A Whiter Shade of Pale

Γαζωμένοι

2025-07-27T14:20:00.003+03:00

Γιορτάζω την ζωή μέσα από τον έρωτα για την ζωή την ίδια, μέσα από το φως του σύμπαντος όπως το βλέπω στα μάτια των κοριτσιών μου. Αγκαλιάζω και φιλάω, φυλάω και προσεύχομαι να ζούμε κάθε στιγμή ελεύθεροι. Αυτή η γιορτή είναι η μικρή μου επανάσταση…

Για το πένθος και την αλληλεγγύη απέναντι στις δεκάδες χιλιάδες μανάδες που ανήμπορες να υπερασπιστούν αυτό το φως που βλέπουν να αργοσβήνει. Τον πανικό και την απόγνωση του σπαραγμού που δεν στερεύει, από τον πόνο, τον τρόμο; τον εξευτελισμό της ζωής, την πείνα και τη δίψα, από τα σπλάχνα τους – τα μέσα και τα έξω…

Η οργή μου και η αηδία αυξάνεται για τα λυσσασμένα όρνια που ξεπήδησαν από τα σπλάχνα του ολέθριου ανεπεξέργαστου διαγεννεακού τραύματος, καταργώντας την ζωή και κάθε ελπίδα για αυτήν μέσα από τα απροκάλυπτα εγκλήματα τους και την χυδαία πολεμική προπαγάνδα με τα ψεύτικα βρέφη που στήριξαν μια γενοκτονία πάνω στα αποκεφαλισμένα κεφάλια τους… Ψέμματα που εθελοτυφλώντας χάφτουν οι πολιτικοί μας ακολουθώντας την ρότα του βλαμμένου ξανθού ψυχοπαθή καπετάν Τραμπούκου και την πρόφαση μιας «ουδετερότητας», που αποτελεί εγκληματική διευκόλυνση και συνενοχή. Για την «αντικειμενικότητα» των ΜΜΕ που επικαλούμενοι αυτή την ουδετερότητα και την συνέχεια των γεγονότων, επαναλαμβάνουν τα ποιηματάκι για την πρώτη επίθεση τον Οκτώβρη του 2023 στο τέλος κάθε άρθρου σαν δικαιολογία…

Κάθε μέρα φιλάω τα μωρά μου και φιλάω τα μωρά των μανάδων αυτών μέσα από τα κεφαλάκια τους τα γλυκά. Κρατώ τα μικρά τους χεράκια τρυφερά, τα θηλάζω, τα ποτίζω και τα ταΐζω, γιατί τα άλλα παιδάκια η αγάπη μου ματαίως δεν τα φτάνει. Τα καράβια που στέλνω να διασχίσουν αυτή τη θάλασσα, τα πνίγει πια το σκοτεινό άστρο του Δαβίδ…

Λαχταρώ χαρτί και μαύρο μελάνι

2020-08-13T09:40:00.001+03:00

Λαχταρώ χαρτί και μαύρο μελάνι

Χρόνια είχα να λαχταρήσω έτσι

Οι λέξεις έρχονται και φεύγουν

Σαν πουλιά που στιγμιαία ξαπόστασαν στο δέντρο κι έπειτα πέταξαν μακριά για πάντα

Ούτε τα χρώματά τους δεν προλαβαίνω να αναγνωρίσω...

13/08/20 στον δρόμο

Αναγκαίες κινήσεις - Αμεταμόρφωτη

2020-08-12T18:30:00.002+03:00

Κι αν μείνω εδώ...

μέσα σε αυτό το κουκούλι;

Αν κάποιος με βοηθήσει...

και ποτέ δεν πετάξω;

Κωνστάντζα

12/08/20 Όλυμπος

Τι όμορφα τα φύλλα...

2020-08-12T09:31:00.002+03:00

Τι όμορφα τα φύλλα...

Αυτά χορεύουν στη μουσική των τζιτζικιών και του αέρα

Εκατοντάδες χέρια

Μας χαιρετούν

Και μας γνέφουν:

«Από εδώ!»

Κωνστάντζα

12/08/20 Όλυμπος

RENEWED

2015-08-27T15:39:00.001+03:00

Thrown in the sea she reached the ocean bed.

Fish ate her flesh, only her skeleton remained...

Movement came - no one knew where from.

Light travelled deep, reflecting on her bone.

