φίλους των Αθηναίων με σκοπό να ειδοποιήσουν τον

Νικία:

«Μὴ ἀπάγειν τῆς νυκτός τὸ στράτευμα ὡς Συρακοσίων τὰς ὁδοὺς φυλασσόντων, ἀλλά καθʼ ἡσυχίαν τῆς ἡμέρας παρασκευασάμενων ἀποχωρεῖν» [15].

[Να μην αποσύρει τον στρατό τη νύκτα, διότι τάχα οι Συρακούσιοι φύλαγαν τους δρόμους, αλλά ν’ αναχωρήσει την ημέρα, αφού ετοιμαστεί με την ησυχία του].

Ο Νικίας έπεσε στην παγίδα, το πίστεψε, και περίμενε να ξημερώσει για να αποχωρήσει το στράτευμα. Το πρωί όμως οι Συρακούσιοι, που είχαν πλέον αναλάβει τις δυνάμεις τους, έπιασαν τις διαβάσεις των ποταμών και τις γέφυρες και σκόρπισαν τον όλεθρο στους Αθηναίους [16].

γ) Ψεύτικη είδηση που τροφοδοτεί τις Εχθρικές Δυνατότητες

Η ψεύτικη είδηση, στην υπηρεσία του ψυχολογικού πολέμου, μπορεί μεταξύ άλλων να προκαλέσει βαθιά ικανοποίηση στον εχθρό, με σκοπό να τον παραπληροφορήσει.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα συνιστά η ψεύτικη είδηση/παραπληροφόρηση που χρησιμοποίησε ο Θεμιστοκλής για να ενισχύσει τις περσικές δυνάμεις όχι μόνο με ελπίδα για τη νίκη, αλλά με υπέρτατη αλαζονεία. Στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, οι Αθηναίοι, με την «επιχείρηση Σίκκινος» [17], παραπλάνησαν τον Ξέρξη και τον ανάγκασαν να αλλάξει τα σχέδιά του και να ναυμαχήσει σε ένα πεδίο που ήταν ακατάλληλο γι’ αυτόν. Το κλειδί στην παραπληροφόρηση ήταν ότι είπε στον αντίπαλο αυτά που ήθελε να ακούσει. Τροφοδότησε την υπεροψία του, ικανοποίησε τον εγωισμό του και τον παρέσυρε να αναμετρηθεί σε μη ευνοϊκό τόπο και χρόνο. Η χρήση των ψευδών ειδήσεων απαιτούσε δεξιοτεχνία. Δεν ήταν δύσκολο «σπουδαία λόγια» από κακό χειρισμό να φέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα. Υπήρχαν περιπτώσεις που για την καλύτερη λειτουργία του στρατού/στόλου έπρεπε να ακουστούν λόγια ικανά να προκαλέσουν όχι εμψύχωση αλλά φόβο. Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν ότι:

«τοὺς μὲν γὰρ δειλούς ἀνδρείους ποιεῖ, τοὺς δὲ θρασεῖς προμηθεῖς» [18].

[Ο φόβος κάνει δειλούς τους γενναίους και τους θρασείς προνοητικούς].

Η παραπάνω ρήση, όπως και εν γένει κάθε ρήση, εγκυμονούσε κινδύνους αν ο χειρισμός της πληροφόρησης/προπαγάνδας δεν ήταν προσεκτικός. Μπορούσαν να συμβούν δύο τινά:

α) να τρομοκρατηθούν τόσο από τον αντίπαλο, ώστε να μη θέλουν να αποτολμήσουν τίποτα ή

β) να περιφρονήσουν τόσο τον εχθρό, ώστε να μη λάβουν καμία προφύλαξη. Για το λόγο αυτό η ικανότητα του ηγέτη (στρατηγού, ναυάρχου) δοκιμαζόταν από τη γνώση και των δύο περιπτώσεων ώστε να βρίσκει την κατάλληλη στιγμή να παρουσιάσει τον αντίπαλο ως αδύναμο ή ως επιβλητικό.

Σημαντική θέση είχε και η εικόνα ως μέσο τεχνικής επίδρασης. Τα σύμβολα/εμβλήματα (θρησκευτικά, πολιτικά, κ.λπ.) δημιουργούσαν έμπνευση. Η χρήση τους ήταν μια συνήθεια, η οποία έπαιρνε τη μορφή άγραφου νόμου, μέσω της οποίας αναπτύσσονταν ισχυροί δεσμοί μεταξύ των στρατιωτών/πληρωμάτων και συνέβαλλε στην εξύψωση του ηθικού τους. Ισχυρή επιρροή είχαν και στους πληθυσμούς.

Όταν ο Επαμεινώνδας οδήγησε 6.000 Θηβαίους κατά 40.000 Σπαρτιατών και των συμμάχων τους, οι Θηβαίοι φοβήθηκαν μπροστά στο πλήθος των αντιπάλων τους. Για να τους αναζωπυρώσει την ελπίδα, έφερε τη νύχτα έναν τεχνίτη, ο οποίος αλλοίωσε το ξόανο της θεάς Αθηνάς. Αρχικώς, το άγαλμα παρουσίαζε τη θεά να κρατά στο δεξί χέρι ένα δόρυ, ενώ η ασπίδα της ήταν ακουμπισμένη μπροστά στα πόδια. Ο τεχνίτης παρουσίασε τη θεά να κρατά την ασπίδα από τη λαβή. Όταν οι στρατιώτες αντίκρισαν το αλλοιωμένο άγαλμα, έμειναν κατάπληκτοι καθώς πίστεψαν πως η θεά είχε εξοπλιστεί κατά των εχθρών. Έτσι οι Θηβαίοι πήραν θάρρος, αγωνίστηκαν με γενναιότητα και επικράτησαν [19].

Εικόνες με έντονη επιρροή αποτελούσαν τα σφάγια των θυσιών. Όσα ήταν ευοίωνα, έπρεπε να είναι ορατά από όλους στο στράτευμα. Στην αντίθετη περίπτωση, η δυσμενής εικόνα αποκρυβόταν και στη θέση της ανακοινωνόταν η ψεύτικη είδηση, ότι η έκβαση της εκστρατείας (μάχης, ναυμαχίας) θα είχε αίσιο τέλος. Η εικόνα επηρέαζε ποικιλοτρόπως και είχε ευρεία ανάπτυξη δυνατοτήτων. Ο στρατηγός των Λακεδαιμονίων Αγησίλαος (442-358 π.Χ.), σε μάχη κατά των Βοιωτών που κυλούσε αμφίρροπα, έστειλε τα μεσάνυχτα τους πιο πιστούς οπλίτες του με τη διαταγή να καλύψουν με χώμα όσους νεκρούς Σπαρτιάτες μπορούσαν να αναγνωρίσουν. Οι οπλίτες τελείωσαν το έργο τους πριν ξημερώσει. Το αποτέλεσμα ήταν, όταν ξημέρωσε η επόμενη μέρα, οι Βοιωτοί να δουν ότι οι νεκροί Σπαρτιάτες ήταν ελάχιστοι σε σχέση με τους δικούς τους. Αυτή η εικόνα επέφερε απογοήτευση κι έχασαν το ηθικό τους, πιστεύοντας ότι οι Λακεδαιμόνιοι ήταν πολύ κοντά στη νίκη [20].

Το εύρος που καλύπτουν οι ψυχολογικές επιχειρήσεις στην αρχαία Ελλάδα είναι αρκετά μεγάλο. Η χρήση των τεχνικών επίδρασης σε συνδυασμό με την εκτίμηση των πληροφοριών απαιτούσε ιδιαίτερο χειρισμό, και από τα γεγονότα αντιλαμβανόμαστε τη σημασία που είχε ο τομέας αυτός ήδη από εκείνη την εποχή.

Οι ασπίδες ορισμένες φορές σκόπιμα απεικόνιζαν τρομακτικές παραστάσεις από τη μυθολογία, όπως η εικονιζόμενη κεφαλή της Μέδουσας, με σκοπό την τρομοκράτηση του αντιπάλου. (Φωτογραφία από την ιστοσελίδα του Αρχαιοπρεπούς Οπλιτικού Αγήματος «Κορύβαντες» www.koryvantes.org)

ΠΗΓΕΣ/ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Θουκυδίδης, Ιστορίαι, εκδ. Πάπυρος & εκδ. Γεωργιάδης.

Ξενοφών, Ελληνικά, εκδ. Πάπυρος

Ονάσανδρος, Στρατηγικός, εκδ. Κάκτος

Πολύαινος, Στρατηγήματα, εκδ. Γεωργιάδης

Στοβαίος, Βιβλίο Δ΄ , εκδ. Κάκτος

Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου (2009): Ο παράγων ελιγμός κατά τις ναυμαχίες των αρχαίων Ελλήνων. Ναυτική Επιθεώρηση, εκδ. Υπηρεσία Ιστορίας Ναυτικού/ ΓΕΝ, τεύχ. 568, σελ 87.

