अधोरेखित

आईसटी

2020-05-05T13:04:00.001+04:00

बऱ्याच वेळा आपल्या आठवणी खाद्यपदार्थांशी निगडित असतात .

परवा मुलांनी नाश्त्यासोबत प्यायला हा आईस टी केला . एवढ्या उकाड्यात हा खरोखर थंडावा आणि एनर्जी देणारा आईसटी घोट घोट घेत गप्पा मारत संपवत होते .

काही घोट घेऊन झाल्यावर फ्रेश वाटण्याऐवजी अचानक खूप निराश हताश वाटायला लागलं . खरं तर सुरवातीचे काही घोट मला खरंचच खूप छान वाटलं होतं मग अचानक हे असं का वाटत आहे यावर विचार करताना आठवलं .

साधारण 2009 सप्टेंबर महिना असावा , गोव्यात सासरे वयोमानामुळे आजारी पडले होते त्यांना पणजीच्या सिव्हिल हॉस्पिटलमध्ये ऍडमिट केलं होतं म्हणून मी पुण्यात मुलांना वहिनीकडं ठेऊन गोव्याला गेले होते .

आमचं गोव्यातलं घर फोंड्यात, हॉस्पिटल पणजीत. रोज यायची जायची सोय म्हणजे तिथली स्थानिक बस सेवा किंवा प्रायव्हेट टॅक्सी किंवा ऑटो रिक्षा . पर्यटन राज्य म्हणून गोव्यात टॅक्सी , रिक्षा या सेवा आधीपासूनच खूप महाग , न परवडणाऱ्या आहेत .

मी फोंड्याला घरी बॅग टाकली हॉस्पिटलला तशीच गेले . तिथे काकांची तब्येत चांगलीच बिघडलेली होती . चोवीस तास त्यांच्याकडे कोणी तरी लक्ष देणं आवश्यक होतं . नणंदबाई फोन्ड्यातच असतात काकांच्या तब्येतीकडे लक्ष देणं त्यांना घरात हवं नको बघणं हे त्याच बघायच्या . त्यांनीच काकांना आत्ता ऍडमिट केलं होतं आणि मी तिथे पोचेपर्यंतचा दिवस त्याच तिथे सगळं बघत होत्या , लक्ष देत होत्या .

त्यांना घरी पाठवून मी तिथेच राहायचं असं ठरवून टाकलं . संध्याकाळी डॉकटर येऊन तपासून गेले .
त्या रात्री सिव्हिल हॉस्पिटलच्या त्या मोठया मेल वॉर्डमधे खुर्चीवर बसून काढली . दुस-या दिवशी सकाळी एक मुलगा मला शोधत आला त्याला रात्रीचा अटेंडंट म्हणून तिथल्या सशुल्क सेवा पुरवणाऱ्या संस्थेनं पाठवला होता . आता रात्रीचा तो काकांजवळ थांबणार होता आणि दिवसा मी अशी विभागणी करून झाली .

काल सकाळी आलेली मी त्याच कपड्यांमध्ये चोवीस तासांपेक्षा जास्त वेळ उलटून गेला होता तिथेच होते . घरी फोंडयाला जायचा प्रश्नच नव्हता , हॉस्पिटलच्या कँटीनला जे काही जेवण मिळायचं ते बघून अन्नावरची वासना उडाली होती .
हॉस्पिटलच्या आवारात एक नेस्लेचा कॅफे होता . दिवस उकाड्याने हैराण करणारे , घामाच्या धारात भिजवणारे होते . या नेस्ले कॅफेमध्ये तीन चार फ्लेवर्सचे आईसटी मिळायचे आणि रोल्स , सँडविचेस , पॅटिस मिळायचे . मी सकाळ दुपार संध्याकाळ हे आईसटी आणि रोल्स खाऊन पुन्हा काकांजवळ जाऊन बसायचे . दोन दिवसानंतर मातृसेवा ट्रस्टच्या रुग्णाश्रय संस्थेबद्दल समजलं मग झोपायला आणि रात्री जेवायला तिथं जायला लागले . तोवर घरून बॅग लॅपटॉप आणि डोंगल मागवून घेतले होते .
दिवसदिवस या आईसाटिवर काढले ते दिवस एकाकीपणाचे , खूप दुःखाचे , वॉर्डमधले काही मृत्यू बघितल्याचे होते .

या आईसटीनं तेंव्हा खूप साथ दिली होती पण तेंव्हाचा काळ ते सगळे प्रसंग पुन्हा समोर उभे केले .

माझं आणि माझ्या सासऱ्यांच कधीच फार पटलं नाही . पण या आजारपणात मला त्यांच्याबद्दल फार माया वाटायला लागली होती , वाघासारखा माणूस या हॉस्पिटलच्या बेडवर असहाय्य पडलेला बघवत नव्हता .

पुढे त्यांना जरा बर वाटलं म्हणून घरी आणलं एक पूर्णवेळ मेल नर्स घरीच रहायला ठेवले . माझा दुबईचा व्हिसा मुलांची शाळा या कारणांमुळे मला दुबईला जावं लागलं आणि पुढे महिनाभरातच काका वारले .

या आईसटीमुळे हे सगळं आत्ता आठवलं .

