സൗമ്യത [Soumyatha]

അല്പം ആനക്കാര്യം

2013-01-19T13:03:00.000+05:30

വേനല്‍ചൂട് തുടങ്ങി. മദ്ധ്യ കേരളത്തില്‍ ഇത് പൂരക്കാലം. കൂടെ, ആനകള്‍ ഇടയുന്നതിന്റെയും, പാപ്പാന്മാരുടെ ദാരുണമരണത്തിന്റെയും, മയക്കുവെടിയുടെയും സീസണ്‍ . ആനകളെ ഉത്സവങ്ങള്‍ക്കായി ഉപയോഗിയ്ക്കുന്നിടത്തോളം കാലം നമ്മള്‍ ഇത്തരത്തിലുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ കേള്‍ക്കേണ്ടി വരും. പക്ഷെ, ബന്ധപ്പെട്ടവര്‍ ഒന്ന് ഉത്സാഹിച്ചാല്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഈ വാര്‍ത്തകള്‍ എണ്ണത്തില്‍ കുറയ്ക്കാന്‍ പറ്റും.

ഇതിന് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഇരയാകുന്നതും, പലപ്പോഴും ജീവന്‍വരെ നഷ്ടപ്പെടുന്നവരുമായ ആനപ്പാപ്പാന്മാരില്‍ നിന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാം [ആനയെ മറന്നിട്ടല്ല].

നല്ലൊരു ശതമാനം ആനപ്പാപ്പാന്മാരും ഈ ജോലി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ആനകളോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ട് കൂടിയാണ്. കാരണം, ഇതില്‍ക്കൂടുതല്‍ വരുമാനമുള്ള മറ്റനേകം ജോലികള്‍ നാട്ടില്‍ ലഭ്യമാണെങ്കിലും അതൊന്നും ഇത്തരക്കാരെ ആകര്ഷിയ്ക്കുന്നില്ല. അഥവാ താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ കൂടി, ചട്ടക്കാരന്റെ [ഒന്നാം പാപ്പാന്‍‌ ] സഹായി ആയി കൂടി, പണിയെല്ലാം പഠിച്ച് നല്ലൊരു ചട്ടക്കാരന്‍ ആകുമ്പോഴേയ്ക്കും അയാള്‍ക്ക്‌ ആനയെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ആനയെ നന്നായി പരിപാലിയ്ക്കാത്ത ചട്ടക്കാരന്റെ കയ്യില്‍ ഒരു മുതലാളിയും അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ ആനയെ ഏല്‍പ്പിക്കില്ലല്ലോ [രൂപ 60-80 ലക്ഷം ആണേ....].

പാപ്പാന്മാരുടെ ന്യായീകരണങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെ ആയാലും, അവരുടെ മദ്യപാനം, അകാരണമായി ആനയെ ദ്രോഹിയ്ക്കുന്നതിന് കാരണമാകുന്നു. ഇത് മറ്റു അനിഷ്ട സംഭവങ്ങളിലേക്കും, അപകടത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു. അടിച്ച് പൂക്കുറ്റിയായ ചില പാപ്പാന്മാരെ ആന നിയന്ത്രിയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നത് ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മള്‍ ടിവിയില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ആനയ്ക്ക് ഏറ്റവും അടുപ്പമുള്ളത് അതിന്റെ ചട്ടക്കാരനുമായിട്ടായിരിക്കും. അതുപോലെ തന്നെ നീരില്‍ [മദംപാട്] ആന ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ വെറുക്കുന്നതും അയാളെ തന്നെ [Exceptions ഇല്ലാതില്ല].

ചില പാപ്പാന്മാരും, ആന മുതലാളിമാരും ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നില്‍ ഘോഷിയ്ക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാം തങ്ങളുടെ ആനയെ അടിയ്ക്കാറില്ല, സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു അനുസരിപ്പിയ്ക്കുകയാണ് പതിവ് എന്ന്. പച്ചക്കള്ളം ആണ് ഇത്. ദിവാരേട്ടന്‍ ഇവരെപ്പറ്റി ഗുരുവായൂര്‍ ആനപ്പപ്പാന്മാരോട് സംസാരമദ്ധ്യേ സൂചിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ അവരെല്ലാരും കൂടി ആര്‍ത്തുചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു,
"ഞങ്ങള്‍ ആനയെ കാരക്കോല്‍കൊണ്ട് ആണ് അടിയ്ക്കുന്നതെങ്കില്‍ അവര്‍ കമ്പിപ്പാര വച്ച് ആണ് വീക്കുന്നത്" എന്ന്.

ഇന്ന് നമ്മള്‍ ആനയെക്കൊണ്ട്‌ ചെയ്യിക്കുന്ന ജോലികള്‍ ആന സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തോടെ ചെയ്യുന്നതൊന്നും അല്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചെറിയ തോതില്‍ അടിയ്ക്കേണ്ടി വരാറുണ്ട് എന്നത് സത്യം. സ്നേഹം എന്നതുപോലെ തന്നെ ആനയ്ക്ക് ചട്ടക്കാരനെ പേടിയും വേണം, എങ്കിലെ ആന ചട്ടക്കാരന്റെ കയ്യില്‍ ഒതുങ്ങുകയുള്ളൂ എന്ന് ആനക്കാരുടെ ഭാഷ്യം.

രണ്ടാമതായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ കഴിയുക ഉത്സവം നടത്തിപ്പുക്കാര്‍ക്ക്‌ ആണ്.

8 അടിയ്ക്ക് മേല്‍ ഉയരമുള്ള ഒരു ആന എഴുന്നെള്ളിപ്പ് സമയത്ത് ചുമക്കേണ്ട ഭാരം:

നെറ്റിപ്പട്ടം

കോലം [തിടമ്പ്]

മുത്തുക്കുട

വെണ്‍ചാമരം

ആലവട്ടം

കഴുത്തിലും കാലുകളിലും കെട്ടുന്ന മണി

പുറത്ത് 4 ആളുകള്‍

ചങ്ങല

എല്ലാം കൂടി ഏകദേശം 500 to 600 kg.

സമയം [പകല്‍ എഴുന്നള്ളിപ്പ്] = 1.00 PM മുതല്‍ 7.00 PM = 6 മണിക്കൂര്‍

യാത്ര - കത്തുന്ന വെയിലത്ത്‌ ടാറിട്ട റോഡിലൂടെ..

എഴുന്നള്ളിപ്പ് സമയം ക്രമീകരിക്കുകയും, കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നതോടെ [ഉദാ:- ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് 4 മുതല്‍ 7 വരെ] ഈ പ്രശ്നത്തിന് വലിയൊരു പരിഹാരമാകും.

ഇനി നാട്ടുകാര്‍ /ഭക്തര്‍ നിര്‍ബന്ധമായും ഒഴിവാക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്:-

ആനയെ തൊട്ടു നെറുകയില്‍ വയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഭക്തന് എന്തെങ്കിലും ഗുണമുള്ളതായി കണ്ടിട്ടില്ല. ചട്ടക്കാരനല്ലാത്തവര്‍ ദേഹത്ത് തൊടുന്നതോ, അടുത്ത് ചെല്ലുന്നതോ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ആനകള്‍ ഉണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും ഒറ്റച്ചട്ടം ഉള്ള ആനകള്‍ .

ആന ഒരു വന്യമൃഗം മാത്രമാണ്. അതിന്റെ വാലുകൊണ്ട് [വാലിന്മേല്‍ ഉള്ള രോമം] വളയും, മോതിരവും മറ്റും ഉണ്ടാക്കി ധരിച്ചാല്‍ ചില രോഗങ്ങള്‍ മാറുമെന്നത് വെറും അന്ധവിശ്വാസം ആണ്.

ഒരു പൂരകമ്മിറ്റി ഒന്നിലധികം ആനകളെ എഴുന്നള്ളിയ്ക്കുന്നത് നിരുല്സാഹപ്പെടുത്തണം.

എവിടെയെങ്കിലും ആന ഒന്ന് കന്നംതിരിവ് കാണിച്ചു എന്നറിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അവിടേയ്ക്ക് ബൈക്കിലും മറ്റുമായി കാണികളുടെ ഒരു പ്രവാഹമായിരിക്കും. ഫലമോ? ആനപാപ്പാനും, പോലീസിനും കൂടുതല്‍ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നു. ചെറിയ അനുസരണക്കേട്‌ കാണിച്ച ആന ഈ ബഹളം കൂടി കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ കുഴപ്പക്കാരനായി മാറുന്നു. ഓര്‍ക്കുക, ആന നിങ്ങളുടെ നേരെ തിരിയാതിരിക്കാന്‍ സ്വന്തം ജീവനെ കണക്കാതെ ആനയെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന രണ്ടുമൂന്ന് ആളുകള്‍ അവിടെ ഉണ്ട്.

ഒന്നിടവിട്ട ദിവസങ്ങളില്‍ മാത്രം എഴുന്നള്ളിയ്ക്കുക എന്നതും പരീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ് [ഇപ്പോള്‍ കാണാം ആന മുതലാളിയ്ക്ക് മദം പൊട്ടുന്നത്].

മറ്റൊന്ന്, ലോറികളില്‍ ഉള്ള ദൂര യാത്ര കഴിഞ്ഞുവരുന്ന ആനയെ 4-6 മണിക്കൂറിനുശേഷം മാത്രം എഴുന്നള്ളിക്കുക. ഇത്തരത്തിലുള്ള യാത്ര ചില ആനകളില്‍ കുറേ നേരത്തേയ്ക്ക് അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്.

ആനകളുടെ നേരെ ഉള്ള പീഡനം കണ്ടു സഹിക്കാനാവാതെ, ഇവയെ കാട്ടിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വിടണമെന്ന അഭിപ്രായം പലര്‍ക്കുമുണ്ട്. പക്ഷെ, ഇത് കൂടുതല്‍ കുഴപ്പം വരുത്തിവയ്ക്കില്ലേ? കേരളത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍തന്നെ 600-ന് അടുത്ത് നാട്ടാനകള്‍ ഉണ്ടെന്നാണ് ഏകദേശ കണക്ക് . [മൈക്രോ ചിപ്പ് പിടിപ്പിച്ചതും, അല്ലാത്തതും കൂടി]. ഇവയെയെല്ലാം ഒന്നിച്ചോ, ഘട്ടം ഘട്ടമായോ കൊണ്ടുവിടാമെന്ന് വച്ചാല്‍ തന്നെ [നടക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല], നാട്ടാനകളെ, കാട്ടാനകള്‍ തങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ കൂട്ടില്ല. ഫലത്തില്‍ ഇവ ഒറ്റപ്പെടും. അത് ഒറ്റയാന്റെ ഫലം ചെയ്യും. ഒരു ഒറ്റയാന്‍ ഇറങ്ങിയാല്‍ തന്നെ ഉണ്ടാക്കുന്ന കുഴപ്പങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ കാണാറുണ്ടല്ലോ!! മാത്രവുമല്ല, നാട്ടിലെ ആളുകളുടെ ഒപ്പം ജീവിച്ച ആന തിരിച്ചു കാടിറങ്ങാനുള്ള സാധ്യത ആണ് കൂടുതല്‍ .

പ്രൊഫഷണല്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍

2012-06-18T15:29:00.023+05:30

തവളകള്‍ക്ക് കാലവര്‍ഷം വരുന്നതുപോലെ ആണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടെ വായനശാലയുടെ വാര്‍ഷികം. എല്ലാവരും ഒന്ന് സടകുടഞ്ഞ്‌ എണീക്കും. പിന്നെ കോളേജില്‍പോക്ക് മുതല്‍ ഫുട്ബോള്‍ /ക്രിക്കറ്റ്‌ കളി, എസ്കോര്‍ട്ട് [ദേശത്തെ സുന്ദരിമാരെ സുരക്ഷിതമായി കോളേജുകളിലും, സ്കൂളുകളിലും എത്തിക്കുക-തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരിക] വരെ പിന്നേയ്ക്ക് വച്ച് എങ്ങനെയൊക്കെ ഷൈന്‍ ചെയ്യാമെന്ന് കൂലങ്കുഷമായി ചിന്തിയ്ക്കും.

ഡാന്‍സ് പഠിയ്ക്കാന്‍ പോകുന്നവരും, അവര്‍ക്ക് കൂട്ട് നടക്കുന്നവരുമായ ചെറിയ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഡാന്‍സ് [ഇതില്‍ തന്നെ ഭരതനാട്യം, മോഹിനിയാട്ടം, കുച്ചിപ്പുടി തുടങ്ങി ഡപ്പാംകുത്ത് വരെ ഉണ്ടാകും], ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ 15 മുതല്‍ 50 വയസ്സുവരെ ഉള്ളവരും, കുഴിമടിയന്മാരും, ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കുന്നതുപോലും ഭാരിച്ച ഒരു ജോലിയായി കാണുന്നവരുമായ പുരോഗമന കലാസമിതിയുടെ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ അഭിനയിക്കുന്ന നാടകം, ഘനജലം അടിച്ച് ആരുടെയെങ്കിലും കയ്യില്നിന്നുള്ള, നാണപ്പേട്ടന്റെ തല്ലു ഇരന്നു വാങ്ങല്‍ ഇതെല്ലാം കൂടിച്ചേര്‍ന്നത് ആണ് ഒരു സാധാരണ വാര്‍ഷിക ആഘോഷം.

നാടകാവതരണത്തിന്റെ ആദ്യ പടിയായി സ്ക്രിപ്റ്റ് സെലക്ട്‌ [സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ എണ്ണത്തില്‍ കുറവുള്ള ഒരു നാടകം] ചെയ്തു. അടുത്തത് നടിയെ കണ്ടെത്തി ബുക്ക്‌ ചെയ്തു അഡ്വാന്‍സ് കൊടുക്കല്‍ ആണ്. കുറച്ച് റിസ്ക്‌ ആണ്. ഇന്നത്തെ പോലെ റെഡി ഡാറ്റാ ഒന്നും ഉള്ള കാലം അല്ലല്ലോ... അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുന്നിടത്ത് തന്നെ പലപ്പോഴും നടികള്‍ ഉണ്ടാകാറില്ല.

"അപ്പൊ നാളെ തന്നെ എറങ്ങാ ല്ലേ ?" വായനശാലയില്‍ ക്യാരംബോര്‍ഡ് കളിയ്ക്കുന്നിടത്തുനിന്നും അപ്പുണ്ണിയുടെ ഉഷാറോടെയുള്ള അന്വേഷണം.

"അതിന് നീ എന്തിനാ വരണ്?" ഞാന്‍

"അല്ലാതെ നടിയെ അറിയണോര് ആരാ ഉള്ളത്?"

"നിനക്ക് നടിയെ അറിയ്വോ?

"എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ രാമഷ്ണേട്ടന് അറിയാം. രാമഷ്ണേട്ടനെ എനിക്കല്ലേ അറിയൂ?"

അപ്പുണ്ണിയുടെ വല്യമ്മേടെ മോന്‍ ആണത്രേ രാമഷ്ണേട്ടന്‍ . സ്വന്തമായി ഒരു ടൂറിസ്റ്റ് ടാക്സി ഉണ്ട്. അപ്പുണ്ണിയുടെ സ്വാധീനത്താല്‍ , വണ്ടിയ്ക്ക് ഡീസലും, രാമഷ്ണേട്ടന് തീറ്റയും അടിച്ചുകൊടുത്താല്‍ നടിയുടെ വീട് അന്വേഷിച്ച് പോകാന്‍ വണ്ടിയും കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ വരുത്താമെന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്പുണ്ണി ഞങ്ങളെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു. പ്രോഗ്രാം നടത്തുന്നതെല്ലാം കമ്മി ബജറ്റില്‍ ആയതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ വേഗം സമ്മതിച്ചു.

പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ തന്നെ പുറപ്പെട്ടു. അപ്പുണ്ണി കാറിന്റെ മുന്‍സീറ്റില്‍ തന്നെ കയറി, കാറില്‍ ദൈവങ്ങളുടെ പടത്തിനു പകരം വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന സില്‍ക്ക് സ്മിതയുടെ ചിത്രത്തില്‍ ഭക്തിയോടെ തൊട്ടു തൊഴുതു [പോകുന്നതും അത്തരം ഒരു കാര്യത്തിനാണല്ലോ...]. ഒരു പത്തിരുപത് കിലോമീറ്റര്‍ ഓടിക്കാണും. രാമഷ്ണേട്ടന്‍ ഒരു "പൊറാട്ട-കപ്പ-ബീഫ്" ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നില്‍ കാര്‍ നിറുത്തി. ആള്‍ക്ക് ഇന്ധനം നിറയ്ക്കണം. രാമഷ്ണേട്ടന്റെ മെനുവില്‍ നാല്‍ക്കാലികള്‍ക്ക് ആണ് മുന്ഗണന. അതില്ലെങ്കില്‍ മാത്രമേ അങ്ങേര് കോഴി, താറാവ്, കാട മുതലായ ചീള് കേസുകളില്‍ കൈ വയ്ക്കു.

രാമഷ്ണേട്ടന്‍ "പോളിംഗ്" ആരംഭിച്ചു. തീറ്റയുടെ ആക്രാന്തം കണ്ടാല്‍ ആള്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്നത്‌ സുഡാന്‍ , സോമാലിയ, റുവാണ്ട മുതലായ സമ്പന്ന രാജ്യങ്ങളില്‍ ആണെന്ന് തോന്നും. തീറ്റി ഇങ്ങനെ ആണെങ്കിലും, ഏതൊരു പട്ടിണി രാജ്യത്തിന്റെയും ബ്രാന്‍ഡ്‌ അംബാസഡര്‍ ആക്കാവുന്ന "വടി"വൊത്ത ശരീരഘടന ആണ്. ഉത്ഘാടനതീറ്റ തന്നെ ഇങ്ങനെ ആയ നിലയ്ക്ക് ഇനി ഇങ്ങേരെ വിളിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിയ്ക്കണം എന്ന് തോന്നി.

നടിയുടെ നാട് എത്തി; ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയ്ക്ക് മുന്നില്‍ കാര്‍ നിറുത്തി. രാമഷ്ണേട്ടന്റെ വെള്ളടാക്സിയില്‍ [അപ്പുണ്ണിയുടെ ഭാഷയില്‍ ടൂറിസ്റ്റ് ടാക്സിയുടെ വിളിപ്പേര്] ചെന്നിറങ്ങിയ ഞങ്ങള്‍ പിള്ളേരെ പറക്കുംതളികയില്‍ വന്നിറങ്ങിയ പരഗ്രഹ ജീവികളെപ്പോലെ ചായക്കടയില്‍ ഇരിക്കുന്നവര്‍ അത്ഭുതത്തോടെ മിഴിച്ചു നോക്കി. ഏതോ ഉത്സവകമ്മിറ്റിയുടെ "B" ടീം ആണെന്ന് അവര്‍ക്ക് മനസ്സിലായി. നടിയുടെ വീട് കാണിച്ചുതരാന്‍ അവരുടെ അഭ്യുദയകാംക്ഷി [ന്റെ അമ്മെ.. എന്തൊരു കടുപ്പമുള്ള വാക്ക്] ആയ ഒരു അമ്മാന്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്നു. എന്തായാലും നടിയും കുടുംബവും നാട്ടുകാരെ വെറുപ്പിക്കുന്നവര്‍ അല്ലെന്നു തോന്നുന്നു!. അഡ്വാന്‍സ് കൊടുത്ത്, ക്യാമ്പ് റിഹേഴ്സലിന്റെ തിയ്യതി ഫോണ്‍ ചെയ്ത് അറിയിയ്ക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ്, ഒരു പെണ്ണ് പറഞ്ഞ് ഉറപ്പിച്ച സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങള്‍ അവിടെനിന്നും തിരിച്ചു..

* * * *

റിഹേഴ്സല്‍ എല്ലാം കുഴപ്പമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞു. ഡയലോഗ് പ്രസന്റേഷന്‍ ഒരുവിധം എല്ലാവരും ഭംഗിയായി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ നാടകദിവസം വന്നെത്തി. അഭിനേതാക്കളില്‍ പലരും ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി അഭിനയിയ്ക്കുന്ന [ഒരുപക്ഷെ അവസാനമായും] നാടകമാണ്. ഇതിന്റെ ഒക്കെ കുറച്ച് ഫോട്ടോ എടുത്ത് വച്ചില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ഇത്തരം ഒരു സംഭവം തന്നെ ഇനി ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലോ......

ഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറ ജനിച്ചിട്ടില്ല. ഉള്ള "സോപ്പ്പെട്ടി ക്യാമറ" തന്നെ അപൂര്‍വ്വം ചില ഗള്‍ഫ്‌ കാരുടെ വീട്ടില്‍ മാത്രം. കുവൈറ്റിലുള്ള ഹൈദ്രോസ് ഇക്കാടെ വീട്ടില്‍ ക്യാമറ ഉണ്ട് എന്ന് വിവരാവകാശനിയമപ്രകാരം ഉള്ള ഒരു ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി അപ്പുണ്ണി വെളിപ്പെടുത്തി. അത് എങ്ങനെയും വാങ്ങികൊണ്ട് വരാന്‍ അവന്‍ സന്നദ്ധന്‍ . പിന്നെന്തിന് ടെന്‍ഷന്‍ ?? അപ്പുണ്ണി സൈക്കിളുമെടുത്ത് കത്തിച്ചു വിട്ടു. അരമണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ ആള്‍ തിരിച്ചെത്തി.

"കിട്ടീ ട്ടാ..."

അപ്പുണ്ണി ക്യാമറയും കയ്യില്‍ പിടിച്ചുനിന്ന് കിതച്ചു. ഹൈദ്രോസ് ഇക്ക നാട്ടില്‍ വന്ന സമയം ആയതുകൊണ്ട് ക്യാമറ കിട്ടി. കൂടെ ഒരു റോള്‍ ഫിലിമും അദ്ദേഹം ദാനം ചെയ്തു. ഫിലിം ഹൈദ്രോസ് ഇക്ക തന്നെ ക്യാമറയില്‍ ലോഡ് ചെയ്ത് കൊടുത്തു.

"ഫോട്ടോ ആരാ എട്ക്കാ?"

"അതൊക്കെ യ്ക്ക് അറിയാഡയ്ക്ക. ഹൈദ്രോസിക്ക കാണിച്ചുതന്നിട്ടുണ്ട്. "

ആവൂ... അങ്ങനെ അതിനും ഒരു പരിഹാരായി. ഞാന്‍ ആദരവോടെ, അപ്പുണ്ണിയെ മനസാ നമിച്ചു.

"എത്ര ഫോട്ടോ കിട്ടും?"

"36 എണ്ണം ന്നാ അങ്ങേര് പറഞ്ഞത്. ചെലപ്പോ 100 ഫോട്ടോടെ ഫിലിം ഒക്കെ ഉണ്ടാവുഡാ, അയ്യാള്‍ ഇമ്മക്ക് തരാതെആവും .."
അപ്പുണ്ണി തന്റെ വിജ്ഞാനം വിളമ്പി.

[വെറുതെ അല്ല ഇക്കാലത്ത് ഒരാളും ഒരു ഉപകാരോം ചെയ്യാത്തത്].

നാടകം ആരംഭിച്ചു. അഭിനയത്തിലെ പല ഉജ്ജ്വല മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളും അപ്പുണ്ണി ഒരു പ്രൊഫെഷണല്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ കൈവഴക്കത്തോടെ ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്തി. ഒരു ക്യാമറ എന്നതിലുപരി ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന മെഷീന്‍ എന്ന രീതിയില്‍ ആയിരുന്നു ക്യാമറ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത്. ഒരാളെയും ക്യാമറയുടെ എഴയലത്തേയ്ക്ക് അടുപ്പിച്ചില്ല. ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാവര്‍ക്കും അവനെക്കുറിച്ച് നല്ല മതിപ്പ് തോന്നി.

കുറെ ദിവസത്തെ ക്ഷീണം പിറ്റേന്ന് പകലെല്ലാം ഉറങ്ങിതീര്‍ത്ത്, സന്ധ്യയായപ്പോള്‍ എണീറ്റ്‌ കുളിച്ച് വായനശാലയിലേയ്ക്ക് ചെന്നു. അഭിനേതാക്കള്‍ ഒരു വിധം എല്ലാവരും വന്നിട്ടുണ്ട്. നാടകം നന്നായി അവതരിപ്പിയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷം എല്ലാവരുടെ മുഖത്തും ഉണ്ട്. കൂട്ടത്തില്‍നിന്ന് അപ്പുണ്ണിയെ തെരഞ്ഞുപിടിച്ചു.

"നീ ക്യാമറ കൊണ്ട്കൊടുത്ത്വോ?"
"ഇല്ല. ദ്യേ പുവ്വാണ്."
"ക്യാമറേന്ന് ഫിലിം എടുക്കാന്‍ മറക്കേണ്ട."

ഇത് കേട്ടതും അപ്പുണ്ണി ക്യാമറയുടെ പിന്‍ഭാഗം തുറന്ന്, ആരോമല്‍ ചേകവര്‍ ഉറുമി വലിച്ചൂരുന്നപോലെ ഫിലിമിന്റെ അവസാന ഭാഗം പിടിച്ച്‌ പുറത്തോട്ട് വലിച്ചെടുത്തു. ഞങ്ങളുടെയെല്ലാം മികച്ച ഭാവാഭിനയങ്ങള്‍ അടങ്ങിയ ഫിലിം, ഫിലിം കേസില്‍ നിന്നും പുറത്തുവന്ന് ട്യൂബ് ലൈറ്റിന്റെ വെള്ളിവെളിച്ചത്തില്‍ നഗ്നനായി, നീണ്ടുനിവര്‍ന്ന് കിടന്നു. ചിലരുടെ തൊണ്ടയില്‍നിന്നും ഒരു ആര്‍ത്തനാദം ഉയര്‍ന്നു. മറ്റു ചിലരുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. അപ്പുണ്ണിയാകട്ടെ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിയ്ക്കാതെ, വലിച്ചെടുത്ത ഫിലിം വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഒഴിഞ്ഞ ഫിലിം കേസിന്റെ പുറത്തുകൂടി വട്ടത്തില്‍ പലവട്ടം ചുറ്റി സ്വന്തം പോക്കറ്റില്‍ നിക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ നോക്കി വിജയശ്രീലാളിതനായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

Image Courtesy: www.clipartof.com

ടെക് നിക്കല്‍ സപ്പോര്‍ട്ട് [Technical Support]

2012-02-10T10:11:00.042+05:30

"ദിവാരേട്ടാ അനുഗ്രഹിക്കണം"
രാവിലെ തന്നെ നിതിന്‍ നല്ല ഫോമില്‍ ആണ് .

"എന്തെ, നീ ട്രെയിന്‍ ന് തല വയ്ക്കാന്‍ പോവ്വാണോ?" ഞാന്‍ .

"അതായിരുന്നു ഇതിലും ഭേദം. ഇന്ന് മുതല്‍ എന്നെ Support Desk-ല്‍ ഇട്ടു. ആ മൊട്ട HoD, ക്യാബിനില്‍ വിളിച്ച് ഓര്‍ഡര്‍ issue ചെയ്യുമ്പോള്‍ ചേട്ടനും പല്ലിളിച്ച് അവിടെ ഇരുപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ലേ? ഒരു വാക്ക് അയാളോട് പറയാരുന്നില്ലേ, ഞാന്‍ Desk-ല്‍ ശരിയാവില്ല എന്ന്... "

"സാരമില്ലെടാ.. ആ പണിയും ആരെങ്കിലും ചെയ്യണ്ടേ..."

അത് കേട്ട് ഗോവര്‍ദ്ധനും, പിങ്കിയും ഊറിച്ചിരിച്ചു.

"എന്താടി കിണിക്കിണ്?" അവന്‍ പിങ്കിയുടെ നേരെ.
അവള്‍ ഒന്നുമില്ലെന്ന് തോള്‍ വെട്ടിച്ച് കാണിച്ചു.

"ഇനി ഞാന്‍ നിനക്ക് ഒരക്ഷരം മലയാളം പഠിപ്പിച്ചു തരില്ല...." പിങ്കിയോട് വീണ്ടും.

പിങ്കി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടി മലയാളം പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നിതിന്‍ ആണ് ഗുരു. അവന്റെ പാട് കണ്ടാല്‍ അവനാണ് തുഞ്ചത്ത് എഴുത്തച്ഛന്‍ എന്ന് തോന്നും. മലയാളം സംസാരിക്കാന്‍ മാത്രമേ പഠിപ്പിക്കുകയുള്ളൂ. കാരണം, എഴുതാനും വായിക്കാനും, മുംബയില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ഗുരുവിനു തന്നെ ഇത്തിരി കഷ്ടി ആണേ...

നിതിന്‍ കലിപ്പോടെ പാഞ്ഞു ചെന്ന് ഗോവര്‍ദ്ധന്റെ deodorant എടുത്ത് സ്വന്തം ശരീരം മുഴുവനും, കീടനാശിനി തളിക്കുന്നതു പോലെ തലങ്ങും, വിലങ്ങും വീശിയടിച്ചു.

പൊതുവെ Development ടീമിലെ ആരും തന്നെ Support Desk-ല്‍ ഇരിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. ഇത് ഒരു താല്‍ക്കാലിക അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റ് ആണ്. എന്തായാലും ഒരു മാസം അതില്‍ ഇരിക്കട്ടെ, പിന്നീട് വേണമെങ്കില്‍ മാറ്റാന്‍ നോക്കാം എന്ന് മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു.

പക്ഷെ പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങള്‍ ഞങ്ങളെ എല്ലാം അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് യാതൊരു പരാതിയും ഇല്ലാതെ നിതിന്‍ ജോലി ചെയ്തു. അതിനു ശേഷം മൊബൈല്‍ വിളി കൂടിയോ എന്ന് ഞാനൊന്നു സംശയിച്ചു.

ഒരു week-end ബിയര്‍ അടിയില്‍ ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ ആണ് പറഞ്ഞത് നിതിന് ഒരു പുതിയ girl friend-നെ കിട്ടിയ വിവരം. പേര് നീലിമ. ഡല്‍ഹിയില്‍ ഉള്ള ഞങ്ങളുടെ തന്നെ ഒരു client-ന്റെ ഓഫീസിലെ പെണ്‍കുട്ടി ആണ്. Support ല്‍ ഇരുന്ന ആദ്യത്തെ ആഴ്ചയില്‍ തന്നെ ഒപ്പിച്ചെടുത്തത് ആണ്.

"ശരിയാണോടാ?" ഞാന്‍ .
നിതിന്‍ chilled beer ന്റെ കുളിരുള്ള ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.

"ആ കുട്ടി technical support ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇവന്‍ , ഇവന് അറിയാവുന്ന support കൊടുത്തു; That's all...." ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ അവനെ ഒന്ന് കൊട്ടി.

"ആറടി ഉയരം, athletic built അങ്ങനെ എന്തൊക്ക്യാ ഇവന്‍ അവളോട്‌ അടിച്ച് വിട്ടിരിക്കുന്നത് എന്നറിയ്വോ?" ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ .

'ഉള്ളതാണോടാ' എന്നാ മട്ടില്‍ ഞാന്‍ 5' 2" ഉള്ള അവന്റെ "ബാഡി"യിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അവന്‍ ഏതാണ്ട് ഉപ്പിലിട്ട പരുവത്തില്‍ ഒന്ന് ചുരുങ്ങി, "ഞാന്‍ ഭക്ഷണം വിളിച്ചു പറയാം" എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഹോട്ടലിലേക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്യാന്‍ എന്ന ഭാവേന മൊബൈലും കയ്യിലെടുത്ത് ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ചെന്ന് നിന്നു. എന്തായാലും കൂടുതല്‍ ഗുലുമാലൊന്നും ഒപ്പിച്ചില്ലല്ലോ എന്ന് ഞാന്‍ സമാധാനിച്ചു.

* * * *

അടുത്ത ഒരാഴ്ച ജോലി സംബന്ധമായി നാഗ്പൂരില്‍ ആയിരുന്നു. തിരിച്ചുവന്നപ്പോള്‍ ഫ്ലാറ്റിലെ ഒച്ചയും, ബഹളവും എല്ലാം കുറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് ഇവന്മാരെല്ലാം [ഒരു ഇവളും] ഇത്രയും decent ആയോ? പിങ്കിയുടെയും, നിതിന്റെയും മുഖത്ത് നല്ല തെളിച്ചമില്ല. കൂടുതല്‍ അന്വേഷണം പതിവുപോലെ week-end ല്‍ ആകാമെന്ന് വച്ചു. അതുവരെയുള്ള ദിവസങ്ങളിലും നിതിനും, പിങ്കിയും തമ്മില്‍ ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നതും കണ്ടില്ല. മലയാളം പഠിക്കലും, പഠിപ്പിക്കലും എല്ലാം ഏതാണ്ട് നിലച്ച മട്ട് ആണ്.

ആ weekend __

തത്ത ചീട്ട് എടുക്കുന്നതുപോലെ ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ ബീയറിന്റെ ക്യാന്‍ കയ്യിലെടുത്തു. അതിന് ശേഷം അവന്റെ മുക്കൂട്ട്‌ ഭാഷയില്‍ [ഇംഗ്ലീഷും, ഹിന്ദിയും, മലയാളവും] കിളിപ്പാട്ട് ആരംഭിച്ചു. അത് ഇങ്ങനെ...

"നിതിന്റെ ലൈന്‍ അവനുമായി അടിച്ചുപിരിഞ്ചു , ചേട്ടാ..." ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ .

"എന്തിന്?" ഞാന്‍

"അത് Just a misunderstanding" ഗോവര്‍ദ്ധന്‍

"കാര്യം തെളിച്ച് പറ..." ഞാന്‍

"ആ കുട്ടിയോട് ആരോ പറഞ്ഞു അവന്റെ ശാദി [ शादी=കല്യാണം] കഴിഞ്ഞതാണെന്നും, രണ്ട് കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടെന്നും ....."

"ആര് ?"

"അവന് doubt പിങ്കിയെ ആണ്.."

"അതിനും വേണ്ടേ ഒരു കാരണം; അങ്ങനെ സംശയിക്കാന്‍ ... " ഞാന്‍

ഞങ്ങളുടെ സംസാരം കേട്ടുകൊണ്ട് ഇരുന്ന പിങ്കി ഒന്നും മിണ്ടാതെ എണീറ്റ്‌ ടെറസ്സിലേക്ക് പോയി.

"പിങ്കി തന്ന്യാ എന്നോട് പറഞ്ഞത്". ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

മലയാളം പഠിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി, ശിഷ്യ ഗുരുവിനോട് എവിടെന്നോ കേട്ട ഒരു മലയാളം വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥം ചോദിച്ചിരുന്നു. ഗുരു "മുടി" എന്ന് അര്‍ത്ഥവും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. സംഭവം തെറി ആണെന്ന് ഗുരു വിശദീകരിച്ചില്ല, ബംഗാളിയായ ശിഷ്യ അതൊരു സാധാരണ വാക്ക് ആയി മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു.

അടുത്ത ദിവസം പിങ്കി, ഹെയര്‍ ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്യിക്കാന്‍ ബ്യൂട്ടിപാര്‍ലറില്‍ പോയി. ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത ബില്‍ഡിംഗ്‌ ല്‍ താമസിക്കുന്ന മറ്റൊരു മലയാളി പെണ്‍കുട്ടിയെ [ഞങ്ങളുടെ പരിചയക്കാരി] കണ്ടു. വിശേഷങ്ങള്‍ ചോദിച്ച കൂട്ടത്തില്‍ ഹെയര്‍ ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്യാന്‍ വന്നതാണെന്ന്, അതുവരെ പഠിച്ച മലയാളത്തില്‍ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ ഉപയോഗിച്ച വാക്ക്, ഗുരുവിനോട് സംശയനിവൃത്തി വരുത്തിയിരുന്ന വാക്ക് ആയിപ്പോയി എന്ന് മാത്രം. മലയാളം പറഞ്ഞ് മലയാളിയായ പരിചയക്കാരിയെ ഒന്ന് ഞെട്ടിക്കുക എന്നെ ഉദ്ദ്യേശിച്ചുള്ളൂ. മുടിയെ സംബോധന ചെയ്ത വാക്ക് കേട്ട്, പരിചയക്കാരിക്ക് ആദ്യം ഷോക്കടിച്ചു, പിന്നെ കത്തി. ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് കുഴഞ്ഞ് ആ കുട്ടി ഒരു പരുവമായി.

പിങ്കി, ആകെ ചമ്മി നാശാകോശമായി, ഹെയര്‍ ഡ്രെസ്സിംഗ് എല്ലാം പിന്നേക്ക് മാറ്റിവച്ച്, നിതിനെ കൊന്നിട്ട് എത്രയും പെട്ടന്ന് ജയിലില്‍ പോകാം എന്ന് ഉറപ്പിച്ച്, നേരെ വച്ചടിച്ചു ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിലേയ്ക്ക്. നിതിന്‍ കുളിയ്ക്കാന്‍ ബാത്‌റൂമില്‍ കയറിയ സമയം. സകലമാന കൂതറ പരസ്യപാട്ടുകളും അവയുടെ orchestration-ഓടുകൂടി അട്ടഹാസരൂപത്തില്‍ ബാത്‌റൂമില്‍ നിന്നും കേള്‍ക്കാം. ആഘോഷമായി നീരാടുകയാണ്.

പെട്ടന്ന് നിതിന്റെ മൊബൈല്‍ അലറി. Martin Cooper [മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ കണ്ടുപിച്ച ആള്‍ ] കേട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ അവന്റെ ചെകിടത്ത് അടിച്ചേനെ; ഇത്രയും വൃത്തികെട്ട ഒരു റിംഗ് ടോണ്‍ വച്ചതിന്. പിങ്കി ഫോണ്‍ എടുത്തു. Display-ല്‍ blink ചെയ്യുന്നു

Nilima calling

[ഇനിയുള്ളത്, പിങ്കി ഗോവര്‍ദ്ധനോട് പറഞ്ഞത് ]

Hi Nit....

പിങ്കി ഒന്ന് ഞെട്ടി. ഒരു മാസം കൊണ്ട് ലവള്‍ ഇവന്റെ പേര് വരെ മാറ്റി കളഞ്ഞോ????
Hi

Where's Nitin?

He's in bathroom.

Who's this?

പിങ്കി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു:
I'm his wife.

പെട്ടന്ന് അപ്പുറത്തെ ശബ്ദം നിലച്ചു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് വിറയലോടെ നീലിമ ചോദിച്ചു.

Is he married?

Yep.. blessed with 2 sons. കിടക്കട്ടെ ഒരു വെയിറ്റ്.

അപ്പുറത്തെ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ആയി.

* * * *

പുതിയ trainees എത്തിയതോടെ Development-ല്‍ നിന്നുള്ളവരെ തിരിച്ച് അങ്ങോട്ട്‌ തന്നെ വിടാന്‍ തീരുമാനമായി. അടുത്ത ദിവസം തന്നെ HoD യെ കണ്ടു. ലിസ്റ്റില്‍ ആദ്യത്തെ ആള്‍ നിതിന്‍ നെ ആക്കി ഓര്‍ഡര്‍ ഇഷ്യൂ ചെയ്യിച്ച് ഓഫീസില്‍നിന്നും ഇറങ്ങി. ഫ്ലാറ്റില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ടെറസ്സില്‍ നിന്നും സംസാരം കേട്ടു. ഇതേത്‌ "ബാസ" എന്ന് മനസ്സിലാകാതെ കയറിച്ചെന്നു. നിതിനും പിങ്കിയും കൂടി മലയാളം സംസാരിക്കുകയാണ്. ഒരു ഭാഷ, ഇത്രയധികം തെറ്റുകളോടെ ഇത്രയും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സംസാരിക്കാന്‍ ഇവര്‍ക്ക് രണ്ടുപേര്‍ക്കേ കഴിയൂ എന്നെനിയ്ക്ക് ബോദ്ധ്യമായി.

വീണ്ടും പിങ്കി തന്നെ ഇടപെട്ട് അവന്റെ "ഡല്‍ഹി ലൈന്‍ " reconnect ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും നിതിന്‍ വലിയ സന്തോഷത്തില്‍ പറഞ്ഞു:

"ചേട്ടാ, എന്നെ support-ല്‍ തന്നെ ഇരുത്താന്‍ ആ HoD യോട് ഒന്ന് പറയണം, ട്ടോ."

ഇത് കേട്ടതും ഞാന്‍ "ശശി" ആയി അവിടെ തന്നെ നിന്നുപോയി.

* * * *
.

അനൌണ്‍സര്‍ അപ്പുണ്ണി

2011-05-21T11:06:00.025+05:30

യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്ക് .....

റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ഈ അനൌണ്‍സുമെന്റ് കേള്‍ക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ അപ്പുണ്ണിയെ ഓര്‍ക്കാറുണ്ട്__

അപ്പുണ്ണിയുടെ ഒരേയൊരു വീക്ക്‌നസ്സ് ആയിരുന്നു മൈക്ക്. മൈക്കിലൂടെ സ്വന്തം ശബ്ദം നാട്ടുക്കാരെ കേള്‍പ്പിക്കാനുള്ള ഒരു അവസരവും അപ്പുണ്ണി പാഴാക്കാറില്ല. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ ഒരു Registered Announcer ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട്, സൌജന്യ കന്നുകാലി ചികിത്സ ക്യാമ്പ് നടത്തുന്ന വിവരം ജനങ്ങളെ അറിയിക്കാന്‍ വഴിയില്ലാതെ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡണ്ട്‌ ഓടിപ്പായുന്നതായി ആരോ അപ്പുണ്ണിയോട് അറിയാതെ ഒന്ന് പറഞ്ഞ് പോയി. അടുത്ത പത്ത് നിമിഷത്തിനുള്ളില്‍ അപ്പുണ്ണി, പ്രസിഡണ്ട്‌ സമക്ഷം ഹാജര്‍ . അപ്പുണ്ണി ഇച്ഛിച്ചതും, പ്രസിഡണ്ട് കല്പിച്ചതും മൈക്ക്. ‌അപ്പുണ്ണി ആനന്ദസാഗരത്തില്‍ ആറാടി, എഴാടി അങ്ങനെ പത്തു വരെ ആടി.

പ്രസിഡണ്ട്‌ ഓഫര്‍ ചെയ്ത ഫണ്ട്‌ അപ്പുണ്ണി പോട്ടെ പുല്ലെന്ന് വച്ചു. മൈക്കിനുമെലെ ആണോ ഒരു ഫണ്ട്‌...!!!

ക്യാമ്പ് സ്ഥലം, ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമീണ വായനശാല തന്നെ. [വേറെ എവിടെയെങ്കിലും വച്ച് നടത്തുകയാണെങ്കില്‍ സ്ഥലത്തിന് വാടക കൊടുക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് പ്രസിഡന്‍ഡിന് അറിയാം]. അപ്പുണ്ണി ഒട്ടും സമയം കളയാതെ, അനൌണ്‍സ് ചെയ്യാനുള്ള "മാറ്റര്‍ " എഴുതാനായി പേനയും, കടലാസ്സുമായി എത്തി;

"ഡാ ദിവാരാ.... അതൊന്ന് എഴുതിത്താ ഡാ .... "

എഴുതിക്കഴിഞ്ഞതും അത് പിടിച്ചുവാങ്ങി ഒന്ന് വായിച്ചു നോക്കി അപ്പുണ്ണി സന്ദേഹത്തോടെ എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു:

"ഒന്നുകൂടി ഉഗ്രനാക്കണോ ....?"

"ഇത് മൃഗങ്ങള്‍ടെ അല്ലേടാ ... ഇത്രേ ഒക്കെ മതി. അടുത്തു തന്നെ കുഷ്ഠരോഗ നിവാരണ ക്യാമ്പ് വക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പൊ മ്മക്ക് ഗംഭീരാക്കി എഴുതാം..." ഞാന്‍പറഞ്ഞു.

അധികം താമസിയാതെ തന്നെ ഒരു കോളുകൂടി ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടതും അപ്പുണ്ണി പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട് തുടര്‍ന്നടപടികളില്‍ വ്യാപൃതനായി.

പിന്നീടങ്ങോട്ട് അപ്പുണ്ണിക്ക് tight schedule ആയിരുന്നു. [തെറ്റിദ്ധരിക്കല്ലേ... അനൌണ്‍സുമെന്റ് വകയില്‍ അപ്പുണ്ണി കാലണ പോലും ചാര്‍ജ് വാങ്ങാറില്ല. അത് അപ്പുണ്ണിയുടെ വക, ഞങ്ങള്‍ നാട്ടുകാര്‍ക്കുള്ള സേവനം ആണ്]. കന്നുകാലി, കുഷ്ഠരോഗം, പുകയില്ലാത്ത അടുപ്പ് ..... മൊത്തത്തില്‍ അപ്പുണ്ണിക്ക് നല്ല വര്‍ക്ക്‌ ലോഡ്. പക്ഷെ, പുകയില്ലാത്ത അടുപ്പില്‍ ചെറിയൊരു നാക്ക് പിഴവ് അഥവാ വാക്ക് പിഴവ് പറ്റി...

പുകയില്ലാത്ത അടുപ്പിനെപ്പറ്റിയുള്ള ബോധവല്‍ക്കരണത്തിനുവേണ്ടി, അടുത്തുള്ള അമ്പലത്തില്‍ കലം മയക്കുന്ന [പൊങ്കാല] ദിവസം ആണ് പുകയില്ലാത്ത അടുപ്പ് സെറ്റ് ചെയ്തത്. അമ്പലപ്പറമ്പില്‍ തന്നെ ഒരു ചെറിയ ഷെഡ്‌ കെട്ടി demonstration ന് വേണ്ടി അടുപ്പ് തയ്യാറാക്കി വച്ചു. കുരങ്ങ് തന്റെ കുഞ്ഞിനെ എന്ന പോലെ അപ്പുണ്ണി, മൈക്കും നെഞ്ചത്ത്‌ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച്‌ [താഴെ വച്ചാല്‍ വേറെ ആരെങ്കിലും എടുത്തു അനൌണ്‍സുമെന്റ് തുടങ്ങിയാലോ] മുന്നില്‍ തന്നെ അടുപ്പിന്റെ അടുത്ത്, കുറ്റി തറച്ച പോലെ നിന്നു. പെണ്‍പിള്ളേരുടെ പ്രവാഹം കണ്ട്, ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ എണ്ണത്തിനെ നോക്കുക എന്ന പോളിസിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ "ചെത്ത്‌"കള്‍ തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ മത്സരിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോള്‍ അതാ വരുന്നു ഉജാല കമ്പനിയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ദമയന്തിചേച്ചി. ദയമന്തി ചേച്ചി എന്ന് വിളിച്ചാലും തെറ്റൊന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു ശരീരത്തിന് ഉടമ. ചേച്ചിയുടെ പല്ല് മാത്രമേ ഉജാല compatible ആയി ഉള്ളു. ശരീരം കണ്ടാല്‍ അമാവാസിക്ക്, അമാവാസിയില്‍, കറുത്ത വാവിന്റെ അന്ന് ഉണ്ടായ മോള് ആണെന്നേ ആരും പറയൂ.

ദമയന്തി ചേച്ചിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ നിര്‍ദോഷമായ ഒരു ആത്മഗതം അപ്പുണ്ണിയില്‍ നിന്നും പുറത്ത് വന്നു__

"ഈ ദമയന്ത്യേച്ചിക്ക് കൊറച്ച് ഉജാല കുടിച്ചൂടെ ... ആ ശരീരെങ്കിലും ഒന്ന് വെളുക്കും..!!"

മൈക്ക് ഓണ്‍ ചെയ്തിരുന്ന കാര്യം അപ്പുണ്ണി അറിയാതെയാണോ അതോ മറന്നു പോയതോ??!!

രണ്ടായാലും, പുകയില്ലാത്തെ അടുപ്പിന്റെ വിവരണത്തിനൊപ്പം വന്ന നിര്‍ദ്ദേശത്തെ നാട്ടുകാര്‍ കൂവിക്കൊണ്ട് എതിരേറ്റു.

ദമയന്തിചേച്ചി വാളൊന്നും എടുക്കാതെ തന്നെ കോമരമായി അമര്‍ത്തിച്ചവുട്ടി നേരെ ഷെഡിനകത്തോട്ട് കയറി വന്നു. അപ്പുണ്ണിയുടെ ചെവിയില്‍ പിടിച്ച്‌ കുറച്ച് നേരം ട്യൂണ്‍ ചെയ്ത് വന്ന പോലെ തന്നെ ഇറങ്ങി പോയി. ഒരു കുഴിമിന്നി പ്രതീക്ഷിച്ചത് വെറും ഒരു ചൈനീസ്‌ പടക്കത്തില്‍ ഒതുങ്ങിയതില്‍ ഞങ്ങള്‍ ആശ്വസിച്ചു. ഷേവ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ അബദ്ധത്തില്‍ മീശ മുറിഞ്ഞു പോയതുകൊണ്ട് ക്ലീന്‍ ഷേവ് ചെയ്യേണ്ടിവന്നവന്‍ ചെയ്യുന്നതുപോലെ അപ്പുണ്ണി കുറച്ച് നേരം ചെവിയും പൊത്തിപ്പിടിച്ചു ഇരുന്നു.

എന്തായാലും ഈ സംഭവം കര്‍മ്മ രംഗത്ത് അപ്പുണ്ണിക്ക് ഒരു ബ്ലാക്ക്‌ മാര്‍ക്ക് ആയി. ഈ മാര്‍ക്ക്‌ ഒന്ന് പെയിന്റ് ചെയ്ത് വൈറ്റ് ആക്കാനുള്ള സാവകാശം കിട്ടുന്നതിനുമുന്പു തന്നെ അപ്പുണ്ണി വടകര, കണ്ണപുരം, മദ്രാസ്‌ തുടങ്ങിയ വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് പര്യടനത്തിന് ഇറങ്ങി. അവസാനം ബോംബെ എന്ന ഗ്രഹത്തില്‍ തമ്പടിച്ചു. അവിടെനിന്നും അവന്റെ അമ്മക്ക് ഒരു ഇമെയില്‍ [നമ്മടെ പഴയ ഇളം നീല നിറത്തിലുള്ള ഇന്‍ലാന്‍ഡ്‌ തന്നേന്നെ...] അയച്ചു. പക്ഷെ, From അഡ്രസ്സില്‍ "Appunni, Bombay" എന്ന് മാത്രമേ ഉള്ളു. ഇങ്ങനെ ഒക്കെ കത്തിന് അഡ്രസ്സ് എഴുതിയാല്‍ കിട്ടാന്‍ മാത്രം അപ്പുണ്ണി ബോംബെയില്‍ പ്രശസ്തനായതില്‍ ഞങ്ങള്‍ നാട്ടുകാര്‍ സന്തോഷിച്ചു.

പിന്നീട് അപ്പുണ്ണിയുടെ കത്തുകളൊന്നും തന്നെ വന്നില്ല. അപ്പുണ്ണിയുടെ അമ്മയുടെ അഭ്യര്‍ഥനയെ മാനിച്ച്, നാട്ടിലെ ഫോറന്‍സിക് ടീം [മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങളും, കുറവുകളും യാതൊരു ഉപകരണങ്ങളുടെയും സഹായം ഇല്ലാതെ തന്നെ കണ്ടുപിടിക്കുന്നവര്‍ ] അപ്പുണ്ണി അയച്ച കന്നി കത്ത് അതിവിദഗ്ദമായി പരിശോധിച്ച് അത് അയച്ചിരിക്കുന്നത് ബോംബെ-25 ല്‍ നിന്നും ആണെന്ന് തെളിയാത്ത തപാല്‍ മുദ്രയില്‍നിന്നും കണ്ടെത്തി.

ഇനി ബോംബെ-25 എവിട്യാണപ്പാ ??!!

അത് ബോംബെ-24 ന്റെ അടുത്താണെന്ന് നാണപ്പേട്ടന്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇദ്ദേഹം പണ്ടൊരിക്കല്‍ ഷിര്‍ദ്ദിയില്‍ സായിബാബ ദര്‍ശനത്തിന്‌ ഉള്ള യാത്രയില്‍ , ഹാലിയുടെ വാല്‍നക്ഷത്രം പോലെ, ബോംബെയ്ക്ക് 35 കിലോമീറ്റര്‍ അകലെക്കൂടി കടന്നു പോയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ബോംബെയെകുറിച്ച് നല്ല അറിവുണ്ട്.

അധികം താമസിയാതെ, ആന സഹായിച്ച്, ദിവാരേട്ടനും ബോംബയിലേക്ക് നാട് കടത്തപ്പെട്ടു. ഓരോ തവണ നാട്ടില്‍ ചെല്ലുമ്പോഴും അപ്പുണ്ണിയുടെ അമ്മ എന്നെ കാണാന്‍ വരും. പണ്ട് അപ്പുണ്ണി അയച്ച, പഴക്കം കൊണ്ട് നീല നിറം മാറി വെള്ളയായ കത്തും കയ്യില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട്; അപ്പുണ്ണിയെ എങ്ങാനും കണ്ട്വോ എന്ന് അറിയാന്‍ . കുറച്ചു നേരം കരയും, തിരിച്ചു പോകും. ആരായാലും വേണ്ടില്ല, ബോംബയില്‍ ആണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഉടനെ ആയമ്മ ചോദിക്കും, ബോംബെ എത്രയില്‍ ആണെന്ന്. അവരെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം "ബോംബെ-25" എന്ന പേരില്ലാത്ത, നമ്പര്‍ മാത്രമുള്ള തുരുത്ത് ആയിരുന്നു അപ്പുണ്ണിയുടെ സ്ഥലം.

കഴിഞ്ഞ മാസം നാട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ പതിവുപോലെ അപ്പുണ്ണിയുടെ അമ്മ വന്നില്ല. അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു, ഇനിയും വരാത്ത അപ്പുണ്ണിയെ കാത്തുനില്‍ക്കാതെ, ആറുമാസം മുമ്പ് അവരും യാത്രയായി എന്ന്.

അപ്പുണ്ണിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള എന്റെ കണ്ണുകള്‍കൊണ്ടുള്ള അന്വേഷണം ഞാന്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു. പക്ഷെ എന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും കാതോര്‍ക്കുന്നു__
ഏതെങ്കിലും, എവിടെയെങ്കിലും ഒരു മൈക്കിലൂടെയുള്ള അനൌണ്‍സുമെന്റുമായി അപ്പുണ്ണിയുടെ വരവിനായി ...

Image courtesy : coolclips.com

കണ്ണപുരത്തെ നാഗന്മാര്‍

2011-02-01T16:11:00.024+05:30

ഇത് ഒരു പഴയ കഥ. കേരളസര്‍ക്കാര്‍ ചാരായം നിരോധിക്കുന്നതിനും വളരെ മുന്‍പ്, കണ്ണപുരത്തെ 'നാഗ'ന്മാരുടെ [അടിച്ച് പാമ്പ്‌ ആകുന്നവരുടെ] ഐശ്വര്യപൂര്‍ണമായ ഒരു ഭൂതകാലത്ത് നടന്നത്.....

തേജസ്സുറ്റ ഒരു സന്ധ്യ. ഷാപ്പുകാരന്‍ കണാരേട്ടന്‍ സ്വന്തം ചിത്രകൂടക്കല്ലിനരികില്‍ വരച്ച കളത്തില്‍ വന്ന്, നൂറും പാലും കൈക്കൊള്ളാന്‍ പ്രദേശത്തെ അറിയപ്പെടുന്ന 'പാമ്പു'കള്‍ എല്ലാം എത്തിത്തുടങ്ങി. ചിലര്‍ പകലത്തെ അധ്വാനം കഴിഞ്ഞ് ദേഹശുദ്ധി വരുത്തിയവരും, മറ്റു ചിലര്‍ ഇത്തരം ശുദ്ധിയിയിലൊന്നും വലിയ വിശ്വാസമില്ലാത്തവരും.

കണാരേട്ടന്‍ "പാമ്പു"കളുടെ ഇടയിലൂടെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. ഒരു ദിവസം പോലും താന്‍ നല്‍കുന്ന തീര്‍ത്ഥം നിരാകരിക്കാത്ത, തന്റെ എക്കാലത്തെയും ഉറപ്പുള്ള കസ്റ്റമര്‍ ആയ ശങ്കരനാഗം ഇനിയും വെളിച്ചപ്പെട്ടിട്ടില്ല. കാതില്‍ മാണിക്ക്യം ചൂടിയ കരുത്തനായ നാഗന്‍ . ഒരേ സമയം 8-10 തവണ വരെ നൂറ് [100 മില്ലീ] ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നവന്‍ . നട്ടെല്ലിന് പാമ്പന്‍ പാലത്തിന്റെ ഉറപ്പുള്ളവന്‍ . "പാമ്പു"കളിലെ നാഗരാജന്‍ .

കുറച്ച് വൈകി എത്തിയതിന്റെ പ്രായശ്ചിത്തം എന്ന പോലെ, വന്ന മൂച്ചിന് തന്നെ ഒരു ഫുള്‍ ഗ്ലാസ് ചാരായം വാങ്ങി, നിന്ന നില്‍പ്പില്‍ വിഴുങ്ങി, ശങ്കരന്‍ വിജഗീഷുവിനെപ്പോലെ അവിടെ കൂടിയിരിക്കുന്ന "നീര്‍ക്കോലി"കളെയും, "ചേര"കളെയും നോക്കി. തുടര്‍ന്നങ്ങോട്ട് ഏത് കുടിയനും അസൂയപ്പെടും വിധം ഉള്ള "തെക്ക്" ആയിരുന്നു. അതും "ടച്ചിങ്ങ്സ്" എന്ന ആര്‍ഭാടം ഒട്ടും ഇല്ലാതെ.

ഒരു മണിക്കൂര്‍ കൊണ്ട് വയറ്റില്‍ കൊള്ളാവുന്ന അത്ര കുടിച്ച് ശങ്കരന്‍ പോകാനായി എണീറ്റു. നിന്ന നില്‍പ്പില്‍ വൈന്റ് കഴിയാറായ പെന്‍ഡുലം കണക്കെ മെല്ലെ ആടി. പിന്നെ എന്തോ, കണി ശരിയല്ലാത്തതുകൊണ്ട് വീണ്ടും അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു... ചുരുണ്ടു.... മടങ്ങി....

കുടിച്ച ചാരായത്തിന്റെ പൈസ കണാരേട്ടന്‍ , ശങ്കരന്റെ കണക്കില്‍ തങ്കലിപികളാല്‍ കോറിയിട്ടു. ഷാപ്പ്‌ അടക്കുന്ന സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും വീട്ടില്‍ പോകാതെ, താഴോട്ടും നോക്കി ഇരിക്കുന്ന ശങ്കരനെ നോക്കി കണാരേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു.

"ഞ്ഞി പൊരേ പോണ് ല്ലേ ശങ്കരാ?"
"ദേ കീയിണ്. ചേനാര് പൂട്ടിക്കള..."

പുര എന്ന് പറയാന്‍ ശങ്കരന് കാര്യമായിട്ടൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മണ്ണു വച്ചു പണിത ആള്‍ ഉയരത്തിലുള്ള ഭിത്തി; അതിന്റെ മേലെ പേരിനു മാത്രമുള്ള കഴുക്കോലില്‍ കാറ്റില്‍ പറന്നു പോകാതെ ബാക്കി നില്‍ക്കുന്ന കുറച്ച് കരിയോലകള്‍ . കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വര്‍ഷമായി പുര കെട്ടി മേഞ്ഞിട്ടില്ല. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ നീലിയുടെ, വിഷം തീണ്ടിയുള്ള, മരണശേഷം. നീലി പോയതോടെ പുര കെട്ടിമേയലെല്ലാം ശങ്കരന് ആഡംബരമായി തോന്നി. ശങ്കരന്‍ നീലിയെ ഓര്‍ത്തു. അവളോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞ നല്ല കാലവും....

കഞ്ഞി കുടിക്കുന്നതും, പണിക്കുപോകുന്നതും, കണാരേട്ടന്റെ ചാരായഷാപ്പില്‍ പോകുന്നതും എല്ലാം രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് തന്നെ. ഷാപ്പില്‍ പോയി കുടിക്കുന്നത്, ഒരിക്കലും ഒരു കുറച്ചിലായി നീലിയെ അലട്ടിയിട്ടില്ല. ശങ്കരന്‍ ചെയ്യുന്നത് അവളും ചെയ്യുന്നു; അത്ര തന്നെ. അതിലെ ശരി-തെറ്റുകള്‍ വിശകലനം ചെയ്യാന്‍ മാത്രം അറിവും അവള്‍ക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു. കുട്ടികള്‍ ഇല്ലെന്നത് ഒരു കുറവേ അല്ല, മറിച്ച് രണ്ടുപേര്‍ക്കും കൂടുതല്‍ സൌകര്യവും ആയിരുന്നു.

പുറത്തിറങ്ങിയ ശങ്കരന്‍ , ഭൂമിയുടെ തിരിച്ചലിന് ചെറിയൊരു താളപ്പിശക് ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടുപിടിച്ചെങ്കിലും, തല്‍ക്കാലം ക്ഷമിച്ചു. ഇനിയും ഇത് ആവര്‍ത്തിക്കുകയാണെങ്കില്‍ അപ്പോള്‍ ചോദിക്കാം ഭൂമിയോട് എന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. പതിവുള്ള, സ്വയം രചിച്ച, "ലളിത"സംഗീതം പുറത്തെടുത്തു.

രാഗിണി പത്മിനി ലളിത ......

പത്മിനി രാഗിണി ലളിത ......

ലളിത രാഗിണി പത്മിനി ......

പത്മിനി ലളിത രാഗിണി ......

രാഗിണി ലളിത പത്മിനി ......

ലളിത രാഗിണി പത്മിനി ......