Χρήστος Μπίσιας, (Πλωτάρχης (ΥΙ) Π.Ν)-Δρ Ευτέρπη Μαμπλέκου, Ταγματάρχης (ΥΙ), (2007): «Η ψυχολογία στον πόλεμο: Προπαγάνδα και ενεργητικά μέτρα, Ναυτική Επιθεώρηση, τεύχ. 560.

Louis J. Hallee, (1984): «The Elements of International Strategy»,

University Press of America.

Linebarger, P. M.A., (1954): «Psychological Warfare», Washington, Combat Forces Press, 1954

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 .Οι ΗΠΑ διατηρούν έναν από τους μεγαλύτερους οργανισμούς που ασχολούνται με ψυχολογικές επιχειρήσεις. Αποτελεί ξεχωριστό τμήμα των ενόπλων δυνάμεων, του οποίου η 4η Διεύθυνση μόνο αποτελείται από 3 τμήματα! (Πλωτάρχης (ΥΙ) Χρήστος Μπίσιας Π.Ν.- Ταγματάρχης (ΥΙ) Δρ Ευτέρπη Μαμπλέκου (2007): «Η ψυχολογία στον πόλεμο: Προπαγάνδα και ενεργητικά μέτρα», περιοδικό «Ναυτική Επιθεώρηση»,τεύχ.

560).

2. Θουκυδίδου: Ιστορίαι, ΣΤ 34

3. Hogg, M.A. & Vaughan, G.M. (2005): «Persuasion and attitude change, στο Social Psychology», London: Pearson Prentice Hall., καθώς και στο Linebarger, P. M.A. (1954): «Psychological Warfare», Washington: Combat Forces Press.

4. Η συνήθεια αυτή ήταν ιερά υποχρέωση πριν από κάθε εκστρατεία, και τη συναντούμε από τα ομηρικά έπη. Οι μάντεις (οιωνοσκόποι) εξέταζαν από τα ζώα που προσέφεραν για θυσία, εκτός των άλλων, τη λειότητα και τη χροιά των σπλάχνων (Αισχύλος, Προμηθέας, 493/ Ευριπίδης, Ηλέκτρα, 833) και έβγαζαν το συμπέρασμα εάν η εκστρατεία θα είχε αίσια έκβαση ή όχι.

5. Πολυαίνου, Στρατηγήματα, Δ΄ 3, 14

6. Paul Millet. «Warfare, Economy and Democracy in Classical Athens Rich and Shipley», στο War and Society in the Greek World, σελ. 179

7. Θουκυδίδου, Ιστορίαι, Β΄ 41.

8. Αναφερόμαστε στους παράγοντες του περιβάλλοντος (Περιοχή Επιχειρήσεων) και της Σχετικής Μαχητικής Ισχύος, οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν την έκβαση των επιχειρήσεων (ανάλυση η οποία περιλαμβάνεται στο δεύτερο στάδιο της Εκτίμησης Καταστάσεως).

9. Ο Νικίας ήταν Αθηναίος στρατηγός και πολιτικός με πλούσια επιτυχία στο ενεργητικό του. Διαπραγματεύτηκε την ειρήνη του 422 π.Χ. (Νικείος ειρήνη) και θανατώθηκε από τους Σπαρτιάτες μετά την ήττα των Αθηναίων στη Σικελία.

10. Όταν ο Γύλιππος πληροφορήθηκε για τις σιδερένιες χείρες (αρπάγες) που θα χρησιμοποιούσαν τα πλοία του Νικία, φρόντισε να καλύψει με δέρματα τις πλώρες και τα πάνω μέρη των πλοίων του, ώστε οι αρπάγες να μη βρίσκουν λαβή, να γλιστρούν και να φεύγουν (Θουκυδίδου, Ιστορίαι, Η 65).

11. Θουκυδίδου, Ιστορίαι, Η 67.

12. Διοδώρου Σικελιώτου, ΙΓ΄ 97, 5-7.

13. Ονασάνδρου, Στρατηγικός, ΧΙΙΙ 3.

14. Πολυαίνου, Στρατηγήματα Α΄ 33/Ηρόδοτος, Θ΄ 100.

15. Θουκυδίδου, Ιστορίαι, Ζ΄ 73.

16.Θουκυδίδου, Ιστορίαι, Ζ΄, 73/Πλούταρχος, Νικίας, 26.

17. Ο Θεμιστοκλής αποστέλλει τον υπηρέτη του Σίκκινο, τη νύκτα της 28ης Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ. στους Πέρσες στρατηγούς να τους αποκαλύψει, τάχα, τις κινήσεις του ελληνικού στόλου. Ο Σίκκινος τους πληροφορεί ότι οι Έλληνες δειλιάζουν κι ετοιμάζονται να φύγουν. Τους επεσήμανε ότι τώρα δίδεται στους Πέρσες η ευκαιρία να τους εμποδίσουν να φύγουν, μιας που στερούνται στη Σαλαμίνα της πεζικής τους δύναμης, και να τους καταστρέψει. (Ηροδότου, Ιστοριών Η’ 75)

18. Ονασάνδρου, Στρατηγικός, XIV α΄.

19. Πολυαίνου Στρατηγήματα, Β΄ 3, 12.

20. Πολυαίνου, Στρατηγήματα, Β΄ 1, 23._

Η Εικόνα είναι από το www.opinion-maker.org της Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου Συγγραφεύς-ναυτικός, μέλος Ελληνικής Εταιρίας Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ.)(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Στρατοί & Τακτικές, τεύχος 1, Απρίλιος 2010, εκδόσεις Αιγίς, σελ. 28-35)

Αναδημοσίευση από το Αβέρωφ που αλίευσε η Φαίη

Η Ελλάδα γεμάτη από «θησαυρούς» ορυκτών

2012-07-06T18:48:00.001+03:00

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ !!!

Εκθεση του ΟΗΕ αποκαλύπτει ότι «βάσει ερευνών και εξορύξεων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, η χώρα κάθεται επάνω σε μία πλάκα με δεκάδες εξαιρετικά σπάνια ορυκτά με εφαρμογή στη βαριά βιομηχανία, την αεροναυπηγική κ.λπ., τα οποία διαθέτει και σε μεγάλες ποσότητες»

Στην έκθεση του ΟΗΕ αποκαλύπτεται η ύπαρξη χουντίτη, ενώ η χώρα μας είναι πρώτη στην προμήθεια βωξίτη, νικελίου, περλίτη και στην εξαγωγή ακατέργαστου μαγνησίου στην Ευρώπη

Ενας σπάνιος «θησαυρός», που θα μπορούσε να βγάλει τη χώρα μας από την οικονομική κρίση, κρύβεται στα ελληνικά εδάφη. Τον... άσο που κρύβει η Ελλάδα στο μανίκι της, σύμφωνα με έκθεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, αποτελούν πλούσια κοιτάσματα ορυκτών μεταξύ των οποίων χρυσός, χαλκός και νικέλιο.

Η αφθονία σπάνιων ορυκτών έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον μεγάλων «παιχτών» του εξωτερικού, η χώρα όμως σε σύνολο 177 χωρών βρίσκεται μόλις στην 57η θέση όσον αφορά τη δυνατότητα προσέλκυσης επενδύσεων που σχετίζονται με τους φυσικούς πόρους. Εκθεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, που δημοσιεύτηκε χθες, αποκαλύπτει μεταξύ άλλων ότι «βάσει ερευνών και εξορύξεων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, η χώρα κάθεται επάνω σε μία πλάκα με δεκάδες εξαιρετικά σπάνια ορυκτά με εφαρμογή στη βαριά βιομηχανία, αεροναυπηγική κ.λπ., τα οποία διαθέτει και σε μεγάλες ποσότητες».

Πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα νέο «Ελντοράντο».

Στην έκθεση αποκαλύπτεται η ύπαρξη χουντίτη (μοναδική παγκοσμίως η ύπαρξη του εν λόγω υλικού που χρησιμοποιείται για την κατάσβεση πυρκαγιών και ως αντιπυρικό υλικό στις οικοδομές), ενώ η χώρα μας είναι πρώτη στην προμήθεια βωξίτη, νικελίου, περλίτη και στην εξαγωγή ακατέργαστου μαγνησίου στην Ευρώπη και παράλληλα δεύτερη στην Ευρώπη και πέμπτη σε όλο τον κόσμο στην παραγωγή λιγνίτη.

Το 3%-5% του ΑΕΠ
Οπως επίσης αναφέρεται στην έκθεση του ΟΗΕ, ο τομέας των εξορύξεων στην Ελλάδα αποτελεί σημαντικό κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας, καθώς αντιπροσωπεύει το 3%-5% του ΑΕΠ, ενώ απασχολεί επισήμως 20.000 άτομα και ανεπισήμως 60.000 εργαζομένους. Ειδικότερα, ο λιγνίτης προμηθεύει 21 σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή το 50% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στην Ελλάδα.

Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, ότι το 2009 η συνολική παραγωγή του ορυκτού πλούτου ήταν περίπου 63 εκατομμύρια τόνοι, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις υπολογίζεται ότι συνολικά οι πωλήσεις σε ορυκτά και μέταλλα ανέρχονται ετησίως στα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Βέβαια, η παραγωγή το 2009 σημείωσε σημαντική πτώση, που αποδίδεται στην ύφεση. Τη στιγμή που η παραγωγή βωξίτη, για παράδειγμα, το 2008 ανήλθε στους 2,1 εκατομμύρια τόνους, το 2009 έπεσε στους 1,9.

Από την έκθεση του ΟΗΕ προκύπτει, τέλος, ότι στην Ελλάδα υπάρχουν σημαντικά αποθέματα σε ορυκτά, τα οποία η χώρα έχει πάψει να εκμεταλλεύεται ή δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με αυτά. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τον πηλό, τον ασβεστόλιθο, τον σχιστόλιθο, την καολίνη και τον γύψο.

Κατερίνα Κοσμά Αλιεύθει από ethnos.gr μέσω Περίοπα.
kosma@pegasus.gr

“Ο Εκδικητής”! Ανδρέα Καρκαβίτσα (Από τα λόγια της πλώρης)

2012-06-28T12:08:00.001+03:00

Είμαστε άντρες εμείς είμαστε άντρες! είπε ο υποναύκληρος καθισμένος ανάμεσα στο πλήρωμα. Έλληνας! σου λέει ο άλλος· δεν είναι παίξε γέλασε. Έχουμε τα κακά μας – δε λέω· πήραμε δρόμο στραβό, σαν το κακοκυβερνημένο πλεούμενο· μα δεν είμαστε και ντιπ! για πέταμα. Και να είμαστε για πέταμα, πάλι δε θα χαθούμε, θέλουμε δε θέλουμε, θα ζήσουμε. θα ζήσουμε και θα θεριέψουμε και θα δοξαστούμε, όπως και πρώτα. Το σιδερόξυλο σιδερόξυλο είναι, όσο κι αν το κουτσουρέψεις· όσο κι αν του μαδήσεις την κορφή, αν του ζεματίσεις τα φύλλα, αν του πριονίσεις τα κλαδιά. Ο λέοντας, λέοντας λέγεται, όσο κι αν του ψαλιδίσεις τη χήτη, αν του κόψεις την ουρά, αν του βγάλεις τα νύχια, αν του ξεριζώσεις τα δόντια. Φτάνει το βρούχημά του να σε πάει ριπιτί. Το έχει το σκαρί μας, ναι· το θέλ’ η τύχη μας να είμαστε πάντα μεγάλοι. Όπου κι αν γυρίσεις, σε στεριές και θάλασσες, σε νότο και βοριά, σ’ ανατολή και δύση, θα το ιδείς γραμμένο. Και γραμμένο όχι με ανθρώπινο κοντύλι, αλλά με το ίδιο χέρι, το παντοδύναμο χέρι του Δημιουργού. Είμαστε άντρες, σου λέω!

Να, κοίταξε στην Ανατολή. Εκεί βγαίνει ο ήλιος, ήλιος λαμπρός και αβασίλευτος – ο ήλιος του Γένους μας. Όποιος δεν έχει μάτια, εκείνος δε βλέπει τη χαραυγή· εθνική χαραυγή, πόθος και καημός αιώνων όλων – όχι κουραφέξαλα.

Κοίταξε γύρω μας: θάλασσα φουρτουνιασμένη, ουρανός κατασκότεινος, στεριές σκουντουφλιασμένες, φορτωμένες δάκρυα και φαρμάκι, θεριά τα κύματα χτυπάνε το καράβι μας. Λύσσα και χολή μας πολεμά. Το νερό δέρνει τη στεριά, την τρώει, την ξεσχίζει, την πετσοκόβει άπονα, όσο να κάμει τα πάντα θάλασσα και ν’ απλωθεί αχόρταγος ρούφουλας στον παράνομο κόσμο.

Μα γύρισε κατά την Ηράκλεια. Καιρός διαμάντι· νερό τρισάγιο. Το μάτι του θεού εκεί έπεσε. Έχεις αρρώστια; πήγαινε να γιατρευτείς. Έχεις πονόματο; άλειψε τα ματόφυλλό σου ν’ αγναντέψεις κόσμους. Είσαι κουφός; θ’ ακούσεις αρμονίες. Βερέμης είσαι; Διγενής έγινες. Η κολυμπήθρα του Σιλωάμ εκεί βρίσκεται για μας. Κολυμπήθρα σωματική, κολυμπήθρα ψυχική, εθνική πρώτ’ απ’ όλα. Είναι η Άγια Τράπεζα της Αγιασοφιάς, το προσκυνητάρι του Γένους μας.

Την άπαρτη Πόλη μας ξένου πόδι την πάτησε – ποδάρι Βενετσάνου. 0 τυφλός Δάνδολος με ξεμωραμένου πιθυμιά έκλεισε στην άσαρκη αγκαλιά την παρθένα μας· μάρανε τα ρόδα του προσώπου της με το βρωμερό του χνώτο· ρούφηξε το τρισάγιο αίμα της με τα σαλιαριστά φιλήματα του. Εννιακόσιων χρόνων ένδοξη ζωή την έσβησε μ’ ένα του σφιχταγκάλιασμα. Ο Λάσκαρης, φαρμακωμένης ώρας βασιλιάς, φεύγει μακριά συνεπαίρνοντας του Γένους την ελπίδα, την αθάνατη σπορά, που θα γυρίσει πάλι μια μέρα θεριεμένος εκδικητής. Και ο καταχτητής, Φράγκοι και Βενετσάνοι και Γερμανοί αδέσποτοι, σαν το αψύ πουλάρι, που τσαλαπατεί με τα πέταλά του τ’ αβρά λούλουδα, χύνονται απάνω της αχόρταγοι. Με το σταυρό τους συντρίβουν το σταυρό μας· με τη θρησκεία τους πελεκούν τη θρησκεία μας. Γκρεμίζουν εκκλησίες, ποδοπατούν καλλιτεχνήματα, μολύνουν αγιάσματα, αποτεφρώνουν πνευματικά αριστουργήματα. Και σφάζουν γέροντες, ατιμάζουν παρθένες, πατούν αρχόντων μέγαρα, ξαπλώνονται σε βασιλικά κλινάρια· νεκρούς γυμνώνουν ένδοξους, ποδοκυλούνε στέμματα θαυμαστά, στενάζει η Βασιλεύουσα· μυρολογά η Σιών μας! Και ο Δάνδολος, γιος κουρσάρων, δε λησμονεί την τέχνη των πατέρων του. Κουρσεύει και θέλει με ξένα και αταίριαστα στολίδια να στολίσει τη λιμνογέννητη πατρίδα του.

Γαλέρες φεύγουν και γαλέρες έρχονται. Παίρνουν τον πλούτο μας τον αδαπάνητο, τη δόξα μας, την αβασίλευτη τη λάμψη, τη σοφία, τα ιερά μας. Η Βενετία τα δέχεται περίχαρη, στολίζεται και καμαρώνει σαν ξιπασμένη και άμυαλη τσιγγάνα. Ζώνεται το σπαθί του Κωνσταντίνου μας το βλογημένο, που έχει στο θηκάρι του τον ουρανό με τ’ άστρα, τη θάλασσα με τα καράβια, τη γη με τα κάστρα της· ιστορία χρυσόγλυπτη του απέραντου Κράτους μας. Παίρνει την κολυμπήθρα, που τόσοι βαφτίστηκαν πορφυρογέννητοι, και βαφτίζει μέσα των εμπόρων τα παιδιά. Με τις χρυσόπορτες του ναού μας στολίζει τον Άγιο Πέτρο της· στήνει στους πύργους της το Ρολόγι, θαύμα του κόσμου, με τους Μάγους που χαιρετούν ταπεινοί του Χριστού μας τη Γέννηση· στήνει στις πλατείες της τ’ άλογα τ’ ανεμοπόδαρα, ακράτητου λαού συμβολική παράσταση.

Γαλέρες φεύγουν και γαλέρες έρχονται. Παίρνουν τα πλούτη μας, τη δόξα, τα ιερά μας. Αλλού τα πάνε, στη Δύση την τρισβάρβαρη, να ημερέψουν και κείνης τους λαούς, να δοξάσουν και κείνης τα χώματα.

Η Αγιατράπεζα όμως δεν ακολουθεί. Η πλάκα η πολύτιμη, που την έστησε ο Ιουστιανός στη μέση του Ναού, λαμπρό ζαφείρι στη χρυσή σφεντόνα του· η πλάκα που άκουσε τόσα Νικητήρια και θυσίασε απάνω της ο Φώτιος, δεν πάει να κλειστεί σκλάβα στα δολερά τείχη, στ’ αρπαχτικά χέρια του Ιννοκέντιου. Όχι, δεν πάει. Άνοιξε η καρίνα στα δυο και γλίστρησε η Αγιατράπεζα στα νερά του Μαρμαρά. 0 βούρκος έφυγε από κοντά της, όπως φεύγει η αμαρτία στο Σταυρό, και ο χρυσός άμμος στρώθηκε, κλίνη πάναγνη από κάτω της. Και του θεού το μάτι, του δικαιοκρίτη και παντοδύναμου, στάθηκε απάνω της άγρυπνο, όπως μάνας μάτι στην κούνια του μονάκριβου παιδιού της.