आर्मेनिया - ५ माउंट अरारात, हालीद्सोर

2019-04-16T17:53:00.000+04:00

माउंट आरारात
हा खर तर आमचा पर्वत आहे. आमचा देव आहे तो. या तुर्की लोकांनी आमचा देव घेऊन टाकला आहे त्यांना त्याच्याशी काही घेणंदेणं नाहिये पण आता आम्हाला काही करता येत नाही आम्ही इथुनच बघतो त्याला, अगदी रोज बघतो, आम्हाला आशा आहे की एक दिवस तो आमचा आम्हाला परत मिळेल. या माउंट अरारातची गोष्ट, आमचा ड्रायवर अर्मेन आम्हाला सांगत होता. हा आमचा आरारात ज्याचा बायबलमधे पण उल्लेख आहे. " आमच्या ख्रिस्ती धर्मात एवढा महत्वाचा असलेला हा पर्वत घेऊन हे लोक काय करणार आहेत?" असा अतिशय भाबडा प्रश्न आमच्या अर्मेनला पडला होता. अर्मेनियामध्ये फिरताना अगदी सहज कुठुनही हा पर्वत तुम्हाला दिसत राहतो. याबद्दलच्या अनेक गोष्टी ऐकायला, वाचायला मिळाल्या.
हालीद्सोर
येरेवानवरुन हालीद्सोरला जायला आमच्याकडे वाहन नव्हत. आम्हाला विमानतळावर घ्यायला आलेली टॅक्सी इकडे एवढ्या जास्त अंतर असलेल्या प्रवासासाठी नेण्या एवढी मोठी नव्हती. म्हणून टॅक्सीची शोधाशोध सुरु केली. आमच्याकडे लोकल सिम नव्हत त्यामुळे कॉलटॅक्सी आम्हाला उपलब्ध होऊ शकणार नव्हती. जी काही शोधाशोध, सोय करायची होती त्यासाठी फक्त व्हॉट्सॅप आणि आमच्या होमस्टेचा मालक एवढी दोनच माध्यमं उपल्ब्ध होती. मालकानी हात वर करुन आपली जबाबदारी संपवली होती. त्यामुळे व्हॉट्सअ‍ॅप हा एकमेव आधार उरला होता त्याच्या आधारानीच आता प्रयत्न करायचे होते. सकाळी तर हालिद्सोरला जाण्यासाठी निघायला हव होत आणि रात्रीचे साडेआठ झाले तरी आमच्याकडे अजून वाहन नव्हत. मग व्हॉट्सअ‍ॅपवर हालिद्सोर्च्या रिसोर्टशी संपर्क केला. तिथल्या मॅनेजर्/मालक यांनी आमच्यासाठी आमच्या पुढच्या मुक्कामाला पोचवण्यापर्यंत मोठ्या टॅक्सीची सोय केली. हुश्श!!!
येरेवान ते हालीद्सोर हा साधारण चार तासांचा रस्ता आधी खडकाळ दूरवर दिसणारा अरारात मधेच दिसणारी लाल पिवळ्या डोंगरांची रांग आणि मग रस्ताच्या दुतर्फा दूरवर पसरलेला बर्फच बर्फ . अधेमधे पास होणारी एखादीच कार एखादी बस एखादी ट्रक. लहानमुलासारखं बर्फ बर्फ करत वेड लागायला लागलं होतं. मधेच एक बस आम्हाला ओव्हर्टेक करुन पुढे गेले ड्रायव्हर काकानी सांगितल इरान इरान , म्हणजे ही बस इराणला चालली आहे. वॉव!! मला त्या बसच्या मागोमाग इराणलाच जाऊ वाटायला लागलं होतं
येरेवानला पोटभर नाश्ता करुन निघालो होतो आणि वाटेत कुठेतरी काहीतरी खाऊया असा विचार होता पण इथे दूरवर माणूस नजरेला पडायला तयार नाही आणि हॉटेल्स कुठली दिसायला. मग पोटाला धीर देण्यासाठी सकाळी येरेवानला नाश्त्यासाठी उकडेली अंडी आणि ब्रेड उरला होता तो ब्रेड आणि अंडी सोबत आणली होती त्याचे थोडे थोडे घास खाऊन झाले पण काही केल्या रस्त्यावर एकही हॉटेल म्हणून दिसेना. हा ड्रायवर अजिबात इंग्लिश न येणारा होता. त्याला किती तरी वेळा फुड फुड करुन विचारुन झालं होतं तो नुसतीच हो हो अशी मान हलवायचा आणि गाडी चालवायचा. पेट्रोल स्टेशन जवळ आपण खाणार आहोत असं खाणाखुणा आणि पेट्रोल स्तेशन या शब्दावरुन् त्यांनी आम्हाला सांगीतलं तेवढ समजल. पेट्रोल स्टेशन जवळ एक सुपरमार्केट आणि त्याला जोडून असलेल छोटस रेस्टॉरेंट होतं जिथे काहीच मिळत नव्हत. फ्रोजन पिझा फ्रोजन बर्गर आणि फ्रोजन सँडाविच असा प्रकार होता. आम्ही काय खाल्ल तिथे हे मला अजिबात कळलं नव्हत त्यामुळे सांगताही येणार नाही. मजल दर मजल करत आम्ही हालीद्सोर ईको रिसोर्टला एकदाचे पोचलो
हालिद्सोर हे एक दरीत वसलेलं छोटस खेडं आहे . इथली लोकसंख्या जेमतेम सात आठशे एवढी. इथे जायची खरतर गरज नव्हती पण इथे असलेल्या ईको रिसोर्टच्या प्रेमात पडून आम्ही जायच ठरवल. चारी दिशांना बर्फाच्छादित पर्वताना साद घालणारी ही लाकडाची छोटी छोटी कॉटेजेस खरोखर मोठी लोभस दिसत होती. आम्ही इथे पोचलो त्या दिवशी व्हॅलेंटाईन डे होता. येरेवानवरुन हा दिवस साजरा करण्यासाठी खास वेळ काढून आलेली काही जोडपी सोडली तर इथे दूरवर कोणी आणि काहीही नाही. इथे जो निसर्ग अनुभवला तो मात्र खरोखर आयुष्यभर मनावर कोरून ठेवला जावा असाच.
आम्ही हालीद्सोरला पोचलो तेंव्हा आकाश स्वच्छ होतं दिवसभरात झाडांवरचा बर्फ वितळून गेलेला होता. संध्याकाळ होत आलेली होती. या रिसोर्टच्या रेस्टॉरेंटाला चहा कॉफी घेऊ या म्हणून सामान कॉटेजमधे टाकून लगेच गेलो तर साडेसहाला तुम्ही जेवून घ्या आम्ही सातला किचन बंद करतो अस सांगण्यात आलं त्यामुळे तिथे काय आहे हे बघून ओर्डर केली. इथेही जेवणाची गम्मतच होती.
आम्ही मेन्युमधले पदार्थ वाचून हे आहे का ? हे आहे का? विचारत होतो. मालकीण आम्हाला हो म्हणत होती आणि कुकला विचारत होती तर ती रागराग तिला नाही नाही म्हणत होती. शेवटी हो नाही करत तिने कसला तरी भात, आणि चिकन सुप एवढ मिळेल म्हणून सांगितल. चला एवढ तरी मिळतय म्हणून आम्ही जे काही समोर आलं ते पोटात ढकलल. दोन दिवस झालेत आपण काहीच सॅलेड किंवा भाजी खाल्लेली नाही किमान सॅलेड ऑर्डर करु म्हणून सॅलेड ओर्डर केल. सॅलेड म्हणून कोथिंबिरिच्या काही काड्या, कांद्याच्या पातीच्या काही कांदे, शेपुच्या काही काड्या.
जेवण झालं तोवर अंधार पडला त्यामुळे बाहेर पडण्यात काही अर्थ नव्हता आणि इथे करण्यासारखं काहीच नव्हत. म्हणून आम्ही आपले आमच्या कॉटेजमधे आराम करायच ठरवलं. इकडे येताना अरेनी वाईनरी बघायला गेलो होतो तेंव्हा एक रेड वाईनची बाटली घेतली होती. बाहेर मायनस एक टेंपरेचर होतं त्यामुळे वाईनला योग्य तो न्याय देता आला. नुसत्या गप्पा आणि वाईन यात दिवस संपवला. रात्री कसल्या तरी आवाजानी जाग आली म्हणून पडदा सरकवून बाहेर बघीतल तर स्नो सुरु झाला होता . सकाळी आम्हाला तातेव मोनेस्टीला जाऊन पुढे दिलीजान गाठायच होतं त्यामुळे गपचुप पुन्हा अंथरुणात शिरले होते. पण बाहेर पडणारा स्नो दिसत रहावा म्हणून खिडकीवरचा पडदा जरासा सरकवून ठेवला होता, मग तो स्नो बघत पेंगले होते केंव्हातरी.
या हालीद्सोर गावाजवळ असलेल खास आकर्षण म्हणजे तातेव मोनेस्टी आणि या मोनेस्टीकडे आपल्याला घेऊन जाणारा मार्ग म्हणजे केबल कारचा. हा केबल कार रस्ता जगातला सगळ्यात मोठा रस्ता आहे. कितीही बर्फ असो,पाऊस असो ही वाहतुक नेमस्त वेळेत चालू असतेच. यातुन जाताना दिसणार दृष्य खरोखर नजरेच पारण फेडणारं होत.