വീട്ടിലേക്കുള്ള വെട്ടുവഴിയിലൂടെ നടന്ന്, തന്റെ ഈ മാസ്റ്റര്‍പീസ്‌ പല പല രാഗത്തിലും, പല പല താളത്തിലും പാടി. ഷഡ് കാലത്തിലും അതിന്റെ അപ്പുറത്തെ കാലത്തിലും പാടി ഗോവിന്ദ മാരാരെപ്പോലും വെല്ലുവിളിച്ചു. പിന്നെ കണ്ട്രോള്‍ വീണ്ടെടുത്ത്‌ വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴിയിലേക്ക് ഊര്‍ന്നിറങ്ങി. രണ്ട് വശവും ഉയര്‍ത്തി കെട്ടിയ മുളവേലികള്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട് വഴി തെറ്റുന്ന പ്രശ്നം തന്നെ ഇല്ല. അയാള്‍ ഒരു വിധത്തില്‍ നീന്തിയും, തുഴഞ്ഞും മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.

പെട്ടന്ന് കാലിനടിയില്‍ നിന്നും ഒരു പിടച്ചില്‍ . ശങ്കരന്‍ ഒന്ന് മേലോട്ട് ചാടി. സീല്‍ക്കാരത്തോടെ ഒരു കമ്പ്, തൊട്ടു മുന്നില്‍ . മങ്ങിയ നിലാവെളിച്ചത്തില്‍ ഒന്ന് കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. കമ്പ് അല്ല. ആര് കണ്ടാലും കുറ്റം പറയാത്ത ഒരു തറവാടി സര്‍പ്പം. കണ്ടിട്ട് ഒരു രാജവെമ്പാല ലുക്ക്‌.

"ഉം... ചങ്കരനോടാ ഇന്റെ കളി?"

പുച്ഛവും, ഗര്‍വ്വും കലര്‍ന്ന സ്വരത്തില്‍ ശങ്കരന്‍ ആക്രോശിച്ചു.

കണാരേട്ടന്റെ തീര്‍ത്ഥം ആണവ റിയാക്ടറില്‍ എന്ന പോലെ ശങ്കരന്റെ ഉള്ളില്‍ കിടന്നു വിഘടിച്ചു. അത് ശങ്കരന് അളവറ്റ ഊര്‍ജ്ജം പ്രദാനം ചെയ്തു. ആ ഊര്‍ജ്ജത്തിന്റെ ബലത്തില്‍ വെറും ചങ്കരനായ ശങ്കരന്‍ , കൈലാസനാഥനായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു. കോപാക്രാന്തനായി പാമ്പിന്റെ നേര്‍ക്കടുത്തു. ഇടതും വലതും ചുവടുവച്ച്‌ താണ്ഡവം തുടങ്ങി.

പലപ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞു പോകാന്‍ ശ്രമിച്ച പാമ്പിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും തടഞ്ഞു. ഈ യുദ്ധത്തിനിടക്ക്, നില തെറ്റി കുനിഞ്ഞുപോയ ശങ്കരനെ, രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വെപ്രാളത്തിനിടയില്‍ പാമ്പ് മൂര്‍ധാവില്‍ ആഞ്ഞു കൊത്തി. ശങ്കരന് ഒഴിഞ്ഞു മാറാനായില്ല. പക്ഷെ, രണ്ടാമതൊന്നു കൂടി കൊത്തുന്നതിനുമുന്പ് പാമ്പിന്റെ കഴുത്തിന്‌ ശങ്കരനും പിടുത്തമിട്ടു.

മരണവെപ്രാളം രണ്ടുപേരിലും അതിന്റെ മൂര്‍ദ്ധന്യത്തില്‍ എത്തിയപ്പോഴും ശങ്കരന്‍ പാമ്പിന്റെ കഴുത്തില്‍നിന്നും പിടി വിട്ടിരുന്നില്ല. കുറച്ച് നേരത്തെ പിടച്ചിലിനുശേഷം പാമ്പ് നിശ്ചലമായി. കൂടെ തുറന്ന വായ ഒരു വശത്തേക്ക് കോടിക്കൊണ്ട് ശങ്കരനും.

അന്നുമുതല്‍ കണ്ണപുരത്തെ എല്ലാ "തീര്ത്ഥങ്കര"ന്മാരും ഷാപ്പ്‌ തുറന്നു വ്യാപാരം ആരംഭിക്കുനതിനു മുന്‍പ് ഒരു ചെറിയ ഗ്ലാസ്സില്‍ കുറച്ച് തീര്‍ത്ഥം ഒഴിച്ചുവച്ചു, ശങ്കരന്‍ എന്ന രക്തസാക്ഷിക്കുവേണ്ടി.

Image courtesy: Google

ഒരു അഭ്യര്‍ത്ഥന

2011-01-01T15:14:00.008+05:30

[പേടിക്കേണ്ട. കാശിനും, കിഡ്നിക്കും ഒന്നും അല്ല ഡേയ് ...]

എല്ലാ ബ്ലോഗ്ഗര്‍ സുഹൃത്തുക്കളും സ്വന്തം പ്രൊഫൈലില്‍ , തങ്ങളുടെ ബ്ലോഗുകളുടെ ഒരു custom link കൂടി ചേര്‍ക്കാന്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു [ഒരിക്കല്‍ ഇത് ചെയ്തിട്ടുള്ളവര്‍ രണ്ടാമതും ചെയ്‌താല്‍ , അടി.. അടി...ങ്ഹാ...] . ഇതുകൊണ്ടുള്ള സൌകര്യം, followers list-ല്‍ [ഏത് ബ്ലോഗില്‍ നിന്നും] നിങ്ങളുടെ ഫോട്ടോയില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്‌താല്‍ ഈ ലിങ്ക് കിട്ടും. അതില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്‌താല്‍ ദിവാരേട്ടന് പെട്ടന്ന് തന്നെ നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗില്‍ എത്തിച്ചേരാം. ഇനി ഇത് എങ്ങനാന്ന് അറിയില്ല എന്ന് മാത്രം പറയരുത്.

ദിവാരേട്ടന്‍ ചെയ്ത, വളഞ്ഞ വഴി:

ലോഗിന്‍ ചെയ്തു ഡാഷ് ബോര്‍ഡ് ല്‍ കയറുക.

Reading List ല്‍ Blogs I'm Following ന് താഴെ Manage ല്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു ബ്ലോഗിന്റെ settings ല്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. ഇപ്പോള്‍ തുറക്കുന്ന പുതിയ വിന്‍ഡോയില്‍ നിങ്ങളുടെ പ്രൊഫൈല്‍ ഫോട്ടോ ക്ക് താഴെ [ഫോട്ടോ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യാത്തവര്‍ക്ക് അന്യഗൃഹജീവിയുടെ പോലെ ഒരു ചിത്രം കാണാം], Add links ല്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. ഇവിടെ കാണുന്ന Add a custom link ന് താഴെ URL ല്‍ നിങ്ങളുടെ ബ്ലോഗ്‌ ന്റെ URL ഉം Link name ല്‍ ബ്ലോഗിന്റെ പേരും കൊടുക്കുക. സംഗതി ശുഭം. [screenshots എല്ലാ വലിയ മിനക്കേട് ആണന്നേ...]

ഇത് വേറെ പല വിധത്തിലും ചെയ്യാമെന്ന് തോന്നുന്നു [അല്ലാതെ, എനിക്ക് അറിയില്ലാന്ന് ഞാന്‍ സമ്മതിക്ക്വോ?]. ഇത് blogspot.com ലെ രീതി. wordpress-കാര്, വല്ല വിവരം ഉള്ളവനോടും ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി ചെയ്യുക.

!! എല്ലാവര്‍ക്കും നന്മ നിറഞ്ഞ ഒരു പുതുവര്‍ഷം ആശംസിക്കുന്നു !!

Quadratic Equation അഥവാ ദ്വിമാന സമവാക്യം

2010-11-13T18:34:00.033+05:30

ax²+bx+c=0

ഈ സമവാക്യം മുകളില്‍ കൊടുക്കാന്‍ കാരണമുണ്ട്. IT "പ്രാണി"കളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതിന് മറ്റൊരു interpretation കൊടുക്കാമെന്ന് തോന്നുന്നു.

Work Load²+ Termination Letter +Tension = 0 [ശൂന്യത]

ഞങ്ങളുടെ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ ഒരിക്കല്‍ ഈ അവസ്ഥയില്‍ എത്തി [Termination Letter ഒഴികെ] __

* * * *

ഒരു ദിവസം, പട്ടി കടിക്കാന്‍ ഇട്ട് ഓടിച്ച പോലെ നിതിന്‍ എന്റെ കാബിനിലേക്ക്‌ പാഞ്ഞു വന്നു:

"ദിവാരേട്ടാ, പിങ്കി smokers' corner ല്‍ ഇരുന്നു കഞ്ചാവ് ആണ് അടിക്കുന്നത് !!" അവന്‍ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു.

"അതിന് നിനക്കെന്താ?" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

പ്രതീക്ഷിച്ച നവരസങ്ങളൊന്നും എന്റെ മുഖത്ത് കാണാത്തതുകൊണ്ട്, തന്റെ ഓട്ടം വെറുതെ ആയോ എന്നുള്ള സന്ദേഹത്തോടെ അവന്‍ എന്നെ ഒന്ന് ചരിഞ്ഞ് നോക്കി. എന്നിട്ട് ഉവാച:

"എനിക്കൊന്നും ഇല്ല. HR-ന് റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെന്നാല്‍ അവള്‍ക്ക് ഔട്ട്‌പാസ്‌ കിട്ടും എന്ന് മാത്രം."

"അതേ. എന്നിട്ടുവേണം കമ്പനിയുടെ C# ഉം, PERL ഉം project-കള്‍ പെട്ടിയില്‍ വച്ച് പൂട്ടാന്‍ , അല്ലെ?" ഞാന്‍ തമാശയോടെ പറഞ്ഞു.

പിങ്കി ഓഫീസില്‍ വച്ച് കഞ്ചാവല്ല, സാക്ഷാല്‍ ബ്രൌണ്‍ ഷുഗര്‍ തന്നെ അടിച്ചാലും കമ്പനി അവളെ പറഞ്ഞു വിടില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. വെറും ഒരു development trainee ആയി join ചെയ്ത് 3 വര്‍ഷം കൊണ്ട് pioneer of project ആയത് അവളുടെ കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് തന്നെ ആണ്. മാത്രവുമല്ല കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ കമ്പനി ചെയ്ത മികച്ച project കളില്‍ പിങ്കിയുടെ contribution എടുത്തുപറയത്തക്കതാണ്.

ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്റെ ജോലി തുടര്‍ന്നു. എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് തോന്നിയിട്ടാകണം അവിടെ ഇരുന്നുകൊണ്ടുതന്നെ, അതേ ഷിഫ്റ്റില്‍ ഉള്ള 2 റൂംമേറ്റ്സ് നെയും ഇന്റര്‍കോമില്‍ വിളിച്ചും, വീട്ടില്‍ ഉറങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്ന 12 to 8 [രാത്രി] ഷിഫ്റ്റ്‌ കാരനെ മൊബൈലില്‍ വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയും "കാര്യം" വിളംബരം ചെയ്തു. ഉറങ്ങുന്നവനോട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മറുപടി ആയി കിട്ടിയത് ISO 9000 തെറി ആണെന്ന് അവന്റെ മുഖഭാവം കൊണ്ട് മനസ്സിലായി.

"ഷിഫ്റ്റ്‌ കഴിയട്ടെ. നമുക്ക് അവളെ പോയി കാണാം." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

"നമുക്ക് ഇപ്പൊ തന്നെ പോയാലോ?" ഒരു തരം ജഗദീഷ് സ്റ്റൈലില്‍ .

"എന്തിനാ, അവളുടെ വായില്‍ ഇരിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാനോ?" ഞാന്‍ ദേഷ്യപ്പെട്ടു.

നിതിന്‍ കുറച്ചു നേരം കൂടി അവിടെ ഇരുന്നു. പിന്നീട് ഫലമില്ല എന്ന് തോന്നിയിട്ടോ എന്തോ, എണീറ്റ്‌ സ്വന്തം cubicle ലേക്ക് പോയി. കാഴ്ചക്ക് “ബോണ്‍സായ് “ പോലെ ഇരുന്നാലും ഇവന്‍ വളരെ ആക്റ്റീവ് ആണ്; ജോലി ചെയ്യുന്നതില്‍ ഒഴികെ. ഇവനെ കുറച്ചുദിവസം technical support-ല്‍ ഇരുത്തണം, ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരെ ശല്യപ്പെടുത്തുന്നതെങ്കിലും ഒന്ന് കുറഞ്ഞുകിട്ടും.

അപ്പോള്‍ അവനെ ഒഴിവാക്കി എങ്കിലും, അവന്‍ പറഞ്ഞത് ഒരു വണ്ടിനെപ്പോലെ എന്റെ തലക്കുള്ളില്‍ മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിങ്കി ഞങ്ങളുടെ ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരി ആയിരുന്നു. വളരെ അപൂര്‍വമായേ അവള്‍ സിഗരറ്റ് വലിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളു., അതും പാര്‍ട്ടികളില്‍ മാത്രം. ഓഫീസില്‍ ആണെങ്കില്‍ പുക വലിക്കാന്‍ പ്രത്യേക ഇടം ഉണ്ട്, smokers' corner. ഈ റൂം ഉപയോഗിക്കുന്നത് അധികവും പെണ്‍ പിള്ളേര്‍ മാത്രം [എന്തൊരു അച്ചടക്കവും, അനുസരണയും ഉള്ള പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ആണെന്നോ പുനെയിലെ ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസിലെ]. ആണുങ്ങള്‍ വലിച്ച്, പുക നേരെ ബഹിരാകാശത്തേക്ക് വിടും; ഒട്ടും അനുസരണയില്ലാതെ....

ഇത് അങ്ങനെ വിട്ടാല്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. എന്നിലെ വല്യേട്ടന്‍ ഉണര്‍ന്നു. ഞാന്‍ LAN CHAT (Internal Messaging System) വഴി പിങ്കിക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു നോക്കി. മറുപടി കിട്ടി. അവള്‍ സീറ്റില്‍ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലായി. ഞാന്‍ ഇന്റര്‍ കോം എടുത്തു:

"cab ഡ്രോപ്പ് ചെയ് തോളൂ . ഞാന്‍ ബൈക്ക് കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു പോകാം."

"നിതിന്‍ അവിടെ എത്തി അല്ലെ?"

ഒട്ടൊരു അരിശത്തോടെ അവള്‍ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. ഞാന്‍ മറുപടി പറയാതെ ഫോണ്‍ വച്ചു. അടുത്ത 10 മിനിട്ടിനുള്ളില്‍ , നിതിനെതിരെ ഉള്ള പരാതിയുമായി, ചാടിതുള്ളി ഉള്ള അവളുടെ ഒരു വരവ് ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു; പക്ഷെ ഉണ്ടായില്ല.

ഷിഫ്റ്റ്‌ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയതും റിസപ്ഷനില്‍ പിങ്കി കാത്തുനിന്നിരുന്നു.

"എനിക്ക് കുറച്ച് ഷോപ്പിംഗ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു." അവള്‍ മുങ്ങാന്‍ നോക്കി.

"അതിനെന്താ, ഞാന്‍ തന്നെ നിന്നെ mall ല്‍ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം, പിന്നെ നിന്റെ അപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിലും കൊണ്ട് വിടാം; പക്ഷെ വീട്ടില്‍ പോയി ഒരു കാപ്പി കുടിച്ചതിനുശേഷം..."

അവള്‍ മടിയോടെ ബൈക്കില്‍ കയറി. അടുത്ത ഉടക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിന് മുന്‍പ് ഞാന്‍ കത്തിച്ചു വിട്ടു.

ഫ്ലാറ്റിലെത്തിയപ്പോള്‍ night shift കാരന്‍ കാപ്പി ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി ഫ്ലാസ്കില്‍ ആക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു. രണ്ട് കപ്പില്‍ എടുത്തുകൊണ്ട് ഒന്ന്‍ പിങ്കിക്ക് കൊടുത്തു. ഇപ്പോഴും അവള്‍ വളരെ confused ആണ്. ഞാന്‍ അവളെ ഒന്ന് ചുഴിഞ്ഞ് നോക്കികൊണ്ട് ചോദിച്ചു:

"നിനക്ക് എവിടുന്നാ കഞ്ചാവ് കിട്ടിയത്?"

"ഇല്ല കരണ്‍ , അത് സാധാരണ സിഗരറ്റ് ആയിരുന്നു. നിതിന്‍ നുണ പറയുകയാണ്‌".

പക്ഷെ നുണ പറയുന്നത് താന്‍ തന്നെയാണെന്ന് പിങ്കിയുടെ മുഖത്ത് എഴുതി വച്ചിരുന്നു.

[എന്റെ നാട്ടുകാര്‍ സ്നേഹത്തോടെ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച "ദിവാരേട്ടന്‍ " എന്ന എന്റെ പേര് ഈ ഗോസായികളെല്ലാം കൂടി വിളിക്കാന്‍ സൌകര്യം പറഞ്ഞ് "കരണ്‍ " എന്നാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു., ഡോബര്‍മാന്‍ പട്ടിയുടെ വാല് മുറിച്ചപോലെ. എനിക്ക് അത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ "കരുണന്‍ ചന്തക്കവല"യെ (CID മൂസ) ഓര്‍മ്മ വരും]

അപ്പോഴേക്കും നിതിനും, ഗോവര്‍ദ്ധനും കയറി വന്നു. പിങ്കി നിതിന്‍ നെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നോട്ടം നോക്കി. അവന്‍ ഒരു മന്ദബുദ്ധി ചിരി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പോയി. ഈ ചിരിയുടെ "പേറ്റന്റ്‌" ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അവന് ആണ്. എന്തൊക്കെ ഗുലുമാല് ഒപ്പിച്ചാലും അവസാനം ഈ ഒരു ചിരിയോടെ അവന്‍ രക്ഷപ്പെടും, ഞങ്ങളെല്ലാവരും ആപ്പിലാവുകയും ചെയ്യും.

എത്ര തിരിച്ചും മറിച്ചും ചോദിച്ചിട്ടും പിങ്കി സമ്മതിച്ചില്ല. എങ്കിലും അവള്‍ വളരെ അധികം disturbed ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. പിന്നെ എനിക്ക് തോന്നി ഇപ്പൊ കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കേണ്ട. ചിലപ്പോള്‍ എല്ലാവരുടെയും മുന്‍പില്‍ വച്ച് പറയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിലോ...

week end ആകുമ്പോഴേക്കും വിവരങ്ങള്‍ ചികഞ്ഞ് അറിയാന്‍ ഗോവര്‍ദ്ധനെ ചട്ടം കെട്ടി. ഗ്രൂപ്പിലെ "മിണ്ടാപ്രാണി" ആയ ഗോവര്‍ദ്ധനുമായി ആണ് അവള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ അടുപ്പം. ഒഴിവുദിവസങ്ങളില്‍ ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റില്‍ വരുമ്പോള്‍ , കുക്കിംഗ്‌ ല്‍ ഗോവര്‍ദ്ധനെ മാത്രമേ പിങ്കി സഹായിക്കാറുള്ളൂ. പ്രായത്തില്‍ വലിയ വ്യത്യാസം ഇല്ലെങ്കിലും ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ അവളെ ദീദി [ചേച്ചി] എന്ന് വിളിക്കണമെന്ന് അവള്‍ക്ക് നിര്‍ബന്ധം ആണ്.

ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ കൊണ്ടുവന്ന വിവരം കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ആദ്യം ചിരിച്ചു. പിന്നീട്, ചിരിച്ചല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് വല്ലായ്മ തോന്നി.

പിങ്കിയുടെ അമ്മ കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ പോകുന്നു !!.

പിങ്കിയുടെ ചെറുപ്പത്തില്‍ തന്നെ അച്ഛന്‍ മരിച്ചുപോയെന്നും, അമ്മ കല്‍ക്കത്തയില്‍ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ് ആണെന്നും അവള്‍ പറഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് അറിയാം. കൂടുതല്‍ എന്തെങ്കിലും അറിയണമെങ്കില്‍ ഗോവര്‍ദ്ധനോട് ചോദിക്കണം. അവന് പിങ്കിയുടെ അമ്മയുമായി ഫോണ്‍ contact ഉണ്ട്. പക്ഷെ, ഇക്കാര്യത്തില്‍ അവനും കൂടുതല്‍ ഒന്നും അറിയില്ല.

മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യത്തില്‍ എല്ലാം പിങ്കിക്ക് വളരെ liberal approach ആണെങ്കിലും സ്വന്തം അമ്മ വീണ്ടും കല്യാണം കഴിക്കുന്ന കാര്യം വന്നപ്പോള്‍ ആള് ആകെ മാറി. ആ അമ്മക്ക് നല്ല പ്രായത്തില്‍ വേണമെങ്കില്‍ പുനര്‍വിവാഹം ആകാമായിരുന്നു. അന്നൊന്നും അത് ചെയ്യാതെ ഇപ്പോള്‍ അതിനു മുതിരുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതിനു തക്കതായ കാരണവും ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഒരു പക്ഷെ, പ്രായമാകുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്കും ഒരു ആശ്രയം വേണമെന്ന് തോന്നിയിരിക്കാം. ജോലിയിലെ മിടുക്ക് പിങ്കിക്ക് മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കുന്നതില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

എന്തിനേറെ പറയുന്നു, ആ ഞായറാഴ്ച ഓരോ ബിയറിന്റെ പുറത്ത്, ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും കൂടി പിങ്കിയെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി. അവളും ഒരു വിധം സമ്മതിച്ചു, അമ്മയുടെ കല്യാണത്തിന്. മാത്രവുമല്ല എന്ത് വന്നാലും ലഹരി [ഇതില്‍ ബിയറും, വൈനും പെടില്ല ട്ടോ] ഉപയോഗിക്കില്ല എന്നും.

ആവേശം മൂത്ത്, ഞാന്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ അവളുടെ അമ്മയെ വിളിച്ചു പിങ്കിയുടെ സമ്മതം അറിയിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു ഗോവര്‍ദ്ധനോട്. പിങ്കിയുടെ അമ്മയുമായി 5 മിനിറ്റ് സംസാരിച്ച് അവന്‍ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു വന്ന് മിഴുങ്ങസ്യാന്ന് നിന്നു.

"എന്താടാ?" ഞാന്‍

"അവര്‍ക്ക് കല്യാണം വേണ്ടെന്ന്." ഗോവര്‍ദ്ധന്‍

"അതെന്തേ പ്രായപൂര്‍ത്തി ആകാത്തതുകൊണ്ടാണോ?" നിതിന്‍

"പ്രതിശ്രുതവരന്‍ ഡോക്ടര്‍ " വടി ആയെന്ന്....." ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ .

ഞാന്‍ എണീറ്റ്‌ അടുത്ത ക്യാന്‍ എടുക്കാന്‍ ഫ്രിഡ്ജിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ പിങ്കിയുടെ ഉറക്കെയുള്ള ചിരി കേട്ടു. അമ്മയെ തിരിച്ചു കിട്ടിയ ഒരു മോളുടെ ചിരി. അപ്പോള്‍ Quadratic Equation ല്‍ നിന്നും "Tension" കൊഴിഞ്ഞു പോയിരുന്നു.

കുറിപ്പ്: ഇതിലെ സംഭാഷണം ദിവാരേട്ടന്‍ മലയാളീകരിച്ചതാണെന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടല്ലോ...

Image from: www.indiashines.com

ചാറ്റ് റൂമില്‍ നിന്നും .... സസ്‌നേഹം [നോവലൈറ്റ്]

2010-09-15T13:41:00.073+05:30

ഒന്ന്

സെല്‍ ഫോണില്‍ മെസേജ് ടോണ്‍ . സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്ന്, പിക്ക് അപ്പ്‌ ക്യാബില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കാര്‍വെ റോഡിലൂടെ ക്യാബ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇനി ഓഫീസിലെത്താന്‍ രണ്ടോ, മൂന്നോ മിനിറ്റ് മാത്രം. അലക്ഷ്യമായി മെസേജ് ചെക്ക്‌ ചെയ്തു. ഇമെയില്‍ indication ആണ്. അധികം ആര്‍ക്കും കൊടുക്കാത്ത ഇമെയില്‍ ID യില്‍ നിന്നും.

ക്യാബ് നിറുത്തിയപ്പോള്‍ ലാപ്‌ ടോപ്‌ എടുത്തുകൊണ്ട് സാവധാനം പുറത്ത് ഇറങ്ങി, ഓഫീസിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.

Morning Sir... റിസെപ്ഷനിസ്റ്റ് വക..
Morning Dear ...
അത് തന്നെ എടുത്ത് കുറച്ചു പഞ്ചാര കൂടി ചേര്‍ത്ത് തിരിച്ചുവിട്ടു. പെണ്ണിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ മിന്നായം !

കാര്‍ഡ്‌ സ്വൈപ്പ് ചെയ്തു നേരെ ക്യാബിനിലേക്ക്__

സീറ്റില്‍ ഇരുന്നതും ലാപ്‌ടോപ്‌ ഓണ്‍ ചെയ്തു.
നല്ല വിശപ്പ്‌. രാവിലെ ഒന്നും കഴിച്ചതല്ല. ഫുഡ്‌ കോര്‍ണര്‍ വരെ പോകാന്‍ ഉള്ള മടി കാരണം, പിന്നെ ആകാമെന്ന് വച്ചു. To Do List-ലൂടെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. ഇത് എല്ലാം ചെയ്തു തീര്‍ക്കുമ്പോഴേക്കും ഒരു മനുഷ്യായുസ്സ് കഴിയും എന്ന് അല്പം തമാശയോടെ ഓര്‍ത്തു. ഒഫീഷ്യല്‍ മെയിലുകള്‍ ചെക്ക്‌ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ആണ് സെല്‍ഫോണില്‍ വന്ന mail indication ഓര്‍ത്തത്. Login ചെയ്തു. ഒരു പാട് നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം...
സന്ദേശം വായിച്ചു.

ഗോവര്‍ദ്ധന്‍ ,

!! Many Many Happy Returns of THE DAY !!

ഇത്ര ദൂരെനിന്നും വേറെ ജന്മദിന ആശംസകള്‍ നിനക്ക് വരാനില്ല എന്നെനിക്ക് അറിയാം. ഇന്ന് കുംഭമാസത്തിലെ കാര്‍ത്തിക. ദേവിക്ക് നെയ്‌ വിളക്ക് വെച്ച് നിനക്ക് വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. നീ എവിടെ ആണെങ്കിലും...

നീ ഈ ഇമെയില്‍ വായിക്കുമോ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പില്ല. അഥവാ വായിക്കുകയാണെങ്കില്‍ എന്ന് ആയിരിക്കും എന്നും അറിയില്ല. പക്ഷെ, നിനക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചപ്പോള്‍ നീ എപ്പോഴും പറയാറുള്ള ആ Invisible Blessing Hands ന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു.

അതെ... അദൃശ്യമായി അനുഗ്രഹം ചൊരിയുന്ന കൈകള്‍ !!

വഴിപാട്‌ കഴിച്ചതിന്റെ പ്രസാദം നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു ഞാന്‍ , കുറച്ചുനേരം. ദൈവം നിനക്ക് നല്ലത് വരുത്തട്ടെ... നല്ലത് മാത്രം...

നീ എന്നെങ്കിലും എന്നെ ഓര്‍ത്തുവോ, ഇത്രയും ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ ? അല്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരെ കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കാറില്ലല്ലോ നീ....

ഇനി എന്റെ അടുത്ത മെയില്‍ നിനക്ക് കിട്ടുക അടുത്ത വര്‍ഷം ആയിരിക്കും __ കുംഭമാസത്തിലെ കാര്‍ത്തികനാളില്‍ ‍..

സ്നേഹത്തോടെ
നന്ദന.

* * * *

ഇന്ന് ആണ് എന്റെ പിറന്നാള്‍ . അത് ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താന്‍ ഒരുപാട് ദൂരെനിന്നും നന്ദന എത്തി, ഒരു ഇമെയില്‍ സന്ദേശത്തിന്റെ രൂപത്തില്‍ ‍. നന്ദന എന്ന ശിവനന്ദന. ഞാന്‍ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, ഒറ്റപ്പാലത്തുകാരി എന്ന് എന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞ, കല്പാത്തി അഗ്രഹാരത്തിലെ ഏതോ ഒരു വീട്ടിലെ പെണ്‍കുട്ടി. ചാറ്റ് റൂമില്‍ ജന്മമെടുത്ത, വിളിക്കാന്‍ പേരില്ലാത്ത ഒരു ബന്ധം.

സന്ദേശം എത്ര ആവൃത്തി വായിച്ചു? പത്ത്? അതോ അതില്‍ക്കൂടുതലോ?

ആര് പറഞ്ഞു എനിക്ക് വേറെ ജന്മദിന ആശംസകള്‍ വരാനില്ലെന്ന്? ഇനി എനിക്ക് വരാനുള്ള ആശംസകള്‍ ഇതിലും ഒരു പാട് ദൂരെ നിന്നും അല്ലെ? അങ്ങ് അകലെ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ലോകത്ത് നിന്നും ...

നിന്നെ, എന്നെങ്കിലും ഓര്‍ത്തുവോ എന്നോ?

നിന്നെ ഓര്‍ക്കാന്‍ , ഞാന്‍ നിന്നെ മറന്നേ ഇല്ലല്ലോ....

ഉദയ സൂര്യനെ കാണുമ്പോള്‍ - ഇളംകാറ്റ് വീശുമ്പോള്‍ - പൂക്കള്‍ വിടരുമ്പോള്‍ - നിലാവ് ഉദിക്കുമ്പോള്‍ - മഴ പെയ്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ - ഒരു പുതിയ വസ്ത്രം ധരിക്കുമ്പോള്‍ - അങ്ങനെ എന്റെ ചെറുതും വലുതുമായ എല്ലാ സന്തോഷത്തിലും ഞാന്‍ നിന്നെ ഓര്‍ക്കുന്നു.. ഇന്നും, എന്നും.

* * * *

ഇന്നത്തെ ദിവസം മുഴുവന്‍ നന്ദന അപഹരിച്ചിരുന്നു. വല്ലാതെ മൂഡി ആയി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു ചിലരെല്ലാം കാരണം തിരക്കി. ചെറിയ തലവേദന എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറി. വൈകീട്ട് ഫ്ലാറ്റില്‍ എത്തിയതും ഷെല്‍ഫില്‍ നിന്നും പ്രത്യേകം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു Audio CD പുറത്തെടുത്തു - നന്ദന അയച്ചുതന്ന East Coast-ന്റെ "ഒരിക്കല്‍ നീ പറഞ്ഞു". കൂടെ, അതിന്റെ ഒപ്പം തന്നെ അയച്ചുതന്ന ചെറിയ ഒരു മയില്‍പീലിയും.