***

Και από τότε είναι εκεί καιρός διαμάντι, ήλιος κατάργυρος, νερό τρισάγιο. Μύρο ανεβαίνει από το βυθό και απλώνεται στο πρόσωπο της θάλασσας και κάθεται χρίσμα σωματικό, χρίσμα ψυχικό, εθνικό πρώτ’ απ’ όλα! Όπως από το Δισκοπότηρο βγαίνει η σωτηρία του χριστιανού, θα έβγει από κει και η δική μας απολύτρωση. Η χαραυγή του γένους μας εκεί θ’ ανατείλει· ναι, εκεί θα ανατείλει. Προβαίνει ολοένα η Αγιατράπεζα και βούλεται να πιάσει τη στεριά. Αργά η γρήγορα θα την πιάσει τη στεριά. Και τότε σ’ όλη την ελληνική γη, από άκρη σ’ άκρη, από νότο και βοριά, χαρούμενος ο ήλιος θα πυρώσει τους δούλους, καμπάνα θα σημάνει σε κάθε μιναρέ και τα τζαμιά θα ηχολογήσουν τη χριστιανική, την εθνική μας λειτουργία. Και τότε πάλε η Χρυσόπορτα θα στολίσει Ελλήνων βασιλιάδων τα τρόπαια.

Τότε θα πάρουμε και τα κουρσεμένα πίσω. Τα πλούτη μας, τις δόξες, τα ιερά μας. Θα πάρουμε το σπαθί του Κωνσταντίνου και την κολυμπήθρα του Πορφυρογέννητου· τις πόρτες του Ναού μας, το Ρολόγι των Μάγων, τ’ άλογα τ’ αράθυμα. Και θα μείνει πάλι φτωχή και ταπεινή ψαρούδισσα η Βενετιά, και η Πόλη μας θα γίνει καύχημα και στόλος της Οικουμένης, όπως ήταν πριν τη μαράνει του Βενετσάνου το αγκάλιασμα και το βάρβαρο ποδάρι του Τούρκου.

Ναι· θα ζήσουμε και θα θεριέψουμε και θα δοξαστούμε πάλι. Είμαστε άντρες εμείς· μωρ’ είμαστ’ Έλληνες!…»

Και ορθός τώρα έριξε τα μάτια φλογερά στις σκοτεινές στεριές, σαν προφήτης του Ισραήλ, υμνώντας τη γη της Επαγγελίας, ο υποναύκληρος. Και δεν ήταν, όχι, ο ναύτης ο ταπεινός. Ήταν ο Ελληνισμός ολόκληρος, με την ακλόνητη πίστη στις παραδόσεις και τους θρύλους του.

Πηγή: sarantakos.com Μέσω Αβέρωφ απ τη Μέλια .

Εικόνα : Κωνσταντίνος Βολανάκης, “Κάτω από το σεληνόφως” από το xartografos.wordpress.com

Με λόγια απλά

2012-06-13T22:33:00.001+03:00

Πολλά χρόνια πριν, όταν ήμουνα παιδί, περίμενα όπως όλα τα παιδιά με λαχτάρα τις διακοπές και τις αργίες. Τη μία μέρα έκλεινε το σχολείο… το ίδιο βράδυ έπρηζα τους γονείς μου…. και την επομένη έβαζα πλώρη για το χωριό της γιαγιάς μου το Χορτιάτη.

Η γιαγιά μου είχε χηρέψει πολύ νέα. Τον ήρωα παππού μου, τον εκτέλεσαν για αντίπονα οι Γερμανοί μπροστά στα μάτια της γιαγιάς μου… κρατούσε τον μικρό του γιο στην αγκαλιά του για να τον προφυλάξει από την κτηνωδία του κατακτητή, μόνο που δεν τα κατάφερε γιατί η ίδια γερμανική σφαίρα τους διαπέρασε και τους δυο.

Τα στερνά λόγια του παππού μου ήταν: μην κλαις Αναστασία… μη τους δώκεις αυτή τη χαρά….. στάσου ορθή… και έκλεισε τα μάτια.

Η γιαγιά μου μαρμάρωσε….. δεν ήξερε ποιόν να πρωτοθρηνήσει.

Το στερνοπαίδι της ή τον πατριώτη άντρα της που δεν είχε αφήσει πόλεμο για πόλεμο, υπερασπιζόμενος τα όσια και τα ιερά της πατρίδας του, πολεμώντας σώμα με σώμα τον εχθρό.

Σήκωσε από κάτω το κορμάκι του Νικόλα της, το χωριό καιγότανε μετά μουσικής (είναι ιστορικά καταγεγραμμένο ότι η σφαγή στο Χορτιάτη συνοδευόταν από τους ήχους ενός βιολιού) και φώναξε τα παιδιά της ένα ένα με το όνομα τους, για να σιγουρευτεί ότι είναι όλα ζωντανά. Τα παιδιά μαζεύτηκαν σαστισμένα, μπαρουτοκαπνισμένα. Η μεγάλη της κόρη ξέσπασε σε κλάματα και ουρλιαχτά.

Η γιαγιά μου τότε αντέδρασε απρόσμενα βίαια. Της έριξε ένα σβουριχτό χαστούκι( που ακόμα το θυμάται) και έδωσε εντολές: Σκάσε… πάμε να βοηθήσουμε τον κόσμο που καίγεται και κλαίς αργότερα…. πιάσε τα παιδιά απ’ το χέρι.

Ξάπλωσε το στερνοπούλι της δίπλα στον πατέρα του και άρχισε να τρέχει σαν τρελή με τα παιδιά ξοπίσω της.

Ήταν Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου του 1944.

Η γιαγιά μου από κείνη τη μέρα στέρεψε το δάκρυ της, ζώστηκε τα μαύρα ρούχα μέχρι τον θάνατό της, αντριώθηκε και ανάστησε τα παιδιά της.

Κατά την διάρκεια του πολέμου βοήθησε το χωριό της ενεργά και γενναία.

Θα αναρωτηθήτε και με το δίκιο σας γιατί βρε Μέλια πρέπει να τα μάθουμε όλα αυτά;

Τι μας ενδιαφέρουν εμάς τα οικογενειακά σου και μας ζαλίζεις;

Εξηγώ: κάθε φορά που λυγίζω και που θέλω να το βάλω στα πόδια σκέφτομαι τη γιαγιά μου που γονάτισε και….. που στάθηκε ορθή…. τον παππού μου που πολέμησε σώμα με σώμα στον πόλεμο και εκτελέστηκε τόσο άνανδρα έξω από το σπίτι του και όλο το γενναίο χωριό που μαρτύρησε για να ζω εγώ σε μια ελεύθερη Ελλάδα.

Και θυμώνω με τον εαυτό μου που αρκετές φορές λιγοψυχώ… γιατί είμαι άνθρωπος και το βάζω κάτω…. και ανεβάζω πίεση, που μου περνάει από το μυαλό να ξενιτευτώ για ένα καλύτερο αύριο.

Και που να πάω ρε;

Πώς θα ξεχάσω τόσους νεκρούς που έχυσαν το αίμα τους γι’ αυτόν τον τόπο;

Ωραία με γονατίσαν με ξεφτιλίσαν… αλλά να με δουν και νεκρή;

Ε όχι αυτή τη χάρη δεν θα τους την κάνω!

Με λάθος άνθρωπο και με λάθος λαό τα βάλανε.

Αυτές τις δύσκολες μέρες που βιώνει η πατρίδα μας (πείνα, εξαθλιώση, προδοσία, ξεπούλημα) είναι χρέος μας να σταθούμε δίπλα στον γνωστό άγνωστο της γειτονιάς μας, να τον στηρίξουμε με και να του ανεβάσουμε το ηθικό με πράξεις και με προσωπικό παράδειγμα.

Όχι άλλος νεκρός Έλληνας…

Όχι άλλος ξενητεμός….

Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες…. και σε κανέναν άλλο π….!

Η Ελλάδα, μας χρειάζεται όλους…

Ας τους πετάξουμε στη θάλασσα…. λάθος η θάλασσα μας ανήκει και δεν θα τη μαγαρίσουμε με δαύτους….

Και επειδή δεν τους χαλαλίζω τίποτα…. ας τους στείλουμε στα τσακίδια…..

Μέλια

Μετά απο την συνάντηση με τον Ανεξάρτητο Έλληνα Νίκο Λυγερό σας κοινοποιώ την εξήγηση για την ΑΟΖ.

