Blog on the job

Timemanagement

2015-08-21T11:04:00.001-07:00

Afgelopen week was het weer tijd voor een eetafspraak met de dames van AH.

Het was alweer veel te lang geleden dat we elkaar hadden gezien.

Dus na een berichtje ‘Dames het is weer tijd voor een pizzadate!’ en het invullen van de datumprikker, zaten we nu een avondje bij elkaar.

Vier dames aan tafel: lekker eten en heel veel kletsen.

De laatste roddels en ergernissen werden besproken; het ging van:

‘Hoe gaat het met jou?’

‘Werkt die dame er nog?

‘Wat doe jij tegenwoordig?’

‘Heb je het al van die en die gehoord?’

Enzovoorts.

We hadden het dessert al voor ons neus staan toen ik aan de beurt was:

‘Uhm, ja, ik ben nu dus in dienst van het ministerie. Dus ja, ik behoor tot de club van ambtenaren.’

Afgelopen week was het niet alleen tijd voor de eetafspraak met de dames, ik kreeg ook een mooie bos bloemen. En daarmee was het officieel: in dienst van de overheid.

Ik hoor het de klanten van de Albert Heijn nog zeggen:

‘Heb je nu een echte baan? Ga je nu echt aan het werk?’

Dat was twee jaar geleden. Toen begon ik aan mijn eerste, echte, voltijd, baan.

Ik weet het nog als de dag van gisteren.

Inmiddels ben ik zo’n vijf opdrachten en een opleiding verder.

De afgelopen twee jaar zijn omgevlogen.

Ja, time flies when you’re having fun.

En dat doet mij denken aan een quote die ik zag:

The bad news is, time flies.

The good news is, you’re the pilot.

De quote zegt denk ik voldoende.

Je kunt er allerlei invulling aangeven.

In ieder geval zet ik nu, na twee jaar rondvliegen, mijn vliegtuigje (even?) neer.

Mensenmens

2015-07-19T08:56:00.000-07:00

Vanaf het moment dat mijn collega zei ‘ik ben geen mensenmens,’ vraag ik mij af waarom niet. Hij is altijd geïnteresseerd in wat ik doe en hoe het met mij gaat. Soms krijg ik zomaar een berichtje met de vraag hoe het met mij gaat en hij is bereidt om een collega te helpen.

Als mijn collega zichzelf geen mensenmens vindt, waar komt dat dan door? Wat is een mensenmens eigenlijk? Wanneer mag je over jezelf zeggen dat je een mensenmens bent? Of mag je dat je dat juist niet over jezelf zeggen? Bepalen anderen dat je een mensenmens bent?

Een eerste zoekopdracht levert mij een resultaat op waaronder 41 vacatures waarin gevraagd wordt om een mensenmens: van yoga-instructeur tot manager van een bouwmarkt. Iedereen kan dus een mensenmens zijn. Vaak genoeg heb ik sollicitatiebrieven gezet dat ik een menselijke aanpak in mijn manier van werken heb. Typeer ik mijzelf daarmee als mensenmens? Welke verwachting creëer ik daarmee? Later lees ik dat in je sollicitatiebrief zetten dat je een mensenmens bent een misser is, zeker wanneer je ook in je brief zet dat je ergens een passie voor hebt.

Als iemand zegt dat hij of zij een ochtendmens of een kattenmens is, weten we allemaal wat bedoelt wordt. Maar een mensenmens? Houd je dan van mensen, net als een kattenmens van katten houdt?

Ik houd ervan om onder de mensen te zijn, maar ik houd er ook van om alleen te zijn. Als ik met mensen ben, kijk ik eerst de kat uit te boom. Eerst observeer ik wie iedereen is hoe iedereen zich gedraagt. Daarna stap ik op iemand af, zorgvuldig uitgekozen. Zo leer ik beetje bij beetje de mensen om mij heen kennen.

Mijn zoekopdracht levert meer op dan die 41 vacatures waarin naar een mensenmens wordt gevraagd. Ik kom ook te weten dat een mensenmens iemand is die stemmingen aanvoelt, weet als er iets aan de hand is en mensen kan lezen. Dit lijkt erop dat je een extra zintuig nodig hebt. Het zesde zintuig. Het klinkt een beetje zweverig. Nu begrijp dat mijn collega zegt dat hij geen mensenmens is.

Of is het een gave die je hebt?

Ik lees verder over de mensenmens en leer dat het iemand is die betrokken is bij anderen. Hij of zij heeft een groot inlevingsvermogen in de ander, waardeert de ander en verbindt mensen. Als mensenmens heb je interesse in de andere mens. Daarvoor hoef je niet per se introvert of extravert te zijn. Misverstand is misschien wel dat een mensenmens veel contact heeft met mensen: een groot netwerk en iedereen spreken.

Terug naar mijn collega. Hij vindt zichzelf geen mensenmens. Vind ik hem een mensenmens? Ja.

Misschien moet ik hem eens vragen waarom hij zichzelf geen mensenmens vindt. Daarmee word ik misschien ook iets meer een mensenmens, in plaats van er over denken en schrijven. In mijn eentje, thuis op de bank.

Kennisclip

2015-06-16T03:51:00.000-07:00

Onlangs werd mij door een docent Facility Management van De Haagse Hogeschool gevraagd om een kennisclip te maken. Met deze kennisclip zouden studenten geïnformeerd worden over informatie management en wat dit voor hen, als toekomstige facility managers, betekent.

Een leuke opdracht, maar ik dacht wel even: wat is een kennisclip en hoe maak ik deze?

Een kennisclip is een korte opname van beeld en geluid waarin één specifiek onderwerp wordt behandeld. Zo'n opname kan in diverse vormen; ik heb gekozen voor een PowerPoint voorstelling voorzien van gesproken tekst.
Een kennisclip is een efficiënt middel om mensen te informeren.
Het geeft een andere, moderne, invulling aan contactmomenten en het biedt ondersteuning bij het eigen maken van informatie. Iedereen kan de kennisclip in zijn of haar eigen tempo raadplegen.

Zo zat ik op een dinsdagavond met mijn laptop op schoot en mijn opnameapparaat in de hand. Dia’s maken, tekst schrijven, tekst inspreken, terug luisteren, opnieuw inspreken, audio opslaan, plakken enzovoorts. Zo leerde ik de kunst van het monteren.

De kennisclip die ik heb gemaakt bestond uit dia's waarop tekst (citaten) stond. Bij elke dia gaf ik een toelichting op de tekst of mijn eigen visie. Hiermee geef ik de studenten op twee manieren de mogelijkheid om de informatie tot zich te nemen: luisteren of lezen.

Een kennisclip maak je niet zo maar.

Je moet goed nadenken over wat je wilt communiceren: het onderwerp en je boodschap moet je vooraf hebben bepaald.
Het is verstandig om vooraf een scenario (je verhaal) uit te schrijven en de structuur en het tijdspad vast te leggen.
Denk vooraf goed na over welke media en technologie je wilt gebruiken.
Tot slot: een kennisclip is kort en bondig.

Bij het overhandigen van de kennisclip werd het idee geopperd om deze meteen te bekijken. Daar werd ik niet heel enthousiast van, want het blijft vreemd om je eigen stem te horen. Voor het eerst herkende ik mijn zusje in mijn stem. Die herkenning heb ik vastgehouden om zonder al te veel een ongemakkelijk gevoel te hebben, de kennisclip te volgen. Hierdoor ontstond bij mij ook de vraag hoe het komt dat we niet prettig vinden om onze eigen stem (terug) te horen. Even zoeken op Google geeft interessante resultaten, zoek maar eens op.