आर्मेनिया - ४ लवाश आणि सुजुक

2019-04-16T17:51:00.003+04:00

लवाश
अर्मेनियन पोळी / ब्रेड
रोजच्या जेवणासाठी लागणाऱ्या पोळी किंवा ब्रेड बाबत आपण भारतीय अतिशय नशिबवान आहोत असं मला आता वाटायला लागलं .
आपल्याकडे बहुतेक घरांमध्ये दोन वेळेला ताज्या पोळ्या केल्या जातात .
एवढंच पुरेसं नाही की काय म्हणून या पोळ्या करण्यासाठी आपल्याला अगदी माफक मोबदला देऊन मदतनीस उपलब्ध होऊ शकतात .
अर्मेनियन लवाश ( ब्रेड ) रुमाली रोटीसारखा दिसतो . तो अशा बेक-यांमध्ये बनवला जातो . बेकरी सरसकट सगळीकडे असेलच असं नाही . मग इतर सामानासोबत लवाश सुपरमार्केटमधून आणून. ठेवायचा तो दुसऱ्या दिवशीच्या नाश्त्यापर्यंत पुरतो .
लवाश बनवना-या अर्मेनियन सुंद-या

नाश्त्याला इथेही ब्रेड, अंडी , लोकल चिज , बटर , जॅम असच खातात . इथेही पनीरला पनीरच म्हटलं जातं . मात्र आपल्यासारखं भाजी करून न खाता पनीर नुसतं खाल्लं जातं .
सुजुक

सुजुक आणि काही सुकवलेली फळं
आता लवाश म्हणजे पोळी हे डोक्यात बसलं. पण गेहार्ड ला मॉनेस्टी बघायला गेलो असताना तिथे बाहेरच्या स्टॉल्सवर विकायला ठेवलेल्या अनेक वस्तु काय आहेत हे कळायला मार्ग नव्हता . लाल , सोनेरी , डार्क ब्राऊन रंगाच्या माळेसारखं काही तरी दिसत होतं . मला वाटलं सॉसेजेस असावेत ( घोर अज्ञान ) त्या सोबत सोन्याचा भावअसलेल्या शुद्ध असं सांगितलं जाणाऱ्या aमधाच्या बाटल्या. त्या शेजारी रंगीत सुरळ्या रचून ठेवल्या होत्या .
कुतूहल म्हणून एका स्टॉलला थांबले भाषेशिवाय संभाषण सुरु झालं . सॉसेज सारख्या दिसणाऱ्या मालेतला एकेक मणी मला चव बघ म्हणून हातावर ठेवला जात होता . असे साधारण पाच तरी मणी माझ्या पोटात गेले होते अगदी पुसटशी गोड चव आणि पोटभरलेपणाची जाणीव होत होती .
आक्रोड + प्लम , आक्रोड+ डाळिंब , काळी द्राक्ष + आक्रोड . आक्रोड + मध अशा कॉम्बिनेशन मध्ये या मोठ्या माळा म्हणजे इथला एनर्जी बार होता. त्याच नाव म्हणजे सुजुक . आपल्याकडे लोणावळ्याला मिळणारी हरतऱ्हेची चिक्की आठवली मला .
पुन्हा लवाश
अर्मेनियामध्ये फळांची शेती खूप केली जाते .त्यात डाळिंब , द्राक्ष , सफरचंद , नीरनिराळ्या बेरीज भरपूर. या फळांचे घरोघरी जॅम तर बनवले आणि विकले जातातच पण त्या फळांची वाईनही घरा घरात बनवून विकली जाते .
फळांचा अजून एक पदार्थ म्हणजे लवाश , हो आपली फणसपोळी , आंबापोळी , पेरूपोळी यांची डाळिंब पोळी , प्लम पोळी, बेरीजची पोळी .
पाकसंस्कृतीमधली अशी साम्य बघून मजा वाटली .
प्लम लवाश , अ‍ॅप्पललवाश निर्निराळ्या बेरिजचा लवाश
सुजुक आणि निरनिराळे लवाश

#Armenia #Lavash #food

आर्मेनिया - ३ येरेवान - टेम्पल ऑफ गार्नी

2019-04-16T17:49:00.004+04:00

आर्मेनिया हा देश जगातला पहिला असा देश आहे जिथे ख्रिस्ती धर्म सगळ्यात पहिल्यांदा एखाद्या देशाचा धर्म म्हणून स्वीकारला गेला. अनेक पुरातन ख्रिस्ती धर्मस्थळ आणि त्यांची रचना हे या देशाच अजून एक वेगळ आकर्षण. जगभरातून अनेक लोक केवळ ही जुनी मंदिर बघायला इथे येतात त्याचा धर्माशी फारसा संबध नसावा अस जाणवलं.
पूर्वेला टर्की, पश्चिमेला जॉर्जिया उत्तरेला इराण तर दक्षिणेला अझरबैजान असलेला हा छोटासा देश. पूर्वी USSR चा भाग होता अजूनही इथली कित्येक छोटीमोठी गावं शहरं आपल्याला रशियामध्ये असल्याच भासवतात.
येरेवानमध्ये मुख्य शहर हे रिपब्लिक स्क्वेअरच्या आसपास आहे. या रिपब्लिक स्क्वेअरची भव्य वास्तू अतिशय देखणी आणि व्यवस्थित देखभाल केली जाणारी आहे. याच्या अगदी जवळ इथल अगदी प्रसिद्ध असलेल ओपन मार्केट/फ्लीमार्केट आहे. आपल्याकडे जसा बाजार असतो तस इथे रोज भरणारा बाजार असतो पण तो फक्त इथे हस्तकलेतून निर्माण होणार्या आणि इथेच तयार होणा-यां निरनिराळ्या वस्तूचा असतो. इथे एकाच ठिकाणी आपल्याला अनेक वस्तू विकत घेता येऊ शकतात. स्थानिक लोक इथे अजिबात खरेदी करू नका अस सुचवतात पण आपण स्वाभाविकपणे इथे खरेदी करण टाळू शकत नाही. (शेवटच्या दिवशी खरेदी केली ती नंतर ;) )
टेम्पल ऑफ गार्नी - इथे असलेल हे जे देऊळ आहे ते ख्रीस्तपुर्वकाळातील रोमन वास्तू आहे . डोंगराळ भागातल्या विस्तीर्ण पाठारावर हे देऊळ आहे. आजूबाजूला बर्फाच्या दिवसात बर्फाळ पर्वत रस्ते त्या पार्श्वभूमीवर हे देऊळ अतिशय देखण दिसत. इथे असलेली कमालीची स्वच्छता नजरेत भरल्याशिवाय राहात नाही.

ही आज्जी एवढ्या थंडी वा-यात अशा दुर्गम परिसरात स्वतः हातानी केलेल्या बाहुल्या विकत होती. हिला चेन्नई आणि मुंबई माहित होतं. ही एका गाण्याच्या कार्यक्रमात सहभागी होण्यासाठी भारतात येऊन गेली होती त्यामुळे तिला भारतीय लोकांबद्दल विशेष प्रेम आहे असही तिनं आम्हाला सांगितल.