There she was found - soaked and cold.

Was this the old prayer finally told?

The prayer made the currents move

And salt felt tougher on her wound.

Oh how it hurt! - Just for a while.

The currents carried her afar.

And pain was washed away with might

Day by day and night by night.

Carried afar under frothy waters

Meeting new creatures, escaping sorters

Befriending walruses and crustaceans

Somedays with trust and

Somenights with petulance

Until she found herself within a river

made from saltless tears, reflecting like a mirror.

There all residues she let go away

freeing herself from her heavy weight.

And here you witness as she rose

Out of the water

Refreshed, restored.

With glowing skin, strong hair, clear eyes,

a drumming heart and the gap between her thighs.

And all the blessings a woman needs

to shine and walk the way she lives.

Konstantza

(Inspired by the story of the "Skeleton Woman")

Photo by P. K.

Pluto 2015 - Orpheus to Eurydice

2015-07-14T21:37:00.001+03:00

Do you hear my breath as I am closing up towards you my love?

Can you sense my earthly presence?
I have changed; all these years,
all this miles have gone past through me.

But never did I side-step on my route to you.
And did I have a second thought?
Oh no. No second thoughts for me.
I lost you once. I lost you twice. So long I wandered lost... I lost myself.

Walking on earth deeply asleep,
all I ever had learned, unlearning;
my lyre was groaning and creaking,
numb were my hands, my heart was missing.

Then I was blessed with a dream of you,

like an angel you rose from the darkest place ever.

And I saw your face once more,

my heart, you dwell there so bright.

No. No second thoughts for me.
Cerveros cannot scare me - I conquered Charon once before.
I am coming to meet you, in the depths of the endless night.
Are you still mourning for me?…

Or have you - oh my - forgotten me in this realm of silence?
All these years of unwinding my music,

longing and preparing,

training my ear to shadows' silence.

Have you become a shadow yourself?
Making no sound of human in your walk, as your ankles kiss the passing lilies in the Underworld?

Have you expelled hope for light so far?

Have you become accustomed, comfortable in no one witnessing your beauty?

So many years, inconsolable, wondering why. Why did I have to lose you?

But I slowly understood, as I slowly changed.

That it had to be this way, to go through all this,

to become a whole man.

My soul. I had to lose you

in the end of the world,

before I could finally meet you.
No. No second thoughts for me.

This time I will do it your way.

I shall not look back,

even if I am almost certain that you are not following…

I shall come alone and naked of armour.

My love is my faith.
I had to learn the hard way...

that in this pilgrimage of love,
the devotee must walk faithfully in front, for the master to follow.

I will walk every single step restoring your name,
for I was the snake that bit you,
when I was too young, too ambitious and too naive
to justify your blessings...

You are so near now!

Somewhere there...

amongst the cliffs

our paths shall soon meet again.

But wait! I wonder...

Is that your doing, my love?

I see in front of me the heart

I dreamt before setting off to find you!

You should know. I have not a drop of fear this time,

but seeing Pluto himself revealing his bright heart...

- is it blasphemy to be already overfilled with joy?

So many years... when was the last time I felt this way?

So no!

No second thoughts!

This spaceship can return

to earth alone.

Soon we will rise weightless as stars, up to the north,

glowing in the end of darkness,

the light will fill your wounds

and unburden us from all earthly and deathly.

And let every man and every woman

meet us there,

in our joyous dance

amongst the Elysian Fields.

-Konstantza 14.07.15

Photo credits: NASA/APL/SwRI

"Back and forth...from pure being to human suffering"

2015-02-20T16:05:00.000+02:00

I... I... I don't know... Do it one more time.

It's like I'm a rock or a dish of mold. I'm whatever else is around. So I'm free to just exist. This is the answer.

We just have to be this all day, every day.


- That's the answer.
- Yes.


- Do it again. Do it again.

- Now.

Careful, my young students...you cannot stay in this state all day.
 

- Why not?

- Yeah, why not?

It is inevitable that you are drawn back into human drama.


Desire, suffering... everything that exists in this imperfect world.



- Shit.

- So we get drawn back into human drama... and how important we think that is. Then we do crazy stuff.

We have to go back to the ball... so we can get the freedom of being like a... like a dish of mold.


- Yes. And then back to the drama, the suffering.


- It's kind of a crappy deal.


- C'est exactement Ca.