കഴിഞ്ഞ പിറന്നാള്‍ അമ്മയോടൊപ്പം മുംബൈയില്‍ ആയിരുന്നു, അവിടെ തന്നെ ജോലിയും. പിന്നീട് ആണ് പുനെയിലെ ഈ ഓഫീസില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്തത്. അമ്മക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു, തന്നെ പുനെയിലേക്ക് അയയ്ക്കാന്‍ ‍. എല്ലാം തന്റെ പിടിവാശി. പിറന്നാളിന്, രാവിലെ തന്നെ അമ്മ അമ്പലത്തില്‍ പോയി വന്നിരുന്നു, കൂടെ വാല് ആയി നീതുവും [ഇവള്‍ക്കൊന്നും വേറെ ഒരു പണിയും ഇല്ലേ?]. അതിന് ശേഷം ആണ് തന്നെ വിളിച്ച് ഉണര്‍ത്തിയത് തന്നെ. നീതു wish ചെയ്തപ്പോള്‍ ആയിരുന്നു പിറന്നാള്‍ ആണെന്ന് ഓര്‍ത്തത്‌. രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അമ്മ പറഞ്ഞു

"ഇന്ന് കൂടുതല്‍ കറക്കം വേണ്ട. ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞാല്‍ നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വരണം ട്ടോ. രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് അശോകും, സുമിത്രയും ഉണ്ടാകും. ഞാന്‍ ഇന്ന് ലീവ് ആണ്".

എന്ന് വച്ചാല്‍ നീതുവിന്റെ ഡാഡിയും, മമ്മിയും. നീതുവിന്റെ കാര്യം പിന്നെ പ്രത്യേകിച്ച് പറയേണ്ടതില്ല. അവള്‍ കോളേജില്‍ നിന്നും വന്നാല്‍ രാത്രി വരെ [ചില ദിവസം ഊണും] ഇവിടെ തന്നെ ആണല്ലോ!

ബോംബെയില്‍ വന്ന കാലം മുതല്‍ക്കുള്ള അച്ഛന്റെയും, അമ്മയുടെയും നല്ല സുഹൃത്തുക്കള്‍ . ഞാനും നീതുവും ജനിക്കുന്നതിനും മുന്‍പ് തുടങ്ങിയ സുഹൃദ്ബന്ധം. പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ ജനിച്ചപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുവീട്ടിലെയും കുട്ടികള്‍ ആയി. അമ്മയ്ക്ക് അടുത്തുള്ള കോളേജില്‍ ലക് ചറര്‍ ആയി ജോലി ആയതിനുശേഷം അച്ഛനും, അമ്മയും ജോലിക്ക് പോകുമ്പോള്‍ , സുമിത്ര ആന്റി, എന്നെ നോക്കുന്ന ചുമതല കൂടി ഏറ്റെടുത്തു. അന്ന് നീതു ജനിച്ചിട്ടില്ല. കോളേജില്‍ ഷിഫ്റ്റ്‌ ആയതിനാല്‍ അമ്മക്ക് ഉച്ച വരെ മാത്രമേ ക്ലാസ്സ്‌ ഉള്ളു. Antique & Handicraft-ന്റെ Export ബിസിനസ്‌ നടത്തുന്ന അശോക്‌ അങ്കിള്‍ ഓഫീസില്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ സുമിത്ര ആന്റിക്ക് സമയം നോക്കല്‍ ആണ് പ്രധാന ജോലി. പിന്നീട് അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉണ്ടായ, അച്ഛന്റെ മരണം. അന്നും, അതിനുശേഷവും എല്ലാവിധ സഹായങ്ങളും ചെയ്ത് കൂടെ നിന്നവരും അവര്‍ തന്നെ. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ നീതു അമ്മക്ക് സ്വന്തം മോള് തന്നെ ആയി.

CD എടുത്ത് ലാപ്‌ ടോപ്പില്‍ ഇട്ടു, ഹെഡ് ഫോണ്‍ എടുത്തു ചെവിയോട് ചേര്‍ത്തു. മനസ്സില്‍ നന്ദന നിറഞ്ഞു നിന്നു.

"ഓര്‍ക്കാതിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു ഞാന്‍ ഒരുപാട് __
ഓമനേ നിന്‍ മുഖം ഇനിയെങ്കിലും"

ഉംബായ്‌ കാതില്‍ അലിവോടെ പാടി.

കസേരയില്‍ മെല്ലെ പിറകോട്ടു ചാഞ്ഞു. നെറ്റിയില്‍ കൈ അമര്‍ത്തി, കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു. ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ മെല്ലെ മെല്ലെ പുറകോട്ട് ....

എന്നാണ് നന്ദന എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്?

രണ്ട്

ഇന്ത്യയിലെ അറിയപ്പെടുന്ന kids wear manufacturing കമ്പനിയുടെ മുംബൈ ഓഫീസില്‍ Network Administrator ആയി ജോയിന്‍ ചെയ്തതിന്റെ ആദ്യനാളുകള്‍ . Network, fine tuned ആയതുകൊണ്ട് ജോലി വളരെ കുറവ്, ടെന്‍ഷനും. ബോറടി മാറ്റാന്‍ വേണ്ടി വെറുതെ Rediff Bol-ല്‍ Kochi ചാറ്റ് റൂമില്‍ ലോഗിന്‍ ചെയ്തു.

പെണ്‍കുട്ടിയുടേത് എന്ന് തോന്നിയ ഒരു പേരില്‍ click ചെയ്ത് വെറുതെ ഒന്ന് ഗണപതിക്ക് അടിച്ചുനോക്കി.

hai മറുപടി കിട്ടി...

entha peru?

perakka

nalla peru, achan ittathaano?

aanenkil iyalkku nashtam onnum illallo.. [നല്ല പട്ടുപോലത്തെ സ്വഭാവം]

വലിയ ചെലവ് ഒന്നും കൂടാതെ കിട്ടിയത് ഓര്‍ത്ത് ചമ്മി ഇരുന്നു, കുറച്ചുനേരം. അല്‍പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അപ്പുറത്തുനിന്നും ....

hi, poyo?

uvvu, chathu poyi [കിട്ടിയതിന്റെ ചൊരുക്ക് വിട്ടിരുന്നില്ല]

chathenkil pinne aara ennodu chat cheyyunne?

നിന്റെ അമ്മേടെ നായര് എന്ന് ആണ് വായില്‍ വന്നത്. ടൈപ്പ് ചെയ്യാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് ഓര്‍ത്ത് വെറുതെ ഇരുന്നു.

entha peru?

Konthunni Nair [ചമ്മലില്‍ പൊതിഞ്ഞ ദേഷ്യം തികട്ടി വന്നു]

real name para

Gowardhan [ഞാന്‍ ഒന്ന് അയഞ്ഞു.]

from?

Mumbai

പിന്നെ ചോദിച്ചു __

wht abt U?

I’m Nandana from Ottappalam.

Wht do U do?

studying for MSW

where?

Chidambaram

I’m working as Network Admin in Mumbai.

ചോദിക്കാതെ തന്നെ വിവരിച്ചുകൊടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും ഇന്റര്‍ കോം റിംഗ് ചെയ്തു. ഒരു Node-ല്‍ നിന്നും പ്രിന്റ്‌ പോകുന്നില്ല. അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്യണം.

Chat window യില്‍ അടിച്ചു;

I hv a call. Will catch U later. Shall I add U?

If you wish.

Buddy list-ല്‍ add ചെയ്തു.

OK. Thank U. Thanks for sharing ur time with me. take care. bb.

കൂടെ ഒരു മേമ്പൊടിക്ക് ചോദിച്ചു_

naale varumo?

urappilla.

ok. bb

വേഗം തന്നെ പ്രിന്റ്‌ പ്രശ്നം പരിഹരിച്ച് സീറ്റില്‍ തിരിച്ചെത്തി. പക്ഷെ, അപ്പോഴേക്കും നന്ദന ലോഗ് ഔട്ട്‌ ചെയ്തിരുന്നു.

* * * *

അടുത്ത ദിവസം നന്ദന online വന്നു. വെറുതെ കുറെ ചപ്പ് ചവറ് അടിച്ചു. പിന്നീട് പല ദിവസങ്ങളിലും ഇത് തന്നെ തുടര്‍ന്നു. ഒരു ദിവസം അങ്ങോട്ട്‌ ചോദിച്ചു

iyaalkku orkut ID ille?

ഓര്‍ക്കുട്ട് ID തന്നു. വെറുതെ പ്രൊഫൈലില്‍ നോക്കി. പിന്‍ കോഡില്‍ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത് 678003. സ്ഥലം locate ചെയ്തപ്പോള്‍ കല്‍പ്പാത്തി. ഇത് എവിടെ ആണാവോ... അമ്മയോട് ചോദിച്ചുനോക്കാം. അമ്മയെ മൊബൈലില്‍ വിളിച്ചു.

“അമ്മേ, കല്‍പ്പാത്തി കേരളത്തില്‍ എവിട്യാ?”

“നിനക്ക് എന്തിനാ ഇപ്പൊ കല്‍പ്പാത്തി? നിന്നോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കുന്ന സമയത്ത് ആവശ്യമില്ലാതെ വിളിക്കരുതെന്ന്...”

നല്ല ചൂടില്‍ ആണ്. എനിക്ക് അറിയോ ക്ലാസ്സില്‍ ആണെന്ന്? ഞാന്‍ പാവത്താനെ പോലെ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

“പാലക്കാട്‌ ജില്ലയില്‍ എവിട്യോ ആണ്.” എന്നിട്ട് ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു.

അത് എനിക്ക് പിന്‍ കോഡ് തപ്പിയപ്പോള്‍ തന്നെ മനസ്സിലായിരുന്നു. എനിക്ക് അറിയേണ്ടിയിരുന്നത് ഒറ്റപ്പാലം ഏരിയായില്‍ ആണോ എന്ന് ആണ്. ഇനി ഫോണ്‍ ചെയ്തിട്ട് കാര്യമില്ല. രാവിലെ തന്നെ ഇത്രയും മേടിച്ച് കെട്ടിയപ്പോള്‍ സമാധാനം ആയി. അവസാനം ഗൂഗിള്‍ മാപ്പില്‍ തപ്പി, കല്‍പ്പാത്തി കണ്ടെത്തി. ഒറ്റപ്പാലം നോക്കിയപ്പോള്‍ അതാ അപ്പുറത്ത് കുറച്ച് മാറി കമഴ്ന്നടിച്ചു കിടക്കുന്നു. അപ്പൊ ഇവള്‍ (?) ഉഡായിപ്പ് കേസ് തന്നെ. പക്ഷെ, അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാനും തോന്നുന്നില്ല. എവിടെ ഒക്കെയോ ഒരു innocence feel ചെയ്യുന്നും ഉണ്ട്.

തിരിച്ചു ചാറ്റ് വിന്‍ഡോയില്‍ എത്തി.

nee udaayippu case aanu alle?

ath enthe?

ottappalam ennu kallam paranjathalle? kalpathi alle real place?

engane manassilaayi?

njan iyaalde profilil ulla pincode check cheythu.

കുറെ നേരത്തിനുശേഷം മറുപടി വന്നു...

sorry. athu iyaal aaru aanennu enikku ariyillallo. athukondu aanu. really sorry.

it’s ok.

athey.. enik iyaalde Mob. No. tharuo?

അതില്‍ എന്തോ അപകടം മണത്തു. നമ്പര്‍ കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞാല്‍ വീട്ടില്‍ ആകുമ്പോള്‍ ഈ പെണ്ണ് എങ്ങാനും വിളിച്ച് അമ്മ ആണ് ഫോണ്‍ എടുക്കുന്നതെങ്കില്‍ .... ചാറ്റിങ് നെ പറ്റി അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ അമ്മക്ക് നല്ല അഭിപ്രായം അല്ല. അതിനെക്കാളും അപകടം ആണ് നീതു അറിഞ്ഞാല്‍ . ഇപ്പോള്‍ തന്നെ അവള്‍ CBI ക്ക് പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇതെങ്ങാനും അറിഞ്ഞാല്‍ കുറച്ച് സ്വന്തം വക കൂടി ചേര്‍ത്ത്, അമ്മേടെ ചെവിയില്‍ എപ്പോ എത്തിച്ചു എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ മതി. ഒരു ദിവസം ആരും കാണാതെ അവളുടെ തലക്കിട്ട് ഒരു കിഴുക്ക്‌ കൊടുക്കണം എന്നും തീരുമാനിച്ചു.

വേഗം അടിച്ചു:

ath vendado

venam

ഒരു തരം പിടിവാശി.

misuse ചെയ്യരുത്, രാത്രി വിളിക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നീ നിബന്ധനകളോടെ, മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ നമ്പര്‍ കൊടുത്തു. log out ചെയ്തു. അന്ന് സന്ധ്യയോടടുത്തുകാണും, മൊബൈല്‍ പാടാന്‍ തുടങ്ങി. പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു landline നമ്പര്‍ . call എടുത്തു:

"Hello..."

"Gowardhan?"

"Yep. who’s this?"

"ഒരു ഒറ്റപ്പാലത്തുകാരി പെണ്‍കുട്ടിയെ അറിയോ? "

"ഓ, നന്ദന..." [അപ്പൊ പെണ്ണ് തന്നെ]. "ഇത് വീട്ടിലെ നമ്പര്‍ ആണോ?"

"അല്ല, പബ്ലിക്‌ ബൂത്തില്‍ നിന്നും ആണ്." [അമ്പടി..വിളഞ്ഞ വിത്ത് തന്നെ..]

"എന്തേ വിളിച്ചത്?"

"call എടുക്കുമോ എന്ന് അറിയാന്‍ വേണ്ടി വിളിച്ചതാണ് " [കൂടെ ഒരു നല്ല, കേള്‍ക്കാന്‍ ഇമ്പമുള്ള ചിരിയും]

"ഇപ്പൊ ക്ലാസ്സ്‌ ഇല്ലേ?"

"ഇല്ല, എനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ vacation ആണ്. ഇയാള്‍ വീട്ടില്‍ പോകുന്നില്ലേ?"

"സമയം ആയിട്ടില്ല. 7 മണി വരെ ആണ് ഓഫീസ് ടൈം. "

"ഞാന്‍ പോട്ടെ. വിളക്ക് വയ്ക്കാറായി. അമ്മ അന്വേഷിക്കും. "

"ഉം.. നാളെ വിളിക്കുമോ?"

"നോക്കട്ടെ..."

ഫോണ്‍ വച്ചു.

ഞാന്‍ ആകെക്കൂടി ത്രില്ലടിച്ച് ഇരുന്നു. ആദ്യമായി ആണ് ഒരു സുന്ദരി [ഞാന്‍ അങ്ങ് തീരുമാനിച്ചു] വിളിച്ച് ഇത്രയും സോഫ്റ്റ്‌ ആയി സംസാരിക്കുന്നത്. ന്റെ ഗുരുവായൂരപ്പാ... യ്ക്ക് ഇത് ആരോടെങ്കിലും ഒന്ന് പറയാതെ ഇന്ന് ഉറക്കം വരില്ലേയ് ... [അതോ ഇനി ഇവിടത്തെ (mumbai-ലെ) ആസ്ഥാന ദൈവം ഗണപതിയെ വിളിക്കണോ]. എന്തായാലും, നേരെ വിളിച്ചു, പൂനെയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന‍, ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തും, classmate - ഉം ആയ നിതിന്‍ നെ. കുറച്ച് പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ഒക്കെ വച്ചു കാച്ചി. അവന്റെ ഉപദേശവും തേടി.

“are kuch chaalu case hai kya?” [വശപിശക് വല്ലതും ആണോടാ?”] അവന്റെ വക.

“chal re. abhi mein thujhe kuch nahin bataunga“ [പോടാ.. ഇനി ഞാന്‍ നിന്നോട് ഒരു കാര്യവും പറയില്ല].
എനിക്ക് അത് തീരെ പിടിച്ചില്ല.

“sambhaalna” [ശ്രദ്ധിക്കണം ട്ടോ ]. അവന്റെ അവസാനത്തെ ആണി.

“haan, teek hai” [ഉം, ശരി]

ഞാന്‍ ഫോണ്‍ disconnect ചെയ്തു.

മൂന്ന്

തുടര്‍ന്നുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ഫോണ്‍ വിളി കൂടി കൂടി വന്നു. തമിഴ് വാക്കുള്‍ ചേര്‍ത്തുള്ള നന്ദനയുടെ സംസാരരീതി എനിക്ക് കൌതുകമായിരുന്നു [അത് അവള്‍ പോലും അറിയാതെ ആണ് വരുന്നത്] . ഞങ്ങള്‍ വീട്ടില്‍ സംസാരിക്കുന്ന മലയാളത്തിന് പുറമേ, മുംബൈയിലെ SSC ക്ക് ശേഷം, XI th ന് ഒരു വര്‍ഷം കേരളത്തില്‍ പഠിച്ചത് ആയിരുന്നു എന്റെ മലയാളം കൈമുതല്‍ ‍. അന്നും മലയാളം എനിക്ക് പഠിക്കാനുള്ള വിഷയം അല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇതും വച്ച് ഞാന്‍ നീതുവിന്റെ മുന്നില്‍ ആളാകാറുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം നീതുവിന് മലയാളം കഷ്ടിച്ച് സംസാരിക്കാം എന്ന് അല്ലാതെ [അത് കേട്ടാല്‍ ആളുകള്‍ ചിരിക്കും] വേറെ ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. മലയാളം എഴുതാനും, വായിക്കാനും ഞാന്‍ മുന്‍പേ തന്നെ വീട്ടിലിരുന്ന് പഠിച്ചിരുന്നു. ബാക്കി, അമ്മയോട് ചോദിച്ചും, വെബ്‌സൈറ്റില്‍ നോക്കിയും ഞാന്‍ ഒരു തരത്തില്‍ നന്ദനയുടെ മുന്‍പില്‍ പിടിച്ചുനിന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ എന്നെ കളിയാക്കുമെങ്കിലും, എന്റെ സംസാരത്തില്‍ വരുന്ന ചെറിയ തെറ്റുകള്‍ നന്ദന തന്നെ തിരുത്തും.

ഞാന്‍ നന്ദനയുടെ വിളികള്‍ക്കായി കാത്തിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇത്രയും ദിവസം ആയിട്ടും അവളുടെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ എനിക്ക് തന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവള്‍ പറഞ്ഞു:

"അപ്പാ എനിക്ക് തന്ന പോക്കറ്റ്‌ മണി എല്ലാം കഴിഞ്ഞു, നിനക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്തിട്ട്."
"എങ്കില്‍ എനിക്ക് നിന്റെ നമ്പര്‍ താ. I will call you back ."

അങ്ങനെ നമ്പര്‍ തന്നു. നമ്പര്‍ ചോദിച്ചുവാങ്ങിയെങ്കിലും, കിട്ടികഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് വെട്ടിലായത്. ഇത് ഏത് പേരില്‍ മൊബൈലില്‍ save ചെയ്യും എന്നതായി പ്രശ്നം. എന്റെ എല്ലാ friends -നെയും അമ്മക്ക് അറിയാം. നീതുവിനും അറിയാം [തരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ എന്റെ മൊബൈലില്‍ പരതുന്ന ഒരു ദു:ശ്ശീലവും നീതുവിന് ഉണ്ടായിരുന്നു]. നമ്പര്‍ by heart ചെയ്യാമെന്ന് വച്ചാല്‍ ഓരോ തവണയും 11 അക്കവും അമര്‍ത്തേണ്ടിവരും. ഡൈനാമിറ്റ് കളഞ്ഞുകിട്ടിയവന്റെ അവസ്ഥയില്‍ ആയി ഞാന്‍ .

അവസാനം എന്റെ കുരുട്ടു ബുദ്ധിയില്‍ ഒരു വഴി തെളിഞ്ഞു. എന്റെ Airtel ന്റെ കണക്ഷന്‍ ആണ്. Airtel എന്ന പേരില്‍ തന്നെ save ചെയ്തു. ശബ്ദം ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു ഫയല്‍ audio file ആക്കി save ചെയ്ത്, ringtone സെറ്റ് ചെയ്തു. ആവു... സമാധാനം ആയി. അമ്മയെങ്ങാനും ചോദിക്കുകയാണെങ്കില്‍ Airtel -ല്‍ നിന്നും ആയിരുന്നു കോള്‍ എന്നും പറഞ്ഞു തടി തപ്പാം, ringtone ഒന്നും കേള്‍ക്കുകയും ഇല്ല.

അപ്പോള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു വിളിച്ചു:

"എടീ മണ്ണുണ്ണി" [ഇത്തരത്തിലുള്ള കുറച്ച് വാക്കുകള്‍, നാട്ടില്‍ ഒരു വര്‍ഷത്തെ പഠിപ്പ്കൊണ്ട്, ഞാന്‍ സമ്പാദിച്ചിരുന്നു].

"നീ തന്ന്യാ മണ്ണുണ്ണി."

"എന്ത് ധൈര്യത്തിലാ നീ എനിക്ക് നമ്പര്‍ തന്നത്?"

"നീ എന്നുടെ നല്ല ഫ്രണ്ട് അല്ലെ? ഒരു വിശ്വാസം നിന്നെ..., അത്ര തന്നെ".

[ഈശ്വരാ, ഈ പെണ്ണ് ഇത് എവിടെ കൊണ്ടുചെന്ന് എത്തിക്കും?]

"പക്ഷെ, രാത്രി എങ്ങാനും വിളിച്ചാല്‍ ഉന്നൈ ഞാന്‍ കൊല്ലും." എനിക്കുള്ള താക്കീത്.

"പിന്നെ...., എനിക്ക് വേറെ പണി ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ.." ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വച്ചു.

പിന്നീടുള്ള ഒന്നുരണ്ട് മാസം കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാട് വര്‍ഷത്തെ വിശേഷം പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു. അവളുടെ അച്ഛന് ബാങ്കില്‍ ജോലി. അമ്മ housewife. രണ്ട് അനിയന്മാര്‍ പഠിക്കുന്നു. ഞാനും പറഞ്ഞു., അമ്മയെപ്പറ്റി. നീതു, അശോക്‌ അങ്കിള്‍ , സുമിത്ര ആന്റി എന്നിവരെപ്പറ്റി. അമ്മയുടെ നാട്ടിലുള്ള വീട്, പറമ്പിലെ കുളം. അച്ഛന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല അവള്‍ . കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് :

"ഞാന്‍ നിന്നെ ഓരോന്ന് ചോദിച്ച് വേദനിപ്പിച്ചോ? "

"ഹേയ് ഇല്ല. ഇപ്പൊ എനിക്ക് ഇത് ശീലമായി."

വീണ്ടും മൌനം.

"ഞാന്‍ ഇനി നാളെ വിളിക്കാം. "

"ശരി". ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വച്ചു.

പിറ്റേ ദിവസവും അവള്‍ അച്ഛനെപറ്റി തന്നെ ചോദിച്ചു. രാവിലെ ഓഫീസില്‍ പോയതാണ്. സന്ധ്യക്ക്‌ ഓഫീസ് വിട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ നെഞ്ചുവേദന വന്നു. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

"അച്ഛന്‍ സിഗരറ്റ് വലിക്കുമായിരുന്നോ?"

"സിഗരറ്റ് വലിക്കില്ല, മദ്യപിക്കില്ല. എന്നിട്ടും...."

വാക്കുകള്‍ എന്റെ തൊണ്ടയില്‍ തടഞ്ഞു. കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് ഞാന്‍ വെറും 15 വയസ്സുകാരന്‍ ആയി മാറി. എനിക്ക് തുടര്‍ന്ന് സംസാരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഓണം ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും കൂടി ആണ് ആഘോഷിച്ചിരുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ഫാമിലി ഫ്രണ്ട്സ് [അധികവും മലയാളികള്‍ അല്ലാത്തവര്‍ ], നീതു, അശോക്‌ അങ്കിള്‍ , സുമിത്രാന്റി, അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ . വീട്ടില്‍ നോണ്‍-വെജ് പാചകം ചെയ്യാറില്ലാത്തതിനാല്‍ മത്സ്യം, മാംസം, വെള്ളമടി എന്നിവ അശോക്‌ അങ്കിള്‍ ന്റെ ഫ്ലാറ്റിലും, ഊണ് [Vegetarian] ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിലും ആയിരുന്നു ഒരുക്കിയിരുന്നത്. ഞാന്‍ 10 - ല്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ആയിരുന്നു അച്ഛന്റെ മരണം. അതിനുശേഷം ഓണത്തിന് ഞങ്ങള്‍ രണ്ട് വീട്ടുകാര്‍ മാത്രം. പുറത്തുനിന്നും ആരെയും ക്ഷണിക്കാറില്ല.

അച്ഛനെ കുറിച്ചുള്ള കുറെ നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ ഞാന്‍ നന്ദനയുമായി പങ്കുവച്ചു. പക്ഷെ ചില ദു:ഖങ്ങള്‍ അവളോട്‌ പറയാതെ, ഞാന്‍ നിധി പോലെ മനസ്സില്‍ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു; എന്റെ ഏകാന്തതകളില്‍ എനിക്ക് ഓര്‍ത്തോര്‍ത്ത് സങ്കപ്പെടാന്‍ വേണ്ടി ....

ഒരു അമ്മയെയും, മകനെയും തനിച്ചാക്കി പോയത്....

തലേ ദിവസത്തെ ചെസ്സ്‌ കളിയിലെ തോല്‍വിക്ക് പകരം വീട്ടാന്‍ ഇരുന്ന മോനെ, ചെസ്സ്‌ ബോര്‍ഡിന് മുന്നില്‍ കാത്തിരുത്തി, വീണ്ടും തോല്‍പ്പിച്ചുകളഞ്ഞത് ....

അമ്മ എന്നെ വഴക്ക് പറയുമ്പോള്‍ മാത്രം അമ്മയോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടത്‌....

പിന്നീട് എന്തുകൊണ്ടോ നന്ദന ആ topic ഒഴിവാക്കി. ഒരു പക്ഷെ, എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് അവള്‍ കരുതിക്കാണും. ഒരു ദിവസം അവള്‍ പറഞ്ഞു:

"എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കാണാന്‍ തോന്നുന്നു"

"അതിനെന്താ ഞാന്‍ വരാമല്ലോ"

"എപ്പോ?"

"vacation ന്, അമ്മയും ഞാനും നാട്ടില്‍ വരും"

"അതല്ല, എനിക്ക് ഇപ്പൊ കാണണം. എനിക്ക് നിന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ അയച്ചുതരുമോ?"

"അതിന്, ഇപ്പൊ ഫോട്ടോ scan ചെയ്തത് ഒന്നും കയ്യില്‍ ഇല്ലല്ലോ.. "

ഞാന്‍ ഒരു നുണ പറഞ്ഞു. അത് അവള്‍ക്ക് മനസ്സിലായിക്കാണണം. പിന്നെ അവള്‍ ചോദിച്ചില്ല. പെട്ടന്ന്, അല്‍പ്പം പരിഭ്രമിച്ച സ്വരത്തില്‍ കേട്ടു,

"കടവുളേ.. പെരിയപ്പ..."

"ഭഗവാനെ, ഗുരുവായുരപ്പാ..." ഞാനും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.

കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് ഒരു മറുപടിയും ഇല്ലായിരുന്നു. പിന്നീട് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ പറഞ്ഞു:

"ഞാന്‍ പിന്നെ വിളിക്കാം. പെരിയപ്പ വന്നിട്ടുണ്ട്."

"ഓഹോ, അതാണോ.. ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു നീ ദൈവത്തെ വിളിച്ചത് ആണെന്ന്."

"അല്ലെങ്കിലും നീ ഒരു പൊട്ടന്‍ തന്ന്യാ"

"അതെ... അതുകൊണ്ടാണല്ലോ, എനിക്ക് നിന്നെ തന്നെ friend ആയി കിട്ടിയത്."

എന്റെ ഉള്ള capacity വച്ച് ഞാനും ഒന്ന് 'ആക്കി'യിട്ടു ഫോണ്‍ വച്ചു.

നാല്

അവിചാരിതമായ ചില കാരണങ്ങളാല്‍ എന്റെയും, അമ്മയുടെയും നാട്ടില്‍പോക്ക് ക്യാന്‍സല്‍ ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. ഞാന്‍ നന്ദനയെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. കുറച്ച് നേരം മൌനമായതല്ലാതെ അവള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

കുറെ നാളുകള്‍ക്കുശേഷം, ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച നന്ദന പറഞ്ഞു:
"അടുത്ത Monday ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങും. Sunday ഞാനും, അപ്പാവും ചിദംബരത്തേക്ക് പോകും"
"അപ്പൊ ഇനി വിളിക്കില്ലേ?"
"ഞാന്‍ അവിടെ ചെന്നിട്ട് വിളിക്കാം. രാവിലെ ക്ലാസ്സ്‌ ഉണ്ടാവും. Afternoon -ല്‍ മാത്രമേ വിളിക്കൂ ... "
"OK" എനിക്ക് സന്തോഷമായി.

പിന്നീട് ആ പുതിയ നമ്പരും ഞാന്‍ മൊബൈലില്‍ save ചെയ്തു, Chidambaram എന്ന പേരില്‍ .....

ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ അവളോട്‌ ചോദിച്ചു:
"ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ പെട്ടന്ന് ചാറ്റ് റൂമില്‍ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായാല്‍ നിനക്ക് വിഷമം തോന്ന്വോ?"
"ഏ... " അവള്‍ അമ്പരന്നു.
"എന്താ നീ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?"
"ഒന്നുമില്ല, വെറുതെ...."
"സത്യം പറയ്, ഞാന്‍ നിനക്ക് ഒരു nuisance ആകുന്നുണ്ടോ?"
"ഒട്ടും ഇല്ല."
"പിന്നെന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?
"അയ്യോ .... , ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേ..... വിട്ട് കള.."
"എങ്കില്‍ ഇനി അങ്ങനെ പറയ്വോ?
"ഇല്ല"
"കടവുളാണേ...., അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട... ഗുരുവായൂരപ്പനാണെ സത്യം പറ.."
"ഗുരുവായൂരപ്പനാണെ സത്യം." ഞാന്‍ തോറ്റുകൊടുത്തു.

എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു ഒരു ദിവസം ഈ പെണ്‍കുട്ടിയോട് യാത്ര പറയേണ്ടി വരുമെന്ന്. അതിന്റെ ഒരു സൂചന കൊടുക്കാം എന്ന് മാത്രമേ ഞാന്‍ കരുതിയുള്ളു. പക്ഷെ, അത് ഇങ്ങനെ ചീറ്റിപ്പോയി.

മറ്റൊരു ദിവസം അവള്‍ ചോദിച്ചു:
"നീ നീതുവിനെ ആണോ കല്യാണം കഴിക്കുക?"
"മിക്കവാറും...."
"അതെന്താ ഉറപ്പില്ലേ?"
"അമ്മക്ക് അവളെ വലിയ ഇഷ്ടം ആണ്. അവള്‍ക്കും അതാണ്‌ ഇഷ്ടം."
"അവളുടെ വീട്ടുകാര്‍ക്കോ?"
"ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടുപേര്‍ക്കും ഇഷ്ടം ആണെങ്കില്‍ അങ്ങനെ ആവാം എന്ന് ആണ് അവരുടെ അഭിപ്രായം."
"നിനക്ക് ഇഷ്ടമല്ലേ?"
"എനിക്ക് ഇഷ്ടക്കേടൊന്നും ഇല്ല. "

കുറച്ചുനേരത്തെ മൌനത്തിനുശേഷം:
"നീതു കാണാന്‍ എങ്ങനെ?"
"മോശമല്ല." ഞാന്‍ മറുപടി കൊടുത്തു.