2012-06-12T01:16:00.001+03:00

Panos Kammenos

Μετά απο την συνάντηση με τον Έλληνα Νίκο Λυγερό σας κοινοποιώ την εξήγηση για την ΑΟΖ.
Για αυτό επιμένουμε..............
ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (ΑΟΖ)
Α. ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΟΡΥΚΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ
Πρώτο Βήμα
ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ( δηλ. ΘΕΣΠΙΣΗ) ΤΗΣ ΑΟΖ:
Τι σημαίνει;
Δηλώνω ότι έχω ΑΟΖ. Σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982) γίνεται πάντα μονομερώς. Πάνω από 130 χώρες παγκοσμίως έχουν προβεί σε μονομερή ανακήρυξη.
Πώς γίνεται πρακτικά;
Η κυβέρνηση φέρνει νομοσχέδιο στη Βουλή για ψήφιση. Χρειάζεται πλειοψηφία. Δεν απαιτείται καμία άλλη διαδικασία – Γίνεται τις πρώτες μέρες της κυβέρνησης. Ο νόμος δημοσιεύεται σε ΦΕΚ και υποβάλλεται στον ΟΗΕ για γνωστοποίηση.
Δεύτερο Βήμα
ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΟΖ:
Γίνεται με διμερή συμφωνία των κρατών.
Αρχικά
1. με την Ιταλία – Έχει γίνει συμφωνία μεταξύ Ελλάδος-Ιταλίας για την υφαλοκρηπίδα από το 1977, με βάση τη μέση γραμμή. Η ΑΟΖ θα οριοθετηθεί στη γραμμή της υφαλοκρηπίδας. Κανένα πρόβλημα.
Στη συνέχεια
2. Αλβανία
3. Λιβύη
4. Αίγυπτο
5.Κύπρο και
6. Τουρκία (στο τέλος).
• Υπάρχει δυνατότητα η ως άνω σειρά να τροποποιηθεί ανάλογα με τα δεδομένα που ενδέχεται να προκύψουν. Σημαντικό στοιχείο αποτελεί η ανάληψη από την Κύπρο της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ε.Ε. το β´ εξάμηνο του 2012.
• Όποιος διαφωνεί απλά δεν υπογράφει. Δεν υπάρχει casus belli.
• Η οριοθέτηση που γίνεται με μία χώρα μας επιτρέπει να προβούμε στο επόμενο στάδιο (οικοπεδοποίηση) για την περιοχή αυτή.
Τρίτο Βήμα
ΟΙΚΟΠΕΔΟΠΟΙΗΣΗ
Δηλαδή, παραχώρηση οικοπέδων για εξόρυξη ορυκτού πλούτου. Ξεκινάμε άμεσα με το ΙΟΝΙΟ και συνεχίζουμε στις άλλες περιοχές. Σε πέντε (5) μήνες είναι δυνατόν να υπάρχουν τα πρώτα οικονομικά οφέλη για το κράτος από τις συμφωνίες αυτές.
Β. ΑΞΙΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΩΝ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ
• ΑΙΓΑΙΟ 1,5 δις βαρέλια Χ 100 $ = 150 δις $
• ΙΟΝΙΟ 2 δις βαρέλια Χ 100 $ = 200 δις $
• ΚΡΗΤΗ 14 - 22 δις βαρέλια Χ 100 $ = 1,4 – 2,2 ΤΡΙΣ $
• ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ
ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟΥ 50 δις βαρέλια Χ 100 $ = 5 ΤΡΙΣ $
* Το φυσικό αέριο υπολογίζεται σε βαρέλια, για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης με το πετρέλαιο - Για να κατανοούνται καλύτερα τα μεγέθη.
* Το μέγεθος των κοιτασμάτων έχει υπολογιστεί από το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ και έχει δημοσιευθεί σε σχετικούς χάρτες.
Σχετικές μελέτες έχουν γίνει και από το Γαλλικό Ινστιτούτο Πετρελαίου με ανάλογα αποτελέσματα - Η Γαλλία ερευνά τη Μεσόγειο από το 1911.
Γ. ΚΥΠΡΟΣ
• Απρίλιος 2014 - Θα εξάγει στην Ελλάδα φυσικό αέριο (από το κοίτασμα ΑΦΡΟΔΙΤΗ – οικόπεδο 12), το οποίο θα διέρχεται από την ελληνική ΑΟΖ (που είναι και ευρωπαϊκή ΑΟΖ) και στο μέλλον, κατόπιν σχεδιασμού, θα τροφοδοτήσει την υπόλοιπη Ευρώπη με τον αγωγό Interconnector Ελλάδας – Ιταλίας, αλλά και του Interconnector Ελλάδας – Βουλγαρίας, που πρόκειται να κατασκευαστούν.
Από τη συμφωνία που έχει γίνει με τη NOBLE ENERGY η Κύπρος θα παίρνει το 80% των εσόδων.
• Οκτώβριος 2012 – Θα αναθέσει την εξόρυξη ορυκτού πλούτου σε 9 οικόπεδα. Υπάρχει εκδήλωση ενδιαφέροντος από εταιρείες και κοινοπραξίες εταιριών που προέρχονται από Αμερική, Ρωσία, Γαλλία, Ισραήλ, Καναδά, Αυστραλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Κορέα, Νορβηγία, Μαλαισία. Τα οικόπεδα 1, 4 και 13 δεν προκηρύχτηκαν, καθώς το μεν 1 είναι πολύ κοντά στην Κύπρο (27 ΝΜ) και το 13 είναι κοντά στη Λιβύη. Όσον αφορά το 4, είναι κοντά στην ελληνική ΑΟΖ και υπάρχουν σκέψεις για κοινοπραξία με συνορεύον οικόπεδο της ελληνικής ΑΟΖ, που θα μπορούσαν να δοθούν ως ένα οικόπεδο.
Δ. ΛΟΙΠΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
1. Η Ελλάδα διαθέτει τη 2η μεγαλύτερη ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Η Ε.Ε. διαθέτει την μεγαλύτερη ΑΟΖ παγκοσμίως.
2. Η ΑΟΖ της Ελλάδος συνδέει την ΑΟΖ της λοιπής Ε.Ε. με την ΑΟΖ της Κύπρου, γεγονός που προσδίδει στη χώρα μας επιπλέον αξία στην ήδη σημαντική γεωπολιτική θέση της Ελλάδος.
3. Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της Ελλάδος είναι εξίσου εξαιρετικής ποιότητας με αυτά της Κύπρου, αλλά και πολύ μεγαλύτερα.
4. Στην Ελλάδα έχουν γίνει οι απαιτούμενες σεισμικές μελέτες (υπάρχουν οι «Σεισμικές Γραμμές», όπως αποκαλούνται). Η Κύπρος καθυστέρησε 2-3 χρόνια μέχρι να γίνουν.
5. ΑΝΕΡΓΙΑ: Κάθε εξόρυξη, μαζί με τον τερματικό σταθμό, συνεπάγεται 100.000 θέσεις εργασίας.
6. Η εξόρυξη των κοιτασμάτων σε ΙΟΝΙΟ, ΚΡΗΤΗ και ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟΥ γίνεται σε απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων από τη στεριά. Στην Κύπρο η μικρότερη απόσταση μεταξύ στεριάς και οικοπέδου εκμετάλλευσης είναι στα 27 Ναυτικά Μίλια (ΝΜ).
7. Η επιλογή της περιοχής του Κατάκολου (Γ. Μανιάτης - ΠΑΣΟΚ) δεν κρίνεται ορθή, καθώς βρίσκεται στα 4,2 ΝΜ από τη στεριά, δηλ. εντός των εθνικών χωρικών υδάτων (6 ΝΜ), και συνεπώς δεν ανήκει στο πλαίσιο της ΑΟΖ. Επιπλέον, πρόκειται για μικρό κοίτασμα χωρίς σημαντικά οφέλη για το κράτος και δεν προσελκύει το ενδιαφέρον μεγάλων εταιριών.
8. EuroAsia Interconnector: Η ΔΕΗ της Ελλάδος με τις αντίστοιχες εταιρίες του Ισραήλ και της Κύπρου (ΑΗΚ), καθώς και η Quantum Corporation, υπέγραψαν στις αρχές του 2012 μια κοινοπραξία η οποία θα μεταφέρει ηλεκτρικό ρεύμα μεταξύ των χωρών αυτών και στη συνέχεια σε λοιπές ευρωπαϊκές χώρες. Η προμελέτη έχει ολοκληρωθεί, η μελέτη ολοκληρώνεται το 2012 και η καταπόντιση του καλωδίου θα γίνει τον Οκτώβριο του 2013. Το ηλεκτρικό ρεύμα θα παράγεται από την καύση του φυσικού αερίου και θα μεταφέρεται με καλώδια, τα οποία θα διέρχονται μέσω και της ελληνικής ΑΟΖ. Πρόκειται για μία στρατηγική επένδυση αξίας 1 δις ευρώ.
9. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δίνει μεγάλη σημασία στην έννοια της ΑΟΖ και αναγνωρίζει τη σπουδαιότητά της. Αυτό αποδεικνύεται, αφενός, από το γεγονός ότι από την 01.07.2013 η Κροατία θα αποτελέσει την 28η χώρα της Ε.Ε., η οποία διαθέτει τη μεγαλύτερη ΑΟΖ από τα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας, αφετέρου από το γεγονός ότι το 2004 εντάχθηκαν η Μάλτα και η Κύπρος.
Ε. ΕΛΛΑΔΑ – ΕΥΡΩΠΗ – ΕΥΡΩ
Με βάση τα ανωτέρω στοιχεία, κάθε συζήτηση περί εξόδου της Ελλάδος από την Ευρώπη ή το Ευρώ καθίσταται τουλάχιστον ανεδαφική και παρελκυστική.
ΣΤ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ο καθορισμός της ΑΟΖ για την Ελλάδα είναι ζήτημα υψίστης σπουδαιότητας και θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα τόσο για λόγους στρατηγικής σημασίας όσο και για λόγους πραγματικής και ουσιαστικής οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας.
Τα υπόλοιπα κόμματα θα πρέπει άμεσα να καταστήσουν σαφές αν προτίθενται να ψηφίσουν το σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή για την ανακήρυξη (θέσπιση) της ΑΟΖ. Ελπίζουμε πως θα υπάρξει εθνική σύμπνοια.