Het maken van een kennisclip vraagt even wat inspanning, maar het resultaat kan erg leuk en doeltreffend zijn. Het is een goede manier om mensen te informeren en te enthousiasmeren!

Serious Ambtenaar

2015-04-19T12:10:00.003-07:00

Dit jaar heb ik meegedaan aan Serious Ambtenaar. Twee dagen heb ik mij met (semi) ambtenaren van verschillende overheidsorganisaties in Nederland, bezig gehouden met een vraagstuk van een gemeente. Ter voorbereiding op deze twee dagen ontving ik een mailtje met daarin onder andere de vraag iets persoonlijks mee te nemen waar ik blij van word. Ja, waar word ik blij van?

Er is zo veel waar ik blij van word. Bijvoorbeeld van een kop koffie met veel melk en een shot vanillesiroop. Helaas zag ik geen mogelijkheid om voorafgaande de eerste dag van Serious Ambtenaar even langs mijn favoriete koffiezaak te gaan. Waar word ik nog meer blij van?

Mijn oog viel op de folder van de HEMA die naast mijn laptop lag. De HEMA, ja, daar word ik blij van!

Met de folder van de HEMA in mijn tas, ben ik onderweg naar de eerste dag van Serious Ambtenaar.

Onderweg bedenk ik mij dat de HEMA helemaal niets met de opdracht te maken heeft. Had ik iets mee moeten nemen dat meer in relatie staat tot de opdracht? Ik bedenk mij wanneer ik voor het laatst contact had met de gemeente. Dat was toen ik mijn paspoort moest verlengen. Werd ik daar blij van? Niet bepaald, zeker niet toen ik die afgrijselijke pasfoto zag. Dan schiet mij nog een situatie in gedachten.

Ik bezocht laatst de website van mijn gemeente om op te zoeken welk vuilnis opgehaald zou worden die dag. Toen ontdekte ik de app AfvalWijzer. Daar werd ik blij van. Het geeft mij snel een overzicht van welk afval opgehaald wordt. Ontbijten, de AfvalWijzer checken, jas aan, afval buiten zetten en op de fiets naar werk. Met deze app heb ik snel en overzichtelijk alle informatie over afval in mijn gemeente bij elkaar. Dat is wat ik wil, dat bleek ook tijdens de opdracht voor Serious Ambtenaar.

Na een aantal brainstormsessies kwamen wij op dag één tot drie ideeën voor de gemeente in kwestie. Het eerste betrof een citymarketing concept voor de gemeente. In het tweede idee stond open data centraal. Het derde idee was Willemijn: een (virtueel) karakter dat het gezicht is van de gemeente. Op dag twee werkten we idee twee en idee drie uit, gecombineerd met het thema van het eerste idee.

Ik zal verder niet in detail treden over de ideeën. Waar het om gaat is dat de gemeente ons die informatie geeft waar we op dat moment behoefte aan hebben. Snel, overzichtelijk en zonder gedoe. Dienstverlening vanuit het gezichtspunt van de klant. We willen ons welkom en misschien zelfs wel betrokken voelen, of we nu bezoeker of bewoner zijn van een gemeente.

Twee dagen heb ik samen met “collega’s” zeker 200 post its gevuld met meningen, waarden en kenmerken. Uit die ruim 200 post its hebben wij drie concepten opgeleverd aan de gemeente van de opdracht. Met deze drie concepten kunnen zij verder werken aan een gemeente die haar informatie deelt, een gemeente die haar mensen een welkom gevoel en betrokken gevoel geeft en aan een gemeente die trots is op wat zij te bieden heeft. De twee dagen Serious Ambtenaar stonden ook in het teken van leren: nieuwe mensen leren kennen, leren brainstormen en leren een vraagstuk op te lossen. En dit uiteindelijk allemaal voor het goede doel, daar word ik blij van.

De A03.12

2015-01-11T10:24:00.000-08:00

De A03.12

Het is geen nieuwe snelweg; ook geen hectometerpaaltje.

Het is niet de nieuwste iPhone.

Het is ook niet de kleur van de verf die bij ons op de muren komt in de woonkamer.

Ik ben druk bezig met klussen in ons huis.

Alles wat ik zie en hoor, relateer ik aan mijn huis.

Het vele werk in het huis zorgt ervoor dan ik niet zo veel tijd heb voor mijn blog.

Excuses.

De A03.12.

Het is de ruimte waar gesproken wordt over inregelen en deponeren.

Vaktermen die we dagelijks gebruiken en waar we ons gelijktijdig over verbazen.

Zoals mijn collega zegt: ‘Inregelen? Regel het gewoon!’

Het is de ruimte tussen de lift en het servicepunt waar het toilet, de printer en de koffieautomaat te vinden zijn.

Daarmee is het ook de ruimte waar men continu langs loopt.

Inmiddels weet ik welke ambtenaar op de gang van de A03.12 werkt en op welke tijden hij koffie haalt.

Als je het juiste plekje op de A03.12 hebt bemachtigd, kun zelfs de roddels horen die bij de koffieautomaat worden verspreidt.

Of meeluisteren met de telefoontjes die men houdt in zo’n “het nieuwe werken” telefoonhokje.

Ik hoor een medewerker ‘O jee’ zeggen als de deuren van de lift openen waar hij in wil stappen.

Dat maakt mij toch nieuwsgierig, wat er in die lift is.

En vanuit het raam zie ik wie het gebouw verlaat en binnenkomt.

De A03.12 is mijn vaste flexplek.

En die van mijn collega’s.

Meestal een vaste groep collega’s.

Toch is het elke dag weer een verassing met wie ik daar zit en wie waar zit.

Als ik ’s ochtends aan kom lopen, kijk ik naar de derde etage.

Soms brandt er al licht op de A03.12.

Dan vraag ik mij af wie er al aanwezig is.

Op basis van de dag en het tijdstip maak ik een inschatting.

Pas als ik de lift uitstap weet ik zeker wie er al is.

De A3.12.

Het ritme van elke dag.

Maar elke dag weer zo verassend.

Wat zal de dag van morgen brengen?

FM out of the box.

2014-11-30T10:44:00.001-08:00

Onlangs was ik bij een masterclass met het thema ‘FM out of the box.’

Bij de ontvangst kregen we een moijto zonder alcohol, maar met lichtgevende ijsblokjes en lichtgevende rietjes.

Daarnaast kregen we een wit doosje met zwarte sterretjes. Daaraan waren enkele kleine witte papiertjes bevestigd met een paperclip.

Om onze ideeën van die avond op te schrijven en in onze ‘box’ te bewaren.

Ik was fan.

En ja, aan het einde van de avond ging ik naar huis met een gevuld doosje.

Op mijn eerste briefje stond: ‘De klant van FM zien als consument. FM moet partijen als Bol.com als concurrent gaan zien.’ Ik dacht terug aan wat zich eerder die dag voordeed op mijn werk.