या देवळाच्या मागे दुरवर पसरलेल्या पर्वतरांगा दिसत आहेत.
या देशाच अजून एक वैशिष्ठ म्हणजे इथल्या किमान तापमानामुळे निरनिराळ्या प्रकारची वाईन, स्कॉच, व्हिस्की , कोनियाक अतिशय मुबलक प्रमाणत कुठेही अगदी सुपरमार्केटमध्येपण मिळते आणि कुठेही बसून ती पिता येते. त्याचप्रमाणे सिगारेट पिणं ही देखील इथे अतिशय आम बात आहे (हा खास एपिसोड येतो आहेच ;) . नो स्मोकिंग झोन आपले आपल्याला शोधावे लागतात.
केवळ भारत आणि आखातातच वावरल्यामुळे या दोन गोष्टींच जरा आश्चर्य वाटण स्वाभाविकच.
#Armenia #YEREWAN #TEMPLE_OF_GARNI

अर्मेनिया - २ राजधानी येरेवान

2019-04-16T16:55:00.000+04:00

येरेवानच्या झावान्तोर एअरपोर्टवर पोचलो व्हिसा आदी प्रक्रिया होऊन बाहेर यायला साधारण पाऊण तास लागला. आम्ही आधीच कॅब सांगितलेली होती पण ती आम्ही पोचलो तरी अजून आली नव्हती त्यामुळे त्याला फोन करणे त्याची वाट बघणे आदी घोळात तिथे सीमकार्ड घ्यायच राहून गेल आणि लोकल सीम नसल्यामुळे पुढे अनेक अडचणींचा सामना करावा लागला ते पुढे त्या त्या वेळेला येईलच.
दोन्ही मुलाना हॉटेल मध्ये राहायचं नव्हत त्यामुळे बुकिंग सगळी होमस्टेमध्ये केली होती. आता येरेवानला आम्ही आमच्या राहण्याच्या ठिकाणी पोचलो ती वास्तू अतिशय सुंदर अगदी नदीकाठाला असलेल्या छ्प्ट्याश्या टेकडीवर होती . कुकिंगरेंज पासून वाशिंग मशीन पर्यंत सगळ्या गोष्टी होत्या.पण आयत्या जेवणाची सोय नव्हती. तर जेवणासाठी लगेच बाहेर पडण आणि जेवण आत्ताच्या घटकेला गरजेच होत. ड्रायवरनी मगाशी आम्हाला सोडताना सुपमार्केट आणि रेस्टॉरेंट दाखवल होत त्यामुळे आम्ही चौघ लगेचच बाहेर निघालो. टेकडीवर अजून वर चढून आल्यावर मग त्या परिसरातला मुख्य शहरी भाग सुरु होत होता. त्यामुळे काही पाय-या चढून उतरून मग आपण मुख्य रस्त्यावर येऊ जाऊ शकणार आहोत याची मनानी नोंद घेतली.
रेस्टॉरेंटमधे एक आज्जी एकटीच तिथे सगळीच काम करत होती. तिला अजिबात इंग्लिश येत नव्हत आम्हाला अजिबात अर्मिनियन येत नव्हत. आमच्या सारखा जेवायला आलेला एक माणूस धाऊन आला. त्याच्या मार्फत आम्ही त्या आज्जीला एवढ सांगू शकलो की आम्ही बीफ किंवा पोर्क नाही खाऊ शकत आम्हाला फक्त चिकन असलेले किंवा व्हेज पदार्थ चालतील. मग खाणाखुणा करुन आम्ही काहीतरी चिकन, भात, ब्रेड आणि दोन पदार्थांची नाव ओळखीची दिसली म्हंटल अगदीच काही नाही तर या दोन पदार्थांबरोबर जेवण होईल म्हणून ऑर्डर केली ते पदार्थ म्हणजे मुताब्बल आणि हमूस. भूक खूप लागली होती त्यामुळे अर्थातच सगळे तुटून पडले होते.
जेवण करून झाल्यावर मग जरा जवळ फिरून याव म्हणून बाहेर पडलो.
रस्त्यावरून फिरताना रशियन स्थापत्यकलेचा प्रभाव इथल्या वेगवेळ्या इमारतींवर दिसत होता. मोठ्या मोठ्या दगडी बांधकाम असलेल्या अनेक इमारती आमच लक्ष वेधून घेत होत्या.
हा येरेवानमधे आमच्या होमस्टेजवळ काढलेला पहिला फोटो

थोडस पुढे आल्यावर लवर्स पार्क नावाचा बराच मोठा पार्क दिसला त्याच्या अलीकडे मेट्रो स्टेशन होत. जवळपास कुठे तरी भटकून यायच ठरलच होत त्यामुळे आमच्या स्टेशन पासून रिपब्लिक स्क़ेअर एक स्टेशन सोडून पुढच स्टेशन आहे आणि तिथे मुख्य शहर आहे अस समजल होत. मेट्रोच तिकीट काढल आणी गम्मत वाटली आपल्या व्यापार किंवा लाईफ नावाच्या बोर्डगेम मध्ये असतात तशा प्लॅस्टिकच्या गोल चकत्या किंवा नाणी तिकीट म्हणून हातात आली होती ती त्या स्वयंचलित गेटला असलेल्या कॉईनबॉक्स मधे टाकायची आणि मेट्रो स्थानकात प्रवेश करायचा. ट्रॅकपर्यंत जाण्यासाठी स्वयंचलित जिना होता याची सवय आहेच पण हा जिना चक्कर येईल एवढा खोल जात होता. परत याच स्टेशन वर येता याव म्हणून स्टेशनच्या नावाचा फोटो काढून घेतला होता.
रिपब्लिक स्क़ेअरला खरोखच माहोल मस्त होता एकदम. एकतर त्या सगळ्या भव्य ऐतिहासिक वास्तू बघायला खूप मजा येत होती . त्यात व्हॅलेंटाईन डे चा आदला दिवस होता. इथे एकदम राष्ट्रीय सण असल्यासारखा वातावरण होत. सगळीकडे लाल हृदयाकृती फुगे गुलाब आणि अनेक आकर्षक वस्तू लावून सजावट केलेली दिसत होती. सगळी गम्मत बघत आम्ही नुसते चालत सुटलो होतो.