An absurd theatrical we must play out, back and forth...from pure being to human suffering.



(A dialogue between the characters Bart, Albert and Caterine Vauban in the movie I <3 font="" huckabees="">)

Χωρίς εσένα

2015-01-16T22:39:00.001+02:00

Γεμάτες οι μέρες μου
κι άδειες οι νύχτες.

Καλά σαράντα...και ζωή σ' εμάς.

Κουακ-ακ-άξ

2015-01-06T04:03:00.000+02:00

Τί τρυπάκι που είναι ο έρωτας... μεταμορφώνει μπροστά σου πρίγκιπες σε βατράχους και βατράχους σε πρίγκιπες. Κι όταν φεύγει βλέπεις πιο καθαρά... πως κανένας βάτραχος δεν καταφέρνει να γίνει πρίγκιπας αν ο ίδιος δεν προσπαθήσει πολύ να γίνει. Όσο γλυκό κι αν είναι το φιλί της πριγκίπισσας...

Experimenting alchemists

2014-11-02T16:07:00.001+02:00

Plenty of air is required for a fire to burn with glowing crimson flames.

Give it way too much or add plenty of water and the fire's off!

Smoke occurs when the fire is dying off.

No wonder we got choked! Full of ugly coughs and tearful eyes, throbbing headaches and all sorts of aches. A post-mortem would read 'fire fumes intoxication'. Did you see how a little bit of fresh air and lack of rain just saved us? We owe it to the red dragon...

This fire needs tending dear... Cause, when crimson coals burn us from within our guts...all the way up and inside out... You and I will know exactly how it feels...to be the firemen putting out their own fire...

Silence

2014-10-09T02:23:00.001+03:00

When it's dark in the midst of night and

there is nothing left to say.

After hurt and anger come cries.

After despair comes silence.

I dove into you...

Now lie quiet next to you.

http://youtu.be/XIep1vFl1b8

Paul Sebastian - Ένας άγγελος στους δρόμους του Λονδίνου

2014-09-03T14:11:00.000+03:00

Ο Paul Sebastian παίζει στο κέντρο του Λονδίνου. Θα τον βρεις να κάθεται κάτω στο δρόμο, πάνω σε μια κουβέρτα, αγκαλιά με τη "γυναίκα" του, - όπως αποκαλεί την κόκκινη fender του - κι έναν ενισχυτή. Τί άλλο χρειάζεται; Κυνηγώντας τη μαγική μελωδία του, τον πρωτο-εντόπισα να παίζει σχεδόν κρυμμένος πίσω από μία κολώνα, σε μια γωνιά της Oxford Street, απέναντι από το σταθμό του Tottenham Court Road. Μετά από ένα χρόνο ξανά σε μια κατάληψη στη Leicester Square, όλο το βράδυ χρωμάτισε τα όνειρά μου με τη μουσική του να τρυπώνει από το δρόμο μέσα στο εγκαταλελειμένο κτήριο. Έκπληξη, όταν μετά από δυο χρόνια ακόμα, ένα βράδυ αργά, τον είδα να κάθεται για να παίξει στο Embarkment. Κοιτώντας προς το δρόμο, με την πλάτη στον Τάμεση. "Αυτός ο τύπος! Αυτός είναι!" Είπα στο αλεπουδάκι. "Άκου!". Το πρώτο κάλεσμα βγήκε από τον ενισχυτή προς ανακούφισή μας... Τον χαζεύαμε πολύ ώρα να ταξιδεύει πάνω στα κύματα που παρήγαγε... κι έπειτα πιάσαμε την κουβέντα. Οι στοχασμοί του περί αγάπης, μουσικής και ανθρωπιάς μου θυμίζουν τη νοοτροπία που αγάπησα της μουσικής μεταξύ 1964-1974. Είναι ο ορισμός της λεπτεπίλεπτης κι εσωστρεφούς ιδιοφυείας με κύριο μέσω έκφρασης τη μουσική και δυό, τρία μετρημένα λόγια. Η όψη του - μαζί με πολλά άλλα χαρακτηριστικά του - θυμίζει έντονα τον Hendrix... Όταν ξεκινά την εκπομπή της ηλεκτρικής του κιθάρας, πόρταλς ανοίγουν για τον περαστικό. Μέσα στη βοή του Λονδίνου και τη βιάση, ένας αργόσυρτος ατμοσφαιρικός μεταλλικός ήχος σου σε καλεί σε όμορφα μέρη, μαγικά... μέσα σου που ξέχασες κι έξω, στα ζεστά μάτια των ανθρώπων.

http://grooveshark.com/#!/album/Palingenesis/5580322

https://myspace.com/paulsebastianmusic

*<):o)

2014-06-23T00:48:00.004+03:00

Στα μικρά, μιμητικά έψελνες κλαψουρίσματα.