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟ MATRIX

2012-06-10T12:10:00.001+03:00

Η παρέα ήταν καλή , όλο το πλήρωμα σχεδόν ξενυχτήσαμε απλωμένοι στην κουβέρτα κάτω απ τον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό αυτής της γλυκειάς νύχτας του Ιούνη . Βρέχοντας συνεχώς τα χείλη μας μ’οτι είχε διαθέσιμο ο καθένας (το ρουμι κλπ μας τα ‘κρυψαν οι ανωτεροι μιας και ειμαστε ακομη “αροδα”),το πλοίο μας έστεκε ολόφωτο στη μέση του λιμανιού σαν γιορτινό στολίδι κι εμείς ξεδιπλωσαμε τις σκεψεις μας στην Αναζητηση της Αληθειας γραφοντας 201 σχολια κι αποσυρθηκαμε ένας ένας εξαντλημενοι ανοιγοντας νεο πεδιο συζητησης λαμπρο με το αρθρο : Matrix: Αναρτηση για συζήτηση σχετικά με ένα αμφιλεγόμενο κιν. έργο. !!! Οι προσπαθειες του Πετρου να εστιασουμε στο σκοπο του πρώτου τιτλου απεβησαν ακαρπες σκονταφτοντας στις προσωπικες αληθειες (χμμ !) του καθενος μας. Παραδοξως ομως ανοιγοντας την κουβεντα σε αυτο το δεύτερο αρθρο , ανεφερε την μια και μοναδικη Αληθεια μεσα απο το “ρεζουμε” του για την ταινια Matrix !!!(βλ.σχολιο υπ.αρ. 2 ! )
Και αυτη ειναι πως ο Ανθρωπος δεν μπορει οχι μονο να την αντικρυσει , αλλα ουτε και να ενδιαφερθει για την αναζήτησή της. Ποσο μαλλον να ζησει “μεσα” σε αυτην. Αυτο συμβαδιζει απολυτα και εισερχεται στα μονοπατια της Ψυχολογιας ατομικης και μαζων , με προεκτασεις φυσικα το μανιπουλαρισμα τους αντιστοιχα σε συλλογικο αλλα και ατομικο επιπεδο. Μα απο εδω ξεκινα και η τρελλα της σημερινης συγχρονης κοινωνιας μας. Με ριζες απο την εναρξη της βιομηχανικης επαναστασης στις αρχες του 18 αιων. και της σταδιακης αυτοματοποιησης παραγωγης αγαθων. Εκατονταδες ισως και χιλιαδες οι ασημοι αλλα και διασημοι “τρελλοι” ειναι καταγεγραμμενοι στα πρωϊμα κιταπια της Ψυχιατρικης. Οσοι αντικρυζαν εστω και αχνα αυτη την Αληθεια προσεκρουαν στο “Σινικο τειχος” της κοινωνιας που τους περιελαμβανε μεχρι τοτε . Μιας κοινωνιας που οτι “ξεφευγε” απ τα κοινως αποδεκτα ορια , ηταν δακτυλοδεικτουμενο , αρχικα μονο , με τελικο προορισμο τα τοτε ψυχιατρεια κολαστηρια. Δεκαδες και οι επιστημονες που “εσκυψαν” πανω στην ψυχη του ανθρωπου , ανοιγοντας τα μονοπατια για την συγχρονη Ψυχιατρικη . Οσοι προλαβαν και καταλαβαν ή εστω κοιταξαν κλεφτα την προηγουμενη Αληθεια , κατορθωσαν να συγγραψουν τονους με τομους συμπερασματων ακομα και πειραματων πανω στο θεμα της ψυχικης υγειας , μισοκλεινοντας τα ματια τους κατορθωσαν να συγκερασουν την προσωπικη τους αληθεια με την κοινωνικη αληθεια αποκρυπτοντας σκοπιμως τη μονη και πραγματικη Αληθεια. Παντα με τον κατακερματισμο και την αποσπασματικη αντιμετωπιση του προβληματος..Οι υπολοιποι απλως “περασαν στην αλλη μερια” . Δεν ειναι τυχαιο αλλως τε αυτο που ακουμε ακομα και σημερα στους διαδρομους των Ψυχιατρικων κλινικων αναφορικα με πολλους ασθενεις : Τρελλαθηκε απ το πολυ διαβασμα !! Ομως δεν ειναι ετσι ,ετσι ειναι γιατι ετσι το “βλεπουνε” ολοι τους πλεον , γιατροι και νοσηλευτικο προσωπικο…που κι αυτοι ειναι ανθρωποι φυσικα με την αδυναμια που προαναφεραμε….Και για να χαμογελασουμε λιγο ,ας αναφερω αυτο που σε στιγμες ευθυμιας εχουμε “πει” ολοι μας : Οι τρελλοι ειναι απ εξω , οι λογικοι ειναι μεσα στα τρελλοκομεια! ..
ΑΛΗΘΕΙΑ ! μια απλη λεξη με τοση δυναμη ομως…Ο Κυριος ειπε : “Γνωσεσθε την Αληθεια και η Αληθεια ελευθερωσει υμας”.Ποσοι εξ ημων ομως αντεχουν την Αληθεια ; Ελαχιστοι , ισως κανεις , δε ξερω..ακομα κι εγω που γραφω αυτες τις αραδες ,αδυνατω να περιγραψω ην ελευθερια σκεψεων μεσω εικονων που κατακλειζουν το μυαλο μου σχετικα με το θεμα ρεοντας χωρις καμια αναστολη..Αν περιορισω αυτη την ελευθερια ,την κατακερματισω δηλαδη και την περιχαραξω σε ενα μονο πεδιο και θα μπορεσω να το περιγραψω γινομενος αυτοματα και κατανοητος/αρεστος απ τους αναγνωστες μου…Αυτο ομως ειναι αυτο-ελεγχος , ελεγχος συναισθηματων και επιρροων απ το περιβαλλον. Και αντε τα συναισθήματά μου τα ελεγχω (κι αυτα εν μερει) ,το περιβαλλον ομως ; Αν μπορουσα να ελεγχω και το περιβαλλον θα ημουν ο απολυτος κυριαρχος . Δεν γινεται ομως σε ατομικο επιπεδο ! Σε συλλογικο ομως γινεται και παραγινεται ,κι οχι εν μερει αλλα στην ολοτητα του μεσω του στοχευμενου ελεγχου / προπαγανδας απο ειδικες ομαδες επιστημονων οι οποιες εχουν συλλεξει στα χέρια τους τεραστιο ογκο πληροφοριων απο τα συγγραμματα των πιονερων της Ψυχιατρικης.Κι αυτοι ομως υποκεινται σε ελεγχο μεσω διαχωρισμου σε συνολα και υποσυνολα τα οποια περιλαμβανονται σε υπερσυνολα πυραμιδικης ομαδοποιησης… Στις μερες μας αυτα τα “οικοδομηματα” περιλαμβανουν πλεον τη βιομηχανια κινηματογραφου ,τον εντυπο καθημερινο τυπο ,τις εκδοσεις , διαφημηστικες εταιριες , πρακτορεια ειδησεων , τηλεοπτικους σταθμους , βιοτεχνιες παιχνιδιων και την “εκπαιδευση” των ατομων απο τη νηπιακη ακομη ηλικια , αφαιροντας την απ τα κρατη/εθνη !! Στην κορυφη αυτου του οικοδομηματος “στεκει” καλα κρυμμενος ο σκοπος του. Γκλομπαλοποιηση των παντων. Τα οπλα τους περιλαμβανουν και την παρουσιαση της Αληθειας , μαζι με ψεμματα και υπεραπλουστευσεις με στοχο την σταδιακη αυξηση αμφιβολιων.. Που ομως ; Αμφιβολιες στην “κοινωνια” τους δεν υφιστανται ,δεν ριζωνουν , εχουν τον τροπο τους να κανουν υπακουη την κοινη γνωμη. Στο ατομο ειναι η προσοχη τους , το ατομικο επιπεδο του καθενος μας γεμιζουν αμφιβολιες καθιστοντας μας αβουλους θεατες και υπακουα μελη της κοινης γνωμης τους , στρεφοντας οσες μοναδες/ατομα διατηρουν ψυγματα βουλησης ακομη το ενα εναντι του αλλου μεσα απ την αναγκαστικα διαφορετικη προσωπικη αληθεια του καθενος απ αυτους..
Το Matrix η ταινία δεν θα μπορουσε να αποτελει εξαιρεση απο τον παραπανω “κανονα”.. ακολουθει πιστα τις επιταγες της νεας ταξης που συστηματικα ξεδιπλωνει συνεχως τα πλοκαμια της απ τη δεκαετια του 80s…