अर्मेनिया १ तयारी आणि प्रवास

2019-03-12T17:02:00.000+04:00

जवळजवळ सात वर्षांनंतर आम्हा चौघांना एकत्र ट्रिपला जायची संधी मिळाली होती. जायच कुठे यावर कॉन्कॉल ( बेळ्गाव, पुणे, मुंबई आणि दुबई ) घेऊन खूप खलबतं, झाली निव्वळ टुरिस्ट डेस्टिनेशन असलेला देश बघायला जायच आम्हाला कोणालाच मान्य नव्हत. त्यामुळे कुठे जायच हे ठरवण्यासाठी आमचा बराच रिसर्च झाला. इजिप्त, जॉर्जिया, अझरबैजान , मलेशिया असं करत करत शेवटी अर्मेनियावर शिक्कामोर्तब केलं गेलं . दोन्ही मुलं म्हणजे कौशल देविका आणि नवरा यांच जोरदार प्लॅनिंग चालल होत. ( मी जरा या सगळ्या प्लॅनिंगकडे तटस्थतेनी बघत होते. )
शारजाह ते येरेवान १२ फेब्रुवारीच्या फ्लाईटची चौघांची तिकीटं पण बुक केली गेली. त्याच्या कित्येक दिवस आधी माझं पुणे ते दुबई १० जानेवारीच तिकीट बुक झालेलं होतं. पुण्यातली कामं संपवण, घरातली झाकापाकी करण, किल्या जिकडल्या तिकडे ठेवण. येण्याआधी काही गोश्टिंची शॉपिंग करायची असते ती शॉपिंग करण .माझी बॅग भरण. माझं सामान जास्ती होणार होतं म्हणून अर्मेनियाला जायचे कपडे दुस-या एका बॅगमधे भरुन ती बॅग "प्लिज पिक मी" असा टॅग लावून देविकाच्या खोलीत ठेवण. भाऊ आणि बाबांना एकदा सोडून ब-याचवेळा फोन करण कामवालीला आटह्वड्यातन एकदा येऊन काय काय करायच त्या सूचना देणं असं सगळ सगळ अगदी पुर्ण श्रद्धेनी करुन झालं होतं. आणि माझ्या दुबईला यायच्या आदल्या दिवशी मला समजत की एक सरकारी काम जे काही दिवसांपासून अडकलेल होतं ते या काही दिवसात होणार आहे. काम होणार म्हणून हुश्श!! म्हणाव का केलेला प्लॅन फेल जाऊ नये याची काळजी करु ते कळेचना मला.
तर त्यानंतर वेळेवर माझं सरकारी काम झालं मला लगेच पुढच्या आठ दिवसानंतरच तिकीट मिळाल आणि अर्मेनिया ट्रीपला जायच्या पंधरा दिवस का होईना आधी दुबईत दाखल झाले.
"बर्फ असण्याचे दिवस आहेत आपण जातोय ते तेंव्हा थर्मल्स नक्की घ्या." मुलांनी आई-बाबांना आवर्जुन कळवलं होतं. बाबा, कॅनडा, जर्मनीला येता जाता असल्यामुळे बाबाकडे थर्मल्स होतेच. प्रश्न आईचा होता. आईनी दुबईत येऊन पुन्हा शॉपिंग केलं.
थर्मल्स, लोकरीच्या टोप्या, ग्लोव्हज, लोकरीचे सॉक्स, लेदर जॅकेट्स हुह!! खूप मोठी लिस्ट.
भारतीय पासपोर्ट असणा-यांना ऑन अरायवल व्हिसा देणारे देश https://www.bankbazaar.com/visa/list-of-visa-free-countries-for-india.html यामधे अर्मेनिया आहे.
आजपर्यंत रेसिंडेन्स व्हिसावर वावरणारी मी, मला जराशी या व्हिसा प्रकरणाची भितीच वाटते. त्यात मुलांचा दुबईचा रेसिडेंस व्हिसा कॅन्सल केलेला. त्यांचा प्रवास व्हाया शारजाह होणार होता. मी एकदा सोडून जवळ जवळ २० -२५ वेळा एअर अरेबियाला फोन करुन खातरी करुन घेतली होती की मुलांना मुंबईला बोर्ड करताना काही अडचण येणार नाही. मुलांनी देखील त्यांचा त्यांचा रिसर्च केला होताच पण ...
आता पुन्हा एअर अरेबियाला फोन करुन पुन्हा खातरी करुन घेतली की येरेवानला पोचल्यावर व्हिसा प्रोसेस होतो. इथुन काहीही करायची गरज नाही.
फ्लाईट शारजाहवरुन सकाळी आठ वाजता होती. मुले रात्रीच्या फ्लाईटनी शारजाहला निघाली होती त्यामुळे झोपेची मज्जाच होती. त्यात पोटानी त्रास द्यायला सुरुवात केली. म्हटल झालं आता ट्रिपमधे पोट त्रास देणार. बरोब्बर २० डिसेंबरपासून स्टमक इन्फेक्शन, अमुक ढमुक तमुक करत पोटाची वा ट लागली होती. तिखटामधला ति सुद्धा पोटाला चालत नह्वत. नुसत्या खिचडी आणि मऊ भातावर एक दिड महिना काढला होता. दुबईला आल्यापासून घरचच सगळ खायला लागले होते. त्यामुळे पोटाच्या हाका ऐकून घाबरले होते.
रात्रभर जागरण करुन पहाटे साडेचारला शारजाह एअरपोर्टला पोचलो. रेसिडेंस व्हिसा होता बोर्डिंग लगेच मिळायला हवा खर तर पण किती तरी वेळ बोर्डिंग काउंटरवाला आम्हाला बोर्डिंग पास देईचना. येरेवान मधलं हॉटेल बुकिंग कन्फर्मेशन बघुन झालं होतं . मग त्याच्या सिनिअरला बोलवल दोघांची काय खलबतं झाली कळल नाही. पण बोर्डिंग पास तयार झाला. लगेज बेल्टवर टाकल. मी म्हटल विचार तरी का एवढा वेळ लागला ते. मग विचाराल्यावर अस समजल की नव-याचा पासपोर्ट संपत आला आहे सहा(च) महिने राहिले आहेत.
शारजहा एअरपोर्टला आमच येणं होत नाही त्यामुळे स्मार्ट गेटसाठी पासपोर्ट रजिस्टर करण ही एक अ‍ॅडिशन प्रोसेस माझा पासपोर्ट
नव-याचा पासपोर्ट एकाच बाईला दिला होता रजिस्टर करायला पण इमेग्रेशन गेट पास करताना फक्त मलाच जाता आलं नव-याला इमिग्रेशन क्युमधे उभ रहा म्हणून सांगण्यात आलं, म्हटल आता काय नविन काढतात? पण मग काही प्रॉब्लेम आला नाही. फक्त त्याचा पासपोर्ट स्मार्ट गेटसाठी रजिस्टर नव्हता झाला एवढच. हुश्श!!
एवढ सगळ उरकेपर्यंत साडेसहा वाजून गेले होते. अजून एका तासात मुलांची फ्लाईट येणार होती. आणि लगेच म्हणजे आठ वाजता आमचे येरेवानची फ्लाईट होती. खाण्यासाठी शारजाह एअरपोर्टवर फार काही खास ऑप्शन नव्हतेच, नवरा कानडी अप्पा असल्यामुळे त्याला दोसा चालणार होता. माझ्या पोटाच्या भितीमुळे मी इडलीच खाल्ली. मुलांसाठी पण टेक-अवे घेतलं
शारजाह एअरपोर्ट अतिशय लहान एअरपोर्ट आहे आणि त्या मानाने इथे खुप जास्त फ्लाईटस ये जा करतात त्यामुळे विमानतळ आपल्याकडच्या खूप गर्दी असलेल्या एखाद्या रेल्वेस्टेशनसारखं वाटत मला. जागा मिळेल तिथे लोक उभे असतात बसलेले अस्तात, किंवा झोपलेले असतात, स्वछतागृहांची अवस्थाही तीच असते. नावडत्या यादीत शारजाह एअरपोर्ट.
आमची फ्लाईट अनाउन्स झाली पण मुले अजून बाहेर आली नव्हती. आम्ही एकदा बोर्डिंग गेटकडे एकदा मुलांच्या अरायवल गेटकडे अशा चकरा मारत होतो. मुले आली आणि आम्ही सगळे येरेवानला जाणा-या विमानात बसलो.
मला आणि कौशलला खिडकीच हवी असते. देविकाला आणि बाबाला झोपायच असत त्यामुळे मला आणि कौशलला आरामात खिडकी मिळाली फक्त खिडकीतुन बाहेर बघताना जी बडबड असते ती ऐकायला सोबत कोणी नव्हत कारण आमच्या सिट्स लांब लांब आल्या होत्या.
मी दुबईला आल्यापासून पावसाळी हवा होती आम्ही निघायच्या दिवशीसुद्धा पाऊस असणार होता. विमान उडल्यावर आजुबाजुला दिसणारे मोठे मोठे काळे-करडे ढग बघून लहान मुलासारखी मज्जा येत होती मला. विमान आता जरा जास्त उंचिवर गेल्याची जाणीव व्हायला लागली. दुरवर पसरलेलं वाळवंट संपुन मोठे मोठे डोंगर दिसायला लागले होते. एकदोन वेळा ओमान ला रोड ट्रिप झाल्यामुळे हे असे डोंगर ओळखीचे होते. इराणचा डोंगराळ भाग असा दिसतो हे वाचलेल ऐकलेल होतं पण नक्की खाली इराण आहे की आणि दुसरा देश हे तेंव्हाच्या तेंव्हा समजू शकणार नव्हत. काही वेळ हे डोगर राहिले बघता बघता जरा डुलकी लागली. जाग आल्यावर बाहेर बघीतल तर दृष्य तेच होतं पण जरा लांब एक डोंगर पांढ-या डोक्याचा दिसला म्हटल, अग्बाई म्हातारा झाला वाटत तो डोंगर! असं म्हणते तोवर अजून लांबचे डोंगर पांढर डोकं दाखवायला सरसावले. अजून पुढे गेल्यावर लांबवर पसरलेलं पांढर पठार दिसायला लागलं.
मी जवळ जवळ ओरडून देविकाला उठवलं होतं ,एवढा!!!!! बर्फ!!!!!

