Do Not Go To Sleep...brother.

2015-07-01T12:51:00.000-07:00

Zapraszam wszystkich do czytania mojego bloga z opowiadaniami o tematyce Gravity Falls!

Confrontation - Jeff the Killer

2015-02-15T08:26:00.001-08:00

Tak.

2015-01-17T01:24:00.000-08:00

SIEMA!

Yes, zgadliście!Nowy wygląd!

Wszystko co potrzebne jest na dole bloga.Miłego czytania, a 3 rozdział już niedługo!

PA!

~Jeff

Sorry!...

2015-01-10T23:13:00.002-08:00

Siema, to ja - Jeffy Killer.

Przepraszam, że tak długo nie ma postów ale mój kumpel i współautor

- Laughing Jack wyjechał żeby terroryzować małych Azjatów tak więc kolejne opowiadanie dopiero na ferie!

Dzięki za uwagę wasz - JEFF.

Rozdział 2

2014-12-25T06:43:00.000-08:00

Kiedy Jeff zajęty był torturowaniem policjantów Liu chwycił leżący nieopodal niego długi nóż kuchenny.Ujrzał jak jego młodszy brat śmiejąc się do rozpuku, wycina przełożonemu policji wielką dziurę w klatce piersiowej i jednym szybkim ruchem wyrywa mu wciąż bijące, ociekające krwią serce.
Niepostrzeżenie wymknął się z budynku zostawiając jedyny dowód, że kiedykolwiek tam był - krwią dziecka zabitego przez Jeffa narysował na ścianie wielki krzyż...
Gdy morderca zorientował się, że jego starszy brat zniknął wpadł w jeszcze większy szał.Zaczął obcinać kończyny policjantom i demolować cały dom, już miał go podpalić kiedy zauważył olbrzymi, krwawy krzyż na ścianie.
-Hah...to śmieszne ale właśnie powiedziałeś gdzie się znajdujesz, braciszku.-Zaśmiał się ponuro Jeff.
------------------------
Pojedyncza łza spłynęła po policzku Jeffa.Grób jego rodziców...Dwa nagrobki z marmuru...Dwa imiona...jedno nazwisko...Woods.
-Jednak żałujesz...-Jeff usłyszał głos swego brata...
-Żałuje...że nie jesteś tam z nimi.-Zaśmiał się sztucznie Jeff.
-No tak...ty nigdy się nie przyznasz, że pragniesz śmierci...że chcesz odpokutować grzechy, lecz ja wiem, że pod tą twarzą, uśmiechem potwora kryje się mój młodszy braciszek...
Po tych słowach Jeffowi coś pękło! Jednak sam nie wiedział co to mogło by być. Czuł pewnego rodzaju bul w czarnym, skamieniałym sercu. Lecz z drugiej strony czuł nienawiść i sam nie wiedział co ma robić. Po chwili namysłu odwrócił się plecami do stojącego (na razie) spokojnie Liu, a po jego bladej twarzy spłynęło parę łez.
- Jesteś moim braciszkiem! Wiem co czujesz, jesteś mordercą jednak jest ci przykro. Czegoś takiego nie da się ukryć.
Jeff nadal stał odwrócony plecami gdy nagle odwrócił się do Liu i z żądzą mordu na twarzy zbliżył się do brata.
- Co chcesz mi zrobić?
Wtem monstrum niespodziewanie podbiegło do Liu i... tak przytuliło go! Jednak nie trwało to długo gdy wyjął swój nuż i wbił go w plecy brata.
- Wcale nie! Nie czuje smutku! Teraz naprawdę dołączysz do nich! Gyahahahahahahahaha
-Oh...Jeff.Jesteś taki przewidywalny, braciszku.-Powiedział cicho Liu.
-Nie nazywaj mnie tak!-Wrzasnął chłopak, lecz jego starszy brat tylko się roześmiał i złapał Jeffa za gardło i wyciągnął zza paska szklaną fiolkę.
-Pij.-Rozkazał Liu wpychając mu fiolkę w usta.Gorący, gorzki płyn spłynął przełykiem zabójcy.Piekło.Piekło przeraźliwie.Cichy, stłumiony jęk wydobył się z gardła czarnowłosego.
Zasnął.
Obudził się w lesie.Mleczna mgła wypełniała całą przestrzeń.Słyszał jedynie cichy śmiech.
"Braciszku...wiem, że żałujesz"
"NIE!nie...wcale nie żałuje, śmierć jest początkiem.Dałem im życie!Hahaha"-Jego śmiech był cichy i niepewny.Czy na prawdę nie żałował?Czy nie czół żadnego bólu?Czy był potworem jakim chciał być?