We hadden een afdelingsoverleg waarbij helaas een te kleine ruimte geserveerd was. We maakten er van wat we er van konden maken. We waren net begonnen en er wordt op de deur geklopt. Een dame van de catering kwam ons vragen of we zo uit het zaaltje zouden gaan, want ze moest koffie en thee neerzetten voor de volgende boeking. We zouden nog welgeteld een kwartier hebben en dan zou ze ons eruit zetten. Dit pas niet in het uitgangspunt dat FM haar klant als consument ziet.

Op het tweede briefje stond: ‘Als FM out of the box wil, moet zij kijken naar andere vakgebieden.’

Ja, dacht ik. Hier ben ik het helemaal mee eens. Dat is precies de reden dat ik een uitstapje heb gemaakt naar een ander vakgebied.

Op mijn derde briefje staat dat we daar moeten zijn waar de klant is. We moeten de ambassadeurs van onze diensten en producten inzetten. Sociale media in je organisatie? Inzetten! Bang dat je een ‘zeiksite’ krijgt? Niet erg, zo lang je maar de dialoog aangaat.

De klant van FM, en andere interne dienstverleners, bevindt zich steeds meer op verschillende plaatsen. Helemaal niet meer daar waar de dienstverlener zich bevindt. Hoe kun je er dan voor zorgen dat je daar bent waar de klant is? Met allerlei technologieën; met sociale media. De klant moet jou, de dienstverlener, kunnen bereiken. Waar hij ook maar is, wanneer hij maar wil.

Als die klant lelijk spreekt over je dienstverlening, moet je durven de dialoog aan te gaan. Probeer de klant te begrijpen en vanuit daar naar oplossingen zoeken. Zijn mensen enthousiast over je dienstverlening? Laat hen optreden als ambassadeurs; laat hen je dienstverlening ‘liken.’

Ik haal het laatste briefje uit het doosje: ‘Bewustwording van wat we doen, hoe we dat doen en waarom we dat doen.’

Ik kijk naar de briefjes die op tafel liggen.

Is dit nu echt zo nieuw en verrassend? Zijn deze lessen echt out of the box?

Ik heb mijn twijfels en bekijk de flyer van de masterclass nog eens.

Daarop lees ik ‘Hoe gaan we de toekomst inrichten?’ en ‘De expert in passie, inspiratie, motivatie en plezier.’

Ik leg de flyer bij mijn briefjes en bekijk alles bij elkaar.

Waarom heb ik juiste deze notities gemaakt?

Dit vind ik belangrijk in mijn dienstverlening.

De dienstverlening die ik zelf geef en de dienstverlening die ik afneem.

Het is bijna het einde van het jaar; nog een paar weken en dan is het 2015.

Ik stop mijn notities weer in het doosje en geef het een mooi plekje op mijn bureau.

Over een aantal weken, in het nieuwe jaar, zal ik het doosje weer openen.

Van trainee naar junior adviseur

2014-11-10T10:05:00.000-08:00

Mijn collega merkte laatst, terecht, op dat hij al even geen blog had gezien van mij.

De afgelopen tijd had ik al genoeg schrijfwerk liggen.

Het schrijven voor mijn blog is erbij ingeschoten.

Ik had schrijfwerk liggen voor de eindopdracht van het traineeship.

De eindopdracht had ik mijn collega net overhandigd.

Vervolgens overhandigde hij aan mij het diploma voor het traineeship.

Het is vrijdagmiddag 31 oktober.

In mijn ene hand mijn diploma.

In mijn andere hand een drankje waarmee ik met mijn collega’s proost.

We zijn ex-trainees.

We zijn nu junior adviseurs.

Op donderdagmiddag vertrok van kantoor als trainee.

Op maandag keer ik terug als junior adviseur.

Ik hoor nu je denken:

Klinkt mooi, maar wat houdt het in: junior informatie adviseur?

Wel …

Ik ben een beginner met nog niet zo veel ervaring; vandaar junior.

Ik heb mij gespecialiseerd in informatiemanagement.

Ik heb modules gevolgd om problemen in processen te achterhalen, te herkennen en hier oplossingen voor aan te dragen en die oplossingen door te voeren.

Was het zo makkelijk om junior informatie adviseur te worden als het nu klinkt?

Nee.

Vier modules moest ik doorlopen om uiteindelijk het diploma in ontvangst te mogen nemen.

Theoretische blokken over documentair informatiemanagement waarin de oude en de nieuwe wereld centraal stonden.

De oude wereld waarin gewerkt wordt met fysiek materiaal, papier.

De nieuwe wereld waarin digitaal gewerkt wordt.

Allerlei wetten en normen kwamen voorbij.

De NEN 0512 is het beste blijven hangen bij mij; Leidraad voor de viering van het Sinterklaasfeest.

Na de theorie volgde ik samen met collega’s de praktijkmodules PRINCE2 en Lean Six Sigma.

Uiteindelijk waren we allemaal een ‘prins’ of ‘prinses’ met een mooie oranje sjerp.

Toen was het tijd voor de eindopdracht.

Het moment dat ik enerzijds alle kennis en vaardigheden van de leergang bij elkaar kon brengen en anderzijds mijn eigen visie vorm kon geven en presenteren.

Dat is gelukt met positieve reacties.

Dus ga ik nu weer verder schrijven.

Aan het vervolg van mijn eindopdracht.

Starten met een plan van aanpak.

Zoals past bij een functie van junior adviseur.

Mijn ervaring als trainee.

2014-09-22T10:41:00.002-07:00

Benieuwd hoe het is om trainee te zijn bij BECIS?
Lees mijn ervaring:
http://www.becis.nl/trainee-blog/ervaringen-van-trainee-nathalie/

Een paperclip

2014-09-10T10:44:00.000-07:00

Ik ren van hot naar her; van afspraak naar afspraak.
Mijn collega trekt mij weg bij mijn lunch.
Ik zegt een streep door een item van mijn to do list en noteer direct een nieuw item op de lijst.
Tussendoor denk ik steeds aan een paperclip.
Ik krijg het niet uit mijn hoofd.
Ik denk aan het verhaaltje van Bert, die van Bert en Ernie, over de paperclip.

Kijk je wel eens goed naar een paperclip?
Niet lang, zeg maar drie kwartier.
Wist je dat je een paperclip vast kunt klemmen aan elke kleur papier?

Weet je wel genoeg van de paperclip?
En hoe zwaar ze eigenlijk zijn?
Paperclips die klemmen op je vinger.
En dat doet helemaal geen pijn.

De wereld is vol mooie dingen.
Mooi vinden, daar is niets aan.
Makkelijk is een zonsopgang.
Makkelijk vind ik de maan.

Maar kijk je wel eens goed naar een paperclip.
Een draad in een krul en klaar!
Hoe hebben ze die draad zo mooi kunnen buigen?
Hoe krijgen ze het voor mekaar?

Sta een keertje stil bij een paperclip.
Een uur, of pakweg drie kwartier.
En voor je het weet spaar je paperclips.
Ja, voor je plezier.

Ik rommel tussen mijn papieren: op zoek naar notities van het laatste overleg.
Dan valt er een paperclip tussenuit.
Ik glimlach, laat mijn stapel papieren op mijn bureau vallen en loop naar het koffieapparaat.
Met een kop koffie in mijn hand laat ik de boel de boel en kijk ik naar de paperclip.

Af en toe moet je even stil staan en rustig om je heen kijken.
Dan zie je dat iets simpels en gewoons, heel bijzonder kan zijn.
Zoals een paperclip.