Στα μεγάλα δεν υπάρχει τίποτα να πεις.

Οι κλόουν μέσα σου έχουν πεθάνει.

Στα γέλια.

In the light ones, you were merely mimicking a cry.
Through the biggies, there's never a sound to utter.
The clowns inside you have died...
...laughing.

2014-06-23T00:40:00.002+03:00

Κι έρχεται μια μέρα που ξυπνάς.-

And there comes a day when you wake up.-

Cosmic Lovemaking

2014-05-30T17:07:00.000+03:00

Cosmic Lovemaking

Danced and Played
Held Stars together and Gazed
Dived in and Merged
It's Warmer Now
How far is that far?
How long is so long?
Is it now, tomorrow or yesterday?
It it right here inside
Or millions of light years away?

Έρως (EROS) (Ε)Εnergy (ρ)Flows (ω)Universe (σ/ς) Contraction

Eros is the Contracting Energy that Flows throughout the Universe

Ανθρώπινη φύση...

2014-04-27T03:43:00.002+03:00

Φαντάστηκα πως θα ήταν αν σταματούσα να σ'αγαπώ τόσο βαθειά...

κι ένιωσα ξαφνικά τόση μοναξιά!

Είναι ζεστή η καρδιά μου με σένα μέσα.

Προσεχώς: Συμπαγές

2014-03-21T17:06:00.000+02:00

Ήσουν πάντα μαστουρωμένος,

πάντα πέταγες 'σπίτι'

τα Σαββατοκύριακα

Παρτάριζες άγρια,

ήσουν πάντα 'ψηλά'

τα Σαββατοκύριακα

Μα μωρό μου... Όταν με κοίταξες στα ίσα

και ψέλλισες το ονομά σου

ήξερα ακριβώς τότε,

πως έλυσες τα μάγια.

Και ήταν εντάξει,

να πέσω στην αγκαλιά σου,

όταν άνοιξες φτερά

και βρέθηκα!

Ήσουν πάντα μαστουρωμένος

και έμενα μόνη

τα Σαββατοκύριακα

Κρατούσες τη γλαστρούλα σου

σα σπόρο διαμαντιού

τα Σαββατοκύριακα

Μα μωρό μου... Όταν με κοίταξες στα ίσα

και ψέλλισες το ονομά σου

ήξερα ακριβώς τότε,

πως έλυσες τα μάγια.

Και ήταν εντάξει,

να πέσω στην αγκαλιά σου,

όταν άνοιξες φτερά

και βρέθηκα!

Mariposa

2013-12-15T06:00:00.000+02:00

Πεταλούδα μου μικρή, όσο πετάς ο κόσμος είναι πιο όμορφος.
Ζεστά μάτια ανακλούν τα χρώματά σου.
Όλα τα κύτταρα χορεύουν το φτερούγισμά σου.

(Απο)ποίηση

2013-10-30T00:17:00.001+02:00

Η πέτρα στα δόντια φεύγει.

Με μια επίσκεψη στον οδοντίατρο και αλλαγή οδοντόβουρτσας.

Η πέτρα στην καρδιά πέφτει

Και σου πλακώνει όλη σου τη ζωή.

~

2013-09-20T15:31:00.001+03:00

"Άν θέλεις να μάθεις τί ήσουν στην προηγούμενη ζωή σου, τότε μπορείς να πας σε θεραπευτές αναδρομής, σε αστρολόγους ή να σώσεις το χρόνο σου και τα λεφτά σου και απλά να πας μέχρι τον καθρέφτη". Έτσι άκουσα να λένε...

Πρόσωπα και σώματα σημαδεμένα εκ γενετής.