Jeff obudził się z wrzaskiem.
-To...to tylko zły sen.-Zasapał.
-Oczywiście.-Powiedział Liu.
-Ty...zabiję cie!-Wrzasnął Jeff.
-Spokojnie, ani ja ani ty nie mamy broni.Nie ma jej tu.-Powiedział Liu.Jeff rozejrzał się po ciemnym pomieszczeniu.Nie było tam okien, tylko para małych kwadratowych drzwiczek.
Pokój był czysty i schludny.Stało w nim kilka żelaznych szafek, dwie metalowe prycze i leżący na podłodze biały laptop...nic poza tym.
-Ukradłeś mi laptopa.-Powiedział spokojnie Jeff.
-Hehehehe... Jesteś straszny, przerażający, ale taki głupi!
Jeff spojrzał na kieszeń, w której zawsze był jego ukochany nuż. Zabił nim tyle osób. Jednak noża tym razem tam nie było.
- Gdzie jest mój nuż!?- wrzasną Jeff.
- Jego również sobie przywłaszczyłem!
- Oddawaj! Oddawaj! Oddawaj!- krzyczał notorycznie potwór.
- Mam już dość twojego zastraszania mnie! Wydaje ci się, że jesteś wielki, niepokonany, że królujesz na tym szarym i mrocznym świecie.. NIE! Wcale tak nie jest i postanowiłem, że ci to udowodnię!
Obaj patrzyli na siebie złowrogo, a na twarzach widać było delikatne uśmiechy. To był przejaw czegoś co miało nastąpić, jakiegoś planu. Jeff czuł się niepewnie. Był w jakimś nieznanym mu ciemnym pomieszczeniu. Skąd wiedział co mogło go czekać?
-Jestem bogiem tego świata, ja daje życie i je odbieram...-Mówił Jeff.
-Nie.Jesteś jedynie smarkaczem z podwyższonym mniemaniem o sobie i widocznie sam sobie nie radzisz w życiu.-Sprostował Liu.
-Skąd wiesz, że jestem sam?-Zaśmiał się potwór.-Ja mam przyjaciół, mam Eyeless Jacka, Mam Roześmianego Jacka, Slendera, Sally.A ty kogo masz?-Zaśmiał się sucho Jeff.
-Dobra, ty masz setkę zmyślonych kumpli, a ja mam...Jane.-Powiedział, a z cienia wyłoniła się dziewczyna o białej twarzy i czarnym, szerokim uśmiechu.
-Wyglądasz dziś wyjątkowo źle, Jeff.Może to naprawimy?-Zaśmiała się i włożyła dłoń do kieszeni jej czarnych jeansów.
-C-co?Gdzie mój nóż?-Spytała sama siebie wyraźnie rozkojarzona.
-Ja go schowałem-Powiedział spokojnie Liu.-Nie chcę żebyśmy się tu pozabijali.Mam sprawę.Wiem jak przywrócić nam nasze dawne ja.-Powiedział.
-Wierzysz w cuda?-Spytała zdenerwowana Jane.
-Nie wierzę w duda, tylko chce żeby było jak dawniej!
- Co ty tu w ogóle robisz Jane? - zapytał z lekko drwiącym głosem Jeff.
- Co ja tu robię?- odpowiedziała mu mroczna dziewczyna. Ja jestem tu na wezwanie Liu.
- Masz mi coś do powiedzenia?- Zapytał przez zaciśnięte zęby czarnowłosy.
Jeff czuł się jeszcze gorzej niż wcześniej. Wiedział co szykuje jego brat i Jane, a przynajmniej domyślał się. Nie był bowiem na tyle głupi. Miał swój instynkt mordercy przeczuwał gdzie ktoś jest i co robił teraz instynkt Zew mu podpowiadał.
- Wiem o co wam chodzi bezmózgi. Co się tak patrzycie? Ja wiem wszystko!
- My chcemy ci pomóc Jeff.- Powiedziała łagodnie dziewczyna zombie.
- NIKT MI NIE BĘDZIE POMAGAŁ!!! -wrzasnął przeraźliwie potwor, aż z sufitu starego pomieszczenia spadło na podłogę parę kamieni.
Powieka Jeffa zaczęła drgać, a pomieszczenie wypełnił psychopatyczny śmiech.
-O boże, znowu się zaczyna...-Mruknął Liu.
-Co "Się Zaczyna"?-Spytała Jane.
-On już tak kiedyś miał, jak zobaczył po raz pierwszy swoją nową twarz...To tik nerwowy.Zaczyna się gdy Jeff jest zbyt smutny, przerażony, wesoły lub zdenerwowany.Nie może odczuwać tych emocji zbyt mocno bo jego serce...tego nie wytrzyma. Lekarz tak wtedy powiedział.
-To co możemy zrobić?-Spytała niespokojnie blada dziewczyna.
-Trzeba go jakoś uspokoić.-Odparł Liu dysząc z przerażenia.Jak uspokoić potwora?Bo jeśli ta bestia zginie...jego młodszy braciszek umrze wraz z nią...
Co my mamy w takim razie zrobić?- zapytała Jane.