ΥΣ.Συγχωρέστε τον Περίοπα για την απουσία τονισμού στο παραπάνω κείμενο..Βλέπετε με τι διπλωματικό τρόπο το ζητάω ; Λες και είμαι κάποιος τρίτος ,xexexexexe . Η αλήθεια είναι πως προσπάθησα να διορθώσω τον τονισμό και πως το ξεκίνησα για σχόλιο ,αλλά μου “βγήκε” σεντόνι και το’κανα άρθρο ! Συγνώμη και για την “σεντονίαση”..

Παραθέτω και την Κυριακή Προσευχή δια χειρός Πέτρου :

Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς·

Ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου.

Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου.

Γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς.

Τόν ἄρτον ἡμῶν όν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον.

Καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν,

ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν.

Καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν,

ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Μια ακόμη αναζήτηση ξεκίνησε μόλις , εσείς , θα ακολουθήσετε ;

Εδώ είναι Ελλάδα, Τόπος θυσίας μα μ’ελεύθερη σκέψη ! Βιντεο

2012-06-04T00:53:00.001+03:00

Μια διεισδυτική προσπάθεια να περιγραφεί το βάθος και το εύρος της υποκρισίας και της διαπλοκής του πολιτικού μας συστήματος και της κουλτούρας που το συντηρεί ,μέσα απ το βίντεο που ακολουθεί ,βρήκε τον εισαγωγικό της πρόλογο με την πέννα της Φαίης και τον τσεκουράτο λόγο του Βράχου.Τους ευχαριστώ .
Η ανομία που διαπράττεται από το πολιτικό σύστημα δεν είχε ποτέ όνομα. Τα πρόσωπα χάνονται πίσω από τους θεσμούς και έτσι όλοι εμείς καταλήγουμε να απευθυνόμαστε σε σαμάρια όταν προσπαθούμε να βρούμε το δίκιο μας. Αντιθέτως, οι αισχρές πράξεις αυτών των ‘αόρατων θεσμών’ πάντα βρίσκουν στόχο πραγματικούς ανθρώπους, με όνομα και επώνυμο που τις πληρώνουν με αίμα και ιδρώτα.

Το αδήλωτο εκατομμυριάκι του συζύγου της ντορίτσας δεν στάθηκε εμπόδιο στο να συνεχίσει την πολιτική της καριέρα και μάλιστα σε τιμητική θέση αφού πρώτα εξαγνίστηκε φυσικά μέσα στην κολυμβήθρα των πολιτικών συμφερόντων. Αυτά τα πολιτικά συμφέροντα τα οποία μας τα προβάλλουν ως και δικά μας συμφέροντα και εκεί πιστεύω είναι πως την πατάμε. Βγήκε ο ΚΚβ, χθες προχθές και τι είπε; Πρέπει να συνταχθούμε όλοι μαζί για να μην βγει η άλλη πλευρά (εννοώντας τον τσίπρα κ.α.), για να μην καταστραφεί η Ελλάδα.Ολοι οι άλλοι είναι εχθροί (!) δηλαδή ! Βγήκε και είπε με άλλα λόγια ότι πρέπει να ξεχάσουμε τις παλιές αμαρτίες και να φερθούμε ώριμα. Το καλό της Πατρίδας ταυτίστηκε με την επιβίωση του κόμματος του, ένα κόμμα που μαζί με τη σάρα και τη μάρα που κρατούσε τόσον καιρό ενισχύθηκε και με παραπάνω σαπίλα, πάντα για το καλό της Πατρίδας. Σ.Π.Δε μας είπε όμως πως , όλοι κι όταν λέμε ΟΛΟΙ , εννοούμε ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ είναι στο ίδιο σακί με τα σκ@τ@ .

Ξαφνικά μας καλούν , παθαίνουμε αμνησία και κάνουμε φαύλους κύκλους. Και δεν είναι και τόσο δύσκολο όταν αυτή η “γραμμή” υπακούεται από όλους τους υπολοίπους . ΜΜΕ, αντίπαλα κόμματα. Όλοι κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο. Έτσι, ενώ βλέπουμε το άδικο κάποια στιγμή επιστρέφουμε σα μετανοημένοι άσωτοι υιοί πίσω στη στάνη, στην αποδεκτή συμπεριφορά, στις επιταγές, των… πολιτικών αναγκών. Είναι ανάγκη σου λένε τώρα σοβαρέψου και μην κάνεις τον καμπόσο.

Ποιος είναι ο τρόπος να ξεφύγουμε από αυτήν την επαναλαμβανόμενη ΚΑΤΑΡΑ;; Γιατί αν είμαι εξοργισμένη μια φορά με όλους αυτούς που μας δουλεύουν ψιλό γαζί, είμαι πολύ περισσότερο με εμάς τους ίδιους που στις πιο κρίσιμες στιγμές ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΜΑΣ. Δεν ξέρω αν υπάρχουν μαγικές συνταγές . Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να αποκωδικοποιούμε αυτές τις συμπεριφορές όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται στον απλό πολίτη.Να του εξηγούμε αυτό σημαίνει αυτό, μην πλανάσαι. Αυτός που σου λέει αυτό έχει κάνει αυτό και εκείνος που δεν τον ξεβρακώνει είναι επειδή έχει κάνει εκείνο. Δεν είναι ηλίθιος ο πολίτης απλά θέλει λίγη βοήθεια για να ξεστραβωθεί. Την εικόνα τη βλέπει αλλά την κρίσιμη στιγμή, μέσα από την καταιγίδα της κατευθυνόμενης πληροφορίας και της προπαγάνδας η εικόνα μπροστά του γίνεται θολή. Αυτό για μένα είναι το πρώτο βήμα. ΝΑ ΑΡΘΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΣΟ ΠΙΟ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ. ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ, να την σπάσουμε σε κομμάτια και να την ξαναστήσουμε έτσι ώστε να βγάζει πραγματικό νόημα. Αυτή η μπουρδελοκατάσταση του πήγαινε έλα δεν μας έχει βγάλει πουθενά.Η αλήθεια που τη μια λέγεται, την άλλη αποκρύπτεται, τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά. Δεν μπορούμε άλλο να σερνόμαστε στην σχιζοφρένεια των κομμάτων, Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΟ.

Αυτή είναι η αρχή… η συνέχεια έχει πολλή συζήτηση , είπε η Φαίη στις Ιουνίου 2, 2012 στις 5:27 μμ Αφιερώστε λίγο απ το χρόνο σας και “δείτε¨το βίντεο που ακολουθεί ,θα αποκωδικοποιήσετε πολλά πραγματα !!

Το βάζω κι εδώ, για να μην παραπονιέστε… έγραψε ο Βράχος :