Ik draai mijzelf terug naar mijn bureau.
Mijn oog valt op de papieren.
Ik vis mijn notities er tussenuit, voeg ze bij elkaar, doe er een paperclip om en doe ze in mijn map.
Zo, opgeruimd staat netjes.
Door naar de volgende afspraak.

Mee naar werk.

2014-08-07T10:36:00.001-07:00

Het is een warme dinsdag in de zomervakantie.

Ik ben aan het werk op kantoor.

Links van mij staat een ventilator te blazen.

Rechts kijk ik uit het raam: Madurodam.

Er rennen kinderen voorbij.

Ze zijn een dagje met pappa of mamma mee naar het werk.

Een dagje mee naar kantoor.

Wat is er mooier dan dat?

Lekker dwalen door de gangen van het pand.

Verstoppertje spelen in de kamertjes.

En zo veel chocolademelk halen als je maar wilt.

Ik denk aan die keren dat ik met mijn vader naar het werk mee ging.

Een dagje mee op de vrachtwagen.

Vroeg mijn bedje uit.

De grote, hoge wagen in klimmen.

Het zonnetje zien opkomen; de dag zien beginnen.

Hoog boven de auto’s.

Wat voelde ik mij dan als kleine meid, groot en belangrijk.

Bij klanten waar we kwamen, kreeg ik steevast, na de vraag of pappa wel goed voor mij zorgde, een rolletje snoep toegestopt.

En natuurlijk een bekertje chocolademelk.

Ik denk aan die keren dat ik met oma bij mamma langs ging op werk.

De vertrouwde geur van rubber: mijn moeder ‘zat in de banden.’

Kroop ik bij haar op schoot achter haar, in mijn ogen, grote bureau.

De kinderen rennen voorbij.

Ik denk aan wat opa mij van de week vertelde.

Hij heeft ook hier gewerkt.

Hij heeft door dezelfde gangen gelopen als dat ik nu loop.

Hij zou het vast leuk vinden om weer eens terug te komen.

Opa, komt u een keertje met mij mee naar kantoor?

Dan drinken we samen koffie en dwalen we door de gangen.

Een ontbijt, een avondmaaltijd nasi en Bruce

2014-06-24T11:11:00.002-07:00

Mijn vierde week bij het ministerie.

Een nieuwe plek.

De oude vertrouwde stad Den Haag.

Een ander uitzicht.

Inmiddels heb ik mijn weg naar het koffieapparaat gevonden, heb ik een mooie woordenlijst gemaakt om al die afkortingen te vertalen en staat mijn agenda vol met kennismakingsgesprekjes met collega’s.

De komende maanden zal ik mij met verschillende opdrachten bezig houden. De eerste opdracht is procesoptimalisatie van de scanstraat. Het proces efficiënter inrichten.

Dus begin ik vrolijk met het tekenen van processchema’s. Trost stuur ik een foto van het eindresultaat naar mijn broertje en zusje.

‘Ah, leuk, processchema’s!’ reageert mijn zusje. Zij is bijna afgestudeerd aan haar managementopleiding; wij delen het enthousiasme voor schema’s.

Mijn broertje reageert: ‘Zo zo, en daar heb je voor gestudeerd?’

Ja jongen, daar heb ik voor gestudeerd en ik krijg er nog betaald voor ook.

‘Doe je goed,’ krijg ik terug.

In het weekend vraagt mijn vriend wat ik wil ontbijten. Ik wil graag van die lekkere boterhammen met zonnebloempitten. Als ik de keuken in loop, zie ik de boterhammen liggen en pakt mijn vriend het broodrooster uit de kast. ‘Nee, ik wil geen geroosterde boterhammen.’ Terwijl ik dat zeg denk ik aan het filmpje dat mijn docent vrijdag liet zien tijdens de cursus Lean Six Sigma.

Terwijl mijn vriend het ontbijt klaarmaakt en mij met een kop thee aan de ontbijttafel zit, denk ik aan Bruce.

Bruce, die ontbijt maakt voor zijn vrouw.

Bruce, de Lean Six Sigma goeroe.

Ik kijk naar mijn vriend die nog steeds bezig is met het ontbijt: dit kan zo veel efficiënter.

’s Avonds maakt mijn vader nasi. Pappa’s nasi.

Terwijl mijn vader de nasi klaarmaakt, zit ik aan de keukentafel een boekje te lezen. Met een schuin oog kijk ik naar mijn vader en mijn gedachten dwalen weer af naar Bruce.

Woensdagavond kom ik terug van hardlopen. Uitgeteld plof ik op de bank en zet de televisie aan. Een programma waarin mensen geholpen worden hun huis op te ruimen. Wat een bende is dat zeg. Ik spring op, ik ben spontaan weer vol energie en ik roep: ‘5S, 5S moeten ze toepassen!’

Over een paar weken presenteer ik mijn opdracht om de cursus Lean Six Sigma af te ronden. Als het voldoende is, ontvang ik de ‘orange belt.’

Aan het einde van de vorige cursus, Prince2, riep mijn collega: ‘We zijn allemaal geslaagd; we zijn allemaal prinsen en prinsessen.’ Straks zijn wij prinsen en prinsessen met een mooi oranje lint.

Another day at the office

2014-06-01T11:47:00.001-07:00

Another day at the office...

Op de hoek van het pand.

Een kamer met rondom ramen.

In het centrum van Den Haag.

Op de hoek van de straat, op een kruispunt.

Ik kan naar buiten kijken.

Voorbijgangers kunnen niet naar binnen kijken.

Tenzij ze met hun neus tegen het raam gedrukt staan.

Eén keer heb ik dat iemand zien doen.

En verder?

Dames die een snelle blik werpen op de ruit en checken of hun haar en kleding goed zit.

Een dame die uitgebreid haar kapsel controleert.

Een man die een ‘selfie’ maakt, maar voor andere voorbijgangers is het net alsof hij een foto van een verkeersbord maakt.

Ik weet wel beter.

Een stelletje dat afscheid neemt van elkaar: hij gaat naar links en zij gaat rechtdoor.

Ik kan onopgemerkt bestuderen hoe een groepje mensen voorbijgangers aanspreekt en hen vertelt over de aarde, het milieu en het geloof.

Ook kan ik onopgemerkt bestuderen hoe mijn collega heen en weer rijdt opzoek naar een parkeerplek.

Op de brug zie ik twee duiven, dicht tegen elkaar aan zitten. Door het zonnetje glanzen hun veren: echte tortelduifjes.

Ik zie een busje rijden van het bedrijf Lekker Brood; direct even opzoeken.

De volgende dag staat op mijn bureau een kop thee en een vanille-framboos muffin van Lekker Brood.

Voor een kwartiertje leg ik mijn werk aan de kant.

Met een kop thee en de muffin in mijn hand, kijk ik uit het raam.

Tijd voor een kwartiertje observeren.

Another day at the office?

Yes, another day at the office!

Een dag uit het leven...

2014-05-29T01:07:00.000-07:00

Woensdagavond 17:52 uur, op het station begroeten mensen elkaar met een fijn weekend.

Het herinnert mij eraan dat het morgen Hemelvaart is en ik vrij ben.

Tijdens het eten klaar maken wordt ik twee keer gebeld.

Pappa die benieuwd is hoe het met mij gaat.

Vriendlief die benieuwd is of ik vanavond nog iets ga doen.