പക്ഷെ നന്ദന ആ മറുപടിയില്‍ മാത്രം തൃപ്തയായില്ല. അവസാനം ഞാന്‍ വിശദമായി തന്നെ പറഞ്ഞു. Highly possessive ആണെന്നത് ഒഴിച്ചാല്‍ നീതു ഒരു നല്ല കുട്ടി ആയിരുന്നു. ശരാശരിക്കു മുകളില്‍ സൌന്ദര്യം. പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കി. BBA ക്ക് പഠിക്കുന്നു. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ MBA ക്ക് പോകും. എല്ലാം well-planned ആണ്. MBA അവള്‍ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും കൂടാതെ എഴുതി എടുക്കും എന്നതില്‍ എനിക്ക് യാതൊരു സംശയവും ഇല്ലായിരുന്നു. നല്ല ധൈര്യം. കൂടെ കുറച്ച് കുരുത്തക്കേടും, പൊട്ടത്തരവും.

അവളുടെ കഴിഞ്ഞ പിറന്നാളിന് അങ്കിള്‍ വാങ്ങിക്കൊടുത്ത Activa എടുത്ത്, മഹാരാഷ്ട്രയില്‍ ഇനി എത്താന്‍ വല്ല സ്ഥലവും ബാക്കി ഉണ്ടോ എന്ന്, സാറ്റലൈറ്റ് വഴി കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടിവരും. അതിനുമുന്‍പ് അവള്‍ക്ക് ഒരു ചഡാക്ക് scooty ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് ഇനി കേടുവരുത്താന്‍ ഒരിടവും ബാക്കി ഇല്ല എന്ന വിധം ആയപ്പോള്‍ garage-കാര് വന്നു ആക്രി വിലക്ക് വാങ്ങികൊണ്ടുപോയി. അവളുടെ അടുത്ത ഉന്നം എന്റെ ബൈക്ക് ആണ്. അതിനുവേണ്ടി ഇടക്കെല്ലാം എന്നെ പതപ്പിച്ച് അടുത്തുകൂടും. എന്നില്‍നിന്നും വലിയ സ്വീകരണം ഒന്നും കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് ആ ബൈക്ക് ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നു.

"എനിക്ക് നീതുവിന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ അയച്ചുതര്വോ? ഒന്ന് കാണാനാ ഡോ ..."
"ഞാന്‍ അവളോട്‌ ചോദിച്ചിട്ട് അയച്ചുതരാം" എന്ന് ഫോണിലും, 'എന്തിനാടി മോളെ പൊട്ടാസ്യം സയനൈഡ് ഇരന്ന് വാങ്ങുന്നെ?' എന്ന് മനസ്സിലും പറഞ്ഞു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് മടിച്ചു മടിച്ച് ഞാന്‍ നന്ദനയോട് ചോദിച്ചു:
"നിനക്ക് മുംബൈ ഇഷ്ടമാണോ?"
"അല്ല. എന്റെ graduation കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുംബയില്‍ നിന്നും ഒരു proposal വന്നിരുന്നു. എനിക്ക് അവിടുത്തെ തിരക്ക് ഇഷ്ടമല്ലാത്തതിനാല്‍ അപ്പാ proceed ചെയ്തില്ല."

എന്റെ മുഖം മങ്ങി. കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരുന്നിട്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു:
"ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വക്കട്ടെ?"

എന്റെ സ്വരത്തിലെ വ്യത്യാസം അവള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കണം.
"ഉം" അവള്‍ ഒന്ന് മൂളി.

കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വച്ചു.

പിന്നീട് ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വിളി കുറച്ചു. ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു ആശ കൊടുക്കാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. നന്ദനയും യാഥാര്‍ത്ഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങി എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി. ഫോണ്‍ വിളികള്‍ കുറഞ്ഞു. എങ്കിലും എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും വിഷമം തോന്നുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആദ്യം നന്ദനയെ ഓര്‍ത്തു. വിളിക്കണമെന്ന് തീവ്രമായ ആഗ്രഹം തോന്നുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും അവളുടെ കോളുകള്‍ എന്നെ തേടി വന്നു. മിക്കപ്പോഴും തിരിച്ചും. ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം ഞങ്ങള്‍ക്ക് പിടി കിട്ടിയില്ല. ഇതും പറഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ ആസ്വദിച്ച് ചിരിക്കും.

ഒരു ദിവസം നന്ദന എന്നോട് ചോദിച്ചു:
"ഞാന്‍ നിന്റെ ആരാ?"
"എന്റെ ഫ്രണ്ട് "
"Like Neethu?"
"No, like Nitin" മനസ്സില്‍ വിങ്ങലോടെ ഞാനൊരു കള്ളം പറഞ്ഞു.
"ഇനി മാറ്റി പറയില്ലല്ലോ?"
"ഇല്ല"
അത് പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ അല്ലെന്നു തോന്നി.

നന്ദനയുടെ academic year ന്റെ അവസാനം ആകാറായി. Exam, Apr-May ല്‍ ആകും. പക്ഷെ ക്ലാസ്സ്‌ അതിനും കുറെ മുന്‍പേ തന്നെ കഴിയും. നന്ദന നല്ല നിശ്ചയദാര്‍ഡ്യം ഉള്ള കുട്ടി ആണെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പഠിപ്പില്‍ ഉഴപ്പില്ല. എങ്കിലും ഞാന്‍ ഇടയ്ക്ക് പഠിപ്പില്‍ നല്ലപോലെ ശ്രദ്ധിക്കണം എന്ന് ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു. മാര്‍ക്ക് എങ്ങാനും കുറഞ്ഞുപോയാല്‍ അതിന് പരോക്ഷമായി ഞാനും കാരണക്കാരന്‍ ആകുമല്ലോ.......

ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ പറഞ്ഞു:
"മാര്‍ച്ച്‌ മൂന്നിന് എന്റെ പിറന്നാള്‍ ആണ്. കുംഭമാസത്തിലെ കാര്‍ത്തിക. വീട്ടില്‍ , നാള്‍ നോക്കി ആണ് പിറന്നാള്‍ ആഘോഷിക്കാറ്."
"ആഹാ... എന്തൊക്ക്യാ ആഘോഷങ്ങള്‍ ?"
"ഹേയ്.. അങ്ങനെ വലിയ ആഘോഷം ഒന്നും ഇല്ല. അമ്മ എന്നെയും കൂട്ടി അമ്പലത്തില്‍ പോകും. പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിപ്പിക്കും. പിന്നെ നെയ്‌വിളക്ക് വച്ച് മോന്റെ ദീഘായുസ്സിനുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കും. അത്ര തന്നെ.... അന്ന് ഭക്ഷണത്തിന് നീതുവും, അങ്കിളും, ആന്റിയും ഉണ്ടാകും."
"എനിക്ക് നിന്റെ അഡ്രസ്‌ വേണം."
ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
"ഹ് ഹ് ഹെന്തിനാ...." ഞാന്‍ അന്ധാളിപ്പോടെ ചോദിച്ചു.
"നീ തരുന്നുണ്ടോ, ഇല്ല്യോ?"
എന്റെ വക്രബുദ്ധി ഉണര്‍ന്നു.
"ഓഫീസ് അഡ്രസ്‌ പോരെ?"
"അതെങ്കില്‍ അത്. ഞാന്‍ നിന്നെ തെരഞ്ഞ് വരാനൊന്നും പോണില്ല. ഇങ്ങനെ ഒരു പേടിതൊണ്ടന്‍ ."

എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊരാള്‍ വായിച്ചെടുത്ത ജാള്യതയോടെ, ഞാന്‍ അഡ്രസ്‌ കൊടുത്തു.

ആ ആഴ്ചയില്‍ തന്നെ എനിക്കൊരു കൊറിയര്‍ വന്നു, നന്ദനയുടെ വക ഒരു പിറന്നാള്‍ സമ്മാനം. ഒരു മ്യൂസിക്‌ CD, കൂടെ ഒരു ചെറിയ മയില്‍പീലിയും. ഞാന്‍ envelope ല്‍ നോക്കി. നല്ല വൃത്തിയുള്ള കയ്യക്ഷരത്തില്‍ അഡ്രസ്‌ എഴുതിയിരിക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ടോ ആ envelope കളയാന്‍ എനിക്ക് മനസ്സ് വന്നില്ല. അതും ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു. മറ്റൊരു മയിപീലിയായി....

അഞ്ച്

ഇടക്കെല്ലാം ഞാന്‍ നന്ദനയോട് പറയുമായിരുന്നു ഇനി എന്നെ വിളിക്കരുതെന്ന്. അപ്പോള്‍ ഒരു വികൃതികുട്ടിയുടെ വാശിയോടെ അവള്‍ പറയും:

"ഞാന്‍ വിളിക്കും, നിനക്ക് വേണ്ടെങ്കില്‍ നീ ഫോണ്‍ എടുക്കേണ്ട...."

ഞാന്‍ അങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുമ്പോഴും എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു അവള്‍ എപ്പോള്‍ വിളിച്ചാലും എനിക്ക് ഫോണ്‍ എടുക്കാതിരിക്കാന്‍ ആവില്ലെന്ന്.

അധികം താമസിയാതെ തന്നെ നന്ദനയുടെ study holidays തുടങ്ങി. അവള്‍ കല്‍പ്പാത്തിയില്‍ തിരിച്ചു വന്നതിനുശേഷം വളരെ കുറച്ചേ ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളൂ. ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ഞാന്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഫോണ്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്തില്ല. ഒരു പക്ഷെ, വീട്ടുകാര്‍ ആരെങ്കിലും അടുത്തു ഉണ്ടായിരിക്കും, അല്ലെങ്കില്‍ exam-ന്റെ preperation-ല്‍ ആയിരിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ കരുതി. എങ്കിലും അതെന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയിരുന്നു.

മറ്റൊരു ദിവസം ഞാന്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ ഫോണ്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്യാതെ കട്ട്‌ ചെയ്തു. കുറച്ച കഴിഞ്ഞ് എന്റെ മൊബൈലില്‍ നന്ദനയുടെ ഒരു മെസേജ് വന്നു:

"Don't call me now".

എന്റെ സന്തോഷം ഇല്ലാതെയാക്കാന്‍ ആ ഒരു മെസേജ് തന്നെ ധാരാളം ആയിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ഒരു മെസ്സേജ് ചെയ്യുവാന്‍ ഉള്ള കാരണം മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എനിക്ക് ദേഷ്യവും, സങ്കടവും ഒക്കെ തോന്നി. മുംബൈയില്‍ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളില്‍ പെണ്‍കുട്ടികളും ഉണ്ടായിരുന്നു, എണ്ണത്തില്‍ അധികം ഇല്ലെങ്കിലും. പക്ഷെ, അവര്‍ ആരും തന്നെ നന്ദനയ്ക്ക് പകരം ആകുമായിരുന്നില്ല. തമ്മില്‍ കാണാതെ തന്നെ, വെറും ഫോണ്‍ വിളിയിലൂടെ അത്തരം ഒരു ബന്ധം ഉടലെടുത്തിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ .

വളരെ energetic ആയിരുന്ന ഞാന്‍ , ഓഫീസില്‍നിന്നും വന്നാല്‍ ഒരു ഉന്മേഷവുമില്ലാതെ വീട്ടില്‍ തന്നെ ഇരിക്കുന്നത് അമ്മയും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നി. Week-end ല്‍ നിതിന്‍ വന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഞങ്ങള്‍ രഹസ്യമായി കുറച്ചു ദൂരെ ഉള്ള പബ്ബിലേക്ക് ഒരു കറക്കം ഒക്കെ പതിവുണ്ട്. ഒരു ക്യാന്‍ ബിയറിന്റെ പുറത്ത് ആയിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ ഓഫീസ് വിശേഷം പങ്കുവയ്ക്കല്‍ . ഇതില്‍ കടന്നു വരാത്ത വിഷയങ്ങള്‍ ഇല്ല. അന്താരാഷ്ട്രകാര്യങ്ങള്‍ മുതല്‍ colleagues കളുടെ dating & outing തുടങ്ങിയ പരദൂഷണം വരെ ഉള്‍പ്പെടും. ഞങ്ങളുടെ ഈ ബിയര്‍ അടി രഹസ്യം, നിതിന്റെ അനിയത്തി വഴി, നീതു ചോര്‍ത്തി എടുത്തിരുന്നു. [ഈ കലാപരിപാടി അമ്മയോട് പറയുമെന്ന് എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, നീതു ചില ഒഴിവുദിവസങ്ങളില്‍ എന്നെ അവളുടെ ഡ്രൈവര്‍ ആക്കാറുണ്ട്].

എന്തായാലും നന്ദനയുടെ പെട്ടന്നുള്ള ഈ മാറ്റം എന്നെ വല്ലാതെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തി. എനിക്ക് ഒരു മാറ്റം വളരെ അത്യാവശ്യമായി തോന്നി. ഞാന്‍ നിതിനുമായി സംസാരിച്ചു. ഇവിടത്തെ ഓഫീസില്‍ ചില പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ട് എന്ന് മാത്രമേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. ശരിയായ കാരണം പറഞ്ഞില്ല. ചിലപ്പോള്‍ അവന്‍ എന്നെ കളിയാക്കിയാലോ... പൂനെയില്‍ അവന്റെ HoD [ഹെഡ് ഓഫ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ്]-യുമായി അവന്‍ സംസാരിക്കാമെന്ന് ഏറ്റു. അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അവന്റെ കോള്‍ വന്നു. അതനുസരിച്ച് ഓണ്‍ലൈന്‍ ഇന്റര്‍വ്യൂ കൊടുത്തു. OK.

നീതു അവളുടെ വീട്ടില്‍ ആയിരുന്ന സമയം നോക്കി ഞാന്‍ അമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. ഉടന്‍ മറുപടി വന്നു:

"എന്റെ മോന്‍ ബോംബയിലുള്ള ജോലി ഒക്കെ ചെയ്‌താല്‍ മതി. വീട്ടില്‍ ആയിട്ട് തന്നെ നേരെ ചൊവ്വേ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നില്ല., പിന്ന്യാ ഇനി പൂനെയില്‍ പോയാല്‍ ..."

ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ ദാരിദ്ര്യരേഖക്ക് താഴെ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ, അത് ഇങ്ങനെ ഒരു കുരിശ് ആകുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല. രാത്രി ഞാന്‍ ഒന്നും കഴിക്കാതെ കിടന്നു. അമ്മ വന്നു വിളിച്ചപ്പോള്‍ വിശപ്പില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. നീതുവിനെ അന്ന് ആ വഴിക്കൊന്നും കണ്ടില്ല. നന്ദനയെ ഓര്‍ത്തു. ഒന്ന് വിളിച്ച് നോക്കിയാലോ? വേണ്ട. എന്റെ വാശിയും, അഭിമാനവും എന്നെ അതില്‍നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചു.

എന്തായാലും അടുത്ത ആഴ്ച നിതിന്‍ പൂനയില്‍നിന്നും വരുന്നതുവരെ ഞാന്‍ കാത്തു. അവന്‍ അമ്മയെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താന്‍ കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു:

"ആന്റി ടെന്‍ഷന്‍ അടിക്കൊന്നും വേണ്ട... ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റില്‍ തന്നെ ആയിരിക്കില്ലേ അവനും. We will take care ...."

പക്ഷെ, അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ആ ഒരു വിശ്വാസം കാണാനില്ലായിരുന്നു. അവസാനം മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ പറഞ്ഞു:

"ഞാന്‍ ഒന്ന് ആലോചിക്കട്ടെ..."

അത് കേട്ടപ്പോള്‍ ‍, ഒരു പക്ഷെ സമ്മതിച്ചേക്കും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അന്ന് തന്നെ, ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ഓഫീസിലേക്ക്, resignation മെയില്‍ ചെയ്തു. 15 ദിവസത്തെ മുന്‍‌കൂര്‍ നോട്ടീസ് കൊടുക്കണമായിരുന്നു അവിടെ.

സന്ധ്യയായപ്പോള്‍ നീതു വന്ന് എന്നെ വിളിച്ചു, പുറത്ത് പോകാന്‍ വേണ്ടി. ഒഴിവുദിവസങ്ങളില്‍ അവളുടെ ചെറിയ ചെറിയ purchasing-ന് ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു പുറത്ത് പോകാറുണ്ട്. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പാനി പൂരിയോ, ഐസ്ക്രീമോ വാങ്ങിക്കൊടുത്താല്‍ ആള് ഹാപ്പി. ഞാന്‍ ബൈക്കിന്റെ ചാവിയുമെടുത്ത് കൂടെ നടന്നു. കോറിഡോറില്‍ വച്ച് ഞാന്‍ അവളെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി. സുന്ദരമായ മുഖത്ത് പതിവില്ലാത്ത ഗൌരവം. അമ്മ ഇവളോട്‌ പറഞ്ഞിരിക്കുമോ എന്ന് സംശയം തോന്നി.

നേരെ shopping mall-ലേക്ക് എടുക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു:

“No. Let’s go to lake” [വേണ്ട. lake-ന്റെ അവിടേക്ക് പോകാം]

“Nothing to purchase?” [ഒന്നും വാങ്ങാനില്ലേ?]

“No. I want to talk to you”. [ഇല്ല. എനിക്ക് നിന്നോട് ചിലത് പറയാനുണ്ട്]

ബൈക്ക് കുറച്ചു മാറി പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്ത്, ഞങ്ങള്‍ lake-ന്റെ കരയിലൂടെ നടന്നു. ഇത് കാര്യം അത് തന്നെ. എനിക്ക് ഉറപ്പായി. ഞങ്ങള്‍ ആളൊഴിഞ്ഞ ഭാഗം നോക്കി ഇരുന്നു. നീതു നേരിട്ട് ചോദ്യത്തിലേക്ക് കടന്നു:

"Pune kyon jaa rahe ho?" [എന്തിനാ പൂനെയില്‍ പോകുന്നെ?]

"I need a change….that’s all." [ഒരു മാറ്റം... അത്ര തന്നെ]

"But, why? What do you feel lack here?" [എന്തിന്? ഇവിടെ എന്താണൊരു കുറവ്?]

ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

"Maa ko bilkul pasand nahin…" [അമ്മക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ല...]

"I know that…" [അറിയാം]

"Maa ko bahut akelaapan mehsoos hogi…" [അമ്മക്ക് വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നും..]

അവള്‍ വീണ്ടും പിറുപിറുത്തു.

അതിനെനിക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അവിടെ ചെറിയ ഒരു അമ്പരപ്പ്. ഞാന്‍ അതുവരെ ഇല്ലാത്ത ഒരു സ്നേഹവായ്പ്പോടെ ചോദിച്ചു:

“Tu… tu rahegi na maa ke saath?” [നീ.. നീ ഉണ്ടാവില്ലേ അമ്മയുടെ ഒപ്പം?]

“Yes… ALWAYS ….” [ഉണ്ടാകും... എന്നും..]

അവള്‍ കൈവിരലുകള്‍ എന്റെ വിരലുകളോട് കോര്‍ത്തു, എന്തോ ഒരു ഉറപ്പ് കിട്ടിയതുപോലെ. ഞാന്‍ കാരണം ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളില്‍ പ്രകാശം പൂത്തുലയുന്നത് അന്ന് ആദ്യമായി ഞാന്‍ കണ്ടു. ആ പ്രകാശം എന്നിലേക്കും പടര്‍ന്നു, ഒരു ആശ്വാസമായ് ... സന്തോഷമായ് ...

പക്ഷെ, ആ സന്തോഷം എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് കടക്കാന്‍ മടിച്ചു നിന്നു.

ആറ്

പൂനയില്‍ ഞങ്ങള്‍ 4 പേര്‍ ആയിരുന്നു ഒരു ഫ്ലാറ്റില്‍ . ഒരു 5-സ്റ്റാര്‍ വായില്‍നോട്ടത്തിനുള്ള എല്ലാ സെറ്റപ്പും ഉള്ള ഫ്ലാറ്റ്. 2nd Floor. ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിന്നാല്‍ റോഡും, building-ന്റെ gate-ഉം വളരെ നന്നായി കാണാം. ഞങ്ങള്‍ അറിയാതെ ഒരു ഈച്ച സുന്ദരിപോലും അകത്തുകയറില്ല എന്ന് അര്‍ത്ഥം. ടൂവീലറില്‍ പാഞ്ഞുപോകുന്ന സുന്ദരിമാരുടെ സ്പീഡ് മൂലം ഉണ്ടാകുന്ന "അപകടം" കുറയ്ക്കാനായി ഞങ്ങളുടെ ഗേറ്റിനുമുന്നില്‍ [മറ്റെവിടെയും ആകരുത്] ഒരു speed-breaker കൂടി വേണമെന്ന് ഒരു അഭിപ്രായം ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഭക്ഷണം working days-ല്‍ പകല്‍ ഓഫീസ് Food Corner-ല്‍ ‍; രാത്രി ഹോട്ടലില്‍നിന്നും‍. Sat & Sun ഞങ്ങളുടെ പാചക കീചക പരീക്ഷണങ്ങള്‍ . പാചകത്തിലുള്ള എന്റെ "കൈപ്പുണ്ണ്യം" കണക്കിലെടുത്ത് എനിക്ക് കിട്ടിയ പണി ഉള്ളി തൊലി പൊളിക്കല്‍ , പ്ലേറ്റ് കഴുകല്‍ തുടങ്ങിയവ ആയിരുന്നു. [കുറച്ചുനാള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പച്ചക്കറി നുറുക്കുന്നതിലേക്ക് പ്രമോഷന്‍ ആയി].

ഞങ്ങളുടെ ഗ്രൂപ്പിലെ ഏക പെണ്‍തരി ആയ പിങ്കി ഘോഷാല്‍ എന്ന ബംഗാളി ചേച്ചി [താമസം ഒരുമിച്ച് അല്ല, കേട്ടോ] week end-ല്‍ ഇടക്കെല്ലാം ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം കൂടും. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ വേറെയും കൂടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങളെ സഹിക്കാന്‍ ഉള്ള മനക്കരുത്തും, തൊലിക്കരുത്തും ഈ ചേച്ചിക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പിങ്കി കൂടെ ഉള്ള ദിവസം ഞങ്ങള്‍ എല്ലാ പുലികള്‍ക്കും ഒരു പ്രത്യേക ഊര്‍ജ്ജം ആയിരിക്കും വീട്ടിലെ ജോലികള്‍ ചെയ്യാന്‍ .

സാവധാനം എന്റെ mood off എല്ലാം മാറിത്തുടങ്ങി. 3.30 PM -ന് എന്റെ ഷിഫ്റ്റ്‌ കഴിയും. ഓഫീസില്‍ മൊബൈല്‍ഫോണ്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ഞങ്ങളാല്‍ കഴിയുംവിധം അത് ലംഘിക്കാന്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ഉത്സാഹിച്ചുപോന്നു. കൃത്യം 3.30-ന് തന്നെ അമ്മ എല്ലാ ദിവസവും എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു. നീതുവിന് അത്തരം കൃത്യനിഷ്ഠയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. വായില്‍ തോന്നിയ സമയത്ത് എല്ലാം വിളിക്കും. ഇതിനിടയിലും നന്ദനയുടെ ഒരു ഫോണ്‍ വിളിക്കായി ഞാന്‍ വെറുതെ ആശിച്ചു.

രണ്ടുമൂന്ന് മാസം അങ്ങനെ കടന്നുപോയി. Work load കൂടുതല്‍ ആയിരുന്നെങ്കിലും, ഒരു തരത്തില്‍ എനിക്ക് അതൊരു അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. മനസ്സിനെ കൂടുതല്‍ അലയാന്‍ വിടാന്‍ സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. ഒന്നിടവിട്ടുള്ള week-end കളില്‍ ഞാന്‍ മുംബൈക്ക് പോകുമായിരുന്നു. ഞാന്‍ പൂനക്ക് പോന്നതിനുശേഷം രാത്രിയിലും നീതു ആണ് അമ്മക്ക് കൂട്ട്. അവള്‍ വീട്ടിലുള്ളപ്പോള്‍ ഏതുനേരവും ചിലച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഒരാള്‍ക്ക്‌ ഇത്രയും അധികം സമയം സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവളുടെ ഇംഗ്ലീഷും, മലയാളവും, ഹിന്ദിയും, മറാത്തിയും കൂടിക്കലര്‍ന്ന 'അവിയല്‍ ഭാഷ' ഏറ്റവും നന്നായി മനസ്സിലാകുന്നതും അമ്മക്ക് തന്നെ ആയിരുന്നു. അമ്മ മാത്രമേ അവളോട്‌ മറുപടി പറയാനും മിനക്കെടാറുള്ളൂ [അവള്‍ക്ക് അത്തരം നിര്‍ബന്ധം ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും]. രണ്ടുവീടുകളിലും TV കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നതും ഇവള്‍ തന്നെ.

ഒരു ദിവസം ഓഫീസിലെത്തി കുറച്ചുകഴിഞ്ഞതും നീതുവിന്റെ ഡാഡിയുടെ ഫോണ്‍ :
"മോന്‍ എവിട്യാ, ഓഫീസില്‍ ആണോ?"
"അതെ അങ്കിള്‍ ‍. അവിടെ കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ?"
"അമ്മക്ക് ഒരു ചെറിയ തലകറക്കം. hospitalise-ചെയ്തിരിക്കയാണ്. "
ഒരു ഇടിവാള്‍ എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി.

"ഞാന്‍ ഉടനെ വരാം അങ്കിള്‍ "
"ശരി. പേടിക്കാന്‍ ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും മോന്‍ വായോ"
ഞാന്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ HoD യെ കണ്ട് അനുവാദം വാങ്ങി. നിതിനും അതേ ഷിഫ്റ്റ്‌ ആയിരുന്നു. അവനോട് വിവരം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ ചോദിച്ചു:

“Mein bhi aana hai kya?” [ഞാനും കൂടി വരണോ]

“Nahin re. Koi zaroorat hai to mein call karoonga” [വേണ്ട. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വരികയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വിളിക്കാം].

ഞാന്‍ ഉടനെ മുംബൈക്ക് തിരിച്ചു. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അമ്മ ICU-ല്‍ ആയിരുന്നു. ഡോക്ടറുമായി സംസാരിച്ചു. Mild attack ആണ്. പേടിക്കാനില്ല. Observation-ല്‍ ആണ്. ഏതായാലും എന്നെ അകത്തുകടന്നു അമ്മയെ കാണാന്‍ അനുവദിച്ചു.

എന്നെ കണ്ടതും അമ്മ ക്ഷീണിച്ച സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു:

"എനിക്ക് കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ല കുട്ടാ. മോന്‍ പേടിച്ച്വോ?"

ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. ഞാന്‍ കള്ളം പറഞ്ഞാല്‍ അമ്മക്ക് പെട്ടന്ന് മനസ്സിലാകും. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

"ഡോക്ടര്‍ , കൂടുതല്‍ സംസാരിക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്."

ഞാന്‍ അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു കുറച്ചുനേരം അടുത്ത് ഇരുന്നു.

"നീതു എവിടെ?" അമ്മ ചോദിച്ചു.

"പുറത്ത് നില്‍പ്പുണ്ട്. ഞാന്‍ ചെന്നിട്ട് അവളെ പറഞ്ഞയക്കാം ".

ഒരേ സമയം ഒരാളെ മാത്രമേ അകത്തുകടക്കാന്‍ അനുവദിച്ചുള്ളു. ഞാന്‍ പുറത്ത് കടന്നു.

"കൂടുതല്‍ സംസാരിപ്പിക്കരുത്."

അകത്തോട്ട് കയറുമ്പോള്‍ നീതുവിനെ അങ്കിള്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. പത്ത് മിനിറ്റിനുശേഷം നീതു പുറത്ത് വന്നു. വരുമ്പോള്‍ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നി. അവള്‍ വല്ലാതെ പേടിച്ചിരിക്കുന്നു.

രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞതും അമ്മയെ റൂമിലേക്ക്‌ മാറ്റി. പിന്നെയും അഞ്ച് ദിവസങ്ങള്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞു. അപകടനില തരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഹോസ്പിറ്റല്‍ അന്തരീക്ഷം അമ്മക്ക് തീരെ ഇഷ്ടമല്ല. അമ്മ വീട്ടിലേക്ക് പോകുവാന്‍ ധൃതി കൂട്ടിതുടങ്ങി. അശോക്‌ അങ്കിള്‍ ഡോക്ടറുമായി സംസാരിച്ചു. നാളെ discharge ചെയ്യാമെന്ന് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ, ഇതേപോലെ വീട്ടിലും വിശ്രമം നിര്‍ബ്ബന്ധമായി വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ അങ്കിളും, നീതുവും വന്നു. അവര്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ റൂമില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഒന്ന് രണ്ട് മാഗസിനും വാങ്ങി റൂമിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു. തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ നേഴ്സ്മാര്‍ ഞങ്ങളുടെ റൂമിലേക്ക്‌ ഓടിപ്പോകുന്നു. പിന്നാലെ ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടറും തിരക്കിട്ട് പോകുന്നു. അവര്‍ക്ക് പിന്നാലെ ഞാനും ഓടി. അമ്മയെ സ്ട്രെച്ചറില്‍ കിടത്തി വീണ്ടും ICU-വിലേക്ക്. അങ്കിള്‍ ഞങ്ങളോട് റൂമില്‍ ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് അവരുടെ കൂടെ പോയി.

കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ICU വിന്റെ മുന്നില്‍ ചെന്ന് നിന്നു. അപ്പോള്‍ അങ്കിള്‍ എന്നെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു റൂമിലേക്ക്‌ തന്നെ തിരിച്ചയച്ചു. കുറെ സമയം കഴിഞ്ഞ്‌ അങ്കിള്‍ റൂമിലേക്ക്‌ വന്നു. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് നോക്കാതെ വീണ്ടും റൂമിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു. ഡ്രൈവറെ വിളിച്ച് എന്നെയും, നീതുവിനെയും വീട്ടില്‍ ആക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. എന്റെ അമ്മക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിരിക്കുമോ എന്ന് എനിക്ക് ഭീതി തോന്നി. ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വരാന്‍ ഒരുങ്ങുന്ന ആന്റിക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്ത്, "കുട്ടികളെ അങ്ങോട്ട്‌ അയക്കുന്നുണ്ട്" എന്ന് പറഞ്ഞു. ആന്റി എന്തോ ചോദിച്ചിരിക്കണം. അതിന്റെ മറുപടിയായി "പോയി" എന്ന് പറഞ്ഞതും ഞാന്‍ കേട്ടു. ഞാന്‍ ശരിക്കും അനാഥനായി എന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എന്റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞു. നീതുവിന്റെ ഒരു തേങ്ങല്‍ ഞാന്‍ കേട്ടു; ഒരുപാട് ദൂരെ നിന്നും.

* * * *

നിലവിളക്കിന്റെ താഴെ, ചുവന്ന തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞ ചെറിയ ഒരു മണ്‍കുടത്തില്‍ അമ്മ __ ഇന്നുകൂടി എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കും. നാളെയാണ് നിമജ്ജനം, നാസിക്കില്‍ കൊണ്ടുപോയി...
മോനെ ഈ ലോകത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ട്, യാത്ര പോലും പറയാതെ...