- Nie wiem, jeśli nie zadziałamy szybko wtedy...- i nagle Liu zamarł na samą myśl co mogło by się stać.
- Jeszcze nie wszystko stracone... Może damy rade coś wykombinować?
Jeff któremu z ust lała się krew ruszył na Jane. Jego śmiech... Tak jego śmiech był jeszcze bardziej przerażający niż wcześniej. Oszalał całkowicie! Nawet Jane zaczęła krzyczeć ze strachu...
Bestia złapała Arkensaw za szyję i ścisnęła gwałtownie. Uniosła dziewczynę , jej stopy kołysały się ponad ziemią.
-Jeff!NIE!-Krzyknął Liu, chwytając brata za ramię i odciągając go od duszącej się Jane.Kiedy Jeff ją puścił zaczęła kaszleć, lecz Liu nic to nie obchodziło.
-Jeff...nic ci nie jest?-Spytał zerkając na leżącego w pozycji embrionalnej Jeffa który sapał, a z jego ust wciąż lała się krew, a z oczu łzy.Był nieobecny, nie odpowiadał na pytania, nie ruszał się, jęczał tylko i seplenił o tym, że go boli...
-Co się z nim dzieje?-Spytała Jane kopiąc czarnowłosego chłopaka po twarzy na co on tylko jęczał z bólu.
-Nie wiem...nigdy nie widziałem go w takim stanie.
Po chwili usłyszeli śmiech.Nie był to śmiech Jeffa, ten był o wiele bardziej psychopatyczny.
-Prawie go zabiliście...hahaha.-Odwrócili się.W kącie pokoju stała postać o długich, czarnych włosach, białej skórze, czarnych pustych oczach oraz czarno-białym stroju clowna.Jego krzywy uśmiech przyprawił Jane o mdłości.
-Kim jesteś?-Spytał Liu.
-Jak to?Jestem Roześmiany Jack Z Pudełka!Hahaha...tyle lat byłem przyjacielem twojego brata,towarzyszem zabaw, patrzyłem jak rozpruwał swojego pierwszego misia, jak rozerwał na kawałki swojego pluszowego króliczka i wyrwał oczy pierwszej figurce.Nie widziałeś, że kiedyś z kimś rozmawiał choć nie widziałeś jego rozmówcy, zajadał się cukierkami choć mama ich nie kupowała...był pierwszym dzieciakiem którego nawet nie torturowałem. Hahaha...-Zaśmiał się Jack, a jego długie ręce kołysały się bezwładnie jak u szmacianej lalki.
-Co tu robisz? Po co przybyłeś? Chcesz go ratować, nie wiem, zabrać go z tond? Nie odejdź poczwaro z piekła!- Rzekł ze zdenerwowaniem Liu.
- Ojojojoj! Ktoś tu się troszeczkę zdenerwował!- powiedział drwiąco Jack.
Nagle po starym pokoiku rozbrzmiał śmiech Roześmianego Jecka. W czasie gdy Jane wpatrywała się w twarz Jeffa leżącego na posadzce i konającego z bólu, Liu chwycił wcześniej zabrany nuż brata i skierował się w stronę'' przyjaciela'' Jeffa. Jednak ten nic sobie z tego nie robił i tylko stał obojętny w kącie.
- Co dzieciaczku? Myślisz, że coś mi zrobisz? Jestem potężniejszy nawet od ciebie! A teraz przesuń się bo wybieram się z twoim braciszkiem na ''drugi świat''!
Po tych słowach Jack wyprostował się rozciągnął długie ręce i pchnął Liu na ścianę
.-Gdzie chcesz go zabrać?-Wrzasnął Liu szamocząc się pod ścianą.
-Co cię to obchodzi?Nie jesteś jego przyjacielem.-Powiedział Jack łapiąc Jeffa wojną ręką.Jeff wydusił z siebie jedynie kilka niewyraźnych słów " Co tu robisz? ".
Jack zaśmiał się serdecznie.
-Zabieram cię stąd dzieciaku, jeśli się pośpieszymy może nawet przeżyjesz...-Mruknął.
-Co mu zrobisz!?-Krzyknęła Jane.
-Pyta ta która pragnie jego śmierci.-Warknął Jack.- Nie macie prawa go tknąć. On jest MOIM przyjacielem.-Wycedził przez swoje spiczaste zęby ponury clown.
-Jestem jego bratem!-Krzyknął Liu wciąż przygwożdżony do ściany.
-Gdybyś się nim interesował, gdyby za dzieciństwa był szczęśliwy nigdy by mnie nie poznał.-Sprostował Jack i wraz z Jeffem zniknęli w czarnej mgle.
-Co to miało znaczyć?-Spytała Jane.
-Trzeba się dowiedzieć kim jest ten Jack, dlaczego pojawił się kiedy Jeff był mały i czemu uważał mnie za złego przyjaciela...-Powiedział przerażony Liu łapiąc się za głowę.
-I musimy ocalić Jeffa...-Dodała Jane.