Twee telefoontjes moet kunnen terwijl ik het eten klaar sta te maken: op multitasken scoorde ik hoog met de laatste vaardighedentest die ik heb gemaakt. Toch moet ik bekennen, dat koken, bellen en een update op Instagram zelfs voor mij te veel is.

Terwijl ik aan mijn bordje rijst met broccoli en noten zit (op Pinterest las ik dat broccoli in de top vijf voedzame groeten staat), check ik mijn mail en de sociale media.

Na het eten klap ik mijn laptop open en werk nog even verder aan mijn plan.

Daarna maak ik de presentatie af voor vrijdag en luister ik met één oor naar het nieuws.

Ik kijk op de klok. Het is tijd voor mijn half uurtje pilates.

Ik kijk op mijn to do list: brainstorm voor eindopdracht Lean Six Sigma.

Dat wordt dus heel ontspannen brainstormen.

Ik neem nog een kop thee en kijk in mijn agenda.

Vrijdag om 7.00 uur beginnen zei mijn collega….

Voordat ik mijn laptop uitschakel, controleer ik nog even mijn mail.

Een berichtje van mijn collega: Ik hoop dat je begrijpt dat vrijdag 7.00 uur beginnen een grapje was?

Ik glimlach en sluit mijn laptop af.

Ik kijk op mijn nachtkastje.

Daar ligt het boek: Nathalie gaat het maken.

Ik glimlach, draai mij om en kruip weg onder de dekens.

Mijn ervaring ...

2014-05-14T03:55:00.000-07:00

Ik open Twitter en de eerste tweet die ik lees:

Lees meer op: http://www.becis.nl/casestudy-mitros/

Nathalie gaat het maken

2014-04-23T11:12:00.002-07:00

Donderdag, weer een opdracht afgerond.
Met een goed gevoel sluit het ik het traject af waarbij ik de ondersteuning mocht bieden.
Het project loopt nog verder door, maar mijn taak zit er op.

Vrijdag een lesdag.

De eerste les van PRINCE2.
Dat was heftig.
’s Avonds op de bank bijkomen met een kop thee.

Na het weekend meedraaien met een lopend project.
Ben benieuwd.

Nu nog even met een grote mok thee ontspannen.
Ik zie het boek liggen dat ik van een vriendin heb gekregen.
Een boek met de titel Nathalie gaat het maken.

Ja, het wordt nog wel wat met mij.

Communicatie

2014-03-09T05:27:00.002-07:00

Ik kwam laats ’s avonds thuis en zag mijn achterbuurmeisje uit het raam hangen.
Ik hoorde haar ook iets fluisteren.
Ik keek nog eens goed.
Ik zag een lijntje gespannen.
En nog eentje.
Ik volgde de lijnen.
Die gingen naar het huis van mijn andere achterbuurmeisje.
Van het ene huis naar het andere huis, over de tuinen heen.

Aan de anderen thuis vroeg ik of zij de lijnen ook hadden gezien.
Ja, die hadden zij inderdaad gezien en ze vroegen zich af waarvoor die waren.
Ik vertelde dat de lijnen tussen twee huizen gespannen waren en dat de buurmeisjes er gebruik van maakten.
Waarop mijn broertje zich hardop afvroeg wat zij er dan mee deden.
Ik vertelde hem dat de buurmeisjes waarschijnlijk briefjes aan het touwtje bonden en dan het touw doortrokken naar de ander.
Vol verbazing keek hij mij aan.
Dat kende hij niet; dat is iets van voor zijn tijd.
Hij kent alleen What’s App en WiFi.
Ja, dit was iets voor mensen zonder WiFi.

Vroeger stuurde ik stiekem in de klas een briefje met een korte boodschap door naar mijn vriendin.

Wat vonden we dat spannend, want je wilde niet betrapt worden door de juf of meester.
Ik weet ook nog goed dat mijn zusje en ik een speelgoedtelefoon op onze kamer hadden.
Daarmee konden we alleen naar elkaar bellen.
Ik heb ook nog een tijdje een penvriendin gehad.
Hele brieven schreven we naar elkaar in de maanden dat we elkaar niet zagen.
Ik heb ze allemaal nog.

Later werden het e-mails.
Daarna sms’jes.
Krabbels waren er ook.
Nu appen en tweeten we.

De communicatie is veranderd en verandert steeds meer.
Op mijn werk maak ik de medewerkers duidelijk dat intern e-mails versturen met documenten als bijlagen niet meer de bedoeling is.
Nee, het document plaats je in een systeem; een omgeving die doet denken aan de ‘cloud.’
Vervolgens geef je iemand een taak voor het document of stuur je een link naar het document.
Daarbij geef je een korte opmerking wat de ontvanger met het document moet doen.

Mijn buurmeisje schrijft op een klein briefje een korte boodschap, hangt het aan een touwtje en trekt het touw door totdat het briefje aan de andere kant is.
Dan is het afwachten tot het andere buurmeisje reageert.

De medewerkers maken een document en zetten dat in het systeem, ze hangen daar een taak aan met een opmerking en sturen dat naar de ander.
Dan is het afwachten tot de andere medewerker reageert.

Straks stuur ik een bericht uit van maximaal 140 tekens: dat er een nieuw bericht op mijn blog staat.
Daarmee hang ik als het ware een nieuw briefje aan de lijn.

Als ik het zo bekijk is er misschien veel minder veranderd in onze communicatie dan wij altijd denken.

Een nieuwe opdracht

2014-02-09T10:41:00.000-08:00

Drie maanden aan een project in Den Haag gewerkt.
Vervolgens zes weken in Amsterdam gewerkt.
Daarna eventjes twee weken in Almere.
Huidige plek: Utrecht.

Een nieuwe regio.

Een nieuwe plek.
Een nieuw project.
En heel veel nieuwe termen en onderwerpen waar ik mee moet werken.

Ik bevind mij namelijk op het snijvlak van ICT en Informatiemanagement.

Op mijn eerste dag was ik al direct aanwezig bij een twee uur durend overleg.
De ICT begrippen vlogen voorbij waarbij ik dacht: waar gaat dit over?
Mijn collega zag het vraagteken op mijn gezicht waarop ik antwoordde dat ik blij was hij tijdens het selectiegesprek niet vroeg hoe het met mijn kennis van ICT stond.
Dan had ik deze opdracht nooit gekregen, verwacht ik.

Tijdens mijn introductie stelde mijn collega mij voor als ‘Nathalie, die ondersteuning komt bieden bij de ondersteuning.’

Juist.

Zelf zou ik het formuleren als dat ik ondersteuning bied bij de implementatie van het systeem waar de organisatie mee gaat werken. Het systeem is een DMS, een document management systeem. Die term kende ik dan wel al voordat ik begon met deze opdracht. De ondersteuning bestaat uit training voor medewerkers en medewerkers, of gebruikers van het systeem, op de werkvloer ondersteunen. Dus als zij vragen hebben wanneer zij met het systeem werken, kunnen ze bij mij terecht.

Drie maanden documenten geordend in Den Haag.

Vervolgens zes weken post geregistreerd in Amsterdam.
Daarna eventjes twee weken in Almere dossiers ingevoerd.
En nu uit de papieren en met een systeem en met mensen werken.