തോരാന്‍ മടിച്ച എന്റെ കണ്ണുകള്‍ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

പൂനയില്‍നിന്നും വന്ന സുഹൃത്തുക്കള്‍ അന്ന് തന്നെ തിരിച്ചുപോയിരുന്നു. നാട്ടില്‍നിന്നും വന്നവരില്‍ ഏറ്റവും അവസാനം ആണ് അമ്മാവനും, അമ്മായിയും തിരിച്ചുപോയത്. അമ്മയുടെ മരണവിവരം അറിഞ്ഞതോടെ അമ്മമ്മ കിടപ്പിലായിരുന്നു. അമ്മമ്മയെ അടുത്ത വീട്ടുകാരുടെ സംരക്ഷണയില്‍ ഏല്‍പ്പിച്ച് ആണ് അവര്‍ മുംബൈക്ക് വന്നത്.

വീട്ടില്‍ ആള് ഒഴിഞ്ഞതോടെ എനിക്ക് ധൈര്യമായി കരയാം എന്ന് ആയി. എന്നാലും നീതുവിന്റെ മുന്നില്‍ ഞാന്‍ പിടിച്ചു നിന്നേ പറ്റൂ. അമ്മ മരിച്ച അന്ന് രാത്രി അവളെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ടുപോകേണ്ടി വന്നു. പെട്ടന്നുള്ള അമ്മയുടെ വേര്‍പാട് അവള്‍ക്ക് വല്ലാത്ത ഷോക്ക്‌ ആയി. അതില്‍നിന്നെല്ലാം മോചനം നേടി വരുന്നതെ ഉള്ളു.

നന്ദന മാത്രം വിവരം അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. വിളിച്ചാല്‍ ഫോണ്‍ എടുക്കുമോ എന്ന് അറിയില്ല. എന്തായാലും ഒന്ന് വിളിക്കുക തന്നെ. ആരുമില്ലാത്തവനായ ഒരാള്‍ക്ക്‌ ഇനി വാശി വേണ്ട എന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. പെട്ടന്ന് silent mode ല്‍ കിടന്ന ഫോണ്‍ vibrate ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു. display ല്‍ നോക്കി ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അത് ശിവനന്ദനയുടെ call ആയിരുന്നു.

ഏഴ്

ഞാന്‍ സെല്‍ഫോണ്‍ ചെവിയോടു ചേര്‍ത്തു:
"ഹലോ"
"സുഖമാണോ?" നന്ദനയുടെ നേര്‍ത്ത ശബ്ദം
"അസുഖം ഒന്നും ഇല്ല" ഞാന്‍ പറഞ്ഞു
"എന്താ ശബ്ദത്തിന് ഒരു വ്യത്യാസം?"
"കുറെ കാലമായില്ലേ വിളിച്ചിട്ട്, അതുകൊണ്ട് ഇയാള്‍ക്ക് തോന്നുന്നതായിരിക്കും"
"ഒരു വര്‍ഷത്തിലധികം ഞാന്‍ കേട്ട ശബ്ദം അല്ലെ, വ്യത്യാസം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും"
"നല്ലത്"
കുറച്ചു സമയം വല്ലാത്ത ഒരു നിശ്ശബ്ദത.

"എന്നോട് ഒന്നും പറയാനില്ലേ?"
"ഒരു വിശേഷം ഉണ്ട്. അമ്മ മരിച്ചു; കഴിഞ്ഞ 16 ന്."
"കടവുളേ... എന്തായിരുന്നു അസുഖം?"
എല്ലാം ചുരുക്കി പറഞ്ഞു. കേട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സങ്കടത്തോടെ അവള്‍ ചോദിച്ചു:
"ഞാന്‍ ഇനി എന്ത്, എങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആണ് നിന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുക?"
"നിന്റെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നത് തന്നെ ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് ആശ്വാസം ആണ്. ആദ്യം ഞാന്‍ നിന്നെ അറിയിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി. പിന്നെ തോന്നി ഇത് മാത്രമായിട്ട്‌ നിന്നെ അറിയിക്കാതിരിക്കുന്നത് ശരിയല്ല എന്ന്. അപ്പോള്‍ ആണ് നീ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത് "

"നീ വിളിക്കുമ്പോള്‍ ഫോണ്‍ എടുക്കാത്തതില്‍ എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നിയിരുന്നോ?"
"ആദ്യമെല്ലാം തോന്നിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഇനി എന്ത് വന്നാലും ഞാന്‍ വിളിക്കില്ല എന്ന് വാശി ആയി. വല്ലാതെ പാടുപെട്ടു മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ".
"എന്റെ കാര്യവും അങ്ങനെ തന്നെ. ഫോണ്‍ അടിക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത സങ്കടം വരും. പലപ്പോഴും എടുക്കാന്‍ തുനിയും." അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറുന്നത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു.

"ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ അമ്മയോട് പറഞ്ഞാലോ എന്ന് വിചാരിച്ചു ..."
"എന്ത്?"
"എനിക്ക് നിന്നെ വേണമെന്ന്..."
അടക്കിപ്പിടിച്ച ഒരു തേങ്ങല്‍ ആയിരുന്നു അതിന്റെ മറുപടി.

"ഞാന്‍ നിന്നോട് എത്രയോ തവണ ചോദിച്ചു. അപ്പോഴെല്ലാം നീ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ഒരു നല്ല ഫ്രണ്ട് മാത്രമാണെന്ന്. ഒരിക്കല്‍ പോലും നീ സമ്മതിച്ചില്ലല്ലോ.... "
ഏങ്ങലടികളില്‍ നന്ദനയുടെ വാക്കുകള്‍ മുറിഞ്ഞു.

"നിനക്ക് മുംബൈ ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് അല്ലെ നീ പറഞ്ഞത്?"
"അത് നിന്റെ കാര്യം അല്ലല്ലോ. മുംബയില്‍നിന്ന് ആരുടെയോ ഒരു proposal വന്നു. അപ്പൊ ഞാന്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു. നീ അങ്ങനെ ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ , നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ ഞാന്‍ വേണ്ട എന്ന് പറയുമെന്ന്?"
വാക്കുകളില്‍ ദേഷ്യവും, സങ്കടവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

എനിക്ക് ഒന്നും പറയുവാനില്ലായിരുന്നു.

"ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. വല്ലാതെ വൈകിപ്പോയി... ഏപ്രിലില്‍ എന്റെ കല്യാണം ഉണ്ടാകും."
നന്ദനയുടെ ശബ്ദം തേങ്ങലുകളില്‍ മുങ്ങിപ്പോയി.

ഉള്ളില്‍ ചെറിയ ഒരു നീറ്റല്‍ ഉണ്ടായെങ്കിലും, ശബ്ദത്തില്‍ നിര്‍വ്വികാരത വരുത്തിക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു:
"All the Best "

"നീ വിഷമിക്കരുത്. ഞാന്‍ എന്നും നിനക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാറുണ്ട്."
ഞാന്‍ തിരിച്ചൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
"ഞാന്‍ മറ്റൊന്നുകൂടി ദൈവത്തോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാറുണ്ട്"
"എന്ത്?"
"അടുത്ത ജന്മത്തില്‍ എങ്കിലും നമ്മളെ ഒന്നിപ്പിക്കണമെന്ന് ...."
സംഭാഷണം തുടരാനാവാതെ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നന്ദന ഫോണ്‍ വച്ചു. പിന്നീട് വിളിച്ചില്ല, ഒരിക്കല്‍പോലും.

* * * *

ലാപ്‌ ടോപ്പില്‍ പാട്ട് അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ headphone ഊരിവച്ച് ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ചെന്ന് നിന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരുപാട് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മരിച്ചുപോയവര്‍ നക്ഷത്രങ്ങളായി ആകാശത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമായിരുന്നു, ചെറുപ്പത്തില്‍ കേട്ട കഥകളില്‍ . ഇതില്‍ ഏതാണ്, മോനെ അനാഥനാക്കി പോരേണ്ടി വന്നതില്‍ ദു:ഖിക്കുന്ന രണ്ട് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ? മകന്റെ ദീര്‍ഘായുസ്സിനുവേണ്ടി നെയ്ത്തിരി വച്ച് പ്രാര്‍ഥിക്കാന്‍ വെമ്പുന്ന രണ്ട് ആത്മാക്കള്‍ ? കഠിനമായ വ്യഥയോടെ, എന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഒരു ആലംബത്തിനായി ആകാശത്ത് പിന്നെയും പിന്നെയും തിരഞ്ഞ്, നിരാശയോടെ പിന്‍വാങ്ങി.

എവിടെയോ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ഈ ജന്മം എങ്ങനെയോ ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കുന്നു__ മറ്റൊരു ജന്മത്തിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പില്‍ ....