-----------------------------------------

Mam nadzieję, że rozdział się wam spodobał!Wesołych świąt życzą...
~JeffyKiller
oraz
~Psychopata

Życzenia

2014-12-25T00:12:00.000-08:00

Witajcie!

Życzymy wszystkim wesołych świąt i szczęśliwego nowego roku.

Mamy nadzieję, że wasze postanowienia noworoczne się spełnią, jak i życzenia świąteczne.

Z pozdrowieniami

~Administratorki.

Jeff the killer tribute-The lonely

2014-12-22T05:36:00.001-08:00

Ta piosenka wyraża mój smutek...

I'm sorry...Liu.

~JeffyKiller vel Jeffrey Woods

Rozdział 1

2014-12-22T04:31:00.001-08:00

Kolejna zimna, samotna noc na ulicy.Jedynym zabezpieczeniem chłopca był stary, tępy nóż jego ojca...dzieciak miał nikłe szanse na przeżycie.
Ledwo trzymając się na poranionych nogach, szedł na przód dzierżąc w lewej ręce gazetę z przed dwóch dni, mocno zacisnął dłoń na papierze.Blade światło lamp pomogło mu w przeczytaniu kilku zdań..."Niebezpieczny, seryjny morderca wciąż na wolności.Policja prosi o zabarykadowanie się w domach i wychodzenie jedynie w towarzystwie, zezwala się na noszenie ze sobą broni, jedynie do celów obronnych...".Czternastoletni Dean upuścił gazetę splunąwszy na ziemię.
-Pff...gdybym jeszcze miał, się gdzie zabarykadować.-Mruknął.
Postąpił jeszcze kilka kroków na przód w stronę jakiejś zniszczonej, przedwojennej kamienicy, gdy otworzył drzwi zdębiał, w progu stał, jak przypuszczał , niewiele starszy od niego chłopak w białej bluzie usianej licznymi, ciemnoczerwonymi plamami.Włosy chłopaka były długie i czarne jak smoła, mrożący krew w żyłach, długi, krwawy uśmiech zdobił białą jak kreda twarz, ale najpotworniejsze były jego oczy...okrążone czernią, błękitne...głębokie niczym głębia oceanu, nie można było powiedzieć, że były martwe, było w niech wiele emocji...żądza mordu, nienawiść, duma...radość, mroczna radość...szczęście które tylko osoba chora psychicznie mogłaby odczuwać...radość ze strachu chłopca.Nie mógł ruszyć się z miejsca. Czuł jakby ktoś przybetonował mu nogi do podłoża.Stał przerażony przed mroczną postacią, która śmiała się szatańskim śmiechem.Bał się tak bardzo, że był blisko omdlenia.Mimo strachu cały czas zadawał sobie dwa nękające go pytania: Kim on jest? Co chce mi zrobić? Postacią tą był Jeff The Killer, morderca chodzący ulicami miasta. Stwór przychodzący w nocy do domów. Wszyscy kojarzyli go ze swoim ostrym jak brzytwa zakrwawionym nożem, oraz charakterystycznymi trzema słowami: GO TO SLEEP!
Jeff wciągną chłopca do budynku i posadził na zimnej, zabrudzonej przez szczury posadzce. Nie zdążył się odwrócić ani wydobyć z siebie małego, najmniejszego jęku, a morderca rzucił się na niego z nożem i zadźgał! Kiedy było po wszystkim Jeff wyszedł na dach starej kamienicy i wykrzyczał:
- Wasz król powrócił! To jeszcze nie wszystko o nie! Gyahahahahahahaha...
-Jesteś strasznie arogancki, król?Nie...Przykro mi lecz Ameryka posiada Prezydenta, przemyśl to braciszku...-Jeff usłyszał znajomy głos, ten sam który przez tyle lat budził go rano, ten który tyle razy go ostrzegał...ten którego już nigdy nie miał usłyszeć...głos Liu.
Pojedyncza łza spłynęła z szeroko otwartego oka piętnastoletniego monstrum.
Odwrócił się powoli i ujrzał...w świetle księżyca stał jego brat.Twarz miał pociętą, jak i gołe ręce w których dzierżył nóż i...różaniec!?
Autorka 2 : WTF!?Tego nawet ja nie zniosę...xd
Jeff : Powinnaś kontynuować pisanie...
Autorka 2 : Oh...tak...sorry.