Wat mij erg aantrekt in deze opdracht, is het begeleiden van de gebruikers.
Daar zit toch een vorm van dienstverlening in die ik zo leuk vind.
Ik heb nu twee weken achter de rug en ik vind het leuk en interessant. Ik zie hierin wel een toekomst voor mij. Werken in een functie waarbij ik de eisen en wensen van een organisatie inventariseer, gebruikersprofielen opstel en dat met de ICT’ers integreren tot een passend systeem voor de organisatie. Vervolgens dat systeem binnen de organisatie presenteren, verder afstemmen en dan introduceren en implementeren middels trainingen en begeleiding op de vloer. Tot slot nog een evaluatie.
Ja, dat lijkt mij wel wat.

Maar laat ik mij nu nog maar even op deze opdracht concentreren.
Voor mij als ICT-stuntel, zag, en zie, ik deze opdracht als een hele uitdaging.
Inmiddels ben ik aardig geïntegreerd.
Ik lunch dagelijks met de mannen waarvan het merendeel zich met de achterkant van het systeem bezig houden. Ik test het systeem uitvoerig en meld de knelpunten en opvallendheden.
’s Avonds vertel ik heel stoer aan mijn vriend dat ik de volgende dag het systeem ga testen: eerst in de test server, daarna in de user server. Binnen elke server, test ik in de testomgeving en in de productieomgeving. Dat moet ik allemaal met elkaar vergelijken en vooraf verwacht ik al bepaalde uitkomsten omdat het een wel al is overgezet naar de andere omgeving en het andere nog niet. En dan heb je nog te maken met knelpunten die aan de weergave te relateren zijn. Daarmee bedoel ik dan IE 8 of IE 10. IE staat voor Internet Explorer…
Ja, ik zit er aardig in.
Al zeg ik het zelf.

Documentmanagement

2014-02-05T12:41:00.001-08:00

De volgende tekst wil ik graag met jullie delen, een mooie visie op het vakgebied documentmanagement.

Documenten van emotionele waarde vaak ten prooi aan onachtzaamheid

Papieren documenten liggen ons nog steeds na aan het hart. We koesteren de handgeschreven brieven en dagboeken met ingeplakte foto´s en ezelsoren van dierbare familieleden meer dan een afdruk uit de printer van een e-mailtje van een nichtje. Toch bewaren we papieren van emotionele waarde nogal slordig in onze privéomgeving.

Pas als ze kwijtraken, dringt tot ons door welke onschatbare waarde ze vertegenwoordigen, blijkt uit onderzoek van Iron Mountain. En daarom verdienen deze documenten een goede en veilige opbergplek. Zodat aan papier toevertrouwde herinneringen ook voor volgende generaties bewaard blijven.

Pas als je iets kostbaars kwijtgeraakt bent, besef je de waarde ervan ten volle. Dat geldt zeker voor documenten met emotionele waarde, zoals brieven van geliefden, foto´s van (klein-)kinderen, dagboeken van familieleden uit vroegere tijden. Dan blijkt dat papier zowel het meest persoonlijke als het meest kwetsbare medium is voor wat we willen overbrengen.

Waardevolle brieven

In 2005 werd een uitgebreide collectie brieven met historische waarde gevonden in de kelder van een Zwitserse advocaat. Het bleken brieven te zijn van onder meer Napoleon Bonaparte aan zijn toekomstige vrouw, de latere keizerin Josephine de Beauharnais: "Ik heb echt het gevoel dat als we ruzie maken ik mijn hart sluit .... Heb je er wellicht aan gedacht mij twee gedachten te besparen?" pleit hij na onenigheid over de trouwplannen. Een andere brief bleek van de hand te zijn van de negentiende-eeuwse schrijfster Charlotte Brönte, die reflecteerde op enkele negatieve beoordelingen over haar nieuwe boek: "zoals zij zich uitlaten over werken van de geest, zijn ze te vergelijken met dove mensen die naar muziek moeten luisteren of blinden aan wie gevraagd wordt een schilderij te beoordelen."

Deze brieven onthullen dat ook bekende historische figuren échte mensen zijn met emoties en gedachten. Zo krachtig als papier hun gevoelens kan overbrengen, zo kwetsbaar is papier bij schade of verlies. En de gevolgen zijn pas voelbaar als het te laat is, blijkt uit recent onderzoek van Iron Mountain naar de waarde van verloren documenten met emotionele waarde. Het gaat bijvoorbeeld om foto's van eerste liefdes (met 12% het op drie na meest gemiste document) of een liefdesbrief van een vroegere geliefde (bij verlies gemist door 7%). Maar het meest missen wij verloren foto’s van dierbaren die wij niet meer om ons heen hebben en brieven van partners waar we een relatie mee hebben.

Dossiers uit WOI

Als informatiebeheerder hechten wij waarde aan het veilig archiveren en digitaliseren van papieren documenten. Paperassen bewaren we in veilige omgevingen met een constante temperatuur. Waar mogelijk raden we aan documenten ook te digitaliseren, waardoor ze beter en makkelijker toegankelijk zijn en gedeeld kunnen worden. Zo verlaag je bovendien het risico op schade en verlies.

Wij helpen daarom organisaties om documenten van historische waarde te digitaliseren - zoals het archief met de nagelaten documenten van Engelse soldaten uit de eerste Wereldoorlog (1914-1918) die onlangs online beschikbaar zijn gekomen. Eenmaal gescand en in een database opgenomen, zijn deze documenten te doorzoeken en te bestuderen door familieleden, historici en wetenschappers. Met de nieuwe inzichten die hierdoor worden opgedaan, kunnen we leemtes in onze collectieve historische kennis over deze belangrijk periode opvullen.

Ook voor bedrijven

Zeldzame historische documenten kunnen en moeten we beschermen voor de komende generaties. En dat is mogelijk dankzij de kracht van IT in combinatie met een veilige opslag in een omgeving met een gecontroleerde atmosfeer. Daar hebben ook bedrijven veel bij te winnen.

In veel organisaties worden papieren dossiers vaak opgeslagen in vochtige kelders, overvolle kasten of archiefkasten zonder vergrendeling. Om de waarde ervan voor de lange termijn te waarborgen, zullen de dossiers moeten worden verplaatst, en zal de inhoud ervan moeten worden gecategoriseerd en veilig beheerd, zodat de informatie op de juiste manier ontsloten kan worden. Bijkomende voordelen van een dergelijke archiefaanpak is dat de afhankelijkheid van een papieren archief vermindert, dat er meer werkruimte beschikbaar komt en de operationele efficiëntie verbetert.

Oude liefdesbrieven en waardevolle bedrijfsdocumenten

Op het eerste gezicht lijken persoonlijke papieren en een gedegen informatiebeheerbeleid van een onderneming niet met elkaar te rijmen. Toch is het verschil niet groot. Of het nu gaat om een oude liefde waarvan de herinnering is weggestopt in een kartonnen doos onder het bed of een volgepropte bureaulade op kantoor met belangrijke paperassen, mensen willen belangrijke papieren graag in de buurt houden, ook al zijn de risico’s op verlies of schade hierdoor groter.

Moderne opslagtechnologie bieden nu juist goede mogelijkheden om tegemoet te komen aan de menselijke neiging om belangrijke documenten onder handbereik te houden. Extern archiveren in combinatie met digitaliseren van waardevolle bedrijfsinformatie zorgen ervoor dat informatie direct toegankelijk is via een veilige online verbinding en desgewenst wordt de informatie online aangevraagd waarnaar het originele papieren document snel wordt geleverd. In deze aanpak staat de veiligheid van documenten voorop. Deze veilige en aangename oplossingen bestaan ook voor persoonlijke paperassen. Het is daarom verstandig om vanuit de veiligheidsgedachte naar documenten met emotionele waarde te kijken. En vervolgens de papieren te digitaliseren. Zo blijven dierbare documenten bestaan, zonder het risico te lopen als herinnering te vervagen.