October

2018-04-23T07:27:00.000+04:00

पारिजाता (October)
अवघ्या काही तासांचं आयुष्य असलेल्या पारिजातकाच्या फुलाबद्दल कोणी काही बोललं तरी ती कविता वाटावी एवढं आकर्षण आहे या पारिजातकाच्या फुलाचं .
एवढं सुंदर, नाजूक, काहीच वेळेत कोमेजून प्रवास संपवणारं.

ऑक्टॉबर या चित्रपटाच्या लेटरिंगमध्ये स्पेलिंगमध्ये असलेल्या O या अक्षरात नाजुक पारिजातकाचं फूल दाखवलं आहे .
तर हे पारिजातकाचं फुल सुरवातीलाच बोट धरतं तुमचं आणि गोष्ट सांगू लागतं शिवली आणि डॅनची.

लौकिक अर्थानं ही मुळीच प्रेमकथा नाही पण एका घटनेमुळे आयुष्याकडे बघण्याचा दृष्टिकोन त्या डॅनला कसा मिळतो? स्वतःला शोधण्याचा त्याचा प्रवास कसा होतो ?

डॅन अगदी सर्वसामान्य असणारा एक मॅनेजमेंट ट्रेनी जो एका फाईव्ह स्टार हॉटेलमध्ये इंटर्नशिपसाठी काम करतो आहे . याला रोज देण्यात येणारं कुठलंच काम आवडत नाही तो एकही काम धड करू शकत नाही . आणि त्यामुळे त्याची रोज वेगळ्याच डिपार्टमेंटला बदली होते .
प्रत्येक काम करताना त्याचा कामचुकारपणा , बावळटपणा सहज दिसून येतो. महत्वाकांक्षा आहे पण त्यासाठी जे कष्ट करायला हवेत त्याची काही गरज नाही किंवा ते करणं हा निव्वळ मूर्खपणा आणि वेळ घालवणं आहे असा याचा ठाम समज .

या उलट शिवलीचं पात्र उभं केलं आहे, संवाद असे फार नाहीतच या मुलीला. शांतपणे तिला दिलेली कामं ती करत राहते . अगदी छोट्या सिनमध्ये कोणाच्याही नकळत याला मदत होईल असं काम करून टाकते. डॅनचा वेध घेणारी एखाद दुसरी चोरटी नजर हाच काय तो रोमान्स.

हॉटेलमध्ये टेरेसवर हे लोक पार्टी करत असतात आणि कठड्यावर असलेल्या दवामुळे शिवलीचा हात घसरतो आणि ती टेरेसवरून खाली पडते .

तिला दवाखान्यातनं बघून आल्यावर डॅनला समजतं की पडायाच्या आधी शिवली, डॅन कुठंय ? विचारते आणि इथे डॅनच्या प्रवासाला सुरवात होते .

जगतेय का मरतेय अशा अवस्थेत असणाऱ्या शिवलीसाठी डॅनचं बदलणं. त्याच्या मित्रांचं त्याला सपोर्ट करण. शिवली, शिवलीची आई, बहीण, भाऊ, आपण निर्णय घ्यायला हवा आता, असं सारखं सारखं म्हणणारा शिवलीचा काका. व्हेंटीलेटरच्या स्विचपासून काकाला लांब ठेव असं डॅन जिला बजावून सांगतो ती नर्स . अगदी सगळी पात्र सुस्थळी .

लेखक आणि दिग्दर्शकानी एक सुंदर कविता उभी केली आहे .

फक्त तीन तास टाईमपास हवा असेल तर मुळीच बघू नका

कविता

2018-03-25T11:05:00.000+04:00

कविता
ती यायची म्हणे रोज या कवितांच्या बागेत
तासंतास रमायची म्हणे
प्रत्येक कवितेजवळ थांबून विचारपूस करायची
हसऱ्या लाजऱ्या कवितांचं
फार म्हणजे फार
अप्रुप असायचं तिला
कितीतरी कवितांना कुशीत घेऊन
गोंजारत, थोपटत राहायची म्हणे
एखाद्या खळाळून हसणाऱ्या कवितेला
उगाच गुदगुल्या करून
स्वतःच खुसूखुसू हसायची
आणि अनेक गंभीर ,दुःखी कवितांमध्ये
बघायची वाकून वाकून स्वतःच प्रतिबिंब
पुटपुटायची ,
"विरून गेलेल्या स्वप्नांची कविता होत असते अशी "
...
गेले कित्येक दिवस ती फिरकलीच नाहीये इकडे
पण
त्या तिथे मागे बागेच्या कोपऱ्यात
नवीन कविता कोणी लावलीये ?

~कामिनी फडणीस केंभावी

तिनं जन्मायला हवं

2018-03-08T09:32:00.000+04:00

तिनं जन्मायला हवं
तिनं जगायला हवं
तिनं शिकायला हवं
तिनं भक्कमपणे स्वतःच्या पायावर उभं राहायलाच हवं

आणि तिनं
रांधायलाही हवं
वाढायलाही हवं
तिनं सगळ्यांच्या नंतरच जेवायला हवं
उष्ट-खरकटं दुसरं कोण काढणार ?
आल्या गेल्याच दुसरं कोण बघणार ?
दुखल्या खुपल्या वेळेस हिनं घरात असायलाच हवं

बरं का,
तिनं देखणं दिसायलाच हवं
तिनं नीटनेटकं राहायलाच हवं
तिनं पुरुषाला सुखी ठेवायलाच हवं
तिनं वंशवेलीला वाढवायलाच हवं
तिनं घराण्याच्या अब्रुलाही जपायलाच हवं
तिनं संगोपनही नेटकं करायलाच हवं
फक्त तिनं
हिशेब नकोच करायला
प्रश्न नकोत विचारायला
घरचे सांगतील ते सगळं सगळं तिनं ऐकायला हवं

पण , पण तिनं जन्मायला हवं तिनं जगायला हवं
तिनं शिकायला हवं
तिनं स्वतःच्या पायावर भक्कमपणे उभं राहायला हवं

~कामिनी फडणीस केंभावी

पद्मावती

2018-02-11T05:52:00.002+04:00

खिलजी #padamavati
संपूर्ण कथानक या नावानी व्यापलेलं असताना चित्रपटाचं नाव पद्मावती असं ठेवायची अवदसा का सुचली असावी भन्साळीला ??
खिलजीवर कथानक लिहिलं असतं तर अजून धमाल आली असती. पदमावती च पात्र म्हणजे उगा तांबडा रस्सा सोसेना खायला म्हणून डबल का मिठा खावा नंतर असं जरास वाटलं.