-Ty żyjesz!-Powiedział kryjąc radość, bo przecież nie mógł jej odczuwać, nie z takiego powodu!Jego sława, pozycja wśród morderców, miał być najlepszy...to był jego cel, lecz on przeżył, a Jeff odczuwał radość z tego powodu.
-Tak...lecz mamy pewien problem...ty też.-Zaśmiał się oschle i ruszył ku swemu niedoszłemu oprawcy, zamachnął się by dźgnąć go w brzuch nożem lecz Jeff był szybszy - kopnął swego brata w nogę tak, że ten upadł na ziemię i zawył z bólu, pochylił się nad swą ofiarą w celu jej zabicia lecz oberwał tylko z pięści w twarz, jęknął...już zapomniał, że Liu był silniejszy, szybszy, lepszy...Nagle Jeffa ogarnął atak szału, krew lała się z jego ust, stara rana otworzyła się, ogarnęła go tak potężna chęć mordu jakiej nie czuł jeszcze nigdy, nawet w stosunku do Randy'ego.Liu bronił się otpychał Jeffa i prubował go dźgać. Jednak Jeff psychopata wśród psychopatów patrzył na niego wielkimi czarnymi ślepiami a krew z jego ust kapałana twarz chłopaka. Jednak teraz już nie chłopaka, teraz było to monstrum i maszyna do zabijania. Cały czas słychać było tylko przerażające śmiechy. Obaj wstali, a Liu odepchną Jeffa. Jednak ten mimo tego, że zdawał sobie sprawę iż jego szanse są mniejsze ruszył na Liu z jeszcze większą żądzą zabicia go. Jeff zacisną pięść na nożu i zrobił nim na twarzy liu ogromną sączącą się krwią dziurę...Liu wrzasnął przeraźliwie.Jeff słyszał już syreny policyjne.Wziął na plecy Liu i zabrał gozie Jeff chował się za dnia.W pomieszczeniu mającym pomieścić w sobie wszystkich mieszkańców osiedla było pełno miejsca, Jeff przemycił tam lodówkę, łóżko, komodę, pralkę, laptopa, ruter i oczywiście wielką, zakurzoną apteczkę.Wyjął z pojemnika płyn dezynfekujący i bandaże, najpierw opatrzył rany Liu, później swoje.Czekając aż jego brat do swojej kryjówki ukrytej POD piwnicą kamienicy, tajne przejście w postaci spróchniałej, oderwanej od podłogi deski prowadziło do starego schronu przeciwlotniczego, gdzie obudzi chwycił laptop w dłonie i wpisał w wyszukiwarkę "Creepypasta - Jeff The Killer"...sam zamieścił w internecie tą historie.Chciał by ludzie wiedzieli, a teraz musiał najechać myszką w link "ZMIEŃ MATERIAŁ" i dopisać parę słów.
"Witajcie - zaczął pisać - to ja, prawdziwy autor tej creepypasty, moim fanom chcę powiedzieć, że Jeff nie zabił Liu.On żyje, tyle, że nie na długo.W najbliższym czasie dokończę moje nowe dzieło w którym opiszę śmierć Liu.Będzie rzeź, niech ludzie o słabych nerwach nie wchodzą na tę stronkę."
-C-co robisz?-Usłyszał stłumiony głos.
-Nie twój interes, twoje rany niedługo się zagoją, nie wierć się tak, bo mnie zepchasz z łóżka!-Warczał Jeff.
-Czemu mnie nie wykończyłeś?-Spytał z ni stąd ni zowąd Liu.
-Potraktuj to jako wyrównanie rachunków, gdyby nie ty siedziałbym teraz w pace...-Wyjaśnił mu młodszy brat.Liu nie wiedział co myśleć. Był roztrzepany ale i trochę przerażony. Jeff usłyszał huki z góry budynku.
- Co to tak szumi?- Zapytał Liu.
- Zamknij się! Chcesz żeby nas znaleźli!?- Szepną Jeff.
Kiedy Jeff siedział przed małymi drzwiczkami, którymi zdołał się dostać do mieszkanka Liu podstępnie udawał, że kona z bólu. Jeff był pewien, że Liu jest bezbronny, ale się mylił. Liu podniósł się z łóżka i cichaczem podkradł do brata. Powoli z jak największą ostrożnością wyciągną nuż z kieszeni bluzy Jeffa.Jednak Jeff nie był głupi w ciągu sekundy odwrócił się do Liu i wrzasnął;
- Ojojoj! Nie wiesz, że ze mną się nie zaczyna?! Kłamca, oszust! Zabije cie! ZABIJE!
-Ej!Chłopaki!Tu na dole coś jest!-Usłyszeli głos.
-No to pięknie!-Jeff zrobił typowy faceplam.