Bron: http://www.fmm.nl/topics/documentbeheer/nieuws/documenten-van-emotionele-waarde-vaak-ten-prooi-aan-onachtzaamheid?utm_source=Nieuwsbrief+Facility+Management&utm_campaign=654bbd197b-FMM_201402042_4_2014&utm_medium=email&utm_term=0_4b01437d6b-654bbd197b-60208217

Trainee

2014-01-22T12:43:00.000-08:00

Ik ben druk geweest.
Van een opdracht in Den Haag naar een opdracht in Amsterdam om vervolgens (tijdelijk) aan een opdracht in Almere te werken.
Zo kom je nog eens ergens.
En zo hoor je nog eens iets.
De afgelopen weken heb ik termen gehoord waar ik eerder nog nooit van had gehoord.
Tijdens een werkoverleg werd gesproken over een dementerende overheid en digitale duurzaamheid.
Voor het uitvoeren van mijn werkzaamheden moest ik werken met een document management systeem.
Toen ik in september startte als Junior Informatiespecialist had ik nog nooit van deze ontwikkelingen en systemen gehoord.
Inmiddels heb ik gewerkt met een document management systeem en lees ik artikelen over ‘een vergeetachtige overheid.’
Vervolgens discussieer ik met collega’s over het gebruik van een document management systeem en de toegevoegde waarde die wij als informatiedienstverlener kunnen bieden.
Die collega’s volgen net als ik het traineeship Informatieadviseur.

Trainee Informatieadviseur.

2014 staat voor mij in het teken van ontwikkeling.
Mijn ontwikkeling tot Informatieadviseur.
Een jaar heb ik de tijd om de theoretische kennis eigen te maken en ervaring op te doen in de praktijk.
Theorie over basis informatiedienstverlening, de Archiefwet, recordmanagement, e-overheid, projectmatig werken en kwaliteitsmanagement.
Ervaringen opdoen in de praktijk van het archiveren van documenten tot, laat ik hopen, het leiden van mijn eigen project.

Laat ik niet op de zaken voor uit lopen en beginnen bij les 1.

Les 1.
Hoofdstuk 1 en 2 staan op het programma.
Ruim 100 pagina’s lezen uit de syllabus en studieopdrachten maken.
Dacht ik af te zijn van huiswerk maken zit ik op zondagmiddag weer met een pot thee, mijn laptop, studieboek en studieopdracht aan de keukentafel.
Eens in de twee weken heb ik een lesdag in Den Haag.
Zo blijf ik lekker pendelen tussen de regio Den Haag en de regio Amsterdam.
Ach, zo kom je nog eens ergens;
Zo zie je nog eens wat;
Zo lees je nog eens wat;
Zo hoor je nog eens wat;
Zo leer je nog eens wat.
Zo zal ik mij uiteindelijk ontwikkelen tot Informatieadviseur.

Mijn flexbox

2013-12-15T12:32:00.003-08:00

Ik ben nu ruim twee weken bezig met mijn tweede opdracht.

Het is een totaal andere opdracht dan mijn eerste opdracht.

Eigenlijk zijn dit meer echt werkzaamheden en was het andere meer een project of opdracht.

Ik zit bij een andere organisatie, in een andere stad en in een totaal andere werkomgeving.

Ik werk in een flexibele werkomgeving.

Geen vaste plekken, maar vlekken waar een afdeling zit.

Het team waar ik deel van uit maak, beschikt over zes bureaus.

Ik zit dus aan een van de zes bureaus.

De ene dag aan het ene bureau, de andere dag aan een ander bureau.

De ene dag een overbuurman, de andere dag een overbuurvrouw.

Tegen de muur van ‘onze vlek’ staan een aantal kasten.

Hierin heeft iedereen een eigen plank.

Net als een keukenkast in een studentenhuis.

Wat ligt er dan op mijn plank?

Niet zo veel.

Een tas met daarin mijn laptop en mijn flexbox.

Een wat?

Een flexbox.

Hoe zal ik die nu eens beschrijven.

Ik omschreef het in eerste instantie als een gereedschapskist.

Toen zag ik nog wat vraagtekens bij mensen op de gezichten.

Ik vond het ook wel lijken op een naaidoos.

Het lijkt op de naaidoos die mijn moeder vroeger had.

Met een deel dat je eruit kunt halen dat uit kleine vakjes bestaat.

Nee, nog steeds geen beeld?

Ik liet mijn vriend een foto zien.

‘O, net als een viskoffer, ’zei hij.

Uhm, ja, net als een viskoffer.

Nu had ik geen idee hoe een viskoffer eruit ziet, want ik was niet zo van het vissen vroeger.

Ja, visjes hengelen op de kermis of het spel dat wij thuis hadden waarbij je visjes moest vangen.

Maar het echte vissen, buiten, dat was niet aan mij besteed.

Dat is het nog niet.

Ik zie mijn flexbox dan ook eerder als een beautycase dan als een viskoffer.

Daar dat vakje voor mijn nagelvijl.

Links past precies mijn handcrème.

En dat kleine vakje daar: groot genoeg voor mijn lipgloss.

Een theezakje past er ook nog in.

Het langwerpige vakje is geschikt voor paracetamol.

Daarnaast past nog een kleine deodorant en klein luchtje.

Nog enkele mentholsnoepjes erin en een Snelle Jelle.

Zo, mijn box is gevuld met alles wat ik nodig heb om de werkdag door te komen.

Het is nog georganiseerd ook.

Misschien moet ik dat thuis ook maar doen.

Zo’n plastic box met een trede met vakjes en een groot vak daaronder.

Voor mijn nagellak, crèmes, make-up en luchtjes.

Dan ook eentje voor mijn sieraden.

Zo’n plastic box is wel wat saai.

Aha, daar kan ik mijn rolletjes masking tape goed voor gebruiken.

Jeetje, ik word echt creatief van dat flexwerken.

Laat dat nu vaak een van de doelen van het flexwerken en het nieuwe werken zijn: creativiteit stimuleren.

Ja, ik weet dat ze dan vaak creativiteit in het werk bedoelen.

Maar het is toch leuk dat zelfs ik creativiteit bij mijzelf ontdek.

Want ik weet dat wel hoe een naaidoos eruit ziet, gebruiken heb ik die nog nooit gedaan.

Het knutselen, haken, breien, naaien, borduren was, en is, niet zo aan mij besteed.

Gelukkig is creativiteit lekker ruim en subjectief en kan ieder op een eigen manier creatief zijn.

Dus ben ik lekker creatief met mijn flexbox.

3 maanden

2013-12-01T03:17:00.001-08:00

De eerste werkdag was net als een eerste schooldag.
Op tijd opgestaan, op tijd weg voor het geval de trein vertraging zou hebben, een lunchpakket mee en alle stukken netjes gelezen.
De nieuwsgierigheid naar bij wie je in de groep komt en wat jouw plekje wordt.
Wat ik miste was iets lekkers mee van mamma: ‘omdat het de eerste dag was.’
Maar ik hoefde niet te treuren: tussen het station en mijn werk zit de Lebkov.
Dat betekende: eerste werkdag, eerste latte.
Heel fijn, maar ook gevaarlijk.
Mijn eerste fulltime baan, een volledig salaris, geen studentenbudget meer en dan elke dag langs de Lebkov komen.
Twee keer per dag zelfs.
Het verlangen naar een latte van de Lebkov werd alleen maar groter nadat ik de koffie op werk had gedronken.