भन्साळी नी डिझाईन केलेला आणि रणवीर नी उभा केलेला खिलजी अक्षरशः वेड आहे .

एखाद्या स्त्रीच्या सौंदर्याच्या नुसत्या वर्णनानी एवढा वेडावून जाणारा आणि तिला मिळवण्यासाठी जमीन आसमान एक करणारा एक योद्धा . कथानक काल्पनिक का ऐतिहासिक हा मुद्दा फारच गौण वाटला. एक स्वतंत्र कलाकृती म्हणून बघायला मला आवडलाच .

भन्साळीचे सिनेमे त्यातल्या वेषभूषेसाठी , सेट साठी , नृत्यांसाठी, संगीतासाठी बघायला आवडतात.

महाग बिहाग नाही नेहमीच्या रेट मधे तिकीट मिळालं 😀

G O T प्रभाव फार जाणवला . बाकी कोणाला नाही का जाणवला ? 🤔

खारुताई

2018-01-17T08:45:00.000+04:00

या फांदीवर त्या फांदीवर
उड्या मारते खारुताई

कुठले उंबर नक्की खाऊ
पेच पडोनी लागे धावू

त्या तिथले फळ रसाळ दिसते
दडून बसते तिथेच माऊ

इकडे येती लुच्चे पोपट
संपवतील ते सारे पटपट

समोरचे तर खाऊन घेऊ
नंतर येवो पोपट माऊ
~~~

जात बोलते काहीबाही

2018-01-08T13:42:00.000+04:00

जात बोलते काहीबाही
इतिहासाची फुटते लाही
आम्ही मोठे आम्ही जेते
दंड थोपटून तयार बाही
अमुचे पूर्वज गाऊ गाथा
कुणास वाटो त्राही त्राही
पेच भयंकर दुही दिसावी
नको घडाया ऐसे काही
पुन्हा एकदा उलटू पाने
समजुन घेऊ ती शिवशाही

~कामिनी फडणीस केंभावी

घर

2018-01-05T17:37:00.000+04:00

घर
या घरात वावरत नाही आताशा कोणी
तसं फार जुनं नाहीये घर खरंतर
काही दशकं; एवढच वय असेल घराचं
फार लाघवी आहे हे घर ,
घरात राहणाऱ्यानाच नाही तर
जाणाऱ्या येणाऱ्या सगळ्यांना अगदी
घरातील मोलकरांना सुद्धा
जीव लावायचं हे घर
...
काही वर्षांपूर्वी एक कवडसा खेळायचा घरात;
अलीकडे डागडुजी, रंगकाम झाल्यामुळे त्याचही येणं थांबलच कायमच.
...
स्वच्छ उन्ह वारा यावा म्हणून आवर्जून बसवलेल्या फ्रेंच विंडो बंद असतात आणि त्याच्या आत असणारे जाड दुहेरी पडदे देखील ओढून घेतलेत या घरानी
...
या घराला स्मरत असतात साजरे केलेले अनेक उत्सव
घरातल्या सगळ्यांनी मिळून केलेल्या गमती जमती
त्या दोघांच्या एकांताचे अनेक सोहळे
त्याला बघाव वाटत त्या सगळ्यांना , बाहेरच्या जगाला पुन्हा एकदा;
नाही म्हणायला
स्वयंपाक घराच्या exhaust फॅन च्या खिडकीतून या घराचा अतिशय लाडका लेकुरवाळा औदूंबर तेवढा दिसत राहतो
खूप मोठा झालेला .

~कामिनी केंभावी
४ डिसेंबर २०१७

साहित्यसंमेलन,कविकट्टा सहभाग

2017-02-07T08:57:00.001+04:00

ही शांत धुक्याची वाट

2017-01-28T11:18:00.001+04:00

हल्ली.ना आम्ही..

2017-01-27T19:49:00.000+04:00

आहा!!
काय सुंदर ओळ
कसं ग बाई गोड ते!
ओहो ओहो ,
अहो थांबा थांबाच
अं?
काय झाल?
च्च!!! मीटर बघा की
असं काय!! हो की,
निट उमटू तरी दे मला मनात तुझ्या
मला काय म्हणायचं आहे ते तरी ऐक ना, प्लीज
छे छे अजिबातच नाही
म्हणजे नाहीच
हे बघ मला वृत्त सांभाळायला हवं आहे.
तू नकोस
उपटली ओळ
कम्प्लीट बॅकस्पेस
विंडोच्या या टोकापासून त्या टोकापर्यंत.
...
तर मी काय म्हणत होते, " आम्ही ना थेट स्क्रीनवरच लिहितो आजकाल,
हे स्क्रीनवर लिहिण फार म्हणजे फार सोप्प असतंय बघा,
कागदावर कशी खाडाखोड स्पष्ट दिसते पूर्ण कागद नष्ट करेपर्यंत.
पण स्क्रीनच तसं अजिबातच नाही.
अगदी स्वच्छ कागदावर लिहिलेली कविता
ही कविता होण्याआधी कोण होती?
कशी होती याचा मागमूसही उरत नाही.
आम्ही ना थेट स्क्रीनवरच लिहितो बघा हल्ली.
काय ते उगाच कागद सांभाळा,
खोडा-खोडी सांभाळा
कागद खोडा-खोड
स्क्रीन
काय म्हणत होते मी
अं?

2017-01-25T11:32:00.000+04:00

स्थळ: कर्वे रोडचा सेन्ट्रल मॉल
डिस्काऊंट चा घसघशीत आठवडा
खच्चून गर्दी
आम्हीपण गर्दीत कुठ काय मिळतंय का ? आवडतंय का आपल्याला करत शॉपिंग bag सावरत फिरतोय . स्त्रियांच्या कपडे विभागात अर्थात. पायाशी काहीतरी हालचाल होते म्हणून दचकून खाली बघते मी तर साधारण अडीच-तीन वर्षाच एक पिल्लू मध्ये मध्ये करतय. मी सहज त्याच्याशी बोलते. ते मम्मा म्हणत आईकडे जाऊ लागत. मग. माझी नजर आई-बापाकडे, अगदी तिशीच्या आतलं जोडप शॉपिंगमग्न लेकरू कुठ आहे याच भान नाही, असो म्हणत मी पुढे सरकते.

पुन्हा ती मगाची "मम्मा" हाक ऐकू येते अभावितपणे मी हाकेचा वेध घेत नजर फिरवते. आता तेच ते मगाच लेकरू एक hanger ला अडकवलेला ड्रेस ( बायकांच्या सेक्शन मधला ) घेऊन आईच्या मागे मागे फिरतंय.
आता यात सांगण्यासारख काय आहे खर तर?
पण तो ड्रेस जो ते मुल घेऊन फिरत होत, त्याची उंची अर्थात तो ड्रेस पूर्ण वर धरता येईल एवढी नव्हती.मग तो ड्रेस लोळवत लोळवत एकदा आईच्या मागे मागे एकदा बाबाकडे असा फिरत होत आई बाप पण आपल्याला नाही ना त्रास देत आहे मग करू दे कायपण अशा विचारात त्याला काही म्हणत नव्हते.
नुकसान माझही होत नव्हत तरी मला आपल उगाच "अरे तो नवा ड्रेस आहे, लोळवल्यामुळे तो खराब होतो आहे, खराब झाला तर घेणार नाही कोणी, वगैरे वगैरे बडबडण चालू होत..
असो ...

थोडंसंच सांभाळावं लागतं आता

2017-01-23T10:32:00.000+04:00

थोडंसंच सांभाळावं लागतं आता,