-Ups...-Zaśmiał się Liu i runął na ziemię odrzucając nuż.
-Co ty...?-Jeffowi nie było dane dokończyć pytania, już po chwili pięcioro policjantów wleciało do schronu powalając go, Jeff próbował coś zrobić, odtrącić ich, uciec lecz co mógł zrobić piętnastolatek pięciu trzydziestoletnim mężczyzną z pistoletami kiedy sam nie miał nawet swojego ukochanego noża?Po chwili jeszcze dwa psy weszły do jego "mieszkania" i zaczęły węszyć.W ciągu dziesięciu minut odnaleziono ponad 20 noży różnej długości oraz jeden wielki, zakrwawiony tasak.
-I co masz nam do powiedzenia młoda damo?-Spytał ich przełożony.Jeff zdjął kaptur.
-Że nie jestem młodą damą.-Warknął spluwając policjantowi w twarz.Reszta zaśmiała się lecz uśmiechy zrzedły im na twarzach gdy ujrzeli jego oblicze.
Jeden z nich skrzywił się, kilku zazieleniło, a ich przełożony wycierając twarz z krwawej flegmy chłopca rzekł :
-No to mamy naszego wielkiego, seryjnego mordercę!Hahaha!Dzieciak, wyglądający jak karykatura człowieka, a w dodatku można go pomylić z babą!-Wszyscy buchnęli śmiechem, wszyscy oprócz Jeffa.Coś w nim pękło.Kopnął z całym impetem stojącego na przeciw policjanta po czym odtrącił dwóch trzymających go goryli i chwycił leżący na podłodze nóż.Jeff oblizał zakrwawiony nuż zaczął dźgać nim policjanta. Reszcie nie było już do śmiechu. Jeff wpadł w coś jakby '' trans''. Oczy jego pogrążyły się jeszcze bardziej w mroku i ciemności. Szedł niczym potworne zombie w kierunku reszty, która powoli wycofywała się do tyłu z przerażaniem na twarzach. jeden z policjantów był tak przerażony widokiem zabitego kolegi, że się w ogóle nie ruszał. To co się tam stało było największą masakrą wszech czasów. Jeff pozabijał wszystkich na następny dzień znaleźli tylko plamy krwi i poodcinane kończyny na korytarzu. Jeff też zniknął.

---------

No i jest, pierwszy rozdział, mam nadzieję, że się wam podobał.
Go To Sleep Guys!
~JeffyKiller

Nowy początek.

2014-12-21T04:34:00.000-08:00

Cześć, oto nasz nowy blog.

Będzie on opowiadał o Jeffie The Killerze i jego bracie - Liu.

Typ bloga to fanfiction.

Każdy rozdział przepełniony będzie czarnym humorem i różnymi dziwnymi zdarzeniami.

Mam nadzieję na jak najszybsze wstawienie pierwszego opowiadania.

~JeffyKiller