Inmiddels ben ik drie maanden en een aantal lattes verder.

En heel veel archiefdozen verder.
In die drie maanden is het team gegroeid van zes naar negen personen.
We kregen zelfs een grotere kamer; het leek bijna op promotie.

Het waren drie maanden van hard werken.

Doos uit de kast, doos openen, documenten uit de doos, documenten sorteren, documenten in de map, map voorzien van gegevens, map in de doos, doos in de kast.
En de volgende.
16 dozen per persoon per dag, dat was de norm.
Aan het begin van het project stond de norm op 22, helaas was dat niet haalbaar.
Op die enkele keer na dan.
Dan kwam ik blij thuis: vandaag 22 dozen gedaan!
Keek mijn zusje mij verbaasd aan.
Waar ik al niet blij mee was zeg.
Helemaal verheugd als ik een stapeltje gescande documenten tegenkwam, want die hoefde ik niet te sorteren.
Nog verheugder als ik een doos had met één dossier erin, in plaats van zes dossiers in een doos.
En wat een pret als ik een dossier van drie dozen of meer had.
Hoewel ik bij meer dan tien dozen alweer begon te zuchten.
Kleine verrassingen waren er ook: een pakket in een doos verpakt met een blauw vel en daar omheen een strik.
Wat zou er in zitten?
Een stapeltje gescande documenten of een uitzoek stapeltje?

In de afgelopen drie maanden heb ik de basis van informatiemanagement leren kennen.
Ik heb geleerd om in een project te werken.
De uitdaging was om nauwkeurig te werken en toch tempo te houden.
Ik vind dat ik een bevoorrechte positie heb gehad om met mensen van een sociale werkgroep te mogen werken. Wat een plezier heb ik met die mensen gehad.
Ook van het samenwerken met hen heb ik veel geleerd.
De laatste werkdag leek in het niets op de laatste werkdagen die ik tot nu heb gehad bij mijn stages en eerdere baan.
Vaak staat een laatste werkdag of laatste schooldag in het teken van het werk afronden en overdragen.
In dit geval niet.
Er stonden nog gewoon zestien dozen op de agenda.
Zelfs die laatste dag was het streven om die zestien dozen te halen.
Ja, ik heb ze gehaald en dus kwam ik blij thuis, met een foto van mijn laatst gedane doos.

Het nieuwe vergaderen.

2013-11-18T13:07:00.000-08:00

Tussen alle dossiers door heb ik samen met mijn collega een blog geschreven met de titel 'Het nieuwe vergaderen.'
Gebruik de volgende link om deze blog te lezen: http://becis.nl/blog.bericht.php?b=27

Van duiventil tot slachthuis

2013-11-17T10:24:00.000-08:00

Het is een regenachtige dinsdagmiddag.
Ik werk rustig door.
Het ene dossier na het andere.
Tot mijn oog ineens op de inhoud van een document valt.
Ik pak het document terug van de stapel en begin te lezen.
Het gaat over de aanvraag van een vergunning voor het samenvoegen van twee huisjes tot één woning.

Het samenvoegen van twee huisjes tot één woning.

Dat klinkt schattig.
Het klinkt als een klein sprookje: ‘Er waren eens twee huisjes ….’
Twee huisjes die elkaar hebben gevonden en nu samen verder willen.

In mijn hoofd vormt zich een klein verhaaltje terwijl het buiten grijs blijft en ik het ene na het andere dossier verwerk.

Over het algemeen ligt het tempo hoog in het werk dat ik doe.

Maar soms neem ik even de tijd om een dossier wat beter te bekijken; om eens te bekijken waar de documenten over gaan die door mijn handen gaan.
Of soms valt mijn oog gewoon ergens op.
Af en toe komen er dan bijzondere of opmerkelijke onderwerpen voorbij.

Zoals het plaatsen van een koekoek aan De Spotvogellaan. Ik kan mij er geen voorstelling van maken. Al helemaal niet als ik lees dat de aanvrager Albert Heijn is.

Een ander voorbeeld is het bouwen van een centrale ter bescherming van meisjes. Wat zal dat precies inhouden? Een soort ‘Blijf van mijn lijf huis’?

Het volgende: het verbouwen van een gesticht voor krankzinnigen. Dat kom je tegenwoordig echt niet meer tegen. Dan spreken we eerder over een GGZ instelling.

Over deze heb ik ook even gefantaseerd: het inbouwen van een kluis. Niet alleen de aanvraag en de vergunning zaten in het dossier, ook de tekeningen en het adres. Tja, of dat nu zo verstandig is? Het was ook niet zo maar een kluis: het betrof een kluis onder het huis met een formaat van een paar vierkante meter. Daar moet dus wel iets waardevols hebben gelegen. Wat zou het zijn geweest? Schilderijen?

Nog een leuke: het bouwen van een geheime schuilkelder. De aanvrager wilde zijn gezin kunnen beschermen tegen een mogelijke vijand. Hoe geheim is die schuilkelder nog als de tekeningen en het adres bekend zijn bij de gemeente?

Een opmerkelijke: het plaatsen van een slachthuis naast een kinderopvang. Ik hoop toch maar dat de gemeente geen vergunning heeft verleend.

Naast de aanvraag voor een schuilkelder, kluis, slachthuis of een gesticht voor krankzinnigen zie ik veel aanvragen voor duiventillen.

Heel veel duiventillen.
In Den Haag stikt het van de duiventillen volgens mij.
Bij sommige aanvragen zijn zelfs brochures gevoegd en zo weet ik dat er ook veel dezelfde duiventillen in Den Haag staan.
Ik had overigens niet verwacht dat duiventillen zo gewild zijn, of zijn geweest, in Den Haag.
Bepaalde objecten die de bewoners van Den Haag tegen meeuwen beschermt had ik eerder verwacht.
Waarom?
Omdat Den Haag naast Scheveningen ligt er daar, gezien de ligging aan zee, veel meeuwen zijn.

Aan de andere kant zijn de duiven in Den Haag mij niet onbekend.
Ik denk terug aan vroeger.
Als klein meisje ging ik jaarlijks met mijn oma en zusje naar de bioscoop in Den Haag.
Ik keek daar altijd erg naar uit en denk daar met een glimlach aan terug.
Met de tram naar Den Haag.
Een kaartje kopen bij de bioscoop.
Daarna een boterham eten, zittend op een bankje op het Binnenhof.
Daar waren altijd duiven die we soms een stukje brood voerden.
Na de boterham gingen we naar de film

Ik dwaal af.
Ik moet weer aan het werk.
Ik kijk naar buiten: het is nog steeds grijs.
Ik kijk naar mijn bureau: daar ligt nog een flinke stapel documenten.
Met enige nieuwsgierigheid naar wat ik nog zal tegen komen in de documenten, ga ik weer snel aan de slag.

Sfeerimpressie (2)

2013-10-29T12:42:00.001-07:00

Werk in uitvoering ...

Sfeerimpressie (1)

2013-10-29T12:41:00.001-07:00