അതിരറ്റ സ്നേഹത്തോടെ, വാത്സല്യത്തോടെ ശിവനന്ദനയെ ഉള്ളിലേക്ക് ആവാഹിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സിന്റെ വാതായനങ്ങള്‍ തുറന്നു വച്ചു; അടുത്ത ജന്മത്തിലേക്കായി.....

~~~~~~~~~ * ~~~~~~~~~ * ~~~~~~~~~ * ~~~~~~~~~

Image courtesy: Google

The GREAT Escape

2010-04-23T09:48:00.005+05:30

ഫോട്ടോ മനോരമയില്‍നിന്നും ....

ഈ ചിത്രങ്ങള്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നത് ആസ്വദിക്കാന്‍ വേണ്ടി അല്ല. നമ്മളെപ്പോലെ, കുടുംബം പോറ്റാന്‍ വേണ്ടി ഉള്ള തത്രപ്പാടില്‍ , ഒരു ആനപ്പാപ്പാന്‍ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടിവരുന്ന ജീവിതത്തിന്റെയും, മരണത്തിന്റെയും ഇടക്കുള്ള അപകടകരമായ ചില നിമിഷങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന് ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താന്‍ വേണ്ടി മാത്രം...

ആനക്കഥ

2010-04-07T16:44:00.060+05:30

ഒന്ന്

B.Com ന് കിട്ടിയ മാര്‍ക്കിന്റെ കനം കണ്ടപ്പോള്‍ ഇനി ഞാന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ പോകുന്നതായിരിക്കും നല്ലത് എന്ന് എന്റെ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് തോന്നി. എന്റെ തീറ്റക്കൂലിയും, ബത്തയും വച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ എങ്ങനെയും ഒരു കന്നാലി വിസ [ഗള്‍ഫില്‍ ചെന്നാല്‍ ഒട്ടകത്തെ മേയ്ക്കുന്ന പണി.. അല്ലാതെ.. ഹേയ്.. കന്നുകാലികള്‍ക്കുള്ള വിസ ഒന്നും അല്ല] എടുത്ത് കൊടുക്കുന്നതായിരിക്കും നല്ലത് എന്ന് ഗള്‍ഫിലുള്ള ചേട്ടന്മാരും കൂടി തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് കാത്തിരിക്കാനും ഒരു വക ആയി. വിസ കിട്ടുന്നതുവരെ വായില്‍ നോക്കാന്‍ ഒരു പണി ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ച് ടൌണില്‍ ഉള്ള പാരലല്‍ കോളേജില്‍ മാഷ്‌ ആയി.

വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യത വച്ച്, പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ ആയി ചാര്‍ജ് എടുത്തുകൊള്ളാമെന്നു ഞാന്‍ അറിയിച്ചെങ്കിലും M.A കാരന്‍ ആയ Owner-cum-Principal സമ്മതിച്ചില്ല. പിന്നെ അങ്ങേര് എന്റെ കീഴില്‍ ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വരില്ലേ! ആ കോംപ്ലക്സ് ആണ്. പഠിക്കാന്‍ വരുന്ന കുട്ട്യോള്‍ടെ ചീത്ത സമയം, അല്ലാതെന്താ.. നല്ലൊരു പ്രിന്‍സിപ്പലിനെ അവര്‍ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ..

10-20 കിലോമീറ്റര്‍ ഏരിയായില്‍ എവിടെയെങ്കിലും പൂരം, ഗജമേള, ആനഊട്ട്, ആന ഇടയല്‍ , ആന പ്രസവം ഇത്യാദി ഉണ്ടായാല്‍ ഞാന്‍ അവധി ആയിരിക്കും. ഗുരുവായൂര്‍ ആനയോട്ടം നടക്കുന്ന ദിവസം എനിക്ക് PAID HOLIDAY ആക്കിതരണമെന്ന് ഞാന്‍ ഒരു കഷ്ണം കടലാസ്സില്‍ എഴുതി പ്രിന്‍സിപ്പലിന് കൊടുത്തിരുന്നു. അന്ന് അവസാനത്തെ പിരിയഡ്, ആ കടലാസുകഷ്ണം ചുരുട്ടി ഒരു കുഴല്‍ ആക്കി ആ വിദ്വാന്‍ ചെവിയില്‍ ഇട്ടു ഇളക്കി രസിച്ചിരിക്കുന്നതും ഞാന്‍ കണ്ടു. വൃത്തികെട്ടവന്‍ ...

ആനയോടുള്ള ഈ ഭ്രമം എന്റെ കുട്ടിക്കാലം മുതല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ അയല്‍വാസി ശേഖരേട്ടന് ഒരു ആന ഉണ്ടായിരുന്നു. ഏകദേശം 9 അടിക്ക് മേല്‍ ഉയരം ഉള്ള ലക്ഷണമൊത്ത കൊമ്പന്‍ "കുട്ടികൃഷ്ണന്‍ ". ഞാന്‍ SSLC-യ്ക്ക് പഠിക്കുമ്പോള്‍ ആയിരുന്നു പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ കൊടുവായൂര്‍ ഉള്ള ഒരു കുമാരന്‍ ചെട്ടിയാര്‍ എന്ന കുമാരേട്ടന്‍ , കുട്ടികൃഷ്ണന്റെ ചട്ടക്കാരന്‍ [ഒന്നാം പാപ്പാന്‍‌ ] ആയിട്ട് വന്നത്.

"ഒരു സാധു മനുഷ്യന്‍ .കണ്ടാല്‍ ആനക്കാരനാണ്ന്ന് തോന്നില്ല്യ ട്ടോ."
കണ്ട ഉടനെ അമ്മമ്മ ഒരു സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് കൊടുത്തു. അയാടെ കാര്യം കട്ടപ്പൊക. ഇനി ഈ പണി എടുത്ത് ജീവിക്കാന്‍ നോക്കേണ്ട. അമ്മമ്മക്ക് കരിനാക്ക് ഉണ്ടേ...

നാട്ടില്‍ പ്രായമായ അമ്മയും, ഭാര്യയും, നാല് കുട്ടികളും ഉള്ള ഒരു പ്രാരാബ്ധക്കാരന്‍ . ഞങ്ങള്‍ പിള്ളേര്‍ക്ക് കുമാരേട്ടനെ ഇഷ്ടായി. ആനക്കാരുടെ കൂടെപിറപ്പ്‌ ആയ കള്ളുകുടി തീരെ ഇല്ല. ഇടക്ക് MGR ന്റെ സിനിമയിലെ പാട്ട് പാടും എന്നത് ഒഴികെ യാതൊരു ദു:ശ്ശീലവും ഇല്ല. തമിഴ് വലിയ പിടി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ പിള്ളേരോ, ആനയോ അത് അത്ര കാര്യമാക്കി എടുത്തില്ല. SSLC പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞതും വേറെ പണി ഒന്നും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് കുമാരേട്ടനുമായി കമ്പനി ആയി. എന്തായാലും കുമാരേട്ടന് എന്നോടുള്ള മമത, കുട്ടികൃഷ്ണന് എന്നോട് ഉള്ളതായി തോന്നിയില്ല. എങ്കിലും ഇടക്ക് ശര്‍ക്കര, വീട്ടില്‍ വാഴക്കുല പഴുക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നുരണ്ടു പടല പഴം എന്നിവയെല്ലാം കൊടുത്ത് ഞാന്‍ കുട്ടികൃഷ്ണനെ വശത്താകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അത് കുറച്ചൊക്കെ ഫലം കണ്ടു തുടങ്ങി.

ഞാന്‍ Pre-Degree എന്ന മഹാ ഡിഗ്രിക്ക് ചേര്‍ന്ന്, കോളേജില്‍ പോയി തുടങ്ങി. പക്ഷെ, ഒഴിവു ദിവസങ്ങളില്‍ അധികസമയവും ആനയുടെ അടുത്ത തന്നെ ആയിരിക്കും. ആന അവിടെ ഉള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ അധികസമയവും വീട്ടില്‍ തന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നില്‍ക്കുന്നതുകൊണ്ട് വീട്ടുകാര്‍, ഞാന്‍ decent ആയി എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. അങ്ങനെ പ്രീഡിഗ്രി കഴിയുമ്പോഴേക്കും ആനയെ അത്യാവശ്യം അനുസരിപ്പിക്കാനും ഞാന്‍ ശീലിച്ചു. അല്ല, കുമാരേട്ടന്‍ എന്നെ ശീലിപ്പിച്ചു എന്നതാവും കൂടുതല്‍ ശരി.

അടുത്ത് വല്ല എഴുന്നള്ളിപ്പും ഉണ്ടെങ്കില്‍ കുട്ടികൃഷ്ണന്റെ ഒന്നാം പാപ്പാനും രണ്ടാം പാപ്പാനും ഇടക്കുള്ള ഒന്നരാമത്തെ പാപ്പാന്‍‌ ആയി ഞാന്‍ നില കൊണ്ടു. എന്നെ അടുത്തു പരിചയം ഇല്ലാത്തവരോട് ആന എന്റെ വീട്ടിലെ ആണെന്ന് തട്ടിവിടാനും ഞാന്‍ മറന്നില്ല. എമര്‍ജന്‍സി കേസില്‍ കുമാരേട്ടന്‍ തന്റെ വീട്ടില്‍ പോയാലും കുട്ടികൃഷ്ണനെ അഴിക്കുക, തീറ്റ താങ്ങി വരിക [പനമ്പട്ട വെട്ടി ഇട്ടത് കൊമ്പില്‍ പൊക്കി എടുക്കുക] തുടങ്ങിയവയൊക്കെ എന്റെ control -ഇല്‍ ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ ശേഖരേട്ടനും എന്നെ സ്വന്തം ആള് ആയി കാണാന്‍ തുടങ്ങി. എന്നാല്‍ , ഈ ബഹുമാനമൊന്നും എന്റെ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് എന്നോട് ഇല്ലായിരുന്നു.

അങ്ങനെ എന്റെ അട്ടപ്പാടിയില്‍ ഞാന്‍ ദിവാരേട്ടനും, ടൌണില്‍ ദിവാരന്‍ മാഷും ആയി വാഴുന്ന കാലം. ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ 10 മണി ആയിക്കാണും. ശേഖരേട്ടന്റെ മൂത്ത മകള്‍ നീനചേച്ചി വന്ന് പറഞ്ഞു "ദിവാരനെ അച്ഛന്‍ വിളിക്ക്ണ്ണ്ട് "
ഞാന്‍ വേഗം തന്നെ ചെന്നു. ആള്‍ കുറച്ച് ടെന്‍ഷനില്‍ ആണ്. കണ്ട ഉടനെ ചോദിച്ചു,
"ദിവാരാ, നിനക്ക് കുട്ടീഷ്ണനെ എഴുന്നള്ളിപ്പിന് കൊണ്ടോക്കൂടെ?"
"അപ്പൊ കുമാരേട്ടനോ? "
"കുമാരന്‍ ഭാര്യക്ക്‌ സുഖമില്ലാതെ വീട്ടില്‍ പോയതാണ്. അവന്‍ നേരിട്ട് അമ്പല പറമ്പിലിക്ക് വരും, ഫോണ്‍ വന്നിരുന്നു."
"ഹും..." ഞാന്‍ ദുര്‍ബ്ബലമായി ഒന്ന് മൂളി.
"ഞാനും വരണ്ണ്ട് ഡാ". എന്റെ മൂളലിന്റെ ബലക്കുറവ് കണ്ട് ശേഖരേട്ടന്‍ എനിക്ക് ധൈര്യം തന്നു.

സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് പേടി കുട്ടികൃഷ്ണനെ അല്ലായിരുന്നു. 70 ല്‍ പരം ആനകള്‍ വരുന്ന പൂരം ആണ്. വലിയ ജനത്തിരക്കും ഉണ്ടാകും. നമ്മുടെ ആനയുടെ തൊട്ടടുത്ത് നില്‍ക്കുന്ന ആന ഏത് ടൈപ്പ് ആണെന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല. മാത്രമല്ല ചില ആനകളുടെ നീര് [മദംപാട്] പൂര്‍ണ്ണമായി മാറിയിട്ടുണ്ടാകില്ല. ഏക്കം [ആനയെ എഴുന്നള്ളിക്കാനുള്ള ചാര്‍ജ്] വാങ്ങിപ്പോയതുകൊണ്ട്, മൊടയിലും [മദംപാടിന്റെ ആരംഭം], വറ്റുനീരിലും [മദംപാടിന്റെ അവസാന കാലം] ചിലര്‍ ആനകളെ എഴുന്നള്ളിപ്പിന് കൊണ്ടുവരും.

വേഗം വീട്ടില്‍ പോയി ലുങ്കി മാറ്റി ഒരു കാവിമുണ്ട്‌ ഉടുത്ത്‌, തലയില്‍ ഇടാന്‍ മറ്റൊരു ജൂനിയര്‍ കാവിമുണ്ടും എടുത്ത് തിരിച്ചു വന്നു. വീട്ടില്‍ പറയാനൊന്നും നിന്നില്ല. അപ്പോഴേക്കും ശേഖരേട്ടനും, ബാബുട്ടനും [അങ്ഗീകൃത രണ്ടാം പാപ്പാന്‍‌ ] കൂടി ആനയെ അഴിച്ച്, കഴുത്തില്‍ വട്ടക്കയര്‍ കെട്ടി സുന്ദരനാക്കി നിറുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ വന്ന്, കുട്ടികൃഷ്ണനെ ഒന്ന് തൊട്ട് തലോടി. ശേഖരേട്ടന്‍ കാരക്കോല്‍ എടുത്ത് തന്നു, കൂടെ കുറച്ച് രൂപയും. പെട്ടന്ന് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാലോ... അന്ന് ഇന്നത്തെപ്പോലെ ആണി അടിച്ചുകയറ്റിയ കാരക്കോല്‍ ആരുംതന്നെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല. ഇന്ന് ചെറിയ കോല്‍ തന്നെ ആനയെ അടിക്കാനും , കുത്താനും [ആണി ഉള്ള കാരണം] ചില പാപ്പാന്മാര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നത് കാണാം. തോട്ടി ഞാന്‍ തന്നെ എടുത്ത് ബാബുട്ടന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു, ആനയുടെ കാല്‍ പൊക്കാന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവന്‍ ആനപ്പുറത്ത് എത്തി. ആനപ്പുറത്ത് കയറാനും ഇറങ്ങാനും ഉള്ള ബാബൂട്ടന്റെ കഴിവ് ഒന്ന് വേറെ തന്നെ ആണ്. പക്ഷെ പനമ്പട്ട എങ്ങാനും ഒന്ന് എടുത്തോണ്ടുവരാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അവന്റെ മുഖത്ത് അമാവാസി വരും.

"എങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ നടന്നോ.. ഞാന്‍ പിന്നാലെ വരാം .." ശേഖരേട്ടന്റെ വായ്ത്താരി.

അഞ്ചാറു കിലോമീറ്റര്‍ നടക്കണം. ഞങ്ങള്‍ വച്ചു പിടിച്ചു.

രണ്ട്

അങ്ങനെ എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു കരിവീരനും, ഒന്നും തികയാത്ത രണ്ട് പാപ്പാന്മാരും കൂടി പൊരിവെയിലത്ത്, ടാറിട്ട റോഡിലൂടെ തെന്നിത്തെറിച്ചു നീങ്ങി. കുട്ടികള്‍ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തും, മുറ്റത്തും ഒക്കെ ആയി കൌതുകത്തോടെ ആനയെ നോക്കി നിന്നു. ചിലരൊക്കെ ആനയുടെ പേര് ചോദിച്ചു. ഞാന്‍ ഗമ വിടാതെ "കുട്ടികൃഷ്ണന്‍ " എന്ന് പറഞ്ഞു. ചോദിക്കുന്നത് "പെണ്മണികള്‍ ‍" ആണെങ്കില്‍ ഉത്തരം ആനപ്പുറത്തുനിന്നും വളരെ കൃത്യമായി വന്നു. അതും പേരും, നാളും, ജാതകവും സഹിതം. ചിലരോടെക്കെ ആ തെണ്ടി, മസ്സിലും പിടിച്ച് താഴെ നടക്കുന്ന ഞാന്‍ ആനപ്പാപ്പാന്‍ അല്ല എന്ന് വരെ പറഞ്ഞു കളഞ്ഞു. ആനതോട്ടി അവന്റെ കയ്യില്‍ ആയത് അവന്റെ ഭാഗ്യം, അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ആ മരമാക്രിയെ വലിച്ച് താഴെ ഇട്ടേനെ...

അപ്പോള്‍ ആണ് ഞാന്‍ മറ്റൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഇരുനില വീടുകളുടെ മുന്നില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ബാബുട്ടന്റെ കഴുത്ത് ക്രമത്തിലധികം മേലോട്ട് പൊങ്ങും. എനിക്ക് കാര്യം പിടി കിട്ടി. അവന്‍ തന്നെ മുന്‍പ് ഒരിക്കല്‍ രഹസ്യമായി എന്നോട് പറഞ്ഞത് ആണ്. ഒരു ദിവസം കുമാരേട്ടനും അവനും കൂടി രാത്രി ആനയുമായി വരുമ്പോള്‍ ഏതോ വീടിന്റെ ടെറസില്‍ അവന്‍ ഒരു "പിശക്" സീന്‍ കണ്ടിരുന്നു. അതിന്റെ side effect ആണ് ഈ കഴുത്ത് നീളല്‍ !!.   ആളൊഴിഞ്ഞ ഭാഗത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മേലോട്ട് നോക്കി ചോദിച്ചു:

"പകല്‍ ആണോടാ കൂതറെ കഴുത്ത് നീട്ടുന്നത് ?"
"ഇന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് പകലും എന്തെങ്കിലും കണ്ടാലോ" വളരെ പ്രതീക്ഷയോടെ ഉള്ള മറുപടി..

പൂരകമ്മിറ്റി ഓഫീസിനുമുന്നില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ബാബുട്ടന്‍ ആനയുടെ ബ്രെയ്ക്ക് പിടിച്ചു. മൂന്ന് കൊല്ലമായി ഇതേ കമ്മിറ്റിക്ക് കുട്ടികൃഷ്ണന്‍ തന്നെ ആണ് വലിയ ആന. വേറെ രണ്ട് ആനകള്‍ കൂടി വന്നിരുന്നു. രണ്ടും ഗുരുവായൂരിലെ ആനകള്‍ ആണ്. കണ്ട് പരിചയം ഉള്ള പാപ്പാന്മാരും. എനിക്ക് അല്പം സമാധാനമായി. ഗുരുവായൂര്‍ ദേവസ്വത്തിന്റെ ആനകളെ സാധാരണയായി നീരില്‍ എഴുന്നള്ളിപ്പിന് അയക്കാറില്ല.

"ഇന്നെന്താ മുതലാളിമാര്‍ ആണല്ലോ... കുമാരേട്ടന്‍ എവിടെ?" ഒരു പാപ്പാന്‍‌ ചോദിച്ചു. [ശേഖരേട്ടന്റെ ഒപ്പം കാറില്‍ അമ്പലപറമ്പുകളില്‍ കറങ്ങുന്നത് കണ്ടിട്ട് ഞാന്‍ ശേഖരേട്ടന്റെ മകന്‍ ആയിരിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ച് ആണ് ചോദ്യം]

"വീട്ടില്‍ പോയിരിക്ക്യാ, കുറച്ച കഴിയുമ്പോഴേക്കും എത്തും" ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

ആനയെ തളക്കുന്നത് അടുത്തു തന്നെ ഉള്ള ഒരു പറമ്പില്‍ ആണ്. പനമ്പട്ട എല്ലാം അവിടെ തന്നെ അടുക്കി ഇട്ടിരുന്നു. ബാബുട്ടന്‍ ഭൂമിയിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങി വന്നു. ഞാന്‍ കുട്ടികൃഷ്ണനെ അടുത്തു തന്നെ ഉള്ള മാവില്‍ തളച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ബാബുട്ടന്‍ പട്ട വലിച്ച് ആനയുടെ അടുത്തേക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്ത്, എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു:

"നമ്മടെ ഫുഡ്‌ എവിട്യാണാവോ ?"
ഫുഡിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ബാബുട്ടന് വലിയ കൃത്യനിഷ്ഠ ആണ്. ശമ്പളം കിട്ടുവാന്‍ ഒരാഴ്ച വൈകിയാലും അവനു പ്രശ്നമില്ല. പക്ഷെ ചോറ് കിട്ടുവാന്‍ അര മണിക്കൂര്‍ വൈകിപ്പോയാല്‍ പിന്നെ വലിയ പരവേശം ആണ്.

ഇവന്റെ സേവനത്തിന്റെ ആദ്യനാളുകളില്‍ ഒരു ദിവസം ശാരദേട്ടത്തി [ശേഖരേട്ടന്റെ ഭാര്യ] ഇവന് ചോറ് വിളമ്പി കൊടുക്കുമ്പോള്‍ നീന ചേച്ചി പറഞ്ഞു:

"നീ ചോറ് ഉണ്ണുന്നത് വടക്കേലെ അമ്മമ്മ [അതായത് എന്റെ അമ്മമ്മ] കണ്ടാല്‍ പിന്നെ നിനക്ക് സോഡ കുടിച്ചാല്‍ പോലും ദഹിക്കില്ല്യ ട്ടോ".

ഇത് കേട്ടതും ശാരദേട്ടത്തി കണ്ണുരുട്ടി ചേച്ചിയെ ഓടിച്ചു. ബാബുട്ടന്‍ നീന ചേച്ചിയുടെ കമന്റിനു പുല്ലുവില കല്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട് മോരുകൂട്ടി ഒരു പിടുത്തം കൂടി പിടിച്ചു. മാങ്ങ പഴുത്തു തുടങ്ങിയാല്‍ , കുട്ടികൃഷ്ണന്‍ വീട്ടിലുള്ളപ്പോള്‍ , ബാബുട്ടന്‍ മാവിന്‍ കൊമ്പത്ത് ആകും സ്ഥിരതാമസം. പത്ത് പന്ത്രണ്ട് മാങ്ങ യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും കൂടാതെ ചെലുത്തും. ചക്ക അത്രയൊന്നും കഴിക്കില്ല, വെറും ഒന്ന്.

ഫുഡ്‌ ഏര്‍പ്പാടാക്കിയിരിക്കുന്ന സ്ഥലം കണ്ടെത്താന്‍ ബാബുട്ടന് ഒട്ടും ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായില്ല. പോലീസ് നായ കഞ്ചാവ് പിടിക്കുന്നതുപോലെ അവന്‍ അത് മണത്തു കണ്ടുപിടിച്ചു. ഊണ് കഴിച്ച് കൈ കഴുകി വന്ന് മുണ്ടിന്റെ കോന്തലകൊണ്ട് കൈ തുടച്ച് എന്നോട് ചോദിച്ചു:
"കഴിക്കിണില്ല്യെ?"
"ആ" ഞാനൊന്നു മൂളി, പെട്ടന്ന് പോയി ഊണ് കഴിച്ച് ആനയുടെ അടുത്ത് വന്നു.

പൂരം എഴുന്നള്ളിപ്പ് തുടങ്ങേണ്ട സ്ഥലം അടുത്തുതന്നെ ആയതിനാല്‍ ചമയം എല്ലാം കെട്ടിയിട്ട് ആനയെ അങ്ങോട്ട്‌ കൊണ്ടുപോകാം എന്ന് ആയിരുന്നു തീരുമാനം. പെട്ടന്ന് ഒരു വിളി, "മാഷേ...."

നോക്കിയപ്പോള്‍ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടില്‍ നിന്നും ആണ്. തേര്‍ഡ് ഗ്രൂപ്പിലെ ഉഷ. കൂടെ, ഞങ്ങളുടെ പാരലല്‍ കോളേജിലെ കുറെ "കിളി"കളും ഉണ്ട്. അവയില്‍ ചിലത് സ്വഭാവം കൊണ്ട് "വെട്ടുകിളികള്‍ " ആണ്. ഉഷ പൂരം കാണാന്‍ ക്ഷണിച്ചിട്ട് വന്നത് ആയിരിക്കണം. ആവൂ... ആനയേം കൊണ്ട് ചാടി പുറപ്പെട്ടത്‌ വെറുതെ ആയില്ല. മെല്ലെ അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നു.

"ഞാനും വരണോ?" പിന്നില്‍ നിന്നും ബാബുട്ടന്റെ ചോദ്യം.
"എനിക്ക് എസ്‌കോര്‍ട്ട് വേണ്ട" ഞാന്‍ ഒട്ടും അലിവില്ലാതെ പറഞ്ഞു. അവന്‍ എന്നെ ദയനീയമായി ഒന്ന് നോക്കി തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

"മാഷിന് ഇത് പാര്‍ട്ട്‌ ടൈം ജോലി ആണ്, അല്ലെ?" ഏതോ ഒരു തല തെറിച്ച വിത്തിന്റെ കമന്റ്‌. ഞാന്‍ വന്നപ്പോള്‍ തന്നെ ഇവര്‍ കണ്ടിരിക്കുന്നു. പിന്നെയും ഓരോന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാ മറുപടിയും ഒരു ഒരു ചിരിയില്‍ ഒതുക്കി, ഞാന്‍ സിനിമാനടന്‍ സത്യന്റെ സ്റ്റൈലില്‍ അരക്കെട്ടില്‍ കയ്യും കുത്തി നിന്നു. ഒരു സുന്ദരിക്ക് ആനവാല്‍ വേണം. "ഈ എഴുന്നള്ളിപ്പ് ഒന്ന് കഴിഞ്ഞോട്ടെ, ആനയുടെ വാല്‍, കട ചേര്‍ത്ത് വച്ചു മുറിച്ചു തരാം" എന്ന് "ആക്കി"യതോടെ അവളുടെ മുഖത്തെ voltage കുറഞ്ഞു.

"ഇപ്പളത്തെ പെണ്‍പിള്ളാരെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ കോളേജിലും ആന പാപ്പാന്മാര്‍ തന്നെ വേണം."
എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന, സാമ്പാര്‍ മണക്കുന്ന ഒരു അമ്മൂമ്മ വച്ചു കീറി. പെണ്‍പട ആര്‍ത്തുചിരിച്ചു. താങ്ങ് എനിക്കിട്ട് ആണോ, പിള്ളാര്‍ക്കിട്ടാണോ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ഇതിലും ഭേദം വല്ല "നീരി"ലുള്ള ആനയുടെയും അടുത്ത ചെന്ന് നില്‍ക്കുന്നതാണെന്ന് തോന്നി. ഇവിടത്തെ "കാലാവസ്ഥ" ശരിയല്ല. എന്തായാലും പുതിയ കുറച്ച് ഊര്‍ജ്ജം ഉള്‍ക്കൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ ആനയുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു.

ഞാന്‍ ചെന്ന് കുട്ടികൃഷ്ണനെ ഒന്ന് തലോടി, ചങ്ങല അഴിച്ചു, മാറ്റി നിറുത്തി. ഞങ്ങള്‍ പകല്‍ ആനയെ അഴിക്കുമ്പോള്‍ ആനയെ ഒന്ന് തലോടും, രാത്രി ആണെങ്കില്‍ ആനയുടെ പേര് വിളിക്കും, അപ്പോള്‍ തിരിച്ചും ആന ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കും. OK ആണെന്നുള്ള സിഗ്നല്‍ . പതിവുപോലെ ബാബുട്ടന്‍ മുകളിലെത്തി. ഞാന്‍ തലേക്കെട്ട് [നെറ്റിപ്പട്ടം] എടുത്ത് കൊടുത്തു. ഇത് കെട്ടുമ്പോള്‍ വളരെ ശ്രദ്ധിക്കണം. വശങ്ങളിലേക്ക് ഒട്ടും തന്നെ ചെരിയാന്‍ പാടില്ല. വശങ്ങളില്‍ ഉള്ള നൂല്‍ ആനയുടെ കണ്ണില്‍ തട്ടരുത്. ഇറക്കവും കൃത്യം ആയിരിക്കണം. തലേക്കെട്ടിന്റെ ഞാത്ത്, കൊമ്പുകള്‍ക്കിടയില്‍ അല്‍പ്പം താഴോട്ടു കിടക്കണം. കോലം [തിടമ്പ്] വച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ കച്ച [മുകളിലെ തുണി] ആനയുടെ മുന്നില്‍നിന്നും നോക്കിയാല്‍ പുറത്തേക്ക് കാണാന്‍ പാടില്ല.

ബാബുട്ടന്‍ രണ്ടുകൊല്ലത്തെ അവന്റെ സര്‍വീസില്‍ ഇന്നേ വരെ ഇത് ശരിക്ക് കെട്ടിയിട്ടില്ല. ഞാന്‍ ആനയുടെ കുറച്ച് മുന്നിലേക്ക്‌ മാറി തലേക്കെട്ടിന്റെ ലെവല്‍ നോക്കി. കുറച്ച്   ചരിവ് ഉണ്ട്. തിരിച്ചു വന്ന് കൊമ്പിന്റെ ഇടയില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് അത് വലിച്ച് നേരെ ആക്കി. കൊമ്പിന്റെ ഇടയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പെട്ടന്ന് ആന എന്നെ മെല്ലെ ഒന്ന് തള്ളിയതുപോലെ തോന്നി. ഒരു അപായ സിഗ്നല്‍ ഉള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി. എനിക്ക് വെറുതെ തോന്നിയത് ആകുമോ? ഞാന്‍ വളരെ പെട്ടന്ന് മാറി, മറ്റുള്ളവര്‍ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത രീതിയില്‍ തോട്ടിയും, കോലും കയ്യില്‍ എടുത്തു. എത്ര തന്നെ ഇണക്കം ഉള്ള ആന ആയാലും ഈ ഒരു വടി ആണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആകെയുള്ള ആശ്രയം . പക്ഷെ, ബാബുട്ടനിലെ ആനക്കാരന്‍ ആ സിഗ്നല്‍ പിടിച്ചെടുത്തു. അവന്‍ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആശങ്കയോടെ നോക്കി. ഞാന്‍ കണ്ണുകൊണ്ട് "കുഴപ്പമില്ല" എന്ന് കാണിച്ചു. രണ്ട് മിനിറ്റ് കൂടി കാത്തു. ആന വളരെ decent. ബാബുട്ടന്‍ തലേക്കെട്ടിന്റെ ചരട് മുറുക്കി. കാല്‍ പൊക്കാന്‍ വേണ്ടി ഒന്ന് തട്ടി. ആന കാല്‍ പോക്കികൊടുത്തു, ബാബുട്ടന്‍ താഴെ ഇറങ്ങി. മറ്റുള്ള പാപ്പാന്മാരെല്ലാം അവരവരുടെ ആനയുടെ ചമയങ്ങള്‍ കെട്ടുന്ന തിരക്കില്‍ ആണ്.

ആനപ്പുറത്ത് കയറാന്‍ ഉള്ള ചെത്ത്‌ പയ്യന്മാര്‍ റെഡി. അന്നെല്ലാം നാട്ടില്‍ തന്നെ ഉള്ള ചുള്ളന്മാര്‍ തന്നെ ആണ് ആനപ്പുറത്ത് കയറിയിരുന്നത്. ഇന്നത്തെപോലെ അതിന് പ്രത്യേക ആളുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "ചെത്ത്‌ ടീം" ആയതുകൊണ്ട് പകല്‍ എഴുന്നള്ളിപ്പിന് കയറാന്‍ ധാരാളം പേര്‍ ഉണ്ടാകും. പക്ഷെ രാത്രി കയറാന്‍ , കമ്മിറ്റിക്കാര്‍ ഇവന്മാരെ ഓടിച്ചിട്ട്‌ പിടിക്കേണ്ടി വരും. കാരണം, രാത്രി "കിളികള്‍ " എല്ലാം കൂട് അണഞ്ഞിരിക്കും എന്നത് തന്നെ.

കോലം പിടിക്കാന്‍ ഉള്ളവനോട് മാത്രം ഇവിടെനിന്നും കയറാന്‍ പറഞ്ഞു. ബാക്കി മൂന്നാളും എഴുന്നള്ളിപ്പ് തുടങ്ങുന്നിടത്തുനിന്നും. കൂട്ടത്തില്‍ ശുഷ്കിച്ച ഒരു പയ്യന്‍ മുന്നോട്ടു വന്നു. കുട്ടികൃഷ്ണന്റെ കോലം 5 അടിക്കുമേല്‍ ഉയരം ഉള്ളത് ആണ്. അത് ഇവന്‍ പിടിച്ചാല്‍ എന്റെ തലക്കിടും എന്ന് ഉറപ്പ്. ഞാന്‍ അവനോടു കുട പിടിച്ചാല്‍ മതി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്, കൂട്ടത്തില്‍ ആരോഗ്യമുള്ള ഒരുത്തനെ ആനപ്പുറത്ത് കയറ്റി. ബാബുട്ടനും മറ്റൊരാളും കൂടി കോലം ഉയര്‍ത്തി കൊടുത്തു. പഞ്ചവാദ്യക്കാര്‍ നടന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാന്‍ കുട്ടികൃഷ്ണന്റെ കൊമ്പിന് കൈകൊണ്ട് മേലോട്ട് രണ്ട് തട്ട് തട്ടി. അവന്‍ തല ഉയര്‍ത്തി പിടിച്ചു. അവന്റെ വലതു കൊമ്പില്‍ പിടിച്ചു രാജകീയമായിതന്നെ മുന്നോട്ട് ...

മൂന്ന്

പൂരം എഴുന്നള്ളിച്ചു. ഈ കമ്മിറ്റിക്ക് ആകെ മൂന്ന് ആനകള്‍ . നടുവില്‍ ഞങ്ങളുടെ പുലി കുട്ടികൃഷ്ണന്‍ ‍. ഇടതും, വലതും ഗുരുവായൂര്‍ ദേവസ്വം വക ആനകള്‍ ‍. മുന്നില്‍ ഫുള്‍ സെറ്റ്‌ പഞ്ചവാദ്യം. ഏറ്റവും മുന്നില്‍ ആയി നാദസ്വരം. "പാമ്പു"കള്‍ അധികവും നാദസ്വരത്തിന് മുന്നില്‍ ആണ്. ഒരു തരത്തില്‍ അത് നന്നായി. ഇല്ലെങ്കില്‍ ചില പാമ്പുകള്‍ പത്തി വിടര്‍ത്തി ആടി ആടി ഉലഞ്ഞു ആനയുടെ മുന്നിലേക്ക്‌ ഉരുണ്ടു പിരണ്ടു വീഴും. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പണി ആകും.

ഞങ്ങളുടെ ആനപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന നാല് പേരും "പക്ഷി നിരീക്ഷണത്തില്‍ " ആണ്. ഇലക്ട്രിക്‌ ലൈന്‍ വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറയും കോലവും കുടയും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ . ഇടയ്ക്കിടെ ഞാന്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ ഒന്ന് നോക്കും, കുമാരേട്ടന്‍ , ശേഖരേട്ടന്‍ ഇവരില്‍ ആരെങ്കിലും എത്തിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന്. ങേ ഹേ... ഒരു വിവരവും ഇല്ല.

ഒരു തവണ കുട്ടികൃഷ്ണന്‍ ഒരു അടി ചോദിച്ചു. ഞാന്‍ ഒന്ന് ക്ഷമിച്ചു. എന്തിനാ വെറുതെ ഞാനുമായി ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കുന്നത്‌. ജങ്ങ്ഷനില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ കുറച്ചു സമയം നിറുത്തി കൊട്ടി. അതിനിടക്ക് അവന്‍ ഒരു കാല്‍ ആവശ്യമില്ലാതെ കുറച്ച് മുന്നോട്ടു നീക്കി. എഴുന്നള്ളിപ്പ് സമയത്ത് ചേര്‍ത്ത് വച്ചിരിക്കുന്ന മുന്‍കാലുകള്‍ ആന, പാപ്പാന്‍ പറയാതെ മുന്നോട്ടു നീക്കരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്‌താല്‍ അടുത്ത ചെയ്തി, ആന അതിന് ഇഷ്ടമുള്ള ഇടത്തേക്ക് നീങ്ങുക എന്ന് ആണ്. സാധാരണ, ഇങ്ങനെ ചെയ്‌താല്‍ പാപ്പാന്മാര്‍ ഒന്ന് കൊടുക്കും. ഇതൊന്നും അറിയാതെ കണ്ടുനിക്കുന്നവര്‍ക്ക് തോന്നും ഇയാള് എന്തിനാ ആനയെ വെറുതെ അടിക്കുന്നത് എന്ന്. ഞാന്‍ വടികൊണ്ട് മെല്ലെ ഒന്ന് തട്ടിയെ ഉള്ളു, കാലില്‍ . "ഞാന്‍ ഈ നാട്ടുകാരന്‍ അല്ല" എന്നുള്ള മട്ടില്‍ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ മര്യാദ രാമന്‍ ആയി നിന്നു, നമ്മുടെ മൊതല്.

ആനയെ അടിക്കുന്നതിനും ചില ചിട്ടകള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ട്. ആവശ്യമില്ലാതെ ആനയെ അടിക്കരുത്. "നൂറു വാക്കിന് ആറ് ഓങ്ങല്‍ ‍, ആറു ഓങ്ങിന് അര അടി" എന്ന് ആണ് പ്രമാണം. മറ്റൊന്ന്, ആന അറിയാതെ ഒരിക്കലും ആനയെ അടിക്കരുത്. ആനക്ക് മനസ്സിലാകണം എന്തിനാണ് അടിച്ചത് എന്ന് അര്‍ത്ഥം. അടിക്കുമ്പോഴും വളരെ ശ്രദ്ധിക്കണം. തുമ്പിക്കയ്യിന്റെ അകത്തെ വശം വളരെ sensitive ആണ്. അവിടെ അടിക്കാന്‍ പാടില്ല. തുമ്പിക്കയ്യിന്റെ അറ്റത്ത് [പിളര്‍പ്പില്‍] അടിക്കരുത്. നഖത്തിലും, നഖം തൊലിയുമായി ചേരുന്നിടത്തും അടിക്കരുത്. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ അടിക്കാവുന്ന സ്ഥലം വളരെ കുറവെ ഉള്ളു, ആനയുടെ ശരീരത്തില്‍ . "അടി തെറ്റിയാല്‍ ആനയും വീഴും" എന്നുള്ള ചൊല്ല്, കാലടി വെക്കുന്നത് തെറ്റിയാല്‍ ആന മറിഞ്ഞു വീഴും എന്ന് മാത്രമല്ല, പാപ്പാന്‍ ആനയെ അടിക്കുന്ന സ്ഥാനം തെറ്റിയാല്‍ ആന കിടന്നുപോകും എന്ന് കൂടി ആണ് അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത്. അടിക്കുമ്പോള്‍ ചെറുകോല്‍ [കാരവടി] പിടിക്കുന്നതിനുപോലും ഉണ്ട് ഒരു ചിട്ട. കാരവടിയുടെ തലഭാഗം പിടിച്ച് കടഭാഗം [വണ്ണം കൂടിയ ഭാഗം] കൊണ്ട് വേണം ആനയെ അടിക്കാന്‍ . അതും, ഒരു ചാണ്‍ വിട്ട് വേണം കൈപ്പിടി വരാന്‍ .

എന്തായാലും ഞാന്‍ ഒരു മുന്‍കരുതല്‍ എന്ന നിലയില്‍ ആനയുടെ ഇടയും, നടയും പൂട്ടി [കൂച്ചുവിലങ്ങ് ഇട്ടു]. സാധാരണ പടക്കം പൊട്ടിക്കാന്‍ സമയമാകുമ്പോള്‍ മാത്രമേ ഇങ്ങനെ ചെയ്യാറുള്ളൂ. അതും, പടക്കം പൊട്ടുന്നത് പേടി ഉള്ള ആനകള്‍ക്ക് മാത്രം. [ഇപ്പോള്‍ ക്ഷേത്രവളപ്പില്‍ കയറ്റുമ്പോള്‍ തന്നെ ഇത് നിര്‍ബന്ധം ആണ്]. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ആന കുഴപ്പക്കാരന്‍ ആണ് എന്ന തോന്നല്‍ മറ്റുള്ളവരില്‍ ഉണ്ടാക്കും. എല്ലാ ആനക്കാരും അങ്ങനെ ഒരു ധാരണ, സ്വന്തം ആനയെക്കുറിച്ചു ഉണ്ടാകുന്നത് ഒഴിവാക്കാന്‍ നോക്കും.

ഞങ്ങളുടെ ആന നടുവില്‍ ആയതുകൊണ്ട് ബാബുട്ടന് അമരം [ആനയുടെ പിന്‍ഭാഗം] ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ലായിരുന്നു. അവന്‍ മറ്റുള്ള പപ്പാന്മാരുമായി സൊറ പറച്ചിലും, വായില്‍ നോട്ടവും ഒക്കെ ആയി തിരക്കോട് തിരക്ക്. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മകരജ്യോതി ദര്‍ശിച്ച അയ്യപ്പഭക്തനെപ്പോലെ അവന്‍ ശരണം വിളിച്ചു:

"ദാ, കുമാരേട്ടന്‍ വന്നു....."

അത് കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, എന്നെപ്പോലെ അവനും ടെന്‍ഷനില്‍ ആയിരുന്നു എന്ന്. എന്തായാലും എനിക്ക് സമാധാനമായി. കുമാരേട്ടന്‍ വേഗം എന്റെ അടുത്ത് വന്നു. ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്നതിനുമുന്പുതന്നെ ഭാര്യയുടെ അസുഖവിവരം പറഞ്ഞു, "കുറവുണ്ട്, നാളെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടുപോകാമെന്ന് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു". എന്നിട്ട് തമിഴ്‌ സിനിമയിലെ വില്ലന്റെ കൂട്ട് ചങ്ങലയാല്‍ അഭിഷിക്തനായി നില്‍ക്കുന്ന കുട്ടികൃഷ്ണനെ കണ്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു:

"എന്തേ, പ്രശ്നം വല്ലതും ഉണ്ടാക്കിയോ?"

"ഹേയ്, ഒരുപാട് ആളുകള്‍ വരുന്നതല്ലേ, അപ്പൊ എന്റെ ഒരു ധൈര്യത്തിന് വേണ്ടി പൂട്ടി എന്നെ ഉള്ളു".

എന്നിട്ട് കാരക്കോല്‍ അങ്ങേര്‍ക്ക് കൊടുത്തിട്ട് ഞാന്‍ എന്റെ മന:സ്സമാധാനം തിരിച്ചു വാങ്ങി "ഇപ്പൊ വരാം" എന്ന് പറഞ്ഞ് മുങ്ങി. കുറച്ചു നേരം അമ്പലപ്പറമ്പില്‍ കറങ്ങി തിരിച്ചുവന്നു. ശേഖരേട്ടന്‍ എത്തി, എന്നെയും കാത്ത് നില്‍പ്പുണ്ട്. ഞാന്‍ അടുത്തെത്തിയതും എന്നോട് പറഞ്ഞു:

"യ്ക്ക്‌ ആ വെറ്റിറനെറി ഡോക്ടറുടെ വീട്ടില്‍ ഒന്ന് പോണം. ഞാന്‍ വന്നിട്ട് മ്മക്ക് ഒരുമിച്ചു പുവ്വാ ട്ടോ".

ഞാന്‍ ഒന്ന് മൂളി. ശേഖരേട്ടന്‍ anikspray പോലെ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ അലിഞ്ഞു.

വിശേഷിച്ച് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലാതെ പകല്‍ പൂരം കഴിഞ്ഞു. കമ്മിറ്റിക്കാര്‍ പറഞ്ഞു, ഓഫീസില്‍ ചെന്നിട്ട് ആനപ്പുറത്ത്‌ ഇരിക്കുന്നവരെ ഇറക്കിയാല്‍ മതിയെന്ന്. അല്ലെങ്കില്‍ ചമയങ്ങള്‍ എല്ലാം പൂരപ്പറമ്പില്‍ നിന്നും ചുമന്നുകൊണ്ട് ഓഫീസില്‍ എത്തിക്കേണ്ടി വരും. അതുകൊണ്ട് നാലുപേരെയും പുറത്തു തന്നെ ഇരുത്തി, ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികൃഷ്ണനെ നല്ല സ്പീഡില്‍ നടത്തിച്ചു. ആനക്ക് വിശപ്പ്‌ തുടങ്ങി കാണും. വെള്ളവും കൊടുത്തിട്ടില്ല. നമുക്ക് ആണെങ്കില്‍ ഒരു പെപ്സിയോ, ഒരു ഗ്ലാസ്‌ മോരോ മതിയാകും. ആനയുടെ കാര്യം അതല്ലല്ലോ! കുറച്ചു നടന്നതും ആനയെ ഒരു ജങ്ങ്ഷനില്‍ നിറുത്തി, ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ചായ കുടിച്ചു.