Κοιτάζω τις φωτογραφίες μας από τη θάλασσα. Αποτυπωμένη η ευτυχία. Το χαμόγελο πάντα όμως μισό. Σα να λείπει ο μυς αυτός που το διαμορφώνει. Η αριστερή πλευρά πάντα ανεπιτήδευτα αγέλαστη. Μαζί με το φως και το σκοτάδι. Μαζί με τη χαρά και ο θρήνος. Θυμίζει μάσκα αρχαίου θεάτρου αυτό το πρόσωπο. Λίγα μόρια ανθρώπινου κρέατος ο δρόμος από τη τραγωδία στην κωμωδία; Ή μνήμη ψυχής;

Σπασμ-οδικά

2013-01-22T01:54:00.000+02:00

Κάθε φορά ερχόμαστε και πιο μακρυά.

Στους κλειστούς μας κόσμους να μείνουμε αποξενωμένοι.

Να καθίσουμε στις θέσεις μας αντικριστά σε απόσταση και να δεθούμε με ζώνες ασφαλείας.

Να αποφύγουμε πτήση, σύνδεση και πρόσκρουση.

Απεγνωσμένα να αιωρήσουμε τα χέρια μπροστά κι ανάμεσα μας, μα να μη βλέπουμε και να μη φτάνουμε.

...Και δε μας φταίει η πόλη. Το όνειρο φταίει που είναι αληθινό.
Μα εδώ δε μοιραζόμαστε το ίδιο νερό.

Σαν να μη είδαμε ποτέ το φως μέσα στα μάτια.
Σαν να μη δρόσισε ποτέ ποτάμι ανάμεσά μας.

Άτσαλα, βιαστικά και άτοπα απόπειρες αναβίωσης στη σύγκριση πεθαίνουν.

Κι όσο κι αν θέλω δε θες εσύ. Κι όσο κι αν θες δε θέλω εγώ.

Γιατί και πώς και πότε και για πόσο;

Αναλωθήκαμε στην τέταρτη διάσταση και ταπεινωθήκαμε στη δεύτερη.

Και μια και δυο και τρεις τώρα.

Δε χαμογελάς και δε χαμογελώ γιατί όμορφο δεν είναι...είναι σπασμ-οδικό συγκρατημένο.

Νιώθω τη μήτρα μου να σφίγγει και τα σωθικά κόμπο μες στη βιάση.

Κι αν κάπου κάπου σώμα και ψυχή ανοίγουν να ενωθούν, μια χαραμάδα μοναχά και έπειτα ψύχρα και γκρεμός ανάμεσα.

Δε βγαίνει έτσι το ασκαρδαμυκτί των ψυχών.

Έρημοι μες στη τύφλα μας και λόγια μόνο άρρητα υπάρχουν για το τίποτα.

Δίχως μούστο οι ώρες μας οι τρυγισμένες, οχτώ με δέκα.

Η Περσεφόνη με ένα σπόρο ροδιού δέθηκε άρρητα με τον Άδη.

Δε τρώω σπίτι σου για να μη δεθώ.

Φεύγω προς την κόκκινη βάρκα του ουρανού.

Ναι για το φεγγάρι ομιλώ...

Θέλω το πάθος - όχι να με ορίζει - αλλά τουλάχιστον να φωτίζει το δρόμο.

Δε νιώθεις. Κι εγώ, αρνούμαι ισάξια.
Σαν καραμελίτσα - όχι ευχαριστώ, δε θα πάρω - η απότομη κατανάλωση ζάχαρης, πάντα μου έφερνε βήχα.

Στείλτε τους κλόουν, όπως έλεγε ο Σουήτερς, η Μπάρμπαρα κι ένας φίλος...

Χαϊκού

2012-12-31T08:03:00.001+02:00

Του έρωτα το γιλέκο - όχι το παλτό - ονομάζεται λαχτάρα. Μα εγώ γυμνό σ´αγάπησα.

knock-knock... (Incubating)

2012-12-02T17:09:00.000+02:00

Μέσα από τις πρώτες μέρες του Νοέμβρη,
μέσα από κύτταρα, ζώα, πνεύματα κι ανθρώπους
οι 'Κούφιοι άνθρωποι' του Έλλιοτ
μου χτύπησαν την πόρτα.
Μα εγώ θα περιμένω·
Στη σκιά δίπλα στην πόρτα
Να αφεθώ.
Να αφουγκραστώ πρώτα.
Mετά θα ανοίξω.