Όσο, όσο,όσο, υπάρχει “πολιτική” διαχείριση, Εθνικών προβλημάτων ή επικοινωνιακή διαχείριση Εθνικών προβλημάτων, θα έχουμε ακριβώς τα ίδια, μίζερα, μέτρια,άδοξα, γελοία, ανόητα αποτελέσματα.
Έχουμε – και αυτό πάει σε όλους – εκχωρήσει δικαιώματα, σε τσουτσέκια της επικοινωνίας, σε άχρηστα ενεργούμενα, οσφυοκάμπτες ενός βρώμικου συστήματος, που έχουν μετατρέψει το πολιτικό “παιχνίδι”, σε διάλογο πολιτικάντηδων, που αν τους έβαζες πραγματικό, ουσιαστικό πρόβλημα να λύσουν, ανθρώπινο, το πιθανότερο θα ήταν να έχεζαν το στριγκάκι τους…
Όταν κάποτε είχα γράψει ότι βασικά χρειάζονται λειτουργικοί ανδρικοί γενετικοί αδένες ,συμφώνησαν όλοι – και τα τσουτσέκια – και μετά πήγαν στον γυναικολόγο τους, οι περισσότεροι όχι όλοι, για να τους συμβουλέψει για τις παρενέργειες της εμμήνου ρύσεώς τους. Καμία μομφή στις κυρίες. Από τις κυρίες περιμένεις να έχουν καμιά φορά προβλήματα γυναικολογικά, από αγοράκια, δεν είναι ο κανόνας, αλλά κάνουν ότι μπορούν για να το αλλάξουν. Και αυτό…
Τα αποτελέσματα των παρενεργειών, τα βλέπουμε.
Κάποτε είχα γράψει σε ένα άνθρωπο, ότι για να μπορέσει να μπει σε διαδικασία αλλάγής του περιβάλλοντος του, θα πρέπει να αποφασίσει ότι το περιβάλλον του χάθηκε και ότι εκείνος είναι πεθαμένος, νεκρός, τελειωμένος, αλλού,off.
Δεν με άκουσε και βεβαίως παλεύει με φαντάσματα, σε στοιχειωμένα σπίτια, ψόφιος, χωρίς να ξέρει ότι ήδη ετοιμάζουν το μνημόσυνό του…
Δεν είναι ζήτημα προσώπων.
Είναι ζήτημα στόχου.Τα πρόσωπα, έρχονται και παρέρχονται.
Όταν υπάρχει ΑΝΣΚ, τότε, όποιος έχει λειτουργικούς ανδρεικούς γενετικούς αδένες, δεν υπολογίζει απώλειες προσωπικού, δεν υπολογίζει απώλειες υλικού, δεν υπολογίζει τίποτε παρά μόνο το μπήξιμο της Σημαίας, στην κορυφή του λόφου.
Όταν ο ΑΝΣΚ, είναι η Ελευθερία της Πατρίδας, οι απώλειες είναι δευτερεύουσες.Απρόσωπες…
Σκληρό;
Τι να κάνουμε…Εδώ είναι Άγιος Τόπος, δεν είναι για ανήλικα…
Εδώ είναι Ελλάδα, Τόπος θυσίας , έγραψε ο ΒΡΑΧΟΣ στις Ιουνίου 2, 2012 στις 10:13 μμ

Υπουργός Υγείας σε ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ : Παρέλαβα χάος, ελάτε να τα πούμε.

2012-06-04T00:24:00.001+03:00

Τηλεφωνική επικοινωνία είχαν απόψε λίγο μετά τις 21:00 ο Υπουργός Υγείας Χρήστος Κίττας με το Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού και βουλευτή Εύβοιας των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Κώστα Μαρκόπουλο.

Ο κ. Κίττας τηλεφώνησε στο κ. Μαρκόπουλο, ο οποίος είναι και γιατρός, θωρακοχειρουργός, όταν διάβασε την οξύτατη ανακοίνωση που είχε δώσει ο βουλευτής στη δημοσιότητα μία ώρα πριν, για την αθλιότητα στην υπόθεση των φαρμάκων,
εκτοξεύοντας σκληρούς χαρακτηρισμούς για τους συνυπεύθυνους Σαμαρά, Βενιζέλο και Λοβέρδο.

Ο Υπουργός Υγείας στη τηλεφωνική συνομιλία τους περιέγραψε στον κ. Μαρκόπουλο με τα πιο μελανά χρώματα την οικονομική κατάσταση του Υπουργείου που παρέλαβε, υπογραμμίζοντας ότι ανά πάσα στιγμή είναι πρόθυμος να ενημερώσει προσωπικά και τον πρόεδρο των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Πάνο Καμμένο αλλά και στελέχη του κινήματος.

Σημειώνεται πως όλοι οι υπόλοιποι αρχηγοί αναφέρθηκαν στο πρόβλημα με τα φάρμακα των καρκινοπαθών , αλλά μόνο για λόγους εντυπωσιασμού του εκλογικού σώματος..Ο δε Λοβέρδος σε πρωϊνή εκπομπή ,ανέφερε πως η υπηρεσιακή κυβέρνηση αδυνατεί να λύσει το πρόβλημα μόνη της και χρειάζεται σύγκληση συμβουλίου πολιτικών αρχηγών για να το λύσει….

Projiect Terror - Τρόμος και απειλές!

2012-06-02T13:19:00.001+03:00

Τελευταία ακούω, βλέπω και διαβάζω συνεχείς απειλές.
Η πιο συνηθισμένες είναι,
"ή Ευρώ, ή καταστροφή
ή Ευρωπαϊκή κοινότητα, ή καταστροφή,
ή μνημόνιο, ή καταστροφή,
ή ακολουθούμε τις δεσμεύσεις, η καταστροφή.."
Από την μέχρι σήμερα πείρα μου στο σχολείο του δρόμου και της σκληρής επιβίωσης, κι ας μην έχω πολιτική παιδεία, κι ας μην έφαγα πλύση εγκεφάλου απο κάποιο κόμμα ή παράταξη, έμαθα το εξής: "Φωνάζει ο κλέφτης.." καθώς και το: "απειλεί ο φοβισμένος.."
Όλα τα παραπάνω, μαζί με κάποιες ωμές αλήθειες, μου έδωσαν να καταλάβω και να πιστέψω, πως, η καλύτερη λύση για την πατρίδα μου, και πάνω απ' όλα η πιο έντιμη και λιγότερο προσβλητική, είναι να ορθώσει το ανάστημά της, και να τους πεί, "να πάτε να γ@μηθείτε, εσείς και οι απειλές σας. Τα χρήματά σας και το δήθεν καλό σας".
Γουρούνια μας αποκαλούν (P.I.G.S.), καιρός να μάθουν λοιπόν, πως και τα γουρούνια έχουν υπερηφάνεια, που αν την πληγώσεις, σου ορμάνε.
Ξέρουν πολύ καλά, μα το κρύβουν με κάθε τρόπο, πως αν φύγει η Ελλάδα απο ευρωζώνη και απ' το Ευρώ, θα ακολουθήσουν σαν ντόμινο κι άλλες χώρες. Θα δημιουργηθεί τότε μια νέα κρίση, που αυτή τη φορά θα τους πλήξει πραγματικά, ενώ ως σήμερα κερδίζουν απο την δική μας κατάντια. Μια νέα κρίση, την οποία υποψιάζονται, προσπαθούν δήθεν να κοντρολάρουν ανώδυνα, μα γνωρίζοντας πως δεν είναι ικανοί, και θα τους σβήσει.
Θέλω τότε να δω, με ποιο τρόπο η Μέρκελ και ο Σόϊμπλε, ο Ολλανδός κι ο Γάλλος, θα πείσουν τους δικούς τους πολίτες, πως πρέπει να πληρώνονται 500 ευρώ μόνο το μήνα για να ζήσουν, και με συντάξεις μισές. Στους Έλληνες δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να το απαιτούν. Ας φτάσει το αγγούρι στον κώλο τους, για να δω την ανδρεία τους.
Είδαμε τι σημαίνει μέλος της Ε.Ε.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ απανωτές, και ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ.
Κατακτήσεις με αγώνες, αίμα και θυσίες, έγιναν παρανάλωμα μέσα σε μια νύχτα.
Ξέκαναν το 90% του αγροτικού πληθυσμού της χώρας, με την απαγόρευση καλλιέργειας καπνού. Ενός καπνού, που πλέον εισάγουμε κάνοντας πλούσιους άλλους, λιμοκτονώντας εμείς.
Με τον ίδιο τρόπο, άνοιξαν μεγαλοκαταστήματα, που κανένας μέσος Έλληνας επιχειρηματίας δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί, με αποτέλεσμα να κλείσουν χιλιάδες επιχειρήσεις, αφήνοντας χρεωμένους ανθρώπους και ακόμη περισσότερες χιλιάδες ανέργους.
Στέρησαν το δημοκρατικό δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής, απαγορεύοντας εντελώς αυθαίρετα το κάπνισμα παντού, και διχάζοντας τον κόσμο σε καπνιστές και μη καπνιστές, με το πρόσχημα ότι ενδιαφέρονται για την υγεία αμφότερων. Τους πρόσφεραν τυρί, κρύβοντας την φάκα.
Έλληνα, πεινάς που πεινάς.
Θα σου επιβάλουν κι άλλες απαγορεύσεις
ακόμη περισσότερη πείνα και ανέχεια
Θα σε αλλοτριώσουν με ξένες φυλές, για να μην αποτελείς ομοιογενή πληθυσμό, και να περνάνε τα όποια μέτρα τους ανώδυνα, όταν πλέον θα θεωρείσαι μειοψηφία στην ίδια σου την χώρα, και δεν θα μετράει η ψήφος ή η γνώμη σου.
Θα σου κατακρεουργήσουν τα σύνορα σαν χώρα, δήθεν "προς χάριν της ειρήνης".
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ,
ξεκινώντας απο τους ΕΦΙΑΛΤΕΣ που τρέχουν να ανοίξουν τις κεκρόπορτες εκ των έσω,
τους διαβρωμένους και ξεπουλημένους
ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ;;;
Μπρός στα καλλη τι είναι ο πόνος..
Από μια πείνα για χάρη των κατακτητών, προτιμώ την πείνα για ελευθερία και υπερηφάνεια!!

πηγη