ഗ്ലാസ്‌ തിരിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ കടയില്‍ കയറിയ ഞാന്‍ പെട്ടന്ന് കുട്ടികൃഷ്ണന്റെ ചിന്നംവിളി കേട്ട് നടുങ്ങിപ്പോയി. ആനയുടെ ചിന്നംവിളി ഞങ്ങള്‍ക്ക് സുപരിചിതമാണ്. പക്ഷെ, ഇത് അത്തരത്തില്‍ ഉള്ളത് ആയിരുന്നില്ല. ഒരു തരം കൊലവിളി തന്നെ. ഞാന്‍ ആനയുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. ആന ഒന്ന് വട്ടം ചുറ്റി, കൊമ്പും, തുമ്പിക്കയ്യും മേലോട്ട് പൊക്കി ഒന്ന് കൂടി അലറി. നേരെ പോകേണ്ട ആന, വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ്‌ മറ്റൊരു റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞു. പുറത്തിരിക്കുന്ന നാല് പേരും ഇരുന്നു വിറച്ചു. കോലവും, കുടയും പിടി വിട്ടു താഴെ വീണു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആളുകള്‍ നാലുപാടും ചിതറി ഓടി. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആനകളെ പെട്ടന്ന് തന്നെ അവിടെ നിന്നും മാറ്റി.

ഞാനും, ബാബുട്ടനും സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടുപേര്‍ക്കും ഇടഞ്ഞ ആനയെ നിയന്ത്രിച്ച് യാതൊരു പരിചയം ഇല്ലായിരുന്നു. കുമാരേട്ടന്‍ ബാബുട്ടന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും തോട്ടി വാങ്ങി ആനക്കിട്ടു പിടിച്ചു. ആന വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞതും കുമാരേട്ടന്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി. ആന ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞ്‌ ചിന്നംവിളിച്ചു നേരെ പാഞ്ഞു. പക്ഷെ, ഇടയും നടയും പൂട്ടിയിരുന്നതുകൊണ്ട്, നല്ല സ്പീഡില്‍ ഓടാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. കുറച്ച് നാട്ടുകാര്‍ ആനയുടെ മുന്‍പേ ഓടി, ആന ഇടഞ്ഞ വിവരം പറഞ്ഞ്, വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന വണ്ടികളെല്ലാം തിരിച്ചു വിട്ടു.

"കൈ വിട്ടു പോയെന്നാ തോന്നണത്‌. പുറത്ത് ആളും ണ്ടല്ലോ ന്റെ ഗുരുവായുരപ്പാ..."
കുമാരേട്ടന്റെ ഭീതിയും, സംഭ്രമവും കലര്‍ന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.

ഞങ്ങള്‍ ആനയെ ഓടിയും നടന്നും പിന്തുടര്‍ന്നു. പിന്നാലെ വരുന്ന ആള്‍ക്കൂട്ടത്തെ കുമാരേട്ടന്‍ ആനയുടെ അടുത്ത് പോകുന്നതില്‍നിന്നും വിലക്കി. ഓടുന്നതിനിടയില്‍ റോഡ്‌ സൈഡില്‍ ഉള്ള പൈപ്പിന്റെ അടുത്ത് ആന ഒന്ന് നിന്നു. വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ ആണ്. ആരോ വെള്ളം കൊടുക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞപ്പോള്‍ കുമാരേട്ടന്‍ തടഞ്ഞു. അപ്പൊ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു:

"വെള്ളം കൊടുത്തൂടെ?"

"വേണ്ട. ഇപ്പൊ വെള്ളം കൂടി കൊടുത്താല്‍ ഇനി ആനയെ പിടിച്ചാല്‍ കിട്ടില്ല. തളയ്ക്കാന്‍ എന്തെങ്കിലും ഉള്ള സ്ഥലത്തുവച്ച് വെള്ളം കൊടുത്തിട്ട് ആന വെള്ളം എടുക്കുകയാണെങ്കില്‍ നമുക്ക് തളയ്ക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കാം." കുമാരേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു,

പിന്നില്‍ വലിയ പുരുഷാരം വരുന്നുണ്ട്. ആ ശബ്ദകോലാഹലം കൂടി ആയപ്പോള്‍ ആന പിന്നെയും പാഞ്ഞു. അവിടുന്നങ്ങോട്ട് ചെറിയ ഒരു ഇറക്കം ആണ്. അവിടെ ഒരു മരത്തിന്റെ കൊമ്പ് റോഡിലേക്ക് ചാഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. പുറത്തിരിക്കുന്ന നാല് ആളുകളില്‍ ഏറ്റവും പിന്നില്‍ ഇരിക്കുന്ന പയ്യന്‍ ആ കൊമ്പില്‍ പിടിച്ചു തൂങ്ങി, താഴോട്ട് ചാടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ഭാഗ്യം, ആന അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. വളരെ അപകടകരമായ ഒരു നീക്കം ആയിരുന്നു അത്. മരക്കൊമ്പില്‍ തൂങ്ങി താഴോട്ട് ചാടുന്ന സമയംകൊണ്ട് വേണമെങ്കില്‍ ആനക്ക് അയാളെ കടന്നു പിടിക്കാം. പക്ഷെ, ആ അവസ്ഥയില്‍ ആനപ്പുറത്ത്‌ ഇരിക്കുന്നവര്‍ രക്ഷപ്പെടാന്‍ വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

ഇതേ രീതിയില്‍ ആന ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ കൂടി മുന്നോട്ട് പോയി. ഇതിനിടയില്‍ മൂന്നു തവണ കുമാരേട്ടന്‍ ആനയുടെ മുന്നിലേക്ക് കയറി. പക്ഷെ, അപ്പോഴൊക്കെ ആന ചീറി അടുത്തു.

"ഇനി ആന നമ്മളെ അടുപ്പിക്കില്ല" കുമാരേട്ടന്‍ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.

കുറച്ച് കൂടി ഓടി ആന റോഡില്‍ വിലങ്ങനെ നിന്നു. ഇപ്പോള്‍ ആനയുടെ നേരെ മുന്നില്‍ കുറച്ച് ഉയര്‍ന്ന തിട്ടോടുകൂടിയ ഒരു പറമ്പ് ആണ്. മുന്‍കാലില്‍ ചങ്ങല ഉള്ള കാരണം ആനക്ക് ആ പറമ്പിലേക്ക് കയറാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ കൊമ്പും, തുമ്പിക്കയ്യും മേലോട്ട് പൊക്കി ചിന്നം വിളിച്ചുകൊണ്ട് ആന റോഡില്‍ തന്നെ നില ഉറപ്പിച്ചു.

അപ്പോഴേക്കും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആനകളെ തളച്ച്, പാപ്പാന്മാരില്‍ ചിലര്‍ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാന്‍ ആയി എത്തി. പക്ഷെ ആരെയും കുട്ടികൃഷ്ണന്‍ അടുപ്പിക്കുന്നില്ല. ആനപ്പുറത്ത് ആളുകളുള്ളത് ആണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം. അവരെ താഴെ ഇറക്കാന്‍ എന്താണ് ഒരു പോംവഴി? ഇരുട്ടും തോറും ഞങ്ങളുടെ ടെന്‍ഷന്‍ കൂടി വന്നു. അപ്പോഴേക്കും വിവരം അറിഞ്ഞ് ശേഖരേട്ടനും അവിടെ പാഞ്ഞെത്തി. മറ്റൊരു ആനയെ കുട്ടികൃഷ്ണനോട് ചേര്‍ത്ത് നിറുത്തി, പുറത്തിരിക്കുന്നവരെ ആ ആനയുടെ പുറത്തേക്ക് മാറ്റാന്‍ പറ്റുമോന്ന് നോക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു കുമാരേട്ടന്‍ . പക്ഷെ ഇതിനായി ഗുരുവായൂര്‍ ആനയെ ഉപയോഗിക്കാന്‍ പപ്പാന്മാര്‍ക്ക് സുപ്രണ്ടിന്റെ അനുവാദം വേണം. അതിനുള്ള സമയമോ, സാവകാശാമോ അപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവസാനം, മറ്റൊരു കമ്മിറ്റിക്കാര്‍ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുള്ള ഒരു ആന തൃത്താല ഉള്ള ഒരു മര കമ്പനിക്കാരുടെ ആണെന്നും, വളരെ ഇണക്കം ഉള്ള ആന ആണെന്നും അറിഞ്ഞ് അതിനെ ഉപയോഗിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ആ ആനയെ കൊണ്ടുവന്നു. പക്ഷെ കുട്ടികൃഷ്ണന്‍ അതിനെയും അടുപ്പിച്ചില്ല. ആ ആനയെ വേഗം തന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.

ഇതിനകം തന്നെ പോലീസ് എത്തി, ആളുകളെ നിയന്ത്രിക്കല്‍ ഏറ്റെടുത്തിരുന്നു. ആനയെ തളക്കാന്‍ ആയില്ലെങ്കില്‍ മയക്കുവെടി തന്നെ ശരണം എന്ന നിലയിലേക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ നീങ്ങി. ആന ഇപ്പോഴും റോഡിനു കുറുകെ ആയി തന്നെ ആണ് നില്‍പ്പ് , ഇടയ്ക്കിടെ കൊമ്പ് മുകളിലേക്കുയര്‍ത്തി ഒന്ന് ചിന്നം വിളിക്കും. അതിനിടക്ക് അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന മാവിന്റെ ഇലകള്‍ വലിച്ച്തിന്നാനും തുടങ്ങി. ആനപ്പുറത്ത്‌ ഇരിക്കുന്നവര്‍ ദാഹവും, വിശപ്പും കൊണ്ട് ആകെ വലഞ്ഞിരുന്നു. പ്രാണഭീതി വേറെയും.

മറ്റു പാപ്പാന്മാരും, കുമാരേട്ടനും കൂടി വേറൊരു വഴി കണ്ടെത്തി. മാവില്‍ നിന്നും കയറു കെട്ടി ആനപ്പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുക, അതില്‍ പിടിച്ചുതൂങ്ങി, പുറത്തിരിക്കുന്നവര്‍ ഉയര്‍ന്ന തിട്ട ഉള്ള പറമ്പില്‍ ചെന്ന് ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്യണം [ഒരു മാതിരി ടാര്‍സന്‍ സിനിമയിലെ പോലെ]. മുന്കാലുകളില്‍ ചങ്ങല പൂട്ടിയതുകാരണം ആനക്ക് നേരിട്ട് പറമ്പിലേക്ക് കയറാന്‍ പറ്റില്ല. കയറ് കൊണ്ടുവന്നു. നാട്ടുകാരില്‍ ചില ധൈര്യശാലികള്‍ മാവില്‍ കയറി, കയറ് കെട്ടി ആനപ്പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. രണ്ടുമൂന്ന് തവണ എറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരാള്‍ കയറ് പിടിച്ചെടുത്തു. അതില്‍ തൂങ്ങി, അടുത്ത പറമ്പില്‍ വന്നിറങ്ങി. ആളുകള്‍ വീര്‍പ്പടക്കി നിന്നു. അര മണിക്കൂര്‍ നേരത്തെ പരിശ്രമംകൊണ്ട് മൂന്നുപേരെയും താഴെ ഇറക്കി. എല്ലാവര്‍ക്കും ശ്വാസം നേരെ വീണു.

ഇനി ആനയെ തളക്കണം....

നാല്

ശേഖരേട്ടന്‍ മാറിനിന്ന് പോലീസ് ഇന്‍സ്പെക്ടരോട് കുറച്ചു സമയം എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു. അതനുസരിച്ച് പോലീസ്, അവിടെ തടിച്ചുകൂടിയിരുന്ന ആളുകളെ എല്ലാം ദൂരേക്ക്‌ മാറ്റി. അപ്പോഴേക്കും പ്രത്യേക വടവും [വണ്ണം കൂടിയ കയറ്], ചങ്ങലയും, വേറെ കുറച്ച് പാപ്പാന്മാരെയും ശേഖരേട്ടന്‍ വരുത്തിയിരുന്നു. അടുത്തുള്ള വീടുകളില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഒന്നുരണ്ട് ബള്‍ബുകള്‍ കൂടി ഇട്ടപ്പോള്‍ വെളിച്ചത്തിന്റെ പ്രശ്നവും ഒരുവിധം പരിഹരിച്ചു.

പാപ്പാന്മാര്‍ എല്ലാവരും തയ്യാറായി. അന്ന് ഉത്സവപറമ്പുകളില്‍ ഇന്നത്തെപ്പോലെ എലിഫന്റ് സ്ക്വാഡ്‌, മയക്കുവെടി സജ്ജീകരണങ്ങളോടെ മുന്‍കൂട്ടി ഹാജരാകുന്ന പതിവ് ഇല്ലായിരുന്നു. ആന കുഴപ്പം ഉണ്ടാക്കി, തളക്കാന്‍ ഒരു വഴിയും ഇല്ലെങ്കില്‍ അവരെ ഫോണ്‍ ചെയ്ത് വരുത്തും, അത്ര തന്നെ...

മറ്റു പാപ്പാന്മാരുടെ നിര്‍ദ്ദേശമനുസരിച്ച് ആനയുടെ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള [റോഡിന് എതിര്‍വശത്തുള്ള] രണ്ട് മരത്തില്‍ നിന്നും ചങ്ങലകള്‍ കെട്ടി, കിട്ടാവുന്ന അത്ര നീളത്തില്‍ ഇട്ടു. ഇനി ഒരാള്‍ എങ്ങനെയെങ്കിലും ആനയുടെ പുറത്ത് എത്തണം. അതിനിടക്ക് ആന ഇപ്പോള്‍ നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥാനത്തുനിന്നും നിന്നും നീങ്ങിയാല്‍ എല്ലാം വൃഥാവിലാവും. അപ്പോഴേക്കും ശേഖരേട്ടന്‍ ഒരു പഴക്കുലയും വരുത്തിച്ചു. നീരില്‍ ആകുന്ന സമയത്ത് കുട്ടികൃഷ്ണന്‍ , ശേഖരേട്ടന്‍ പറയുന്നത് കുറച്ചൊക്കെ അനുസരിക്കാറുണ്ട്. ആ ഒരു വിശ്വാസത്തിന്റെ പുറത്ത്, മുണ്ടും മടക്കികുത്തി, രണ്ടുകയ്യിലും ഓരോ പടല പഴവും ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് ശേഖരേട്ടന്‍ , MRF ടയര്‍ കമ്പനിയുടെ emblem പോലെ ആനയുടെ അടുത്തുനിന്നും കുറച്ചു മാറി, ഉയര്‍ന്ന പറമ്പില്‍ ചെന്ന് നിന്നു. ഈ സമയത്ത് ആനയുടെ അടുത്തേക്ക് വരാന്‍ കക്ഷിക്ക് അത്ര ധൈര്യം പോര.

ആന ഇടഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാല്‍ അതിനെ തളക്കാനുള്ള പ്രാഥമിക ഉത്തരവാദിത്തം അതിന്റെ ചട്ടക്കാരന് (ഒന്നാം പാപ്പാന്‍ ) തന്നെ ആണ്. പക്ഷെ മിക്കവാറും അത് ജീവന്‍ വച്ചുള്ള കളി ആയിരിക്കും എന്ന് മാത്രം. മാവില്‍ കെട്ടിയിരുന്ന കയര്‍ വഴി ആനയുടെ പിന്‍ഭാഗത്ത്‌കൂടി ആനപ്പുറത്ത് ഇറങ്ങാന്‍ ആണ് പരിപാടി. പക്ഷെ ആനപ്പുറത്തുനിന്നും പറമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന പോലെ അല്ല, മുകളില്‍നിന്നും കയറ് വഴി ആനപ്പുറത്തേക്കുള്ള ഇറങ്ങല്‍. അത് അത്യന്തം അപകടകരം ആണ്. ആനയുടെ തുമ്പിക്കൈ ചിലപ്പോള്‍ എത്ര പരിചയ സമ്പന്നരായ പാപ്പാന്മാരുടെയും കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ തെറ്റിക്കും.

കുമാരേട്ടന്‍, ഞാന്‍ തോളില്‍ ഇട്ടിരുന്ന കാവിമുണ്ട് വാങ്ങി, തോട്ടിയും, ചെറുകോലും അരയില്‍ പിന്‍ഭാഗത്ത്‌ ചേര്‍ത്ത് വച്ച് കെട്ടി, മാവില്‍ കയറി. അത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ വല്ലാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥതയോ, ഭയമോ ഒക്കെ തോന്നി. ഞാന്‍ കുമാരേട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. കൊടുവായൂര്‍ എന്ന ഏതോ ഒരു ഉള്‍നാടന്‍ ഗ്രാമത്തില്‍ , മാസം തോറും അച്ഛന്റെ വരവും കാത്തിരിക്കുന്ന, ഞാന്‍ കാണാത്ത, നാല് കുട്ടികള്‍ എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടി.

എന്തിനും തയ്യാറായി തന്നെ ഞങ്ങള്‍ നിന്നു. കൂടെയുള്ള പാപ്പാന്മാരുടെ നിര ഞങ്ങള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ ധൈര്യം പകര്‍ന്നു. ഞാന്‍ ബാബുട്ടനെ ഒന്ന് നോക്കി. ആള്‍ നല്ല തയ്യാറെടുപ്പില്‍ തന്നെ ആണ്. ശേഖരേട്ടന്‍ കുറച്ചുകൂടി അടുത്തുവന്ന് "മോനെ, കുട്ടീഷ്ണാ ...." എന്ന് വിളിച്ച ശേഷം ആദ്യം ഒരു പടല പഴം ആനയുടെ മുന്നിലേക്കിട്ടു കൊടുത്തു. ഒന്ന് മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം ആന അത് എടുത്തു. അത് തിന്നു കഴിഞ്ഞതും മറ്റൊരു പടല പഴം കൂടി ഇട്ടു കൊടുത്തു. അത് എടുക്കാനായി ആന തുമ്പിക്കൈ നീട്ടിയതും, കുമാരേട്ടന്‍ കയറില്‍ തൂങ്ങി ആനപ്പുറത്തേക്ക് നീങ്ങിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ആന മറ്റൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാനായി ഉടന തന്നെ ശേഖരേട്ടന്‍ രണ്ടുപടല പഴം കൂടി ഇട്ടു കൊടുത്തു. ആനയുടെ മുകളില്‍ അമരത്ത് എത്തിയതും കുമാരേട്ടന്‍ കയറില്‍ നിന്നും പിടി വിട്ടു ആനപ്പുറത്തേക്ക് ചാടി. പുറത്ത് ആള്‍ വീണതും ആന മനസ്സിലാക്കി, ഒന്ന് കുടഞ്ഞു. പക്ഷെ, അപ്പോഴേക്കും കുമാരേട്ടന്‍ ആനയുടെ പുറത്തുകൂടെ ഉള്ള ചങ്ങലയില്‍ പിടിത്തമിട്ടിരുന്നു. ആനപ്പുറത്ത് ചങ്ങലയില്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു, തെല്ലിട കാത്തു. ഞങ്ങളുടെ ചങ്കിടിപ്പ് നിലച്ച നിമിഷങ്ങള്‍ . ചങ്ങലയില്‍ പിടിച്ചു കമഴ്ന്നു കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു കൈ കൊണ്ട് അരയില്‍ നിന്നും കാരക്കോല്‍ എടുത്ത് രണ്ടു വശങ്ങളിലുമായി മാറി മാറി രണ്ട് തവണ അടിച്ചു. ഓരോ അടിക്കും ആന ചിന്നം വിളിച്ചുകൊണ്ട് ആളെ കുടഞ്ഞു വീഴ്ത്താന്‍ നോക്കി, പിന്നീട് കുറച്ച് പിന്നോട്ട് മാറി അനങ്ങാതെ നിന്നു.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആന ചെവി ആട്ടി തുടങ്ങി. ഇത് ഒരു നല്ല ലക്ഷണം ആണ്. ആന സാധാരണയായി ചെവി ആട്ടാതെ നില്‍ക്കാറുള്ളത് രണ്ടു കാരണങ്ങളാല്‍ ആണ്. ഒന്ന്: എന്തെങ്കിലും അസുഖം ഉള്ളപ്പോള്‍ , രണ്ട്: ആന പകയോടെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ . പഴം പിന്നെയും ഇട്ടുകൊടുത്തു. ആന അത് എടുത്ത് തിന്നാന്‍ തുടങ്ങി. കുറച്ചുനേരം കൂടി കാത്തു. കുമാരേട്ടന്‍ പുറത്തെ ചങ്ങല അല്പാല്‍പ്പമായി നിരക്കി നീക്കി, കൊളുത്ത് അഴിക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ ആക്കി. പിന്നെയും അല്‍പ്പസമയമെടുത്ത്, കൊളുത്ത് അഴിച്ച് ചങ്ങല താഴെക്കിട്ടു. ചങ്ങല താഴെ, പിന്‍കാലുകള്‍ക്ക് അടുത്ത് വന്നു വീണതും, നത്തോലി പോലെ ഇരിക്കുന്ന ബാബുട്ടന്‍ മിന്നല്‍ വേഗത്തില്‍ അത് ചാടി എടുത്ത്, നിമിഷനേരം കൊണ്ട് മരത്തില്‍ നിന്നും നീട്ടി ഇട്ടിരുന്ന മറ്റൊരു ചങ്ങലയില്‍ കൂട്ടിക്കൊളുത്തി. ഞാന്‍ അത് കണ്ട് അന്തം വിട്ടു നിന്നു. അവന്റെ ചടുലത എന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കും അപ്പുറത്ത് ആയിരുന്നു. ചങ്ങലയുടെ കൊളുത്ത് വീണതും ആന അടങ്ങി.

കുമാരേട്ടന്‍ സാവധാനം "ഇരിക്കസ്ഥാന"ത്തേക്ക് [ആനപ്പുറത്ത് പാപ്പാന്‍ ഇരിക്കുന്ന ഇടം] നിരങ്ങി നീങ്ങി ഇരുന്നു. ഇനി ആനയെ പാപ്പാന്റെ വഴിക്ക് കൊണ്ടുവരണം. നിന്ന നില്‍പ്പില്‍ തന്നെ ആനയെ ഇടത്തും, വലത്തും തിരിപ്പിച്ചു. ആന പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടാക്കാതെ അനുസരിച്ചു. കുറച്ച് സമയത്തിനുശേഷം ആനക്ക് വെള്ളം കൊടുത്തു. എന്നിട്ട്, ഉച്ചക്ക്‌ എഴുന്നള്ളിക്കുമ്പോള്‍ കെട്ടിയിരുന്ന നെറ്റിപ്പട്ടം സാവധാനം അഴിച്ചെടുത്തു. ഇപ്പോഴും ആനയെക്കൊണ്ട് കാല്‍ പൊക്കി പിടിപ്പിച്ച് പാപ്പാന് താഴെ ഇറങ്ങാവുന്ന നിലയിലേക്ക് ആന വന്നിട്ടില്ല. മാത്രമല്ല, അത്തരം ഒരു റിസ്ക്‌ കൂടി എടുക്കാന്‍ ശേഖരേട്ടന്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. മാവിന്റെ മുകളില്‍ നില്‍ക്കുന്നവര്‍, കയറിന്റെ നീളം കൂട്ടി ആനപ്പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. കുമാരേട്ടന്‍ കയറു വഴി തന്നെ ആനപ്പുറത്തുനിന്നും അടുത്ത പറമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ആനയുടെ വളരെ അടുത്ത് വരാതെ, സാവധാനം ആനയെ പിന്നോട്ട് നടത്തി റോഡില്‍ നിന്നും എതിര്‍വശത്തുള്ള പറമ്പിലേക്ക് മാറ്റി, നീട്ടിയിട്ടിരുന്ന ചങ്ങലകള്‍ മുറുക്കി രണ്ട് മരത്തിലും ആയി തളച്ചു. ഹാവൂ..... !! എല്ലാവര്‍ക്കും ആശ്വാസമായി. കണ്ടു നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് സംസാരിക്കാന്‍ പോലും കഴിയാതെ പോയ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു കടന്നുപോയത്.

പോലീസിനെയും, പുറമെനിന്നും വിളിച്ച പപ്പാന്മാരെയും എല്ലാം settle ചെയ്ത് ഞാനും, ശേഖരേട്ടനും വീട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ രാത്രി 12 മണി. രണ്ടു വീട്ടിലും ആരും തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഞാന്‍ മെല്ലെ കാറില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി, എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ആകെക്കൂടി, ഒരു മരണം നടന്ന വീടിന്റെ പ്രതീതി. എന്നോട് ആരും ഒന്നും തന്നെ ചോദിച്ചില്ല, ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. കുളിച്ചു വന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കിടന്നു.

* * * *

ഗള്‍ഫില്‍ പോകാന്‍ വിസ ഒന്നും ശരി ആയില്ലെങ്കിലും, ഈ സംഭവത്തോടെ എനിക്ക് ബോംബെയിലേക്കുള്ള വിസ വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ അടിച്ചു കിട്ടി. വിവരം അമ്മ ചേട്ടന്മാരെ അറിയിച്ചിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം തന്നെ വല്യേട്ടന്റെ ഒരു ഫോണ്‍ കാള്‍ , ബോംബെയില്‍ പോയി കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കോഴ്സിനു ചേരാന്‍ . അവിടെ ചെന്നാല്‍ താമസിക്കാനുള്ള റൂം, ഭക്ഷണം തുടങ്ങിയവ ചേട്ടന്മാരുടെ ബോംബെ ബന്ധം വഴി ഏര്‍പ്പാട്‌ ആക്കിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, ഇത് ഒരു "നാടുകടത്തല്‍" ആണെന്ന്.

അതോടെ എന്റെ ഉത്സവങ്ങള്‍ കരിന്തിരി കത്തി. ഇന്നും എവിടെയെങ്കിലും വച്ച് ഒരു ആനയെ കാണുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആവേശത്തോടെ അതിനെ നോക്കിനില്‍ക്കും, "കുട്ടികൃഷ്ണാ ... " എന്ന് വിളിക്കാനാഞ്ഞുകൊണ്ട് ....

കുറിപ്പ് :

ആനയെപ്പറ്റി ഇതില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഒരു സാധാരണ ആനപ്പാപ്പാനില്‍നിന്നും കേട്ടും, കണ്ടും പഠിച്ചതും, അനുഭവിച്ച് അറിഞ്ഞതും ആയ കാര്യങ്ങള്‍ ആണ്. ശാസ്ത്രീയത എത്രത്തോളം ഉണ്ടെന്ന് അറിയില്ല. ചട്ടത്തിന്റെ രീതി ആകട്ടെ, തെക്കന്‍ വള്ളുവനാട്ടില്‍ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നതും. പ്രാദേശികമായ ചില വ്യത്യാസങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകാം. വായനക്കാര്‍ക്ക്‌ എളുപ്പം മനസ്സിലാകാന്‍ വേണ്ടി "ആന ഭാഷ" കഴിവതും ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നു.

സസ്‌നേഹം ,

ദിവാരേട്ടന്‍

ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് കടപ്പാട്: വിക്കിപീഡിയ & കേരളകൗമുദി ഫോട്ടോ ഗ്യാലറി

യയാതി

2010-02-04T17:01:00.008+05:30

ഞാന്‍ യയാതി __
മകന്റെ യൌവ്വനം ഇരന്നുവാങ്ങിയവന്‍
ഭിക്ഷ തരാത്ത മകനെ പടിയിറക്കി പിണ്ഡം വച്ചവന്‍
ശാപവാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് എറിഞ്ഞുടച്ചവന്‍
നിഷ്ഠ തെറ്റിച്ച് അവകാശിയെ സൃഷ്ടിച്ചവന്‍
ഭാര്യയെ വഞ്ചിച്ച് തോഴിയെ കാമിച്ചവന്‍
എന്നിട്ടും ഞാന്‍ മഹാരാജന്‍ , ചക്രവര്‍ത്തി....
ഞാന്‍ യയാതി

Image courtesy: www.indiaclub.com

ഒരു വിജിലന്‍സ് ഫലിതം

2010-01-16T10:11:00.018+05:30

ഇന്ന് [16.01.2010] കേരളകൗമുദി ഓണ്‍ലൈനില്‍ കണ്ട ഒരു വാര്‍ത്ത ആണ് മുകളില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്.

തിരുവനന്തപുരം ജില്ലക്ക് പുറത്ത് എന്താ കറന്‍സി ഇല്ലാത്ത സ്ഥലം ആണോ? ഇനി അങ്ങനെ ആയാല്‍പ്പോലും വല്ല വാഴക്കുല, തേങ്ങ അങ്ങനെ Barter system - ത്തില്‍ പോലും ഈ കൂതറകള്‍ കൈക്കൂലി വാങ്ങുമെന്ന് ആര്‍ക്കാണ് അറിയാത്തത്?

ഈ വിജിലന്‍സ്കാരുടെ തലക്കകത്ത് എന്താ പവര്‍ കട്ട്‌ ആണോ?

പഞ്ചകര്‍മ്മന്‍

2010-01-09T14:14:00.049+05:30

ഇത് വായനശാലേലെ ദിവാരേട്ടന്റെ വീട് അല്ലെ?....

മുറ്റത്തുനിന്നും ഒരു അശിരീരി [ആക്രോശം] കേട്ടിട്ടും, കേള്‍ക്കാത്ത പോലെ ഞാന്‍ തല വഴി പുതപ്പു മൂടി കിടന്നു. തലേ ദിവസം രാത്രി, സെക്കന്റ്‌ ഷോ കണ്ടുവന്നതിന്റെ നല്ല അദ്ധ്വാനഭാരം ഉണ്ടേ...   അമ്മ പുറത്ത് വന്നു നോക്കി മുഖം ചുളിച്ച്, വന്ന കക്ഷിയോടു കയറി ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.

"ഡാ, അന്നെ ആരോ കാണാന്‍ വന്ന്ട്ടുണ്ട്"
നല്ലൊരു കുടുംബപ്പേര് 'വായനശാലയില്‍' എന്ന് ആക്കി മാറ്റിയതില്‍ ഉള്ള അമര്‍ഷം മുഖത്ത് വളരെ വൃത്തിയായി കാണിച്ചുകൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു. കൂടെ എനിക്കുള്ള ഒരു കോമ്പ്ലിമെന്റും,... "നാട്ടുകാര്‍ക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ഉപകാരം ഉണ്ടാകട്ടെ !!"

"ദിവാരേട്ടന്‍ " എന്നുള്ളത് വെറും ദിവാകരന്‍ ആയ എനിക്ക് എന്റെ നാട്ടുകാര്‍, അവരുടെ റേഷന്‍ കാര്‍ഡ് ന്റെ ഫോറം, പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ അപ്ലിക്കേഷന്‍ , വെള്ളം അടിച്ചു പാമ്പ്‌ ആയി എന്നും ഉപദ്രവിക്കുന്ന ഭര്‍ത്താക്കന്മാരുടെ, വിധവകള്‍ ആകാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഭാര്യമാര്‍ക്ക്, വിധവ പെന്‍ഷന് ഉള്ള ഫോറം, മറ്റു അനാമത്ത് ചപ്പുചവറുകള്‍ എന്നിവ ഫ്രീ ആയി പൂരിപ്പിച്ച്   കൊടുക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ചാര്‍ത്തി തന്ന ബഹുമതി [ഗജരാജപട്ടം പോലെ] ആണ്.

ബി.കോം ഫൈനല്‍ ഇയര്‍ പഠിപ്പിന്റെ ഒപ്പം നാലും മൂന്നും ഏഴ് ആളുകള്‍ വരുന്ന വായനശാലയില്‍ ലൈബ്രേറിയന്‍ ആയിരിക്കുക എന്നതിന്റെ ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്തത്തെപ്പറ്റി ഈ അമ്മക്ക് എന്തറിയാം. വെറുതെ നല്ല ഇഡ്ഡലിയും, ദോശയും, ചോറും കറിയും വച്ചു വിളമ്പാന്‍ അല്ലാതെ... ഇനി അതൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അച്ഛന് അങ്ങന്യന്നെ വേണം.

എനിക്ക് നേരം പുലര്‍ന്നിട്ടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കെല്ലാം സമയം രാവിലെ 9.30 ആയിരിക്കുന്നു.   പോണ പോക്കില്‍ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി, സൌന്ദര്യം തലേ ദിവസത്തെക്കാളും കുറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നു. കണ്ട ഉടനെ ആഗതന്‍ എണീറ്റ്‌, നട തുറന്ന ഉടനെ ദേവിവിഗ്രഹം ദര്‍ശിച്ചത് പോലെ, ഒന്ന് തൊഴുതു. ആ പ്രകടനത്തിന്റെ ഭംഗി കണ്ട് സംപ്രീതനായി, ഞാന്‍ ആശീര്‍വദിക്കാനായി കൈ ഉയര്‍ത്തി, പിന്നെ വേസ്റ്റ് ആക്കേണ്ടെന്നു കരുതി വേണ്ടെന്നു വച്ചു. സന്ദര്‍ശകന്‍ 2 കിലോമീറ്റര്‍ അപ്പുറത്ത് നിന്നും ആണ്. മുഖപരിചയം ഉണ്ട്. ഫോറം പൂരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ എന്റെ ഖ്യാതി അവിടെയും എത്തിയോ? ഞാന്‍ ഒന്ന് കൂടി ഞെളിഞ്ഞു അടുത്തുള്ള കസേരയില്‍ ഇരുന്നു.

ആള്‍ ഇരുന്ന കസേര ഒന്നുകൂടി വലിച്ചു അടുപ്പിച്ച്, I LOVE YOU എന്ന് പറയുന്ന ഭാവത്തോടെ പ്രശ്നം അവതരിപ്പിച്ചു. തലേന്ന് രാത്രി "മണ്ട്ടരി" [ലോക്കല്‍ വാറ്റ്] അടിച്ച്, ചെറുപ്പത്തില്‍ അഭ്യസിച്ച കളരി ഭാര്യയുടെ മേല്‍ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്തു. ഭാര്യക്ക്‌ നല്ല കരുത്ത്. അവര്‍ ഇദ്ദേഹത്തെ എടുത്തിട്ട് ഒന്ന് മെടഞ്ഞു. ഇപ്പോള്‍ കഴുത്ത് 45 ഡിഗ്രി ചരിഞ്ഞാണ് നില്‍പ്പ്. ഉഴിഞ്ഞു നേരെയാക്കി കൊടുക്കണം.

കഴുത്തിന്റെ ചരിവ്, കണ്ട ഉടനെ തന്നെ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. വടക്കോട്ട് നോക്കി ശരീരം ഇരിക്കുമ്പോള്‍, കഴുത്ത് മാത്രം വടക്ക് പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തേക്ക്. ഒന്നുകില്‍ മക്കയുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധം, അല്ലെങ്കില്‍ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛന്‍ പിസ ഗോപുരം നിര്‍മ്മിച്ച ഗ്രൂപ്പില്‍ പെട്ട ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കും, എന്നേ ഞാന്‍ കരുതിയുള്ളു.

എന്റെ ഒരു പാപ്പന്‍ , മഞ്ഞപ്പിത്തത്തിന് ഉള്ള പച്ചില മരുന്ന് കൊടുക്കുന്നത് കൂടാതെ, വൈദ്യ ശാസ്ത്ര രംഗത്തിന് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തില്‍നിന്നും സംഭാവനയായി നാലണപോലും ഇന്നേ വരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. എന്റെ സ്വന്തം കാല് ഫുട്ബോള്‍ കളിക്കുമ്പോള്‍ ഉളുക്കിയിട്ട് നേരെ ആക്കാന്‍ അടുത്തുള്ള ഉഴിച്ചിലുകാരന്‍ ആണ് പണിതത്. അങ്ങനെയുള്ള എന്റെ മുന്നില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഈ ഏടാകൂടത്തെ ഒന്ന് ഒഴിവാക്കാന്‍ ഞാന്‍ പിതൃക്കളെ മനസ്സറിഞ്ഞു വിളിച്ചു. എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യത്തിന് വിളിക്കാനും പറയാനും വേണ്ടി അവരെ എല്ലാം തൊട്ടടുത്തുള്ള ശവപ്പറമ്പില്‍ തന്നെ ആണ് അടക്കിയിട്ടുള്ളത്.

കാര്യങ്ങള്‍ വളരെ അനുഭാവപൂര്‍വം കേട്ടതിനുശേഷം, അയാളെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞുവിട്ടവനെപ്പറ്റി അന്വേഷിച്ചു. തലേ ദിവസം സന്ധ്യക്ക്‌ "കാമിലാരി" [സര്‍ക്കാരിന്റെ വാറ്റ്] വാങ്ങാന്‍ പോകാന്‍ വേണ്ടി സ്കൂട്ടര്‍ ചോദിച്ചിട്ട് കൊടുക്കാത്തതിനു നല്ലവന്‍ ആയ എന്റെ പരിചയക്കാരന്‍ എന്നെ സഹായിച്ചത് ആണ്. ഞാന്‍ 'രോഗി' യെ കാര്യം പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി, അടുത്തുള്ള ഉഴിച്ചിലുകാരന്റെ വീട് കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

ഉഴിച്ചിലുകാരന്‍ കഴുത്ത് അപ്പോള്‍ നേരെ ആക്കി കൊടുത്തെങ്കിലും, നമ്മുടെ രോഗി, കയ്യിലിരിപ്പിന്റെ ഗുണം കൊണ്ട് പിന്നെയും സമീപിച്ചപ്പോള്‍ എന്തുകൊണ്ടോ, ഉഴിച്ചിലുകാരനും കയ്യൊഴിഞ്ഞു. പിന്നീട്, ചെറുപ്പത്തില്‍ പോളിയോ വന്ന് നടക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഗോപിയേട്ടന്‍ ഒഴികെ, ആ നാട്ടിലുള്ള എല്ലാവരും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴുത്തില്‍ ഉഴിച്ചില്‍ പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും, കഴുത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ജിറാഫിന്റെ അനിയന്‍ ആയിതീര്‍ന്നിരുന്നു, മാത്രമല്ല ആകാശം കാണണമെങ്കില്‍ മലര്‍ന്നു കിടക്കുകയും വേണം എന്ന നില....

ഒരു പഞ്ചകര്‍മ്മ institute ഉദ്ഘാടനത്തിന്റെ നോട്ടീസ് കയ്യില്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തുപോയത് ആണ് ഇത്.

ഇതുകൊണ്ടാണോ എന്ന് അറിയില്ല "പഞ്ചകര്‍മ്മ ചികിത്സ" എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും ഒന്ന് ഞെട്ടും !!

എന്നാണ്__

2009-11-03T16:13:00.019+05:30

എന്നാണ് എന്നില്‍ നീ പ്രണയമായ്‌ വിരിഞ്ഞത്‌?
എന്നാണ് എന്നില്‍ നീ നിലാവായ്‌ നിറഞ്ഞത്‌?
എന്നാണ് എന്നില്‍ നീ കത്തും ചെരാതിന്‍
ഇത്തിരി വെട്ടമായ്‌ പെയ്തിറങ്ങിയത്?
എന്നാണ് എന്നില്‍ നീ പുല്‍ക്കൊടിത്തുമ്പിലെ
ഒരു കുഞ്ഞു കുളിരായ്‌ കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയത്‌

എന്നിട്ടും __
എന്തിനെന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു നൊമ്പരത്തിന്‍
ചെറുതേങ്ങലായ്‌ ഇന്നും തങ്ങി നിന്നു . . . .

ഒരു കൊച്ചു നന്ദി ...

2009-09-25T12:34:00.026+05:30

നന്ദി . . .

സൗഹൃദം കൊണ്ടൊരു കൊട്ടാരം തീര്‍ത്തതിന്
ഓര്‍മ്മയില്‍ സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഒരു മയില്‍‌പീലി തന്നതിന്
ഹൃദയ വിശുദ്ധി കൊണ്ടൊരു പൂക്കണി ഒരുക്കിയതിന്
ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഒരു ഓണത്തുമ്പിയായി പറന്നതിന്

നിനക്കു നന്മ നേരാന്‍ , ഒരു നിമിഷ നേരത്തേക്കെങ്കിലും__
ദൈവവിശ്വാസി ആക്കിയതിന്

അറിയില്ലെനിക്ക്‌ നന്ദി പറയാന്‍
ഇതില്‍ കൂടുതല്‍

Image courtesy : malayalamscrap.com