आकाश निरभ्र असतानासुद्धा
कायमच जाळत जाणारे विजेचे लोळ
ऋतू बदलताना तेवढे त्रास देतात
एकदा या झालेल्या बदलाला झाड सरावलं ;
की पुन्हा राहतंच ताठ उभं
नव्या ऋतूच्या स्वागतासाठी
...
तरी थोडंसं सांभाळावं लागतच..

आठवणी

2017-01-23T09:49:00.002+04:00

बघता बघता मी लिहिलेल्या गीतांचा अल्बम प्रकाशित होऊन पाच वर्ष झाली. माझ्या एका गाण्याला हरिहरन यांचा आवाज लाभणार आहे अस बोलता बोलता बोलून गेले होते. हे ऐकल्यावर या ब्लॉगमुळेच ओळख झालेले पत्रकार मित्र महेश देशमुख यांनी अल्बम बद्दल सविस्तर माहिती विचारून घेतली आणि फोटो देखील पाठवायला सांगितला. आजच्या दिवशी २०१२ मध्ये हा ही फोटोसहीत एवढी मोठी बातमी दैनिक दिव्य मराठी मध्ये छापून आली होती.

उत्तर येत नाही

2017-01-23T09:25:00.001+04:00

खोल खोल खड्डा पडत जातो पोटात
एकच नाव घेऊन रक्त धाऊ लागत वेगात
कसं, काय, कुठे , भान उरत नाही
डोळ्यांसकट दाटून येतं दिशातून दाही
अंतर नसतंच खरंतर फार
एक क्लिक, मेसेज पार
अडवत राहतो मेंदू हात
आतून तर केंव्हाच जाते हाक
मनाची हाक पोचत नाही
उत्तर कधीच, कधीच येत नाही..

कुर्ता

2016-12-31T10:43:00.000+04:00

परवा कधीतरी चुकून तो कुर्ता ड्रायक्लीनला दिला गेला
सिल्क चा सुंदर गडद गुलाबी रंगाचा
आवडत्या स्टोर मधून घेतलेला
तो कुर्ता आवडायचा भयंकरच
जपायचे पण खूप त्याला
खास प्रसंगालाच वापरायचे
नंतर व्यवस्थित काढून जरास ऊन दाखवून
पुन्हा इस्त्री बिस्त्री करून जागेवर ठेवला जायचा
कसा दिला गेला की या रोजच्या कपड्यामध्ये ?
परत आला धोब्याकडून तर,
त्याच्या त्या सुंदर गडद गुलाबी रंगाची शेड बदलेली,
त्यावर ऑफव्हाईट दोर्यांनी केलेलं भरतकाम,
त्याचाही रंग बदलला आहे वाईट नाही दिसत आहे खर तर;
पण घालावा वाटत नाहीये आणि टाकावा वाटत नाहीये,
काय करायचं असत अशा वस्तुंच ?
अशा माणसांच ?
अं??

पुन्हा नव्याने

2016-12-30T07:20:00.000+04:00

लिखाणात अक्षम्य खंड पडला आहे. कविता नाही गाणी नाहीत साधी चारोळी किंवा बाकी इतर बडबड सुद्धा नाही. काल शेजारच्या काका काकुंशी बोलताना पुन्हा जाणावल, लिहायचं तर लिहाव आपल्यालाच लागणार आहे, दुसर कोणी लिहील तर त्याचा फायदा आपल्याला कसा होईल ? लिहिण्याचा रियाज हा कधी माझा फार आवडता वाक्यप्रयोग होता. मी अगदीच निष्काळजीपणे जो सोडून दिला होता.

दरवर्षी एक जानेवारीला अतिउत्साहानी काहीतरी संकल्प करायचा आणि जानेवारी संपता संपता आरंभशूरतेच्या किश्यामध्ये भर टाकायची या कारणासाठी संकल्प करणंही बंद करून टाकल होत, ठरवण बंद, वाचन बंद चर्चा बंद एकूण काय सगळच बंद.

अजून एक जानेवारीला दोन दिवस बाकी आहेत खर पण तरी मी आजच हे इथे लिहिते आहे , हे लिखाण संकल्पाच म्हणता येईल पण तसलं काही लेबल मला आज या लेखनाला लावायचं नाहीये.
आत्ता ठरवलं आणि लगेच इथे लिहिते आहे.

तर नव्यानी वाचनासाठी आणि लिखाणासाठी माझ्या मलाच शुभेच्छा.

खूप लिहिणार आहे , रोज लिहिणार आहे.

आमेन

बैजु पाटिल- वाईल्डलाईफ फोटोग्राफर

2013-11-05T08:20:00.001+04:00

http://vishesh.maayboli.com/node/1385
औरंगाबादमधल्या अनेकांनी औरंगाबादच नाव मोठ केलं आहे. त्यापैकीच एक नाव म्हणजे बैजु पाटिल. यंदाच्या मायबोली दिवाळीअंकासाठी वाईल्डलाईफ फोटोग्राफर बैजुची मुलाखत घेतली. अंक आज प्रकाशित झाला आहे. मुलाखत वाचून अभिप्राय नक्की कळवा

जरा स्पंदनांना सांभाळ राणी

2013-09-19T16:03:00.001+04:00

स्वर:- जयदीप बगवाडकर

जरा स्पंदनांना सांभाळ राणी
ऐकेल कोणी अपुली कहाणी

इथे मी तिथे तू तरी भास होतो
कसा जीव वेडा तुझ्यापास रमतो
शहारुन फुलते पहा रातराणी
कशाची नशा ही सुगंधी सुगंधी
नाहीस जवळी तरी गूज कानी
सजे रात्र ऐसी तुझ्या आठवांनी

किती दूर झालो तरी ना विसरलो
चंद्रासवे मी तिथे रोज येतो
स्पर्शून घेतो तुला चांदण्यांनी

http://gaana.com/song/chandanshela/jara-spandanana-sambhala-rani-1220228

छाटणी

2013-09-06T20:36:00.001+04:00

सुशोभिकरणासाठी म्हणा किंवा सावलीसाठी म्हणा. इमारतीच्या भोवताली लावलेली निरनिराळी झाडं, अशोकाची, कडूलिंबाची आणि आगंतुकासारख त्यां बाकी झाडांच्याच ओळीत मीही त्यांच्यातच म्हणून उगवलेल , त्यांच्या बरोबरीन वाढलेलं औदुंबराच एक मुख्य झाड आणि त्याच्या संगोपनात वाढलेलं त्याच एक बाळ झाड.

ही झाडं लावताना कल्पना नसावी , की एवढी उंच जातील ही झाडं, अगदी शेवटच्या मजल्याच्यांही वरती पोचतील.

आता काल-परवा म्हणे, "अंधार व्हायला लागलाय. फार कचरा पडतोय पानांचा! " एवढी वर्ष जाणवलाच नव्हता ? खरंच? .
सरसकट सगळ्या झाडांची छाटणी झाली.
अशोक अगदी बुंध्यापर्यंत आले. कडुलिंबाच्या, औदुंबराच्या मधे मधे येणा-या सगळ्या फांद्या छाटल्या.
...
मागच्या बाजूच्या बैठ्या चाळीच्या परिसरातल सगळंच दिसायला लागलय
उन्हं भसकन घरात शिरायला लागली आहेत...
एवढ, असं थेट उन्हं झेलायची सवय गेलीच होती अलीकडे.
...