-----------------------------------------------------------------------

Τ.Σ. Έλλιοτ - Οι Κούφιοι Άνθρωποι (απόσπασμα)
(Μεταφραση: Γιώργος Σεφέρης)

...Ανάμεσα στη σύλληψη
Και στη δημιουργία
Ανάμεσα στη συγκίνηση
Και στην ανταπόκριση
Η Σκιά πέφτει

Είναι η ζωή μακριά πολύ

Ανάμεσα στον πόθο
Και στον σπασμό
Ανάμεσα στη δύναμη
Και στην υπάρξη
Ανάμεσα στην ουσία
Και στην κάθοδο
Η Σκιά πέφτει...

-----------------------------------------------------------------------

TS Elliot - The Hollow Men

...Between the conception
And the creation
Between the emotion
And the response
Falls the Shadow

Life is very long

Between the desire
And the spasm
Between the potency
And the existence
Between the essence
And the descent
Falls the Shadow...

Πατρίδα μου γλυκιά

2012-08-28T07:04:00.001+03:00

Ότι κι αν λένε - Εσύ κρατάς ψυχή κι ελπίδα ζωντανά.

Εσένα η θέση σου είναι πάντα στον ήλιο.

Σπίτι μου, μάνα μου φως, ζωή μου κι έρωτά μου

2012-08-28T01:06:00.001+03:00

Ξέχασα το μυαλό μου...Τα υλικά "αγαθά" και τις ψεύτικες ανάγκες.
Μέσα στη γλύκα, την αγάπη και την πρόωρη νοσταλγία, αγαπημένη μου! Στους καταρράκτες σου ξέχασα ποιά είμαι κι αν υπάρχω. Τον ήλιο μέσα από τα φύλλα των πλατάνων σου ήπια και ξέχασα άλλη δίψα και άλλη πείνα- χορτάτο το σώμα μου- σώμα σου έγινα. Πάνω στο βράχο σαν χυνόμουν σα τα δέντρα σου ένιωθα. Σπούδαζα πως στην αγριάδα του νερού και του αγέρα σου επιβιώνουν. Σα νερό τα πόδια μου στα βράχια σου κόλλαγαν και δεν έπεφτα, σαν πηδούσα εδώ και εκεί μες το σαλόνι σου.
Και εκεί ψηλά ο κύκνος κι ο δράκος να σεριανίζουν. Οι δυό όψεις σου, η αγνότητα κι ο πόθος. Αθώα κι λάγνα μαζί, αυθεντικά σα τα ζωάκια. Στον ουρανό δεν υπάρχει βλασφημία. Κι ήμουν δική σου ολότελα στην πηγή σαν μ' έπινες.

Παίρνω Αγάπη μαζί μου, τις προσδοκίες μου προχθές σε ένα φύλλο τις έδεσα και έπεσαν κάτω από τον καταρράκτη.

Ο λύκος σε αφήνει να πάρεις το δρόμο σου και φυλάει την αίσθησή σου τρυφερά στην καρδιά. Αφού κι αν κοκκινίσεις δε θα φανεί τώρα το καλοκαίρι θα σου το πω: Στο φως των ματιών σου ακτινοβολεί η γλύκα του κόσμου. Μη φοβάσαι τίποτα μάνα μου, η αγάπη είναι παντού και πάντα.

...

Κι είσαι τόσο όμορφη σαν σε αφήνω τώρα. Στο μπλέ των άκρων σου σκεπάζει ασήμια ο ήλιος τα φιλιά του. Στις κορυφές των στήθων σου, μέλι-καρπούζι προσφορά, κέρασμα αφθονίας. Και στη φωτιά σου ακόμη άγρια καλλονή λυσσασμένη πετάς τα μαύρα πέπλα σου με το άρωμα των κέδρων και της ελιάς να μας ζαλίζεις. Σαγήνη εσύ και μάνα μου. Ένα μαζί σου είμαι στη νύχτα και στη μέρα σου. Από την ίδια λάσπη και νερό το σώμα και το πνεύμα, φως και αναπνοή μου. Στο αίμα σου μέσα με τους πόνους σου πονώ, όταν το πράσινο σου το χλευάζουν. Μα κι ο Καραγκιόζης σού κι αν γίνεται καπεταναίος, εγώ θα κραίω αχαλίνωτη πως είσαι.
Γειά σου μανούλα μου ζεστή κι αγαπημένη και θα ανταμώσουμε σιμά και πάλι.